Як жывецца ў Беларусі людзям з інваліднасцю – Грамадзянская Беларусь\nДАЛУЧЫЦЦА ДА СПРАВЫ\nЯк жывецца ў Беларусі людзям з інваліднасцю\n3 кастрычніка 2016 беларускі парламент ратыфікаваў далучэнне Беларусі да Канвенцыі ААН аб правах інвалідаў. Аб тым, што гэта значыць для людзей з інваліднасцю і якое зараз іх становішча ў Беларусі мы паразмаўлялі з прадстаўніком беларускага Офісу па правах людзей з інваліднасцю Энірай Браніцкай.\n—Якія сёння праблемы стаяць у Беларусі перад людзьмі з інваліднасцю і што для гэтага робіць ваш Офіс?\nАсноўныя тэмы, што вынікаюць і з працы нашай прыёмнай, і з нашых маніторынгаў –гэта перадусім праблема сацыяльнай бяспекі людзей з інваліднасцю, у тым ліку і матэрыяльны стан, бо дастатковага дабрабыту яны вельмі часта не маюць. Наступнае пытанне—даступнасць і безбар’ернае асяроддзе. Але, што радуе, усе больш людзей у Беларусі ў прынцыпе пачынае разумець, што безбар’ерны асяродак—ён не толькі для людзей з інваліднасцю, што карыстацца ім зручна ўсім. Беларусь канешне робіць крокі ў гэтым кірунку, але вельмі несістэмна. І ў выніку тыя грошы, што выдаткоўвае наша краіна, не заўсёды выкарыстоўваюцца эфектыўна.\n—Рэспубліка Беларусь літаральна месяц таму ратыфікавала Канвенцыю ААН па правам людзей з інваліднасцю. Ці выпадае чакаць прагрэсу?\nТак, Беларусь у мінулым годзе падпісала, а сёлета ратыфікавала гэты дакумент. Але зараз на чарзе і наступныя крокі—адаптаваць нацыянальнае заканадаўства, прывесці ў адпаведнасць з Канвенцыяй. І для нас зараз вельмі важна ўдзельнічаць у гэтым працэсе. Магчыма, гэта не пададзецца такой важнай праблемай для саміх людзей з інваліднасцю, але для нас, як для арганізацыі, што бароніць іх правы, гэта важна. Таму што з боку дзяржавы шмат кажацца пра партнэрства, што меркаванне людзей з інваліднасцю ўлічваецца. Але—як прыклад—на сённяшні дзень у дзяржавы ёсць нейкі свой працоўны драфт-план па рэалізацыі Канвенцыі. Розныя грамадскія арганізацыі, зразумела, таксама ўносілі свае прапановы. Дык вось амаль нічога з гэтых прапановаў у гэта дзяржаўны план не ўнесена.\n–Ці мае месца і ў вашым сектары ўжо звыклы для Беларусі падзел грамадскіх арганізацый на незалежныя і ГОНГА? Бо калі так, то можа ўлічваліся іхнія пажаданні?\nНе зусім. Ёсць тры асноўныя арганізацыі ў нашым сектары: Беларускае асацыяцыя інвалідаў, Беларускае таварыства інвалідаў па зроку, Беларускае таварыства глухіх. Яны існуюць яшчэ з савецкіх часоў. Гэта такія арганізацыі-гіганты са сваёй уласнасцю і бюджэтамі. Раней яны ўвогуле мелі міністэрскі статус. І канешне яны не заўсёды хочуць рызыкаваць сваімі перавагамі, як, напрыклад, пэўныя ільготы. Але ў некаторых пытаннях усе беларускія арганізацыі, што працуюць у гэтым сектары, даволі крытычныя. Як гэта было і ў выпадку самога далучэння да Канвенцыі.\nАкурат перад ратыфікацыяй Канвенцыі вашая арганізацыя выпусціла т.зв. “Нулявую справаздачу” па актуальнай сітуацыі з правамі людзей з інваліднасцю ў Беларусі. Перадусім каб можна было далей ацэньваць прагрэс і змены. Аб чым кажа гэтая справаздача?\nЁсць некалькі момантаў адносна Канвенцыі, якія сёння ніяк не адлюстраваны ў беларусім праве. Першы—гэта адсутнасць тэрміну дыскрымінацыя. Немагчыма паскардзіцца на дыскрымінацыю паводле якой-заўгодна прыкметы (неабавязкова гэта мусць тычыцца інваліднасці), бо самога слова такога ў занакадаўстве няма. Другое—пытанне незалежнага, самастойнага пражывання альбо жыцця ў мясцовай супольнасці. То бок людзі з інваліднасцю зараз мусяць мець магчымасці паўнавартасна жыць у грамадстве, а не аказвацца ў сітуацыі, калі дзяржаве ці сваякам прасцей выправіць іх у інтэрнат са словамі: “Там ёсць усё сэрвісы, якія патрэбнае для гэтага чалавека, там мы аб ім паклапоцімся”. І ніхто нават не задумваецца, што гэтыя праблемы могуць быць вырашаныя па-іншаму. І тут Канвенцыя кажа, што такіх інтэрнатаў быць не павінна. Што чалавеку маюць быць забяспечаны ўмовы жыць нармалёва у той супольнасці, дзе ён нарадзіўся. А для гэтага яму павінны быць забяспечаныя сервісы. І калі чалавеку патрэбна сядзелка, то ён мусіць мець права знайсці яе на падставе зварота ў мясцовыя дзяржаўныя органы. А для гэтага патрэбны індывідуальны падыход “кліент–правайдэр”, якога няма зараз у Беларусі. Таму што зараз у нас дзяржава вырашае, што патрэбна чалавеку з інваліднасцю. Але ён сам павінен гэта вырашаць. І каб у выпадку незадаволенасці чалавек мог прад’явіць прэтэнзіі. Зараз жа дзяржава кажа: “Ты павінен быць задаволены і тым, што табе далі”. Такім чынам чалавек з інваліднасцю не можа сам ніяк паўплываць на тыя паслугі, што яму аказваюцца. На дадзены момант ён аб’ект . Паводле ж Канвенцыі чалавек з інваліднасцю мае стаць суб’ектам.\nТрэці момант тычыцца працаўладкавання. Канешне, Беларусь працуе ў гэтым кірунку. Не заўсёды адэкватна, але станоўчых момантаў хапае: ёсць сацыяльная адказнасць працадаўцаў, ёсць сістэма ільготаў для прадпрыемстваў, дзе 50 адсоткаў работнікаў людзі з інваліднасцю. Але ёсць цэлы шэраг праблемаў, які не дае чалавеку нават пачаць працаваць. Напрыклад, медыцынскія стандарты. Перад тым, як уладкавацца, чалавек павінен атрымаць медычную даведку, дзе яму напішуць а кім ён уласна наогул можа працаваць. Падыход павінен быць другім. Мы разумеем, што для чалавека з інваліднасцю наўрад ці падыходзіць засванне космасу. Але даведка мае утрымліваць толькі той спіс прафесій, якімі нельга займацца такому чалавеку.\nЁць і праблемы з адукацыяй. Дзяржава робіць пэўныя захады, у тым ліку і што тычыцца інклюзіі, але гэтага пакуль не дастаткова. Вядома, мы ўсё разумеем—і агульны стан фінансавання сістэмы адукацыі ў Беларусі, колькі атрымліваюць настаўнікі і наколькі яны б самі хацелі такім займацца. Як, дарэчы, і якасць падрыхтоўкі настаўнікаў—бо ў педагагічныя ВНУ Беларусі бяруць усіх ахвотных. Але школы проста павінны быць даступнымі, нават не ў рамках інклюзіі. А сёння нават па дадзеных міністэрства адукацыі іх па ўсёй краіне 10 ці 11. Пытанне не толькі ў вазочніках. Возьмем дзяцей з аутызмам. Усё часцей іх бацькі вырашаюць, што ўсё ж такі варта даць дзецям агульную адукацыю. І дзякуючы донарскай дапамозе і фінансам саміх бацькоў, такіх дзяцей на занятках суправаджаюць цьютары. І мы ўжо ведаем некалькі такіх школаў у Менску і ў іншых гарадах. У той жа час і для самой дзяржавы гэта не заўсёды фінансавае пытанне. Часта прычына ў тым, што хтосьці з бацькоў іншых дзяцей супраць. Хаця ёсць і зваротныя прыклады. У Менску у школах, што знаходзяцца ў вялікіх сацыяльных раёнах з дэфіцытам местаў у школах, ёсць людзі, якія наадварот хочуць аддаць сваіх здаровых дзяцей дзяцей у інтэграваны клас. Бо ў такіх класах, напрыклад, абмежаванне: не больш за 20 дзяцей у класе. У звычайных класах часта такое абмежаванне не магчымае. Другая рэч, вядома, што бацькі таксама задумваюцца, каб іх дзеці з маленства звыкаліся з рознасцю людзей.\nНаколькі наогул само грамадства гатовае прыняць людзей з інваліднасцю?\nКалі з вазочнікамі пытанняў амаль няма, то наконт людзей з ментальнымі хваробамі не ўсё так адназначна. Я сама часта чую ад адукаваных людзей: “Дык што? Яны будуць жыць побач са мной?” І ў Беларусі вялікая праблема ў сувязі з гэтым працэдура пазбаўлення дзеяздольнасці. Часта яно адбываецца нават без удзела самога чалавека з інваліднасцю. Напрыклад, блізкія людзі могуць ініцыяваць гэты працэс, прызначаецца медэкспертыза, а далей на падставе гэтага суд ужо сам вырашае ці можа чалавек сам за сябе адказваць. Да нас часта звяртаюцца людзі, якія постфактум даведваюцца, што іх пазбавілі дзеяздольнасць. І гэтае рашэнне самастойна назад не павярнуць. Чалавек павінен прасіць апекуна ініцыяваць новы судовы разгляд, які ў сваю чаргу часта не зацікаўлены гэта зрабіць. Такое права маюць яшчэ пракуратура і ворганы сацыяльнай абароны, але на практыцы гэтага амаль не адбываецца. Мы, напрыклад, займаліся выпадкам недабрасумленннага апякунства, калі ўвесь нагляд за недзеяздольным чалавекам зводзіўся да раз на тыдзень прынесці прадукты. Але сутыкнуліся з пасіўнасцю дзяржворганаў.Больш за тое. У выпадку, калі недзеяздольныя людзі пачынаюць быць чымсьці незадаволенымі, апекуны пагражаюць ім, напрыклад, псінеўралагічным інтэрнатам. Ім нават не могуць паказваць іх уласныя медычныя карткі.\nГэтую праблему так ці інакш яшчэ некалькі гадоў прызнаў нават Канстытуцыйны суд Беларусі, які парэкамендаваў для людзей з ментальнымі парушэннямі завесці тэрмін “частковае пазбаўленне дзеяздольнасці”. Але далей гэтай рэкамендацыі справа не пайшла, прынамсі ў выпадку людзей з інваліднасцю.\n–Не так даўно ў Беларусі набыла рэзананс справа, калі ў сям’і людзей з інваліднасцю органы апекі хацелі забраць дзіцё. Чым гэта скончылася і наогул як гэтая практыка распаўсюджана зараз?\nГэтая справа неадзінкавая, за апошнія гады мы займаліся некалькімі падобнымі выпадкамі. У чым прычына? Пачну з іншага краю. Звычайна, калі дзіцё забіраюць ці аддаюць у інтэрнат, ягоныя бацькі павінны плаціць аліменты. Адзіныя, хто вызваляліся ад такіх выплат—гэта акурат людзі з інваліднасцю, у выпадку калі яны не маглі больш самастойна выхоўваць дзяцей. Але сама бюракратычная назва гэтага дакументу часта чыталася чыноўнікамі наадварот—маўляў, раз у вас такія захворванні, то вы не можаце самі выхоўваць дзяцей. Былі выпадкі калі на такіх бацькоў проста давілі і прымушалі падпісваць перадачу дзяцей у інтэрнат. Больш за тое, у першую чаргу такім сем’ям рэкамендуюць зрабіць аборт. Асабліва калі справа ў розумавых парушэннях.\nМенавіта так было ў згаданым выпадку. Спачатку ўрачы настойвалі на аборце. Пасля ішла размова пра інтэрнат. Нават чыноўнікі не ведалі што рабіць. У выніку месяц пасля родаў жанчына жыла з дзіцём у шпіталі. Пасля грамадскага рэзанансу яе наведалі міністры працы і аховы здароўя, і вырашылі сітуацыію на яе карысць. Мінздраў нават пасля выпусціў тлумачэнні наконт гэтага спісу. Што перадусім рашэнні маюць быць індывідуальнымі. Зараз гэтыя прапановы ўжо ў парламенце, каб унесці яснасць у заканадаўства.\n–А што адбываецца ў турмах? Як гэта–быць інвалідам у беларускай турме?\nПаўсюль па-рознаму. У адной калоніі ёсць нават атрад вазочнікаў. Кажуць, што там створаны ўмовы. Але не ведаю, ці можна назваць пандусам просты насціл з досак.\nБольшасць навінаў адтуль кепскія. Нядаўна памёр адзін такі зняволены. Пасля 3 месяцаў знаходжання ў звычанай калоніі ў яго пачалося заражэнне крыві і яго перавезлі ў менскі турэмны шпіталь. Праз 11 месяцаў у шпіталі і некалькі аперацыяў ён памер. Па сутнасці з-за таго, што ў зняволенні ён не меў нармалёвых умоваў даглядаць сябе. Ці выпадак са зняволеным, які мае мяняць свой катэтэр некалькі разоў на дзень, але адсутнасць санітарных умоваў адміністрацыяй кампенсуецца ці не штодзённым ужываннем антыбіётыкаў. Такіх людзей на ўсю краіну менш 10. І іх можна вызваліць. Бо ёсць пэўны дакумант са спісам захворванняў, з якімі чалавека можна вызваліць ад непасрэднага пазбаўлення свабоды. Але шмат у чым з-за фармалізму гэты дакумант амаль не прымяняецца на практыцы. Шмат выпадкаў, калі людзям з інваліднасцю і з ВІЧ не аказвацца належная ВІЧ-тэрапія і нават самастойна набытыя лекі цяжка перадаць. А самае дзіўнае, што нават гэты недасканалы спіс захворванняў ніяк не мае дачынення да тых людзей з інваліднасцю, што знаходзяцца ў следчых ізалятарах.\nЯ казала ўжо, што чалавеку амаль немагчыма вярнуць свой статус дзеяздольнага. Але ў той жа час ў Гомелі ўжо 10 месяцаў у СІЗА сядзіць 17-гадовы юнак з розумавымі парушэннямі, але гэта ніяк не замінае суду абапірацца на яго паказанні. Пры тым, што на падставе экспертызы ягоныя паказанні не могуць улічвацца. За гэты час хлопца паспелі згвалціць у СІЗА.\n–А ці ёсць хаця б нейкая інфармацыя наконт таго, што адбываецца ў інтэрнатах для людзей з інваліднасцю?\nУ Беларусі 77 інтэрнатаў з інвалідамі, з 44 псіха-неўралагічныя, і 17 дзіцячых. Яны зачыненыя для кантроля грамадскасці, але мы спрабавалі рабіць маніторынг. На вялікі жаль, гэта было магчыма толькі ў форме наведвання пэўных людзей, што змешчаны ў інтэрнат. Мы паспрабавалі ацаніць якасць жыцця ў гэтых інтэрнатах. Канешне, яны ўсе розныя. Калі дзеці-інваліды маюць бацькоў, то там яшчэ нейкі кантроль ёсць звонку. У выпадку сірот такога няма. Наогул, апроч самога факта існавання інтэрнатаў, апроч іх зачыненасці для грамадскасці, ёсць і далейшыя пытанні. Чаму людзі там жывуць па вызначанай для іх сістэме—ад распарадку дня да ежы. У іх там нават уласнасці няма. Натуральна, і ў развітых краінах захоўваецца нешта кшталту камунальных дамоў для такой групы людзей. Дзе за імі ёсць нагляд медыкаў і асістэнтаў. Але апроч гэтага ў людзей там ёсць жыццё і правы. Ты не аб’ект, а суб’ект. Але гэтая праблема ўласціва не толькі для інтэрнатаў, а наогул для людзей з інваліднасцю. 9 з 10 беларускіх вазочнікаў проста не могуць рэгулярна выбірацца з дома самастойна.\nДалучэнне Беларусі да Канвенцыі ААН па правах інвалідаў трывала амаль 10 год. Тым не менш, Беларусь устрымалася ад падпісання факультатыўнага пратаколу, які ўскладае на дзяржаву больш жорсткія абавязкі ў дачыненні да інвалідаў, у тым ліку права скаргі ў адмысловы камітэт ААН. Але і сапраўднае датрымліванне адной Канвенцыі будзе патрабаваць ад беларускіх уладаў рэальных кампрамісаў. Найбольшую засцярожанасць выклікае няяснасць са стварэннем нацыянальнага органу па кантролю за выкананнем канвенцыі. Паводле праваабаронцаў і профільных арганізацыі, існуе пагроза незалежнасці такога органа і ,адпаведна, ягоных ацэнак.\nБеларусь далучылася да Балонскага працэсу\n14 траўня 2015 года Беларусь афіцыйна далучылася да Балонскага працэсу і Еўрапейскай прасторы вышэйшай адукацыі. Адпаведнае рашэнне было прынята [...]\nПрава на заробак\nСітуацыя на працоўным рынку Беларусі становіцца ўсё складаней. З аднаго боку, у выпадку калі грамадзянін не працаўладкаваны болей чым [...]\nХто будзе адзіным – адзінай?\nПрынамсі ўжо другая жанчына ў Беларусі –Алена Анісім–абвесціла аб сваіх прэзідэнцкіх амбіцыях. Першай яшчэ вясной 2013 была Вольга [...]\nШвецыя вяртаецца ў Беларусь\n25 чэрвеня Аляксандр Лукашэнка прыняў даверчы ліст ад новага амбасадара Швецыі ў Беларусі Марціна Оберга. У сваім слове да [...]\nАлесь Міхалевіч: “Буду дапамагаць мігрантам у Беларусі”\nБылы кандыдат у прэзідэнты Беларусі Алесь Міхалевіч у 2011 годзе атрымаў у Чэхіі палітычны прытулак. У Беларусі яго абвінавачвалі [...]\n“Польскі” год беларускай дыпламатыі.\n2015-2016 гг. для беларускай дыпламатыі выдаліся (прынамсі ў параўнанні з апошнім дзесяцігоддзем) такімі інтэнсіўнымі, што рэгулярнымі візітамі еўрапейскіх палітыкаў [...]\n© 2019 Грамадзянская Беларусь\nКАНТАКТЫ | АХВЯРАВАЦЬ


Грамадзяніна Афганістана суд прызнаў вінаватым у арганізацыі незаконнай міграцыі на тэрыторыі Беларусі\nУ жніўні 2017 года суд Маскоўскага раёна Мінска прызнаў вінаватым у арганізацыі, кіраўніцтве і садзейнічанні дзейнасці па незаконнаму ўезду ў Беларусь, знаходжанні, транзіту праз беларускую тэрыторыю замежнікаў грамадзяніна Афганістана (ч.2 арт. 371-1 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь).\n50-гадовы ўраджэнец Цэнтральнай Азіі, зарэгістраваны ў Мінскім раёне, з'яўляўся адным з удзельнікаў транснацыянальнай групы асоб, якая ў Расіі і іншых краінах свету займалася арганізацыяй незаконнай міграцыі грамадзян Індыі ў краіны Еўрасаюза.\nУ выніку аператыўных мерапрыемстваў супрацоўнікам пагранічнай службы стала вядома аб незаконных намерах па перамяшчэнню групы мігрантаў, грамадзян Індыі ці Афганістана, з Масквы ў Літву транзітам праз Беларусь.\nГрамадзянін Афганістана, які знаходзіўся на легальным становішчы ў краіне, адказваў за беларускі ўчастак. Так, у маі ён арганізаваў праезд шасцярых грамадзян Індыі ў Мінск, размясціў іх у арандаванай кватэры і не забяспечыў рэгістрацыю. Пры гэтым ён ведаў, што ўсе выхадцы з Індыі прыбылі ў Беларусь без уяздных віз. Мужчына забяспечваў нелегальных мігрантаў усім неабходным: і прадуктамі харчавання, і парадамі - інструктуючы аб парадку дзеянняў у выпадку выяўлення і затрымання на беларускай тэрыторыі. Аднак - безвынікова.\nСуд прызначыў пакаранне выхадцу з Афганістана ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін 4 гады ў папраўчай калоніі ва ўмовах узмоцненага рэжыму.


Бясплатныя знаёмства для дарослых - ВІДЭА ЧАТ - лайф знаёмства - жывыя стрым!\nЗнаёмства без рэгістрацыі бясплатна - Сайт знаёмстваў онлайн з тэлефонам\nЗапрашаем вас на сайт знаёмстваў «Знаёмства онлайн»\nУ нас на сайце вы можаце абсалютна бясплатна і без рэгістрацыі пазнаёміцца з дзяўчатамі або хлопцамі для сур'ёзных адносін або флірту.\nТут вы знойдзеце больш за пяцьдзесят мільёнаў анкет мужчын і жанчын, створаных карыстальнікамі з рознымі мэтамі.\nАдной з галоўных мэтаў нашых карыстальнікаў з'яўляецца віртуальнае зносіны з цікавымі людзьмі па розных тэмах.\nІншай мэтай з'яўляецца знаёмства для стварэння сям'і і такіх карыстальнікаў ўсё больш і больш. Ёсць карыстальнікі, якія рэгіструюцца для пошуку сяброў, з якімі можна правесці сумесны вольны час і арганізаваць рэальнае зносіны. Пошук цікавых людзей на сайце вы можаце пачаць без уводу свайго тэлефона і іншых дадзеных. Але зарэгістраваўшыся ў нас на сайце, вы можаце ўвайсці ў клуб цікавых людзей і атрымаць доступ да іх анкет з фота і тэлефонамі. У нас вы можаце знайсці сэкс знаёмствы для дарослых, як для пошуку інтыму, так і для іншых мэтаў. Вы можаце абмежаваць пошук людзей, выбіраючы той тып фігуры дзяўчыны або жанчыны, які вам падабаецца. Падабаюцца худзенькія або спартыўныя. А можа быць звычайныя або з прыемнай паўнатой. Задавайце патрэбны значэнне фільтра і прыняць ваш любімы тып. Аналагічна можна знайсці хлопцаў ці мужчын. Буйныя, атлетычныя, хударлявыя і звычайныя - выбірайце на ваш густ. Таксама ёсць магчымасць паказаць - з кім вы жывяце: жыву з бацькамі, жыву адна або адзін, жыву з хлопцам або дзяўчынай, што дасць уяўленне пра вас патэнцыйным партнёрам. Звярніце ўвагу, што дадзеныя пункты не з'яўляюцца абавязковымі для запаўнення, усё гэта выключна на ваша меркаванне. Пры гэтым мы настойліва рэкамендуем ўвесці аб сабе як мага больш дадзеных, каб вас знаходзілі толькі людзі з падобнымі інтарэсамі і мэтамі. Рэгістрацыя на сайце дазволіць вам убачыць поўныя дадзеныя іншых карыстальнікаў з нумарамі тэлефонаў і іншай інфармацыяй. Пасля таго, як вы здзейсніце уваход на сайце, вам адкрыецца раздзел 'мая старонка', дзе вы можаце адрэдагаваць уведзеныя дадзеныя.\nАбавязкова правільна запоўніце свае дадзеныя ў профілі і тады вы дакладна знойдзеце новых знаёмых з аналагічнымі інтарэсамі.\nАдзін з галоўных раздзелаў нашага сайта - гэта бясплатныя знаёмства для дарослых без рэгістрацыі у вашым горадзе. Сапраўды, абсалютна бясплатна вы можаце атрымаць доступ да велізарнай базе анкет людзей розных узростаў, якія размясцілі іх з мэтай знайсці інтэрнэт знаёмства. Віртуальныя знаёмства з дзяўчатамі і хлопцамі на нашым сайце цалкам рэальныя. «Знаёмства онлайн» - гэта бясплатны сайт знаёмстваў, дзе вы можаце пафліртаваць з іншымі карыстальнікамі нашага сайта. А бо флірт здаўна лічыцца адным з жаночых спосабаў прыцягнення мужчынскай увагі. Гэта мастацтва гульні з'явілася ў старажытнасці, але не страціла актуальнасці і на дадзены момант.\nBenghazi Datert: du Kan gjøre alt opp til en datingside\nвідыачат без рэгістрацыі і бясплатна відыачат рулетка 18 сэкс знаёмства відэа знаёмствы онлайн без рэгістрацыі чат рулетка відэа чат рулетка з дзяўчатамі 18 рэгістрацыя ў знаёмствах хачу пазнаёміцца відэа чаты з дзяўчатамі бясплатныя чат рулетка онлайн з тэлефона


Самыя рэдкія хваробы 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nАб грыпе, прастудзе, ВІЧ-інфекцыі, апендыцыце чуў практычна кожны чалавек. Аднак у свеце існуюць некаторыя захворванні, якія сустракаюцца толькі ў некалькіх дзесяткаў ці соцень чалавек па ўсім свеце. Звычайна гэта спадчынныя хваробы або прыроджаныя анамаліі развіцця, якія значна ўскладняюць жыццё самому пацыенту, а таксама рэдка сустракаемая паталогія псіхічнай дзейнасці.\nСіндром блакітны або сіняй скуры (аргирия, аргироз) - гэта яшчэ адна рэдкая паталогія, якая сустракаецца пераважна ў тых людзей, якія перастараліся ў лячэнні сродкамі, якія змяшчаюць срэбра, а таксама звязаных са здабычай або апрацоўкай срэбра.\nУ гэтым выпадку гранулы срэбра адкладаюцца ў дерме, валасяных цыбулінах, потовых залозах, капілярах скуры. Часціцы срэбра ў такіх людзей выяўляюцца таксама ў тоўшчы слізістых абалонак страўніка, ротавай паражніны, кішачніка, у паренхиматозных органах (печань, ныркі) і кан'юнктыве вачэй.\nЯк правіла, калі няма спадарожнай інтаксікацыі срэбрам, то, акрамя сіняга колеру, пацыента больш нічога не турбуе, аднак гэта адценне скуры і слізістых захоўваецца на ўсё астатняе жыццё.\nЯшчэ сіні колер скуры можа не быць звязаным з уздзеяннем срэбра, а проста перадавацца па-спадчыне. Напрыклад, на працягу 60-х гадоў мінулага стагоддзя ў штаце Кентукі пражывала цэлае сямейства "сініх людзей", якіх пагалоска ахрысціла "Сінія Фьюгейты".\nХутка састарэлыя дзеці\nПаскоранае старэнне, або прогерия, так называецца яшчэ адно рэдкае захворванне, якое ўзнікае з прычыны невялікай анамаліі генаў. У выніку адбываецца збой натуральнай плыні ўсіх працэсаў, якія праходзяць у арганізме, і чалавек пачынае старэць імклівымі тэмпамі (у сярэднім, на працягу 1 года адразу на 8 і больш гадоў): прагрэсуе атэрасклероз, сардэчная недастатковасць, развіваецца катаракта, цукровы дыябет, узнікае інсульт ці інфаркт міякарду.\nДзеці з такой паталогіяй рэдка дажываюць да свайго паўналецця, гінучы звычайна ва ўзросце 11-13 гадоў, хоць вядомыя асобныя выпадкі, калі працягласць жыцця склала 26 і больш гадоў.\nКалі мышцы ператвараюцца ў косці\nЯшчэ адно рэдка сустракаецца захворванне - прагрэсавальная оссифицирующая фибродисплазия (поф), ці хвароба Мюнхеймера. Дадзеная паталогія з'яўляецца з прычыны мутацыі гена, які выкручвае абмен рэчываў у арганізме.У выніку гэтага пры любым запаленчых працэсе (напрыклад, пасля ўдару, моцнага сціску мышцы) пачынаюць з'яўляцца агмені падвышанай кальцификации, якія пасля становяцца цэнтрам росту новай касцяной тканіны.\nЦікава, што практычна ва ўсіх выпадках хвароба суправаджаецца наяўнасцю іншы прыроджанай паталогіі, напрыклад, клинодактилией вялікага пальца ногі (наяўнасць такога пальца практычна ў 95% выпадкаў сведчыць пра тое, што ў дзіцяці разаўецца оссифицирующая фибродисплазия).\nПачынаючыся практычна з самага нараджэння, поф няўхільна прагрэсуе, выяўляючыся кальцификацией і наступным акасцянення цягліц, сухажылляў, фасцый і звязкаў. Таксама для захворвання характэрна ўзнікненне падскурных ушчыльненняў памерам 1-10 см з лакалізацыяй ў любым месцы (у дзяцей пераважна ў вобласці спіны, перадплеччаў і шыі). У сувязі з ператварэннем ў косці мяккіх тканін арганізма поф яшчэ называюць хваробай фарміравання другога шкілета.\nНа дадзены момант у свеце зарэгістравана каля 800 выпадкаў хваробы Мюнхеймера. Сродкі прафілактыкі і эфектыўнага лячэння пакуль не распрацаваны.\nФатальная сямейная бессань\nВядома ўсяго 40 сем'яў, у якіх быў знойдзены дадзены хваробу. Гэта спадчыннае захворванне, якое мае розную ступень выяўленасці. Наступае з прычыны наяўных зменаў у цэнтральнай частцы мозгу з фарміраваннем амилоидных бляшак і паразай таламуса, які забяспечвае сувязь паміж целам і карой абодвух паўшар'яў.\nСямейная бессань суправаджаецца змяненнем з боку іншых органаў і сістэм арганізма: зніжаецца выпрацоўка слёзнай вадкасці, змяняецца артэрыяльны ціск, частата пульса, можа з'явіцца сып і развіцца прыдуркаватасць.\nЯк правіла, захворванне працякае ў некалькі стадый:\nСтадыя 1. Бессань паступова прагрэсуе, доўжыцца каля 4 месяцаў, суправаджаецца ўзнікненнем панічных нападаў і страхаў.\nСтадыя 2. Доўжыцца 5 месяцаў, характарызуецца трывожнасцю, потлівасць, з'яўленнем галюцынацый.\nСтадыя 3. На працягу 3 месяцаў назіраецца поўная бессань, мае месца нястрыманасць ва ўчынках.\nСтадыя 4. На працягу 6 месяцаў - поўная бессань і прыдуркаватасць. Чалавек можа ўпасці ў каму ці памерці ад знясілення, а таксама запалення лёгкіх застойных характару.\nАналіз мозгу памерлых з прычыны сямейнай бессані паказаў, што гэта захворванне выклікана асаблівымі вавёркамі, здольнымі самастойна размножвацца - прионами.\nФактычна гэта 2 рэдкіх генетычных захворвання: эктодермального дісплазію і эритропоэтическая парфіра. Абедзве хваробы характарызуюцца тым, што хворыя дрэнна пераносяць сонечнае святло, таму іх актыўнасць павялічваецца ў цёмны час сутак.\nэктодермального дісплазію. Гэта п'яны да бледная скура, адсутнасць пярэдніх зубоў (ёсць толькі іклы), вялікі лоб, рэдкія валасы на галаве, падвышаная сухасць скуры. Сонечнае святло выклікае ў іх падвышаная адукацыя на скуры бурбалак.\nЭритропоэтическая парфіра. Характарызуецца парушэннем пігментнага абмену, з прычыны чаго ў крыві назапашваюцца парфірынаў, развіваецца анемія, перыядычна назіраюцца чырвоная мача, нервова-псіхічныя і страўнікава-кішачныя засмучэнні, мае месца фотадзерматозы. Вакол рота скура паступова атрафуецца, фарміруючы адмысловага тыпу ашчэр, які нагадвае такі ў казачных вампіраў, а зубы ў ўльтрафіялетавых промнях набываюць ружовы адценне.Асобы, якія пакутуюць дадзеных захворваннем, таксама аддаюць перавагу весці начны лад жыцця і хаваюцца ад сонечных прамянёў.\nСіндром скачуць лесарубаў\nУ розных народаў гэты псіхалагічны феномен называецца па-рознаму: арктычная істэрыя, мерячение, сіндром Лата, сіндром скачуць лесарубаў і пр. Гэта своеасаблівая рэакцыя на спалох, рэзкі вокрык, раптоўны рух, якая праяўляецца ў выглядзе здзяйснення пэўных дзеянняў і поўнай пакоры.\nАрктычная істэрыя прыводзіла да таго, што некаторыя маракі маглі выкідвацца за борт судна ў акіяне або, кінуўшы ўсё, бегчы на кліч Палярнай зоркі. Жанчыны, схільныя сіндрому Лата, беспярэчна выконваюць любыя патрабаванні, выкрыкваюць пачутае, брыдкасловяць і могуць здзейсніць любы супрацьпраўнае дзеянне. А лесарубы у выніку раптоўнага гукавога раздражняльніка пачынаюць падскокваць на месцы, часам пры гэтым калечачы тых, хто знаходзіцца побач. Дадзенае стан вядома навуцы пад назвай гиперэкплексии.\nІншыя малавядомыя захворвання\nІснуе таксама цэлы шэраг рэдкіх псіхічных адхіленняў і парушэнні паводзін, калі пацыенты адчуваюць сябе хадзячымі мерцвякамі, ўпадаюць у летаргічны сон, адчуваюць, што іх мозг "выбухае" і многае іншае.\nГлядзіце відэа: Навіны Гродна. Музей карысных кветак і траў.\nБатулізм: прыкметы і лячэнне →


Будзьма беларусамі! » Швейцарская пісьменніца з Віцебску\n02.05.2021 | Літаратура\nНасамрэч, яе падзабылі і ў Швейцарыі. Так, віцяблянка па нараджэнні сталася швейцарскай пісьменніцай, паэткай, якая памерла ў 1957 годзе ў Берне. Нарадзілася Элеанора ў 1897 годзе ў Віцебску ад бацькі швейцарца Алёйза Нікія і мясцовай маці Юліі Лукашэвіч, якую на Захадзе апісвалі часам як расіянку, часам як палячку, а калі-нікалі як «белую рускую». Грацыя Бернасконі, швейцарская прафесарка, літаратуразнаўца і даследніца творчасці Э. Нікій у адной з працаў удакладніла, што маці пісьменніцы была беларуска. Бацька выкладаў французскую мову пры царскім двары, шмат вандраваў па Расійскай імперыі. Сама Элеанора Нікій, якая была вядомая пры жыцці ў Швейцарыі і Францыі, часта апісвалася, як «расійска-швейцарская пісьменніца», якая «нарадзілася ў невялічкім месце Віцебск».\nЯк бачна, швейцарская, як і заходняя прэса наогул не ведала і не ведае розніцы паміж Беларуссю і Расіяй, апісвае Віцебск (часта падае форму «Віцекск»), як «невялічкае места», агулам і памылкова выдумляла і дасюль выдумляе зручныя ім гісторыю і геаграфію, а дакладней міфалогію Усходняй Еўропы. Да ўсяго расійскую мову пісьменніца хутка забыла, як вярнулася дзяўчынкай на радзіму да бабушкі ў кантон Фрыбур. Таму расійскай пісьменніцай, як часам падаюць у пошуках экзотыкі заходнія журналісты, яна ўсё ж такі не была.\nПаэтка, пісьменніца, перакладніца, якую пры жыцці любілі за настальгійны шарм і эстэтызм, была аднак забытая пасля смерці ў 1957 годзе. І толькі ў канцы 20 ст. да ейнай спадчыны вярнуліся, калі ў Швейцарыі пачалася кампанія па вяртанні забытых жаночых імёнаў мясцовай літаратуры і мастацтва — ейным імем назвалі вуліцу ў Фрыбуры, перавыдалі ейныя творы, узнагароджаныя прэміямі, напрыклад, прэстыжнай прэміяй Французскай акадэміі ў 1952 годзе. Вяртанню спадчыны пісьменніцы«грамадзянкі свету» паспрыяў асабісты інтарэс прафесаркі Грацыі Бернасконі, якая корпаючыся ў букіністычных крамах натрапіла на кнігі, падпісаныя Éléonore Niquille.\nНастальгія, адзінота пісьменніцы і Другая сусветная вайна вызначылі галоўныя тэмы і пытанні творчасці паэткі і празаіцы. Вайна і пасляваенная крыза да ўсяго паўплывалі на тое, што кнігі яе хоць і пазітыўна сустракаліся крытыкамі не заўсёды даходзілі да чытача, занятага побытавымі клопатамі і ваеннай траўмай. Часта яе раманы і паэмы мелі больш поспеху ў суседняй Францыі, чымся дома. Так, яе творчасць заўважыла і вітала мэтрэса французскай літаратуры Калет. Парыжскія кнігарні чакалі і з ахвотай замаўлялі ўсе яе кнігі, усе літаратурныя прэміі былі ўручаныя ёй не ў роднай Швейцарыі, а ў Францыі.\nДэбютавала, як адзначала ў інтэрв'ю і лістах сама Э. Нікій, не ў зусім зручны час — у 1939 годзе з паэтычным зборнікам «Начныя дбанні». З пачатку літаратурнай кар’еры пісьменніца падкрэслівала, як цяжка быць жанчынай у швейцарскай літаратуры і зарабляць літаратурай. У 1940 з'яўляецца яе першы псіхалагічны раман «Павяванні жыцця» — пра гады, праведзеныя ў Расійскай імперыі ў самым пачатку 20 ст. У 1941 годзе пісьменніца зноў вяртаецца да паэзіі, гэтым разам французскай адаптацыі старакітайскіх вершаў — «Флейта ўдалечыні…». У 1943 годзе Элеанора Нікій публікуе ўзрушальны зборнік паэмаў «Золкавы пілігрым», натхнёны жудасной вайны. Пасля вайны ў 1949 годзе яна прапануе чытацтву раман «Перадача» пра французскі Супраціў. Будуць іншыя зборнікі прозы і паэзіі, якія пры жыцці перакладаліся на ангельскую мову і прапаноўваліся на розныя прэміі. Аднак Элеанора Нікій акрамя літаратарства была вымушаная рэгулярна зарабляць грошы працай на радыё. Так, працуючы на радыё, паэтка стварала творчыя радыёгульні (напрыклад, «Тупік анёла», 1954), якія карысталіся папулярнасцю і выходзілі потым асобнымі выданнямі-чытанкамі.\nВарта дадаць, што пісьменніца была занадта смелая, іншая і касмапалітычная для тагачаснай Швейцарыі, тым больш для Фрыбура. Яна апісвала далёкі экзатычны свет, настальгавала за дзяцінствам у Расійскай імперыі (ад Беларусі да Фінляндыі), размаўляла на многіх мовах, навучалася ў Фрыбурскім універсітэце, потым у Сарбоне. Перакладала Амара Хаяма на французскую мову. Яна не мела сям’і, дзяцей, нічога не вядома пра яе прыватнае жыццё — да смерці да яе прозвішча на старамодны патрыярхальны лад дадавалі азнаку «мадэмуазэль». Яна была адзінай жанчынай у складзе створанага не задоўга да яе смерці Таварыства фрыбурскіх пісьменнікаў. Усё гэта сведчыць пра тое, што пісьменніца не ўпісвалася ў традыцыйнае тагачаснае бачанне жанчыны ў швейцарскім грамадстве, асабліва ў правінцыі. Памерла яна ў 1957 годзе ад хваробы, лекаў ад якой чалавецтва дасюль не стварыла.\nМусіць, надыходзіць час вярнуць гэтая імя і Беларусі, Віцебску — назваць пляц ці завулак імем швейцарскай літаратаркі, перакласці яе тэксты, напрыклад, успаміны ў вершах і прозе «Пад ліпамі дзяцінства», якія з'явіліся пасмяротна. Бо яна да ўсяго і віцебская пісьменніца. А яшчэ, канечне, вяртанне імя Элеаноры Нікій - важны этап у культурных адносінах Беларусі і Швейцарыі, якія пачаліся задоўга да таго, як Беларусь набыла незалежнасць.


Яўген Калмыкоў: «Ляпіс» скончыўся, калі мы перасталі быць роўнымі. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\n«Ляпіс Трубяцкі» спыняў сваё існаваньне шумна і весела — Міхалок паўжартаўлівым тонам абвесьціў пра самароспуск, гурт даў разьвітальны тур ды ціха-мірна распаўся на дзьве часткі — Міхалок у Brutto агітаваў за здаровы лад жыцьця, а Trubetskoy — за дэнс, адрыў ды рок-н-рол. Але спакой доўжыўся нядоўга — Міхалок спачатку выступіў з заявай, у якой распавёў, што распаўся «Ляпіс» празь несупадзеньне поглядаў, празь некаторы час ён ахарактарызаваў творчасьць сваіх былых паплечнікаў, як «гаўно» ды «круты ракенрола для бухіх мяшчанаў». Зрэшты, ад гэтых словаў музыка потым адмовіўся (Brutto заявілі, што іх акаўнты ўзламалі і Міхалок гэтага не пісаў), каб потым іх фактычна пацьвердзіць і забараніць гурту Trubetskoy выконваць песьні «Ляпісаў», назваўшы калегаў «сэпаратыстамі ды рэйдэрамі, што захапілі „спадчыну вялікага гурта“». І вось апошняя заява Міхалка — ён зноў дазваляе выконваць песьні «Ляпісаў» тым, з кім ён іх калісьці ствараў.\nTrubetskoy у гэтай сытуацыі абраў тактыку маўчаньня. Гурт выдаў альбом песень, напісаных самастойна і зьвёў да мінімуму выкананьне старой спадчыны. На выпады Міхалка яго ўдзельнікі папросту не адказваюць. Аднак, з нагоды апошняй заявы экс-лідэра «Ляпісаў», яго даўні паплечнік Яўген Калмыкоў, які амаль 20 гадоў быў у гурце дырэктарам і прадусарам ды заснаваў зь Міхалком творчае аб’яднаньне «Дзеці Сонца», зрабіў адзінае выключэньне і даў інтэрвію Сяргею Будкіну для Budzma.by, каб патлумачыць сваю пазыцыю.\n— Міхалок дазволіў цяперашняму вашаму гурту Trubetskoy выконваць песьні з рэпэртуару «Ляпіса Трубяцкога». Вы радыя?\n— Гэта мы ўжо праходзілі — былі дазволы, потым забарона, потым зноў дазвол. Trubetskoy з гэтага пачаўся, калі Міхалок нам сказаў: уся гэтая спадчына ваша, пакінуў нам, як ён сам сказаў, усё — песьні, імя, традыцыі. Потым была забарона — усім можна выконваць песьні «Ляпісаў», толькі не гурту Trubetskoy. Цяпер, аказваецца, нам зноў можна. Значыць, можна меркаваць, што неўзабаве будзе нельга. Наогул жа гэта выглядае на прыватнаўласніцкую дробную валтузьню і знаходзіцца ў той плоскасьці, якая ў мяне прыватна выклікае гідлівасьць.\n— Чыста юрыдычна — каму належаць правы на песьні «Ляпіса Трубяцкога»? Каму ідуць аўтарскія ад ратацыі песень?\n— Міхалку. Усе кампазыцыі да нядаўняга часу знаходзіліся ў ТАА «Дзеці сонца». Нядаўна я пералічыў увесь гэты даробак прадстаўнікам аўтараў. Мы ня хочам спрэчак на гэты конт, хоць і ёсьць заканадаўчыя кручкі на конт таго, каб які заўгодна гурт выконваў тое, што ён хоча. І мы гатовыя з канцэртаў за выкарыстаньне песень «Ляпісаў» пералічаць грошы аўтару. Мы ня супраць гэтага. Хоць у той час, калі мы яшчэ размаўлялi, ён сам казаў, што яму нічога ня трэба.\n— Чаму вы цалкам аддаеце аўтарскія? Няўжо ўнёску іншых у гэтыя песьні няма?\n— Ніхто не разьбіраўся ніколі ў тым, хто дзе што прыдумаў. Так, асноўную частку рабіў Міхалок, але гэта была і сумесная праца. Мы ніколі ў гэтым ня корпаліся і паўсюль цьвердзілі, што мы банда, сям’я і гэта ўсё нас аб’ядноўвае. Між намі не было ніякіх дамоваў і ў гэтым была наша фішка. Таму і цяпер ня хочацца пэдаляваць гэтую тэму і казаць: гэта і нашы песьні таксама! Нейкі цырк выходзіць, мы проста маўчым на гэтую тэму.\n— Наколькі можна зразумець, закід Міхалка ня ў тым, што Паша Булатнікаў працягвае сьпяваць «Яблони» і «Котик», а ў тым, што цяперашнія ўдзельнікі гурта Trubetskoy бяруцца за выкананьне яго рэвалюцыйнай і бунтарскай лірыкі ды яшчэ і на сцэну выходзяць у той жа адзёжы па ска-панку.\n— Так ніхто не чапаў гэтыя «рэвалюцыйныя» песьні. А заява наконт таго, што музыканты з «Трубяцкога» шорцікі не зьмянілі пад час выступу на сваім першым фэстывалі, выглядае сьмешна — лета ж на двары. І шорцікі яму пакінулі ўрэшце, цяпер мы ў штанішках і пры матылях (сьмяецца).\n— Дзе праходзіць гэтая лінія: што «Трубяцкому» можна граць з рэпэртуару «Ляпісаў», а што не?\n— На той гістарычнай сустрэчы, дзе абмяркоўваліся пытаньні падзелу маёмасьці, размова наогул вялася толькі пра некалькі песень канкрэтных, якія Міхалок прасіў не сьпяваць, як «Железный», «Капитал», «Я верю», «Воины света». «Огоньки» аднойчы Паша засьпяваў, дык мы прасілі яго болей гэтага не рабіць, бо гэта таксама асабістая песьня для Міхалка. А наконт пратэсту, то першапачаткова ня толькі ён быў носьбітам гэтай ідэі ў гурце.\n— А хто яшчэ?\n— Напрыклад, Аляксандар Бергер, прэс-аташэ «Ляпіса Трубяцкога». У сваім свежым інтэрвію Міхалок зазначыў, што Бергер быў з той часткі гурта, якая падзяляла ідэалёгію старых «Ляпісаў» і не выказвалася палітычна. У той жа час менавіта Бергер пастаянна падкідаў Міхалку прапановы падпісаць лісты пратэсту, зьняць ролік у падтрымку палітвязьняў, беларускіх анархістаў ці Pussy Riot, угаворваў выступіць на тым ці іншым мітынгу. І Міхалок не заўсёды прымаў гэтыя прапановы. Праз удзел Бергера ў мітынгах і выказваньне наконт мілітарызацыі фэстывалю «Нашествие», Trubetskoy, напрыклад, трапіў у стоп-ліст «Нашего радио». Дзе наогул фота каго-небудзь з Brutto, дзе яго вяжуць і кудысьці цягнуць?\nАляксандра Бергера затрымліваюць на апазыцыйным шэсьці ў Маскве, 21 лютага 2014, фота Дзяніса Бачкарова\n— Тым ня менш, цяпер гурт Trubetskoy падкрэсьлена апалітычны.\n— Так, мы для сябе так вырашылі. Занадта шмат ёсьць сілаў, якія разьядноўваюць людзей, і занадта мала прысутнічае таго, што можа паяднаць. Мы выступаем, як у Беларусі, так і Расеі, так і ва Ўкраіне. Але ў палітычных мерапрыемствах удзелу не бярэм. Дарэчы, да апошняга дня існаваньня «Ляпісаў» такой жа пазыцыі прытрымліваўся і Міхалок.\n— Дык калі адбыўся гэты злом у адносінах паміж Міхалком і цяперашнім «Трубяцкім»? Вы ж, і той жа Бергер нават здымаліся ў кліпе Brutto.\n— На той момант мы яшчэ сябравалі і плянавалі сумесную будучыню. Гітару ў першым альбоме Brutto запісаў Руслан «Пан» Уладыка зь «Ляпісаў», як табе такое? Думаю, гэта быў паэтапны працэс перараджэньня. Пачалося з новай назвай, якая была патрэбная гурту, каб абыйсьці забароны, якія пасыпаліся на «Ляпісаў». Потым па ходзе справы ўзьнікла ідэя ў Міхалка: маўляў, а давайце я зраблю свой склад, а вы зробіце свой склад, каб там граў Пан, а Паша сьпяваў, бо неяк няёмка — сябры ж. І з таго часу мы пайшлі кожны сваім шляхам.\n— Давайце тады адкруцім крыху назад. Рашэньне аб спыненьні дзейнасьці «Ляпіса» прымаў асабіста Міхалок ці яно было агульным?\n— «Ляпіс» скончыўся, калі скончылася ідэя. Яна проста перастала працаваць. Мы гралі ў анарха-бэнд, шчыра гэта рабілі. У анархістаў галоўны прынцып — Карабаса Барабаса няма, як няма і падначаленых, мы роўныя між сабою. Калі мы перасталі быць роўнымі — гурт скончыўся. Калі сярод роўных зьявiўся Гаспадар, ідэя пайшла па швах, бо лідэру не патрэбная крытыка, не патрэбнае меркаваньне іншых. І калі Сяргей стварыў Brutto, і сказаў, што далей разам не працуем, усё было арганічна для астатніх музыкаў. Бо ўжо было немагчыма — ён на нас касіўся, год разам зь «Ляпісам» езьдзілі яго спартоўцы, ён размаўляў усё больш зь імі, усё менш з намі — які ж гэта анарха-сындыкат. А як адбылося афіцыйнае абвяшчэньне пра разыход, частка гурту ўздыхнула з палёгкай.\n— Маеце на ўвазе зварот Міхалка з Канаў?\n— Тады размова вялася акурат пра рэбрэндынг калектыву, прынамсі так гучала зь яго вуснаў. А потым выйшла так, што ён стварыў анарха-сындыкат, казаў пра любоў і братэрства назаўжды, але пры гэтым думаў ужо пра іншае і ствараў зусім іншае, зь ягоных жа далейшых заяваў гэта вынікае. І потым з гэтымі жа ідэямі братэрства ён даў нырца ў Brutto. Дык а цана гэтаму братэрству — нуль. Няхай сабе пайшоў у іншую сям’ю, але навошта гаўно ліць, гэта супярэчыць нашым ідэям. Непрыемна і вульгарна.\nЯўген Калмыкоў у кліпе на песьню «Brutto»\n— Што патрэбна сапраўднаму Міхалку? У тым ліку ад вас? Наўрад ці тут прычына ў грошах.\n— Ведаеш, у яго песьня была на пачатку кар’еры, неапублікаваная. З прыпевам: «Любите, любите, любите, любите, любите меня/Без вашей любви я погибну или сойду я с ума». Мабыць, яму патрэбная любоў. Міхалок вельмі таленавіты і вельмі працавіты, а калі ты шмат аддаеш, прырода патрабуе нечага наўзамен.\n— Вы ўсялякую камунікацыю між сабою прыпынілі?\n— У мяне засталіся ўсё тыя ж сябры. Але Міхалка сярод іх я ня бачу.\n— Якая атмасфэра цяпер у гурце Trubetskoy?\n— Мы працягваем унутры калектыву тую ж ідэю — у нас няма галоўнага, ёсьць дарадчы камітэт, усе рашэньні прымаюцца сумесна, ганарар разьмяркоўваецца пароўну і гэтак далей. Гэта складана. З моцным, вялікім і разумным павадыром, канечне, куды прасьцей. Аднак, мы яшчэ так у юнацтве вырашылі, і я гэтым ідэалам па-ранейшаму адданы. Ну так, Булатнiкаў любiць дарагiя аўто i сiгары, Але ж, Фідель iх таксама любiў (сьмяецца).\nУ гэтым сэнсе мне спадабалася тлумачэньне мэтадоляга Ўладзімера Мацкевіча: адзін чалавек — гэта кропка ў прасторы, калі два чалавекі — ужо можна прамую правесьці, а кожны аб’ект — гэта галаграма, аб’ёмная выява, яна складаецца з мноства кропак. Так і з пунктам гледжаньня. Такімі жа прынцыпамі кіруюцца, напрыклад, «Серебряная свадьба» і Noize MC. Яны нараджаюць агульнае меркаваньне ў бясконцых спрэчках між сабою. Хоць у кожным гурце і ёсьць яркавыяўлены лідар, ён ня кажа: пайшлі ўсе ў дупу, я так вырашыў.\nЯўген Калмыкоў на здымках кліпу на «Magister Bibendi»\n— Які вам бачыцца далейшы шлях «Трубяцкога»? Ці ёсьць у вас адчуваньне, што альбом «Magister Bibendi» спрацаваў?\n— Неяк Мышкевiч i Старажук пасьля запісу чарговага сынглу сказалі, што хочуць граць цяжкую музыку, а папсу ім граць нецікава. І альбом вырашана было запісаць менавіта ў такім рэчышчы. А колькі на нашых прасторах прыхільнікаў такой музыкі?.. Тым ня менш, лічу, што збольшага альбом сваю задачу выканаў. Ён нам даў разуменьне, што з дапамогай сваіх новых песень мы можам сабраць у больш-меньш вялiкiм горадзе ад 300 да 1500 чалавек. Больш за тое — яна трохі ўзрасла, калі мы пачалi асноўную частку праграмы складаць з новых песен. Цяпер Паша згадвае «Яблони», «Котика» там ці яшчэ што-небудзь. Але людзі ходзяць на нашы канцэрты не дзеля караценькага бісу. Магу сказаць, што наступны наш альбом ня будзе падобны да гэтага. Ёсьць новыя музычныя ды іміджавыя ідэі, якія мы неўзабаве рэалізуем.\n— Вас задавальняе, што Trubetskoy зьбірае некалькі сотняў людзей?\n— А мы не плянавалі адразу паставіць плянэту на вушы. Мы разумелі, што з нашым альбомам мы ня трапім на радыё, што нас ня будзе ў поп-індустрыі. «Ляпіс» зьбіраў значна больш людзей, бо ішоў да гэтага 20 гадоў. Я шмат размаўляў з тымі музыкамі, якія былі ў падобнай сітуацыі — з Чачам з «Наіву» ці з Кагадзеевым з «НОМу». У «Агаты Кристи» спытай пра гэта, напрыклад. Калі гурт-брэнд распадаецца на дзьве часткі, гэта ня значыць, што яго публіка падзеляецца на дзьве часткі. Проста ў 10 разоў менш народу будзе хадзіць, як на адну, так і на другую частку. Гэта просты закон — брэнд трэба разгайдаць, каб ён працаваў. У нас дагэтуль ідуць тэлефанаваньні: «добры дзень, мы хочам запрасіць гурт „Ляпіс Трубяцкі“». А для кагосьці, быць можа, толькі нядаўна дайшло, што ёсьць такая каманда.\n— Чаму бы тады не ўвасабляць свае ідэі пад назвай, якая не зьвязаная зь мінулым?\n— Зноў мяняць назву? Не, мы ўжо назваліся Trubetskoy. Канечне, мы бы ні за што не ўзялі гэтую назву, каб ведалі, што будзе далей. Нам гэта цяпер у мінус, але мы ўжо заявілі пра гэта. Старажук ужо дзядуля. Ён сказаў: я — Trubetskoy. І што яму мяняць сваю пазыцыю пад уплывам нейкай каньюнктуры? Мужчыны так ня робяць.\n«Ляпіс Трубяцкі», разьвітальны канцэрт у Вільні, 2014 год\n— Пры якіх умовах «Ляпіс Трубяцкі» можа сабрацца разам?\n— Калі і можа гэта сёньня адбыцца, то толькі дзеля грошай. Іншай прычыны ня бачу. Можа быць дзеля вялікай і сьветлай дабрачыннай ідэі. Але ж гэта трэба, каб яшчэ кожны з музыкаў пад гэтым падпісаўся. Міхалок там казаў у сваім нядаўнім інтэрвію, што можа паціснуць руку кожнаму з былых калегаў. Але ці захочуць калегі паціскаць яму руку, бо нехта можа паціснуць, а нехта і не.\n— Выходзіць вы ворагамі між сабою сталі?\n— Я вырашыў пагаварыць пра гэта ня дзеля таго, каб выкрыць Міхалка ці злавіць яго на нечым, а распавесьці пра ідэю, бо гэта галоўнае. Пра ідэю, якая людзей аб’яднала і што зь ёю стала цяпер. Сакрэт папулярнасьці «Ляпіса» быў ня толькі ў таленавітым, разумным і абаяльным чалавеку, але і ў тым, што мы ўсе працавалі на адну ідэю і ўмелі дамаўляцца доўгі час. Цяпер мы асірацелі, але варушымся, каб працягнуць гэтую ідэю. Вось Пан кажа, што не зрабіў яшчэ сваю найлепшую песьню і абавязкова яе зробіць у будучыні. І дзеля гэтага я зь імі.\nНе хачу быць неўдзячным яму. Гэта быў вельмі цікавы шлях. Магу шмат за што падзякаваць Міхалку. І зусім не пра што не шкадую. Калі б не яго «актыўны ўдзел» у жыцьці «Трубяцкога», дык можа свой першы альбом мы дагэтуль запісвалі.\nАрыгінал матэрыялу (па-беларуску і па-расейску)\nЯўген Калмыкоў, Ляпіс Трубяцкі, Trubetskoy, Brutto, Сяргей Міхалок, Павал Булатнікаў\nЛол, канешне, усе ходзяць на новыя песьні :)


Усе адценні карычневага. Чаму ў свеце актывізаваліся нацысты? | zviazda.by\nХатняя старонка » У свеце » Кантыненты » Усе адценні карычневага. Чаму ў свеце актывізаваліся нацысты?\nУсе адценні карычневага. Чаму ў свеце актывізаваліся нацысты?\nПрэзідэнт Латвіі Эгіл Левітс заявіў, што савецкі Помнік воінам Савецкай Арміі — вызваліцелям Савецкай Латвіі і Рыгі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў неабходна неадкладна знесці. Выступаючы ў эфіры TV3, ён заўважыў, што «гэта стрэмка ў душы латышоў. Я не бачу іншага шляху, як знесці ці неяк інакш вызваліцца ад яго». Левітс дадаў, што «было б пажадана, калі б гэта было зроблена пры вялікім адзінстве насельніцтва, у тым ліку, каб за яго знос выступалі грамадзяне Латвіі рускага паходжання». Знос помнікаў у шэрагу краін нездарма актывізаваўся напярэдадні Дня Перамогі. Відавочна, што ў гэтых насамрэч дзікунскіх нечалавечых дзеяннях праглядаецца агульны сцэнарый, які звязаны з глабальным адраджэннем і разгортваннем карычневай чумы — нацызму. Тут варта згадаць і шэсці ў гонар эсэсаўцаў, а таксама паўсюдную забарону масавых мерапрыемстваў 9 мая. Чаму актывізаваліся нацысты, як змагацца з гэтай брыдотнай пошасцю?\nРэйтынг на вандалізме\nНават адзін пералік маштабнага зруйнавання памяці проста шакуе. Помнік воінам-вызваліцелям у Рызе, пра які згадваў Левітс, быў зняважаны напрыканцы лютага. Адначасова апаганілі мемарыял у балгарскім Бургасе. У Сафіі група грамадскіх дзеячаў запатрабавала неадкладна прыбраць помнік воінам Савецкай Арміі, звярнуўшыся ў органы сталічнай улады з адкрытым лістом. Раней, яшчэ ў перабудовачныя гады, у цэнтры балгарскай сталіцы быў знішчаны маўзалей сусветна вядомага камуніста і антыфашыста Георгія Дзімітрава. Таксама неаднаразова рабіліся спробы знесці або апаганіць розныя помнікі воінам Чырвонай Арміі.\nПраўда, жаданага адзінства ў нянавісці да помнікаў савецкім воінам балгарскай улады пакуль дасягнуць не ўдаецца. Так, жыхары Балгарыі абаранілі помнік «Алёша» ў Плоўдзіве, нагадала rossaprіmavera.ru. 3 сакавіка ахвярай вандалаў стаў мемарыяльны комплекс «Славін» у Браціславе ў Славакіі. На тэрыторыі мемарыяла пахаваны 6845 савецкіх салдат, якія загінулі пры вызваленні сталіцы Славакіі ў 1945 годзе. У той жа дзень былі зняважаны помнікі савецкім воінам і ў двух раёнах Літвы.\nУ Малдавіі мемарыяльны комплекс «Вікторыя» ў гонар герояў Вялікай Айчыннай вайны каля малдаўскай вёскі Ляўшэны Хынчэшцкага раёна быў апаганены нацыяналістамі. Адказнасць за гэты акт вандалізму ўзяў на сябе колішні міністр абароны рэспублікі, лідар уніянісцкай партыі PUN Анатоль Шалару. Маладзёжная арганізацыя Партыі сацыялістаў Малдавіі «Маладая гвардыя» заявіла, што «патрыятычна настроеная моладзь не дазволіць так ставіцца да сімвалаў Вялікай перамогі Чырвонай Арміі» і запатрабавалі пакараць вінаватых па ўсёй строгасці. У партыі сацыялістаў адзначылі, што ўніяністы выкарыстоўваюць складаную абстаноўку ў рэгіёне, каб з дапамогай вандалізму падняць сабе рэйтынг, а прарумынскія прыхільнікі, якія выступаюць за знішчэнне дзяржаўнасці Малдавіі, пастаянна апаганьваюць помнікі, прысвечаныя гераічнаму подзвігу савецкіх салдат і савецкага народа ў гады Вялікай Айчыннай вайны.\nПасля стала вядома аб апаганенні пахаванняў і месцаў памяці салдат Чырвонай Арміі ў Польшчы. З 8 на 9 сакавіка вандалы размалявалі помнік савецкім воінам-вызваліцелям у горадзе Свідніку ў Славакіі. Каля гэтага мемарыяла пахаваны дзевяць тысяч чырвонаармейцаў, якія загінулі пры вызваленні краіны ад фашыстаў. Усяго за вызваленне Славакіі на Дукле загінула 21 тысяча чырвонаармейцаў. 10 сакавіка гарадскі савет Ольштын у Польшчы вырашыў знесці помнік вызваленню Вармінска-Мазурскага раёна на плошчы Ксаверыя Дунікоўскага, вядомы як Помнік падзякі Чырвонай Арміі.\nХваля здзекаў з антыфашысцкай сімволікі дайшла і да Чэхіі. 14 сакавіка чэшскі тэлеканал Иeskб televнzіa заявіў, што шэраг актаў вандалізму адбыўся ў Чэхіі ў адносінах да помнікаў чырвонаармейцам. У Пршыбіславе мэрыя горада была вымушана дэманціраваць помнік. Мяркуецца, што яго адновяць і перанясуць у іншае месца. Яшчэ адзін выпадак адбыўся ў Брно. Там помнік савецкаму салдату размалявалі жоўта-блакітнымі сэрцайкамі. Мэрыя заявіла, што гэта ўсяго толькі «мірнае выказванне меркавання» і выдаляць абразлівыя малюнкі адмовілася. Тэлеканал зазначыў, што такія выпадкі адзначаюцца і ў іншых гарадах Чэхіі.\nУ сярэдзіне сакавіка ў Рызе прайшло шэсце ў гонар латышскага легіёна «Вафен СС». Арганізатарам мерапрыемства выступіла таварыства «Ястрабы Даўгавы». Шэсце ў гонар латышскіх нацыстаў правялі, нягледзячы на заклік шматлікіх палітыкаў адмовіцца ад яго. Пры гэтым «Латвійскаму антынацысцкаму камітэту» было адмоўлена ў правядзенні сходу супраць апраўдання злачынстваў, учыненых латышскімі нацыстамі.\nУ Рызе больш няма месца Дню Перамогі. 20 сакавіка мэр горада Марціньш Стакіс звярнуўся да выканаўчага дырэктара гарадскога самакіравання з просьбай не даваць дазвол на правядзенне масавых мерапрыемстваў у Дзень Перамогі каля помніка вызваліцелям. Стакіс сказаў, што такому мерапрыемству ў Рызе няма месца.\nДнямі стала вядома, што масавыя парады і шэсці на 9 мая адменены ў Ізраілі. Пра гэта паведаміла ізраільская радыёстанцыя Kan са спасылкай на міністра інтэграцыі Пніну Тамана-Шату. Міністр адзначыла, што сёлета вакол свята склалася «далікатная сітуацыя».\nУ Румыніі нацыяналісты сталі здзекавацца з памяці аб мёртвых. 21 сакавіка яны спагналі сваю злосць на магілах савецкіх салдат у камуне Моцка. У Берліне правацэнтрысцкая фракцыя ХДС на сходзе дэпутатаў берлінскага раёна Панкоў падала заяўку на дэмантаж помніка вядомаму нямецкаму камуністу Эрнсту Тэльману.\nУ Рызе і Тэль-Авіве няма месца для Дня Перамогі, у Польшчы — чырвонай зорцы. 23 сакавіка ў вёсцы Хжовіцэ на паўднёвым захадзе краіны ў прамым эфіры паказалі знос помніка салдатам Чырвонай Арміі. У акцыі дзяржаўнага вандалізму і здрады прыняў удзел кіраўнік Інстытута нацыянальнай памяці Польшчы Караль Наўроцкі, які заявіў, што ў Еўропе няма месца для чырвонай зоркі. Хжавіцкі манумент быў узведзены ў 1949 годзе на месцы гібелі 620 чырвонаармейцаў 1-га Украінскага фронту. Пазней астанкі салдат эксгумавалі і перанеслі на вайсковыя могілкі.\nНацыяналізм з'яўляецца найлепшым сродкам пачаць вайну, заявіў аналітык Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў Аляксей Аўдонін у эфіры тэлеканала СТБ. Аналітык БІСД нагадаў, што Еўропа з 2015—2016 гадоў паглыбілася ў самы жорсткі эканамічны крызіс. «Першы крызіс быў у 1990-х, потым паўтарыўся ў 2008-м, а ў 2016-м быў ужо калапсуючы. Яны разумеюць: калі ў 1990-х гадах іх выратаваў развал Савецкага Саюза, то зараз нічога не ўратуе. Трэба пачынаць\nвайну», — заўважыў Аляксей Аўдонін.\nЗрабіць Еўропу ваюючай можна, падзяліўшы яе, насадзіўшы ідэалогію нацызму, фашызму і сутыкнуўшы адзін з адным. «Гэта палітычныя тэхналогіі, якія падсілкоўваюцца буйнымі карпарацыямі», — заўважыў аналітык БІСД. Аляксей Аўдонін таксама звярнуў увагу, як метадычна пачала насаджацца нацыяналістычная ідэя пасля ковіду. «Беспрацоўе, інфляцыя — гэта перадумовы. Калі няма зарплаты, няма работы — куды чалавек пойдзе? У дэструктыў», — упэўнены эксперт.\nПамяць як абярэг\nВайна ў галавах і свядомасці жыхароў планеты набывае ўсё большы размах. Пры гэтым усё перакульваецца дагары нагамі. Найперш многія палітыкі, арганізатары інфармацыйнай вайны імкнуцца сказіць гістарычныя факты, прыўнесці ў свядомасць маладых пакаленняў хлусню і бруд. Як рэакцыя на гэта — заява прэзідыума Саюза пісьменнікаў Беларусі аб недапушчальнасці акцый, накіраваных на зрыў святкавання Дня Перамогі над нацысцкай Германіяй. «Набліжаецца 77-я гадавіна Вялікай Перамогі савецкага народа і ўсіх народаў антыгітлераўскай кааліцыі над нацысцкай Германіяй, гадавіна заканчэння Другой сусветнай вайны ў Еўропе, — адзначаецца ў заяве, якую падпісалі беларускія пісьменнікі. — Незалежна ад палітычных сістэм у краінах-пераможцах і ўваходжання ў розныя ваенныя блокі святасць подзвігу нашых бацькоў і дзядоў доўгія гады не выклікала ніякага сумнення».\nВажна захоўваць гістарычную памяць, перадаць яе будучаму пакаленню як абярэг. Аб гэтым заявіў міністр абароны генерал-лейтэнант Віктар Хрэнін, паведаміла БелТА. «Кіраўніком дзяржавы 2022 аб'яўлены Годам гістарычнай памяці. Гэта тое, што аб'ядноўвае наш народ. Гэта той падмурак, на якім будуецца наша будучыня. Не дай бог нашым людзям забыцца на нашу гісторыю. Мы цудоўна ведаем, што той народ, які не памятае сваю гісторыю, свае карані, не мае будучыні, — сказаў Віктар Хрэнін. — Памяць аб абаронцах нашай зямлі ў гады Вялікай Айчыннай вайны асабліва актуальна для беларускага народа. Народа, які ў гады вайны падвяргаўся генацыду».\nЗахад спаборнічае ў русафобіі і праяўленні нянавісці да тых, хто дзесяцігоддзі таму спыніў фашызм, заявіў старшыня Палаты прадстаўнікоў Уладзімір Андрэйчанка. «Гэта чарговы крок аб'яднанага Захаду па перапісванні гісторыі. Нашчадкі фашыстаў і іх паслугачоў выходзяць з падполля, адраджаюць антычалавечую ідэалогію, рэабілітуюць нацысцкія сімвалы», — адзначыў спікер. Ён падкрэсліў: свет вар'яцее, дэградуюць дэмакратычныя інстытуты, пераглядаюцца хрысціянскія каштоўнасці, забыты прынцыпы талерантнасці і цярпімасці. «Чарговы раз выбарачна трактуецца прынцып «не забі», а заклікі да гвалту нават не асуджаюцца. Заходняе грамадства скочваецца да рэальнага тэрору і паступальна вяртаецца ў дрымучае сярэднявечча, ствараючы выяву знешняга ворага. Вайна з помнікамі, скокі на касцях памерлых, знішчэнне культурнай спадчыны, татальныя абмежаванні, забароны і санкцыі — яркія таму прыклады, — адзначыў Уладзімір Андрэйчанка. — Беларускі народ памятае і ніколі не забудзе жахі фашызму, зробіць усё, каб у нацызму не было будучыні».\nМногія рэчы, якія адбываюцца зараз у розных краінах, маюць пад сабой адну мэту — пасеяць хаос у свядомасці людзей. Такі пункт гледжання выказаў прэм'ер-міністр Беларусі Раман Галоўчанка. «Ідзе спроба выдаць здраднікаў за герояў, а герояў — за «няшчасных» людзей, якія былі абалванены савецкай прапагандай. На прыкладзе некаторых балтыйскіх краін мы бачым спробу гераізацыі нацызму», — канстатаваў Раман Галоўчанка. Пэўным сілам зноў хочацца развязаць вайну, разгайдаць сітуацыю. «Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны народы, стварыўшы Арганізацыю Аб'яднаных Нацый, кіраваліся прынцыпам «ніколі больш». Такое не павінна паўтарыцца. Але зноў і на нашым кантыненце, і за акіянам гучаць заклікі, назіраюцца дзеянні, каб зноў разгайдаць сітуацыю, сутыкнуць ілбамі дзяржавы і народы. Напэўна, вельмі хутка забываюцца на гэтыя ўрокі гісторыі», — звярнуў увагу кіраўнік беларускага ўрада.\nФальсіфікацыя гісторыі становіцца інструментам дэстабілізацыі ўнутрыпалітычных працэсаў. Такі пункт гледжання выказаў БелТА дзяржаўны сакратар Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь Аляксандр Вальфовіч. «Наўмысна аслабляюцца патрыятычныя пачуцці грамадзян, перафарматуюцца існуючыя маральныя каштоўнасці. Фальсіфікацыя гісторыі і скажэнне агульнапрынятых трактовак падзей мінулага напрамую становяцца інструментам дэстабілізацыі ўнутрыпалітычных працэсаў, — падкрэсліў Аляксандр Вальфовіч. — Міжнародныя адносіны аказваюцца бяссільнымі перад маральнай, духоўнай і ў канчатковым выніку палітычнай экспансіяй больш развітых краін». На думку дзяржсакратара, «сёння гістарычная памяць з'яўляецца стратэгіяй самазахавання ва ўмовах глабальнага перадзелу сфер уплыву ў свеце. Гэта фактар нацыянальнай бяспекі».\nУ Беларусі не дапусцяць спроб перапісаць гісторыю і забраць Перамогу савецкага народа\nАб гэтым заявіў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка. «Здавалася б, памяць аб тых страшных, параўнальна нядаўніх падзеях зусім свежая. Бо сведкі зверстваў фашыстаў яшчэ сярод нас. І яна, гэтая ўсенародная памяць, павінна была б астудзіць запал асобных палітыкаў і дзеячаў. Але што мы бачым? Колькасць і маштабы выклікаў і пагроз не змяншаюцца. У выніку міжнацыянальных і ўнутрынацыянальных войнаў прадаўжаюць гінуць людзі, прытым масава гінуць», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы. Аляксандр Лукашэнка канстатаваў, што сучасныя рэваншысты правакуюць новыя канфлікты. «І каб апраўдаць сябе, з усіх сіл спрабуюць перапісаць гісторыю і забраць Перамогу савецкага народа, а спадкаемцаў народа-пераможцы, гэта значыць нас з вамі, назваць агрэсарамі», — заўважыў Прэзідэнт. — Гэтага дапусціць мы не можам".\nЛатвійскія ўлады запалохваюць грамадзян, каб тыя не ездзілі ў Беларусь\nУ палоне «мапет-шоу». Жыхары Літвы сталі заложнікамі дзеянняў уладаў\n1748 Ніна Іванова: «Менавіта грамадства павінна рабіць крокі насустрач»\nРазломы Блізкага Усходу. Чаму арабскія манархіі кінулі ЗША?


Беларускамоўная майстрыха дэпіляцыі: «Працэдура папулярная і сярод мужчын, асабліва калі яны плыўцы»\n07.01.2020 / 11:09 Беларускамоўная майстрыха дэпіляцыі: «Працэдура папулярная і сярод мужчын, асабліва калі яны плыўцы»\nЛюся Нікіценка працуе майстрам па дэпіляцыі. Звычайная сёння прафесія. Але запіс, прыём і свой блог пра здароўе скуры Люся вядзе выключна па-беларуску.\n«Калі рыхтую нейкі допіс пра асаблівасці догляду скуры, часам даводзіцца нават прыдумляць беларускія словы, бо многіх тэрмінаў проста няма ў слоўніках», — прызнаецца Люся Нікіценка.\nСама дзяўчына размаўляе па-беларуску з юнацтва.\n«Хаця я вучылася ў беларускамоўнай школе, многія прадметы нам выкладалі па-руску. Таму не магу сказаць, што пераход на мову адбыўся ў адзін дзень. Маё кола зносін сфарміравалася такім чынам, што ў ім было шмат беларускамоўных людзей, так паступова на мову перайшла і я», — расказвае Люся.\nСпачатку блізкія і сябры ўспрымалі гэта насцярожана.\n«Як я зразумела, што ўсе прызвычаіліся? Раней мая сяброўка, калі я размаўляла па-беларуску, казала, што гэта не я. А праз нейкі час, пачуўшы, што я з кімсьці гавару па-руску, сказала: «Цяпер гэта дакладна не ты».\nА з кліентамі такой праблемы не было. Асноўная інфармацыя пра мяне ў інтэрнэце, я вяду свае суполкі па-беларуску, таму кліенты ведаюць пра гэта. Рэдка хто здзіўляецца, калі я пытаюся, на якую дату запісваць на шугарынг [дэпіляцыя цукровай пастай — Рэд.] », — кажа Люся.\nЛюдміла расказвае, што і шугарынг, і дэпіляцыя воскам сёння папулярныя як сярод жанчын, так і сярод мужчын.\nПубликация от ШУГАРЫНГ ВОСК ДЭПІЛЯЦЫЯ МІНСК (@tryepil) 16 Сен 2019 в 11:33 PDT\n«Я нармальна стаўлюся да таго, што да мяне па працэдуры звяртаюцца і мужчыны. Тыя часы, калі мужчыну было сорамна прызнацца, што ён робіць дэпіляцыю ці манікюр, на шчасце, ужо прайшлі. Усе хочуць выглядаць дагледжана.\nЧасцей за усё звяртаюцца спартсмены. Напрыклад, плыўцы. Іх жа фатаграфуюць у адных плаўках, таму ім хочацца, каб цела было гладкім паўсюль. Просяць мужчыны пагаліць і падпахі, і грудзі, і зону бікіні. Не бачу ў гэтым нічога такога. Горш, калі людзі не даглядаюць або даглядаюць скуру няправільна», — расказвае Люся Нікіценка.\nШмат хто з маіх кліенткі дзівяцца, што я раблю дэпіляцыю мужчынам. "ЯААК??" - пытаюцца яны. А што ў гэтым такога, уласна кажучы? Сучасныя мужчыны хочуць быць прыгожымі і дагледжанымі не менш за жанчын. ⠀ Дык навошта ж дэпіляцыя мужчыну? ▪Дэпіляцыя - гэта чыста гігіенічная працэдура. Як вядома, валасы вельмі добра ўтрымліваюць пахі (і поту ў тым ліку). Дэпіляцыя ўратуе ад гэтых непрыемнасцей ▪Гэта зручна! Не трэба мучыцца раздражненнем ад частага галення, адчуваць дыскамфорт ад монобрыва, купляць пенкі ды сродкі пасля галення і інш. ▪Гэта эканоміць багата часу раніцамі⏰. Хвілін 15-30 штодня ў параўнанні з 1-2 гадзінамі ў месяц - розніца каласальная! ▪Працяглы эфект. Колькі трымаецца гладкасць пасля галення? Дзень або два, калі пашанцуе? Дэпіляцыя дорыць гладкасць ад 7 дзён і болей ▪Захапленне жанчын. Ну што ўжо казаць, усім падабаюцца дагледжаныя прыгажуны. ⠀ Дарэчы, многім мужчынам дэпіляцыя некаторых зон неабходная па родзе заняткаў (напрыклад, плыўцам). ⠀ Мужчынская дэпіляцыя на сённяшні дзень - гэта такая ж неабходнасць як стрыжка ці мужчынскі манікюр. Гэта проста догляд за сабой. ⠀ Дзяўчаты, а вашыя мужчыны сочаць за сабой? Хочуць быць дагледжанымі? #tryepil\nПубликация от ШУГАРЫНГ ВОСК ДЭПІЛЯЦЫЯ МІНСК (@tryepil) 23 Июл 2019 в 9:45 PDT\n«Канечне, хочацца, каб мае кліенты клапаціліся пра стан сваёй скуры. І самая вялікая памылка — думаць, што чым больш будзеш церці яе, тым лепей. Гэта зусім не так. Давайце параўнаем скуру з далікатнай тканінай. Што б з ёй было, калі б мы кожны дзень спачатку церлі яе ў адбельвальніку, мылі пральным парашком, узмоцнена шаравалі? Тое самае адбываецца і са скурай. Не трэба штодзень мыцца з рознымі гелямі і мылам. Для штодзённай гігіены дастаткова звычайнай цёплай вады. Гель ці мыла можна выкарыстоўваць 1—2 разы на тыдзень», — расказвае Люся.\nЛюся Нікіценка раіць усім звяртаць увагу на склад крэмаў, геляў ці шампуняў.\n«Абавязкова глядзіце, каб не было сульфатаў. Яны досыць агрэсіўныя і могуць выклікаць праблемы са скурай. за тым, каб у вашых сродкаў не скончыўся тэрмін прыдатнасці», — раіць Люся.\nЖанчына працягвае, што многія выбіраюць дзіцячыя сродкі, бо мяркуюць, што за іх складам сочаць больш пільна.\n«Я не магу адказваць за ўсе дзіцячыя сродкі, бо для мяне самой было нечаканасцю ўбачыць, што склад некаторых дзіцячых геляў яшчэ больш агрэсіўны, чым дарослых. А вось калі трапіць на стары добры «Кря-кря», то ім можна карыстацца смела», — запэўнівае майстар.


Почему Владимир Гостюхин встречает Новый год на Лынтупщине?\npostawy.by Новости Постав | 28-12-2012\nЗнакаміты артыст Уладзімір Гасцюхін мог бы сустрэць Новы год у любой кропцы свету, але зробіць гэта на Лынтупшчыне. Менавіта тут, сярод унікальных “дэкарацый” возера Балдук, ён асабліва шчаслівы. Чым так пакарылі нашы мясціны? Адказ — у інтэрв’ю Уладзіміра Гасцюхіна нашай газеце.\n— Уладзімір Васільевіч, прыгадайце Ваша першае спатканне з лынтупскім краем.\n— Гэта было гадоў дзесяць назад. Мой сябар меў недабудаваны дом у вёсцы Станчыкі, непадалёк ад заказніка “Блакітныя азёры”. Запрашэнне ў госці я атрымліваў даўно, і аднойчы ўсё ж такі выбраў час для паездкі. Калі ўпершыню ўехалі ў раён Блакітных азёр, проста абамлеў. Склалася ўражанне, што я трапіў у тайгу. Добра памятаю, як пайшлі гуляць да возера Балдук. Стаяў марозны студзеньскі дзень, але снегу не было. І вось перада мной замерзлая гладзь вады, праз якую віднеецца дно возера. Я быў ашаломлены яго чысцінёй. Не менш уразілі і іншыя азёры — Карасік, Акунёк, Імшарац, Балдучыца, рака Страча.\n— Хутка вярнуліся ва ўлюбёныя мясціны?\n— Праз год-паўтара. Папрасіўся ў госці летам, потым вясной… Мясцовая прырода настолькі мяне зачаравала, што стаў прыязджаць сюды пастаянна. Урэшце рэшт выкупіў у таварыша дом і абуладкаваў сабе сядзібу. Мяне зусім не збянтэжыла тое, што да Мінска каля 170 кіламетраў. Я доўга не мог знайсці сабе такое зацішнае месца для аднаўлення сіл, душэўнага адпачынку. І шчаслівы, што яно з’явілася. Мару пажыць тут хаця б паўгода, нікуды не выязджаючы. Але атрымліваецца пабыць максімум тыдзень-два.\n— Чым займаецеся на дачы?\n— Атрымліваю асалоду ад зносін з прыродай. Летам плаваю, шмат хаджу пешшу, зімой люблю лыжы. А пракаціцца на каньках па замерзлай Страчы — гэта наогул шчасце. Прыязджаюць сябры з Масквы, Мінска… Наша агульнае захапленне — лазня. Папарымся, пасядзім ля вогнішча, паспяваем песні — здаецца, больш нічога ў жыцці не патрэбна.\n— У краі азёр грэх не парыбачыць…\n— Не, я не рыбак і не паляўнічы. Люблю проста пасядзець у лодцы на Балдуку, зарадзіцца незвычайнай энергетыкай гэтага возера. У ім такая гаючая вада… Знаёмыя дайверы ныралі на глыбіню 44 метры (Балдук — адно з самых глыбокіх азёр Беларусі — аўт.). Расказвалі, што на дне — блакітная гліна, б’юць крыніцы. Пацвердзілі: там магнітная анамалія, зашкальваюць прыборы.\nМне ёсць з чым параўноўваць, я аб’ездзіў увесь свет. І на моры колькі разоў быў — на Кіпры, у Крыме… Сябры і сёння клічуць. А мне мора не патрэбна, у мяне ёсць возера Балдук.\n— Якое ўражанне склалася аб Пастаўшчыне ў цэлым?\n— Мне вельмі падабаюцца Паставы — такі ўтульны, чысты гарадок, ад якога вее цікавай даўніной. А як уражвае дарога да райцэнтра! Едзеш са Станчыкоў, а вакол палі, вёскі — невыказныя пачуцці. Людзі ўсюды простыя, добразычлівыя, прыветлівыя. Паўтаруся: я вельмі люблю пастаўскі край.\nХаця ёсць і сумныя рэчы. Так, часта па дарозе сустракаю паўмёртвыя вёскі. Такія дабротныя дамы — і пустыя. У Станчыках засталіся толькі чатыры карэнныя жыхары, астатнія — дачнікі. Толькі дзякуючы ім вёска ажывае. Дачнікі любяць зямлю, клапоцяцца пра яе, добраўпарадкоўваюць. Што не заўсёды скажаш пра мясцовых адпачывальнікаў. Так крыўдна і балюча бачыць смецце, якое яны пакідаюць у лесе пасля “тусовак”. Не берагуць прыгажосць, чысціню. А лес такі багаты! Колькі суніц, чарніц, брусніц, журавін, малін, грыбоў! І такія адносіны…\n— На дачы любіце пачытаць?\n— Вельмі. Мае любімыя аўтары — Быкаў, Караткевіч, Дастаеўскі, Астаф’еў, Бялоў, Распуцін, Алейнік… У мяне багатая бібліятэка. Я заўсёды чытаў запоем, шмат часу праводжу за кнігай і сёння. Часта вяртаюся да класікі, сучаснай літаратурай не захапляюся, як, зрэшты, і кіно. Узровень мастацтва няўхільна падае: яно стала больш дробным, пошлым, пустым. На жаль, шмат страчана. Ёсць шмат беспадстаўнага шуму і няма той інтэлектуальнай вышыні духу, якая была ў 80-ыя.\n— Уладзімір Васільевіч, ці шмат працуеце?\n— Я выбіраю работу толькі па душы. У фільмах цаню жывое, чалавечнае. Як заўсёды, здымаюся ў псіхалагічным кінематографе, дзе ёсць вобразы, характары, якія мне цікава раскрываць. Вельмі люблю сваю нядаўнюю працу “В лесах и на горах” — сагу пра купецтва, дзе сыграў галоўную ролю. Даражу “Дальнобойщиками” — гэта сапраўды народнае кіно, якое папулярнае сярод інтэлігенцыі і рабацяг, хлапчукоў і дзяўчат. Такія фільмы сёння рэдкія. Шмат, як я кажу, “гаворачых галоў”, якія нічога з сябе не ўяўляюць, а іх называюць зоркамі. Я ненавіджу гэта слова і не люблю, калі мяне так называюць. Я артыст, араты. Зоркі там, у вышыні.\n— Матэрыял, з якім я працую. Калі ён заводзіць, калі хочацца хутчэй прыступіць да работы — значыць, ён удалы. Натхняе жаданне працаваць, зарабляць, дапамагаць дочкам. Хаця сёння здымкі не прыносяць таго творчага задавальнення, якое было раней. Цяпер гэта катаржная праца па 14-16 гадзін у суткі.\n— І ўсё роўна любіце горад?tc «— І ўсё роўна любіце горад?»\n— Вельмі. Я гарадскі чалавек. Нарадзіўся ў Свярдлоўску, доўга жыў і працаваў у Маскве. Пасля пераехаў у Мінск, які палюбіў усім сэрцам. Лічу, што гэта адзін з найлепшых гарадоў у Еўропе. Чысты, дагледжаны — гэта яго вялікая вартасць.\n— Новы год сустрэнеце ў вёсцы?\n— Так, збяромся з сябрамі, блізкімі на дачы. Я люблю гэтае свята, адчуванне казкі, чаканне чагосьці новага. Наогул зімовыя канікулы выклікаюць найлепшыя эмоцыі. Заўсёды прыдумваем падарункі, гульні, ладзім “капуснікі”. А пасля — праца, праца, праца.\n— Чаго чакаеце Вы ад новага года?\n— Добрага настрою — гэта найлепшы падарунак.\n— Уладзімір Васільевіч, што пажадаеце чытачам “Пастаўскага краю”?\n— Нельга расставацца з тым, што прайшло, назаўсёды. Абавязкова вазьміце з сабой у новы год самыя яркія пачуцці, эмоцыі, успаміны. Жадаю як мага больш новага і цікавага: пакахаць, знайсці сапраўдных сяброў, добрую працу… Няхай у сем’ях будзе дабрабыт, у справах і прафесіі — поспех. І абавязкова любіце сваю зямлю — яна таго вартая.\nФота з архіва Уладзіміра ГАСЦЮХІНА.\nДаведка «Пастаўскага краю»:\nУладзімір Васільевіч Гасцюхін нарадзіўся 10 сакавіка 1946 года ў Свярдлоўску. Скончыў Дзяржаўны інстытут тэатральнага мастацтва імя А. В. Луначарскага (1970). Пасля воінскай службы працаваў у Цэнтральным акадэмічным тэатры Савецкай Арміі. З 1982 года — акцёр Мінскага Тэатра-студыі кінаакцёра. Заслужаны артыст Расійскай Федэрацыі. Народны артыст Рэспублікі Беларусь, лаўрэат Дзяржаўных прэмій СССР, Беларускай ССР, прэміі Ленінскага камсамола, Спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, член Міжнароднай славянскай акадэміі, віцэ-прэзідэнт Міжнароднага кінафоруму “Золотой Витязь”, уладальнік Нацыянальнага кінапрыза “Хрустальный Аист” у намінацыі “Найлепшая мужчынская роля” (фільм «Прикованный»), прэміі расійскіх кінакрытыкаў “Золотой Овен” і інш.


На Гомельшчыне трэба неадкладна аднаўляць 25% асушаных земляў\n02 чэрвень 2005, 18:00\nКазімер Яноўскі, Гомель На Гомельшчыне неадкладнай рэканструкцыі патрабуюць звыш 120 тысяч гектараў раней асушаных зямель, сьцьвярджаюць улады. Гэта прыкладна чацьвертая частка ад наяўных у рэгіёне мэліяраваных плошчаў. Але ці патрэбная паўторная мэліярацыя наагул?\nКожны год на Палесьсі прыходзяць у заняпад 6—8 тысяч гектараў раней асушаных земляў. З прычыны старэньня мэліярацыйных сыстэмаў, землі паўторна забалочваюцца, страчваюць прадуктыўнасьць. У параўнаньні зь першапачатковай урадлівасьць асушаных земляў зьнізілася ў розных месцах у два і болей разоў. Асабліва нізкая яна ў Петрыкаўскім, Сьветлагорскім, Нараўлянскім раёнах. Пра гэта, у прыватнасьці, ішла гаворка сёньня на паседжаньні аблвыканкаму. Апошні даводзіў заданьні раёнам, мэліяратарам, сельгасарганізацыям — аднаўляць мэліярацыйныя сыстэмы.\nЗгадвалася таксама, што сёлета на выкананьне рэспубліканскай праграмы захаваньня і выкарыстаньня мэліяраваных земляў вобласьці адпушчана зь бюджэту краіны толькі каля 37 мільярдаў рублёў — замест заплянаваных 65 мільярдаў.\nАднак ці трэба наагул паўторна праводзіць мэліярацыю на землях, якія не прыносяць належнай аддачы? Пра гэта я пытаюся ў пісьменьніка і публіцыста, аўтара шэрагу выданьняў пра праблемы мэліярацыі беларускага Палесься Анатоля Казловіча:\n(Казловіч: ) “Тры мільёны гектараў балот асушана ў Беларусі, а зь іх працуюць эфэктыўна вельмі мала. Прайшло паўторнае забалочваньне многіх плошчаў. Вядома ж, калі вялікія грошы закапаны туды, трэба паглядзець, што трэба зноў асушыць, упарадкаваць, а што аддаць прыродзе”.\nПаводле суразмоўцы, патрэбна вельмі ўважлівае, далікатнае вывучэньне стану раней асушаных земляў. Далёка ня ўсе зь іх, што прыйшлі ў заняпад, трэба аднаўляць.\n(Казловіч: ) “Я думаю, і пра гэта я пісаў у сваіх “Хроніках…”, што нейкую траціну таго, што было асушана, што было ўжо пастаўлена на службу чалавеку, вядома ж, трэба эксплюатаваць. Каб нейкі быў эфэкт, каб зусім усё не пайшло прахам. Астатняе, што не дае высокіх ураджаяў, што недзе разьмешчана ў недаступных месцах, тое трэба аддаць прыродзе. Няхай там узнаўляецца ўсё, што было да скарапанаўскай мэліярацыі. Няхай там птушкі, зьвяры, няхай там трава расьце. Няхай там робіць прырода тое, што ёй хацелася рабіць на Беларусі тысячагодзьдзі”, — лічыць пісьменьнік і публіцыст Анатоль Казловіч.


Ці пакараюць вінаватых у знішчэнні неалітычнай стаянкі? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЦі пакараюць вінаватых у знішчэнні неалітычнай стаянкі?\nЖыхары вёскі Спорава Бярозаўскага раёна змагаюцца за пакаранне тых асоб, хто спрычыніўся да знішчэння ў іх вёсцы стаянкі часоў неаліта.\nСтаянка аберагалася з 60-х гадоў – як гісторыка-культурная спадчына. Пакуль у іх вёсцы не з’явіўся новы, цяпер ужо былы, арандатар возера Спораўскае Анатоль Заблоцкі. З дазволу ўладаў на месцы стаянкі арандатар пабудаваў катэдж, нягледзячы на пратэсты вяскоўцаў. Жыхары Спорава звярнуліся ў Бярозаўскую раённую і Берасцейскую абласную пракуратуры з просьбай прыцягнуць да крымінальнай адказнасці вінаватых у знішчэнні гісторыка-культурнай спадчыны. Але ні Бярозаўская раённая , ні Берасцейская абласная пракуратуры не ўбачылі ніякіх парушэнняў у выдзяленні зямельнага ўчастка пад катэдж, кажа намеснік старшыні абласной Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Валянцін Лазарэнкаў, які дапамагае вяскоўцам:\n– Не зроблены натуральны аналіз заканадаўства 1992-2007 года ў рамках Закона аб ахове помнікаў архітэктуры і гістарычнай спадчыны. Чаму так не было зроблена ў рамках абласной пракуратуры – невядома. Але абласная пракуратура просіць, калі нейкія задавальненні ад адказа ёсць, то трэба ізноў напісаць ліст на імя пракурора вобласці.\nПаводле Лазарэнкава, спораўцы падрыхтавалі скаргу ўжо на імя пракурора вобласці. Яны маюць намер дабіцца пакарання тых асоб, якія па-варварску аднесліся да помніка, які знаходзіўся пад аховай дзяржавы.


У ТУРЭЦКІМ СДК КОЖНЫ – ТАЛЕНТ І АСОБА\nУ гэтым упэўніваешся падчас наведвання невялікага пакойчыка, скрозь завешанага і застаўленага самаробнымі рэчамі. А калі пачынаеш размаўляць з адметнымі майстрыхамі, дык толькі і паспявай здзіўляцца ды захапляцца!\nПрапаную вам, шаноўныя сябры, бліжэй пазнаёміцца з таленавітымі жанчынамі, іх творчымі знаходкамі, цікавымі стасункамі, а таксама з асноўнымі накірункамі дзейнасці Турэцкага сельскага Дома культуры.\n«ЗАРАНАЧКА» СПЯВАЕ, «ГАСПАДЫНЬКА» СЯБРОВАК ЗБІРАЕ\nАдзінаццаць гадоў працуе дырэктарам сельскага Дома культуры Анастасія НЯПЕЎНАЯ. За гэты час яна здолела з’яднаць агульнымі ідэямі шмат зацікаўленых вяскоўцаў, арганізаваць сумеснае карыснае баўленне вольнага часу. Да асноўных каляндарных датаў і народных святаў тут абавязкова ладзяцца захапляльныя мерапрыемствы, у падрыхтоўцы якіх ахвотна бяруць удзел жыхары Турца розных узростаў. Асабліва даспадобы ім Купалле, калі штогод ля рэчкі можна і канцэрт паслухаць, і на дыскатэцы патанчыць, і ў гульнях ды конкурсах паўдзельнічаць. Анастасія Няпеўная тут і вядучая, і спявачка… Ну, а штодзённая праца Турэцкага сельскага Дома культуры – гэта гурткі…\n– У нас зараз толькі па дэкаратыўна-прыкладнаму мастацтву іх чатыры, — тлумачыць Анастасія Няпеўная. — «Вязанне» і «Вышыванне» для дзяцей і дарослых паасобку. Яшчэ ёсць гурток сольнага спявання і мастацкай самадзейнасці, дзе займаюцца ўдзельнікі ансамбля «Зараначка». Яго кіраўнік і акампаніятар – Сяргей Карпачоў. Жанчын, якія прыходзяць у СДК вязаць і вышываць, аб’ядноўвае клуб «Гаспадынька», дзе мы абмяркоўваем самыя розныя тэмы. Напрыклад, калі надыходзіць сезон хатніх нарыхтовак, абменьваемся рэцэптамі. А прыгатаваным можам у любы час накрыць стол…\nАбавязкова штогод удзельнічаем у разнастайных выставах раённага, абласнога і рэспубліканскага ўзроўняў, дзе дэманструем вязанне, вышыўку, бісер… Я вельмі ўдзячна ўдзельніцам усіх мерапрыемстваў, майстрыхам, творчым жанчынам. Гэта Надзея Ступак, Людміла Елісеева, Галіна Пыж, Ала Комлач, Любоў Ганчарык, Ніна Варэнік, Інэса Бабіч… Заўсёды актыўныя ў нас дзяўчаты – Маргарыта Гарбачова, Маргарыта Святляк, Хрысціна Няпеўная, Хрысціна Вінцэнтовіч, Юлія Рудакова, Анастасія Шыкаўка, Ганна Дудкіна, якія пастаянна ў клубе. Працуем мы ў цесным кантакце са школай, мясцовай гаспадаркай, якім таксама ўдзячны за падтрымку і дапамогу…\nЯк са шкадаваннем зазначыла Анастасія Няпеўная, няма ў сельскім Доме культуры ні харэаграфічнага, ні драматычнага гурткоў. А я звярнула яе ўвагу на тое, што нядрэнна было б арганізаваць штосьці і для хлопцаў ды мужчын, паколькі ўсе гурткі, якія дзейнічаюць зараз, — выключна для жанчын. І хаця, па сцвярджэнню дырэктара СДК, мужчынскую частку Турца таксама звычайна задзейнічаюць у падрыхтоўцы мерапрыемстваў, усё ж гэтага, на мой старонні погляд, недастаткова…\nНу, а цяпер – уласна пра майстрых.\nАлена ВАРЭНІК: «КАЛІ Б ВЫМЕРАЦЬ НІТКІ, ЭКВАТАР БЫ ПЕРАЦЯГНУЛА…»\nБольш за дзесяць гадоў працуе ў Турэцкім сельскім Доме культуры мастацкім кіраўніком Алена Варэнік. Паразумеліся з дырэктарам Анастасіяй Няпеўнай добра, у адной звязцы крочаць зладжана. А ўлюбёная справа гэтай майстрыхі – вязанне.\n– Захапляюся я ім з дзясятага класа, — распавядае Алена Варэнік. – Пераняла ўменне ад цёці і ад мамы. Вязала і вяжу сабе, сынам, унукам… Зараз вельмі шмат часопісаў спецыяльных. З аднаго мадэль возьмеш, з другога – узор… Штосьці цікавае на рынку можна ўбачыць, у сяброў. Мяне вязанне супакойвае. Нават калі дрэнна, таблетку ўзяла – і зноў вяжу. Не ўяўляю ўжо свайго жыцця без гэтага занятку…\n– І колькі ўжо чаго звязана – можна як-небудзь падлічыць?\n– Ну-у-у-у… Калі б вымераць усе ніткі, дык экватар бы перацягнула! (смяемся) А па самай вялікай колькасці вырабаў… Памятаю, паказалі мне, як шалікі вязаць. Дык я 51 звязала неўпрыкмет! Потым раздарыла…\nШмат каго ўжо навучыла майстэрству вязання падчас заняткаў у гуртках Алена Варэнік – і дзяцей, і дарослых. Таму шмат каго ў Турцы можна сустрэць у самаробных вязаных строях. Вось і на самой жанчыне падчас майго прыезду новая кофта – з нітак, аздобленых люрэксам. Прыгажосць – вачэй не адвесці!\n– Хрэсніца мая, Інэса Бабіч, таксама прыйшла з новымі рэчамі, — кажа Алена Варэнік. – Ёсць і другая хрэсніца – Люба Ганчарык, якая, на жаль, сёння не змагла сюды завітаць. Дык яна мяне па майстэрству рукадзелля ўжо нашмат пераўзышла! Нават партрэт дзяўчынкі вышыла крыжыкам. Я б ужо так не змагла б… Нявесткі мае таксама вышываюць, вяжуць. Удзельнічаюць са сваімі вырабамі ў выставах, кірмашах… Дарослыя звычайна прыходзяць па параду. Вось спадабаўся камусьці ўзор – просяць паказаць, як… Так што (ўсміхаецца) вяжам, вяжам і вяжам…\nІнэса БАБІЧ: «У ВЯЗАНЫЯ РЭЧЫ АПРАНАЮ ЎСЮ СЯМ’Ю…»\nНа сустрэчу ў СДК маладая майстрыха завітала разам з дачушкай Ксюшай. Гэты маленькі цуд – адна з улюбёных маміных мадэляў. Ад даўгаватага чакання Ксюша крыху раскапрызілася. Але потым знайшла сабе занятак – ухапіла клубок нітак…\n– О, відаць, як і мама, майстрыхай будзе! – жартую.\nАле жанчыны, што сабраліся вакол, згодна ківаюць галовамі. Маўляў, якія жарты, калі яе мама Інэса на іх вачах вырасла ў адметную творцу! А гісторыя ж звычайна паўтараецца…\nХрэсніцу Алены Варэнік Інэсу Бабіч тут хваляць у адзін голас: і вязальшчыца, і вышывальшчыца, і мастачка… А як падворак ля сваёй хаты ўпрыгожыла!\n– Увогуле, мне шмат чым падабаецца займацца, — зазначае Інэса Бабіч. – Усяму вучылася сама, ад хроснай… Гурткі розныя ў сельскім Доме культуры наведвала… На жаль, адпаведнай адукацыі не набыла, я – прадавец… Як мама кажа, калі б мелася ў свой час паблізу якая школа спецыяльная, аддала б туды. Можа, была б ужо якой мастачкай… У сябе я размалявала балкон, плот, зрабіла з пэт-бутэлек кветкі. А яшчэ – розныя скульптуры з цэменту і камянёў. Словам, каб дворык быў утульным. Калі трэба клубу – пішу-малюю плакаты. Апошнія гады тры вышывала крыжыкам – карціны, падушкі. Шмат падаравала. Вось прыязджаюць у госці, падабаецца. А я, шчодрая душа (смяецца), усім дару. Зараз жа ручная работа вельмі цэніцца. Зноў жа, у госці таксама пойдзеш не з пустымі рукамі, а з вышытай карцінай. Людзі радуюцца… Ну, а з гэтага года ўзялася за вязанне. У мяне двое дзетак – Раман і Ксюша. Вяжу ім. І ўвогуле, апранаю ўсю сям’ю… Цяпер з дачушкай у мяне не так шмат вольнага часу. Але ўсё роўна ў клуб прыходжу. Калі трэба папытацца па вязанню, дык абавязкова! Штосьці я падкажу, штосьці мне падкажуць…\nЭнтузіязму гэтай маладой абаяльнай энергічнай жанчыны застаецца толькі па-добраму пазайздросціць! Калі ў вёсцы хапае сіл не толькі на догляд за дзеткамі і працу па хатняй гаспадарцы, але і на добраўпарадкаванне тэрыторыі, і на творчасць – гэта проста здорова!\nГаліна ПЫЖ: «СУРВЭТКУ ВЫШЫЮ ЗА ВЕЧАР, РУЧНІК – ЗА ТРЫ-ЧАТЫРЫ ДНІ…»\nУжо 32 гады жыве ў Турцы ўраджэнка Гомельшчыны Галіна Пыж. За гэты час звыклася з Чэрвеньшчынай, пасябравала з людзьмі… А ў вышыўцы засталася вернай, у асноўным, родным палескім матывам. Уменне гэтае яна пераняла ў свой час ад мамы. І ўжо не адну жанчыну ў Турцы навучыла падбіраць адценні колераў.\n– Вышываю, у асноўным, гладдзю, — тлумачыць Галіна Пыж. – Нявесткам сурвэткі вырабляю, унучцы… І так дару, хто ў госці прыходзіць ды захапляецца. Ручнікі вышывала, як сыноў жаніла, дачку замуж аддавала. І на абраз ды пад хлеб-соль – усім траім дзецям. Зараз ужо, праўда, бачу дрэнна. Але калі ў клубе выстава, саджуся і вышываю штосьці новае. Раблю хутка. Сурвэтку магу за вечар вышыць, ручнік – за тры-чатыры дні.\n– А вось гурток у сельскім Доме культуры вам што дае?\n– Ой, мне тут падабаецца. Можна абмяняцца ідэямі, узорамі… Я, у асноўным, не ўмела вязаць. Ад Алены Варэнік навучылася. Сёлета звязала нявестцы безрукаўку, унучкам, цяпер – сабе… Шкарпэткі вяжу, рукавічкі… Таксама хутка атрымліваецца…\nВось якія рукі спрытныя майстравыя ў Галіны Пыж!


XXII Дзень беларускага пісьменства запрашае ў Шчучын – Пiнскi веснiк – Пинский вестник\nXXII Дзень беларускага пісьменства запрашае ў Шчучын\n06.09.2015 P-V2020636Комментарии on XXII Дзень беларускага пісьменства запрашае ў Шчучын\nДзень беларускага пісьменства – нацыянальнае свята, якое адзначаецца з 1994 года і праходзіць штогод у першую нядзелю верасня. Традыцыйна яно праводзіцца ў гарадах, якія з’яўляюцца гістарычнымі цэнтрамі культуры, навукі, літаратуры і кнігадрукавання, з якімі непарыўна звязана жыццё вядомых дзеячаў краіны. У 1999 годзе свята духоўнасці, друкаванага слова і нацыянальнай культуры Беларусі прымаў Пінск.\nСёлета літаратурным цэнтрам Беларусі ўпершыню стане Шчучын. Гэты горад у Гродненскай вобласці — радзіма вядомай Цёткі (паэтэсы Алаізы Пашкевіч) і іншых людзей, якія ўнеслі ўклад у беларускую культуру. Акрамя таго, свята пісьменства ў Шчучыне непарыўна звязана са святкаваннем 70-годдзя Перамогі і Годам моладзі і стане зыходным пунктам для падрыхтоўкі да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання — юбілейная дата будзе святкавацца ў 2017 годзе. Гэтыя важныя тэмы знойдуць сваё адлюстраванне на свяце: ім будуць прысвечаны экспазіцыі, адпаведна аформлены гандаль.\nКанцэпцыя свята прадугледжвае паказ адзінства беларускага друкаванага слова з гісторыяй і культурай беларускага народа, адлюстраванне гістарычнага шляху пісьменства і друку ў Беларусі. У рамках свята ўдзельнікі і госці могуць азнаёміцца з новымі кніжнымі выданнямі, сустрэцца з беларускімі і замежнымі літаратарамі, журналістамі, выдаўцамі, паслухаць выступленні паэтаў і пісьменнікаў, творчых калектываў і выканаўцаў. Таксама па традыцыі на Дні беларускага пісьменства праходзяць узнагароджанне пераможцаў конкурсу на лепшыя літаратурныя творы года, навукова-практычная канферэнцыя і шэраг іншых мерапрыемстваў.\nУ Дзень беларускага пісьменства 6 верасня ў Шчучыне ўпершыню будзе ўручана Нацыянальная літаратурная прэмія. Урачыстая цырымонія адбудзецца на галоўнай сцэнічнай пляцоўцы свята ў час адкрыцця. Заснавальнікамі прэміі з’яўляюцца Міністэрства інфармацыі, Міністэрства культуры і Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. Вядома, што прэмія прадугледжвае сем намінацый, імёны намінантаў і магчымых лаўрэатаў пакуль не раскрываюцца.\nТаксама на Дні пісьменства шэраг маладых літаратараў атрымае сваё першае прызнанне ў выглядзе публікацыі. З друку выйшаў зборнік вершаў і прозы таленавiтай моладзi, якi будзе прэзентаваны на свяце.\nНа думку мiнiстра інфармацыі Беларусі Ліліі Ананіч, на прыкладзе правядзення Дня пiсьменнасцi беларусы паказваюць не толькi любоў i павагу да роднай мовы, але i да краiны ўвогуле. Таму назва галоўнага творчага дзейства свята — цырымоніі адкрыцця — гучыць як "Квітней, Беларусь наша родная!".\nУ Шчучын прыедзе мноства гасцей, вядомых пісьменнікаў не толькі з Беларусі, але і з Сербіі, Расіі, Украіны, Казахстана, Таджыкістана, Арменіі, Узбекістана, каб аддаць даніну павагі нашай сінявокай Радзіме і яшчэ раз пераканацца ў тым, што наша краіна мае моцны духоўны фундамент, глыбокія культурныя, гістарычныя карані.\nВ Пинске выступил белорусский органный дуэт\nПитерский бард Сергей Суворов побывал в Пинске


Сімфонія кахання. Вясельная фатаграфія канца ХІХ – сярэдзіны ХХ ст.\nГэты Дзень штогод адзначаецца 28 красавіка з 2003 года па рашэнні Міжнароднай арганізацыі працы (МАП). Ён закліканы прыцягнуць увагу грамадскасці да праблем у галіне аховы працы і росту колькасці траўмаў, захворванняў і смяротных выпадкаў, звязаных з працоўнай дзейнасцю.\nГісторыя Сусветнага дня аховы працы пачынаецца з 1989 года, калі прафсаюзамі і работнікамі ў ЗША і Канадзе быў праведзены “Дзень памяці загінуўшых работнікаў”, прысвечаны тым, хто пацярпеў або загінуў на рабочым месцы.\nСёння гэта свята агульнасусветнага маштабу, якое адзначаецца больш як у ста дзяржавах планеты. Ва ўсіх рэгіёнах свету ўрады, прафсаюзныя арганізацыі, арганізацыі працадаўцаў і спецыялісты-практыкі ў галіне аховы працы арганізуюць мерапрыемствы, накіраваныя на прадухіленне няшчасных выпадкаў і захворванняў на рабочых месцах. Мерапрыемства праводзіцца ў рамках Глабальнай стратэгіі МАП у галіне бяспекі і гігіены працы, якая знайшла дакументальнае пацвярджэнне ў вывадах Міжнароднай канферэнцыі працы, што праходзіла ў чэрвені 2003 года.\nАсноўная думка Глабальнай стратэгіі заключаецца ў тым, што кожны чалавек можа зрабіць свой пасільны ўклад у барацьбу супраць траўматызму і аварыйнасці на рабочым месцы. Урады адказваюць за заканадаўства і абслугоўванне – інфраструктуру, неабходную для забеспячэння здаровых умоў працы і росквіту прадпрыемстваў. Да гэтага адносіцца распрацоўка нацыянальнай палітыкі і праграм, а таксама сістэм нагляду за забеспячэннем захавання нормаў і правіл бяспекі і гігіены працы на рабочых месцах. Працадаўцы адказваюць за бяспеку і гігіену працы. Рабочыя павінны выконваць правілы бяспекі, не падвяргаць сябе і калег неабгрунтаванай рызыцы, ведаць свае правы і ўдзельнічаць у ажыццяўленні прафілактычных мерапрыемстваў.\nПа ацэнках МАП, каля 337 мільёнаў чалавек штогод становяцца ахвярамі няшчасных выпадкаў на вытворчасці і больш за 2,3 мільёна чалавек паміраюць ад звязаных з працай траўмаў і захворванняў.\nШтогод выбіраецца пэўная тэма Дня, якая асвятляе адну або некалькі важных праблем у галіне аховы працы. Тэма Сусветнага дня аховы працы ў 2014 годзе – "Ахова працы пры выкарыстанні хімічных рэчываў на рабочых месцах".\nПастаянны рост вытворчасці і выкарыстанне хімічных рэчываў на рабочых месцах уяўляюць сабой рэальную праблему як для грамадства ў цэлым, так і для сферы працы. Знаходжанне правільнага балансу паміж перавагамі выкарыстання хімічных рэчываў і мерамі прафілактыкі і кантролю за іх магчымым негатыўным уздзеяннем на работнікаў, рабочыя месцы і навакольнае асяроддзе павінны стаць штодзённым клопатам і ў той жа час прыярытэтам для ўрадаў, працадаўцаў, работнікаў і іх арганізацый.\nУ Рэспубліцы Беларусь праводзіцца значная работа па забеспячэнні функцыянавання дзяржаўнай сістэмы аховы працы. Сфарміравана нацыянальная нарматыўная прававая база, ажыццяўляюцца дзяржаўны нагляд і грамадскі кантроль над захаваннем заканадаўства аб працы.\nНа выстаўцы прадстаўлена звыш 60 дакументаў на рускай і англійскай мовах. Вялікую частку экспазіцыі складаюць дакументы МАП: кнігі, брашуры, мімеаграфаваныя матэрыялы, перыядычныя выданні, буклеты.\nЭкспазіцыя змяшчае наступныя тэматычныя раздзелы:\nБяспечная праца – права кожнага чалавека.\nНарматворчая дзейнасць, стандарты, канвенцыі і рэкамендацыі МАП у галіне аховы працы.\nСістэма аховы працы ў Рэспубліцы Беларусь.\nВыстаўка прызначана для спецыялістаў у галіне аховы працы і міжнароднага працоўнага права, эканомікі працы і сацыяльных адносін, кіраўнікоў і спецыялістаў органаў дзяржаўнай улады і прафсаюзаў, а таксама для студэнтаў, аспірантаў і навуковых работнікаў.\nПлан дзеянняў па забеспячэнні шырокай ратыфікацыі і эфектыўнага ажыццяўлення дакументаў у галіне бяспекі і гігіены працы на рабочых месцах (Канвенцыя № 155, яе Пратакол 2002 года і Канвенцыя № 187) (2010 год)\nПраграма ў галіне бяспекі і гігіены працы (бяспека працы)\nПраграма WIND: праграма падрыхтоўкі ў галіне бяспекі, гігіены і ўмоў працы ў сельскай гаспадарцы\nПрамысловыя аварыі: праграма пашырэння дасведчанасці і забеспячэння гатоўнасці да надзвычайных сітуацый на мясцовым узроўні\nXIX Сусветны кангрэс па пытаннях гігіены і аховы працы: распрацоўка палітыкі прадухілення ў імя здаровай і бяспечнай будучыні (Стамбул, Турцыя, 11–15 верасня 2011 года)\nВыкананне правіл тэхнікі бяспекі і санітарных норм на вытворчасці (Міжнародная канферэнцыя МАП, Дюсельдорф, Германія, 3–6 лістапада 2009 года)\nДэкларацыя аб сацыяльнай справядлівасці з мэтай справядлівай глабалізацыі, прынятая Міжнароднай канферэнцыяй працы на яе 97-й сесіі (Жэнева, 2008 год)\nДапаможнік па сістэмах кіравання аховай працы\nРэкамендацыя 2002 года аб пераліку прафесійных захворванняў\nКанвенцыя аб забароне і тэрміновых мерах па выкараненні найгоршых форм дзіцячай працы [Канвенцыя 182] (1999 год)\nДэкларацыі МАП аб асноўных прынцыпах і правах у сферы працы і механізм яе рэалізацыі (1998 год)


Да юбілею Таццяны Кабржыцкай | Созвучие\nДа юбілею Таццяны Кабржыцкай\nВоскресенье, 15 августа 2021 18:57\nЖыцень, поля гаспадар\nДух багацця, дабрабыту\nверны векавому спрыту:\nвынес юбілейны дар ‒\nлету шчодраму малітву.\nПрытуляюся да сёлетняй юбіляркі Таццяны Кабржыцкай – як яе львоўскі пабрацім. Народжаная 15 жніўня 1941 года, дачка Вячаслава з 1946 года ўзбагачае Львоў. Там яна вучылася ва ўніверсітэце на філалагічным факультэце. У 1966-67 гадах была рэдактарам універсітэцкага выдання…\nА я ў 1964-67 гадах быў курсантам факультэта журналістыкі Львоўскага вышэйшага ваенна-палітычнага вучылішча. За дапамогу ў творчым сталенні курсант і сёння ўдзячны львоўскім педагогам, літаратарам, вучоным. У верасні 1964 года я быў запрошаны ў Драгобыч на нараду маладых пісьменнікаў Львоўшчыны. Многа знаёмстваў займеў, і навінаў пра Івана Франка. Яго верш «Наш век галовы тлумныя клянуць…» ‒ адзін з першых маіх перакладаў украінскіх творцаў. А ў лістападзе 1966 года львавяне адзначалі 75-гадовы юбілей Максіма Багдановіча. Выступалі І. Дэнысюк, У. Маторны, К. Трафімовіч… Запрашалі мяне на сустрэчы Мікола Пятрэнка, Іван Крыпякевіч, сям’я Іларыёна Свянціцкага, сужэнцы Аксана Сенатовіч і Уладзімір Лучук. Паэта-пачаткоўца папрасілі сказаць слова ў Доме пісьменнікаў на вечарыне 26 студзеня 1967 года пад назвай «Панарама беларускай паэзіі ХХ стагоддзя». А вясной 1967 года я быў удзельнікам семінара творчай моладзі ў тым жа Драгобычы.\nЗапомнілася такая падзея: ці не ў 1966 годзе рэдактарка львоўскага радыё папрасіла мяне, беларуса, прачытаць перад мікрафонам вершы мінскага паэта Вячаслава Рагойшы. Для мяне, вершаплёта, гэта было незвычайным адкрыццём. Аказваецца, аспірант Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта з 1963 года ‒ навуковы актывіст быў каханкам Таццяны Кабржыцай. Той эфір зрадніў мяне з незвычайнымі творчымі асобамі. І 13 лістапада 1967 года я прызямліўся на планеце сужэнцаў. У Ракаве пад Мінскам трое сутак праходзіла класічнае нацыянальнае вяселле. Да бацькоў нявесты і жаніха далучыліся Ніл Гілевіч, Фёдар Янкоўскі, Алег Лойка, Язэп Семяжон, Валянцін Рабкевіч, Генадзь Шупенька, Уладзімір Караткевіч са сваёй будучай нявестай Валянцінай. Рэй вялі Міхась Ларчанка і Васіль Налецкі. Я быў у ролі паджанітніка (шафера).\nТая падзея занесена ў аналы гісторыі паводле трапнага азначэння Уладзіміра Караткевіча і Адама Мальдзіса як «Вяселле веку».\nЗ Львова на армейскую службу я выязджаў з перасланым мне Рыгорам Барадуліным зборнікам вершаў «Кастры Купалля». Рэцэнзію на кніжачку напісаў Вячаслаў Рагойша, мой аднагодак, народжаны 5 чэрвеня 1942 года. Рады быў прачытаць, што за доўгую навуковую дзейнасць педагог БДУ пазней атрымаў званне доктара філалагічных навук, прафесара…\nІ прыгажуня «Вяселля веку» ўчэпіста ўзбагачала сваю творчую біяграфію. У 1967-71 гадах яна аспірантка, у 1971-80 гадах – навуковы супрацоўнік Інстытута педагогікі Міністэрства асветы БССР, з 1980 года – дацэнт БДУ, кандыдыт філалагічных навук. Але і сябра беларускага пісьменніцкага брацтва (ці не з 1990 года) шаноўная Таццяна не забывалася пра сваю альма-матэр. Памятаю, у сакавіку 1992 года Львоўскі ўніверсітэт праводзіў Дні Максіма Багдановіча. Разам з Уладзімірам Лучуком, Раманам Лубкіўскім – стваральнікамі асветных дзеяў у гонар Багдановіча, былі Таццяна Кабржыцкая, Вячаслаў Рагойша, а з імі два Сяргеі ‒ Законнікаў і я.\nПродкі ў жніўні адзначалі такі прысвятак – Серпавіцу: дзень зазубрывання сярпоў. З-пад сярпа Таццянны Вячаславаўны творчы набытак немагчыма ўкласці хлця б у адзін магутны сноп. У 1976 годзе разам з Вячаславам Рагойшам была выдадзена кніга «Карані дружбы: беларуска-украінскія літаратурныя ўзаемасувязі пач. ХХ ст.»Потым выходзілі навуковыя даследаванні пра Сяргея Палуяна (1891‒ 1910). Вось трымаю ў руках выніковы том сумесных даследаванняў нашых сужэнцаў: «След, вечна жывы» . /Творы. Успаміны. Прысвячэнні. Даследаванні/. Мінск, «Кнігазбор» , 2018. Чытаю абавязковую пазнаку: «Укладанне, падрыхтоўка тэксту, аглядныя аналітычныя артыкулы, каментар Таццяны Кабржыцкай і Вячаслава Рагойшы» .\nАдчуў асаблівую радасць, што ў такім магуным выданні маімі любімымі творцамі змешчаны два маіх вершы: «Сяргей Палуян» , напісаны ў 1985 г., і «Адзінокі маладзік» , які закончаны быў у 2015 г. І вось які пяшчотны след застаўся на старонцы 114-га выпуска «Кнігарні пісьменніка» . Дарчы надпіс такі: «Нашаму сябру яшчэ з далёкіх 1960-х гг. Сяргею Панізьніку падпісваем гэтую кніжку ў слынным Ракаве, дзе на «Вяселлі веку»ты, дарагі Сяргейка, абяцаў «следаваць нашаму прыкладу» , і адначасова шкадуем, што сям» я Панізьнікаў на гэты раз не змагла наведаць нашы Пенаты.\nВячаслаў і Тетяна. Ракаў, Мінск – 27.07.2019 г.»\nШчымлівыя словы шчырапаважаных суседзяў на творчых мерыдыянах і паралелях! Вялікая падзяка за іх кавалеру Ордэна Францыска Скарыны і лэдзі Ордэна Княгіні Вольгі. Ох, як хацелася б пазначыць, што кавалерамі перакладчыцы з» яўляюцца Т. Шаўчэнка, М. Багдановіч, В. Быкаў, У. Караткевіч, Б.І. Антоныч, І. Франко, С. Пясецкі…\nУ грэчаскай мове слова «Таццяна» – гэта «Заснавальніца» .» Таццянін дзень»прадаўжаем у Тацццянін год. І да канца года з Вячаславаўнай і Пятровічам паспеем адзначыць і «Вяселле вякоў» . Пра Мянеска вядома, што ён персанаж міфалогіі, легендарны заснавальнік Менска. У 1067 г. горад згадваецца ў летапісе. Так што ёсць мгчымасць адзначыць яго 955-годдзе. Надзейна пазначана дата заснаванння Львова: 1256 год. Можна ўскрыліць яго 765-годдзе. Між названымі гарадамі праглядвае Ракаў з такой зафіксаванай датай нараджэння: 1465. Паставім побач тры пяцёркі: 555 і асмелімся юбілеіцца, спяваць і танцаваць, Дом творчасці « Іслач»прыпамінаць.\nБудзень з вечарам самкнецца ‒ раніца наперадзе!\nСноп жыцця – устрапянецца ў пераможным верадзе.\nСяргей Панізьнік, кавалер Ордэна Трох Зорак Латвійскай Рэспублікі.\nТаццяна Кабржыцкая з сынамі Максімам і Усеваладам каля помніка Максіму Багдановічу ў 1981 годзе. Гэта першы помнік на магіле беларускага генія, усталяваны ў 1924 г., які прастаяў у Ялце да 2003 года.\nКаля Ракава ў Доме творчасці «Іслач» з 16 па 26 верасня 1987 г. праходзіў Міжнародны семінар перакладчыкаў беларускай літаратуры. Каля Таццяны Кабржыцкай Максім Танк (справа), Фларыян Няўважны з Польшчы (злева), Раман Іванычук (Герой Украіны), Вацлаў Жыдліцкі з Чэхіі, Вячаслаў Рагойша, Іван Шамякін.\nТаццяна Кабржыцкая з мужам Вячаславам Рагойшам(справа) і Дзмітром Чараднічэнкам, украінскім творцам — удзельнікі секцыі мастацкага перакладу. Кіеў, 22.снежня 1986 года.\nТаццяна Вячаславаўна з Вячаславам Пятровічам і сынамі Пятром і Максімам адзначаюць 30-годдзе шлюбу Адама Іосіфавіча Мальдзіса з Марыяй Каролеўнай. Сярод сямейнікаў і гасцей — Кісялёў Генадзь Васільевіч з жонкай Янінай Міхайлаўнай, Міцкевіч Даніла Канстанцінавіч з жонай Аляўцінай Цімафееўнай. Справа на здымку Панізьнік Людміла Мікалаеўна. У двары дома Мальдзісаў, 1 верасня 1984 года.\nСустрэча Новага 1990-га года ў Доме творчасці «Іслач». Прадстаўленне вядуць Вячаславаўна з Вячаславам і сынам Петраком. Каля Левановіча Леаніда Кірэевіча і яго жонкі Рагнеды мая жонка Людміла.\nСтольнае места Рагойшы і Кабржыцкай. Вячаслаў з сынам Петраком, мамай Валянцінай Антонаўнай каля ганку сваёй сядзібы сустракаюць замежных гасцей, удзельнікаў Міжнароднага семінара перакладчыкаў, Норберта Рандава і Вацлава Жыдліцага. Верасень 1987 года.\nЗдымкі Сяргея Панізьніка\nЛьвоўскай апякунцы Таццяне Кабржыцкай ‒\nва ўславу густога юбілею на прыберагу Іслачы\nЛічыць лістапада лісткі*\nне будзем мы сёння. Зарана.\nВунь кружыцца зь імі Таццяна,\nстрасаючы годаў вянкі.\nІ Львоў маладзее, і Ракаў,\nбылы Старавіленскі шлях…\nКабржыцкая! Я ж – небарака\nна гэтых канадскіх палях,‒\nне вычую я юбілейны\nТвой выдых на скрут галавы…\nТаццянушка! Лёс Твой лілейны\nад сёння заву я на «вы»,\nбо подзьвіг жыцця – неймаверны,\nбо пераможны Твой шлях!\nЗ паклонам –вясельнік Твой верны,\nзычлівец на жытных палях!\n*10 лістапада народны прысвятак Параскі, апякункі жанчын і рукадзелля.\nЗа некалькі дзён і адзін год да вашага з Вячаславам Залатога вяселля,\n«Вяселля Веку» 13.ХІ. 1967 года.\nP. S. ВА ЎХВАЛЕННЕ ЛЭДЗІ Ў ЮБІЛЕЙНАЙ КАРЭЦЕ\nДля Кабржыцкае Таццяны\nЖнівень абабег паляны.\nСтог знайшоў, звіў сноп духмяны,\nпалымяны і крамяны…\n– Гэта, – вызнаў Галілей,–\nапавіты ў запаветы\nЛьвоўска-Менскі юбілей» !\nЁн Мянеску даў заданне:\n– Ад усіх ускрылкаў з Таняй\nіскры зберажы спатканняў:\nз Багдановіча « Вянком» ,\nз Палуянавым радком\nі з Шаўчэнкам-хадаком…\nА Пятрэнка, з ім Ільніцкі,\nКрыпякевіч і Свянціцкі\nпчолак гналі плечуком:\nнеслі Тані мёду ком.\nІ нектарная шчака\nЁй Лубкіўскі – той: Раман,\nне схаваўшы свой раман,\nпрэмію Франка злагодзіў,–\nкаб кудзеліла ў прыгодзе\nшлюб свой з вучаным Рагойшам.\nМенск за Львоў не стаў ёй горшым:\nталерам звініць, не грошам.\nВячаславаўна – па мужу?\n«З веча бацькі!» ‒ вызнаць мушу.\nЗлучнасці Дзржаваў – слава!\nПолтва з Менкай і Дняпром\nакружылі Шчасця Дом.\nЗаклік быў сябрам анклава:\n– Напаўняць жыццё дабром!\nЎ Ракаве аж гнецца лава?\nЁсць на Іслачы паром –\nплыць праз юбілейны шторм.\nТам ад лэдзі войкне гром:\n– На каўчэгу – піць нагбом!\nМне ў паклоне – біць ілбом:\n– Жыць сужэнцам з дзецьмі – жвава:\nльвоўска-мінскае ў іх права!\nЗ выдавецкаю навалай\nБудучыня – злева, справа:\nслед жывы – на касмадром!\n* Галілей – італьянскі астраном, філосаф, паэт.\n* Мянеск – персанаж міфалогіі, легендарны заснавальнік Менска.\n* У кнізе Т. Кабржыцкай «Шаўчэнкава дарога ў Беларусь»згадваецца, што ў 1829 г. Тарас, слуга пана Энгельгарда, прайшоў такі шлях: Лоеў, Рэчыца, Жлобін, Бабруйск, Ігумен, Менск, Радашкавічы, Краснае, Маладзечна, Пруды, Смаргонь.\nПамяць пра Т. Шаўчэнку ўшанавана на Помніку Дарозе ля в. Мясата каля Маладзечна.\n* У 2000 г. паэт, грамадскі дзеяч Раман Лубкіўскі перадаў у рукі Таццяны Кабржцкай і яе мужу Вячаславу Рагойшу ўзнагароду – «Міжнародная літаратурная прэмія імя Івана Франка» . Ордэнам Княгігі Вольгі дацэнт БДУ, пісьменніца і перакладчыца ўзнагароджана ад імя Прэзідэнта Украіны ў 2008 г.\n* Рака Полтва – прыток Заходняга Буга. Да канца ХІХ ст. праходзіла праз цэнтр Львова.\n* Рака Менка – правы прыток Пцічы, дзе ў ХІ ст. князь Усяслаў узвёў крэпасць.. Там узнік горад Менск.\n* Іслач – рака ў Мінскай Гродзенсках абласцях, левы прыток Заходняй Бярэзіны.\nЯ выслаўляю Гіменэя,\nдабраслаўляю Славу, Таню,\nсыноў іх: кожнага – Антэя:\nнашчадкі – творчасці ўзор.\nУзлётаў! Сховаў пад «Кнігарню\nпісьменніка» – ў «Кнігазбор».\nТам Караткевіч не ў аблудзе:\nз Таццянай быў ён, ёсць і будзе!\nТам не туманна Васілю:\nшануюць Быкава зямлю!\nЭпіталама збегла з храма,\nпа Старавіленскай з ёй – хор!\nЗ Канады ж прэцца фонаграма:\n«Вам з Гіменэем – ночкі здор.\nРазбудзіць вас яго матор.\nЛюбоў – дазор: ляцець да зор,\nа ранкам новы браць разор.\nВам Гіменэй – кахання ўзор!\n* Эпіталама – вясельная песня ў грэкаў, рымлянаў; спявалі перад нявестаю і жаніхом.\n* Гіменэй – бог-ахоўнік шлюбу.\n* Антэй – у грэчаскай міфалогіі велікан, сын Пасейдона, які атрымаў магутную сілу ад мамы Геі, багіні зямлі.\n* Таццяна Вячаславаўна пераклала на ўкраінскую мову апавяданні В. Быкава «У тумане» , «Аблава», раман «Мёртвым не баліць»/ 1990 /.\nДругие материалы в этой категории: « У Кітаі выйшаў падручнік «Беларуская мова»\tЛёс васьмі сшыткаў рукапісаў паэта Адама Гурыновіча застаўся невядомым »