/ Artykuły BHP\n/ Ubrania dla wędkarzy\nAkcesoria dla dekarza, cieśla\nSpodnie ochronne odblaskowe\nUbrania robocze chroniące przed szczególnym zagrożeniem\nOchrona dłoni - rękawice ogólnego zastosowania\nOchrona przed hałasem - zatyczki i słuchawki ochronne\nPeleryna, poncho, rozmiar uniwersalny\n- 100% folia\nCena: 4.45 PLN\nKomplet przeciwdeszczowy KPLZ: spodnie do pasa i kurtka, rozm. M\nCena: 53.89 PLN\nKomplet przeciwdeszczowy KPLZ: spodnie do pasa i kurtka, rozm. L\nKomplet przeciwdeszczowy KPLZ: spodnie do pasa i kurtka, rozm. XL\nKomplet przeciwdeszczowy KPLZ: spodnie do pasa i kurtka, rozm. XXL\nKomplet przeciwdeszczowy KPLZ: spodnie do pasa i kurtka, rozm. XXXL\nPPD Płaszcz przeciwdeszczowy nylonowy z kapturem, rozm. M\n- zapinany na suwak oraz dodatkowe napy, z możliwością ściągnięcia go na dole troczkami\n- zapakowany w saszetkę, którą można wykorzystać do transportowania innych przedmiotów\nPPD Płaszcz przeciwdeszczowy nylonowy z kapturem, rozm. L\nPPD Płaszcz przeciwdeszczowy nylonowy z kapturem, rozm. XL\nPPD Płaszcz przeciwdeszczowy nylonowy z kapturem, rozm. XXL\nPPD Płaszcz przeciwdeszczowy nylonowy z kapturem, rozm. XXXL\nKurtka przeciwdeszczowa KPD nylonowa z kapturem, rozm. M\n- zapakowana w saszetkę, którą można wykorzystać do transportowania innych przedmiotów\nCena: 37.65 PLN


Zmiany w regulaminie rozgrywek i podział IV ligi mazowieckiej - OZPN Siedlce\nZmiany w regulaminie rozgrywek i podział IV ligi mazowieckiej\nLISTA AKTUALNOŚCI » Zmiany w regulaminie rozgrywek i podział IV ligi mazowieckiej 2017-06-28\nNa posiedzeniu zarządu MZPN zatwierdzono regulamin na sezon 2017/18 oraz dokonano podziału na grupy w IV lidze mazowieckiej.\nBardzo dużo zmieni się w ligach na Mazowszu w nowym sezonie. Pierwszą z ważnych spraw poruszonych i zatwierdzonych przez włodarzy MZPN jest zdjęcie obowiązku posiadania zawodnika młodzieżowego od IV ligi w dół. Ta decyzja, na pewno ułatwi wielu klubom funkcjonowanie.\nDrugą bardzo ważną decyzją jest powiększenie limitu zmian. Od nowego sezonu we wszystkich ligach seniorskich w naszym województwie będzie możliwe dokonanie aż 7 zmian w składzie w trakcie meczu! Niewątpliwie, kilka klubów na tym skorzysta, a zwłaszcza zawodnicy, którzy będą mieli możliwość częściej dostawać szansę na grę.\nSezon 2017/18 będzie dla IV-ligowców sezonem przejściowym. W każdej z grup utrzyma się maksimum 7 zespołów, gdyż w sezonie 2018/19 będzie jedna grupa IV ligi mazowieckiej – licząca znowu aż 20 drużyn.\nMZPN podzielił również IV ligę na grupy. Z okręgu siedleckiego w IV lidze będzie jedynie trzech przedstawicieli: Mazovia Mińsk Mazowiecki, Pogoń II Siedlce (oba kluby zagrają na północy) oraz Naprzód Skórzec (grupa południowa).\nDrukarz Warszawa (beniaminek).\nPerła Złotokłos (beniaminek).


Przyłapani na czytaniu – Poczytam Ci\nDate: 26 stycznia 2016Author: Anna Sulińska 0 Komentarze\nFederacja Wydawców Europejskich (FEP) w 2016 roku zainicjowała trzecią edycję programu Przyłapani na czytaniu, której celem jest pokazanie, że czytanie to nie tylko prawdziwa przyjemność, ale także brama do świata niekończących się możliwości. Pomysł jest prosty – przedstawiciele Parlamentu Europejskiego dają się przyłapać ze swoją ulubioną lub obecnie czytaną, książką. Zdjęcia wrzucane są na stronę programu. Zwieńczeniem projektu będzie wystawa w Parlamencie Europejskim w dniach 22-24 lutego 2016 roku.\nJedną z osób przyłapanych na czytaniu jest Przewodniczący Rady Europejskiej, Donald Tusk.\n„Czytanie książek zawsze było dla mnie, i jest nadal, tak samo ważne jak oddychanie. Zawsze dziwiłem się kiedy pytano mnie: >>Po co czytasz?<< Przecież ludzie czytają po to, żeby żyć. Odkąd, jako młody chłopak przeczytałem Iliadę Homera pokochałem opowieści. Historie opowiadane w ciekawy sposób są tym, czego szukamy w literaturze. Znalazłem je w Biblii, u Herodota, u de Montaignea, Flauberta i u Llosy. I dlatego właśnie Knausgård wydaje mi się taki ciekawy. Mówiąc najprościej: Czytam więc jestem” – powiedział Tusk.\nProgram Przyłapani na czytaniu wystartował w 2005 roku. Miał na celu promocję książek oraz czytelnictwa. Druga edycja, która ruszyła w 2013 roku, oprócz promowania czytelnictwa wśród Europejczyków, chciała zwrócić uwagę, że kwestie związane z książkami i czytelnictwem, powinny się znaleźć w programach politycznych, być publicznie dyskutowane. Czy to się udało? Ponoć tak, skoro akcja startuje po raz trzeci. Ale czy na pewno? Wydarzenie na Facebooku lubi 186 osób. Mało, biorąc pod uwagę, że jest ono kierowane do mieszkańców Unii Europejskiej. Ostatni wpis na facebookowej ścianie pochodzi ze stycznia 2014 roku, nie ma w nim wzmianki, że Przyłapani na czytaniu startuje po raz trzeci. Informację tę znajduję na stronie wydarzenia. Podobnie jak zachętę by zrobić sobie zdjęcie i wysłać je na wskazany adres mailowy do 19 stycznia 2016 roku (z tym, że wpis, który o tym informuje, pojawił się 21 stycznia). Również miejsce wystawy – Parlament Europejski wydaje się być dość hermetyczne.\nNie, nie chodzi o to, że narzekam. Zastanawiam się jedynie czy nie dałoby się tej akcji bardziej rozpropagować. Pomysł jest przecież bardzo fajny.\nZnacie jakieś ciekawe akcje promujące czytelnictwo? Mi do głowy od razu przychodzi Big Book Festiwal czy Festiwal Conrada, ale co jeszcze? Myślę o tym, by zebrać je wszystkie w jednym wpisie.\nStrona Get Caught Reading: http://www.getcaughtreading.eu/\nFacebook akcji: https://www.facebook.com/pages/Get-Caught-Reading/262658467195041\nFotografia Donalda Tuska pochodzi ze strony: http://tiny.pl/gtpmb\nDonald TuskFederacja Wydawców EuropejskichGet Caught ReadingParlament EuropejskiPrzyłapani na czytaniu\nPoprzedni Previous post: Czesałam ciepłe króliki\nDalej Next post: Barbara Radziwiłłówna z Jaworzna-Szczakowej


Top Model, sezon 5, odcinek 4 - program online, Oglądaj na Player.pl\nCzas na metamorfozy.\nSzczęśliwa czternastka po raz pierwszy przekroczy próg domu modelek i modeli. To ich ostatnie spokojne chwile, gdyż od tego momentu czeka ich wiele trudnych zadań! Na początek czas na metamorfozę. Cięcie, farbowanie. Nie każdy okaże się gotowy na duże zmiany. Czy uda uzyskać się kompromis? Uczestnicy będą musieli stanąć na wysokości zadania. Czeka ich sesja okładkowa do magazynu „Glamour” oraz druga, podczas której skoczą ze spadochronem. Otuchy będzie dodawać Marcelina Zawadzka. Kto nie doleci do mety i odpadnie z programu?\nPo trudach castingu i morderczego boot campu przyszedł czas na słodką nagrodę. Najlepsza czternastka wprowadzi się do domu modelek i modeli. Dopiero po przekroczeniu progu dowiedzą się kto jeszcze dostał się do programu i tym samym z kim będą rywalizować o tytuł „Top Model”.\nNa początek czas na metamorfozy, które obnażą charakter uczestników. Nie wszyscy okażą się otwarci na zmiany. Będą łzy szczęścia i rozpaczy, ale też wiele spektakularnych zmian. Kto najlepiej opanował sztukę kompromisu? Po zmianie wyglądu debiutanci w świecie mody wezmą udział w zbiorowej sesji okładkowej do magazynu „Glamour”!\nGościem specjalnym odcinka będzie Marcelina Zawadzka. Razem z uczestnikami odbędzie swój pierwszy w życiu skok ze spadochronem! Emocje sięgną zenitu, a odwaga modeli zostanie wystawiona na próbę. Na szczęście dla nich sesja odbędzie się już na ziemi. Czy wszystkim uda się dolecieć do mety?\nJest o co walczyć, bowiem na zwycięzcę tej edycji czeka 100 tys. złotych, kontrakt z agencją „AVANT” oraz okładka w magazynie „Glamour”!


Życie jest ważniejsze od literatury - Salon Literacki\nW jakimś sensie marzę o milczeniu, o niepisaniu, o zamilknięciu. To buddyjska podpowiedź, ale też podpowiedź najbardziej życiowa. Uczę się, choć niedobrym jestem uczniem, od Różewicza (który też mówi wciąż o milczeniu, a sam jakoś zamilknąć nie może – nie umie?). No dobrze, nie jestem ani 100 % słowny, ani konsekwentny, ale to jest droga. Wyciszam się, pracuję nad sobą, może już niedługo rzeczywiście nie będę już nikogo, także siebie, niepokoił swoimi wierszami? Zrozum, to jest walka. Jak, kurczę, alkoholizm, albo nikotynizm. Chcielibyśmy rzucić, deklarujemy to, ale nie idzie. Nie daje się. Nawet żona, moja słynna, uwieczniona skądinąd w literaturze, Kasia, napomina mnie: „przecież już nie miałeś pisać wierszy”. No nie miałem. Sorry.\nRW: Powiedz czy nie jest to jakaś opowieść, przepraszam za prostackie może przeciwstawienie – o zwycięstwie życia nad opisem życia? Pamiętam jak kiedyś Ania Szpak, znajoma z Nowej Rudy, z zapomnianego acz legendarnego klubu literackiego „OGMA” w rozmowie powiedziała, że najpiękniejszymi wierszami jakie napisała w życiu są jej dzieci. Czy to o taką też wiktorię nad poezją, potrzeba pisania chodzi?\nJK: O Jezu, no tak, oczywiście. Oddałbym wszystkie moje wiersze za moje dzieci, gdyby ktoś (Ktoś) tego zażądał. Za Basię, Weronikę i Klementynę. A także za Kasię, moją wyrozumiałą żonę. Życie jest ważniejsze od literatury. Chromolę mieszkanie w nieśmiertelności, to Exegi monumentum, kosztem własnej egzystencji codziennej i relacji z moimi najbliższymi. Literatura jest funkcją egoizmu, a ja już nie jestem na to gotów. Mówię „już”, bo mi się w tej materii po prostu zradykalizowało. I tak zawsze poezję traktowałem jako formułę raczej dyskretnego porozumienia, czegoś w rodzaju listów wysyłanych w przestrzeń. Zresztą wiele z moich wierszy ma dedykacje, one wskazują – czasami wprost, czasami dyskrecjonalnie – jakichś konkretnych odbiorców. W tym sensie wiersz staje się taką rozmową „konkretną”, której, niejako przy okazji, przysłuchują się czy mogą być świadkami inni. No ale jestem głęboko przekonany, że gdyby nie egotyzm, egoizm, narcyzm itd., co tam chcesz jeszcze, to by dzieła sztuki – te marne i te wielkie – nie powstawały. Ale też przestałem jakoś wierzyć, że ta komunikacja „przez” literaturę jest istotna (może w ogóle jednak niemożliwa?). W przeciwieństwie do tej komunikacji egzystencjalnej, która, wszak też niedoskonała i pełna meandrów, jednak, to w końcu obserwowalne, jakoś możliwa?\nWięc moi ukochani są ważniejsi od moich tekstów. I poczytuję to stanowisko za największe z moich zwycięstw. Mam w nosie wszystkie nagrody literackie, które ewentualnie by mnie spotkały, chcę natomiast widzieć moje dzieci ,moją żonę, po stronie zwycięzców. Ich szczęście jest ważniejsze od mojego sukcesu literackiego.\nUpewniam się, wracając do Bobkowskiego. Ten to był piewcą życia, a jednocześnie umiał je przekuć w literaturę. Odpowiada mi taka postawa.\nRW: Jest też taki pomysł, że poezja jest pewną szczytową, wyrafinowaną formą mowy, być może dla transmisji pewnych stanów umysłu, olśnienia właściwszym niż konwencjonalna komunikacja. Mówisz tak jakby się to nie sprawdziło w twoim przypadku? Nie sprawdziło się?\nJK: Oczywiście, no tak, jest taka teoria. Sam w nią głęboko wierzyłem – jeszcze nie tak dawno. Bo Ty o epifanię pytasz, o jej zapis, prawda? Poezja ma wypowiedzieć to, co jest niewypowiadalne inaczej lub może – lepiej – ma zasugerować to, co niewypowiadalne. Wiele moich wierszy, zwłaszcza tych z lat 90. jest jakoś tak pisanych, miałem poczucie łączności – intuicyjnej rzecz jasna, bo inaczej pewnie by mnie natychmiast zamknięto w zakładzie leczniczym – z, pardon, absolutem, transcendencją, czymś wyższym. Rozumiesz? Z tym strumieniem piękności, co czasami przez nas płynie. Ale to był, teraz widzę, po czasie, to był monolog, rodzaj modlitwy na pustyni. Ludzie tego raczej nie słyszeli, co najwyżej, że zacytuję puentę jednego z moich wierszy: „Być może Bóg to widział”.\nA poza tym energia wyczerpała się, rura, łącząca mnie z Absolutem, została zamknięta (zatkana itp.) i już (śmiech). I to kolejny argument za pracą nad milczeniem, bo skoro straciłem pewność istotnej mowy - której nb. mało kto słuchał - to po co pisać?\nRW: Mówiłeś o marzeniu, że zamilkniesz? Naprawdę nie wierzysz w to, że twoje pisanie może mieć jakieś znaczenie dla kogoś? Co jest takiego w wiersza-pisaniu, że łatwiej Ci było zamilknąć jako krytyk i o ile się nie mylę konsekwentniej tego milczenia przestrzegać niż zamilknąć wierszem?\nJK: Kwestia odbiorcy tekstu jest w pewnym sensie drugorzędna. Nie idzie o to, czy rzeczywiście wierzę w to, że to, co piszę ma jakieś- mniejsze czy większe – znaczenie dla czytelnika. Ważne jest to, czy ja mam wrażenie, że mam coś do powiedzenia. Że mogę sobie uzurpować prawo do tego, żeby zawracać komuś głowę własnym pisaniem. Tak jak naturalnym stanem dla maszyny jest stan spoczynku, z którego człowiek maszynę wyrywa, tak naturalnym stanem dla człowieka jest to, by nie wypowiadał się literacko. Literatura jest naddatkiem, luksusem, a nie potrzebą naturalną. Stąd mówię o buddyjskiej podpowiedzi, bo buddyzm kwestię milczenia dość dobrze opracował. To bardzo ładny i w pewnym sensie uczciwy projekt. Dlatego moim marzeniem, wciąż niezrealizowanym, jest literackie - w poezji w każdym razie - zamilknięcie. Dopóki piszę wiersze – to znak, że nie uporządkowałem siebie, nie uporządkowałem własnego widzenia świata. Pisanie – wierszy, powiadam – jest w tym sensie funkcją jakiegoś niepozbierania się, nieogarniania: świata, rzeczywistości, własnego miejsca i samego siebie. Jest wyrazem słabości i wewnętrznego chaosu. Jedni czynią z tego wartość, rzecz istotną; ja nie.\nZrezygnować z krytycznoliterackiego pisania, w tym kontekście, jest łatwo. Krytyka literatury, już o tym wielokrotnie pisałem, jest „usługą dla ludności” – jak to przed laty ująłem w pewnym artykule, opublikowanym w „Nowym nurcie”. Miałem taki etap w swoim życiu, ale już go przeszedłem. Nie muszę, nie mam chęci, potrzeby, ambicji itd., by komentować pisarstwo innych. Zwłaszcza, że to strasznie niewdzięczna praca – zganisz, autorzy będą mieli pretensje, pochwalisz – też będą mieli pretensje. Że nie dostrzegłeś wszystkich niuansów, że nie zinterpretowałeś odpowiednio skomplikowanie, że nie pochwaliłeś właściwie do rangi dzieła itd. No i jakość naszej prasy kulturalnej też pozostawia wiele do życzenia. Napiszesz jakieś bardziej skomplikowane słowo – mówię w tej chwili o tzw. prasie opiniotwórczej – to ci je skreślą, bo, jak usłyszałem od pewnego redaktora działu kulturalnego w tzw. opiniotwórczym tygodniku: „inżynier z Bytonia, panie Jarosławie, nie zrozumie.” No wybacz.\nPoza tym prowadzę bloga i jak mi rzeczywiście narośnie potrzeba, by wywalić jakieś emocje i refleksje lekturowe – to mogę na tym blogu sobie ulżyć. Ale żeby pisać „na poważnie” – gdzieś po rozmaitych pismach, żeby uczestniczyć w życiu literackim – to już nie. Nie mam ochoty i nie mam energii. Natomiast pisanie własne wyrasta z innego źródła. I to źródło, niestety, jak napisał niegdyś Jacek Kaczmarski „wciąż bije”. Dlatego jeszcze sączę z siebie poezję, ale z dozą niesmaku – dla samego siebie.\nRW: Będę nawracał do sensu wiersza, poezji – czy owo uznanie wartości pseudopsychoterapeutycznej funkcji wiersza (dla podmiotu), mówię pseudo-, bo pewnie solidna terapia byłaby skuteczniejsza niż najlepszy wiersz – nie jest jednak spłaszczeniem perspektywy poznawczej? Może ta natrętność wiersza, dopowiadania, dogadywania wynika ze tego w jakim świecie żyjemy, z tego jakie zmysły i władze mamy aby go opanować. Może ta szczelina między człowiekiem a światem będzie zawsze i wiersz, obraz, film, zdjęcie – będzie potrzebne zawsze?\nJK: No pewnie, chciałbym wierzyć, że jest i nadal będzie tak, jak mówisz. Że człowiek wciąż będzie miał potrzebę zerkania w tę heideggerowską szczelinę bytu. Że – mówiąc górnolotnie – sztuka będzie wciąż miała zadanie zaspokajania tzw. wyższych potrzeb. Ale z drugiej strony jestem pesymistą, z czym, jak widzę, nie bardzo umiesz się pogodzić.\nRW: Nie to, że nie umiem. To zależy na jakim planie owo niepogodzenie się byśmy rozpatrywali. Jak czytelnik Twoich wierszy – pewnie jakoś jestem w stanie przyjąć, że uznałeś je za sprawy niekonieczne, zbędne. Nie umiem jednak zgodzić się (albo jeszcze tego nie wiem) gdy chodzi o poezję w ogóle, o „mowę szamanów” jak to określiłeś w jednym ze swoich tekstów w jednym z opiniotwórczych tygodników kilka lat temu. Powiedz w takim razie czy skoro jako autor masz wrażenie takiego oparcia o ścianę – czy podobne wrażenie masz jako czytelnik? Nic z tego co czytasz a jest wierszowane nie niesie dawnych olśnieni, żadnego misterium tremendum, fascinosum?\nJK: Odpowiem tak: lata temu trochę się dziwiłem, że jeden z moich mistrzów, Adam Zagajewski, na pytanie, jakich młodych autorów czyta itd., mówił zazwyczaj, że nie czyta, nie zna i nie umie nic konkretnego powiedzieć. Więc pewnie jest to kwestia wieku, bo mam teraz podobnie. Co do młodej poezji – przyznam, że zazwyczaj nie rozumiem, albo lepiej powiedzieć – te incydentalne lektury nie wywołują większych poruszeń. Wracam do klasyki – do Herberta, do Miłosza, ostatnio nawet sporo przypominałem sobie Słowackiego. Na wakacjach – ponieważ przejeżdżaliśmy przez przełęcz Splugen – podczytywałem znów Mickiewicza.\nNo więc lektura wierszy rusza mnie ciągle – ale jest to lektura, jak powiadam, dawnych - bliższych i odleglejszych - Mistrzów. Mam wrażenie, że przestałem być wrażliwym czytelnikiem współczesnego dyskursu poetyckiego. Odpadłem najwyraźniej. I nie sądzę, że rzecz w jakimś zaniku wrażliwości etc., raczej w spetryfikowaniu się oczekiwań i potrzeb. Tłumaczyłbym to sobie tak: skoro ma się niemal pięćdziesiąt lat na karku, to poniekąd naturalną rzeczą jest okopanie się na rozpoznanych pozycjach…\nAle przyznam Ci trochę racji. Lektura poezji nie ekscytuje mnie teraz – emocjonalnie – tak jak kiedyś. Kiedyś szukałem emocji właśnie, uniesień, dziś raczej szukam mądrości…\nRW: To co mówisz, przeczyłoby tezie, że poezja najpierw jeszcze jest niezrozumiała, potem chwilę jest zrozumiała a potem już jest niezrozumiała. Czyli jednak dawni poeci mają coś do powiedzenia w swojej pociesznej archaicznej mowie, domagającej się użycia stosów słowników? Czyli ta trudnodostępność jednak nie przeszkadza?\nJK: Mnie do czytania dawnych Mistrzów, no może oprócz Kochanowskiego – ale do niego akurat nie wracam tak często – słowniki za bardzo potrzebne nie są… Archaiczność mowy? Sęp – Szarzyński archaiczny jest? Przecież to poeta współczesny! Że tam jedno czy drugie słowo może być niezrozumiałe, albo budzić wątpliwości? Lektura dawnych Mistrzów jest o tyle istotna, że oni są już martwi, nie uczestniczą, jak to niegdyś nazwał Jerzy Jarzębski, w „turniejach pokoleń”. Tylko teksty świadczą, a one są dla nas, dla naszej pracy – duchowej, intelektualnej. Moją wielką ambicją, kiedy pracowałem jeszcze jako nauczyciel w liceum, było pokazanie moim uczniom, że to co dawne, niekiedy sprzed wieków, potrafi być zadziwiająco aktualne. I starałem się nie truć – jak nie miałem do czegoś przekonania, to nie udawałem, że mam – np. chociażby, że „Nad Niemnem” to wielka proza. Ale do tego, do czego miałem przekonanie… Do Naborowskiego, do Sępa, do Mickiewicza, do Słowackiego, do Prusa. Przecież „Lalka” to jest genialna powieść! Pierwsza wielka powieść w naszej literaturze i być może zarazem ostatnia! Jest jakiś polski prozaik, który podskoczyłby Prusowi? Może jeszcze Berent, albo Kaden – Bandrowski, ewentualnie Choromański czy Witkacy. Do Dąbrowskiej czy Nałkowskiej, albo Kuncewiczowej już mnie nie przekonasz. No dobra – Gombrowicz, ale dla mnie bardziej eseista z „Przeciw poetom” czy „Sienkiewicza” i oczywiście jako autor „Dziennika”, no ewentualnie „Kosmosu”. Ale współcześnie? Może Andrzejewski? Breza? Konwicki -którego zresztą lubię? A znów Kuśniewicz czy Buczkowski? Przecież to odloty totalne, tego nikt nie czyta poza teoretykami literatury zmuszającymi przy okazji do lektury swoich studentów! Białoszewski? Poezja tak – reszta stanowczo nie. I tak dalej. Czytam z przyjemnością moich rówieśników – Tokarczuk czy Stasiuka, Kruszyńskiego, ale nie mam obiektywnego stosunku, bo się – bliżej czy dalej – przyjaźnimy i brakuje mi dystansu. Zalecam więc dawniejszą poezję i prozę. Jeśli oparła się czasom… Z naszych współczesnych – Miłosza, Różewicza, Zagajewskiego, Lipską… To zresztą jest już klasyka, coś jakby kanon.\nRW: A co zostało z przygody „pokolenia bruLionu”, „Macie swoich poetów”…\nJK: To zdaje się Gombrowicz wypowiedział to fenomenalne zdanie: „Literatura? Jaka literatura? Jest jeden, drugi pisarz…” I tyle zazwyczaj zostaje. W latach dziewięćdziesiątych był jeszcze sprzyjający klimat dla jakiejś literackiej „zawieruchy” – media się interesowały nowymi rodzimymi twórcami, jakiś, za przeproszeniem, dyskurs publiczny się toczył, nadzieje jakieś na „nowe usta” się tliły… Jak Krzysiek Varga i Paweł Dunin – Wąsowicz napisali pierwszy „Parnas Bis”, to ja do nich przyszedłem, że trzeba by antologię co najmniej tekstów poetyckich wydać, bo ludzie czytają o autorach, a nijak nie mogą się spotkać z ich twórczością. To miała być antologia prezentacyjna – stąd świadomie nie jakościowaliśmy zanadto wyboru – byli tam i nierokujący poeci i Sajnóg z tymi swoimi „Flupami…”. A zrobiła się jakoś książka głośna w tej ówczesnej bitwie o przebicie się młodych i względnie młodych pisarzy do świadomości odbiorczej. Więc z każdej grupy literackiej, wspólnoty, pokolenia czy zbiorczego – czy ja wiem, generacyjnego, regionalnego – zestawienia zostają jednostki – ci wybitniejsi i ci „przez zasiedzenie”, że tak powiem. Moi studenci, to było dla mnie ważne doświadczenie, traktują obecnie tamte czasy jako część historii literatury i tak trochę na mnie patrzą. Wiesz, kombatant, co to widział różne rzeczy – legendarne dziś – na własne oczy, a niektóre sam współtworzył. Młodzi poeci z tamtych czasów są już ludźmi, przepraszam, już jesteśmy ludźmi około pięćdziesiątki, wiesz, to zobowiązuje.\nRW: Co Twoim zdaniem wtedy było inaczej i sprawiało, że poezja, bo przecież pokoleniowość działa się wokół poezji, miała siłę nośną? To poezja miała siłę nośną, coś wyrażała z ducha czasu i to napędzało motor czy po prostu zbieg przypadkowych okoliczności?\nJK: Przede wszystkim przeświadczenie, że to co ważne dzieje się w kulturze, a nie tylko w polityce czy życiu społecznym. To relikt myślenia dawnego, że w sztuce przegląda się byt wspólnoty, że ten byt jest przez nią, kulturę, ewokowany. To tzw. „pokolenie bruLionu” zapisywało jakoś, pardon, „prawdę czasu”. Potrzebę życia poza polityką, potrzeby indywidualne, konieczności egzystencjalne… To wszystko dzieje się teraz na blogach i w Facebooku… W formie zresztą uproszczonej, rzecz jasna… Na początku lat 90. mieliśmy do czynienia z odwrotem od polityki, co zresztą naturalne po tych wszystkich koszmarach PRL-u. Sztuka stanowiła ucieczkę, azyl, niszę, w której mówiło się o sprawach Naprawdę Ważnych: miłości, samotności, cierpieniu, wierze – poza tym pieprzonym zgiełkiem świata. Nie wiem, co się stało z tą właśnie potrzebą ekspresji, bo jej teraz nie widzę, nie wiem gdzie jest, gdzieśkolwiek by była. Może jej nie ma zwyczajnie, bo potrzeby zanikły?\nRW: A czy ta zmiana Twojej perspektywy nie wynika z tego, że pełnisz funkcję Dyrektora Muzeum Literatury? Czy takie zajęcie – muzealnika – nie zmienia perspektywy?\nJK: Jak wiesz, z wykształcenia nie jestem muzealnikiem tylko literaturoznawcą. Dlatego spojrzenie na literaturę okiem dyrektora Muzeum tejże było, jest wciąż, dla mnie pewną nowością. Bo ja się do tej pory zajmowałem raczej tekstami niż ich twórcami, no oczywiście, jakieś istotne szczegóły, anegdoty – to tak. Ale biografistyka mnie nie pociągała specjalnie. Natomiast Muzeum to rękopisy, pamiątki po artystach, pozostałości po ich kolekcjonerskich pasjach, ich księgozbiorach itd. Tu wartością jest na przykład nieznany, bo nigdy niepublikowany wiersz Gałczyńskiego. Cóż z tego, że to jakiś ciężki socreal, maszynopis, stworzony niegdyś na zamówienie jakiegoś spółdzielczego pisemka, o którym dziś Bóg i ludzie dawno zapomnieli (oprócz nielicznych badaczy oczywiście). „Jakościowo” taki wierszyk to co najwyżej ciekawostka, ale z punktu widzenia zbiorów, które wzbogaca, szczegółów biografii pisarza – rzecz bardzo cenna. Jak znalazł też „obiekt” – w języku muzealnym – na jakieś przyszłe wystawy, gdzie nie będzie już tylko ciekawostką, ale elementem układanki, puzzle’a, jakim jest zazwyczaj wystawa.\nLiteratura z punktu widzenia ML to także – czasami naprawdę fascynujące – losy książek, rękopisów, rozmaitych innych artefaktów powiązanych z nieżyjącymi już twórcami. To także powikłane kwestie trudnych często relacji między spadkobiercami spuścizny, to przykłady bezinteresowności – gdy darczyńcy przekazują nam różne, nawet bardzo cenne rzeczy za zwykłe „dziękuję” i odwrotnie – pazerności, gdy posiadacze rękopisów czy pamiątek ewidentnie mają gdzieś pozamaterialną wartość tego, czym dysponują, zależy im tylko na tym, by sprzedać to z zyskiem.\nMam też frajdę, że mogę sobie podotykać rzeczy, których zwykły śmiertelnik dotknąć może co najwyżej wzrokiem na wystawie. Mamy tu na przykład rękopis „Uspokojenia” Słowackiego, rękopis „Grażyny”, mamy grypsy filomatów z więzienia, a także – chociażby – rozmaite rzeczy na razie nieznane, bo objęte karencją przez spadkobierców czy darczyńców. To trochę klimaty z „Pana Samochodzika” – wiesz, tajemnice muzealnych archiwów, wiedza dla wybranych…\nNo i poza tym Muzeum to także taka placówka, która ma kulturę upowszechniać: za mojej kadencji zrobiliśmy mały zwrot ku literaturze najnowszej. Urządzamy spotkania z pisarzami w naszej oryginalnej formule - pisarz wygłasza tezę, z którą spiera się młodzieżowy „trybunał” - robimy promocje książek. Ostatnio np. Tomaszowi Budzyńskiemu, wokaliście „Armii”! Wpuściliśmy na nasze „salony” najmłodszych poetów - współpracujemy w tej materii ze słynnym Staromiejskim Domem Kultury.\nAle to też jest biuro, określone przepisy, ustawa o zamówieniach publicznych itd., więc administrowanie. Faktury, przelewy, sprawy personalne… W tej materii rzeczywiście kultura może być źródłem cierpień…(śmiech).\nRW: A to całe muzeum to nie jest też jakaś lekcja pokory wobec tego wszystkiego, co nam w literaturę nie wchodzi, to tego wszystkiego co stanowi osnowę. Uczymy się ją oddzielać, odrywać a ona może jest właśnie ciekawa, istotna? Takie oddanie sprawiedliwości autorowi a nie tylko tekstom?\nJK: No tak, tak. Jest po pierwsze ciekawość, takie pożądanie ciekawości… Jakie fajki palił Gombrowicz, jak wyglądał jego ulubiony zegarek? Przy jakim biurku pisał wiersze Baczyński, jaki szal nosiła jego żona Barbara? Jakiego pióra używał Mickiewicz? Wymieniam oczywiście te przedmioty, które mamy w naszych zasobach. Ale czy to lekcja pokory? Przecież nie dla biurka Baczyńskiego czy fajek Gombrowicza pamiętamy o nich. Wiem, że istnieje pewna część publiczności, którą mogą bardziej zajmować artefakty po pisarzach niż ich twórczość. Bo to, jak wspomniałem, skądinąd fascynujące. Specyfika przedmiotu, świadomość, że należało to do wielkiego albo ulubionego pisarza. Te przedmioty zaświadczają, że non omnis moriar, ale przecież nie interesowałyby nas aż tak bardzo, gdyby w przeszłości nie należały do ludzi, którzy stali się znani, sławni i czytani nie z powodu pióra czy fajek jakich używali. Ja bym to uznał za rodzaj dopełnienia. Czasem to rzecz, czasem to jakaś ciekawostka z życia, anegdota literacko – towarzyska. Czasami niosą w sobie jakąś mądrość, czasami napomnienie, czasami przedni żart. I jakoś tak – to oczywiste – „ożywiają” pisarzy, ich epokę. Bywa, że wzruszają, że spoza tekstów pozwalają zobaczyć człowieka – z jego codziennym dramatem i ekstazą istnienia.\nRW: Gdybyś jutro miał umrzeć – jakie wiersze chciałbyś żeby po Tobie zostały? Które konkretnie?\nJK: Wow! Przyczadowałeś! Ale ok. Zatem: „Zaprzysiężony”, „Splugen, stacja benzynowa”, „Pośpiech”, „Vermeer maluje”, „Oda św. Hieronima”, „Okno”, „Elegia na śmierć szczegółów”, „Psalm V”, „Waleta jesienna”, „Przez sen”, „Lament IX”, „Abraham, przeprosiny”, „Second hand”… I tak chyba przesadziłem. Żeby zostało po mnie te trzynaście wierszy… Aż trzynaście wierszy po całej tej pisaninie… To byłby przywilej!\nRW: To była prośba o stanie się muzealnikiem samego siebie (śmiech), co byś chciał, żeby po Tobie zostało? I jakie eksponaty ze swojego czasu burzy i naporu chciałbyś przyjąć do swojego muzeum? Błoto z butów Karola Maliszewskiego, krzyżyk Roberta Tekielego z czasów nawrócenia, oryginał wiersza trzech Marcinów do Juliana Kornhausera, jakąś archiwalna gitarę ze zbiorów Pawła Dunin Wąsowicza?\nJK: Na pozór muzea są pewnego rodzaju „śmietnikiem” a muzealnicy przypominają ludzi, którzy kompulsywnie gromadzą rzeczy. Ale jest w tym głęboki sens – nigdy nie wiadomo, jaki artefakt – rękopis, pamiątka po pisarzu, choćby najdrobniejsza, z czasem, albo w jakichś okolicznościach, ujawni nagle swoją wartość, jeśli – na pierwszy rzut oka – takiej nie posiada... Dlatego muzea zbierają „wszystko”. Przekomarzam się trochę z szefem Działu Rękopisów, że niedługo trzeba będzie zmienić nazwę na „Dział Rękopisów i Twardych Dysków”, bo przecież ewoluuje habitat pisarski i długopisy, wieczne pióra czy papier odchodzą pomału do lamusa.\nZatem – z listy rzeczy, które wymieniłeś powyżej – bierzemy wszystko! Może tylko zamiast błota z butów Karola Maliszewskiego wolelibyśmy jego turystyczne buty, w jakich przemierzał góry podczas swych wędrówek, owocem których były liczne wiersze (śmiech).\nWedług naszego statutu mamy też dokumentować objawy „kultu pisarzy”, a więc przejawy form pamięci i docenienia dorobku. W tym szerokim pojęciu mieszczą się rozmaite „obiekty”. Mamy nawet serię zdjęć polskich statków handlowych nazwanych na cześć polskich literatów.\nMuzeum Literatury ofiaruję swoje nieliczne rękopisy oraz czarny notatniczek, w którym zapisane są brudnopisowe wersje wierszy, mniej więcej od 1996 roku, a także rozmaite notatniki – z wierszami i agendą moich czynności jako dyrektora tej instytucji. Może też kilkanaście książek – tych drogocennych, starych, z końca XIX i początków XX wieku. Chętnie też zapiszę w testamencie twardy dysk mojego komputera (śmiech).\nNie przywiązuję wagi do pamiątek po sobie. Budda naucza, by nie przywiązywać się do rzeczy.\nRW: W rozmowie, którą przeprowadziliśmy lat temu 11 lub 12 wspomniałeś, że proza to popłyczyny eposu i nie poważasz prozy jako gatunku, tymczasem mam wrażenie, że po umiarkowanym sukcesie autobiograficznej książki „Jak nie zostałem menelem” polubiłeś tę popłuczynę? Na co ona pozwala więcej niż poezja, Tobie jako twórcy? Czym uwodzi?\nJK: Uprawiam prozę gatunkową, kryminalną. To rodzaj rozrywki – dla mnie piszącego i dla czytelnika jednocześnie. Żadnych wielkich ambicji zatem. Trochę gierek, bo lubię postmodernistyczne gierki w prozie. Ucieczka od innych zajęć. Nie traktuję tego zbyt poważnie, choć wobec czytelnika staram się być solenny. Proza niczym nie uwodzi. Od autora wymaga pracy, systematyczności, rzetelności. Odbiorcy powinna dawać atrakcyjność i oderwanie od codzienności. Nie jest jej ideą, dzisiaj, prowadzenie ku ważnym problemom. Gombrowicz pisał, że rolą poważnej literatury (prozy) jest stawiać nieprzyjemne i ważne pytania, które wytrącić mają czytelnika z komfortu bezrefleksyjnej egzystencji. Nie mam takich ambicji. Moja proza to raczej ucieczka od tego, co ważne. W prozie piszę rzeczy nieistotne, bo lubię się zabawić i liczę na to, że zabawię mojego czytelnika. Tyle i aż tyle.\nRW: Ale zakładasz, że może jeszcze się zdarzyć światu, literaturze polskiej poważna, mocna proza, czy może jej cechą immanentną jest rodzaj niepowagi, strojenia się w piórka, który wyklucza poważną refleksję? To w ogóle pytanie, o to czy literatura jeszcze ma prawo miewać takie pretensje do powagi? Bo ja na przykład mam wrażenie, że nawet jak próbuje z powaga jakiś problem podjąć, to natychmiast sama się ośmiesza.\nJK: Proza generalnie miała swoje ostatnie „5 minut” powagi w dziejach gdzieś – mniej więcej – od połowy wieku XIX do połowy wieku XX. Dalej, teraz, to już jest – mniejszy czy większy - kabaret. Wielkie narracje, poruszające i ważne odpłynęły wraz z paradygmatem modernistycznym w sztuce. Teraz mamy komercję (rozrywkę), której wartość mierzy się w sprzedaży oraz albo prozę hermetyczną przeznaczoną dla koneserów, albo rozmaite postmodernistyczne rozwiązania (które, skądinąd, potrafią mnie rozbawić i zaintrygować), rezygnujące programowo z powagi i istotności na rzecz gier, spekulatywności i intelektualnych – tym razem – rozrywek. Literatura światowa generalnie cierpi na brak ważnych pisarzy i ważnych tekstów, a literatura polska nie jest tu wyjątkiem. Skończyły się czasy ważnych pisarzy i ważnych dzieł, energia intelektualna współczesności lokuje się gdzie indziej – w filozofii społecznej, w ekonomii, w przemianach obyczajowych.\nRW: Wychodzi nam taki mętny katastrofizm z tej wymiany zdań. Marginalni twórcy wyżywający w nieistotnym rodzaju sztuki w prowincjonalnym kraju przeprowadzają sobie rozmowę, która zostanie opublikowana niskonakładowym piśmie adresowanym do wąskiego grona odbiorców. Nie ma nadziei dla literatury, poezji, prozy? Sztuka zawsze korelowała z przemianami ekonomicznymi, obyczajowymi, społecznymi, historycznymi. To, co powiedziałeś o przeniesionej energii intelektualnej współczesności o tyle mnie nie przekonuje do końca, czy wydaje się niepełna konstatacją, że tak bywało, że zmieniały się w historii paradygmaty kultury, ekonomii, polityki ale to nie unieważniało literatury. Czasem wręcz przeciwnie! Co zatem się stało? Co się dzieje?\nJK: W pierwszym odruchu mam ochotę odpowiedzieć, że niby skąd ja miałbym wiedzieć? A co ja jestem – profesor Bauman? Albo – z innej parafii – Wojciech Wencel czy Tomasz Terlikowski? Ich spytaj!\nPo chwili oczywiście mógłbym rozwinąć jakąś myśl w duchu, że kultura współczesna podlega procesowi degutenbergizacji z jednej a polisensoryczności z drugiej strony. Ale to są akademickie dywagacje, których bym nie przeceniał. Tak jak generałowie są przygotowani zawsze do wojny, która już była, a nie tej, która będzie (oby nie!), tak badacze kultury zazwyczaj są retrospektywni i retroaktywni. W prognozowaniu my akademicy, bo wszak jestem też, choć niewybitnym, akademikiem, nie jesteśmy najlepsi. Więc o zmianie wiodącego dotychczas paradygmatu kultury nie ma co ględzić.\nMógłbym też – z innej beczki tym razem – próbować odpowiedzi na Twoje pytanie w duchu komentarza, który wygłosił w mojej obecności pewien emerytowany, a niegdyś bardzo prominentny polityk SLD z akademickim backgroundem: „Najpierw musimy się nałykać kasy, żeby powrócić do wartości.” Bo zobacz – w społeczeństwach sytych, nawet dotkniętych dojmująco przez kryzys, czytelnictwo nie podupada, a wręcz kwitnie. Ile książek rocznie czyta statystyczny Szwed? Dlaczego poezje Szymborskiej sprzedają się lepiej we Włoszech niż w Polsce? W Italii minister pracy nosi plastikową obrączkę z cytatem z naszej Noblistki, a słyszałeś naszych polityków odwołujących się do literatury? No może oprócz Jarosława Kaczyńskiego, który niegdyś przywołał cytat z „Chorału” Ujejskiego, a i tak była afera, bo niemal nikt nie zidentyfikował tego kryptocytatu ani jego metaforycznego sensu.\nLiteratura straciła, jeśli w ogóle kiedykolwiek miała rzecz jasna, swoją moc formacyjną. To się stało, to się dzieje. Ludzi ekscytują problemy świadczeń emerytalnych, proobywatelskich rozwiązań legislacyjnych, niskich podatków i niskich cen benzyny, a nie problemy duchowości. A o niskich podatkach czy emeryturach literatura nie ma zbyt wiele do powiedzenia. Sztuka jest istotna dla wspólnot, które przeżywają graniczne konflikty, a z drugiej strony dla wspólnot, które takie problemy mają już za sobą. W tym pierwszym wypadku idzie o kwestie tożsamości i grupowej nadziei, a w drugim – o zaspokajanie potrzeb wyższego rzędu, bo o potrzeby prymarne nie trzeba już się martwić.\nA Ty sam nie widzisz, co się dzieje? Jakie gówno dominuje na listach bestsellerów? Jak superelitarne jest grono odbiorców poezji? Literatura globalnie spsiała, bo nasze czasy są czasami marketingu nie refleksji!\nRW: A czy za tą zmiana paradygmatu kulturowego dotyczącego literatury nie stoją zmiany w naszej szkole? Ty masz na to także swoiste spojrzenie, boś w szkole jako polonista i w rozlicznych gremiach dyskusyjnych narobił. Jak na to patrzysz?\nJK: Pracowałem w szkole dwadzieścia lat, startowałem jeszcze w schyłkowym PRL-u. I właściwie nieustannie trwały jakieś – mniejsze lub większe – reformy. Zdaje się, że reforma to po prostu stan naturalny w edukacji. Teraz też wchodzi już do liceów nowa podstawa programowa, która nieco uwalnia kanon lektur i daje nauczycielom większą swobodę w pracy koncepcyjnej. Pytanie tylko czy będą chcieli z tego skorzystać, bo nauczyciele to grupa raczej konserwatywna wobec nowości i nim niechętna.\nNiemniej uczyć się będzie rzeczy podobnych, tu nie ma rewolucji. Literatura teraz co prawda nie jest prezentowana w sposób historycznoliteracki, kładzie się raczej nacisk na umiejętności – czytania ze zrozumieniem generalnie czy w ogóle umiejętności obcowania ze sztuką, ale na mój gust to za mało.\nMiałem ostatnio taką przygodę, jako ojciec dziewięcioletniej Weroniki, która musiała przeczytać jakiś fragment „Plastusiowego pamiętnika”. Pamiętasz tę książkę? Ty ją czytałeś, ja ją czytałem, moi rodzice ją czytali, a teraz Weronika. No i ona szybciej przeczytała te fragmenty niż mnie później zajęło wytłumaczenie jej, co to jest stalówka. Lektury są mocno nieżyciowe i naprawdę nie przesadzam mówiąc, że liczne dzieciaki, te młodsze i te starsze, zniechęcają do czytania. Niedawno mój kolega z wydziału, profesor Grzegorz Leszczyński, znawca literatury dla dzieci i młodzieży miał takie emocjonalne wystąpienie na sesji, bardzo krytyczne. Bo szkoła nie daje dzieciakom możliwości spotkania z „rytuałami przejścia”, nie podejmuje – także za pomocą literatury tzw. tematów trudnych, ale i żywo młodzież interesujących. Śmierć, samobójstwo, HIV, dom jako rodzinne piekło – tych tematów nie ma. I w tym sensie humanistyka w szkole jest postrzegana w sposób skansenowy, jako coś kompletnie nieżyciowego i odklejonego od rzeczywistości, w jakiej się żyje. A przecież mogłaby też wprowadzać do „przyjemności tekstu”, byleby to robić na czymś innym niż – dajmy na to – nieczytelni dziś zupełnie „Ludzie bezdomni”.\nWięc szkoła mogłaby uczyć radości czytania a nie oduczać, jak to się dziś dzieje w przypadku wielu absolwentów.\nRW: A to nie nasza trochę jako poetów wina, że grono nam się zrobiło superelitarne? Może jako grupa, środowisko popełniliśmy w ostatnich 20-30 latach jakiś błąd, wybraliśmy złą strategię, że daliśmy się zpechnąć na margines i przez to części mowy złożonej i trudniejszej także wyjechały na margines? Mówię o kontekście typowo polskim, bo gdy mowa o kontekście przemian kultury globalnej – to nasz wpływ, Twój, mój, Igora Stokfiszewskiego, Pawła Dunin Wąsowicza czy Tomasza Różyckiego był i jest mierny. No ale tutaj na miejscu – ten wpływ na recepcję poezji jakiś był i jest. Może trzeba było zakładać grupy rockowe, kiedy był na to czas i łoić grunge do tekstów Lekszyckiego? Muzyka głośna, ktoś by dla świętego spokoju się z nami liczył.\nJK: No ale co moglibyśmy zrobić? Można było dbać o komunikację z czytelnikiem – i mam wrażenie, że akurat ja o to dbałem. Na krytykę literacką, na przemiany w medialnym obiegu Kultury wszak większego wpływu nie mamy (i nie mieliśmy).\nNowa, młoda poezja skręciła tymczasem ku hermetyczności, stąd pewnie powodzenie i podziw licznych twórców dla Andrzeja Sosnowskiego. Z drugiej strony, to banał skądinąd, czasy nie są zbyt poetyckie, prawda? Więc to, co czyni Marcin Świetlicki, nasz ostatni poeta narodowy, ma sens. Wybrał komunikację drogą rocka, jego koncerty zastępują tradycyjne spotkania autorskie; jest to jakiś pomysł na docieranie z wierszami do szerszej publiczności.\nAle czasy poezji, moim zdaniem, należą już do przeszłości. Czasy literatury, w dawnym jej rozumieniu także. Kultura ewoluuje ku jakimś nowym formułom. Właśnie tak to widzę – kultura nie musi opierać się na cywilizacji druku. Byleby była jeszcze humanistyczna i wartości humanizmu niosła. Nie do zniesienia wydaje mi się natomiast zrównanie kultury z rozrywką. Jeśli do tego dojdzie, a dojść może, wtedy będzie naprawdę dramat.\nRW: Zrównanie kultury z rozrywką moim zdaniem następuje, jest faktem, szczególnie w naszym pięknym kraju, w którym jak on długi i szeroki pieniądze przewidywane w budżetach samorządów z paragrafu „kultura” wydaje się na festyny i horrendalnie wysokie honoraria gwiazd i gwiazdeczek rzekomo komercyjnych, które w rzeczywistości żerują na publicznych środkach – takich jak np. Lady Pank (gdzie ten Pank panowie, gdzie), że pozostanę przy takim przykładzie. Wracając do literatury – modne jest pohukiwanie, że młoda literatura jest wywrotowa, że jest w sposób „oczywisty” lewicowa. Ostatnio – czyli w marcu 2012 tekst na ten temat Przemysława Witkowskiego w „Przekroju”. Rozumiem, że nie pogadamy o konkretnych realizacjach tego postulatu – ale może samej idei takiej poezji zaangażowanej. Czy ona w ogóle jest możliwa? Jaka? Czy w jakiejś mierze powtórzenie gestu „Nowej Fali” a z innych ideologicznych pozycji lewicujących poetów dwudziestolecia – chociażby Wata - w dzisiejszych czasach jest możliwe? Jak ono miałoby wyglądać, żeby nie było śmieszne?\nJK: Kurczę, trudne pytanie. Ale ważne. Ze środowisk zaangażowanych politycznie – np. ze strony Krytyki Politycznej, ale przecież nie tylko – słychać taką tezę, że cała literatura jest polityczna i jakoś tak zaangażowana: jeśli nie deklaratywnie, to immanentnie – np. przez wybory, jakich twórca dokonuje w stosunku do swego dzieła. Mieliśmy nawet w Muzeum spotkanie z Jerzym Sosnowskim, który wygłosił polemiczny wobec tego poglądu speech: że literatura nie musi być polityczna, żeby być dobrą. Boję się, że zaangażowanie sztuki dzisiaj – takie jasne, deklaratywne – idzie pod rękę z automatycznym obniżeniem jej jakości estetycznej, że, jednym słowem, sztuka na tym traci – popadając albo w publicystyczność, albo wręcz w propagandę. Ja do zaangażowania literatury żywię nieufność, to skaza po PRL-u, pewnie pokoleniowa, na pewno osobista. Od zaangażowania w demokratycznym kraju są instytucje – choćby społeczne, bo nie myślę tu oczywiście o partiach politycznych, jest wolna prasa czy media w ogóle. Tam jest miejsce na interwencjonizmy. Zaangażowanie literatury toleruję w stopniu, w którym to zaangażowanie widoczne jest, jak, dajmy na to, w pisarstwie Mariusza Sieniewicza. Ani publicystyka, ani śmieszność, prawda?\nRW: Wiesz, jakoś kilka razy obraca nam się w rozmowie duch buddyzmu. Nie chcę wkraczać bynajmniej w sferę Twoich prywatnych rozstrzygnięć religijnych ale co się stało, że to nagle stało się Tobie bliskie. Dlaczego Budda a nie Kohelet?\nJK: Jak powiada poeta – Ryszard Krynicki – „Buddo, Chrystusie, nadaremnie się ukrywasz w tylu wcieleniach”. Więc i Budda, i Kohelet. I wcale nie nagle.\nPowiedziałbym, że najważniejszy nurt mojego wierszopisania, i to niemal od samego początku – to, mówiąc Heideggerem – poszukiwanie śladów po zbiegłych Bogach. Nie jestem człowiekiem religijnym, ale mam ogromną potrzebę religijności, przy czym katolicyzm, w którym zostałem wychowany, nie daje mi pełni identyfikacji. W protestantyzmie, dajmy na to, pociąga mnie idea skromności i pracowitości oraz idea fiducji: że zbawienie to rzecz wzajemnego zaufania (fides) między człowiekiem a Bogiem, co Stary Testament nazywa Przymierzem, ale to Przymierze brzmi jakoś bardziej groźnie, kontraktowo i w ogóle – patrząc na przykład na przygody Hioba – nie bardzo bywa wiarygodne (śmiech). Nie, nie, rzecz jest poważna. Mam wrażenie, że żyję z poczuciem, że Boga nie ma, ale jakże ja chciałbym, żeby był! Przy czym nie mam potrzeby praktyki w konkretnej liturgii, tzw. zewnętrzne objawy kultu są mi raczej obojętne, a czasami – jak w przypadku buddyzmu właśnie – wydają mi się kompletnie obce i nawet – do pewnego stopnia – niezrozumiałe. Z drugiej strony nie chciałbym wyjść na jakiegoś „new age’owca”, który radośnie buduje na swój prywatny użytek jakiś synkretyczny model religijny poprzez wybiórcze kojarzenie rozmaitych elementów z rozmaitych systemów – jak mu wygodnie. Nie. Ja jestem świadom tego, co robię. Idę troszkę tak drogą zaleceń Pascalowych: żeby żyć, jakby transcendencja istniała, choć brak mi łaski wiary, że istnieje. Na poziomie ludzkiej codzienności funkcją tej skłonności religijnej jest dla mnie etyka. Więc, także z Koheleta – caritas, która jest przecież permutacją greckiej agape, z Koheleta również: zgoda na przemijanie, bo wszak wszystko, co zrodzone w czasie, także ja sam, musi odejść. Nie zatem ja sam jestem ważny, tylko moje czyny – wobec innych. A buddyzm oferuje nieprawdopodobne wyzwanie etyczne, jakoś zresztą, z tym, co mówię, korespondujące. Że istotą bytu człowieczego jest współczucie wobec istot – nie tylko ludzkich. I te cnoty – by cieszyć się powodzeniem innych, płakać z tymi, co cierpią i pracować nad sobą, żeby nie sprawiać bólu. Wolałbym - a tam, wypalę z grubej rury – wolałbym, żeby zapamiętano mnie jako dobrego człowieka, nie zaś tylko jako dobrego poetę. Choć jeśli zostanę także zapamiętany jako dobry poeta – nie będę miał nic przeciwko temu (śmiech).\n- Amen, Om, Szalom i szczęść Boże.


Wynajmę mieszkanie dwupokojowe: Bydgoszcz Wzgórze Wolności , 42 m2, 2000 PLN, 2 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie dwupokojowe na wynajem Bydgoszcz, Wzgórze Wolności - 42,0m2\nMieszkanie 42,0m2, 2 pokoje Bydgoszcz, Wzgórze Wolności\nDo wynajęcia mieszkanie 2- pokojowe o powierzchni 42 m2 zlokalizowane na bydgoskim Wzgórzu Wolności. Mieszkanie mieści się na wysokim parterze w nowym apatramentowcu. Teren jest ogrodzony, brama na pilota. W skład mieszkania wchodzi: salon z aneksem kuchennym w zabudowie, wyposażony w lodówkę, kuchenkę oraz płytę indukcyjną, przestronny balkon sypialnia przedpokój łazienka z WC Blok wyposażony jest w nowoczesne rozwiązania ekologiczne tj. rekuperacja oraz fotowoltaika. Na terenie posesji plac zabaw dla dzieci, internet. Bardzo dobra komunikacja z centrum miasta. Mieszkanie jasne i bardzo ładne. OFERTA DOSTĘPNA OD WRZEŚNIA. Koszty: 2000 zł miesięcznie. BEZ DODATKOWYCH OPŁAT!!! 2000 zł kaucja Możliwość wykupienia miejsca parkingowego pod budynkiem za dodatkową opłatą 200 zł. Serdecznie zapraszam Sylwia Zielonka tel. 664pokaż telefon bydgoszcznieruchomosci.com == Szczegóły nieruchomości == ilość pięter w budynku: 5 materiał: cegła ilość łazienek: 1 okna: PVC rodzaj budynku: blok TV-kablowa: Tak teren zamknięty: Tak okolica: centrum miasta stan: do zamieszkania umeblowanie: pełne parkowanie: miejsce parkingowe domofon: Tak balkon: Tak ilość pokoi: 2 teren strzeżony: Tak piętro: parter rodzaj ogrzewania: ekologiczne\nOsoba odpowiedzialna zawodowo: Sylwia Zielonka\nMieszkanie w nowym budynku, oczekujące pierwszych lokatorów. Salon z aneksem kuchennym, sypialnia oraz łazienka. Drzwi wejści...\nOferta CLASS, którą oglądasz, jest aktualna i dokładnie sprawdzona pod względem formalno-prawnym. KLUCZE W SIEDZIBIE KANCELARII....\nmieszkanie Bydgoszcz, Osiedle Leśne, Leśna\nAPARTAMENT z KLIMATYZACJĄ 40m2 + TARAS 15m2 + 2 MIEJSCA POSTOJOWE W GARAŻU PODZIEMNYM. INTERNET + TV UPC W CENIE! Do wynajęc...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Bydgoszcz, Wzgórze Wolności Powierzchnia: 42,0 m2 Cena: 2 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 21565\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Bydgoszcz, Wzgórze Wolności Powierzchnia: 42,0 m2 Cena: 2 000 PLN Proszę o kontakt


UFC 3 - pierwsze wrażenia z trybu kariery - Padem o ścianę\nNa szczęście moje obawy okazały się po części bezpodstawne. Gameplay został dopracowany, wiele rzeczy usprawniono, a mikrotransakcje w ogóle nie wpływają na odbiór gry podczas rozgrywania trybu kariery, czyli tego, na bazie którego powstał niniejszy wpis.\nAle od początku. Po uruchomieniu wita nas jak zwykle świetnie zmontowany materiał filmowy, w którym przeplatają się elementy gameplayu oraz fragmenty prawdziwych walk. Całość okraszona jest komentarzem Conora McGregora – człowieka sygnującego grę własnym nazwiskiem i twarzą, który opowiada, jak doszedł do swojego sukcesu. Zwieńczeniem intra jest walka połączona z tutorialem, po którym przejmujemy stery i możemy zaczynać swoją przygodę w UFC 3.\nBardzo miłą niespodzianką jest spolszczenie gry przez lokalny oddział EA. Biorąc pod uwagę niszowość gatunku i małą popularność sportu w Polsce należą się za to ogromne brawa. Niestety przetłumaczono jedynie napisy; ścieżka dźwiękowa wraz z komentarzem pozostały w oryginalnej formie.\nGłówne menu przypomina to, co widzieliśmy w UFC 2 i to, do czego EA Sports zaczyna nas przyzwyczajać we wszystkich swoich grach sportowych. Menu tworzą kafelki podzielone na sekcje: gra offline, gra online i personalizacja.\nJak już wspominałem, skupiłem się tylko na grze offline, ponieważ zanim stanę w szranki z innymi graczami, lubię poznać wszystkie mechanizmy gry, a nic nie uczy lepiej niż samodzielne przejście kampanii.\nCieszę się, że nie zdecydowano się na takie rozwiązanie jak w ostatnich FIFAch czy Fight Night, więc nie mamy tu do czynienia z nakreśloną odgórnie historią narzuconej przez twórców postaci. Możemy zatem dowolnie kreować karierę stworzonego przez siebie zawodnika. Opcji customizacji jest sporo, choć w porównaniu z poprzednią częścią nie zauważyłem nic nowego. Nadal nie podobają mi się modele tułowia/budowy ciała, które tak naprawdę różnią się tylko brzuchami. Nie możemy np. stworzyć mocno umięśnionego zawodnika wagi ciężkiej, przypominającego Alistara Overeema (mimo że sam Overeem ma znakomicie odwzorowaną sylwetkę, to kreator nie pozwala na osiągnięcie identycznego efektu). Jest to co najmniej dziwne. Po raz kolejny mamy możliwość wykorzystania funkcji GameFace, która pozwala na odwzorowanie własnej twarzy w grze na podstawie zdjęć zamieszczonych na serwerach EA. Efekt jest zaskakująco dobry, a generowanie naszej twarzy w grze zajmuje dosłownie kilka sekund (czyli kilkakrotnie mniej niż w poprzednich odsłonach).\nPo dopieszczeniu detali u naszego nowego zawodnika zaczynamy kreować jego karierę. Tu na wzór EA MMA startujemy w mniejszej lidze i dopiero po kilku wygranych walkach zauważa nas Dana White i daje nam szanse na kontrakt z UFC. Moim zdaniem początek jest trochę za krótki. Zdążyłem wygrać raptem 3 walki, kiedy już zaproponowano mi przejście do ligi UFC. Wolałbym rozegrać co najmniej jeden pełny sezon lub mieć szansę na zdobycie tytułu zanim wypłynę na szerokie wody.\nW UFC czekają już konkretni zawodnicy i konkretne pieniądze. Przygotowując się do każdej walki trzeba zaplanować czterotygodniowy obóz przygotowawczy i określić, w jakim miejscu się odbędzie (wszystko w oparciu o dostępny budżet). Najtańszą opcją jest siłownia w garażu, ale profity płynące z takiego treningu są wprost proporcjonalne do inwestycji. Do dyspozycji są też rozmaite kluby specjalizujące się w konkretnych aspektach MMA (np. klub pięściarski, klub zapaśniczy, BBJ itd.). Za możliwość korzystania z klubu musimy słono zapłacić – na początku wykupujemy jednorazowo członkowstwo, następnie płacimy za każdy tydzień obozu, który zdecydujemy się spędzić w danym klubie.\nKażdy tydzień to 100 punktów do wykorzystania na trening (rozwijający nasze atrybuty), naukę (opanowywanie nowych uderzeń lub rozwijanie tych już znanych), promocję (pozwalającą na zdobycie większej ilości fanów i rozgłosu) i sparing (sparing partner walczy takim samym stylem co nasz przyszły przeciwnik).\nTrening polega na doborze odpowiednich ćwiczeń rozwijających od 2 do 3 naszych atrybutów: praca nóg, szybkość, blok, ruch głową, obalenia itd. Jedno ćwiczenie to koszt rzędu 10–20 punktów. Po ustawieniu treningu atrybuty naszego zawodnika wzrastają o odpowiednią ilość (maks to 100). Podczas ćwiczeń jesteśmy też narażeni na kontuzje i nadwyrężenia. Pojawiają się one losowo i sprawiają, że zamiast rozwinąć dany współczynnik, degradujemy go. Dlatego warto zwracać uwagę na kary, jakie dana kontuzja powoduje przy konkretnym współczynniku i unikać go podczas doboru ćwiczeń. Na wyniki osiągane podczas ćwiczeń nie mamy większego wpływu. Szkoda. W poprzednich odsłonach mieliśmy wybór: symulacja z uzyskaniem średniego wyniku lub wzięcie sprawy w swoje ręce i udział w minigrze. Uzyskany wynik miał bezpośredni wpływ na osiągany przez zawodnika postęp. Było to przyjemne urozmaicenie rozgrywki i odskocznia od nudnawych statystyk.\nNauka nowych ciosów opiera się na wyborze trenera (każdy może nas nauczyć czegoś nowego) i wykonaniu wyzwania, np. 30 celnych uderzeń w 30 sekund.\nPromocja to zupełna nowość w serii. W tryb gry sprawnie wpleciono moduł profili społecznościowych, pełniących dziś ogromną rolę w promowaniu siebie jak i w komunikacji z fanami. W grze pojawia się medium podobne do Twittera. Możemy tam umieścić post lub krótki filmik z treningu, co przysporzy nam więcej fanów i zwiększy rozgłos przed walką. Fani często też komentują nasze poczynania. Ale – uwaga – dokładnie jak w prawdziwym życiu, komentarze są nie tylko pozytywne. Możemy na nie odpowiadać, a sposób, w jaki to zrobimy (neutralnie, z pokorą lub arogancko) wpływa na nasz odbiór przez fanów. W tej sekcji dostępne są również aktywności związane z klubem. Przykładowo po treningu możemy umyć maty, co zaowocuje zniżką w klubie i gronem dodatkowych fanów zaraz po tym, jak właściciel pochwali się naszą aktywnością na portalu społecznościowym.\nPo okresie przygotowawczym czas na walkę. W tej części, tak jak w poprzednich odsłonach gry, wszystko zrealizowane jest znakomicie. Zawodnicy wychodzą w rytm ulubionej muzyki, w towarzystwie całej ekipy. Im większa popularność zawodnika, tym więcej widzów na trybunach/widowni.\nPo prezentacji zawodników wybija gong i walczymy. Sama walka nie zmieniła się diametralnie, ale dzięki wprowadzonym zmianom jest ona dużo przyjemniejsza i zdecydowanie bardziej intuicyjna. Podstawowe przyciski odpowiadają za proste lewą i prawą ręką oraz low kicki lewą i prawą nogą. LT to modyfikator uderzeń na tułów, LB i RB to modyfikatory uderzeń pozwalające wykonywać ciosy specjalne. Kombinacji jest bardzo dużo i z czasem nasz zawodnik dysponuje niemałym wachlarzem ciosów. Blokujemy standardowo RT, a prawa gałka służy nam za ruch tułowiem. W parterze też zmiany na lepsze. Przejścia wykonujemy prawą gałką, LB służy za modyfikator przejść a LT za modyfikator poddań – łatwe do zapamiętania i proste w użyciu.\nNajwiększą nowością jest rozpoznanie siły nacisku na przyciski. Dzięki temu muskając przycisk jesteśmy w stanie zamarkować cios, a wciskając go z większą siłą, doprowadzamy cios do końca. Muszę przyznać, że jest to rozwiązanie niezwykle intuicyjne i działające sprawniej niż z użyciem osobnego przycisku jako modyfikatora do markowania ruchów. Animacje nabrały rumieńców, chociaż już wcześniej były znakomite. Oko cieszy usprawniony model uszkodzeń twarzy – jest tak naturalny, że zawodnicy już po kilku przyjętych ciosach mają otarcia i pęknięcia skóry, a po skończonej walce z uszkodzeń twarzy można wyczytać wszelkie trudy potyczki.\nReasumując, gra bardzo mi się spodobała. Ma w sobie wszystko to czego brakowało mi w UFC 1 i UFC 2. Testowałem ją na Xbox One X, na którym wygląda niesamowicie. Dzięki abonamentowi EA Access miałem okazję ograć 10-godzinnego triala jeszcze przed premierą gry, która odbędzie się 04.02.2018. Niestety cena premierowa i liczne edycje nie zachęcają do zakupu (najtańsza, standardowa wersja to koszt 260 zł). Na szczęście gry EA szybko tanieją i równie szybko pojawiają się w skarbcu EA Access. Gorąco zachęcam do zapoznania się z grą, jeśli kiedykolwiek marzyliście o postawieniu stopy w oktagonie lub jeśli po prostu MMA to Wasza pasja, bo EA UFC 3 to do tej pory najlepsza gra o mieszanych sztukach walki. Enjoy!\nDeals with Gold: 30 stycznia – 5 lutego\nNowe gry w następnym tygodniu 29.01 – 04.02