Rozmowa z Wiktorem A. Brégy\nThis medication may affect certain body systems, such as the thyroid, the central nervous system. The form should also indicate any other insurance that pays for it as well https://crownfiresecurity.com/products/anpr-cameras/ (if available). I went to a friend's house and was like oh my god this is too much.\nIt is often used with the other medications listed in this drug class. These drugs work to lower high blood pressure, cholesterol, and blood sugar elocon cream 5gm price Weymouth by lowering the amount of blood pressure the body can hold, thus helping reduce the risk of high blood pressure. If you want to take the chance, make an appointment with your dermatologist to see them.\nIt is also used to treat a wide range of neuropathic and non-neuropathic pain conditions in adults, although it is usually not as effective in reducing pain in children and young adults. In general, the side effects of antibiotics are classified as mild or moderate, Yautepec buy zyrtec d online with side effects generally lasting a few days. Buy cheap amoxicillin 250 mg 250 tablets online in usa and canada, pharmacies like veda pharmacy are selling amoxicillin 250 mg 250 tablets online.\nTo nie może być program tylko dla wielbicieli belcanta\n– „Trubadur”: Kiedy w końcu 1996 roku powstawał „Trubadur”, Dwójka zaproponowała, że będzie pośredniczyć w naszych „kontaktach ze światem”. Miał być comiesięczny serwis agencyjny klubu w przerwie Opery na życzenie, relacje ze spotkań klubowych, prezentacje fragmentów Trubadura i, jeśli działalność Klubu się rozwinie, również obsługa internetowa. Co zostało z tych obietnic? Niedługo po audycjach dotyczących starań o przyznanie Dwójce wysokiej częstotliwości, wiosną 1998 roku, „Trubadur” zniknął z anteny i więcej się na niej nie pojawił.\n– Wiktor A. Brégy: Mogę się w pewnym sensie czuć winny, ale nie z tytułu obietnic byłej redakcji operowej, bo taka formalnie już przecież nie istnieje. Wchłonęła nas ogólna redakcja muzyczna Programu 2, komórki specjalistyczne zostały zlikwidowane. Tak więc choć nadal praktycznie opiekuję się całym programem operowym, planuję go, zamawiam transmisje, robię to bez takich możliwości decyzyjnych jak dawniej – w ramach funkcji i obowiązków tak zwanego „redaktora programującego”.\n– Przepraszam, kiedy zostały zlikwidowane redakcje specjalistyczne?\n– Dokładnie nie pamiętam, ale co najmniej 3 lata temu, myślę, że gdzieś tak w 1997 roku. Reorganizacja struktury redakcyjnej strasznie się wlokła, przez pewien czas było sporo bałaganu i działaliśmy trochę jakby nieformalnie – ani w starej, ani w nowej strukturze. Natomiast jeżeli chodzi o nieobecność „Trubadura” na antenie, wynikło to przede wszystkim z niekorzystnej dla nas zmiany programu ramowego. Przypomnę, że w pierwszej połowie lat 90. mieliśmy trzy stałe pozycje typu publicystycznego: w soboty na zmianę Rozmaitości operowe i Współczesne problemy sztuki operowej. Ta druga pozycja była z reguły audycją monotematyczną, w której albo recenzowaliśmy szeroko jakąś premierę, albo spotykaliśmy się z artystami, lub prowadziliśmy dyskusje na jakiś temat. Trzecia pozycja to był krótki magazyn, Stretta, który pojawiał się w przerwach transmisji, lub (od 1995 roku) w trakcie Opery na życzenie. Był on przeznaczony do przekazywania „gorących”, bardzo aktualnych informacji o spektaklach, premierach, gościnnych występach czy też innych wydarzeniach. Wtedy więc mogliśmy obiecywać wam nawet regularną obecność na antenie – dziś nie mamy żadnej gwarancji, nawet tej, że nadamy jakikolwiek magazyn operowy w danym tygodniu.\n– Było jeszcze poniedziałkowe Radio Kontakt poświęcone wokalistyce.\n– Tak, ale to był jedynie element ogólnoprogramowego pasma audycji, w którym znalazło się przez pewien czas miejsce raz w tygodniu również dla tematyki operowej i wokalnej. W tej chwili i ta pozycja programu również praktycznie nie istnieje. Pozostał więc nam jedynie magazyn Rozmaitości operowe, który pojawia się w dodatku na antenie nieregularnie, uzależniony jest bowiem całkowicie od zawartości transmisji operowych (ilości przerw i czasu ich trwania) – a na to nie mamy żadnego wpływu. Jak z tego widać, nie mamy praktycznej możliwości jakiegokolwiek systematycznego planowania zawartości tych magazynów, a zwłaszcza dostosowania ich do rytmu wydarzeń operowych w kraju i na świecie.\nRozmawiałem np. kilkakrotnie z panią Pardo na temat wykorzystywania w naszych magazynach fragmentów Trubadura, bo uważam, że tam są bardzo ciekawe materiały. Planowaliśmy także jakąś audycję związaną z waszym spotkaniem jubileuszowym, ale po prostu okazało się, że nie ma na to miejsca na antenie. A przecież kiedyś wymyśliliśmy sobie magazyn Stretta właśnie po to, aby na gorąco reagować na tego typu wydarzenia oraz informować Słuchaczy o tym, co się dzieje aktualnie (dziś, jutro itd.). Mieliśmy stały kontakt z większością teatrów w Polsce, dostawaliśmy regularnie faxy z informacjami, otrzymywaliśmy zaproszenia na premiery. Teraz te kontakty znacząco osłabły wobec braku możliwości stałego i szybkiego „odzewu” antenowego z naszej strony. Na premiery też prawie nie jeździmy, bo oszczędza się na delegacjach służbowych, a nie zawsze teatr może nam „zafundować” pobyt, a zwłaszcza nocleg w hotelu. Z każdej tego typu okazji jednak skrzętnie korzystamy relacjonując później jak najobszerniej na antenie te nasze wizyty. Byliśmy np. niedawno na takiej specjalnej, zamkniętej właściwie, premierze Wolnego strzelca we Wrocławiu związanej z rocznicą istnienia Opery Wrocławskiej. Zaprosiła nas dyrektor Ewa Michnik, mieliśmy więc okazję skomentować nie tylko sam spektakl, ale także włączyć się aktywnie w dyskusję o skomplikowanej sytuacji tego teatru. W sumie sytuacja jest więc dość przykra, bo również stan naszej wiedzy na temat tego, co się dzieje aktualnie w Polsce w poszczególnych teatrach katastrofalnie się teraz pogorszył, po prostu często nie wiemy, co się dzieje.\n– Ale jest internet, który daje ogromną wiedzę na temat tego, co się dzieje na świecie.\n– Być może na świecie tak jest, ale o prawdziwej sytuacji naszych teatrów niewiele się można dowiedzieć z internetu. Owszem, ja też z internetu korzystam na co dzień, choć to potworny „pochłaniacz czasu”, opracowuję również internetowe strony Programu 2. Jeśli zaś chodzi o witryny teatrów, są tam z zasady tylko informacje „oficjalne” i to w skondensowanej formie. Mnie zaś chodzi o rzetelną wiedzę, o głębszą znajomość sytuacji, o pewne sprawy zakulisowe, o pewne konteksty, o których się można dowiedzieć tylko w bezpośrednich kontaktach z ludźmi. Często bowiem na zewnątrz (w informacjach prasowych, także w internecie) wszystko wygląda bardzo ładnie, kiedy jednak porozmawia się bezpośrednio – choćby z dyrektorami – sytuacja wygląda całkiem odmiennie. Przecież niegdyś wielokrotnie robiliśmy programy interwencyjne – np. podczas strajku we Wrocławiu, podczas wojny, którą w Krakowie prowadzono z dyrektor Ewą Michnik, konfliktu w poznańskiej operze, kiedy odchodził Mieczysław Dondajewski, no i wreszcie, słynnej sprawie Teatru Narodowego w Warszawie. Podejmowaliśmy te tematy bardzo chętnie i z przeświadczeniem, że mamy moralny obowiązek je podejmować, ale pod warunkiem, że dysponujemy rzetelną wiedzą oraz możliwością (chodzi głównie o miejsce i czas na antenie) równie rzetelnego przedstawienia lub omówienia takiego tematu. Aktualnie takich możliwości antenowych praktycznie nie mamy. Dla ścisłości dodam, że jest w Programie 2 nowy, codzienny magazyn kulturalny Rezonans opracowywany przez redakcję publicystyki, gdzie pojawia się również tematyka operowa, ale oczywiście w bardzo ograniczonej ilości i nie my to zresztą redagujemy.\n– Proszę powiedzieć, jak to możliwe, że podczas transmisji Otella z La Scali nie padła żadna wzmianka o tym, że obniżono strój orkiestry do 436 Hz, żeby zyskać taką barwę, jakiej chciał Verdi podczas prapremiery i o wykonaniu – po raz pierwszy w La Scali – concertato z III aktu w wersji paryskiej z 1894 roku? To nie były informacje zakulisowe.\n– Prawdę mówiąc, nie znaliśmy tych szczegółów. Nie było ich w materiałach, które otrzymaliśmy przed transmisją bezpośrednio z EBU (poprzez internet zresztą!), a to dla nas zawsze pierwsze źródło informacji (merytorycznej i technicznej) o każdej planowanej transmisji. Nie mamy czasu na dokładne studia analityczne, poszukiwanie ciekawostek przed każdą transmisją – dla nas jedną z wielu. A przecież program, który przygotowujemy, to nie tylko transmisje! Później, już w trakcie samej emisji nie możemy nieustannie „podsłuchiwać” komentatora zagranicznego, ponieważ sami przekazujemy swój własny komentarz. Musimy zatem polegać w dużej mierze na informacjach dostarczanych nam przez EBU przed każdą transmisją, zwłaszcza gdy dotyczą one pozycji tak znanej, jak Otello Verdiego. Są one jednak merytorycznie najczęściej bardzo skromne – z reguły wzbogacamy je o naszą własną wiedzę. Niekiedy do ostatniej chwili nie mamy nawet potwierdzenia pełnej listy wykonawców i dokładnego timingu (rozkładu czasowego) transmisji, cóż dopiero mówić o tak precyzyjnych detalach opracowania partytury! Niestety, Włochy są krajem przodującym w tym bałaganie…\n— Po powrocie Dwójki jako programu całodobowego we wrześniu 2000 roku wróciło znacznie mniej audycji operowych, niż było ich przed częściowym zawieszeniem programu. Oprócz sobotniej audycji prezentującej opery w całości były kiedyś 3 Albumy operowe po 40 min., w tej chwili jest jeden i w piątek Mistrzowie scen operowych, była czwartkowa audycja operowa w cyklu Wielkie dzieła, wielcy wykonawcy (później nazywała się Dzieła i twórcy), co tydzień 1,5 godz., w tej chwili co jakiś czas jest Niezwykły świat opery, ok. 45 min. W sumie czasu na operę jest mniej, odkąd Dwójka jest dłuższa.\n– To już po części omówiliśmy. Zmienia się generalnie koncepcja całego Radia. Ja mogę tylko powiedzieć, że prywatnie się z nią w wielu szczegółach nie zgadzam, ale nie mam oczywiście na to żadnego wpływu. Jest więc ogólna tendencja do prowadzenia większości audycji na żywo, ograniczanie komentarzy do muzyki, upraszczania ich. W aktualnie obowiązującym programie ramowym – jak już powiedziałem – nie mamy miejsca na prowadzenie tak rozbudowanej publicystki operowej jak na początku lat 90-tych. Pod tym względem to zdecydowany regres. Co do zawartości muzycznej programu, to w ostatnich tygodniach pojawiły się nowe komplikacje prawno-finansowe, które dodatkowo utrudniają nam pracy. Nie wiemy, kiedy i jak te komplikacje zostaną rozwiązane, jak zwykle, gdy chodzi o pieniądze. Słowem, nawiązywanie do tego, co było lub co mogliśmy zdziałać i obiecywać, powiedzmy 5 lat temu, jest dzisiaj zupełnie bezprzedmiotowe.\n– Czy to znaczy, że zmieniły się założenia programowe Dwójki i większy nacisk kładzie się na symfonikę czy literaturę?\n– Nie ma takiej oficjalnej linii – przeciwnie, ogólnie ma być więcej muzyki, bo jest ona tańsza niż programy literackie. Nie zmieniły się teoretyczne założenia Programu 2, który ma być nadal kulturalnym programem muzyczno-literackim. Tylko że te teoretyczne założenia w praktyce bywają różnie pojmowane. Co do muzyki operowej, to obok stałych pozycji ramówkowych pojawia się ona w różnych miejscach, choćby w pasmach prowadzonych na żywo (np. Wybieram Dwójkę). W paśmie przedpołudniowym jest pozycja Legendarni muzycy stulecia. Niedawno była Birgit Nilsson. Praktyka jest taka: jeżeli np. Wybieram Dwójkę prowadzi Wojtek Włodarczyk, to siłą rzeczy na pewno jakąś pozycję operową wstawi. Jeżeli prowadzi Magdalena Łoś, na pewno usłyszymy muzykę dawną, choć oczywiście nie tylko. Wróciły lubiane przez Słuchaczy audycje Piotra Nędzyńskiego, które były zawieszone na jakiś czas ze względów finansowych. Ja opracowuję cykl zatytułowany Niezwykły świat opery, w którym staram się zapoznawać Słuchaczy z mało znanymi, a interesującymi tytułami operowymi lub też omawiać pozycje znane w kontekście jakiegoś problemu. W Mistrzach scen operowych przedstawiamy sylwetki najwybitniejszych śpiewaków różnych pokoleń, również tych najmłodszych, którzy rozpoczynają swoją światową karierę. Kontynuujemy audycję Album operowy. Brakuje nam miejsca na antenie, gdzie moglibyśmy odtwarzać obszerniejsze fragmenty oper (np. jeden akt w całości), a zwłaszcza moglibyśmy przedstawiać dzieła krótkie, np. jednoaktówki.\n– Problemem jest także wykorzystywanie czasu przeznaczonego na operę. Dosyć często są powtórki, np. Mistrzowie scen operowych od wakacji to w większości powtarzane audycje. Często ta sama informacja pojawia się w kilku różnych audycjach. Np. w Płytomanii komentuje się nagranie, przedstawia kilka fragmentów i kończy zapowiedzią wyemitowania płyty w całości – tym samym sprowadzając Płytomanię do roli zwiastuna sobotniej audycji, a oprócz tego to samo nagranie wykorzystuje się w Mistrzach scen operowych czy Niezwykłym świecie opery. Robi się kilka audycji o tym samym. Np. ostatni rok upłynął pod znakiem Manon z Gheorghiu i Alagną. Osoba zainteresowana nagraniami operowymi nic nie traci, jeśli nie słucha Płytomanii.\n– W tym pytaniu kryje się wiele nieporozumień i bardzo różnych problemów. Po pierwsze, nie widzę nic złego w fakcie, iż Płytomania obok informowania o nowych nagraniach i recenzowania ich jest równocześnie zwiastunem niektórych konkretnych audycji. My też przecież mamy prawo do autopromocji na własnej antenie. Robią to wszystkie bez wyjątku programy radiowe i telewizyjne – my tego robimy stanowczo za mało. Po drugie, powtórki w programie też są sprawą normalną, a często zwykłą koniecznością. Tak zresztą również postępują wszyscy. Proszę zobaczyć, ile się powtarza programów np. w kanale telewizyjnym Muzzik – u nas takiej ilości powtórek nie ma. Po trzecie, nasze letnie powtórki, o których pani wspomniała, spowodowane były wyłącznie względami finansowymi. Z drugiej jednak strony wielu pozycji nie wolno nam powtarzać (transmisje, wszelkie materiały z EBU), ponieważ otrzymujemy na nie prawo tylko do jednokrotnej emisji w programie i w określonym czasie. Co do audycji Płytomania, w swej istocie służy ona właśnie promocji – zwłaszcza płyt, ale także naszego programu, który z tych płyt konstruujemy. Być może zainteresowany Słuchacz kupi którąś z tych płyt po usłyszeniu jej we fragmencie lub w całości na naszej antenie, na to w każdym razie liczą wytwórnie fonograficzne, wówczas gdy udostępniają nam swe nagrania.\n– Tego nie jestem pewna. Wiele osób nie kupi wtedy płyty, bo nagra całość z radia.\n– Nie sądzę, ponadto nagrywanie programu radiowego (podobnie jak telewizyjnego) z anteny jest prywatną sprawą Słuchacza, nie możemy tego nikomu zabraniać, nie mamy też powodu do tego zachęcać. To nie może być fakt, który w jakikolwiek sposób mógłby wpływać na zawartość naszej oferty antenowej.\n– A czy nie z tym właśnie związane są prawa do rozpowszechniania nagrań?\n– No właśnie. Jeżeli Słuchacz nagrywa cokolwiek z radia wyłącznie do swego prywatnego użytku – ma do tego prawo, a nas to po prostu nie interesuje. My – jako Radio – opłacamy wszystkie obowiązujące prawa autorskie. Ale powtarzam – w przypadku nagrań płytowych prawdziwy kolekcjoner nie zadowoli się nawet kopią na płycie CDR. Jeśli zaś chodzi o koszta wszelkich praw autorskich ponoszonych przez nas, to np. transmisje oferowane przez EBU są dla nas o wiele tańsze niż nadawanie oper z płyt. Wszelkie płatności rozkładają się bowiem na poszczególne radiofonie korzystające z danej transmisji. Niektóre oferty są ponadto w dużej części opłacane przez sponsorów – np. cały sezon Metropolitan/Texaco. To bardzo zasadnicza różnica w kosztach.\n– To chyba dobrze, kiedy jest więcej transmisji?\n– Oczywiście, ale z nagrań płytowych również rezygnować nie możemy. Po pierwsze dlatego, że teatry oferujące transmisje bazują w przeważającej części na tak zwanym żelaznym repertuarze, tymczasem na płytach ukazuje się wiele tytułów, które w znacznym stopniu urozmaicają naszą ofertę i ubarwiają ją, a nie mają szans znaleźć się z różnych względów na scenie – wiele fascynujących rarytasów. Po drugie, rejestracja fonograficzna to zupełnie niezależne doznanie muzyczne. Transmisja operowa i ten sam spektakl zarejestrowany na płycie nawet jako nagranie live to zupełnie nie to samo. Transmisja oddziałuje swoją magią autentyczności, świadomością współuczestniczenia w artystycznej kreacji. Płyta to zawsze zaproszenie do głębszej refleksji, analizy, możliwość wysłuchania czegoś powtórnie. Dlatego również nasze komentarze dotyczące nagrań płytowych są bardziej wnikliwe i analityczne od komentarzy transmisji, które powstają niejako spontanicznie, tworzone na żywo – nie czytamy ich z kartki! Staramy się zawsze dopasować do jednorazowego klimatu każdej transmisji, miejsca, teatru lub sali, z którego jest ona prowadzona. Ta zasadnicza różnica pomiędzy autentycznymi transmisjami prowadzonymi na żywo i audycjami przygotowywanymi z materiałów muzycznych znanych nam wcześniej musi być wyraźna i zauważalna. Wszystkie poważne rozgłośnie radiowe uprawiają te oba sposoby przekazywania muzyki na antenie. Ja często słucham np. radia France-Musique i BBC-3, analizując strukturę ich programu. France-Musique bazuje przede wszystkim na retransmisjach, na odtwarzaniu zarejestrowanych wielu koncertów i spektakli. BBC-3 nadaje więcej płyt. W naszej Dwójce proporcje zmieniają się stopniowo na korzyść transmisji i retransmisji, w związku z tym wzrośnie rola audycji typu Płytomania czy Niezwykły świat opery. To często może być jedyna okazja, aby zaprezentować jakieś nagranie płytowe (zwłaszcza operowe) i ustosunkować się do jego artystycznej wartości. Jeśli potem uda nam się wyemitować to nagranie w całości, to i dobrze, cóż to szkodzi? Aktualnie trapią nas zupełnie inne problemy związane z kosztami programu, które mogą w sposób zasadniczy wpływać na jego zawartość – zwłaszcza horrendalnie wysokie stawki związane z opłacaniem praw wykonawczych, zaś w dziedzinie opery tzw. wielkie prawa autorskie.\n– Kiedy już Państwo mogą jakąś audycję operową wyemitować, do kogo Państwo ją adresują?\n– Każda audycja, każdy program jest skierowany do konkretnego typu Słuchacza. Osobiście jestem przeciwnikiem twierdzenia, że nasz program może być skierowany do wszystkich. Zupełnym nonsensem jest w moim przekonaniu adresowanie audycji do tak zwanego przeciętnego Słuchacza. Taki Słuchacz po prostu realnie nie istnieje – jest to typowy twór statystyczno-teoretyczny. Program 2 (w tym również programy operowe) skierowany jest do dosyć wąskiego kręgu odbiorców potrzebujących aktywnego kontaktu z kulturą wysoką – muzyką, poezją, literaturą, teatrem itd. To nie jest program, który ma się legitymować słuchalnością 20% lub więcej. Wręcz przeciwnie – zbyt duża słuchalność oznaczałaby, że program obniża swój lot, staje się zbyt popularny w negatywnym tego słowa znaczeniu – zbyt łatwy, mało ambitny artystycznie, intelektualnie. Krótko mówiąc, masz Program powinien zawierać wszystko, co jest związane z kulturą wysoką. Musimy za wszelką cenę tworzyć w społecznej świadomości przeciwwagę wobec zalewającej nas powodzi tak zwanej kultury masowej, która stała się prawdziwym przekleństwem XX stulecia. Nasze szanse i tak są bardzo małe, ale walczyć trzeba. To co powiedziałem, dotyczy również sztuki operowej, dlatego osobiście nie jestem wielbicielem koncertów typu „Trzej tenorzy” – to klasyczny produkt kultury masowej, choć ten akurat nie jest pozbawiony pewnych wartości. Zależy to oczywiście od klasy artystycznej owych przysłowiowych „tenorów”.\nW naszej ofercie antenowej znajduje się natomiast wszystko, co dotyczy 400-letniej historii sztuki operowej i tylko w tym sensie są to programy dla wszystkich. Chcemy, aby słuchali nas ludzie, którzy kochają muzykę i operę i cokolwiek już o niej wiedzą, ale również ci, którzy chcą wzbogacić swoją wiedzę. Mamy przecież audycje bardzo różne, bardziej lub mniej elitarne i zdecydowanie popularne. Np. Album operowy jest audycją popularną, skierowaną do melomanów lubiących po prostu posłuchać raz jeszcze Callas, Dominga, czy Gheorghiu, jak śpiewają arie z Toski czy Manon. Są transmisje bardzo wyrafinowane, typu Bayreuth – porcje 6 godzin muzyki Wagnera dla przysięgłych wielbicieli tej twórczości. Opery współczesne czy jakieś bardzo wysublimowane barokowe pozycje, są przecież fanatycy muzyki dawnej. Nikogo nie lekceważymy i żadnych gustów nie pomijamy. Staramy się zadowolić wszystkich, choć jest to niemożliwe z obiektywnych powodów – zawsze ktoś będzie niezadowolony. Staramy się propagować muzykę operową, przekonywać o jej pięknie i wartości. Pragniemy zadowolić zdeklarowanych już miłośników opery, bo takich ludzi nie wolno nam lekceważyć, to nasi sojusznicy, elita wśród naszych Słuchaczy (nie bójmy się, na Boga, tego słowa!) To oni rozsiewają w społeczeństwie poprzez swoich bliskich zamiłowanie do muzyki, teatru, do wyższych wartości kulturalnych. Nie mamy prawa stracić takich ludzi. O tych Słuchaczy musimy specjalnie zabiegać, starając się jednocześnie przyciągnąć coraz nowych Słuchaczy. Jednakże poniżej pewnego poziomu popularyzacji opery, sztuki wokalnej i gwiazd operowych nie wolno nam zejść. Dlatego dość rzadko u nas można słuchać Pavarottiego lub Carrerasa śpiewających O sole mio, od tego są inne programy, inne radiostacje. To jest bardzo delikatna i trudna do określenia granica.\n– W przerwie opery, w magazynie operowym, nadają Państwo np. rozmowę z Jerzym Artyszem, w której trakcie przekonuje się, że szczytem wokalistyki, najtrudniejszym gatunkiem jest pieśń, nie opera. Jak to się ma do hołubienia, szanowania słuchaczy? Mówią to Państwo wielbicielom opery.\n– Zależy, co się rozumie pod pojęciem sztuki wokalnej. Wielbiciel opery nie może się zasklepiać w przekonaniu, że to jest szczyt sztuki wokalnej, choć niekiedy tak jest. Jerzy Artysz ma rację, z artystycznego (a często i z wokalnego) punktu widzenia uprawianie gatunku pieśniarskiego jest znacznie trudniejsze od opery. Opera ciągle niestety zdominowana jest elementem czysto wokalnym. Bardzo wielu śpiewaków (niestety także w Polsce) nie chce i nie lubi wykonywać pieśni, ponieważ nie mogą się w nich „wyżyć” wokalnie, nie mogą w tym repertuarze nieustannie epatować wolumenem swego głosu, wysokimi lub niskimi dźwiękami, kilometrowym oddechem, koloraturowymi popisami itd. Repertuar pieśniarski wymaga od nich częstej rezygnacji z tych efektownych walorów sztuki wokalnej i zastąpienia ich bardzo kontrolowanym i spokojnym prowadzeniem głosu, wielkiego zaangażowania w pracy nad tekstem, podczas gdy wielu śpiewaków operowych skoncentrowanych jest głównie na swych walorach czysto wokalnych. Nie zmienia to postaci rzeczy, że opera jest czymś zupełnie wyjątkowym i niezwykłym. To jednocześnie najbardziej demokratyczny i najbardziej elitarny gatunek sztuki. W operze każdy może znaleźć coś dla siebie, i ten który lubi słuchać tylko arii Torreadora, i ten, kto kocha subtelny klimat pieśni, i ten, kto potrzebuje obcować ze skomplikowaną strukturą muzyki współczesnej, np. Mojżesza i Arona Schönberga. Spektrum możliwości dotarcia do różnych gustów i potrzeb Słuchaczy jest po prostu nieograniczone, dlatego też operę uprawiają i tak wielcy artyści, jak Fischer-Dieskau, Domingo, czy Elisabeth Schwarzkopf, i tacy, którzy budują swoje gwiazdorstwo na wykonywaniu pewnej ilości popularnych ról operowych i właściwie niczego więcej. Idzie więc o to, aby się nie zasklepiać w repertuarze typu Puccini, Bellini, Rossini, mówiąc: Mozart – to za trudne, Händel, Gluck, Rameau – to mało popularne, a opera współczesna? – potwornie niewokalna.\n– To z drugiej strony nie należy się zasklepiać w operach Lulły’ego, Rameau…\n– Dlaczego nie? To są po prostu bardzo sprecyzowane i selektywne upodobania, do których każdy ma prawo. Ktoś może kochać muzykę barokową i nie znosić Czajkowskiego czy Pucciniego – to przecież zupełnie odmienne estetyki. Rzecz w tym, aby do swych upodobań podchodzić świadomie i wiedzieć, dlaczego kochamy Rameau, a nie znosimy Verdiego.\n– A można mieć komuś za złe, że kocha Verdiego, a nie kocha Rameau?\n– Oczywiście że nie, każdy ma prawo mieć swego idola. My w każdym razie żadnych upodobań Słuchaczy nie lekceważymy – zarówno tych, którzy preferują opery Belliniego i Verdiego, jak i tych, którzy chcą słuchać wyłącznie Monteverdiego czy Rameau. I w tym sensie jesteśmy programem dla wszystkich. Powracając do porównań opery i pieśni, warto przypomnieć, że w operze element tekstowy też ma niezwykle istotne znaczenie. Nie możemy się jednak oszukiwać – wartość literacka czy poetycka większości operowych librett pozostawia wiele do życzenia. Często są one po prostu prymitywne lub wręcz grafomańskie.\n– Pieśń też bywa kiepska.\n– W każdej dziedzinie sztuki są dzieła wielkie i przeciętne. Często się natomiast zdarza, że walor artystyczny tekstu góruje nad walorem muzyki. W operze jest dokładnie na odwrót – wartość muzyki z reguły przewyższa wartość tekstu libretta.\n– Ile pieśni polskich zostało napisanych do tekstów, które się omawia w ramach kursu literatury polskiej ze względu na ich wartości artystyczne? Lenartowicz? Witwicki? Pol? Przecież to bardzo często pogranicza grafomanii romantycznej.\n– To kwestia poglądu na polską poezję romantyczną. Ale przecież niezliczona liczba pieśni powstała także do poezji Mickiewicza, czy np. Tetmajera.\n– Twórczość Mickiewicza jest bardzo różna, są utwory genialne i takie, o których znawcy jego twórczości mówią z zażenowaniem.\n– Nie będę dyskutował na temat wielkości Mickiewicza, nie jestem filologiem, ale pamiętam, czego nauczono mnie w szkole i dla mnie Mickiewicz wielkim poetą jest i już, Słowacki też jest wielkim poetą i Tetmajer też nie najgorszym wielkim poetą jest, i jeżeli pieśni są napisane do ich tekstów, to dla mnie są to pieśni pisane do największej polskiej poezji. Niezależnie jak będziemy oceniali tego czy innego poetę, pozostaje faktem, że lwia cześć liryki wokalnej na przestrzeni stuleci była tworzona jeżeli nie do największej, to w każdym razie do bardzo dobrej poezji. Dotyczy to w równym stopniu średniowiecznych pieśni trubadurów, co utworów komponowanych do tekstów poetów XX stulecia. Dlaczego mówić tylko o pieśniach polskich? Gdzie pani znajdzie w operze teksty, które dorównywałyby poezji Szekspira, Miltona, Goethego, Heinego, Schillera, Verlaine’a i wielu innych z różnych epok? To przecież najwyższe wzloty sztuki poetyckiej w dziejach kultury, a do takich tekstów powstały tysiące wspaniałych, a nawet genialnych utworów pieśniarskich. W dziejach opery można na palcach jednej ręki policzyć libretta, których wartość literacka dorównywałaby takiej poezji, natomiast wskazać można dziesiątki przykładów librett, które po prostu masakrują pierwowzory literackie. Absolutna większość librett operowych to poetyckie kicze. Zwłaszcza w przypadku tej najbardziej lubianej opery, włoskiego belcanta. To są teksty, które spełniają niemal wyłącznie funkcję użytkową, są po to, aby śpiewakom wygodnie się śpiewało, żeby na górnych dźwiękach były te samogłoski, które pomagają w ich wykonaniu. Najwybitniejsi kompozytorzy doceniali wartość tekstu i dbali o nią. Wystarczy prześledzić korespondencję wielu kompozytorów, którzy dosłownie walczyli z librecistami, nakazując im zmieniać nawet pojedyncze słowa tekstu. Zawsze w ostatecznym rozrachunku librecista musiał ustępować przed żądaniami kompozytora.\nOcena wartości dzieła operowego na podstawie jakości libretta to jednak ślepa uliczka. Wartość gatunku operowego polega przecież na jego bogatej złożoności, na sumie różnych elementów, które tworzą jego walor. Dlatego my tak często dyskutujemy na antenie o inscenizacjach, o scenografii, o reżyserii, które w naszym przekonaniu albo pomagają muzyce, albo przeszkadzają. Postępujemy tak, bo nie możemy rozmawiać tylko o muzyce lub tylko o śpiewie. Od dzieciństwa miałem bezpośredni kontakt ze śpiewakami dzięki Rodzicom, którzy byli pedagogami, i wiem, jak bardzo różnie traktują swoją profesję. Dla wielu z nich głos i jego sprawność to cel jeżeli nie jedyny, to najważniejszy. A cóż to jest głos? Wspaniały dar natury, który otrzymuje się niejako za darmo. Całą resztę trzeba zbudować, wypracować swoją osobowość artystyczną. Ta cała reszta jest znacznie trudniejsza, cenniejsza i bardziej godna podziwu. Dlatego ja zawsze będę twierdził, że Plácido Domingo jest wybitniejszy od Pavarottiego, bo fascynuje mnie bogactwem swych zainteresowań i możliwości. To jest artysta totalny! Pavarotti miał to swoje wysokie C, a teraz coraz częściej zadowala się śpiewaniem O sole mio i pewnie długo jeszcze będzie zachwycał tym rzesze melomanów.\n– Mówią to Państwo także śpiewakom?\n– To nie jest naszym zadaniem, ale w sposób pośredni i delikatny oczywiście tak. Śpiewacy są przecież zawsze naszymi gośćmi, nie możemy więc ich atakować. Środowisko operowe jest dosyć specyficzne i drażliwe, trzeba sobie z tego zdać sprawę. Zawsze jednak propagujemy na antenie radiowej jak najszersze spektrum repertuarowe, tzn. od Monteverdiego aż po Pendereckiego, wszystko ma się znaleźć w programie.\n– Takiemu założeniu przeczy nadawanie w niedługim czasie Manon z płyty (w całości i we fragmentach) i Manon z MET – w innej na szczęście obsadzie – czy parę lat temu dwóch transmisji Kopciuszka z Jennifer Larmore rok po roku. Przecież Państwo dużo wcześniej wiedzą, jakie będą transmisje.\n– To jest po prostu „kuchnia” naszej pracy radiowej – problemy i przeszkody, których Słuchacze nie znają i znać nie powinni. O wielu sprawach tego typu już mówiliśmy. To są rzeczy, które wynikają z konkretnych sytuacji, z układów, z koniecznych przesunięć programowych, zmian terminów itd. Nie ma to nic wspólnego ze świadomym planowaniem. Nikt sobie nie zdaje sprawy, że my nieustannie chodzimy po linie. To, co robimy w Radiu, nie jest spokojnie, normalnie planowaną z miesiąca na miesiąc pracą. To często improwizacja będąca wypadkową nieoczekiwanych sytuacji, przymierzanie się do wielu ograniczeń, do których się musimy dostosować. Słuchacze tego po prostu nie wiedzą. Wszystkie krytyki przyjmujemy oczywiście z pokorą, ale zdajemy sobie sprawę, że pewnych spraw nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć. Osobiście mogę jedynie zapewnić wszystkich melomanów operowych, trubadurowiczów i nie tylko, że dopóki będę w tym programie pracował, będę walczył o jak największą ilość muzyki operowej i jak największą jej różnorodność. Tak, aby każdy mógł coś dla siebie znaleźć, i ten, kto lubi Leoncavalla, i ten, kto lubi Wagnera, i ten, kto lubi Rameau. Każdy musi mieć coś dla siebie, to nie może być program tylko dla wielbicieli belcanta.\n– Ciekawa jestem, czy w audycjach poświęconych pieśniom też namawia się słuchaczy do poszerzania zainteresowań i słuchania opery?\n– Oczywiście, kiedy jest ku temu powód, ale przede wszystkim namawiamy do słuchania różnorodnej i wartościowej muzyki bez rozróżniania i preferowania tego czy innego gatunku czy epoki. To właśnie dopiero XX wiek uświadomił nam, że mamy tak olbrzymie przestrzenie tego muzycznego piękna – paręset lat przeobrażeń naszej cywilizacji i kultury. Jak można się ograniczać tylko do opery, pieśni czy symfonii? Choć oczywiście każdy ma prawo wyboru.


III stopień zagrożenia lawinowego w Beskidach » Radio 90 FM\nData: 15 kwietnia 2021 / 15:54 Data:Aktualizacja: 16 kwietnia 2021 / 07:31 Facebook Twitter\nDodatkowo sytuację utrudnia wiatr, co powoduje wzrost zagrożenia. Pokrywa śnieżna w partiach szczytowych Babiej Góry wynosi ok. 150 cm, w miejscach nawianych znacznie więcej. Na grzbiecie możliwe są oblodzenia. Szlaki wyżej położone wyżej są zawiane, taka sytuacja panuje także na Pilsku.\nZnaczne zagrożenie lawinowe występuje głównie w żlebach, kotłach, pod przełamaniami terenu i na bardzo stromych stokach po północnych stronach masywu, ale ze względu na zmienność kierunków wiatru depozyty odkładanego śniegu znajdują się na różnych wystawach, należy zwracać uwagę na mikrorzeźbę terenu. Padający od dwóch dni śnieg z silnym wiatrem głównie z kierunku północnego formuje twardszą warstwę zbitego śniegu oraz maskuje i dodatkowo dociąża odłożone znaczne depozyty z opadów z ubiegłego tygodnia. Miejscom wywianym do starego twardego śniegu towarzyszą nawiane zaspy do 150 cm.\nStara pokrywa śnieżna w przeważającej części zbudowana z kryształów w formie ziaren roztopowych oraz zmetamorfizowanego śniegu o drobnych kryształach ogólnie dobrze związanych ze sobą pokryta szrenią, na której odłożone są depozyty utworzone w zeszłym tygodniu (wiatr z kierunku południowego), a także nowe depozyty tworzone z bieżących opadów.\nPokrywa śnieżna w partiach szczytowych Babiej Góry ok. 150 cm, w miejscach nawianych znacznie więcej. Na grzbiecie w miejscach wywianych oraz w niższych partiach możliwe oblodzenie. Szlaki w wyższych partiach zawiane z niewidocznym ich przebiegiem\nDziś (15.04.) dalsze opady śniegu, wiatr północno-zachodni do 30 km/h, temperatura w partiach szczytowych -8, na poziomie 1000 m ok -3 stopnie Celsjusza.\nBeskidy Cieszyn GOPR informacje z Cieszyna wiadomości z Cieszyna


Sensoryka – GadżetoMama\nMateriały do rozwoju sensoryki\nGrasz w kolory? Gram!\nWprawdzie zabawa polega na graniu w zielony, a zielony powinien być “żywy”, ale to właśnie pytanie pasuje do dzisiejszego kolorowego wpisu. Kiedyś, dość już dawno temu, przygotowałam dla córki skrzynkę pełną kolorów. Przez pewien … Read More »\nMontessori Album, Sensoryka, Wszystkie wpisy\tZostaw komentarz\nNo właśnie, ile? Według piosenki – siedem. Tak też bywa w podręcznikach dla młodszych dzieci. Tymczasem tęcza ma pełen zakres kolorów, a ludzkie oko postrzega ich 6: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski i fioletowy. Jeśli tęcza jest wyraźna, a niebo … Read More »\nMontessori Album, Sensoryka\t1 Komentarz\nDo zrobienia tych tabliczek zbierałam się i zbierałam, ale ciągle coś mi stawało na przeszkodzie. Zrobiłam nawet takie uproszczone – zalaminowany wydruk, ale to mnie nie satysfakcjonowało, bo moja drukarka to raczej taka cienka jest. W końcu jednak nastąpiła mobilizacja. … Read More »\nMontessori Album, Sensoryka, Wszystkie wpisy\t1 Komentarz


Spółki komandytowo-akcyjne nie musiały płacić PCC przy przekształceniach - PCC - rp.pl\nAktualizacja: 06.11.2015, 08:16\nSpółki komandytowo-akcyjne nie musiały płacić PCC przy przekształceniach\nFiskus przyznał, że spółki komandytowo-akcyjne nie musiały płacić podatku od czynności cywilnoprawnych.\nSpółka komandytowo-akcyjna spełnia określone w unijnej dyrektywie warunki zwolnienia z PCC. Potwierdził to minister finansów w interpretacji ogólnej.\nPrzypomnijmy, że przekształcenia w spółki komandytowo-akcyjne były szczególnie popularne pod koniec 2013 r. Prowadzenie biznesu w tej formie dawało bowiem duże możliwości zaoszczędzenia na podatku dochodowym. Przepisy zmieniły się 1 stycznia 2014 r., ale ci, którzy się pospieszyli z restrukturyzacją działalności, mogli dłużej, nawet do października 2015 r., korzystać z optymalizacji.\nRestrykcyjne podejście fiskusa powodowało jednak, że notariusze, którzy jako płatnicy podatku od czynności cywilnoprawnych odpowiadają za jego rozliczenie, pobierali go przy przekształceniach. Okazało się to nieuzasadnione. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił bowiem, że spółkę komandytowo-akcyjną należy uznać za spółkę kapitałową w rozumieniu unijnej dyrektywy, mimo, że tylko część kapitału i wspólników spełnia określone w niej wymogi. Polska powinna więc stosować przewidziane tam zwolnienie z PCC (wyrok z 22 kwietnia br., sygn. C-357/13).\nJak pisaliśmy m.in. w „Rzeczpospolitej" z 17 lipca br., wyrok ten daje szansę na odzyskanie zapłaconej daniny. Skarbówka nie będzie w tym przeszkadzać. Tak wynika z interpretacji ogólnej ministra finansów. Podkreślił w niej, że uznanie spółki komandytowo-akcyjnej za spółkę kapitałową w rozumieniu dyrektywy 2008/7/WE wymusza jej opodatkowanie zgodnie z przewidzianymi tam zasadami. Część przepisów dyrektywy zawiera bowiem regulacje bezwzględnie wiążące państwa członkowskie.\nTak więc wyłączenie z podatku kapitałowego czynności restrukturyzacyjnych implementowane do krajowego porządku prawnego w art. 2 pkt 6 lit. c ustawy o PCC oraz wyłączenie z opodatkowania czynności łączenia i przekształcenia ma zastosowanie również do spółki komandytowo-akcyjnej.\nMinister finansów podkreślił też, że Trybunał Sprawiedliwości nie ograniczył skutków wyroku w czasie, dlatego ma on zastosowanie również do starych spraw. Zasadne jest więc odstąpienie od sporów z podatnikami.\nNumer interpretacji: PL-LM.831. 22.2015\nNa co uważać przy przekształceniu spółki z o.o. w spółkę komandytową


Pierogi Nie Tylko Po Polsku Ebook PDF, MOBI, EPUB. Zobacz Teraz!\nEbook Pierogi nie tylko po polsku\nAutor: Alina Stradecka, Grudzień 2012 , 192 stron\nDołącz do 12687 osób\nPierogi! Wizytówka domu, kraju, bo nigdzie nie ma tak pysznych i różnorodnych. Tanie i wyrafinowane w smaku. Wyjątkowe jak wspomnienia z dzieciństwa. Autorka podaje przepisy na pierogi gotowane, pieczone, tzw. z pieca, albo smażone w tłuszczu jak pączki; w delikatnym cieście, drożdżowym, miękkim lub chrupiącym. Na każdą okazję. I chociaż przyjmuje się, że pierogi to polska specjalnoś ć, dla odmiany można sięgnąć po włoskie, rosyjskie, węgierskie, a nawet południowoamerykańskie i zakaukaskie specjały. Dla chętnych jest przepis na azjatyckie pierożki z krewetkami w cieście z sosem sojowym. Są też tortellini, domowe ravioli, pierogi dargijskie, kołduny, cepeliny, pielmieni... No i ruskie, oczywiście! Ebook porusza temat Pierogi. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: polsku.\nISBN 9788327301604. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Pierogi nie tylko po polsku Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


Jakie kody mogą zostać wpisane na zaświadczeniu lekarskim | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 32858 )\nData: 03-10-2012 r.\nZaświadczenie lekarski dające podstawę do wypłaty zasiłku chorobowego wydawane jest w przypadku czasowej niezdolności do pracy, pobytu w zakładzie opieki zdrowotnej informacje. Wpisanie określonego kodu decyduje w szczególności o wysokości zasiłku.\nRodzaje kodów na zaświadczeniach lekarskich\nKody literowe na zaświadczeniach lekarskich mają wpływ na prawo do zasiłku chorobowego lub jego wysokość. Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa rozróżnia 5 rodzajów kodów wpisywanych na zaświadczeniach lekarskich. W zaświadczeniu lekarskim lekarz może wpisać następujące kody:\nkod A – oznaczający niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni – spowodowanej tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą;\nkod B – oznaczający niezdolność do pracy przypadającą w okresie ciąży;\nkod C – oznaczający niezdolność do pracy spowodowaną nadużyciem alkoholu;\nkod D – oznaczający niezdolność do pracy spowodowaną gruźlicą;\nkod E – oznaczający niezdolność do pracy spowodowaną chorobą zakaźną, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub inną chorobą, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby.\nBardzo istotne jest dla pracownika, że na jego pisemny wniosek w zaświadczeniu lekarskim, nie umieszcza się kodu „B” i „D”.\nZasadą jest, że zaświadczenie lekarskie wystawia się z dwiema kopiami:\noryginał zaświadczenia lekarskiego wystawiający zaświadczenie przesyła, w ciągu 7 dni od dnia wystawienia zaświadczenia, bezpośrednio do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;\npierwszą kopię zaświadczenia lekarskiego otrzymuje ubezpieczony;\ndrugą kopię wystawiający zaświadczenie przechowuje przez okres 3 lat.\nKody literowe wpisuje się zarówno na oryginale i na kopiach zaświadczenia lekarskiego.\nWpływ kodów na zasiłek chorobowy\nJakie ma znaczenie rodzaj kodu wpisane na zaświadczeniu lekarskim? Rodzaj kodu decyduje o wysokości zasiłku jakie może otrzymać ubezpieczony. Zasadą jest, że zasiłek chorobowy przysługuje w wysokości 80 proc. podstawy wymiaru zasiłku. Natomiast w przypadku niezdolności do pracy przypadającej w okresie ciąży miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 100 proc. podstawy wymiaru zasiłku.\nWpisanie kodu niekiedy decyduje również o otrzymaniu samego zasiłku. Na przykład w przypadku wpisania kodu C, ubezpieczony może w ogólnie nie otrzymać zasiłku. Dzieje się tak ponieważ ubezpieczonemu, którego niezdolność do pracy spowodowana została nadużyciem alkoholu, zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres pierwszych 5 dni tej niezdolności.\nKody w zaświadczeniach lekarskich warunkują także, jak długo ubezpieczony będzie otrzymywał zasiłek chorobowy. Zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą (kod D) lub występuje w trakcie ciąży – nie dłużej niż przez 270 dni (kod B).


Kościoły w Karpaczu | Alleluja\nNapisano Wrzesień 30, 2014 Komentarze (0)\nŚwinoujście, znane uzdrowisko położone na północno-zachodnim krańcu Polski, nad rzeką Świną i Morzem Bałtyckim, kurort znajdujący się na kilkudziesięciu wyspach, w otoczeniu licznych rozlewisk. W Polsce pierwsi sympatycy Ruchu pojawili się w połowie lat siedemdziesiątych. Oficjalnie Kościół Zjednoczeniowy został zarejestrowany w 1990 roku 12 stycznia pod nazwą Ruch pod Wezwaniem Ducha Świętego dla Zjednoczenia Chrześcijaństwa Światowego. KEM w Polsce kształci swoich przyszłych duchownych w Wyższym Seminarium Teologicznym im. Jana Łaskiego w Warszawie.


dzie są nikomu nie potrzebne. Jednak czasem nawet jak nie chcemy, to trzeba znać prawo. Może nie tyle znać samo prawo, ale dobrze znać takiego prawnika, który będzie chętny nam do pomocy. W każdy\nDodane: 19-08-2019 07:16\nChyba nikt nie lubi mieć kłopotów z prawem. Chyba nikt nawet nie planuje mieć takich kłopotów, bo przecież wizyty w sądzie są nikomu nie potrzebne. Jednak czasem nawet jak nie chcemy, to trzeba znać prawo. Może nie tyle znać samo prawo, ale dobrze znać takiego prawnika, który będzie chętny nam do pomocy. W każdy\nDla kogo usługa wirtualnego biura?Jak kupić oprogramowanie dla logistyki - stawka godzinowaKilka mniej znanych faktów o transformatorachRadzimy jak pożyczć meble szybciejRynek farmacji i badania marketingoweDrogi prąd? Wcale nie będzie lepiej, ale wystarczy tylkoOd czego mamy geodetów?Reklama typu mobileObsługa BHPOni Już Wiedzą Jak lepiej drukować, Odbierz Dostęp Zanim O 4:4 System Wyłączy RejestracjęSposoby na ogrzewanie magazynówWybrać ekspres do kawy? Szybko!When ink or toner runs out...Zainwestować w panele słoneczne Profesjonalnie!Kilka faktów na temat ogrzewaniaKto wyczyści brudny dywan?Kilka faktów o kartka okolicznościowychMarketing internetowy i promocja w Google - poradnikJak się tanio i skutecznie dogrzać zimą?O roli geodetyCzy panele słoneczne się opłacają?Stomatologia, a protetykaKto może transportować ponadgabaryty?Jak wyjść cało z dachowania i zarobić?Kto może zamontować panele fotowoltaiczne.Lepsze metody jak bhpWeterynaria w praktyceStomatologia ZabrzeWorth to know - about plumbing, pipes and water system Here's how to better choose a chauffeur


Rusza ogólnopolski projekt autorski Roberta Grudnia - Radio Plus Radom\nniedziela, 07 czerwca 2020 13:06 / Autor: Elżbieta Warchoł\nTrwać pomimo pandemii! Był człowiekiem pokoju i nadziei. Siłą słowa i wiary zwyciężył komunizm. Uczył jak zmieniać świat by był bardziej ludzkim i zajął szczególne miejsce w historii XX wieku. Sejm RP - ogłaszając rok 2020 Rokiem św. Jana Pawła II - nazwał go najważniejszym z Ojców niepodległości Polski. W tym roku przypada setna rocznica narodzin papieża – Polaka. Pamięć o nim i jego nauczaniu to myśl przewodnia tegorocznego ogólnopolskiego projektu „2020. Rok Św. Jana Pawła II - Zrozumieć Niepodległą”. Wystąpi plejada gwiazd, m. in. Alicja Węgorzewska i Maciej Miecznikowski - zapowiada Robert Grudzień.\nFragmenty homilii, listów pasterskich i twórczości artystycznej Wielkiego Polaka przypominać będą koncerty i spektakle słowno – muzyczne, jakie odbędą się w ramach festiwali Roberta Grudnia. – Każdy z nas, ludzi wierzących ma jakieś bardzo osobiste duchowe spotkanie ze św. Janem Pawłem II. Dla mnie to oczywiście Jego pielgrzymki do Polski. Jednak wcześniej, rok przed wyborem kard. Wojtyły na papieża uczestniczyłem w uroczystościach koronacji obrazu Matki Bożej Pocieszenia w Starej Błotnicy. Już wówczas Jego słowa ukształtowały moje życie. Należę do pokolenia JP II. Swoją działalność artystyczną staram się budować w ten sposób aby mieściła się w określeniu sztuki, o jakiej mówi św. Jan Paweł II np. w Liście do Artystów – przyznaje Robert Grudzień dyrektor festiwalu. Dodaje, że życie i nauczanie papieża – Polaka to także wiedza o tym, żeby kroczyć wybraną drogą mimo przeciwności. To przesłanie stało się niezwykle aktualne w czasach pandemii. Koncerty będą się odbywały zarówno w kościołach jak i internecie. – Wszystko zależy od aktualnej sytuacji epidemicznej. Nie rezygnujemy ze sztuki, ale w duchu głoszonej przez św. Jana Pawła II odpowiedzialności za drugiego człowieka i solidarności, dbamy o bezpieczeństwo naszych odbiorców – wyjaśnia Robert Grudzień.\nPlan najbliższych wydarzeń: Inauguracja na Ziemi Radomskiej\n"Zrozumieć Niepodległą" - Ogólnopolski projekt autorski Roberta Grudnia www.grudzien.pl\n14.06.2020 Stromiec, kościół pw. św. Jana 90. rocznica urodzin gen. Kuklińskiego w rodzinnych stronach bohatera\n18.06.2020 Radom, Klasztor Ojców Bernardynów, „Lech Kaczyński – człowiek Solidarności”. W dniu 70 urodzin śp. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, koncert\n28.06.2020 Radom, Kościół Najświętszego Serca Jezusowego, 2020 Rok Świętego Jana Pawła II. Alicja Węgorzewska - śpiew, Maciej Miecznikowski – śpiew, Bogdan Kierejsza – skrzypce, Robert Grudzień – organy, fortepian,


Pakiet mobilności — co czeka przewoźników w 2022 roku? - Temida\nTemida » Baza wiedzy » Pakiet mobilności — co czeka przewoźników w 2022 roku?\nCo już zmienił pakiet mobilności?\nJakie zmiany szykuje pakiet mobilności w 2022?\nZmiana przepisów dotyczących dostępu do rynku w branży transportowej\nLicencje i zabezpieczenia finansowe dla pojazdów od 2,5 tony DMC\nAnkieta Temidy – pakiet mobilności 2022\nPakiet mobilności już od dwóch lat budzi w branży TSL dużo emocji. Ten zbiór przepisów ma pomóc w regulacji transportu drogowego w ramach Unii Europejskiej. Jednak w realnej codzienności nakłada sporo obciążeń na przewoźników.\nZmiana przepisów dotyczy przede wszystkim czasu pracy, odpoczynku i sposobu delegowania kierowców, a także dostępu do rynku transportowego w całej Europie. Pierwsze regulacje pakietu mobilności, zaczęły obowiązywać w sierpniu 2020 roku. Jednak największe zmiany nastąpią w lutym i kolejnych miesiącach 2022 roku. Czego mogą się spodziewać przedstawiciele branży TSL? Wyjaśniamy w tym artykule.\nW sierpniu 2020 roku weszły w życie pierwsze zapisy pakietu mobilności. Regulowały one czas pracy kierowców i odpoczynków tygodniowych regularnych oraz skróconych. Wprowadziły szereg zmian, między innymi:\nzakaz odbywania regularnych tygodniowych odpoczynków w kabinie pojazdu;\nobowiązek powrotu kierowcy do centrum operacyjnego lub miejsca swojego zamieszkania co 4 tygodnie na co najmniej 45 godzin. Jeśli w trasie skorzystał z dwóch odpoczynków tygodniowych skróconych, powrót musi nastąpić przed kolejnym odpoczynkiem tygodniowym regularnym;\nw transporcie międzynarodowym dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku mogą nastąpić jeden po drugim, jeśli:\nskrócone odpoczynki tygodniowe odbędą się poza granicami Polski,\nw kolejnych czterech tygodniach kalendarzowych odbędą się co najmniej dwa tygodniowe odpoczynki regularne,\npo dwóch odpoczynkach tygodniowych skróconych powinien nastąpić odpoczynek tygodniowy regularny;\nmożliwość przedłużenia jazdy dziennej o maksymalnie 1 – 2 godziny przy powrocie do bazy lub miejsca zamieszkania kierowcy. Warunkowe wydłużenie czasu jazdy nakłada jednak konieczność udokumentowania odstępstwa i podania przyczyny.\nSprawdź także: Jak sprawdzić kontrahenta? Szybka i skuteczna weryfikacja firm.\nPakiet mobilności wprowadza spore zmiany w przypadku wykonywania usług transportowych poza granicami kraju zarejestrowania. Od 2 lutego 2022 roku kierowcy realizujący przejazdy na terenie Unii Europejskiej będą musieli otrzymywać pełne wynagrodzenie adekwatne do kraju, w którym wykonują usługę. Diety i ryczałty za noclegi nie będą mogły zostać wliczone do płacy minimalnej tak, jak miało to miejsce dotychczas. Dla właścicieli firm transportowych będzie to oznaczało spory wzrost kosztów pracy.\nNa szczęście reguła ta nie dotyczy wszystkich przejazdów. Pod nowe zasady delegowania nie podlega:\ntranzyt, czyli przejazd przez terytorium danego kraju bez załadunku lub rozładunku;\nprzewóz dwustronny (bilateralny), czyli transport międzynarodowy do lub z kraju siedziby wraz z maksymalnie dwoma dodatkowymi załadunkami/rozładunkami.\nNowymi zasadami pakietu mobilności objęte są za to przewozy kabotażowe oraz przerzuty (cross-trade). Oznacza to, że jeżeli kierowca transportuje towar między dwoma niemieckimi miastami lub z Belgii do Francji, musi otrzymać wynagrodzenie adekwatne do płacy minimalnej w danych kraju. Jeśli jednak przewozi ładunek z Polski do Hiszpanii i przejeżdża przez Francję oraz Niemcy wypłata kierowcy rozliczana jest zgodnie z polskim prawem w zakresie transportu drogowego.\nSprawdź także: Polski ład a firmy transportowe — co czeka przedsiębiorstwa z branży TSL w 2022 roku?\nZaledwie kilkanaście dni później, bo 21 lutego 2022 roku, wejdą w życie kolejne przepisy przewidziane w pakiecie mobilności. Tym razem będzie to pakiet wspomagający kontrolę rynku transportowego w Unii Europejskiej. Regulacje przewidują:\nobowiązkowy powrót każdego pojazdu do centrum operacyjnego firmy co najmniej raz na 8 tygodni;\nkonieczność wpisu w tachografie kraju, do którego wjeżdża kierowca — odpowiednia adnotacja musi pojawić się w pierwszym możliwym i bezpiecznym do zatrzymania się miejscu;\ndodatkową 4-dniową przerwę w przypadku przejazdów kabotażowych po wykonaniu każdych trzech operacji.\nNiedostosowanie się do powyższych wytycznych pakietu mobilności może grozić karami finansowymi, ale nie tylko. Sankcje przewidują także utratą dobrej reputacji przewoźnika, a co za tym idzie, nawet ryzyko zawieszenia licencji.\nZależy Ci na bezpieczeństwie finansowym Twojej firmy? Skorzystaj z funkcji Limit Kupiecki oraz inteligentnej Weryfikacji w 30 sekund razem z Temidą!\nKolejne zmiany przewidziane w pakiecie mobilności zaczną obowiązywać od 20 maja 2022 roku. Wprowadzą one nowe przepisy dla przewoźników, którzy realizują przewóz rzeczy w transporcie międzynarodowym pojazdami powyżej 2,5 tony DMC. Od tej pory będą musieli posiadać licencję transportową oraz uzyskać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.\nPakiet mobilności wprowadzi na nich także wymóg posiadania zabezpieczenia finansowego na samochody. Będzie ono wynosiło:\n1800 euro na pierwszy pojazd,\nPrzedsiębiorcy transportowi będą mieli także obowiązek posiadania siedziby, co niewątpliwie znacząco podniesie koszty prowadzenia działalności. Będzie to szczególnie niekorzystne dla małych firm i samozatrudnionych przewoźników. Na szczęście te przypisy pakietu mobilności nie dotyczą przewozów osób oraz transportu na terenie swojego kraju.\nCzy obawiasz się nowych przepisów w ramach Pakietu Mobilności w 2022 roku?\nNie sposób przewidzieć, jak dokładnie pakiet mobilności wpłynie na branżę TSL. Pewne jest natomiast, że koszt przewozów wzrośnie, a co za tym idzie, wielu polskich przewoźników straci swoją przewagę konkurencyjną. Delegowanie kierowców na nowych zasadach czy obowiązek uzyskania licencji transportowej zmusi branżę TSL do podwyższenia cen za swoje usługi. A droższy transport międzynarodowy oznacza wyższe ceny za zagraniczne produkty na polskich półkach sklepowych oraz mniej opłacalny eksport.\n3 odpowiedzi na “Pakiet mobilności — co czeka przewoźników w 2022 roku?”\n18.01.2022 o 15:53\nDziadostwo, jedno wielkie dziadostwo, a nasz rząd oczywiście na ostatnią chwilę próbuję coś ugrać\n18.01.2022 o 12:12\nKierowcy zaczną wreszcie zarabiać należną kasę\n18.01.2022 o 12:10\nI po co to komu? Jaki jest tego realny cel inny niż zniszczenie naszego polskiego rynku, który jest mocny na arenie międzynarodowej?


➲ Mikrofon dynamiczny do 80 zł • Ranking maj 2022 • AudioBoom.pl\nRanking mikrofonów dynamicznych do 80 zł – Maj 2022\nNajtańsze mikrofony dynamiczne do 80 zł – Ranking Maj 2022 wg ceny\nZestawienie TOP10 najchętniej wybieranych mikrofonów dynamicznych do 80 zł. Ranking zawierający polecane mikrofony dynamiczne do 80 zł jest aktualizowany na bieżąco.\nZestawienie TOP10 najtańszych mikrofonów dynamicznych do 80 zł. Ranking został posegregowany rosnąco według ceny i aktualizowany jest na bieżąco.\n* Polecany szczególnie, jeżeli ranking mikrofonów dynamicznych do 80 zł nie sprostał oczekiwaniom lub gdy mikrofony dynamiczne do 80 zł w zestawieniu nie wyświetlają się z przyczyn technicznych.\n★ Mikrofon dynamiczny do 80 zł - Gdzie i jaki produkt kupić?\nNajniższą cenę zakupu produktu z działu ★ Mikrofon dynamiczny do 80 zł ★ można uzyskać najczęściej korzystając z ofert sklepów online. A jaki konkretny będzie najlepszy? Gdzie jest najtaniej? Z pewnością może się okazać pomocny powyższy ranking propozycji z sektora ★ Mikrofon dynamiczny do 80 zł ★. Przy wyborze warto uwzglednić specyfikację techniczną, a także opinie, typ, przeznaczenie itp.\nW rankingach TOP produktów ★ Mikrofon dynamiczny do 80 zł ★ bierzemy pod uwagę recenzje i opinie kupujących. Przygotowane zestawienia sprzętu publikowane na AudioBoom.pl aktualizujemy każdego dnia.\n★ Mikrofon dynamiczny do 80 zł - Opinie i recenzje\nW zestawieniach polecanych produktów z działu ★ Mikrofon dynamiczny do 80 zł ★ zwracamy uwagę na doświadczenia i opinie kupujących. Komentowanie rankingów oraz wymiana uwag odnośnie najlepszych produktów pozwoli precyzyjniej wybrać możliwie jak najlepszy produkt.\ndobry mikrofon dynamiczny do 80 zł, mikrofon dynamiczny do 80 zł jaki najlepszy, mikrofony dynamiczne do 80 zł cena, mikrofony dynamiczne do 80 zł opinie, najlepsze mikrofony dynamiczne do 80 zł, ranking mikrofonów dynamicznych do 80 zł


Media społecznościowe - podstawy, jak budować społeczność i zaangażowanie - Wielokulturowy Kraków\nStrona Główna » Aktualności » Media społecznościowe – podstawy, jak budować społeczność i zaangażowanie\nChcesz się dowiedzieć, jak wykorzystać potencjał mediów społecznościowych do budowania społeczności wokół swoich działań?\nZapraszamy do udziału w warsztacie „Media społecznościowe – podstawy, jak budować społeczność i zaangażowanie”.\njak budować społeczność wokół tematyki mniejszości\nna co zwrócić szczególną uwagę przy korzystaniu z mediów społecznościowych\nod czego zacząć tworzenie swoich treści\njakie są dobre praktyki budowania komunikacji i tworzenia społeczności online\nWarsztat poprowadzi Katarzyna Kowalska copywriterka i specjalistka ds. PR i social mediów z ponad 10 letnim stażem. Na co dzień pracuje jako etatowy copywriter i specjalistka ds. komunikacji w jednej z międzynarodowych firm z branży fintech. Zanim trafiła na etat, pracowała jako freelancerka, prowadząc własną działalność. W zakresie jej usług było m.in. tworzenie strategii komunikacyjnych na blogi i profile social media, przygotowanie harmonogramów publikacji czy kompleksowe prowadzenie i moderacja kont firmowych. Swoim doświadczeniem i wiedzą dzieli się na Instagramie, gdzie prowadzi profil @lekkonapisane, na którym uczy, jak pisać lekkie, ciekawe i angażujące posty. Prywatnie uwielbia odkrywać nowe miejsca i klimatyczne kawiarnie. W wolnych chwilach uczy się języka suahili i piecze brownie.\nWarsztat jest bezpłatny, będzie poprowadzony w języku polskim, odbędzie się 1 września w godzinach 18:00-21:00 na platformie ZOOM. Link zostanie przesłany po rejestracji.\nLink do wydarzenia na FB: https://www.facebook.com/events/1008437833031588\nWarsztat „Media społecznościowe – podstawy, jak budować społeczność i zaangażowanie” jest częścią projektu „Jak mówić o wielokulturowości? Zdalnie!”, który realizujemy dzięki finansowaniu ze środków miasta Krakowa.\nPoprzedni post Multimedia w edukacji online o mniejszościach i wielokulturowości\nNastępny post Zrównoważony aktywizm, czyli jak dbać o siebie podczas działań online


działka ( sprzedaż ) - KAMIEŃ Tymiankowa\n528 000 PLN kalkulator\n344,65 PLN mkw\nSprzedam pięknie położoną działkę budowlaną z panoramicznym widokiem na jezioro Kamień. Jedyna taka oferta w tej okolicy.\nKontakt w sprawie oferty te. 501 074 121 lub 519 480 939\nDo samego jeziora ok. 80m w linii prostej, 2min na piechotę.\nNa działce urokliwy niewielki zagajnik sosnowy i grupa brzóz, dające cień w czasie upałów. Piękny, panoramiczny widok na jezioro Kamień, świetny dojazd drogą gminną, w zimie odśnieżaną. W niedalekiej przyszłości znakomite połączenie z Trójmiastem drogą S6. Obecnie dojazd drogą asfaltową, ostatnie 100m drogą gminną utwardzoną szutrową. 17 km od Gdańska i 18 km od Gdyni. Niedaleko przystanek PKS.\nDziałka odrolniona o statusie budowlanej, możliwość wybudowania domu jednorodzinnego lub domu w zabudowie bliźniaczej. Bardzo korzystne zapisy w planie zagospodarowania umożliwiają wybudowanie wymarzonego domu.\nTeren w sąsiedztwie objęty MPZP, w przeznaczeniu na tereny mieszkaniowe.\nDziałka uzbrojona, woda i prąd, zgoda na wybudowanie szamba do chwili wybudowania inst. kanalizacyjnej przez gminę Szemud.\nNie na odludziu, a jednak cisza, spokój, anielski widok... Polecam) Warta obejrzenia. Może zachwyci Ciebie to miejsce..?\n-------------------ZAPRASZAM ZAINTERESOWANE OSOBY NA PREZENTACJĘ---------------------------


Strona główna Transport Radom Mechanik\nKażdy kierowca choć raz znalazł się w przykrej sytuacji, kiedy to jego auto odmówiło mu posłuszeństwa. Rano jak zwykle wsiadasz w pośpiechu do samochodu, przekręcasz kluczyk, a silnik ani drgnie. Z opresji może Ciebie uratować sprawdzony mechanik Radom ma do zaoferowania wielu specjalistów w tej dziedzinie.\nJak wybrać najlepszego mechanika? Przede wszystkim powinieneś przeprowadzić wywiad wśród rodziny i znajomych. Prawdopodobnie ktoś z nich już korzystał z podobnych usług i da Ci namiar na sprawdzonego fachowca. Dobry mechanik przed przystąpieniem do prac naprawczych powinien poinformować właściciela o swojej diagnozie i podać przybliżone koszty naprawy samochodu. Jest to szczególnie ważna informacja w przypadku starszych aut, gdzie czasem koszt naprawy przewyższa koszt całego auta i jest po prostu nieopłacalny. Istotna jest także informacja o terminie naprawy auta. Dobry mechanik powinien trzymać się wyznaczonych terminów, a także – w miarę możliwości – poinformować o przyczynach zaistniałej usterki. W ten sposób w przyszłości będziesz mógł jej uniknąć.\nPoprzedni artykułŁódź Całodobowa pomoc drogowa\nNastępny artykułWarszawa Oklejanie aut\nadmin - 14 lutego, 2017 0\nSportowe auta budzą w miłośnikach wyścigów wiele emocji. Z ciekawością i wielkim zainteresowaniem śledzą najnowsze osiągnięcia techniki. Samochody sportowe zwykle mają obniżone i sztywne zawieszenie....\nTrzeba przyznać, że Polska wydaje się być krajem idealnym, jeśli chodzi o położenie geograficzne. Gdzie by nie spojrzeć i gdzie by się nie znaleźć,...


Dawne hotele | Centrum Informacji Turystycznej\nPowrót do strony głównej Oferta turystyczna Dawne hotele\nSzlak słynnych piotrkowskich hoteli sprzed lat prowadzi od ulic skupionych wokół dworca kolejowego poprzez główny miejski deptak, zwany ulicą Słowackiego, aż do samego serca Starego Miasta, do Rynku Trybunalskiego.\nHOTEL POLSKI – ulica Grota Roweckiego 2 (dawniej: ulica Ogrodowa 2)\nJeden z najstarszych i najbardziej znanych piotrkowskich hoteli. Zlokalizowany w (stojącej do dziś) dwupiętrowej, okazałej kamienicy z wysokim, spadzistym dachem przez wszystkie lata swego istnienia sąsiadował z niemniej słynnym Foksalem (ogrodem kolejowym). Do powstania hotelu przyczyniła się budowa w Piotrkowie linii kolei warszawsko-wiedeńskiej i powstanie guberni piotrkowskiej. Hotel Polski figuruje w wykazie-roczniku piotrkowskim na rok 1871 można jednak domniemywać, że powstał znacznie wcześniej, prawdopodobnie około 1850 roku. Na przestrzeni lat jednym z jego właścicieli był niejaki Diedulin, który jak podaje w numerze 29 z 1894 roku lokalny „Tydzień” sprzedał hotel za kwotę 29 tysięcy rubli i 125 kopiejek Pągowskiemu, właścicielowi jednej z warszawskich cukierni. Z kolei na początku lat 20. XX stulecia właścicielem obiektu był Władysław Bronikowski.\nHotel Polski liczył 20 pokoi dla gości, choć w archiwalnych rejestrach ich numeracja kończyła się na liczbie 31. W lutym 1924 roku z uwagi na ówczesne kłopoty władz miasta z substancją mieszkaniową pięć pokoi w Hotelu Polskim, oznaczone numerami 21, 22, 23, 26 i 31, zamieniono na prywatne mieszkania. We wspomnianych latach 20. ceny noclegów wahały się tu, w zależności od pokoju, od 3200 do 4600 marek polskich, co oznaczało, że hotel ów mógł poszczycić się wysokim standardem. Zresztą był to obiekt w pełni zelektryfikowanym. Każdy z gości do rachunku miał doliczaną cenę za używanie elektryczności w kwocie 500 marek polskich, zaś za obsługę płacono dodatkowo od 500 do 925 marek polskich. Jeden z najstarszych i najbardziej znanych piotrkowskich hoteli, jak wszystkie tego typu obiekty prywatne w Piotrkowie, działał do wybuchu II wojny światowej.\nHOTEL COMFORT- ulica Dąbrowskiego 9 (dawniej: ulica Legionów 9)\nBył jednym z najpopularniejszych hoteli w Piotrkowie w okresie I wojny światowej. Często porównywano go do warszawskiego „Bristolu” i „Polonii”. Powstał w styczniu 1914 roku. Właścicielem „Comfortu” był inż. Edward Pętkowski (do niego należała także swego czasu stojąca visa vis hotelu willa Wanda). Wystrój „Comfortu” był utrzymany w stylu angielskim. Jak donosiła lokalna „Kronika Piotrkowska” w jednym z wydań w 1914 roku wszystkie meble mahoniowe, jak: łóżka, szafy, umywalki, toalety itp. sprowadzone są z pierwszych firm chrześcijańskich, (…) pościel zaś w niczym nie ustępuje „Bristolowi” i „Polonii” w Warszawie. Jak mieszkanie prywatne urządzony, a nie hotel, z niebywałym przepychem, hotel-pensjonat jakiego Piotrków jeszcze nie miał. W hotelu obok pokoi gościnnych znajdowały się także: sala balowa, czytelnia, stylowy pokój jadalny, kilka werand oraz taras wychodzący na przylegający do budynku mały park. Ceny jak głosiła reklama oferował więcej niż przystępne. W hotelu tym w okresie I wojny światowej, w czasie działalności nad Strawą Departamentu Wojskowego zamieszkiwał m.in. Władysław Sikorski, pisarka Maria Dąbrowska oraz żona Józefa Piłsudskiego, Maria. „Comfort” zakończył swą działalność w latach 20. Ostatni raz figuruje w rejestrze piotrkowskich hoteli w 1922 roku. Dwa lata później próżno już szukać go to w sprawozdaniach podatkowych czy wykazie miejskich hoteli i lokali do wynajęcia. W okresie późniejszym w budynku dawnego „Comfortu” miało swą siedzibę biuro Belgijskiego Towarzystwa Akcyjnego Dawnych Przedsiębiorstw Emila Haeblera, właściciel hut „Kara” i „Hortensja”, po wojnie KS „Concordia” oraz pogotowie ratunkowe.\nHOTEL ANGIELSKI - ulica Polskiej Organizacji Wojskowej 2 (dawniej: ulica Żelazna 2)\nJeden z najbardziej tajemniczych i najmniej znanych przedwojennych piotrkowskich hoteli. Mieścił się w okazałej dwupiętrowej narożnej kamienicy u zbiegu ulic Piłsudskiego i Żelanej (obecna: Wojska Polskiego i Polskiej Oorganizacji Wojskowej), oznaczonej numerami 62 przy Piłsudskiego i 2 przy Żelaznej. Swą nazwą nawiązywał do podobnych obiektów w stolicy i w Częstochowie. Liczył 14 pokoi. Powstał tuż przed wybuchem I wojny światowej. Był jednym z tych obiektów, w którym nieodpłatnie i wbrew woli właścicieli kwaterowali austriaccy żołnierze podczas okupacji miasta. Pod względem cenowym Angielski należał do tańszych obiektów. Według zachowanych, archiwalnych dokumentów Zarządu Miasta z 1923 roku zawierających m.in. hotelowe cenniki koszt noclegu w Angielskim wraz ze zmianą pościeli wynosił, w zależności od pokoju, od 1725 do 2885 marek polskich. Dodatkowo za obsługę doliczano 20% ceny noclegu do rachunku. Doba hotelowa rozpoczynała się o 6 wieczorem.\nHOTEL WILEŃSKI - ulica Słowackiego 7 (dawniej: ulica Kaliska 7)\nHotel Wileński należał do grona najbardziej znanych piotrkowskich obiektów świadczących odpłatnie usługi noclegowe. Mieścił się w samym centrum Piotrkowa, w stojącej do dziś okazałej, trzypiętrowej kamienicy przy ul. Kaliskiej 7, później Słowackiego 7. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstał, niemniej widnieje w przechowywanej w piotrkowskim Archiwum Książce Telefonicznej datowanej na 1913 rok. Zapisany tam numer telefoniczny Wileńskiego to 279. Funkcjonował do wybuchu II wojny światowej. Po roku 1945 w jego siedzibie istniał do początków lat siedemdziesiątych Hotel Trybunalski. W czasach świetności, w okresie międzywojennym, Hotel Wileński reklamował się jako hotel zapewniający swym klientom wszelkie wygody, ceny umiarkowane, a obsługę szybką i solidną. Trzy dni i trzy noce spędziła w nim nawet wielka gwiazda przedwojennego kina Maria Gorczyńska. Aktorka, znana z ról w takich ówczesnych kinowych hitach jak: „Iwonka” (1925 rok), „Trędowata” (1926 rok, gdzie zagrała u boku samej Smosarskiej), „Ziemia obiecana” (1928 rok) czy „Przedwiośnie” (1928 rok), zamieszkiwała Wileński od 15 do 18 listopada 1929 roku. Jej pobyt w Piotrkowie związany był z występem na scenie sali im. Kilińskiego (dzisiejszy Miejski Ośrodek Kultury) w sztuce Verneuilla „Radość kochania”. Na przestrzeni lat hotel miał co najmniej trzech właścicieli. W latach dwudziestych XX wieku właścicielem obiektu był niejaki Lwowski, z kolei w pierwszej połowie lat trzydziestych hotel stanowił własność Antoniego Hermana. Natomiast w katalogu firm piotrkowskich wydanym w roku 1938 jako właścicielka Wileńskiego figuruje już Maria Bartenbach. W piotrkowskim archiwum, w dokumentach Zarządu Miejskiego z okresu międzywojennego zachował się m.in. wykaz cen obowiązujących w Hotelu Wileńskim na początku wspomnianych lat dwudziestych. I tak koszt samej obsługi hotelowej wahał się od 600 do 1100 marek polskich. Za wynajem pokoi klienci płacili w zależności od ich standardów. Najdroższe były pokoje oznaczone numerem 3 - 5600 marek polskich za nocleg - oraz numerem 1,2 i 4, ich cena to 4600 marek polskich za noc. Nieco tańszymi były pokoje numer 6, 8 i 9, tutaj nocleg kosztował 4000 marek polskich. 3200 marek polskich należało zapłacić za nocleg w pokoju numer 5 i 7. Najtańszymi zaś pokojami były te oznaczone numerami 10, 11 i 12 - koszt noclegu to tylko 3000 marek polskich.\nOd 15 marca 1934 do 27 stycznia 1935 roku nad Hotelem Wileńskim pieczę sprawował kurator powołany przez Sąd Okręgowy. Obecność kuratora była wynikiem niepłacenia podatków, które w owym czasie zobowiązany był uiszczać do miejskiej kasy w wysokości 25% ceny usługi każdy piotrkowski obiekt świadczący odpłatne usługi noclegowe.\nW przypadku Hotelu Wileńskiego, wedle zachowanych wykazów podatkowych, w roku 1922 jego ówczesny właściciel Lwowski płacił podatek od wynajmowanych pokoi w kwotach 3522 marki polskie i 3973 marki polskie, zaś za wynajem lokali w hotelu odpowiednio 783 marki polskie.\nHOTEL KRAKOWSKI – plac Kościuszki 7\nUsytuowany u zbiegu ulicy Sieradzkiej i placu Bernardyńskiego (obecnie plac Kościuszki), vis-à-vis kościoła o.o. Bernardynów, w stojącej do dziś, zabytkowej piętrowej kamienicy, był jednym z najmniejszych i najdłużej działających piotrkowskich hoteli. Liczył zaledwie dziewięć pokoi (wszystkie na piętrze) i cieszył się ogromnym uznaniem klientów. Powstał około 1850 roku. Wzmiankę na ten temat można znaleźć m.in. w „Opisie Piotrkowa Trybunalskiego pod względem historycznym i statystycznym” z połowy XIX wieku autorstwa Oskara Flatta, który o Hotelu Krakowskim tak napisał: (…) nowy hotel naprzeciwko Bernardynów, jakkolwiek niedawno istniejący, najwięcej przecież zapewne zadowala publiczność stosownem urządzeniem, czystością, wygodą i porządkiem". Niestety nie można odtworzyć nazwisk wszystkich właścicieli obiektu. Z zachowanych w miejskim archiwum dokumentów wyłaniają się zaledwie dwa. I tak w 1909 roku hotel stanowił własność niejakiego Henryka Szustera, który między innymi w „Kalendarzu Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan w Piotrkowie na rok zwyczajny 1909” zachwalał swój hotel kusząc klientelę składem win importowanych bezpośrednio, koniaków kuracyjnych, likierów i wyrobów wódczanych, krajowych i zagranicznych, towarami kolonialnymi, serami krajowymi i zagranicznymi. Czternaście lat później jako właściciel Krakowskiego figuruje już Konstantyn Kowalewski. Hotel Krakowski był obiektem w pełni zelektryfikowanym. Ceny łóżek w nim w 1923 roku oscylowały od 3040 do 4540 marek polskich. Za elektryczność klienci płacili od 200 do 500 marek polskich, zaś za obsługę od 600 do 900 marek polskich. W latach 30 XX stulecia Hotel Krakowski uznawany był za najprzedniejszy obiekt w mieście. Nie tylko posiadał własną cukiernio-kawiarnię i restaurację z dancingiem, ale również, niczym słynne stołeczne hotele, w każdym z pokoi miał zainstalowaną wannę, a podróżującym własnym automobilem zapewniał także garaż. Z okien pokoi rozpościerał się widok na główną ulicę Piotrkowa, wówczas już Słowackiego, wcześniej zwaną Kaliską. Dodatkowo dla gości obsługa hotelowa sprowadzała czasopisma i ilustracje krajowe i zagraniczne, ponadto oferowano również możliwość gry w brydża lub bilard. Od samego hotelu niemniej słynna była jego restauracja, zajmująca niemalże cały parter budynku. Początkowo zwana tak jak hotel- Krakowską, później jednak już „Kaczym Dołkiem” oraz „Bajką”. Jak donosił „Dziennik Piotrkowski” w numerze 72 w 1933 roku współwłaścicielem owej wówczas znanej z pierwszorzędnej kuchni prowadzonej pod kierownictwem znakomitych kucharzy, ze stałymi gorącymi zakąskami w bufecie i uprzejmą obsługą, został niejaki Leon Walicki. Był on, jak pisała wówczas prasa, kilkuletnim kierownikiem firm warszawskich. To właśnie za sprawą Walickiego w 1934 roku restauracja przeszła gruntowny remont i przybrała wspomniane miano „Bajka”. Na jej ponownym otwarciu, które miało miejsce 13 stycznia 1934 roku, na dancingu zagrał doborowy zespół pod batutą Szuberskiego. W menu restauracji przez lata prym wiódł kulebiak z grzybami i dania z kaczki (stąd i nazwa „Kaczy Dołek”), a do stałych bywalców lokalu zaliczał się między innymi znany mecenas Klejna, senior piotrkowskiej palestry adwokackiej, obrońca Damazego Macocha. Jak wszystkie prywatne piotrkowskie hotele tak i Krakowski spotkał tragiczny finał wraz z nastaniem II wojny światowej. Hotel przestał istnieć, a po wojnie w dawnej siedzibie Krakowskiego mieściła się restauracja „Mozaika” zaś piętro zajmowało Państwowe Przedsiębiorstwo Turystyczne Trybunalskie.\nHOTEL LITEWSKI - Rynek Trybunalski 2 (dawniej plac Maryjski 2)\nJeden z najstarszych i najsłynniejszych piotrkowskich hoteli. Przez blisko sto lat mieścił się w samym sercu Starego Miasta, przy Rynku pod numerem 2, w okazałej, dwupiętrowej kamienicy w stylu klasycystycznym z XVII wieku, przebudowanej na przełomie XVIII i XIX stulecia. Pierwszym właścicielem i twórcą hotelu był Józef Michalecki. Hotel powstał w wyniku połączenia dwóch gotyckich kamienic, które spłonęły na skutek pożaru w 1786 roku, i z których jedna należała do Naymanowicza, a druga do Maszkowskiego. Początkowo nosił miano Hotelu Warszawskiego, o czym pisał w 1850 roku Oskar Flatt w swym „Opisie Piotrkowa Trybunalskiego pod względem historycznym i statystycznym”- jako zasługujący na uwagę podróżnych, większym od innych porządkiem i wygodą poszczycić się może Hotel Warszawski w starym rynku (…). W 1876 roku na frontowej ścianie hotelu umieszczono nowoczesne latarnie, które oświetlały zarówno wejście do hotelu, jak i cały Rynek. Z kolei w 1896 roku przed hotelem, dla wygody klienteli, zlokalizowano postój dorożek. Przez wiele lat działalności Hotelu Litewskiego na jego parterze, w narożnych pomieszczeniach u zbiegu Rynku i ulicy Sieradzkiej, mieścił się słynny na całe miasto Skład Win i Towarów Kolonialnych Zalewskiego, gdzie po umiarkowanych cenach można było nabyć wyborowe wina węgierskie, francuskie, hiszpańskie, reńskie, wódki, araki oraz najprzedniejszy w całej guberni piotrkowskiej kawior. Hotel kilkakrotnie zmieniał właścicieli. Został wystawiony na sprzedaż w 1894 roku, zaś w roku 1909, według zapisu widniejącego m.in. „Kalendarzu Towarzystwa Dobroczynności dla Chrześcijan w Piotrkowie na rok zwyczajny 1909” jako właściciel obiektu widnieje Konstantyn Kowalewski, ten sam który kilka lat później został właścicielem Hotelu Krakowskiego. Z kolei zachowane w Archiwum Państwowym dokumenty piotrkowskiego magistratu z 1921 roku jako właścicielkę hotelu wymieniają Emilię Netzel (w 1934 roku zapłaciła nawet ona karę w wysokości 50 zł za uchylanie się od płacenia podatku za wynajem lokali w hotelu). Obiekt posiadał 19 pokoi dla gości, klatkę z szerokimi schodami prowadzącą na piętra oświetlała dachowa latarnia, w 1909 roku został nawet gruntownie odrestaurowany. Największą sławę, nie tylko w mieście, hotel zyskał w drugiej połowie XIX wieku. Przez lata na drugim piętrze obiektu istniała sala widowiskową mogącą pomieścić od 150 do 200 osób, która do momentu powstania Teatru Spana (w 1869 roku), służyła piotrkowianom jako sala teatralna. Występował tu m.in. słynny na cały świat czarnoskóry aktor szekspirowski Ira Aldrige. Światowej sławy tragik, odznaczony m.in. tytułem Rycerza Saksonii, Złotym Orderem księstwa Sachsem Meiningen, w Piotrkowie gościł od 16 lipca 1867 roku. Co ciekawe, z nielicznie zachowanych fragmentów dziennika artysty wynika, że nasze miasto, jak i sam hotel, niestety nie zrobiły na nim najlepszego wrażenia. Aldrige m.in. napisał: „16 lipca. Kupiłem musztardę i jarzyny w cieście. Zapłaciłem rachunek i wyjechałem do Piotrkowa. Przybyłem około godziny 7 po południu, zatrzymałem się w głównym hotelu- jest bardzo brudny (…). Teatr mnie rozczarował. Wszystko tu brudne, mam nadzieję, ze wkrótce pojadę na południe, jeśli Bóg pozwoli...” (Marshall Herbert, Stock Mildred „Ira Aldridge: Czarnoskóry tragik”, str. 341). We wspomnianej sali teatralnej Hotelu Litewskiego na przełomie XIX i XX wieku odbywały się również słynne na cały Piotrków i okolice bale karnawałowe Piotrkowskiego Towarzystwa Cyklistycznego. Najgłośniejszym wydarzeniem w dziejach Litewskiego była nieudana próba samobójcza Gabrieli Zapolskiej. To tu w jednym z pokoi w nocy z 5/6.10.1887 roku próbowała popełnić samobójstwo jeszcze jako aktorka Maria Śnieżko-Błocka. Podobno przyczyną, która doprowadziła kobietę do tak desperackiego kroku była nieprzychylna recenzja w gazecie z jej występu na deskach piotrkowskiego Teatru Spana. Równie głośno zrobiło się o Litewskim w 1911 roku, gdy w hotelu wykryto fabryczkę fałszywych banknotów trzyrublowych. Fałszerzy zamknęła carska ochrana, niemniej wydarzeniem tym jeszcze długo żyła publika nie tylko w samym mieście. Hotel Litewski w dziejach Piotrkowa zapisał się z jeszcze jednego powodu. Na parterze hotelu mieściła się restauracja, przez lata zmieniała ona swoją nazwę jak i właścicieli, do najsłynniejszych należała „Adria” i „Cristal”, ta ostatnia z uwagi na kuchnię i obsługę uznawana była za jedną z najlepszych w mieście. Pierwsza zaś, rezydująca tu w latach 20 była tą, która jako pierwsza w mieście, ku zgorszeniu niektórych szacownych matron, zatrudniała zawodowe fordanserki. Hotel Litewski, podobnie jak większość innych obiektów tego rodzaju przestał istnieć wraz z wybuchem II wojny światowej. W 2000 roku o dawną siedzibę słynnego dawnego piotrkowskiego hotelu upomnieli się filmowcy. Filip Bajon nakręcił we wnętrzach kamienicy część zdjęć do ekranizacji „Przedwiośnia”. Gościny przedstawicielom X Muzy udzieliła nieżyjąca już lokatorka mieszkania na II piętrze, oznaczonego numerem 12. To tu powstały sceny rozgrywające się w mieszkaniu Buławnika (w tej roli Borys Szyc) i Lulka (Marcin Dorociński), do których z krótką wizytą wpada główny bohater opowieści Cezary Baryka (Mateusz Damięcki). Z uwagi na dobro mieszkańców posesji zdjęcia kręcono nocą.\nHOTEL BRISTOL i KUPIECKI – Słowackiego 28 i Słowackiego 24 (dawniej Kaliska 28 i 24)\nW przedwojennym Piotrkowie istniały również hotele dla ludności żydowskiej. Niewiele jednak przetrwało informacji na ich temat. Pierwszym i najstarszym był Hotel Bristol mieszczący się przy ul. Kaliskiej 28 (obecnie: Słowackiego). Według wykazu podatkowego z lipca 1924 roku przechowywanego w piotrkowskim Archiwum Państwowym w aktach Zarządu Miasta, Bristol liczył 19 pokoi. Istniał nad Strawą na pewno już w 1913 roku, na co wskazuje zapis w przechowywanej w piotrkowskim Archiwum Książce Telefonicznej datowanej właśnie na wspomniany rok. Numer telefoniczny Bristolu z tamtego okresu to 244. W 1935 roku Bristol nosił jednak już miano Savoy. Drugim obiektem świadczącym usługi noclegowe dla ludności był Hotel Kupiecki, zlokalizowany przy ul. Kaliskiej 24. Podobnie jak Bristol zapis o nim widnieje we wspomnianej Książce Telefonicznej. Jego ówczesny numer telefoniczny to 278. Bristol/Savoy i Kupiecki podzieliły los innych obiektów tego typu w mieście - ich działalność na zawsze przerwał wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939 roku.\nOpracowanie: Agnieszka Warchulińska\n- Zdjęcie nr 1: Budynek dawnego Hotelu Polskiego.\n- Zdjęcie nr 2: Pocztówka z dawnym Hotelem Comfort.\n- Zdjęcie nr 3: Budynek dawnego Hotelu Angielskiego.\n- Zdjęcie nr 4: Budynek dawnego Hotelu Wileńskiego.\n- Zdjęcie nr 5: Pocztówka z dawnym Hotelem Krakowskim.\n- Zdjęcie nr 6: Pocztówka z dawnym Hotelem Litewskim.\n- Zdjęcie nr 7: Budynek dawnego Hotelu Bristol.\n- Zdjęcie nr 8: Budynek dawnego Hotelu Kupieckiego.


Skup nieruchomości Kamień Krajeński, skup mieszkań - premium-nieruchomosci.pl\nProwadzimy skup mieszkań i domów w mieście Kamień Krajeński. Na polu nieruchomości pracujemy nieustannie od dawna. W tym czasie wiele razy pomogliśmy naszym klientom błyskawicznie i pewnie sprzedać swoją nieruchomość. Skup nieruchomości za gotówkę Kamień Krajeński to sposobność na sprawną, a przedewszystkim bezpieczną sprzedaż w cenie rynkowej.\nSkup nieruchomości za gotówkę Kamień Krajeński – oferta\nZanim Zdecydujesz o sprzedaży nieruchomości za gotówkę – poznaj nas i naszą ofertę. Poruszamy się na rynku nieruchomości z wyrobioną już pozycją, więc jesteśmy w stanie pomóc w Państwa bolączkach finansowych. Skupujemy mieszkania zadłużone, a także mieszkania z innymi problamami, np.: zaległe zobowiązania hipoteczne, zaległości czynszowe. Skup nieruchomości Kamień Krajeński to natychmiastowy zastrzyk gotówki – szybko i bezpiecznie.\nPostępujemy według sprawdzonego schematu, który daje pewność błyskawicznej sprzedaży i zero problemów. Załatwiamy wszelkie formalności prawne, aranżujemy wizytę u notariusza i dokonujemy bezkosztowej wyceny. Cały proces składa się z czterech szybkich kroków:\nSkup mieszkań za gotówkę – Kamień Krajeński\nSkupujemy mieszkania w każdym stanie. Blok z wielkiej płyty, nowe budownictwo, czy też kamienica. Skup zadłużonych mieszkań Kamień Krajeński również nie stanowi dla nas problemu. Jeśli twoja nieruchomość jest zagrożone licytacją komorniczą pomożemy ją anulować. Wówczas wykupimy nieruchomość za przystępniejszą wartość. Skup nieruchomości z problemami Kamień Krajeński to prawdziwa szansa na wyjście z zadłużenia. Wykorzystywanie naszych usług jest w całości bezpieczne. Każda umowa kupna sprzedaży jest potwierdzana przez notariusza. Bierzemy na siebie całe koszta opearcyjne. Płacimy gotówką.\nSkup domów za gotówkę – Kamień Krajeński\nSkupujemy domy w każdym stanie. Czasami dzieje się tak, że wybudowany lata temu dom potrzebuje remontu. Nie masz środków na jego prowadzenie? Z odsieczą przychodzi skup domów Kamień Krajeński. Decydując się na tę opcję otrzymają Państwo szczerą i bezpłatną wycenę wartości nieruchomości.\nNa czym polega wycena nieruchomości Kamień Krajeński?\nWycena nieruchomości jest prowadzona podążając za kanonem definiowanych prawnie zasad. Wycenę mieszkań Kamień Krajeński lub wycenę domów Kamień Krajeński przeprowadza rzeczoznawca majątkowy, z odpowiednimi uprawnieniami.\nKiedy jest to dom lub mieszkanie jest to wycena wartości rynkowej. Nie jest ona jednak tym samym co cena rynkowa. Cena jest tylko jednym z elementów, który bierze się pod uwagę. Inne ważne cechy podczas wyceny nieruchomości Kamień Krajeński, to standard, stan użytkowy, przeznaczenia a także otoczenie.


TŁUMACZ PRZYSIĘGŁY ANGIELSKI - KORSZE, BIURO TŁUMACZEŃ KORSZE, TŁUMACZENIA DOKUMENTÓW KORSZE, ANGIELSKI\nTłumacz angielski KORSZE\nBiuro tłumaczeń w Korszach\nTłumacz języka angielskiego w Korszach\nWłaściwość angielskiego tłumaczenia przysięgłego polega na tym, iż tłumaczony jest każdy składnik występujący w oryginale, w tym: odsyłacze, pieczęcie, dopiski, itp. zgodnie z przepisami o tłumaczeniach przysięgłych.\nŻeby przetłumaczyć dokumenty z języka angielskiego w Korszach, powinno się zlecić ten temat tłumaczowi języka angielskiego z odpowiednimi uprawnieniami.\nPrzykładami dokumentów, dla których wymagana jest pieczęć angielskiego tłumacza przysięgłego są: celne, zaświadczenia o niekaralności, pełnomocnictwa i umowy, akty urodzenia, dokumenty samochodowe, akty zgonu, akty ślubu, akty notarialne, dyplomy i świadectwa szkolne. Wszystkie one muszą być przetłumaczone i uwierzytelnione poprzez tłumacza przysięgłego języka angielskiego.\nTłumaczenie przysięgłe języka angielskiego jest wersją tłumaczenia pisemnego. Jakikolwiek tłumacz języka angielskiego w Korszach stwierdzi, iż strona rozliczeniowa tłumaczenia przysięgłego angielskiego to 1125 znaków.\nKontakt osobisty w biurze w Korszach nie będzie możliwy.\nObsługujemy korespondencyjnie miasta woj. warmińsko - mazurskiego: barczewo, bartoszyce, biała piska, biskupiec, bisztynek, braniewo, dobre miasto, działdowo, elbląg, ełk, frombork, giżycko, gmina węgorzewo, gołdap, górowo iławeckie, iława, jeziorany, kętrzyn, kisielice, lidzbark, lidzbark warmiński, lubawa, mikołajki, miłakowo, miłomłyn, młynary, morąg, mrągowo, nidzica, nowe miasto lubawskie, olecko, olsztyn, olsztynek, orneta, orzysz, ostróda, pasłęk, pasym, pieniężno, pisz, reszel, ruciane-nida, ryn, sępo, susz, szczytno, tolkmicko, zalewo


Obrączki ślubne – czy warto postawić na klasykę? | Do Rozwiązania\nObrączki ślubne – czy warto postawić na klasykę?\n30 marca 2021 26 marca 2021 Do Rozwiązania\nDla wielu osób dzień ślubu z ukochaną drugą połówką jest jednym z najpiękniejszych, a na pewno jednym z najbardziej wyjątkowych dni w życiu. Warto zadbać o to, by ślubna biżuteria państwa młodych była równie piękna i wyjątkowa oraz przywodziła swoim właścicielom na myśl wspomnienia tego wspaniałego czasu wypełnionego celebracją miłości dwojga ludzi.\nWyjątkowość obrączkom może zapewnić spersonalizowany grawer z datą zaślubin czy imieniem życiowego partnera lub partnerki, jednak zagwozdką dla wielu par pozostaje wybór samej formy biżuterii. Przy bogactwie dostępnych obecnie modeli obrączek – od klasycznych, prostych form wykonanego ze złota krążka, przez biżuterię złożoną z kilku połączonych obręczy, aż po niepowtarzalne propozycje ażurowe lub z fantazyjnym wzorem – dokonanie wyboru może sprawić nie lada wyzwanie. Warto postawić na wyjątkowe, ekstrawaganckie formy, a może jednak lepszym wyborem będzie wierność ponadczasowej klasyce?\nZłoto żółte lub białe, lśniące lub w macie\nTrzeba przyznać – na korzyść propozycji biżuterii ślubnej czerpiących z klasycznego wzornictwa – że wierne tradycyjnej formie wzory są niewątpliwie ponadczasowe. Niezależnie od trendów w nowoczesnym złotnictwie, klasyczna forma obrączek zawsze będzie ceniona. Warto wziąć pod uwagę także uniwersalność – proste obrączki z żółtego czy białego złota, urozmaicone ewentualnie delikatnie lśniącymi krawędziami lub drobnym brylantem, będą pasowały do każdego innego rodzaju biżuterii oraz do każdej stylizacji, zarówno codziennej, jak i eleganckiej, wyszukanej kreacji na szczególne okazje. Dodatkowym ukłonem w stronę klasyki może być wysoki połysk wybranego modelu obrączek, z kolei satynowy mat nada tradycyjnej formie świeżości i nowoczesnego sznytu.\nZa pośrednictwem https://www.geselle.pl/obraczki-slubne/styl/klasyczny każda para znajdzie swój idealny komplet obrączek utrzymanych w ponadczasowej, klasycznej konwencji czerpiącej zarówno z tradycyjnego złotniczego kunsztu, jak i nowoczesnego wzornictwa.


Region: Lotnisko w Modlinie coraz bliżej wyników z 2019 roku - Legio24.pl - wiadomości z Legionowa i powiatu\nStrona główna/Wiadomości/Region: Lotnisko w Modlinie coraz bliżej wyników z 2019 roku\nRegion: Lotnisko w Modlinie coraz bliżej wyników z 2019 roku\nFot. mat. prasowe/Mazowiecki Port Lotniczy Warszawa-Modlin\nWrzesień to kolejny doskonały miesiąc dla lotniska w Modlinie. W tym okresie z jego usług skorzystało ponad 206 tysięcy pasażerów. To o prawie 140% więcej niż w szczycie sezonu wakacyjnego roku 2020.\nBaza dla siedmiu maszyn\nLotnisko w Modlinie jest stałą bazą dla siedmiu samolotów Ryanair. Do końca tego roku część „tradycyjnych” maszyn Boeing 737-800 zostanie zastąpiona przez trzy Boeingi 737-8200 „Gamechanger”, w barwach Buzz. Pierwszy z nich przyleciał na lotnisko 6 października br.


Gdy szkoła cię zestresuje... - Artykuły - Lesser - Szkolna Gazeta Internetowa\nDodano 2015-09-15, w dziale inne - archiwum\nJeśli i ty należysz do osób, które brzydzą się okładami z jakiegoś błota, które maseczki ze owoców lub warzyw uważają za marnotrawstwo jedzenia, których relaksacyjna, azjatycka muzyka doprowadza do szału, to mam dla Ciebie wyjście.\nTantrum Club w Ockender Manor Spa w Wielkiej Brytanii – to prawdziwie alternatywna opcja dla tych, którzy nie tolerują tradycyjnych zabiegów, ale mimo to chcieliby mieć szansę na pozbycie się gniewu i napięć. Co prawda w tym spa znajdują się także atrakcyjne baseny i liczne gabinety zabiegowe, ale nie to przyciąga w ich przypadku uwagę gości. Najważniejsze są tu bowiem specjalnie przygotowane pomieszczenia, w których można dać upust własnym emocjom i zrobić to, czego zazwyczaj się w swoim domu nie robi, bo nie wypada, krzycząc sobie przy tym do woli. Może to i pomysł nieco szalony, ale czy naprawdę nie macie czasem ochoty po beznadziejnym dniu w szkole uderzyć pięścią w stół, rozwalić jakiś przedmiot albo po prostu wykrzyczeć się?\nTwórcy tego nietypowego miejsca powołują się na badania, które jednoznacznie dowodzą, że niektóre osoby znacznie bardziej relaksuje agresywne wyrzucenie z siebie nagromadzonych wcześniej emocji, niż np. delikatne poklepywanie po pleckach, przy mocno irytującej muzyce relaksacyjnej, w aurze unoszącego się w powietrzu zapachu waniliowych świec.\nW sumie na pomysł ten już wiele lat wcześniej wpadli Amerykanie, tylko oni nazwali to w swoim kraju hotelem za 100 dolarów. U nich polegało to na tym, iż gość po przybyciu do takiego hotelu płacił 100 dolarów, po czym otrzymywał klucz do pokoju i w bonusie zestaw narzędzi, przy pomocy których mógł sobie ten wynajęty pokój dowolnie zdemolować. I co chyba nie mniej ważne, nie musiał potem tego bałaganu po sobie sprzątać.\nZauważmy, że podobnie zachowują się prawie wszystkie dzieci. Kiedy coś idzie nie po ich myśli, pokrzyczą sobie, coś zniszczą, a następnie w jednej chwili zamieniają się w aniołki. W ciągu kilku sekund potrafią pozbyć się wszystkich negatywnych emocji.\nNo cóż, okazuje się, że wśród nas żyją ludzie, których zrelaksuje przebiegniecie 5 kilometrów przez las oraz tacy, którym w zupełności wystarczy joga, ale wygląda na to, że nie brakuje też i takich, którzy potrzebują zupełnie innych form pozbycia się nagromadzonych w sobie negatywnych emocji. Moim zdaniem to sprawa absolutnie indywidualna, ale tak czy inaczej radziłabym, by stresu w sobie nie gromadzić.\nŚrednia ocena: 3.6 /5 wszystkich


Ta rekordowa matryca będzie trafiać do nowych flagowców. Samsung pochwalił się 200-mpx ISOCELL HP3 | CHIP\nTa rekordowa matryca będzie trafiać do nowych flagowców. Samsung pochwalił się 200-mpx ISOCELL HP3\nFirma Samsung Electronics Co zaprezentowała właśnie swoją najnowszą matrycę z myślą o nadchodzących flagowych smartfonach. Mowa dokładnie o 200-mpx ISOCELL HP3, czyli matrycy z obecnie najmniejszymi w branży pikselami o wielkości 0,56 mikrometra (μm), której masowa produkcja ruszy jeszcze w tym roku.\nNajnowsza matryca Samsunga to 200-mpx ISOCELL HP3, która zachwyca wielkością pojedynczych pikseli\nTo kolejny krok Samsunga w swoim wielkim przewodnictwie na rynku matryc, które trwa od 2019 roku i wprowadzenia pierwszej na rynku 108-mpx matrycy. Firma ciągle ulepsza swoją ofertę i kultywuje zwiększanie ich wydajności, czego owocem jest to, że ponownie wysuwa się na prowadzenie za sprawą 200-mpx ISOCELL HP3 z rekordowymi pod względem wielkości pikselami.\nFirma Samsung nieustannie przewodzi trendom na rynku czujników obrazu dzięki pozycji lidera technologicznego w dziedzinie matryc o wysokiej rozdzielczości i najmniejszych pikselach. Dzięki naszemu najnowszemu i ulepszonemu ISOCELL HP3 o rozdzielczości 0,56μm 200MP, firma Samsung będzie kontynuować dostarczanie użytkownikom aparatów fotograficznych w smartfonach epickich rozdzielczości wykraczających poza poziom profesjonalny – powiedział JoonSeo Yim, wiceprezes wykonawczy zespołu biznesowego ds. matryc w firmie Samsung Electronics.\nNowa generacja ISOCELL HP3 to w praktyce szereg ulepszeń. Samo zmniejszenie pikseli o 12% względem modelu 0,64μm sprawia, że do matrycy zdołano upchnąć 200 milionów pikseli w formacie optycznym 1/1,4″. W praktyce oznacza to, że ISOCELL HP3 umożliwia zmniejszenie powierzchni modułu aparatu o około 20 procent, dzięki czemu nowe smartfony nadal będą mogły przesuwać granice swoich rozmiarów.\nCzytaj też: Seria ASUS ROG Phone 6 może przynieść pierwszy na świecie smartfon ze Snapdragonem 8+ Gen 1\nPrzechodząc do technologii i możliwości, ISOCELL HP3 został wzbogacony funkcją Super QPD do automatycznego ustawiania ostrości, która wykorzystuje pojedynczą soczewkę na czterech sąsiadujących pikselach do wykrywania różnic fazowych w kierunku poziomym i pionowym. Matryca umożliwia także nagrywanie filmów w rozdzielczości 8K z szybkością 30 klatek na sekundę (FPS) lub 4K z szybkością 120 klatek na sekundę przy minimalnej utracie pola widzenia podczas nagrywania filmów w rozdzielczości 8K.\nCzytaj też: Nowa karta graficzna Intela ujrzała światło dzienne. Czym jest Arc A40 Pro?\nPoza tym ISOCELL HP3 nowej generacji został wzbogacony technologią Tetra2pixel, dzięki której 4 lub 16 pikseli łączy się w jeden, aby zasymulować większe (obecne w aparatach profesjonalnych) matryce. Finalny dodatek sprowadza się do Smart-ISO Pro, czyli technologii z myślą o maksymalizacji zakresu dynamicznego i odwzorowania ponad 4 bilionów kolorów, czyli 64 razy więcej niż w przypadku poprzednika, który odwzorowywał 68 miliardów kolorów (16- vs 14-bitowa głębia kolorów)