І зноў пра Вялікую Айчынную вайну: дакументы, артыкулы, успаміны пра ваенныя падзеі і абаронцаў – у інфармацыйным рэсурсе “Дзяржыншчына гераічная”\nАддаючы даніну памяці ўдзельнікам Вялікай Айчыннай вайны і загінулым, віртуальная чытальная зала Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі працягвае знаёміць карыстальнікаў з краязнаўчымі рэсурсамі публічных бібліятэк, прысвечанымі гэтай тэме. На гэты раз прадстаўляем “Дзяржыншчыну гераічную” – электронны рэсурс Дзяржынскай раённай цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы.\nБуктрэйлеры: “Живые и мёртвые” Канстанціна Сіманава\nКанстанцін Сіманаў сустрэў 1941 год ужо сфармаваным літаратарам, журналістам. Таму яго погляд на падзеі, у гушчы якіх ён апынуўся, асабліва каштоўны. Бо выяўленчая сіла літаратурнага таленту і пісьменніцкая назіральнасць дапамаглі яму разглядзець і захаваць на паперы шматлікія важныя дэталі жыцця на вайне.\nАд Дубоўкі да Кафкі: дзе паслухаць па-беларуску навукпоп пра літаратуру\nWir.by публікуе лекцыі пра беларускую культуру. Гэта відэа, падкасты, артыкулы і нават гульні. Сярод асноўных тэм — лінгвістыка, літаратура, жывапіс, гісторыя, міфалогія, архітэктура і кіно.\nЗнявечанае юнацтва: аповесць “Лісце каштанаў” Уладзіміра Караткевіча\nЖорсткасць страшнейшая за ўсё, калі ўваходзіць у звычку. Калі не здзіўляе болей, калі болей не выклікае пратэсту. Калі становіцца часткаю чарады будняў, нечым неад’емным.\nЗалацінкі заўваг, або Як папраўлялі маю беларускую мову\nНішто так не насцярожвае чалавека, як ацэньванне яго маўлення. Нават, калі ты выкажаш камплімент, чалавек насцярожыцца, не адразу зразумее, чаго ты ад яго хочаш.\nЗ лаўрэатам літаратурнай прэміі імя Івана Мележа, заслужаным работнікам культуры Беларусі, пісьменнікам Аляксеем Карпюком я пазнаёміўся бліжэй 15 мая 1987 года ў Слоніме.\nГісторыя, інтэрв’ю, экскурсіі ды іншыя цікавосткі – топ відэа пра Нацыянальную бібліятэку Беларусі\nНацыянальная бібліятэка Беларусі, турбуючыся пра здароўе сваіх чытачоў, часова зачыніла свае дзверы для наведвальнікаў, але па-ранейшаму працягвае актыўную працу анлайн.\n22 мая – 120 гадоў з дня нараджэння вядомага беларускага вучонага Мікалая Іванавіча Каспяровіча\nСлавуты беларускі навуковец М.І. Каспяровіч (1900–1937) пакінуў значны след у гісторыі культуры Беларусі. Яго цікавілі літаратура і мова, архітэктура і жывапіс, гісторыя і этнаграфія, але найбольшую вядомасць ён атрымаў як выдатны краязнаўца і арганізатар беларускага краязнаўчага руху першай трэці ХХ ст.


Таварыш Страх. Чаго баяцца чыноўнікі? | Новы Час\nІ я ўжо мяркую, як ажыццявіць прапанову. Максім мне падабаецца як чалавек і творца — ведаю з часу універсітэцкай яго вучобы. Далей ён апанаваў марай і вучэбнай працай Акадэмію музыкі.\n— Якую музыку піша Максім? — пытаюся ў дачкі.\n— Спецыялізаваўся па фальклору. Во — нядаўна чула дзьве песні ля помніка Міцкевічу. Прыгожыя мелодыі.\nАдразу разважаю: у Падсвіллі, у ДК, збіраюцца толькі на канцэрты мясцовыя. І святочныя. У школу запросім! Там глядач ёсць.\nЗ арганізатарам пазашкольнага выхавання — Марынай Алегаўнай — дамовіліся імгненна. Адно яе зацікавіла — білеты. Дык білетаў не трэба. Канцэрт дабрачынны. І я ўжо ведаю, што слухаць канцэрт можна ў пятніцу, у гадзіну класнага часу. Застаецца перамовіцца па вызначэнню даты.\nСпыніліся на дні 12-га лютага. Максім намерыўся ўвесь гурт не весці, спачатку паспрабаваць густ гледача. Папрасіў запрасіць каго з ДК, для азнаямлення, каб потым выйсці на большую сцэну. Ён карэктаваў праграму для старэйшых школьнікаў. А мяне не пакідала падрыхтоўчая трывога: сустрэць і настроем, і гледачом, каб збылася прыгажосць, у якую душа верыць. Я адклала свае юбілейныя творчыя падрыхтаванні і напрацягу трох тыдняў перыядычна з’яўлялася ў школе перад вачыма Марыны Алегаўны. У перадапошні дзень перад дырэктарам — Лідзіяй Іванаўнай, якая ні ў чым не сумнявалася, свяцілася з вачэй згодай і добрай душой.\nЯшчэ б!.. Уся мая творчая праца жыцця — на вачах школы: у сустрэчах, у сувязях, у сяброўстве. Хоць школа і рускамоўная, але ж беларускай праграме мастацкага выхавання ніхто не пярэчыў. І наблізіўся дзень ушчыльную. Я зноў — да дырэктара. Падумала, што перад выступленнем госці не паспеюць да мяне на гарбату, дык запытаюся у Лідзіі Іванаўны.\n— Ды безумоўна не праблема — для двух чалавек…\nЯ і пра мікрафоны запыталася…\n— У нас іх чатыры.\nВыбягаю ўдзячная і радасная. Званю Максіму…\nПад вясёлку сустрэчы\nЗаўтра пятніца. Спланаваць увесь рух да чатырнаццаці гадзін! Устаць рана. Згатаваць ежу для гасцей. Збегаць на Палескую, дзе — хата асірацелая. Ды што хата? Каток!\nПамерла гаспадыня, у якой ён быў у доглядзе. А застаўся на лютым марозе. Пакласці кату ежу і бегчы два кіламетры да вакзала — сустрэць гасцей. Незвычайных! Маладых. Двух сяброў гурта “Балцкі Субстрат”. А цяпер яшчэ знайсці настаўніцу музыкі, каб праверыла мікрафоны, ці працуюць. І ўсё падвесці пад вясёлку сустрэчы.\n“…І да дзвярэй не падыходзьце!”\nУкленчыўшы, стаўлю місачку з ежай за “каціныя дзверы”. Імжа. Мокрадзь. Звініць мабільнік. Вызваляю з рэчаў тэлефон…\n— Извините, Мария Яковлевна! Вынуждена вас огорчить… Концерт не состоится!..\nДобра, што — на каленях, нізка ля долу. Як іскрамётны слуп ударыў у свядомасць; змяшаліся думкі, пытанні.\n— Што здарылася? .. Чаму?.. Як?.. За што такое?.. Здрада, забойства…\n— Зачем они дали объявление на сайте БНФ, что едут, что пригласила школа?.. Затем напишете, что школа не приняла… В понедельник меня уволят с работы… если состоится концерт… Не приводите их в школу!! К двери не подходите!\n— А куды весці? — крычыць мой адчай. І што я ім скажу цяпер? Яны ж едуць ужо з Маладзечна, пазванілі… Разумееце? Едуць! Радасныя!! Дык мы ж усё роўна павінны да вас зайсціся за тлумачэннем… Мы прыйдзем у кабінет. Вы ім і скажыце прычыну…\n— Ни за что не заходить!!\nЯ с калатнечай сэрца спрабую пераканаць:\n—Я кі сайт?.. Гэта не БНФ!!! Нават, калі і БНФ, дык што? Ці мала хто і дзе піша!! Яны да гэтага не маюць ніякіх адносін. Што ж вы робіце са мной, з імі? На што гэта падобна?\nНіяк не магу зразумець стыхійную адмову. Пярун не з неба па мне, а са школы. І я — на прыступках Данілавай хаты. На Каляды тут, на кухні, смяртэльна завалілася Антаніна Іванаўна. Хуткая дапамога не выратавала. Што яны робяць са мной? Што я зраблю з маімі спевакамі, калі праз гадзіну сустрэну іх на станцыі? Тры тыдні Максім быў на сувязі са мной, акрылёны марай.\nАле дзіва — я ўсё-ткі паднімаюся, выпрастваю калені, хоць цела адчуваю мякка-хісткім. Бо мне на ўсе мае пытанні-супрацівы-мольбы — адно: не падыходзіць з маёй мастацкай камандай да дзвярэй школы.\nКіруюся (тут блізка) да Алесі Місевіч — прасіць, каб і яна не адмовілася, хоць бы прывесці іх да майго дому. Бо ўжо канцэрта не будзе. Мае сілы здалі. Ногі падкашваюцца. “Не дайду да дому з дружаскай” размовы.\nНа другіх прыступках таксама званок. Зычны, выразны, хоць і расхваляваны, голас Марыны Алегаўны: агучвае маё вуха бядой:\n— Не в коем случае не ведите их в школу! И близко не подходите!\n— І да агарожы? Дык што гэта сапраўды званок з аддзела?..\n— Да!!! Прошу вас…\nМяне заўсёды просяць, і я не адмаўляю просьбам. Але тут ува мне — вар пратэсту ў разгары кіпення: што гэта за вар’яцтва?! Каму сказаць пра такое? Мільганула думка: музычная школа… Сябра ТБМ — Мікалай. Ён мне і кажа: “Дык у нас у школе, давайце ў пятнаццаць гадзін…” Вось, думаю, можа гэта ратунак? І, як за саламінку, хапаюся за прапанову.\nСустракаю Максіма і Ганну. Ідуць насустрач ветлівыя — прыехалі. Максім — аж з Быхава. Дзеці мае. Ну, трэба ж неяк паведаміць пра забойную непрыемнасць.\n— Перамены нечаканыя ёсць — канцэрт будзе пазней на гадзіну і не ў той школе — у музычнай.\n— Чаму? — Максім ўгледзеўся ў мяне незвычайна, разгублена. І я адчуваю сябе нібы вінаватай.\nКажу пра сайт БНФ. Сама ж здагадваюся, што гэта “Весткі…” І Максім:\n— Я не дачыняюся да гэтага сайта, я не ведаю пра яго. Можа яны “Весткі…” блытаюць…\n— Дык для чаго інтэрнэт, — разважаю, — каб баяцца сайтаў? Ці, каб мець зносіны, ведаць пра падзеі, паведамляць пра свае цікавыя навіны?..\n— Дык мы і напісалі на “Вестках…”, бо сябры з Полацка хочуць пачуць канцэрт, прыедуць… А што цяпер рабіць, калі выступ у тры гадзіны? І як ім сказаць, дзе?..\nСтолькі разгубленасці і пытанняў наступіла! І я ведаю, што ніхто іх не будзе слухаць. І адказ ужо мне вядомы. І бяру смеласці, кажу гэта Максіму. А ён не можа ўцяміць абсурду.\n— Што мы якія ў масках? Чаму нас не пускаць у школу? У Маскве, у Санкт-Пецярбургу выступалі, па ўсёй Беларусі ў розных раёнах. Во ў Параф’янаве нядаўна. Тут жа зусім побач. І нас прымалі ветліва.\nСапраўды, як уцяміш, калі пра гэта і не падазраваў, не рыхтаваўся да такога бязглуздага здарэння. Як мог падумаць выкладчык і кампазітар Максім Іўкін, што ў нашых закутках, кожны, хто глядзіць беларуска-расійскі канал, маюць цвёрдую “дасведчанасць”, што БНФ — дзікі звер. Ён тут ад пачатку рэвалюцыйнага перавароту — пудзіла для ўсіх, хто выпісвае раёнку для прагляду “Тэлетыдня”. Або мае зусім ніякае ўяўленне. Ідзе, напрыклад, які незнаёмец-ветэран пры медалях па вуліцы Кастрычніцкай, а сусед кажа: “Вунь нейкі бэнээфавец пайшоў”.\nБачна, што і для тых, хто нас не пусціў у школу, усе не дзяржаўныя сайты — ёсць сайт БНФ.\nУ школе вывучаюць творчасць Быкава. І па ўсяму павінны ведаць, што пісьменнік стаяў у вытокаў БНФ. Таксама і Барадулін.\nДа дзвярэй школы мы ўсё ж прыйшлі. І нават за дзверы ступілі. Максім мне потым нагадаў, як заўгас пазваніла дырэктару: “Мы её задержали”.\n— Во дык Падсвілле! І вы тут жывяце, Марыя Якаўлеўна?\n— Гэта званок у школу ўсё зрабіў. Дагэтуль жа мяне пускалі. Мабыць “Субстрат” спанталычыў? Ды яшчэ “балцкі”… Калі б гурт называўся — “Лявоны” ці “Матроны”?..\nМаксім усё ж азнаёміў Лідзію Іванаўну са зместам сайтаў. Надаў ёй нейкі спакой. Але ж выступ не адбыўся. І школа разнесла страх. Ні ў ДК, ні ў музычную школу, ні ў біліятэку (з песнямі) не пусцілі.\nДырэктар ДК, якая з радасцю абяцала з’явіцца на канцэрт усім калектывам, суха і катэгарычна сказала: “Мы государевы люди”. А Ірына Юр’еўна з музычнай: “У мяне, Марыя Якаўлеўна, - сям’я…”.\nТак трыумфальна пачаўся год культуры ў Падсвіллі Глыбоцкага раёна. І ніхто не ведае, якой? Бо беларускую праграму не пусцілі.\nЗ мастацкіх вуснаў Максіма і Ганны\nЯ яшчэ і сёння адчуваю, што маё цела, як ануча. Хістаюся. Есці ўсё яшчэ не хочацца. А тады быў нейкі несвядомы рух. І раптам з’явілася думка: кватэрнік! Абзваньваю зноў людзей: вярніцеся на канцэрт! Ужо да мяне. Званю, нават, і ў ДК. Прыйдзіце, маўляў, пазнаёміцца з рэпертуарам, хоць з адной песняй. Прапаноўваю Наталлі Казіміраўне. Але яна не загадчыца ўстановы. Тая абедала ў гэты час, і на мой званок адказала: “Не-не! У нас всё по договору. Почитать газетки могут, посидеть в зале — не больше”.\nХто спужаўся, таму і да дому майго падыходзіць страшна. Толькі сябры ТБМ прыйшлі. І сябры сяброў.\n…З вуснаў Максіма, то вецер шуміць, то шчабеча шпак, то цокае капыт, то чуецца рытм сярпа, голас цыкадаў. І гладзіць усё гэта тонкі пяшчотны падгалосак Ганны.\nУ Максіма выразная артыкуляцыя вуснаў, гука — віртуозная дзейнасць органаў мовы — танец языка, калі гэта вясёлы характар песні. Заліхвацка гуляюць гукі. А калі душа ўздыхае — мелодыя, як хваля ў перакаце па берагавому пясочку.\nУ Любы Ягораўны вільгатнеюць здзіўленыя вочы, і яна прамаўляе: “Я, колькі жыву, не чула гэткага ў Падсвіллі. Галасавога вынаходніцтва. І вучняў пазбавілі магчымасці чуць гэткі спеў. Колькі страцілі дзеці! Максім, паўтарыце, калі ласка, першую песню”.\nПобач з Любай Ягораўнай сядзіць Тамара Васільеўна. У вачах — раніца. Нібы душа слухае салаўёў.\n— Дзякуй, — кажа яна, — даруйце Падсвіллю гэтую сарамотнасць, што адмовілася даць вам сцэну.\nМар’ян кажа: “Во табе, Марыя, загаловак я прыдумаў: “Перапалох”.\n— Не, “Перастараліся”, - прапаноўвае Люба.\nТак, гэта характарыстыкі панікі.\nСтрах не дазваляе…\nСтрах не ўратуе жыццё. Не дасць вады, не ўвільгатніць, не змякчыць сухое, удушлівае дыханне, не падасць рукі тапельцу, не выхапіць з агню… Знішчыць любоў і прыгажосць. Абразіць гонар, давер, зняважыць шчырасць і адкрытасць, адштурхне роднага, не пусціць на парог. Нават да агарожы. Забудзе пра абяцанне, пра адказнасць, пра гонар-званне чалавека слова.\nСтрашна, што страх не мае абмежавання. Страшна, што страх каменны. Сцяна! Шматсценка — Таварыш Страх. Ён не кіруе ў рэчышча выяўлення ісціны. Страх не дазваляе задумацца аб яго паходжанні. Аб вытоках.\nУ рабскім становішчы наперадзе — Таварыш Страх. А чым не рабскае становішча ва ўсіх страхатворцаў і страхапераймальнікаў? Ім не дазволена быць разумнымі - самім выяўляць каштоўнасці. Яны вымушаны згаджацца са сваёй прыніжанасцю.\nУ пажыццёвай мітусні,\nУ час уціску і хлусні,\nАдно мы збудавалі — Гмах!\nУ ім жыве Таварыш Страх.\nА паміж Страхам і Хлуснёй\nДазволена прайсці любові.\nНі месца, ні дыхання ёй —\nПільнуе Страх — абезгаловіць!


Частку элітнага насення аддалі на корм жывёле. Дзяржкантроль праверыў сортавыпрабавальную станцыю ў Маладзечне – RH.by\nЧастку элітнага насення аддалі на корм жывёле. Дзяржкантроль праверыў сортавыпрабавальную станцыю ў Маладзечне\nПаводле Маладзечанскага міжраённага камітэта дзяржкантролю\nПраверка паказала, што ўстанова займаецца выпрабаваннямі сартоў у “дапатопных” умовах.\nСклады патрабуюць абавязковай рэканструкцыі і пераабсталявання. Трэба набыць малагабарытную пасяўную і глебаапрацоўчую тэхніку, сучасныя машыны для падрыхтоўкі партый насення, каб выканаць патрабаванні пасяўных стандартаў.\nАсноўныя машыны, механізмы і складскія памяшканні цалкам зношаныя. Сярод іх машыны для ачысткі насення, пратручальнік нясення, бункеры актыўнага вентылявання, раскідвальнік мінеральных угнаенняў, памяшканні для захоўвання ўраджаю і зернесушылка.\nДа пытання тэхнічнага пераабсталявання паставіліся фармальна. Распрацавалі план мадэрнізацыі, які штогод не выконвалі.\nУсе недахопы ўплываюць на якасць насення і аб’ём яго вытворчасці. Гэта пацвярджае штогадовае невыкананне задання па вытворчасці насення і яго неналежная якасць. Таму іх аддаюць на кармавыя ці вытворчыя мэты.\nНапрыклад, з агульнага ўраджаю 2014 года на гэтыя мэты скарысталі каля паловы супер-эліты гароху “Лазурны”, эліты азімай пшаніцы “Багатка”, супер-эліты азімага рапсу “Прагрэс”.\nГарох. Фота sorta-rasteniy.ru.\nЯк патлумачылі службовыя асобы, з-за незапатрабаванасці 25 тон нават кандыцыйнага матэрыялу ўраджаяў 2013 і 2014 аддалі на корм жывёле. Сярод іх дзве тоны – супер-эліты гароху “Лазурны”.\nАрыгінальнае і элітнае насенне сельскагаспадарчых раслін – самае якаснае і высокапрадуктыўнае. Яно садзейнічае павелічэнню аб’ёмаў вытворчасці і высокай акупляльнасці затрат.\nКуды ішла дзяржпадтрымка\nКаб зацікавіць сельскагаспадарчыя арганізацыі ў абнаўленні сартоў, дзяржава садзейнічае таму, каб насенне было больш танным. Гэтым стымулюе куплю айчыннага насення.\nАле праверка паказала, што гэта дзяржаўная падтрымка не дайшла да канчатковага спажыўца – сельгаспрадпрыемстваў. Больш за 88 мільёнаў рублёў, атрыманыя за 2011 – 2015 гады, Маладзечанская сортавыпрабавальная станцыя скарыстала на свае патрэбы. І толькі пасля ўмяшальніцтва Камітэта суму вярнулі сельгаспрадпрыемствам.\n“Па-ціхаму” здабылі тысячу тон гравійкі\nПадчас праверкі знайшлі і іншыя парушэнні. Каб правесці рамонтныя работы, установа атрымала месца для распрацоўкі ўнутрыгаспадарчага кар’ера. Але кіраўніцтва вырашыла “па-ціхаму” і бясплатна здабываць пясчана-гравійную сумесь у кар’еры суседняга сельгаспрадпрыемства “Маркава-Агра”. Так станцыя несанкцыянавана здабыла больш за тысячу тон. Калі б арганізацыя набывала гэтую сумесь, то выдаткавала б 100 мільёнаў рублёў.\nПа выніках праверкі ўстанову аштрафавалі на 50, 4 мільёна рублёў, а пяць службовых асоб – на агульную суму 8,2 мільёна.\nПредыдущая статьяБацька памерлай парадзіхі: Хочаце дапамагчы? У Мінздароўя ёсць псіхолагі ці не?\nСледующая статьяНа Вялікім Гасцінцы ноччу кіроўца наехаў на 18-гадовага маладзечанца


Чаму даражэюць тавары першай неабходнасьці?\n30 жнівень 2007, 14:43\nВалер Карбалевіч, Менск Удзельнікі “Экспэртызы Свабоды”: эканамісты Аляксандар Кавалёў і Зьміцер Бабіцкі.\nУ аўторак намесьнік міністра эканомікі Беларусі спадар Адашкевіч паведаміў пра плянаванае павышэньне цэнаў на хлебабулачныя вырабы, малочную прадукцыю, алькаголь, праезд у грамадзкім транспарце.\nЧым можна патлумачыць гэты крок? Чаму рост цэнаў адбываецца на фоне росту асноўных эканамічных паказчыкаў? Ці сьведчыць гэта пра рост сацыяльна-эканамічных цяжкасьцяў?\nБабіцкі: “Адбываецца ліквідацыя перакрыжаванага субсыдаваньня”\nВалер Карбалевіч: “Як вядома, цэны ў Беларусі рэгулюе дзяржава, тым больш цэны на такія сацыяльна значныя тавары першай неабходнасьці, як хлебабулачныя вырабы, малочная прадукцыя, праезд у грамадзкім транспарце. Ды і алькагольная прадукцыя стала ў Беларусі прадметам першай неабходнасьці.\nІ калі гэтыя цэны павышаюцца, то гэта крок эканамічнай палітыкі дзяржавы. Хоць павышэньне і нязначнае (2—3%), акрамя кошту грамадзкага транспарту, але, мусіць, яно выяўляе пэўную тэндэнцыю? Як можна пракамэнтаваць гэты рост цэнаў?”\nАляксандар Кавалёў: “Тут праблема больш шырокая. І яна найперш тычыцца ўмяшальніцтва дзяржавы ў працэс цэнаўтварэньня. Мне заява спадара Адашкевіча нагадала савецкі час, калі паведамленьню пра павышэньне цэнаў спадарожнічала запэўненьне, што рост цэнаў ніяк не паўплывае на дабрабыт савецкіх грамадзянаў.\nПублічна заявілі, што сёлета Беларусь атрымае 7,5 мільёнаў тон зерневых. Паводле эканамічных законаў, калі павялічваецца аб’ём вытворчасьці нейкага тавару, то цана на яго павінна зьмяншацца. А ў нас цэны на хлеб і малако — павышаюцца.\nШто тычыцца транспарту, то гэта ў Беларусі стратная галіна эканомікі. Падвышэньне цэнаў на 20%, як і адмена льготаў пры паездках у грамадзкім транспарце з 1 студзеня наступнага году — таксама спроба зьменшыць страты”.\nЗьміцер Бабіцкі: “Апошнія пяць-сем гадоў цэны на тавары, якія спажываюць найбольш бедныя людзі, растуць хутчэй, чым усе іншыя тавары. То бок, адбываецца ліквідацыя перакрыжаванага субсыдаваньня.\nДасюль цэны для малазабясьпечаных грамадзянаў былі ніжэйшыя, чым для ўсіх грамадзянаў. Гэтыя цэны кампэнсаваліся коштам прадпрыемстваў, больш забясьпечаных грамадзянаў, альбо, як у выпадку з транспартам, коштам замежных спажыўцоў транспартных паслугаў.\nЦяпер такая палітыка мяняецца, цэны на тавары, якія спажываюць найбольш бедныя людзі, растуць хутчэй. Напрыклад, на транспарце найбольш хутка растуць цэны на праезд у электрычках, гарадзкім транспарце”.\nЧаму рост цэнаў адбываецца на фоне росту асноўных эканамічных паказчыкаў?\nКарбалевіч: “Цяперашняе павышэньне цэнаў адбываецца на фоне добрых эканамічных паказчыкаў. Росту валавых паказчыкаў могуць пазайздросьціць шмат якія краіны сьвету. Інфляцыя за сем месяцаў склала 4%. А памер прафіцыту бюджэту такі, якога, здаецца не было за ўсе гады існаваньня незалежнай Беларусі.\nІ вось на тле такога добрага разьвіцьця адбываецца спачатку адмена льготаў, а потым павышэньне цэнаў на тавары першай неабходнасьці. Як гэта стасуецца адно з адным?”\nКавалёў: “Відавочна, гэты рост цэнаў нэгатыўна паўплывае на паказчык інфляцыі, і гадавыя парамэтры інфляцыі могуць быць ня выкананыя.\nНезразумела, навошта павышаць цэны на гарэлку, калі ў нас прафіцыт бюджэту. Вядома ж, што ў цане гарэлкі значную частку складаюць акцызы, коштам якіх папаўняецца бюджэт.\nЁсьць падазрэньне, што збор зерня атрымаецца не такім вялікім, як рапартуюць гаспадаркі. Таму і павышаюць цэны на хлеб і малако.\nУвогуле было б добра, каб дзяржава адмовілася ад кіраваньня цэнамі. Вось, напрыклад, мінулым тыднем Лукашэнка правёў нараду ў пытаньні піваварнай галіны. Высьветлілася, што дзяржаве не хапае 125 мільёнаў даляраў на мадэрнізацыю піўзаводаў. Гэтыя грошы можна было б атрымаць ад павышэньня цаны на піва.\nПяць-шэсьць гадоў таму расейскія заводы пачалі выпускаць піва цаной 80 цэнтаў — 1 даляр за бутэльку. А беларускія заводы прадавалі бутэльку за 35—40 цэнтаў. Беларускія спажыўцы былі гатовыя плаціць 50 цэнтаў за бутэльку.\nАле піўзаводы не павышалі цэнаў, бо баяліся, што прыйдуць людзі з камітэту па цэнах і абвінавацяць іх у тым, што яны пераўзышлі максымальна дапушчальны ўзровень рэнтабэльнасьці, ці перавысілі ўстаноўлены памер цэнаў.\nЦі возьмем той жа транспарт. Мы ня ведаем, колькі павінен каштаваць кошт праезду ў грамадзкім транспарце. І кіраваньне гэтай галіной неэфэктыўнае. Вось, напрыклад, маршрутныя таксі пры тых жа самых падатках, безь дзяржаўнага субсыдаваньня могуць быць прыбытковымі”.\nБабіцкі: “З гледзішча эканамічнай навукі рост эканамічных паказчыкаў і павышэньне цэнаў не супярэчаць адзін другому. Таму што чым большыя цэны, тым большы валавы грамадзкі прадукт”.\nЦі ўдасца ўладам схаваць ад насельніцтва рост цэнаў?\nКарбалевіч: “Вось спадар Бабіцкі кажа, што адбываецца паступовая ліквідацыя перакрыжаванага субсыдаваньня. Але гэта ня толькі не абвяшчаецца публічна, але адбываецца на фоне рыторыкі пра захаваньне сацыяльна арыентаванай палітыкі.\nДаволі цікава, як гэтае павышэньне цэнаў абстаўленае дзяржаўнымі мэдыямі. Спачатку апавядаецца пра выдатны рост усіх эканамічных паказчыкаў. У канцы расказваецца пра плянаванае павышэньне пэнсіяў і тарыфнай стаўкі першага разраду.\nА ў сярэдзіне, між іншым, паведамляецца пра рост цэнаў у зьвязку з падаражэньнем матэрыяльна-тэхнічных рэсурсаў і росту цэнаў на зерневыя — чамусьці ў Расеі і Ўкраіне. Ці ўдасца ўладам схаваць гэты непапулярны крок?”\nКавалёў: “Ня ўдасца. Ужо сёньня зранку ў грамадзкіх месцах абмяркоўваецца гэтае паведамленьне, нэгатыўна. Нікому не падабаецца рост цэнаў.\nСапраўды, гэтае павышэньне цэнаў б’е найперш па бедных групах насельніцтва, якія якраз і зьяўляюцца асноўнымі спажыўцамі хлеба, малака, карыстаюцца грамадзкім транспартам. Таму ўладам нават пры выкарыстаньні ўсіх тэлеканалаў ня ўдасца зрабіць добры твар пры дрэннай гульні”.\nБабіцкі: “Зразумела, гэта не застанецца без увагі грамадзянаў. Але пакуль на палетках ня выкапалі бульбу, нельга чакаць нейкіх сацыяльных забурэньняў.\nТрэба адзначыць, што гэта рэч чыста псыхалягічная. Калі б па тэлевізіі пра гэта не сказалі, а рабілі ціха, то шмат хто гэтага і не заўважыў бы. Бо цэны ў нас растуць увесь час, але людзі гэтага не заўважаюць. Напрыклад, цэны на бэнзін значна вырасьлі, але гэта не выклікае гучных рэакцыяў.\nТаксама расходы на грамадзкі транспарт не складаюць у сямейным бюджэце вялікай долі. 30—40% грамадзянаў, асабліва ў правінцыі, увогуле не карыстаюцца грамадзкім транспартам кожны дзень”.\nКарбалевіч: “Ці сьведчыць павышэньне цэнаў на тавары першай неабходнасьці пра нэгатыўныя тэндэнцыі ў сацыяльна-эканамічным разьвіцьці Беларусі?”\nКавалёў: “Не, я б не рабіў такой высновы. Бо, па-першае, гэтае падвышэньне ня вельмі значнае. Па-другое, калі ўлады ідуць на гэтае падвышэньне, гэта значыць, што яны ўпэўненыя ў даверы грамадзянаў і не баяцца пратэстаў”.\nБабіцкі: “Увогуле на гэтую навіну можна глядзець з розных пазыцыяў. Калі глядзець на гэта з гледзішча дэклярацыяў уладаў аб сацыяльна арыентаванай дзяржаве, то гэта крок убок ад такой палітыкі.\nКалі ж глядзець на гэта з пазыцыяў рынкавай эканомікі, то нічога кепскага тут няма. Іншая рэч, што кепская сама сыстэма, ва ўмовах якой дзяржава кіруе цэнамі. Таму гэтае пытаньне каштоўнаснае”.


УЗДЫМ - “Вясёлка” падтрымала традыцыю ўдзелу ў спартакіядзе\n“Вясёлка” падтрымала традыцыю ўдзелу ў спартакіядзе\n20 верасня 2020 года вучні нядзельнай школы “Вясёлка” у чарговы раз наведалі XXXI Спартыўнае свята “Аб’яднаныя ў спорце”, якое арганізоўвае Латвійская алімпійская акадэмія. Таварыства “Уздым”, дзякуючы суфінансаванню Даўгаўпілскай гарадской думы, аплаціла выдаткі на арэнду аўтобуса і паездка юных спартсменаў у Рыгу здзейснілася.\nУ гэтым годзе па прычыне неспрыяльнай эпідэміалагічнай абстаноўкі спартакіяда праходзіла толькі ў індывідуальных эстафетах на вялікім стадыёне Латвійскай спартыўнай педагагічнай акадэміі. Было незвычайным, што ўсім удзельнікам мерылі тэмпературу і на працягу ўсяго часу дэзінфіціравалі рукі.\nТрадыцыйна мерапрыемства пачалося з уступнага слова алімпійскага чэмпіёна Івана Кляменцьева. Прагучаў гімн свята. Прывітальнае слова таксама выказалі былая і новая старшыні Саюза беларусаў Латвіі Валянціна Піскунова і Алена Лазарава. Потым валанцёры разам з дзецьмі правялі размінку, што вельмі падняло настрой удзельнікам.\nПа ўмовах мерапрыемства неабходна было прайсці не меньш за 7\nвыпрабаванняў – за ўдзел у спаборніцтвах дзеці атрымалі падарунак.\nЗ вялікай зацікаўленасцю і азартам вучні “Вясёлкі” удзельнічалі ў гульнях на на трапнасць; усім настолькі спадабаўся лабірынт у батуце, што нават праходзілі яго па некалькі разоў.\nПаездка ў Рыгу ўзняла карпаратыўны дух юных выхаванцаў таварыства “Уздым”, спрыяла ў набыцці новых знаёмстваў. Прыемна было бачыць усмешкі на тварах дзяцей.\nА шлях дадому быў часам, каб адпачыць і падзяліцца пазітыўнымі ўражаннямі ад паездкі.\nІнфармацыя і фота падрыхтаваныя:\nнастаўніца нядзельнай школы “Вясёлка”,


Ахвяры прымусовай падпіскі | Народная Воля\n03.06.2010 в 17:08\nПра пазыцыю паштароў паведаміў актывіст стваранай партыі “Беларуская хрысьціянская дэмакратыя” з Кіраўскага раёну Вячаслаў Шэлег. Паводле яго, у трох паштароў скончыўся тэрмін працоўнага кантракту, і яны заявілі начальству пра сваё звальненьне. Кіраўніцтва супраць спыненьня зь імі працоўных адносінаў:\n“Учора парвала іх заявы начальніца. Сказала: “Не выдумляйце, ідзіце працуйце. Ведаць нічога не хачу. Я іх ня бачыла”. Працаваць жа няма каму. Хто будзе працаваць на вёсцы? Там ужо няма нікога. А вазіць работнікаў з Кіраўску за пятнаццаць кілямэтраў — хто будзе езьдзіць? Людзі разумеюць, што гэта будзе кабала поўная. Будуць указаныя цэны, сумы, і яны стануць нявольнікамі”, — тлумачыць сытуацыю Вячаслаў Шэлег.\n“Мы ж разумеем, што заработную плату нам не павысяць, а падпіску ня зьнізяць. Нават калі два-тры чалавекі адмовяцца выходзіць, што нам сабе трэба іх выпісваць. У нас на аддзяленьне каля сарака экзэмпляраў “Советской Беларуссии”, “Белорусских нив” — восем. 36 тысячаў “Советская Белоруссия” каштуе. Сямідзесяцігадовай бабе — навошта яна ёй? Раней неяк угаворвалі, а цяпер…”\n“Заняпалі населеныя пункты па ўсіх пазыцыях. Людзі ня сталі жыць лепей. Хто пазьяжджаў, хто пачаў шукаць іншыя варыянты зарабіць грошай, каб сям’ю пракарміць. Мы сапраўды плянуем падпіску. Зразумела, плянуем і даходнасьць паводле гэтага артыкула, а яна прывязаная да колькасьці экзэмпляраў. Выданьні ж дзяржаўныя, і дзяржава хоча, каб як мага болей інфармацыі даходзіла да людзей”.\nЯк удалося высьветліць, падрэчанцы паводле дзяржаўнага пляну мусяць выпісаць, акрамя сарака экзэмпляраў “Советской Белоруссии” і васьмі — “Белорусской нивы”, яшчэ 60 экзэмпляраў мясцовай раёнкі “Кіравец”.


Культура - Настрадамус бы ў Свіслач глядзеў\nВізуалізацыя прывідаў гісторыі\nУчора ў Мінску з’явілася новае графіці на гістарычную тэму. На моднай у апошнія гады Кастрычніцкай адгэтуль можна ўбачыць постаці Тадэвуша Рэйтана, Самуэля Корсака і Станіслава Багушэвіча-Мінькоўскага — нашых землякоў-літвінаў, якія на Варшаўскім Сойме 1773 года мужна супраціўляліся легітымізацыі першага падзела Рэчы Паспалітай.\nПалац па цане абеду\n14 ліпеня маёнтак у Жамыслаўлі зноў пайшоў з малатка. Як нячаста бывае ў такіх выпадках, аўкцыён адбыўся з першага разу, і прычынай таму, напэўна, стала смешная стартавая цана. Адзін з найлепшых узораў сядзібнага мастацтва Беларусі, які ўключае шыкоўны некалі палац, поўны экзотаў парк, гаспадарчыя пабудовы, абышоўся пакупніку як абед у рэстаране — усяго ў 138 рублёў! Зрэшты, акурат гэта — цалкам нармальна. Пытанне ў іншым: ці здолее новы ўласнік адрадзіць сядзібу альбо, прынамсі, прыняць пасільныя меры па яе захаванні? Ці зробіць ён для гэтага хаця б штосьці? А калі не, дык што яму за гэта будзе?\nКупляйце запалкі скрынямі!\nУ мяне — электрапліта, для іншых патрэб маю запальнічку, таму запалкамі не карыстаюся. Але днямі забыўся заправіць Zippo і быў змушаны купіць пачак запалак, вырабленых на “Барысаўдрэве”. Купіў і быў прыемна здзіўлены: яшчэ колькі гадоў таму такая птушка выглядала даволі нязграбна, вельмі хутка разлахмачвалася, мела не вытанчаны малюнак, а нейкую штампоўку (хоць і беларускага арнаменту); а цяпер мне прапанавалі пачак еўрапейскага стандарту з мелаванай паперы і з выявай герба маёй роднай Веткі. Інакш кажучы, я трымаў у руках бліскучы ўзор дызайнерскага мастацтва.\nНацыянальны сувенір: хто ты і дзе ты?\nТэма, мяркуючы па публікацыях “К”, актуальная і бясконцая адначасова. Збольшага кожны з нас ведае адказ на пытанне, вынесенае ў загаловак. Мы хочам мець беларускую нацыянальную высокамастацкую канкурэнтаздольную рэч, якая адлюстроўвала б нашы культуру, ментальнасць ды пазітыўнасць. У адваротным выпадку наш спажывецкі інтарэс задаволіць кітайскі вытворца.\nПра з’езд, які быў і які будзе\nЗ’езды беларусаў свету… Вельмі важна, што яны ладзяцца і пераўтвараюцца ў сапраўдныя форумы. Магу зацвердзіць гэта з асабістага досведу, бо давялося быць на пяці, у тым ліку і на першым у 1993 годзе. У сёлетнім сёмым з’ездзе прымалі ўдзел звыш 250 дэлегатаў з 20 краін. Гэтым разам дэвіз мерапрыемства быў “Беларуская нацыя, беларуская дзяржаўнасць, беларускае замежжа — выклікі сучаснасці і стратэгія развіцця”. Тэматыка, на мой погляд, вызначана вельмі дакладна, бо кожнае з пытанняў — надзённае ды актуальнае.\nАтмасферу на вуліцы трэба ствараць свядома\nУ Віцебску адбыўся фестываль “На сямі вятрах”. Сем вятроў — сем кірункаў: тэатр, паэзія, жывапіс, перформанс, фаер-шоу, харэаграфія, музыка. Сем доказаў, што вулічнае мастацтва неабходна любому гораду.\nЗацягнуты творчы раман Сяргея Раінчыка\nГэтым матэрыялам у “К” стартуе цыкл інтэрв’ю пад назвай “Нязбіты лётчык” — з людзьмі культуры, якія некалі былі шырока або адносна вядомыя, але з часам нібы сышлі ў цень, з творчасцю, аднак, не парываючы, або застаючыся побач з ёю. З першым суразмоўцам — Сяргеем РАІНЧЫКАМ, мы не бачыліся каля дваццаці гадоў! Адпаведна, было, што ўспомніць...\nУсе мы ведаем: каб знайсці Нацыянальны гістарычны, трэба збочыць на Карла Маркса і дайсці да будынка з вялікай гарматай каля ўвахода. Менавіта яна вось ужо каторае дзесяцігоддзе з’яўляецца асноўным арыенцірам аднаго з самых папулярных музеяў краіны. Аднак нядаўна яго кіраўніцтва абвясціла грандыёзныя планы на будучыню. Праз некалькі гадоў на праспекце Пераможцаў узвядуць новы будынак, куды канчаткова пераедзе ўся экспазіцыя. Зрэшты, дырэктар установы Алег Рыжкоў перакананы, што адрас наведвальнікі не паблытаюць. Прынамсі, у бліжэйшыя гады гармата застанецца на месцы — як і сам музей.\nЧарэя — вёска на 80 дамоў у Чашнінскім раёне Віцебскай вобласці. У некалькіх кіламетрах ад яе знаходзіцца і вёска Белая Царква на 15 дамоў. Праз тры тыдні там — на беразе Чарэйскага возера ля руінаў уніяцкага храма XVI стагоддзя — упершыню адбудзецца Міжнародны фестываль-узаемадзеянне з гістарычным і прыродным ландшафтам Sprava. “К” высвятляла, навошта ён мясцовым жыхарам — тэатральнаму рэжысёру Кацярыне Аверкавай, відэарэжысёру Мацвею Сабураву і музыканту Сяргею Краўчанку.\n“А хто такі Ян Баршчэўскі?”\nГэты артыкул мы цалкам прысвяцілі культуры Расонскага раёна — краю дзівоснай азёрнай прыгажосці і неўміручай партызанскай славы. Да слова, мы тут — не першы раз. Ёсць падставы для параўнання і аналітыкі ў, так бы мовіць, пэўнай часовай прасторы. Такія журналісцкія візіты нагадваюць сустрэчу з таварышам, якога не бачыў год-два-тры. І непазбежныя тут пытанні кшталту “Як пачуваеш сябе?”, “Усё добра са здароўем?”, “Ці атрымліваеш асалоду ад жыцця?”, “Чаму вочы такія сумныя?” І вельмі хочаш пачуць адказы пазітыўнага, жыццясцвярджальнага зместу. Шкада, атрымліваецца такое не заўсёды.\nЖыццё як пастаноўка\n“Нас, журналістаў, забралі і прывезлі ў рэзідэнцыю. У паляўнічы дамок. Сказалі: чакайце. Я здымаў усё, што бачыў навокал; штосьці было можна, штосьці нельга. З’явіўся Ельцын — так бы мовіць, “без гальштуку”, але мае спробы яго сфатаграфаваць адразу прадухілілі. Потым выйшлі ўсе дзейныя асобы, ужо пры парадзе. Доўга чакалі Назарбаева, але ён так і не прыехаў, бо, казалі, яго самалёт не заправілі. Ці ўсведамлялі мы тады, што адбываецца? Напэўна, не. Мая задача як фотарэпарцёра ў першую чаргу была прафесійна выканаць сваю працу”.\nКонкурс “Славянскага базару…”: гульня па правілах і без\nМіжнародны конкурс выканаўцаў эстраднай песні “Віцебск” заўсёды быў у цэнтры “Славянскага базару…” Як толькі станавілася вядома імя ўладальніка “Гран-пры”, Міжнародны фестываль мастацтваў, па сутнасці, завяршаўся, нягледзячы на шматлікія далейшыя мерапрыемствы. Сёлета ж інтрыга захоўвалася акурат да гала-канцэрта закрыцця: двое лідараў атрымалі аднолькавыя балы, наступны за імі — усяго на адзін менш. Паводле Палажэння аб конкурсе, ні Гран-пры, ні першая прэмія падзелены быць не могуць. Як тут быць?..\nРэквіем па “Драконе”\nУ Гомельскім абласным драматычным тэатры пад закрыццё сезона паставілі спектакль “Дракон” па матывах аднайменнай п’есы Яўгена Шварца. Вынік? Як у шахматах: “матывы” пачынаюць і… выйграюць, ствараючы азначаны пастаноўшчыкамі жанр “рэквіем па мары”.\nЦяжкая навука — свабода…\nКожнаму спартоваму заўзятару вядомая сітуацыя, калі любімую каманду, якая летась радавала сваіх фанатаў, у новым сезоне нібыта падмянілі. Ні куражу, ні спартовай злосці, ні прагі перамог. Толькі і глядзі, як бы з вяршыні турнірнай табліцы не скацілася на ніжнія радкі. У тое, што бачыш, не хочацца верыць. І тады пачынаеш шукаць апраўданні сваім улюбёнцам. Маўляў, стаміліся. Да таго ж, ідзе змена пакаленняў: майстры сваё збольшага адыгралі, але мацуюцца юніёры — так што хутка зноў пабачым свой сцяг над п’едысталам гонару. Уся надзея на моладзь — таленавітую і амбіцыйную! Тое самае адбываецца і ў іншых сферах. Асабіста я на кожнай абароне дыпломаў у нашай мастацкай акадэміі, на кожнай маладзёжнай выставе шукаю знакі будучага трыумфальнага прарыву Беларусі ў сусветную культурную прастору. Але, на жаль, часта даводзіцца канстатаваць, што… дай Божа нашаму мастацтву сёння хаця б на ўласнай зямлі захаваць пазіцыі, заваяваныя мэтрамі савецкай эпохі.\nНастрадамус бы ў Свіслач глядзеў\nПра вянок на даху, белагурнаўскіх пеўняў ды кветкавае свята\n“К” некалькі разоў пісала пра дырэктара Гацукоўскага СДК, што ў Слуцкім раёне, Паліну Панамарову — маладога спецыяліста і выхаванку кафедры менеджменту сацыяльна-культурнай дзейнасці Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў. Чарговая навіна прыйшла з сацыяльных сетак. У Мялешкаўскім цэнтры культуры і дасугу прайшоў конкурс сельскіх дыджэяў. Удзельнічалі ў ім прадстаўнікі вёсак Гацук, Казловічы, Лучнікі, Мусічы. Лепшай аказалася Паліна Панамарова. Спалучэнне маладосці, адукацыі і амбіцыйнасці заўжды перамагае. Так трымаць і надалей, Паліна!\n“Пажарная ж служба — вечная…”\n25 ліпеня прафесійнае свята адзначаюць тыя, для каго звычайныя святы зазвычай пераўтвараюцца ў працоўныя будні — нястомныя барацьбіты з агнём. На Беларусі пажарныя службы адзначаюць свой 164-ы дзень нараджэння. І такі малады іх век кагосьці можа здзівіць. Здавалася б, пажары ўзнікалі спакон веку — а значыць, былі і тыя, хто іх тушыў. Адкуль жа тады ўзялася гэтая дата? Давайце разбірацца.\n№ 29 (1312) 22.07.2017 - 28.07.2017 г\nГісторыку Анатолю Сцебураку падчас чарговага навуковага падарожжа ў Францыю ўдалося не толькі зрабіць новыя крокі па тэме сваіх даследаванняў, але і адшукаць… амаль дакладны аналаг (прынамсі, па форме) будынка Нацыянальнай бібліятэкі! Здарылася гэта ў музеі Франсуа Рабле, размешчаным на яго радзіме на невялічкай ферме ў ваколіцах Шынона. Там цяпер дзейнічае выстава, прысвечаная знакамітаму правідцу Мішэлю Настрадамусу, і менавіта на ёй экспануецца той дзіўны прадмет, прызначэнне якога не адгадалі б і знаўцы з інтэлектуальнага шоу. У выніку, Нацыяналка цалкам можа набыць новы эпітэт — між іншым, даволі паэтычны…\n— Насамрэч, гэта гноман — сонечны гадзіннік, які быў вельмі папулярны сярод астролагаў, — патлумачыў спадар Анатоль. — З дапамогай даўжыні ценю, што праектавалася на адмысловы стол, такі астранамічны інструмент дазваляў вызначыць вышыню сонца — і, адпаведна, час. Гноманаў вядома шмат, але дадзены асобнік — надзвычай рэдкі і таямнічы… У кожным разе, гэта самы вялікі сонечны гадзіннік такой канфігурацыі.\nЦі карыстаўся ім сам Настрадамус, навуцы невядома, ды і датуецца гэты экспанат ужо XVII стагоддзем, пажыць у якім правідца проста не паспеў. Але можна з упэўненасцю сцвярджаць, што архітэктурны твор Віктара Крамарэнкі (як бы хто да яго ні ставіўся) таксама вызначыў свой час, стаўшы бадай самай знакавай беларускай пабудовай першай дэкады тысячагоддзя.\nМіхал Грушвіцкі з-пад Ракава\nСцежкамі Яна Рустэма\nБеларускімі сцежкамі Яна Рустэма


У Магілёве дазволена акцыя радыкалаў\nhttps://spring96.org/be/news/59256 2012 2012-11-22T14:14:13+0300 2012-11-22T14:14:13+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/mahiliou-nazva.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n“Славянскі марш”, які раней планаваўся на 11 лістапада, пасля падачы чарговай заяўкі дазволены гарадскімі ўладамі і мусіць адбыцца ў Магілёве 25 лістапада.\nАрганізатарам мерапрыемства выступіў Дзмітрый Дзенісенка, які пазіцыянуе сябе чалавекам, які не належыць да грамадскіх і палітычных арганізацый. Аднак вядома, што ён з’яўляецца нефармальным сябрам адной з прарасійскіх радыкальных арганізацый, якія дзейнічаюць на тэрыторыі Беларусі, і мае дачыненне да працы інфармацыйнага рэсурсу 14vn.com (“Верный народ”). На гэтым сайце, напрыклад, у раздзеле “Памяць” значыцца прозвішча “РНЕшніка” Глеба Самойлава, які быў забіты 5 жніўня 2000 года і які “сваімі справамі даказаў вернасць сваёй праваслаўнай Айчыне – Адзінай і недзялімай Русі”. У цэлым гэты рэсурс мае радыкальную скіраванасць і выступае супраць Беларусі як незалежнай дзяржавы. Сярод мэтаў “Славянскага маршу” на сайце пазначаны: адраджэнне адзінай і непадзельнай Русі, славянскае братэрства і рускае адзінства, традыцыйныя духоўна-маральныя каштоўнасці, сапраўдная праваслаўная духоўнасць, адраджэнне агульнарускіх традыцый, сацыяльная справядлівасць, супрацьдзеянне сусветнаму электроннаму канцлагеру (маецца на ўвазе чыпізацыя насельніцтва).\nМясцовыя ўлады дазволілі мерапрыемства, аднак не дазволілі выкарыстанне чорна-жоўта-белага сцягу, які з’яўляецца сімвалам манархічнага руху і ў часы Расійскай імперыі быў афіцыйным сцягам. Сваю адмоў у выкарыстанні дадзенай сімволікі чыноўнікі матывавалі тым, што яна не з’яўляецца зарэгістраванай у Беларусі.\nДзмітрый Дзенісенка амаль кожныя два тыдні падаваў заяўку на правядзенне “Славянскага маршу”, і штораз мясцовыя ўлады адмаўлялі ў правядзенні мерапрыемства. Усе пісьмовыя адказы мясцовых уладаў Дзенісенка выкладае на сваёй старонцы “Вконтакте”. Нагадаем, што апошні раз “Славянскі марш” быў дазволены ў Магілёве тры гады таму. Тады ён не адбыўся з-за таго, што ўлады не дазволілі сабраўшымся ўдзельнікам уздымаць манархічныя сцягі.\nНаконт маючага адбыцца маршу магілёўскі праваабаронца Барыс Бухель кажа, што любыя палітычныя дзеячы павінны сыходзіць з натуральных інтарэсаў народа і той дзяржавы, дзе яны жывуць, а не навязваць надуманныя інтарэсы міфічных супольнасцяў.\n“Падобную міфічную ідэалогію мы ўжо прайшлі ў часы СССР. Да чаго гэта прыводзіць, мы ўсе бачылі. Лічу, што прарасійская, праманархічная ідэалогія “Славянскага маршу” прадстаўляе пагрозу суверэнітэту Рэспублікі Беларусь і інтарэсам беларускага народу. Лічу, што пракуратура і КДБ павінны даць прававую ацэнку інфармацыі, якая змяшчаецца на сайце 14vn.com (“Верный народ”) і дзеянням ініцыятараў “Славянскага маршу”, - адзначае Барыс Бухель.\n22.11.2012 Тэгі: акцыі, заканадаўства


Пастырскі ліст біскупа Аляксандра Кашкевіча на першую нядзелю Адвэнту 2021 года\nПершай нядзеляй Адвэнту мы распачынаем чарговы літургічны год, які рыхтуе нас да прыйсця Пана. У адвэнтавы перыяд Касцёл словамі Хрыста кліча нас да малітвы і чування: «Чувайце і маліцеся ўвесь час» (Лк 21, 36).\nПрадказаўшы апошнія падзеі і знакі, якія будуць ім спадарожнічаць, Езус Хрыстус кліча сваіх вучняў чуваць. Гэты тэрміновы заклік, як кажа нам Слова Божае, быў выкліканы тым, што тады, калі на Аліўнай гары Езус просіць вучняў чуваць, маліцца і спачуваць Яму, вучні, змучаныя, спяць (пар. Лк 22, 39-46). Падобна было на гары Табор: калі Езус цудоўным чынам аб’яўляе сваю боскасць і ўваходзіць у найглыбейшую блізкасць і з’яднанне з Айцом, вучні змораныя сном (пар. Лк 9, 28–36). Сапраўды, знешне яны разам з Езусам, але не ўдзельнічаюць у глыбіні таямніцы. Прасыпаюць яе.\nЗмучанасць вучняў Езуса застаецца актуальнай, бо і ў нашым духоўным жыцці часта назіраецца стомленасць, адсутнасць увагі, няўдзел, прызвычаенасць ці нават штодзённая руціна, а гэта вядзе да таго, што мы жывём як быццам у паўсне. Таму нам патрэбны гэты Адвэнт, каб абудзіцца да новага жыцця і зірнуць інакш на ўсё, што вакол. І варта ў гэты час уважліва прыгледзецца да нашага ўдзелу ў Эўхарыстыі, бо менавіта на ёй здзяйсняецца такое перамяненне, як на гары Табор. Кожная святая Імша павінна нас перамяняць знутры і стаць вялікай падзякай Богу за ўсё, што праз Езуса Хрыста Ён учыніў для ўсяго чалавецтва.\nВарта ў гэты час зірнуць на нашу малітву, якая павінна быць сцішэннем, супакаеннем перад Богам. Яна павінна быць позіркам, поўным захаплення Яго прыгажосцю, любоўю, моцай і мудрасцю. Часта на малітве мы замест таго, каб быць з Богам, знаходзімся думкамі ў мінулым або ў будучыні. Думаем над тысячамі справаў, вырашаем праблемы, развярэджваем старыя раны ці марым пра лепшае заўтра.\nЦудоўным сведчаннем і выразам нашай веры будзе практыкаванне ці вяртанне да супольнай малітвы ў сям’і, бо ўсе сем’і пакліканы да таго, каб маліцца.\nВарта звярнуць увагу на тое, каб гэтая сямейная малітва не абмяжоўвалася толькі прамаўленнем вячэрніх малітваў. Ёсць яшчэ шмат іншых дзеянняў, якія надаюць духоўнае вымярэнне нашай штодзённасці ў сям’і: благаслаўленне перад пасілкам, малітва, якую прамаўляем у аўтамабілі па дарозе на вучобу ці працу, абрады, звязаныя са святамі, святочны сняданак у нядзельную раніцу, малітва на могілках за блізкіх памерлых… Трэба ствараць хрысціянскую атмасферу ў доме, каб дзеці раслі, «купаючыся» ў веры, і маглі развіваць сваё пакліканне да малітвы. Наколькі ж важна таксама знайсці дарогу да асабістай малітвы, калі мы дзесьці раптам яе згубілі. Яна заўсёды з’яўляецца асабістым дыялогам чалавека з Богам у цішыні свайго ўласнага сэрца.\nВарта падчас адвэнтавага шляху, які вядзе нас да беднай стаенкі, адкрыць свае сэрцы на патрэбы бліжніх, на іх праблемы, радасці і засмучэнні. Гэта добры перыяд, каб шырока раскрыць нашы сэрцы, каб задаць сабе канкрэтныя пытанні аб тым, як і для каго мы прысвячаем наша жыццё. Варта ў гэтыя халодныя снежаньскія вечары, у складанай на дадзены момант з розных прычын сітуацыі, заўважыць чалавека ў патрэбе, які хоча не толькі цёплага хлеба, зручнага абутку, але і добрага слова ці канкрэтнага ўчынку. Кожны дзень мы маем столькі нагодаў, каб чыніць дабро! Таму ў сёлетнім пасланні на Сусветны дзень бедных Папа Францішак заахвоціў шукаць бедных у першую чаргу там, дзе яны знаходзяцца. «Мы не можам чакаць, пакуль яны пастукаюць у нашы дзверы. Вельмі патрэбна, каб мы да іх дайшлі ў іх уласных дамах, у шпіталях і дамах апекі, на вуліцах і ў цёмных завулках, дзе яны часам хаваюцца, у прытулках і прыёмных цэнтрах… Важна зразумець, як яны сябе адчуваюць, што перажываюць, якія жаданні маюць у сэрцы» (п. 9).\nДарагія вернікі нашай дыяцэзіі!\nЧас прыйсця Пана застаецца для нас вялікай таямніцай. Аднак Пан Бог прыходзіць да нас штодзённа, прыходзіць «знянацку», «як пастка» альбо «як злодзей». Не толькі ў «апошні дзень», не толькі ў Эўхарыстыі ці на Божае Нараджэнне. Таму мы павінны быць дасяжныя, знаходзіцца ў гатоўнасці, чуваць нястомна, а тым больш у абставінах пандэміі пастаянна быць у стане асвячальнай ласкі.\nПан заўсёды ёсць і дзейнічае для нашага дабра. Як у сваім зямным жыцці, так і сёння Пан прыходзіць з той жа мэтай: даць людзям свой супакой, мір і згоду нашым сем’ям і свету, каб вызваліць нас ад падзелаў, спрэчак і варожасці, каб «зашыць» нашы разрывы, каб дазволіць зменшыцца неадпаведнасці паміж тым, што мы кажам, і тым, што сапраўды робім.\nКсёндз Ян Твардоўскі, кажучы пра навяртанне, прыводзіць вобраз каменя, які Бог узяў у рукі, каб апрацаваць. Хоць ён час ад часу выпадае з Божых рук і падае ў гразь, Бог зноў яго бярэ і шліфуе. Бог хоча апрацаваць высакародны камень нашага жыцця з нашым удзелам. Гэта будзе магчыма, калі мы прадпрымем шэраг канкрэтных дзеянняў у сферы нашага духоўнага жыцця.\nСтоячы на парозе сёлетняга Адвэнту, прымем гэтае запрашэнне ўскласці на сябе складаную, але якую ж важную і збаўчую задачу — унесці Пана Бога ў цэнтр нашага ўласнага жыцця. Няхай жывое Слова пранікне ў нас, дасць пачатак нашаму ўнутранаму перамяненню і нашаму навяртанню.\nНяхай у гэтым адвэнтавым «шліфаванні» нашага сэрца і спаўненні гэтых складаных, але ж вельмі патрэбных задач нам дапамагае Найсвяцейшая Панна Марыя, Жанчына, якая чувае, нястомна адкрытая на навіну Бога. Тая, якая дазваляла Богу здзівіць сябе, а адначасова была гатовая прымаць кожнае Яго Слова, няхай нас вучыць перажываць гэты час сапраўды хрысціянскім чынам у нашых сем’ях і супольнасцях.\nНа шлях плённага чування ўсіх ад усяго сэрца благаслаўляю.\nГродна, 22 лістападa 2021 года\nПастырскі ліст біскупа Аляксандра Кашкевіча на пачатак навучальнага і катэхетычнага года 2021-2022


„Краснадар” Мартыновіча выйграў першы матч у Лізе чэмпіёнаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nФутбалісты „Краснадара” святкавалі першую перамогу ў групавым этапе Лігі чэмпіёнаў, адолеўшы ў пятым туры на сваёй арэне французскі „Рэн” — 1:0. На 71-й хвіліне Маркус Берг забіў адзіны гол у матчы. Капітан „Краснадара” беларускі абаронца Аляксандр Мартыновіч правёў усю гульню. Дзякуючы гэтай вікторыі краснадарская каманда набрала 4 ачкі і зарабіла пуцёўку ў плэй-оф Лігі Еўропы. Пазней сустракаліся два клубы, якія ўжо забяспечылі сабе выхад у 1/8 фіналу Лігі чэмпіёнаў – іспанская „Севілья” была разгромлена лонданскім „Чэлсі” 0:4 – усе чатыры галы забіў французскі нападнік Аліўе Жыру.\nУ квартэце Н турэцкі „Істанбул” ва ўпартым паядынку саступіў на сваім полі нямецкаму „Лейпцыгу” з лікам 3:4. Англійскі „Манчэстар Юнайтэд” прайграў французскаму „Пары Сен-Жэрмен” 1:3. Дублем адзначыўся Неймар. У іх групе перад апошнім турам цікавая сітуацыя – адразу ў трох каманд па 9 ачкоў. Але на першым радку, хутчэй за ўсё, апынецца «ПСЖ» – у яго лепшая розніца мячоў з «МЮ» і адносна лёгкі хатні матч з аўтсайдарам у апошнім туры.\nКіеўскае «Дынама» ужо ў мінулым туры пазбавілася шанцаў на выхад у плэй-оф Лігі чэмпіёнаў, але па-ранейшаму разлічвае на Лігу Еўропы. Аднак у перадапошнім туры ім гэтую задачу oскладніў «Ювентус», які намаганнямі К’езы, Раналду і Мараты разграміў гасцей 3:0. «Дынама» будзе вырашаць свой лёс у апошнім туры ў вочным хатнім супрацьстаянні з «Ферэнцварашам», які з такім жа лікам пацярпеў паразу ад «Барселоны».\nА вось чэмпіён Расеі – піцерскі «Зеніт» пазбавіўся ўсіх шанцаў на працяг барацьбы ў еўракубках, разгромна прайграўшы ў гасцях «Бруге» з лікам 0:3. Пасля 5 матчаў у піцерцаў усяго 1 ачко, а бельгійцы маюць усе шанцы трапіць у плэй-оф Лігі чэмпіёнаў. Дортмундская „Барусія” згуляла ўнічыю з „Лацыё” – 1:1. Нямецкай камандзе не мог дапамагчы лідар нападаў нарвежац Эрлінг Холанд, які атрымаў траўму незадоўга да пачатку сустрэчы.\nГандбалісты „Барселоны” абыгралі „Ольбарг” у Лізе чэмпіёнаў\nГандбалісты іспанскай „Барселоны” працягваюць перамагаць на групавым этапе Лігі чэмпіёнаў. Сваю восьмую вікторыю запар лідар папярэдняй групы В святкаваў у гасцях у дацкага „Ольбарга” – 35:32. У іншым матчы гандбалісты вугорскага „Веспрэма” ўпэўнена перайгралі на сваёй пляцоўцы нямецкі „Кіль” з лікам 41:33. У гэтай групе чэмпіён Украіны запарожскі „Матор”, за які выступаюць беларускія гандбалісты Іван Мароз, Барыс Пухоўскі і Максім Бабічаў, прыме ў сябе дома славенскі „Цэле”. У групе А чэмпіён Беларусі „Мяшкоў Брэст” сёння прыме на сваёй арэне нарвежскі „Эльверум” (пачатак у 20.45, прамая трансляцыя на тэлеканале „Беларусь 2”). Да гэтага берасцейскія гандбалісты перамаглі „Вардар”, французскі „Пары Сен-Жэрмэн” і „Пік”, разышліся мірам у гасцях з „Фленсбургам”, а таксама саступілі на выездзе „Порту” і польскаму „Кельцэ”.\nУ спісе падпісантаў праўладнага ліста спартоўцаў 13 юных баскетбалістак з Гародні\nУ спісе падпісантаў праўладнага ліста спартоўцаў найменш 13 непаўнагадовых дзяцей. Гэта баскетбалісткі з сістэмы гарадзенскага баскетбола, паведамляе Telegram-канал «Баскетбол бачыш?».\nНа сайце Athletes.by з’явіліся прозвішчы спартоўцаў, якія падпісалі праўладны ліст. Раней намеснік міністра спорту і турызму Аляксандр Бараўля заявіў, што праўладны ліст спартоўцаў падпісалі ўжо 2,5 тысячы чалавек.


Эўрамайдан мітынгуе. Жывая трансьляцыя з Кіева\n22 лістапад 2013, 19:59\nПасьля таго, як урад Украіны прыпыніў падрыхтоўку пагадненьня аб асацыяцыі з Эўразьвязам, у краіне пачаліся акцыі пратэсту.\nАпазыцыя зьвярнулася ў суд з пазовам аб прызнаньні незаконным адпаведнага распараджэньня Кабінэта міністраў і патрабуе адстаўкі ўраду Мікалая Азарава.\nНешматлікія акцыі супраць рашэньня ўраду аб згортваньні курсу краіны на эўраінтэграцыю прайшлі ў Харкаве, Данецку, Івана-Франкоўску, Луцку і Львове. Начны мітынг у Кіеве сабраў каля дзьвюх тысяч прыхільнікаў эўрапейскага выбару Ўкраіны. Ужо абвешчана аб правядзеньні бестэрміновых Эўрамайданаў у многіх украінскіх гарадах. Асноўная акцыя з патрабаваньнем падпісаньня пагадненьня Ўкраіны з ЭЗ чакаецца ў Кіеве 24 лістапада, у дзень дзявятай гадавіны «аранжавай рэвалюцыі».\nНа думку былога віцэ-прэм'ера ў пытаньнях эўрапейскай інтэграцыі Алега Рыбачука, нечаканае для многіх ва Ўкраіне рашэньне Кабінэта міністраў можа азначаць «палітычную сьмерць» для кіраўніка дзяржавы, які прэтэндуе на другі прэзыдэнцкі тэрмін:\n«У апазыцыі зьявілася рэальная альтэрнатыва кандыдату ў прэзыдэнты Януковічу – гэта эўрапейскі выбар. Непадпісаньне Ўкраінай пагадненьня аб асацыяцыі з ЭЗ канчаткова падзеліць Украіну на дзьве часткі. Рэакцыя для Януковіча, вядома ж, прыніжальная. Для выбарніка, які думае, такога палітыка больш не існуе. І зараз «чорны чацьвер» будзе днём яго палітычнай сьмерці», – перакананы Алег Рыбачук.\nХарактэрна, што рашэньне ўраду рэзка крытыкуюць нават прадстаўнікі партыі ўлады. Член кіруючай Партыі рэгіёнаў Іна Багаслоўская напісала ў блогу на «Ўкраінскай праўдзе»:\n«Ня веру, што Януковіч не разумее, што ён ня мае права страціць гістарычны шанец стаць прэзыдэнтам усёй Украіны. І ня веру, што дэмакратычныя краіны не знойдуць грошай, каб дапамагчы Ўкраіне пакрыць страты ад агрэсіўных незаконных мер Расеі па закрыцьці рынкаў».\nВэрсія пра шантаж Януковіча дакумэнтамі з архіваў КДБ\nПарлямэнцкая апазыцыя абвінаваціла ўрад у «дзяржаўнай здрадзе» і ўжо пачала збор подпісаў пад рэзалюцыяй аб недаверы Кабінэту міністраў. Акрамя таго, лідэр Эўрапейскай партыі Ўкраіны Мікалай Кацерынчук зьвярнуўся ў суд з пазовам аб прызнаньні незаконным распараджэньня ўраду аб прыпыненьні эўраінтэграцыі, бо яно «супярэчыць заканадаўству і парушае правы большасьці грамадзян краіны на эўрапейскі выбар».\nУ тым, што галоўная прычына адмовы ўлады ад збліжэньня з ЭЗ – нядаўнія перамовы ўкраінскага прэзыдэнта з расейскім, перакананы яшчэ адзін паплечнік зьняволенай Юліі Цімашэнкі, дэпутат Вярхоўнай рады Аляксандар Брыгінец.\n«Ёсьць вэрсія, што Расея пагадзілася даць Украіне вялікі крэдыт і нейкія прэфэрэнцыі асабіста для ўкраінскага кіраўніка дзяржавы. Існуе таксама вэрсія, што Пуцін мог прад'явіць Януковічу нейкія дакумэнты з архіваў КДБ. Яны могуць быць зьвязаныя з тым, што зь Януковіча ня зьнятыя судзімасьці (ён быў двойчы асуджаны ў маладосьці) або ж меў нейкія іншыя праблемы з законам у савецкі час», – лічыць Аляксандар Брыгінец.\nЭканамічны ціск і шантаж з боку Расеі перашкаджае Кіеву падпісаць пагадненьне аб асацыяцыі з Эўразьвязам. Пра гэта прэзыдэнт Украіны Віктар Януковіч сказаў у тэлефоннай размове з Даляй Грыбаўскайце – прэзыдэнтам Літвы, якая старшынюе ў ЭЗ. Паводле дарадцы Грыбаўскайтэ па вонкавай палітыцы Ёвіты Нялюпшэне, Януковіч расказаў пра пагрозы Расеі абмежаваць імпарт украінскіх тавараў, што можа прынесьці Ўкраіне мільярдны страты.\nУладзімер Пуцін абвінаваціў эўрапейскія краіны ў ціску на Ўкраіну для падпісаньня гэтай краінай дамовы аб асацыяцыі з ЭЗ у гандлёва-эканамічнай сфэры.\n«Па сутнасьці, мы пачулі пагрозы з боку нашых эўрапейскіх партнэраў у дачыненьні да Ўкраіны, аж да спрыяньня правядзеньню масавых акцый пратэсту», – заявіў Пуцін журналістам. «Вось гэта і ёсьць ціск , вось гэта і ёсьць шантаж», – сказаў ён. Паводле яго, «ці паддасца Ўкраіна і ўкраінскае кіраўніцтва гэтаму шантажу, будзе зразумела ў бліжэйшыя некалькі дзён». Прэзыдэнт Расеі адзначыў, што падпісаньне Ўкраінай дамовы з ЭЗ «можа проста забіць цэлыя галіны эканомікі».\nМіж тым, прадстаўнік Украіны ў Эўразійскай эканамічнай камісіі Віктар Суслаў заявіў, што пагадненьне аб асацыяцыі Украіны з Эўразьвязам яшчэ можа быць падпісана на саміце «Ўсходняга партнэрства» 28-29 лістапада ў Вільні. Па словах Суслава, гэта можа адбыцца ў выпадку правядзеньня дзейсных трохбаковых кансультацый паміж Украінай, Расіяй і ЭЗ.


Nubia Z18 будзе абвешчана 5 верасня | Androidsis\nСярод такой колькасці чутак і здагадак пра будучы нубійскі смартфон, Даччыная кампанія ZTE нарэшце абвясціла аб сваім наступным высокім класе - Nubia Z18, на наступнае 5 верасня.\nГэта вы толькі што зрабілі праз Weibo, кітайская сацыяльная сетка - сродак, дзякуючы якому азіяцкія кампаніі, як правіла, робяць аб'явы, такія як Meizu, Huawei і іншыя вядомыя брэнды. Там праз плакат Нубія паведаміла гэтую навіну.\nПаводле паведамлення на Weibo, Нубія Z18 будзе абвешчана 5 верасня. Гэта тая ж дата выпуску, што і гонар 8X, акрамя іншых прылад, бо мы памятаем, што гэта апошні дзень IFA ў Берліне, Германія, і на працягу ўсяго мерапрыемства будуць прадстаўлены некалькі мабільных тэлефонаў. Дзякуючы таму, што гэтая дата супадае з гэтай, чакаецца, што тэрмінал будзе прадстаўлены на гэтай кірмашы тэхналогій.\nРаспытваючы пра тое, што нам прапануе Нубія, плакат паказвае сілуэт тэлефона і пацвярджае гэта будзе пастаўляцца з мінімалісцкім выразам, падобным на Essential PH-1 і Oppo F9.\nРаней спіс Nubia Z18 у спісе TENAA паказаў, што тэлефон будзе мець 5.99-цалевы экран FullHD + з дыяганаллю дазволу 2.160 х 1.080 пікселяў (18: 9).\nДаведайцеся: Nubia Z18 з'яўляецца на Geekbench разам з асноўнымі характарыстыкамі\nЧакаецца, што ён будзе харчавацца ад Працэсар Qualcomm Snapdragon 845 з 6 ГБ аператыўнай памяці ў базавай мадэлі і з 8 ГБ аператыўнай памяці ў самай прасунутай версіі. Памяць будзе складаць 64 ГБ і 128 ГБ адпаведна. Для оптыкі Nubia будзе выкарыстоўваць двайны 24-мегапіксельны і 8-мегапіксельны камбінаваны механізм на задняй панэлі, а 8-мегапіксельны фотадатчык будзе знаходзіцца ў надрэзе над экранам.\nІ, нарэшце, смартфон пастаўляецца з усталяваным ззаду счытвальнікам адбіткаў пальцаў і тэхналогіяй распазнавання асоб. Да таго ж усё паказвае на прыбудзе з батарэяй на 3.350 мАг і Android 8.1 Oreo у якасці аперацыйнай сістэмы.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » навіны » ZTE прадставіць Nubia Z18 5 верасня наступнага года


Надзвычайная сітуацыя |\nНадзвычайная сітуацыя здарылася 26 лютага ў вёсцы Краснагорка. Сярод белага дня ўспыхнуў гасцявы дом прадпрымальніка з Мінска. Пакуль рэдакцыя не мае афіцыйных вывадаў прычыны ўзгарання. Але па папярэдніх меркаваннях гэта не падпал. Хутчэй за ўсё катэдж запылаў ад перагрэву дымаходнай трубы. Пабудова, аздобленая сінтэтычнымі матэрыяламі разгаралася ўсё больш і больш.\nТрэба сказаць, што ўрэшце наша служба МНС сцягнула ўсе сілы для барацьбы з агнём і не дала яму перакінуцца на бліжэйшыя пабудовы. Залогам таму было яшчэ і тое, што насупраць пажарышча знаходзіцца возера Снуды, адкуль бесперапынна ў брандсбойты пажарнікаў падавалася вада. А калі б ім кожны раз даводзілася адлучацца на запраўку, урон быў бы значна большы. Цяпер адпаведныя органы займаюцца высвятленнем прычыны пажару, пра што абяцалі паведаміць рэдакцыі.


Гісторыя незалежнасці на марках "Белпошты”\nhttp://spring96.org/be/news/31825 2010 2010-02-26T15:48:00+0200 2010-02-26T15:48:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/marka-simvolika.jpg\nВыглядае на тое, што калекцыі марак “Белпошты” – гэта парог вальнадумства й лібэралізацыі на нашых дзяржаўных прадпрыемствах.\nМесяц таму выйшла пацешная калекцыя, прымеркаваная да Алімпіяды ў Ванкувэры. З шасьці марак ажно пяць намалявалі з памылкамі. Замест беларускага фрыстайліста ўляпілі ўкраінца, біятляністку Дамрачову намалявалі ў мужчынскай эстафэце, а хакеістаў нашай зборнай часткова “апранулі” ў форму амэрыканцаў. У дадатак да гэтай крэатыўнай калекцыі “Белпошта” выдала новыя маркі.\nСтудэнт хімфака БДУ Аляксей пахваліўся карэспандэнту Беларускай службы Польскага радыё яшчэ адной сэнсацыйнай калекцыяй.\nАляксей: Паколькі я езджу электрычкай, а часам цягніком, я зайшоў на пошту на вакзале й купіў маркі. Там збылася мая мара. На марках былі старыя ілюстрацыі – Камянецкая вежа, стары герб “Пагоня”, той самы бел-чырвона-белы сьцяг.\nНя веру сваім вушам і бягу у 11-е аддзяленьне “Белпошты”, якое функцыянуе на менскім чыгуначным вакзале. І, раскрыўшы рот, купляю за 14 тысяч рублёў тую самую калекцыю. На сучасным глянцавым альбоме надпіс “Паштовыя маркі Рэспублікі Беларусь”. А ўнутры - герб “Пагоня”, бел-чырвона-белы сьцяг, яшчэ тры маленькія “пагонькі”. Крыж Эўфрасіні Полацкай клянаваны – чамусьці дзьве аднолькавыя маркі. У альбом таксама зьмясьцілі Камянецкую вежу, Мірскі замак, Нясьвіскі замак, вялікую марку “1000-годзьдзе Беларускай праваслаўнай царквы” й іншае. Уся калекцыя датуецца 1992 годам.\nГрэх пасьля такога не зрабіцца філятэлістам.\n26.02.2010 Тэгі: грамадства


Выходзіць з турмы Місюкевіч. Ці апошні ён адміністрацыйны арыштант?\n18 студзень 2011, 11:02\nСёньня а 17-ай гадзіне заканчваецца тэрмін адміністрацыйнага арышту моладзевага актывіста Юльяна Місюкевіча, пакаранага за ўдзел у мітынгу 19 сьнежня. Праваабаронцы, аднак, не выключаюць, што камэры турмы на Акрэсьціна маглі за мінулыя дні папоўніцца новымі адміністрацыйна арыштаванымі.\nУ адной камэры зь Юльянам Місюкевічам на Акрэсьціна сядзеў Міхась Пашкевіч. 11 студзеня Пашкевіч выйшаў на волю пасьля 15 дзён арышту. Актывіст падзяліўся сваімі меркаваньнямі, чаму ў ізалятар за удзел ў мітынгу зьмяшчалі яшчэ і праз шмат дзён пасьля падзеі.\n"Я вось зараз выйшаў і паглядзеў, каго яны яшчэ пабралі. І вырашыў, што з большага яны ўзялі ўсіх, хто нешта рабіў. Цягам апошніх дзён, пасьля 19-га, яны выкалупвалі усіх запар. І калі літаральна ўчора да нас ў камэру прывезьлі апошняга, Юльяна Місюкевіча, я зразумеў, што спыняцца яны не зьбіраюцца. Махавік там запушчаны вельмі надоўга".\nПаводле Міхася Пашкевіча, Юльян Місюкевіч трымаўся ў вязьніцы прыстойна, мужна пераносіў цяжкасьці, зьвязаныя са знаходжаньнем у цеснай камэры пад трывалым кантролем канваіраў. "Відаць, першыя два-тры дні самыя цяжкія. Потым адаптуесься і ужо не асабліва зьвяртаеш увагі на тыя рэчы, якія на волі падаюцца неверагоднымі. Спадзяюся, Юльян таксама адаптаваўся хутка", – казаў Міхась Пашкевіч.\nПэўны час на мінулым тыдні праваабаронцы лічылі, што Юльян – апошні з адміністрацыйна арыштаваных за 19 сьнежня. Зараз праваабаронца Наста Лойка не выключае, што ў вязьніцу зьмясьцілі яшчэ некага ў гэтай справе.\n"У нас ёсьць зьвесткі, што аднаго з тых, каго дапытвалі ў КДБ, потым адвезьлі на Акрэсьціна. Але мы дакладна ня ведаем, хто гэта і на які тэрмін. Гэта інфармацыя з суду, такая ўскосная. Зь іншых каналаў паспрабавала яе праверыць, пакуль інфармацыі няма. Але такі факт мае месца і, мяркую, з часам мы гэта высьветлім".\nУ канцы мінулага тыдня праваабаронцы паведамлялі, што ў ізалятар на Акрэсьціна на 3 дні зьмясьцілі Дзьмітрыя Буланава. Зараз ёсьць пэўныя зьвесткі, што юнаку выстаўленае папярэдняе абвінавачаньне ва ўдзеле ў масавых беспарадках 19 сьнежня і з турмы на Акрэсьціна ён зьмешчаны ў ізалятар на Валадарскага.


Прыпавесці заўсёды падабаліся людзям. Яны напоўнены глыбокім сэнсам і дапамагаюць людзям усвядоміць значэнне многіх рэчаў. Усё роўна, будзе гэта прытча аб дружбе або прыпавесць аб сэнсе жыцця, галоўнае, што гэты від апавяданняў заўсёды карыстаўся, карыстаецца і будзе карыстацца попытам у людзей па многіх прычынах.\nПрыпавесць – гэта маленькі аповяд, які мае вялікі сэнс. Сапраўды, варта яе паслухаць, як адразу пачынаеш задумвацца аб шматлікіх рэчах, якія раней не асабліва хвалявалі. Часцей за ўсё філасофскія выслоўі, глыбакадумныя, якія прымушаюць зразумець прыроду чаго-небудзь, што раней здавалася такім простым і відавочным.\nПрыпавесць аб дружбе – адно з адгалінаванняў, якіх шмат. Зрэшты, як і ў любым кірунку, будзь то ў кіно ці літаратура. Адных зацікавіць прыпавесць аб дружбе, іншых – пра каханне, трэцяе – аб сэнсе жыцця, чацвёртае – аб чым-то іншым. І ўсе па-свойму цікавыя, усе па-свойму добрыя, аднак нас цікавіць менавіта першы варыянт.\nЧасцей за ўсё прыпавесці аб дружбе кароткія, паколькі шмат слоў не трэба, каб данесці да чытача пэўны пасыл, аднак радзей, але ўсё ж бываюць і больш разгорнутыя апавяданні, якія не змесцяцца нават на адной старонцы. Праўда, вялікім попытам у народзе карыстаюцца менавіта недлинные творы, паколькі адны не любяць шмат чытаць (што, безумоўна, сумна, але гаворка не аб гэтым), а ў іншых няма часу, каб марнаваць яго амаль марна, таму прыпавесці аб дружбе кароткія заўсёды будуць у большай колькасці і пашане, чым аб'ёмныя. Але важныя і патрэбныя.\nДружба ў нашай жыцця\nЧасцяком у чалавека ёсць блізкія людзі. І часцей за ўсё імі становяцца не абы хто, а менавіта сябры, бо менавіта яны здольныя падтрымаць чалавека ў цяжкую хвіліну, парадавацца разам з ім у шчаслівыя моманты і выслухаць усё, што заўгодна.\nПрыпавесці аб сяброўстве і сябрах добрыя тым, што яны дазваляюць зразумець, наколькі важныя ў чалавечых жыццях людзі, якую велізарную ролю яны гуляюць. Так ужо атрымалася, што мы не можам быць адны. Што б чалавек ні казаў, як бы ён ні пераконваў сябе і навакольных, што ён любіць адзінота, і яму ніхто не патрэбен, усё гэта поўная лухта, якой ён хоча прыкрыцца у спробе здавацца больш моцным, чым ён ёсць на самай справе. Сапраўдных адзіночак, якія здольныя хоць усё жыццё правесці сам-насам з самім сабой і атрымаць ад падобнага існавання асалода, адзінкі.\nПасварыліся як-то цар і князь. І вырашыў першы адпомсціць таварышу, зрабіць яму балюча. Паклікаў цар ката і загадаў таму забіць жонку і паглядзець, заплача ці князь. Выканаў мужчына «просьбу» царскую, адсек жанчыне галаву. Не заплакаў князь. Цар, нядоўга думаючы, загадаў і дзяцей забіць. Не заплакаў князь. А кароль-то ў азарт увайшоў, таму спыняцца не збіраўся; ужо балюча слёз чужых яму хацелася ўбачыць, таму наступнымі ахвярамі ката сталі бацькі. Не заплакаў князь. Застаўся толькі з блізкіх лепшы сябар, якога кароль і загадаў забіць, як астатніх. Вось тут князь заплакаў, ды так горка, што аж жорсткі і бессардэчны кат разам з ім всплакнул.\n- Чаму пасля смерці бацькоў, дзяцей і жонкі ты і слёзы не прамовіў, - пытаецца здзіўлены цар, пазней паклікаўшы да сябе князя, - а пасля смерці аднаго так знерваваўся?\n- Бацькі ўжо старыя былі, - адказвае князь, - хутка і так памерлі б. Жонку новую знайсці нескладана, яна і дзяцей нарадзіць мне зможа. Затое сябра знайсці – ой як складана. Шмат гадоў трэба выдаткаваць, каб знайсці сапраўднага, вернага прыяцеля. Таму і аплакваў я толькі яго.\nГэтая прытча аб дружбе, і гэтым усё сказана. Так, у ёй не паказана, якім быў той чалавек, якога забілі, аднак хаця б той факт, што толькі яго смерць аплакваў князь, дае зразумець, што сябар быў сапраўды добрым. Кожнаму трэба сустрэць у жыцці такога чалавека, якога можна назваць блізкім.\nСабака – сябар чалавека\nГэта выраз ведае кожны. Аднак не ўсе ў курсе, што ёсць выслоўі, доносящие падобны сэнс да чытача. Сапраўды, сабака спакон веку лічылася самым верным сябрам, па меншай меры, калі параўноўваць яе з ганарлівай коткай, напрыклад. Няма, гэта не значыць, што апошняя дрэнная, кожны гадаванец па-свойму добры і выдатны. Тым не менш ніжэй прыведзена прытча пра сяброўства чалавека і сабакі.\nСапраўдны сябар – сабака\nЖыў як-то ў доме п'яніца. І было ў яго два гадаванца: кошка ды сабака. Апошнія пастаянна спрачаліся паміж сабой, хто ж з іх сапраўдны сябар гаспадара, і кожны стараўся перацягнуць коўдру на сябе.\nАднойчы скончыліся ў п'яніцы грошы, а выпіць захацелася нясцерпна. Котка тут жа падскочыла да гаспадара і кажа, маўляў: "Прадай мяне, атрымай грошы, купі выпіўку, а я як твой лепшы сябар збягу ад пакупніка і вярнуся да цябе".\nАлкаш прадаў котку, купіў выпіўку, вярнуўся дадому, каб напампаваць сябе алкаголем, а там яго сустракае сабака. Прычым не абы-як сустракае, а з брэхам, ад якога мужчына губляе бутэльку і разбівае яе, разліваючы моцны напой. Ўзлаваўся п'яніца, пабіў сабаку, а тая нават і не спрабавала уцякаць і зусім не супраціўлялася, толькі прыгаворвала:\n– Бі, гаспадар, бі, толькі не пі.\nУ гэты час прыйшла котка. Зірнула яна напышліва на сабаку ды зноў паклікала гаспадара на базар, паўтарыць папярэднюю махінацыі. Неўзабаве п'яніца вярнуўся з новай бутэлькай. І ўжо ён адкрыў яе, кабвыпіць алкаголю каханага, як зноў перашкодзіла яму сабака. Так тявкнула і загыркаў, што посуд з алкаголем міжволі выслізнуў з рук другі раз. Мужчына раззлаваўся пушчы ранейшага, з новай сілай пачаў сабаку біць ды прыгаворваць: «Заб'ю!»\n– Забівай, гаспадар, - пакорліва кажа таму гадаванец, - забівай, толькі не пі!\nраптам Дайшло да п'яніцы, у чым справа. Зразумеў ён, хто сябар-то яго сапраўдны. І пачаў ён прасіць прабачэння перад сабакам, гладзіць яе ды абдымаць. А котку, што неўзабаве заявілася, мужчына зноў прадаў, праўда, на гэты раз так далёка, што дарогі дадому тая ўжо не знайшла.\nСутнасць у тым, што сабака не хацела, каб яе гаспадар псаваў сабе здароўе, бо нічога добрага алкаголь не нясе. Котка, у сваю чаргу, хацела толькі паказаць гаспадару, якая яна добрая, маўляў, дапамагае яму. Чалавек зразумеў гэта. Хай не адразу, але ўсё ж зразумеў.\nКаханне і сяброўства бліжэй, чым можа здацца на першы погляд, значна бліжэй. Часта здараецца, як два чалавекі супрацьлеглага полу спачатку складаюцца ў прыяцельскіх адносінах, пасля чаго ўступаюць у іншую, больш за духоўную сувязь. І гэта добра, бо да гэтага ў гэтых людзей ужо паспела скласціся пэўная ўзаемасувязь: яны ведаюць адзін аднаго, ведаюць густы сваёй другой палоўкі, ведаюць, што ёй падабаецца. Менавіта таму любая прыпавесць аб дружбе і любові павінна даць зразумець людзям, наколькі важныя гэтыя адносіны, і як яны блізка размешчаны, калі справа тычыцца двух чалавек. Праўда, мінус у тым, што каханне больш хуткаплынная, сяброўства жа – сапраўдная дружба – назаўжды.\nВыслоўі і дзеці\nАпавяданні розныя патрэбныя, апавяданні розныя важныя. Асабліва карысныя выслоўі аб дружбе для дзяцей, таму што ў іх узросце адбываецца станаўленне асобы. Гэта значыць, што хлопцы вырастуць такімі, якімі іх будуць выхоўваць, прычым не толькі бацькі і настаўнікі, але таксама кнігі, апавяданні, фільмы, перадачы і іншыя крыніцы інфармацыі. Дзіцячыя выслоўі аб дружбе часцяком асабліва добрыя і больш простыя, каб іх сэнс быў відавочны нават дзіцяці. Зрэшты, калі аповяд будзе не зразумелы, магчыма, дзіця захоча ўсвядоміць, што да чаго, што зноў жа добра, паколькі ў гэтым выпадку дзіця можа вырасці дапытлівым і разумным.\nБольш за таго, дзеці – самыя шчырыя сябры. Пасля таго як чалавек вырастае, часам яму даводзіцца ўсміхацца і «сябраваць» з патрэбнымі людзьмі, напрыклад, па працы. Гэта называецца крывадушнасць, што ўжо хаваць, але факт застаецца фактам: дзеці, наіўныя маленькія дзеткі, якім пляваць на сацыяльны статус сваіх равеснікаў (па меншай меры, да пары да часу), любяць (у сяброўскім кантэксце) адзін аднаго па-сапраўднаму, шчыра. Гэта іх галоўнае перавага. На жаль, не кожнаму ўдаецца захаваць гэтую часцінку сумленнасці ў душы.\nЛюбая прыпавесць аб дружбе нясе ў сабе сэнс аб тым, як важныя іншыя людзі ў нашых жыццях. І чым раней чалавек гэта зразумее, тым хутчэй ён знойдзе сабе сапраўднага сябра. І рабіць гэта лепш у маладым узросце, каб даць дружбе настаяцца, бо яна, як віно, з кожным годам толькі мацнее і становіцца «смачней».


Чырвонаму касцёлу – 100 гадоў\nГалоўная » Навіны Беларусі » Чырвонаму касцёлу – 100 гадоў\n21 лістапада спаўняецца 100 гадоў з часу высвячэння храма, які стаў візітоўкай сталіцы. Без яго немагчыма ўявіць Мінск. Лёс Чырвонага касцёла сугучны лёсу нацыі ў апошняе стагоддзе.\nЯго падарылі Мінску Эдвард Вайніловіч і яго жонка Альбіна. У канцы XVIII ст. у Мінску было 15 касцёлаў ды 5 уніяцкіх цэркваў. А праз сто гадоў застаўся ўсяго адзін. У 1903 г. вернікі паставілі дзве тысячы подпісаў пад заявай аб патрэбе будаўніцтва новай святыні.\nМіравы суддзя, стацкі дарадца, дэпутат расійскай Дзярждумы, шматгадовы старшыня Мінскага сельскагаспадарчага таварыства Эдвард Вайніловіч узяўся ўзвесці касцёл за прыватны кошт у памяць сына Сымона, які пражыў толькі 12 гадоў. Пакуль чынавенства разглядала заяву мінскіх вернікаў, Вайніловічаў напаткала яшчэ адна трагедыя: памерла іх 18-гадовая дачка Алена-Бянігна. Вайніловічы вырашылі пабудаваць касцёл у гонар святых Сымона і Алены — як памятку па сваіх дзецях.\nУ камітэт для кіравання будаўніцтвам новага касцёла, апроч Вайніловіча, увайшлі такія шанаваныя ў Мінску асобы, як гарадскі галава М.Валовіч, ксёндз А.Ака, графы Любанскі і Чапскі.\nПраектаваць новы касцёл Вайніловіч даручыў прускаму архітэктару Тамашу Пайздэрскаму. Выява створанага ім храма неараманскага стылю ў прускім Ютрасіне трапілася на вочы фундатару і надзвычай яго ўразіла.\nУзоры ўсіх дэталяў, нават завесы і клямкі на дзверы, падрыхтаваў сам Пайздэрскі, каб вытрымаць цэласнасць стылю. Але прускі грамадзянін не меў права будаваць касцёлы на тэрыторыі Расіі. Таму рабочая дакументацыя праекта была зробленая ў майстэрні Уладзіслава Марконі з Варшавы, а фармальныя правы даручаныя тутэйшаму інжынеру Ф.Барановічу.\nБудаўніцтва пачалося ў маі 1906 г. і вялося фірмай «Гай-Свянціцкі&Co». Сучаснікі дзівіліся з якасці будаўнічых работ. Дыхтоўную чырвоную цэглу прывозілі аж з Чанстаховы, а дахоўку — з Улацлаўка. Для калонаў і алтароў быў падрыхтаваны ружовы пясчанік і мармур з Польшчы.\nВежа-званіца касцёла Сымона і Алены стала самым высокім збудаваннем тагачаснага Мінска. А сам ён — найбольшым храмам у горадзе.\nДзень 21 лістапада 1910 г. стаў сапраўдным святам горада, натоўп гараджанаў сышоўся на зовы званоў «Міхала», «Эдварда» і «Сымона», што веставалі пра асвячэнне новага храма.\nДарэчы, Вайніловіч спрыяў беларускаму руху. Ён сябраваў з Раманам Скірмунтам, сустракаўся з Іванам Луцкевічам, добра ведаў Вацлава Іваноўскага, ахвяраваў грошы на «Нашу Ніву». Вайніловіч падтрымаў утварэнне БНР, удзельнічаў у паседжанні яе Рады.\nЗ прыходам бальшавікоў касцёл прыстасавалі спачатку пад Польскі тэатр БССР, а пасля — аддалі пад кінастудыю.\nУ часе Другой сусветнай вайны храм быў вернуты парафіі. Пробашчамі ў ваенны час былі а. Вінцэнт Гадлеўскі і а. Станіслаў Глякоўскі, якіх нацысты расстралялі ў Трасцянцы за ўдзел у незалежніцкім падполлі.\nАнтон Шукелойць, у часе вайны дырэктар Гістарычнага музея, вярнуў у касцёл абраз Божай Маці ў стылі мадэрн: з краявідам Мінска, касцёлам і ўкленчанымі дзецьмі Вайніловіча. З гэтым абразом у музеі за саветамі была праблема: людзі на яго жагналіся…\nПасля 1945 г. у касцёле зноў была кінастудыя. На другім паверсе зрабілі павільёны, куды для здымак усцягвалі і машыны, і коней… Тут здымалі стужкі «Гадзіннік спыніўся апоўначы», «Дзяўчынка шукае бацьку», — кінакласіку БССР.\nРабіліся спробы цалкам знішчыць святыню. У 1960-я быў распрацаваны праект самага вялікага ў Мінску шырокафарматнага кінатэатра на месцы Чырвонага касцёла. Кажуць, перашкодзілі пратэсты інтэлігенцыі. Яшчэ кажуць — касцёл не ўзарвалі, бо баяліся пашкодзіць Дом ураду…\nУ 1970-я ў Чырвоным касцёле размясціўся Дом кіно. Мастак Гаўрыла Вашчанка зрабіў вітражы, што ўвасаблялі алегорыі пяці мастацтваў. Мастак згадваў: аб’ект прымалі Машэраў, Кісялёў, Кузьмін, іншае начальства. Быў пахмурны і ветраны дзень. Сонца выблісне — вітражы як зайграюць!\nМашэраў казаў сваім паплечнікам з ноткай пакаяння: «Ну, бачыце, а мы хацелі разбурыць такую каштоўнасць!»\nВа ўтульных глядзельных залах партыйныя работнікі праглядалі заходняе кіно — на прадмет эротыкі і гвалту. Вызначалі, што можна паказваць народу, а што не…\nА ў канцы 1980-х у Чырвоным касцёле адбылася знакавая падзея нацыянальнага вызвалення: 19 кастрычніка 1988 г. у дольнай зале храма было ўтворанае Таварыства памяці ахвяр сталінскіх рэпрэсій «Мартыралог Беларусі». А пры «Мартыралогу» — аргкамітэт па стварэнні Беларускага Народнага Фронту «Адраджэнне» на чале з Зянонам Пазняком. Прысутны на паседжанні супрацоўнік ЦК хацеў сарваць абвяшчэнне, але, дзякуючы цвёрдасці Васіля Быкава, гэта не ўдалося.\nУ 1990 г. святыня была аддадзеная вернікам.\nДзякуючы велізарным намаганням пробашча Уладыслава Завальнюка і ўсёй парафіяльнай грамады, касцёл стаў цэнтрам рэлігійнага жыцця і асветы.\nЦяпер богаслужбы тут ідуць і ў рымскім, і ў грэцкім абрадах. І тут я хрысціў сваю дачку, якой, як падрасце, я буду расказваць пра гэты храм багата дзіўных гісторыяў… А гісторыя пруска-польска-беларускага храма не сканчаецца: помнік рэдактару газеты «Звязда», што ля касцельнай агароджы, Амельянюку, будзе перанесены на другі бок. А на ягонае месца, ужо асвечанае, паставяць помнік Яну Паўлу ІІ. А скульптуру Арханёла Міхала перанясуць на месца «Звона Нагасакі», што будзе таксама перамешчаны… Суцэльны колазварот. Але гэта і ёсць жыццём…\n21 лістапада а 12-й, ва ўрачыстасць Хрыста Валадара сусвету, пройдзе ўрастая літургія, якая стане кульмінацыйным момантам святкавання.\nСвятую Імшу ўзначаліць Апостальскі нунцый у Беларусі арцыбіскуп Марцін Відавіч. Гамілію прамовіць Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч. На літургію запрошаны іерархі з Беларусі, Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі Філарэт, іерархі з-за мяжы, прадстаўнікі дыпламатычных місій хрысціянскіх краін.\nНекаторыя вернікі ў гэты памятны дзень атрымаюць сакрамэнт канфірмацыі.\nСяргей Харэўскі, "Наша Ніва"


Вадаспад — Вікікрыніцы\n— Ох! несла я пушынку, — такое прыўдалае перачка. Ну, думаю, добрая будзе пасцелька для маіх дзетак. Аж лячу над вадаспадам, выпусціла пушынку, трапіла яна якраз у вір і прапала… От і вазьмі ж ты — такая самая, здаецца, вада, такая ж самая, як і ўсюды; дый ты сама, любка роска, такая ж самая вадзіца, як і ў тым вадаспадзе, а вось жа ты спакойная і з табою люба пагаманіць.\n— Я, я… Прабачай, мілая!\n— На сэрцы робіцца лягчэй, калі хоць слоўкам перамовішся, — казала старая. — І чаму не ўсе роўныя на свеце: і ты, дожджык, — вада, і там вада… А вазьмі ж ты…\n— Вось у каго трэба вучыцца вадаспаду, гэтаму балбатуну, млыну пустому, казала старая бярэзіна, выгнуўшыся над рачулкай.\n— Так… Ну, калі вы ўжо так хочаце, дык скажу вам, толькі ж не крыўдуйце: я — частка таго самага вадаспада! Справа ж уся ў тым, што калі сіла высока забіраецца ўгору і яе там набіраецца дужа многа, дык яна можа прычыніць вялікую шкоду, калі даць ёй поўную волю і не паставіць у пэўныя межы. І ніхто няхай не забывае, што ён частка вялікай прыроды.\nУзята з "https://be.wikisource.org/w/index.php?title=Вадаспад&oldid=20164"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:01, 23 лютага 2015.


Эксперт Semalt Islamabad - Разуменне добрых практык SEO\nАптымізацыя пошукавай сістэмы - гэта аснова, якая дапамагае вашаму вэб-сайту электроннай камерцыі заняць высокае месца ў паляпшэнні бачнасці вашага інтэрнэт-бізнесу і павышэнні агульнага рэйтынгу алгарытмаў. Аптымізацыя вэб-сайта для SEO робіць ваш сайт просты ў навігацыі і больш зручным для карыстальнікаў.\nБудучы доўгатэрміновай стратэгіяй, аптымізацыя пошукавых сістэм дапамагае вашаму інтэрнэт-бізнесу дасягнуць мэтавага рынку і прыцягнуць увагу карыстальнікаў да канца першых двух месяцаў.\nSohail Sadiq, вядучы эксперт кампаніі Semalt , запэўнівае, што адсутнасць аптымізацыі вашага сайта для SEO - самая істотная памылка, якую можна здзейсніць у сферы інтэрнэт-маркетынгу. Кампаніі збіраюцца лічбавымі. Больш за сем мільёнаў наведвае пошукавыя сістэмы, якія шукаюць рашэнні для сваіх патрэбаў і тэхнічных характарыстык.\nРазуменне правілаў і асноў SEO перад пачаткам інтэрнэт-кампаніі можа прынесці вам рэальны трафік у рэжыме рэальнага часу. Як маркетолаг змесціва, SEO - гэта найлепшая здымка, якая займае высокае месца ў рэйтынгу Google і прыцягвае ўвагу патэнцыйных кліентаў. Аптымізацыя пошукавых сістэм працуе як эканамічны эфект і доўгая схема за кароткі прамежак часу для паляпшэння бачнасці вэб-сайтаў і блогаў.\nУ лічбавым маркетынгу якасць вашага блога ці вэб-сайта мае вялікае значэнне. Аптымізацыя вашага сайта для аптымізацыі пошукавай сістэмы не толькі робіць ваш сайт зручным для карыстальнікаў, але і больш зручнай навігацыяй. Каб дасягнуць устойлівага выніку, вэб-майстры павінны прытрымлівацца некаторых кіруючых прынцыпаў і кантролю. Як уладальнік сайта, вы можаце прыняць рашэнне аб аптымізацыі свайго сайта для сябе альбо наняць вялікую фірму, якая б кіравала і адсочвала эфектыўнасць вашай інтэрнэт-кампаніі.\nЧаму аптымізаваць свой сайт для SEO?\nАптымізацыя пошукавых сістэм - гэта найлепшы эфект, які тычыцца прадуктаў і сацыяльнай рэкламы. Наведвальнік, які сутыкаецца з вашым прадуктам у Facebook, заканчвае сумесным выкарыстаннем і прасоўваннем вашага прадукту на іншых платформах сацыяльных медыя.\nУ наш час кліенты давяраюць пошукавым сістэмам, калі гаворка ідзе пра куплю прадукцыі ў інтэрнэт-крамах. Забеспячэнне першых пяці слотаў для пераўтварэння ключавога слова можа прынесці вам рэальны трафік і наяўныя грошы.\nАптымізацыя пошукавай сістэмы дапамагае прыцягнуць трафік на вэб-сайты. Аптымізацыя вашага сайта для SEO дапамагае загнаць патэнцыйных кліентаў на ваш сайт, не кажучы ўжо пра захаванне вашага сайта ад жорсткай канкурэнцыі.\nУводзіны для пачаткоўцаў\nДля пачатку, разуменне таго, што такое SEO, і як гэтая стратэгія працуе, становіцца крыху неспакойным. Кажучы простымі словамі, аптымізацыя пошукавай сістэмы - гэта стратэгія, якая дапамагае забяспечыць пазіцыю на першых месцах у рухавіках для вашага ключавога слова.\nЭтапы асновы SEO\nАптымізацыя пошукавых сістэм складаецца з працэсаў як на месцы, так і за межамі сайта. На месцы аперацыі складаюцца з набору правілаў, якія неабходна прытрымлівацца, каб ваш сайт быў зручным для карыстальнікаў. З іншага боку, працэсы па-за межамі сайта складаюцца з інструкцый аб тым, як палепшыць бачнасць вашага сайта для высокага рангу ў алгарытмах. Занадта аптымізацыя вашага сайта не рэкамендуецца, паколькі гэты працэс за кароткі прамежак часу можа пагоршыць працу вашага сайта.\nЯк атрымаць больш спасылак для вашай кампаніі\nКожны вэб-майстар працуе над паляпшэннем рэйтынгаў і павышэннем актыўнасці наведвальнікаў. Стварэнне спасылак - адна з задач, якая патрабуе шмат часу для многіх вэб-майстроў. У гэтым кантэксце пабудова спасылак не мае значэння. Самае важнае стварэнне інтэрактыўнага кантэнту для наведвальнікаў. Арыгінальны змест дазволіць вам атрымаць натуральныя спасылкі і прыцягнуць трафік на ваш сайт.\nЦі ёсць розніца паміж інтэрнэт-маркетынгам і SEO?\nШто такое SEO? Гэта пытанне, якое працягвае біць розумы некаторых вэб-майстроў. Існуе невялікая розніца паміж інтэрнэт-маркетынгам і аптымізацыяй пошукавых сістэм . SEO - гэта тэхніка і інструмент, які выкарыстоўваецца ў інтэрнэт-маркетынгавых кампаніях .\nАптымізацыя пошукавай сістэмы - лепшы інструмент для вэб-майстроў і маркетолагаў змесціва з добрым і якасным зместам. SEO дапамагае пошукавым сістэмам зразумець ваш змест і высока ацэньваць ваш сайт для канвертавання ключавых слоў. Выканайце мэты продажаў шляхам аптымізацыі вашага сайта для аптымізацыі пошукавых сістэм.


Беларусь — не Украіна?\nГалоўная » Навіны Беларусі » Беларусь — не Украіна?\nПакуль увага беларускіх і расійскіх СМІ была прыкутая да амаль пяцігадзіннага выступу Аляксандра Лукашэнкі ў Мінску, у нашых суседзяў адбыўся канстытуцыйны пераварот.\nАдбыўся ён будзённа і бяскроўна. КС Украіны прызнаў неканстытуцыйным закон 2222 ад 8 снежня 2004 года аб так званай палітычнай рэформе і на падставе гэтага пастанавіў лічыць дзейнай Канстытуцыю… 1996 года. Канстытуцыя, якая дзейнічала апошнія шэсць гадоў і адпаведна якой праводзіліся парламенцкія ды апошнія прэзідэнцкія выбары, з 1 кастрычніка гэтага году скасавана. Такім чынам, Украіна з парламенцка-прэзідэнцкай рэспублікі зноў ператварылася ў прэзідэнцка-парламенцкую, прычым — з амаль неабмежаванымі паўнамоцтвамі кіраўніка дзяржавы.\nЯк ні дзіўна, нават экс-прэзідэнт Украіны Леанід Кучма (аўтар вядомай кнігі «Украіна — не Расія»), пры якім быў прыняты Асноўны закон 96-га году, скрытыкаваў прынятае рашэнне. На яго думку, улада, якую тая канстытуцыя дае кіраўніку дзяржавы, можа быць небяспечнай, калі раптам трапіць у рукі неадэкватнага чалавека. А такія прыклады, сказаў ён, мы ведаем.\nАпазіцыя патрабуе правядзення ўсеагульных выбараў усіх узроўняў адпаведна «новай старой» канстытуцыі. З гледжання большасці юрыстаў гэта абсалютна лагічна. Аднак, памочнікі прэзідэнта Януковіча даводзяць, што ў перавыбарах кіраўніка дзяржавы няма патрэбы, бо ўкраінцы галасавалі, маўляў, не за палажэнні канстытуцыі, а за канкрэтную асобу. Вядомы ўкраінскі палітолаг і правазнаўца Міхаіл Паграбінскі ў эфіры ўкраінскага 5-га тэлеканалу назваў гэта абсурдам. Атрымліваецца, сказаў ён, што мы выбіраем сабе прэзідэнта, потым ён абвяшчае сябе дыктатарам альбо нават царом, а мы нічога не можам зрабіць, бо ўжо аднойчы за яго прагаласавалі…\nМіж тым, менавіта такая сітуацыя захоўваецца ў Беларусі з таго самага 1996 году. Толькі неабдымныя паўнамоцтвы кіраўніку дзяржавы даў не Канстытуцыйны суд, але, фармальна, рэферэндум. (Хоць ён і меў рэкамендацыйны характар).\nВельмі характэрным падалося выказванне нефармальнай лідаркі ўкраінскай апазіцы Юліі Цімашэнка. Яна першай заклікала да перавыбараў усіх галін улады. Але на пытанне — ці ёсць цяпер ва Украіне ўмовы для правядзення масавых акцый пратэсту кшталту «памаранчавага Майдана», цвяроза і адназначна адказала: «не». То бок, ніхто пратэставаць супраць уразання правоў Вярхоўнай рады на плошчу не выйдзе.\nДнямі адзін з патэнцыйных кандыдатаў у прэзідэнты Беларусі ад апазіцыі ў сваім блогу на сайце «Эха Москвы» падзяліўся ўражаннямі аб пачатку збору подпісаў ініцыятыўнымі групамі. Паводле яго словаў, найбольш уразіла адсутнасць на вуліцах Мінска бабулек з газетамі «Беларусь Сегодня» у руках ды іншых бясплатных агітатараў за Лукашэнку, якія раней ярасна абаранялі існуючы рэжым.\nАдсюль палітык робіць выснову: «электарата Лукашэнкі больш няма».\nХацелася б у гэта верыць. Але варта нагадаць, што «электарат Лукашэнкі» і раней ніколі не выходзіў на плошчу — напрыклад, каб бараніць вынікі выбараў улюбёнага кіраўніка ад «ворагаў народа». Справа ў тым, што «электарат Лукашэнкі» — гэта, насамрэч, выбарчыя камісіі усіх узроўняў, гэта мясцовая «вертыкаль», а таксама суды, АМАП, КДБ, іншыя спецслужбы, гэта сукупнасць дзяржаўных сродкаў масавай прапаганды і г.д.\nНа плошчу ў 2006 годзе выйшла моладзь — некалькі сот маладых людзей. Што было далей, мы ўсе памятаем. Ці ёсць упэўненасць, што хоць нешта здалёк падобнае можа паўтарыцца сёлета? Што большасць маладых людзей, якія сёння выказваюць сваю незадаволенасць і фрустрацыю ў каментах пад нікамі на апазіцыйных сайтах, здольныя перайсці ад спрэчак і радыкальных заклікаў да рэальных, а не віртуальных дзеянняў? Ці павераць яны лідэрам апазіцыі ў другі раз?\nКазаць сёння можна, зразумела, усё што заўгодна. І выказваць аптымізм, веру ў перамогу — гэта не толькі права, але абавязак каныдадата. Але ці гатовы апазіцыйныя кандыдаты прайсці свой шлях, што называецца, да рэшты? Альбо калі ўзнікнуць шматлікія цяжкасці (а яны непазбежны) дэмакратычныя лідэры скажуць: не, па такіх правілах мы не гуляем! Але ж іншых правілаў у цяперашняй улады для апазіцыі няма і ў бліжэйшы час не будзе.\nЗначыць, застаецца дзейнічаць у прапанаваных абставінах.\nКажуць, што Лукашэнка добраахвотна не аддасць уладу ні пры якім надвор’і. Для яго стаўка ў барацьбе сапраўды гранічна высокая. Яна, можна сказаць, больш, чым жыццё. Ну, а дэмакратычная апазіцыя — ці ўсведамляе яна, што для яе стаўка ў гульні таксама максімальная?\nПараза ў 2006 прывяла да далейшага развалу і апатыі ў стане беларускай апазіцыі. Параза ў 2010 можа прывесці да яе знікнення. І тады ўжо не важна будзе, ці напіша хто кнігу «Беларусь — не Расія». Ды й ці будзе яна напісана ўвогуле.\nВіталь Тарас, "Наша Ніва"


Бункруцтва ў Беларусі\nІнстытут банкруцтва дазваляе спыніць бізнес праект, калі з-за шэрагу эканамічных прычын яму не хапае трываласці.\nМы дапамагаем кліенту правільна спланаваць ўсю працэдуру, пачынаючы ад ацэнкі падстаў для яе пачатку, падрыхтоўкі заявы даўжнiка аб банкруцтве і выбару кандыдатур упраўляючых, заканчваючы суправаджэннем ўсіх працэдур, у тым ліку сходу крэдытораў, спагнанне дэбіторскай запазычанасці.\nНа жаль, многія даўжнікі злоўжываюць працэдурай банкруцтва і спрабуюць такім чынам сысці ад адказнасці. Мы дапаможам крэдыторам не толькі з афармленнем патрабавання крэдытора, але і з паўнавартаснай абаронай інтарэсаў на ўсіх стадыях.\nЧаста абарона крэдытора азначае аспрэчванне здзелак, абскарджанне дзеянняў (бяздзеянняў) упраўляючых, правядзенне экспертызы, прыцягненне дырэктара і ўдзельнікаў даўжніка да субсідыярнай адказнасці, замену ўпраўляючых.\nАлена Машонская Партнёр


Чыста англійскі мюзікл | Сайт Дениса Мартиновича\nПрыцягальнасці спрыяе і гісторыя кахання ў цэнтры твора. Па сутнасці «Лэдзі…» — сучасны варыянт казкі пра Папялушку. У наяўнасці саслоўная няроўнасць, «вярхі» і «нізы» грамадства. Баль, прынц. Маральная перамога простай дзяўчыны, якая дапамагла сабе сама. Вядома, не без прафесара фанетыкі.\nА хіба можна застацца абыякавым да кранальнай музыкі Фрэдэрыка Лоу! Фрагменты з самага вядомага твора амерыканскага кампазітара досыць часта гучаць у канцэртах. Хітамі сталі песенькі Элізы «Я танцевать хочу!» і «Вот это было б здорово!», «Если повезет чуть-чуть…» таты Дулітла, дасціпны дуэт Хігінса і Пікерынга «Лишь только женщину впусти…». Папулярнасць мюзікла Лоу такая, што лібрэта перакладзена на 11 моў. Але адчуваю, калега, мой аптымізм вы не падзяляеце…\nДзяніс Марціновіч: Хацелася б паразважаць пра вынік, пра тое, што мы ўбачылі, а не тое, што гіпатэтычна магло атрымацца. Перад рэжысёрамі музычных спектакляў паўстае альтэрнатыва. Або пакінуць усё як ёсць, захаваць кананічнае лібрэта і музычны матэрыял, або ажыццявіць «рэвалюцыю»: перанесці дзеянне ў сучаснасць, трансфармаваць тры дзеі ў дзве. Часам выбіраецца прамежкавы варыянт: кананічны фармат пры нязначных скарачэннях. Паглядзеўшы «Лэдзі…», я не зразумеў, што абрала рэжысёр Ганна Маторная. З аднаго боку, музычная і драматургічная першаасновы нібыта захаваныя. З другога — дадаліся асобныя фрагменты з Даніцэці, Керна…\nТаццяна Мушынская: Не будзьце занудам! На прэс-канферэнцыі рэжысёр прызналася, што часу на падрыхтоўку спектакля аказалася вельмі мала. Усяго два месяцы…\nДзяніс Марціновіч: Але падобная сітуацыя ўзнікала і перад прэм’ерай оперы «Паяцы». Калі гэта паўтараецца, ёсць нагода задумацца: у чым справа? У тэхнічных службах, у артыстах, у пастановачнай камандзе?..\nДзяніс Марціновіч: Мне здаецца, новая версія «Лэдзі…» у нечым мітуслівая, дарэшты яшчэ не вывераная…\nЧыста англійскі мюзікл // Мастацтва. 2015. № 6.\nПредыдущая запись«Вся моя жизнь с 16 до 25 лет – никуда», – считают минчане-эмигрантыСледующая записьВлад Кухарчук: наш продюсер работал с Селин Дион и Дженнифер Лопес


Беларусы сталі больш давяраць Эўразьвязу - Польскае Радыё\nБеларусы сталі больш давяраць Эўразьвязу\nAnna Zadrożna 05.07.2019 14:07\nКаля 9% беларусаў нэгатыўна ставяцца да Эўразьвязу, 53% — нэўтральна, 36% — добра.\nПраект Эўразьвязу „Ўсходняе партнэрства” правёў апытаньне градмадзкай думкі ў краінах, на якія скіраваны. Як яна паказала, каля 9% беларусаў нэгатыўна ставяцца да Эўразьвязу, 53% — нэўтральна, 36% — добра, паведамляе „Свабода”.\nПры тым 51% хутчэй давярае Эўразьвязу (плюс 4 адсоткавыя пункты да мінулага году), 32% — хутчэй не давярае. 62% лічыць стасункі Эўразьвязу й Беларусі добрымі (плюс 12 пунктаў за год), 24% — кепскімі.\nТаксама ў апытаньні пацікавіліся тым, якія СМІ чытаюць і глядзяць рэспандэнты. 11% сказалі, што ніякія, 35% — што толькі „традыцыйныя”, 51% — што інтэрнэт-СМІ і навіны ў сацсетках. 22% чытаюць па-беларуску, 77% — па-расейску, 4% — на іншых замежных мовах.\n79% давяраюць „сарафаннаму радыё”, 60% — навінам з інтэрнэту, 59% — ТВ, 51% — газэтам, 49% — сацсеткам, 48% — радыё, а афіцыйным сайтам Эўразьвязу толькі 28%. У СМІ Эўразьвяз прадстаўлены пазытыўна на думку 47%, нэгатыўна — на думку 7%, нэўтральна — 40%.\ntags: апытаньне, Усходняе партнэрства, Эўразьвяз


Жывая Бібліятэка ў малюнках і незвычайных лічбах - Цэнтр "Жывая Бібліятэка"\nХакей, мінскі метрапалітэн плюс сімфанічны аркестр Беларусі – што гэта, як, чаму тут і навошта? Усё лічбы. Мы сабралі самыя важныя факты пра трэці годы жыцця Жывой Бібліятэкі (восень 2016 – восень 2017 гадоў) і паспрабавалі распавесці пра іх цікава і, галоўнае, весела.\nМенавіта ў такіх вагонах, распрацаваных у другой палове 1970-х, адно што крыху мадыфікаваных, мы і ездзім кожны дзень па дзвюх прамых, як каўбаса, лініях мінскага метро. Калі ўзгадаць, што звычайны састаў складаецца з пяці вагонаў, то атрымліваецца поўныя чатыры – гэта натуральная Кастрычніцкая ў гадзіны-пік, уяўляеце?\nЯк бачым, людзей, якія адносяць сябе да мужчынскага гендару, няшмат, і яны, спадзяемся, не забываюць саступаць месцы “інвалідам, цяжарным жанчынам ды людзям сталага ўзросту”.\n10 месцаў – 1%.\nПрычым 4% – маладзейшыя за 18 год. А 22% – старэйшыя за 25, але ім яшчэ не 31, таму яны моладзь.\nСкрыпка, віяланчэль, труба! Насамрэч тут мы крыху схітравалі: у Нацыянальным сімфанічным аркестры 115 чалавек (а не 120), але давайце спішам на акругленне. У любым выпадку 5% – людзі ад 36 да 50 год, а гэта значыць, што аркестр хутка папоўніцца.\nА гэта каля паловы ўсіх людзей, якія наведалі Жывую Бібліятэку, – 42%. Значна адстае сацыяльная сетка “Вконтакте” з 22%, а там ужо і любімы “Фэйсбук” ды аўтсайдар “Інстаграм” – 1%.\nМы, безумоўна, крыху лепш за “Інстаграм”, але ўсё роўна ёсць што дапрацоўваць.\nУ сваю чаргу, каля 530 чалавек адзначылі свой досвед ад Жывой Бібліятэкі як добры. І толькі 7,1 % Чытачоў – як сумнае “магло быць і лепш”. Ну што ж, пагодзімся: няма мяжы для дасканаласці.\nЖывая Бібліятэка Каманда Як прайшло\nЖывая Бібліятэка шукае валанцёраў і валанцёрак у SMM, дызайн ды іншае!


Галоўная » Скажы так, каб я зразумеў\nВіктар Кажура – вілейскі настаўнік беларускай мовы і літаратуры, сябра Саюза пісьменнікаў. Яго імя вядома далёка за межамі Беларусі, у чым «вінаватыя» перакладзеныя на некалькі моў свету яго пазнавальна-навуковыя і адначасова гульнявыя «азбукі» і «чытанкі», школьныя падручнікі і зборнікі, у якія ўключаны вершы, пераклады, даследчыя работы па краязнаўстве і тэматычныя матэрыялы ў дапамогу настаўнікам.\nНовая кніга Віктара Кажуры «Скажы так, каб я зразумеў» складаецца з сямі частак. У першай расказваецца пра ўзнікненне найбольш пашыраных навучальных устаноў, пра асаблівасці навучання ў іх ад старажытнасці да нашых дзён. У другой частцы падаюцца невялікія замалёўкі з жыцця, якія ствараюць вобраз роднай Беларусі. У трэцяй частцы раскрываецца роля ведаў у жыцці чалавека. Чацвёртая частка прысвечана моладзеваму слэнгу і вызначэнню прычын яго ўзнікнення, а пятая частка – лексіцы сучаснай беларускай мовы. У шостай частцы тлумачыцца паходжанне асобных устойлівых выразаў, а ў сёмай даюцца падказкі да заданняў.\nКніга адрасуецца вучням 3–6-х класаў, настаўнікам і бацькам, а таксама ўсім тым, хто цікавіцца беларускай мовай і літаратурай.


Галоўная ➠ Будаўніцтва ➠ Аснова будынкаў\nАпублікавана 11.04.2017 18:11\nПерш чым пачаць будаўніцтва або капітальны рамонт, старанна разбярыцеся ў прапанаваных матэрыялах. Сучасныя тэхналогіі стварэння іх дазваляюць адпавядаць запытам любога самага патрабавальнага плана.\nМінімум выдаткаў і максімум якасці – гэта прынцып цяперашніх матэрыялаў. Асноўнымі можна назваць жалезабетонныя канструкцыі, якія вырабляюць цяпер з прымяненнем найноўшага метаду і тэхналогій. Ж/Б канструкцыі спалучаюць у сабе сталёвыя каркасы і бетонныя пліты. Пры дапамозе арматуры ўтвараюць канструкцыю ў аб'ёме і мацуюць размешчаныя дубцы металічнага каркаса. Жалезабетонныя вырабы пераважныя магчымасцю прымянення рознага сыравіны і кампенсацыі ўсіх мінусаў. Дубцы з сталі ўжываюць для арматурнай асновы, яны не даюць расцяжку, аднак трываласць забяспечвае яшчэ і надзейная, але далікатная бетонная сумесь. Яна дапамагае спраўляцца з напругай на канструкцыю.\nСягоння ўсе вырабы з жалезабетону падзяляюць па метадзе ажыццяўлення, глейкасці, напаўненні арматурнымі элементамі, складу бетону, памерах і класіфікацыі, ды і шмат чаго яшчэ.\nАсноўныя маркі ЖБВ такія: палевыя апоры, выкарыстоўваюць у падмурку будучых пабудоў, як жылога, так і прамысловага будаўніцтва; апоры – калоны служаць для размеркавання напружання высотнай пабудовы па аснове або на паверхню; дэталі гарызантальныя рыгелі прыстасаванні, якія выкарыстоўваюцца як апоры ўзвядзення мэтавых пабудоў; лоточный элемент выкарыстоўваецца для пракладання каналаў па самой плошчы пабудовы і за яе межамі; пліты дарожныя і пліты для пакрыццяў – перакрыцця паддашкавых памяшканняў і аддзелаў, для брукавання дарожнага пакрыцця розных прызначэнняў; перемычные бэлькі для праёмаў; платы і агароджы.\nЯшчэ адна класіфікацыя ЖБВ – метад выпрацоўкі. Тут можна вылучыць маналіты, сборчатые і комплексныя (гэта значыць, якія спалучаюць абодва варыянту) вырабы. Першы выгляд, маналіты, падрыхтоўваюць ўжо на самой будпляцоўцы. Прымяняюцца ў будаўніцтве, дзе не патрабуецца частай паўтаранасці элементаў будынка. У асноўным іх выкарыстоўваюць у падмурку, перакрыцці і каркасным арматурном аб'ёме.\nДругі выгляд, зборныя ЖБВ прымяняюцца ў будаўніцтве аб'ектаў прамысловага і жылога прызначэння.\nТрэці выгляд – комплексны выкарыстоўваецца ў перакрыццях шматпавярховых дамоў, путепроводных спусках, маставых масівах.\nДасканалым асабняком ад рыгеля, палі і іншага выгляду жалезабетонных прыстасаванняў варта асаблівы від – фундаментальныя блокі ФБС. Яны ўяўляюць частка падмуркаў, што перадаюць нагрузку на іншыя віды падстаў і апор. Дадзеныя калоны для армавання складаюцца з ніжняга і верхняга паясоў. Звычайна вырабляюць іх з высакаякасных відаў бетону, ўзмацняе ўласцівасці і складу. Для ўзмацнення істужачнага падмурка, спаруджаючы сцены склепа і цокальныя паверхі, узводзячы не ацяпляныя будынка, выкарыстоўваюць заўсёды ФБС. Зыходзячы з сказанага, можна вывесці вынік і зрабіць заключэнне, што дадзеныя канструкцыі абавязковыя пры пабудове аб'екта, які патрабуе спецыфічных умоў тэхнічнага плана.\nВадасцекавая сістэма для вашага дома


Пляж Скапелас Веланіё, пляжы Скапелас, SKOPELOS.COM\nВеланіё - пляж, які можна дайсці пешшу ад пляжу Стафілас\nПляж Веланіё Скапелас, Скапелас Пляжы веланіё, пляж скопелос веланіё, скопела веланіё, пляж веланіё\nКрыштальна чыстыя воды, бясконцыя сінія, белыя каменьчыкі, сосны, якія выходзяць з мора і распаўсюджваюцца на бераг. Вы знойдзеце гэты зямны рай далей Пляж Веланіё, з паўднёвага боку Скопеласа. Каб даехаць, трэба перасекчы Пляж Стафілос і ісці па шляху па скалах. Веланіё афіцыйна абвешчаны нудысцкім пляжам. Гэта адзіны нудысцкі пляж у Скопеласе.\nПляж Веланіё мае белы пясок, дробную гальку, крышталёва чыстыя аквамарынавыя воды. З 2017 года працуе пляжны бар, дзе таксама ёсць парасоны і шэзлонгі. Пейзаж мары не атрымаў чалавечага ўмяшання, таму падчас купання вы сустракаеце толькі цудоўны пляж, блакітнае неба і зялёны сасновы лес. Ён таксама мае выдатнае марское дно для разведкі.\nВеланіё прыблізна 4, ад 4 км ад Горад Скопелас і порт. Гаворка пра 7-8 хвілін ад Пляж Стафілос. Вы таксама можаце дабрацца Пляж Веланіё плаваннем з Пляж Стафілос. Маршрут з краіны ідэальна падыходзіць для паходаў.\nДля аматараў гісторыі варта згадаць, што за сцяжынкай была знойдзена магіла Стафіла. Як паказвае міф, прынц Стафілас удзельнічаў у кампаніі Аргонаўтаў Джэйсана. У Афінскім археалагічным музеі вы будзеце любавацца часткай яго мяча.\nЗ правага боку Пляж Веланіё, ёсць цудоўная пячора, на краі якой вы ўбачыце, як вада капае са скал. Гэта даказвае, што ў рымскія гады на той момант былі лазні (у старажытным дыялекце лазні = валаніён)\nКалі вы заставацца on Пляж Веланіё неўзабаве пасля цудоўнага заходу сонца вы сустрэнеце коз вольнага выгулу, да якіх спускаюцца піць марская вада.\nКалі вы прыязджаеце на лодцы, будзьце ўважлівыя, таму што па-першае ёсць шмат камянёў, а па-другое, у тым месцы, дзе ёсць дзве Пляжы асобна ёсць сетка сілавых кабеляў.


Галоўная ➠ Дызайн ➠ Характарыстыкі вітражных столяў\nДзякуючы сучасным тэхналогіям дэкарыравання столі вітражамі стала даступна шырокай масе насельніцтва. Яны ўяўляюць сабой размаляваныя элементы квадратнай формы, якія збіраюцца і замацоўваюцца на спецыяльнай падвесны канструкцыі, размешчанай крыху ніжэй асновы.\nАтрыманая вітражная паверхня мае цэлы шэраг пераваг:\n1. Прастата ў мантажы. Асабліва, калі столь мае плоскую паверхню, ўстаноўка крапежнай сістэмы не ўяўляе ніякай працы. Пры гэтым асноўную паверхню наогул не трэба аздабляць, бо яна цалкам зачыняецца вітражамі. Калі столь мае складаную канфігурацыю, і ў гэтым выпадку мантаж вітражнага столі зойме менш часу, чым, да прыкладу, сцяжка.\n2. Прастата сыходу. Рэкамендацыі па эксплуатацыі столі вельмі простыя: берагчы ад механічных пашкоджанняў і час ад часу праціраць вільготнай анучай. У выпадку пашкоджання адной з панэляў яе лёгка замяніць без дэмантажу ўсёй сістэмы.\n3. Працяглы тэрмін службы. Пры належным і асцярожным сыходзе такі столь здольны праслужыць дзясяткі гадоў.\n4. Экалагічнасць. Аснова матэрыялу вітражоў – шкло, якое адрозніваецца дасканалай бясшкоднасць для здароўя людзей. Гэта ж тычыцца і вітражных фарбаў, на ўжыванне якіх не існуе ніякіх абмежаванняў, што тычыцца жылых памяшканняў.\n5. Ўстойлівасць да вільгаці. Па прычыне складовых матэрыялаў пакрыццё выдатна пераносіць ўздзеянне вільгаці (у тым ліку прамое). У асобных выпадках вітражны столь здольны выступіць у ролі гідраізаляцыі.\n6. Дэкаруюць ўласцівасці. Вітражы адрозніваюцца прыгажосцю і эстэтычнасцю, і менавіта па прычыне сваёй непаўторнасці іх вельмі часта выбіраюць у якасці аздаблення для столяў у дома. Яны здольныя дапоўніць любы арыгінальны дызайн, так як існуе вялікі выбар адценняў і расфарбовак пакрыцця. Асабліва прыгожай атрымліваецца аздабленне купальных формаў з дапамогай вітражоў. Існуе цэлы шэраг нестандартных формаў вітражных панэляў – кветкі, пялёсткі, жывёлы, шматкутнікі і да т. п.\nДзякуючы сваім незвычайным дызайнерскім магчымасцям вітражныя столі знаходзяць сваё шырокае прымянення ў прыватным будаўніцтве, а таксама пры дэкарыравання культурных і грамадскіх устаноў.