Katarzyna Michalak: 2013\nOd stycznia do grudnia, czyli działo się, oj działo...\nNim rozpocznę nowy rok wpisem o postanowieniach noworocznych (wierzę w nie święcie i co roku postanawiam), krótkie podsumowanie roku 2013.\nStyczeń: przełamałam się i napisałam "Mistrza" - thriller erotyczny. Dodam, że wbrew moim obawom bardzo dobrze przez Was przyjęty. Zaskoczyłam Was, zaskoczyłam siebie. Teraz już nic nas nie zaskoczy, no nie?\nLuty: premiera "Sklepiku z Niespodzianką. Lidki", a chwilę później ogromna radość i zaskoczenie: Lidzia otrzyma od Was tytuł "Najlepszej książki na wiosnę"!\nMarzec: zima trzyma i będzie trzymać do końca kwietnia (tak było, pamiętacie?), sikorki pochłaniają dwudziesty kilogram ziaren słonecznika (dwudziesty w tym sezonie).\nKwiecień: nadal zima, już nie mogę wytrzymać, przygotowałam kawałek ogródka i zamówiłam pierwsze krzaczki róż. Będzie pięknie. Kiedyś.\nMaj: premiera "Bezdomnej", książki, która wykończyła mnie psychicznie, fizycznie i emocjonalnie, bardzo ważnej książki, ostrej, trudnej, kontrowersyjnej i... równie dobrze przez Was przyjętej (może nawet lepiej) jak "Mistrz". Niniejszym z szufladki "Autorka literatury kobiecej" zostaję przeniesiona do szufladki przestronnej "Autorka wszechstronna".\nCzerwiec: Zauważyły mnie (czy raczej "Bezdomną") media, ale że nie mam parcia na szkło i coraz bardziej cenię "polską wieś spokojną", wycofałam się do mojego azylu. Piszę.\nLipiec: jest cudnie! Róże kwitną! Kocham moje róże! W szczególności wspaniałą Erotikę, prześliczną Aquarellę i zniewalającą pięknem i aromatem Lady Emmę Hamilton. Jak dla mnie rok mógłby się składać z dwunastu lipców.\nSierpień: płaczecie nad "W imię miłości" i losami Ani z Jabłoniowego Wzgórza - ta książka jako pierwsza zostanie pół roku później przetłumaczona na język angielski, ale o tym ciiicho sza!\nWrzesień: cierpię. Choć róże nadal kwitną, wiem, że zbliża się jesień. Więc cierpię. Jedyną pociechą jest "Przepis na szczęście" i ciasto Kocham Cię. Odkryłam Hotel Branicki i Białystok. Dobrze mi tam.\nPaździernik: to o czym marzyłam wiele, wiele lat - ukochana "Gra o Ferrin" w pięknym wydaniu. Następne tomy przygotowywane do druku. Trailer powstał. Jestem szczęśliwa.\nListopad: i rozgrzewający serce, także przepiękną okładką, "Ogród Kamili". Lubię tę książkę, otwierającą nową serię i mam duże nadzieje z nią związane. Ach ten Łukasz...\nGrudzień: Święta, Wigilia, kolędowanie w gronie najbliższych. No i piękna wiosna tej zimy... A przede mną nowy, wspaniale się zapowiadający rok 2014. Już się nie mogę doczekać!\nNajlepszy film jaki obejrzałam w 2013: "Życie Pi".\nNajlepsza książka: "Dowód. Prawdziwa historia..." (oraz "Gra Anioła" po raz chyba czwarty).\nNajlepsza muzyka: "Heart of Courage" Two Steps From Hell.\nNajlepszy zakup: płot.\nNajlepszy rok z dotychczasowych: 2013.\nNajlepsza wiadomość owego 2013: jestem pisarką międzynarodową. Podwójną!\nA u Was, dziewczęta, cóż fajnego się zadziało przez ostatnie dwanaście miesięcy?\nJuż za parę dni strona zmieni wystrój, domyślacie się na jaki? :)\nAutor: Anonimowy o 11:26 29 komentarzy:\nMoje Czytelniczki, moi Przyjaciele\nTutaj poniżej, na zdjęciu, wzruszające dowody sympatii i tego, że o mnie pamiętacie, jakie dostałam w ciągu roku: prezenty od Obłoczki, Pauli, Violi, Al, Wydawnictwa Filia, moich Koleżanek-Pisarek (Agnieszki, Gabrysi i Renatki), a także dużo, dużo kartek z najprzeróżniejszych okazji: święta Bożego Narodzenia, Wielkanoc, imieniny, urodziny, ale także pocztówki z wakacji (jedna nawet z Portugalii) i... tak, tak, dużo kartek dla Patisia. Są wśród Was takie, co pamiętają nie tylko o moich urodzinach, ale i o jego!\nNiektóre z Was, wraz kartkami z okazji świąt Bożego Narodzenia, przysyłają mi nawet opłatek, co zawsze bardzo mnie wzrusza.\nJesteście po prostu NIESAMOWITE.\nNaprawdę każdemu pisarzowi życzyłabym takich Czytelników. I Wydawców. Nigdy nie zapomnę moich ostatnich urodzi, kiedy to wielki bukiet róż i prezent od Wydawnictwa Znak dogonił mnie na stacji Łochów, gdy jechałam pociągiem do Białegostoku. Poczta kwiatowa podjechała na stację i dosłownie przez okno wręczyła mi róże i paczkę z prezentem. :)) Byłam.... bardzo zaskoczona. I uradowana.\nA jeszcze bardziej, gdy dzięki Wam zdobyłam najcenniejszą nagrodę: Najlepszą Książkę na Wiosnę dla "Sklepiku z Niespodzianką. Lidki" wybraną głosami internautów w konkursie Granice.pl.\nJak co roku chcę Wam życzyć, moi kochani, tego bez czego życie nie ma sensu: miłości, spokoju i poczucia bezpieczeństwa, zdrowia - również dla Waszych Najbliższych - i w końcu... spełnienia marzeń. Tak, nawet tych, które wydawały się Wam do niedawna nie do osiągnięcia. Nadal pozostaję przykładem, że marzenia się spełniają, trzeba tylko odwagi i determinacji, by po nie sięgnąć. I to jest to, czego Wam jeszcze życzę: odwagi i determinacji. A sięgniecie gwiazd.\nDo zobaczenia, moi mili, w Nowym Roku, kiedy to opowiem Wam o moich postanowieniach noworocznych.\nA na koniec pytanie, również zadawane co roku: Kim jesteś, moja Czytelniczko, mój Czytelniku?\nNapiszcie o sobie kilka słów, z ogromną przyjemnością Was poznam.\nAutor: Anonimowy o 21:05 40 komentarzy:\nOkładka - którą wybrać?\nNic mnie tak nie cieszy, nawet Święta, co fakt, że już za niecały tydzień dnia zacznie przybywać. Wiem, że zima mnie jeszcze zaskoczy, na pewno będzie mróz i śnieg (a może nie?), ale to że dnie będą dłuższe normalnie sprawia, że daje się żyć. A skoro do wiosny jest coraz bliżej, a wraz z nią zawitamy ponownie na uliczkę Leśnych Dzwonków w Milanówku, do Kamili i Gosi, mam do Was ważne pytanie: jeśli seria kwiatowa miałaby się kończyć na drugim tomie, którą okładkę powinnam wybrać: różową, czy zieloną?\nPrzed "Zaciszem Gosi" dostaniecie do rąk własnych "Czarnego Księcia" - tutaj pierwsza recenzja! i przepięknie wydany "Powrót do Ferrinu". Jest na co czekać. Bardzo jestem ciekawa jak tym nowym dzieciąteczkom się powiedzie...\nA teraz już proszę o Wasze opinie na temat okładek.\nAutor: Anonimowy o 20:07 61 komentarzy:\n"Czarny Książę" napisał się!\nHaha, "sam" się napisał...\nPowiem Wam, dziewczyny, że nie żyję. Ale skoro książki będą się ukazywać w terminie, to chyba nie robi Wam różnicy?\nNie żyję zaś, bo jestem 11 ofiarą seryjnego mordercy, buszującego na kartach mojej najnowszej powieści (choć jeszcze nie "najmłodszej" - ten tytuł rezerwuję dla pozycji wydanych). Niesamowicie mnie wyczerpała ta książka, emocjonalnie i psychicznie, i chciałabym teraz napisać, że robię sobie krótkie (albo długie) wakacje, ale nic z tego, bo czeka pilna redakcja "Powrotu do Ferrinu" (luty) i "Zacisze Gosi" czyli II tom serii kwiatowej (marzec/kwiecień).\nTak więc żegnam się na razie z Wami tutaj i wracam do Ferrinu, a Wy sobie poczytajcie początek "Czarnego Księcia".\nBędziecie miały jako takie pojęcie "z czym to się je", choć podejrzewam, że w styczniu znów Was zaskoczę.\nAutor: Anonimowy o 13:39 47 komentarzy:\n1. "Ogród Kamili" - moja najmłodsza, pierwszy tom trylogii kwiatowej.\nTak o "Kamilce" pisze Marta: Muszę przyznać, ta powieść jest nie na moje nerwy, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. ;-) Pani Kasia targa emocjami czytelników jak tylko może. To NAJLEPSZA książka, którą w życiu przeczytałam! Na początku było spokojnie - pozornie spokojnie - by wraz ze stronicami "Ogrodu..." akcja rozwinęła się na tyle, że bałam się o zawał serca. Takiej burzy uczuć podczas czytania jeszcze nie miałam. Z niecierpliwością czekam na "Zacisze Gosi" i "Przystań Julii" Aż nie mogę się doczekać! Już zacieram na nie ręce. :D\n2. "Gra o Ferrin" - moja pierworodna, którą darzę szczególnym sentymentem (jak to pierworodną).\nTak o "Grze" pisze Tala: Na każde wspomnienie lektury tej książki, w głowie kołacze mi się jedna myśl: „O mamo! Ja chcę więcej!”. Nie pozostaje mi więc nic innego jak tylko czekać do lutego, a Was zachęcać na każdym kroku do zapoznania się z tą historią.\nA tak Jamppa: Wreszcie dobra powieść fantasy polskiej autorki. Doskonale zbudowany fantastyczny świat Ferrinu stał się całą moją rzeczywistością, a niesamowite postaci jedynymi moimi towarzyszami - na czas lektury przeniosłam się do świata wykreowanego przez Katarzynę Michalak. Od dziś jestem Jej fanem! Gorąco polecam!\n3. "Przepis na szczęście" - bardzo dopieszczona książka kucharska z czterema opowiadaniami i uroczym notesikiem na rodzinne przepisy.\nTak o "Przepisie" pisze Sylwia_85: "Przepis na szczęście" ma dla mnie ogromną wartość sentymentalną. Oczywiście książkę oceniam na 6, ale w moim odczuciu jest poza jakąkolwiek skalą, bo autorka przywołała mnóstwo ciepłych wspomnień i znów stałam się małą dziewczynką, krzątająca się tuż obok mamy. Dziękuję.\nA tak Ekspert Empiku Marlena Rychcik: Ta autorka nie zawodzi swoich czytelniczek! Bogusia z Pogodnej, Ewa z Poziomki, Liliana z Nadziei i Danusia z Wiśniowego Dworku powracają, by przekazać nam swoje mądrości i "nie-mądrości" życiowe. Jest radość, są i łzy. Jest miłość i są emocje. Wszystko w jednej cudownej książce, która zawiera nie tyle przepisy na cudownie aromatyczne potrawy, co przepisy na życie. Pozycja godna polecenia każdej kobiecie!\n4. "Sklepik z Niespodzianką - Trylogia" seria, którą polecam, gdy ktoś pyta "Od czego mam zacząć przygodę z pani książkami?"\nTak o "Sklepiku" pisze Zdzicha: Na TĄ Michalak trafiłam przypadkiem. Czasami szukam tak bezmyślnie po necie fajnych książek do przeczytania. Córka została wydelegowana do specjalnego oddziału biblioteki, w której coś mieli i przytachała mamusi od razu 7 sztuk. "Sklepik" i "Owocową" Zaczęłam od Sklepiku i tyle mnie widzieli. Czytałam wszędzie, w samochodzie do pracy i z pracy, w toalecie, gotując, odpoczywając, w łóżku przed snem. Półtora tygodnia i wszystkie siedem przeczytane. No i składam zażalenie do TEJ Michalak: jakiem prawem te książki są takie krótkie no i że w ogóle się kończą.\nA Was bardzo,bardzo zachęcam do sprezentowania Mamie, Babci, Córce, Siostrze, Narzeczonej, Żonie, czy Przyjaciółce którejś z powyższych propozycji (albo wszystkich czterech), natomiast Panom może spodobać się "Gra o Ferrin". No i "Mistrz". ;)\nWszystkie są wydane przepięknie i naprawdę nadają się na prezent. Choć gdybym miała wybrać jedną, nie wiem, którą bym wskazała - z każdą jestem związana emocjonalnie i tyle.\nW grudniu będę częściej offline, niż online, bo mam sporo pracy (Wydawca już się dopomina o II tom serii kwiatowej, czyli "Zacisze Gosi", a tu jeszcze dwie książki trzeba przygotować do premiery ("Czarny Książę" - 15 stycznia i "Powrót do Ferrinu" - luty), ale w styczniu postanowiłam nieco zwolnić. Haha, już to widzę... ;)\nAutor: Anonimowy o 22:41 27 komentarzy:\nI tym razem dołożę nową zakładkę w górze strony na wydania zagraniczne, może ktoś, kto chce poczytać powieść w swoim rodzimym języku, znajdzie tam coś dla siebie?\nDziś otrzymałam długo oczekiwane potwierdzenie od Filii, wydawcy "Nadziei", że moja śliweczka w czekoladzie zostanie wydana... no gdzie...? W Wietnamie! Nigdy bym się nie spodziewała, że w tak egzotycznym dla nas kraju znajdzie się ktoś, kto zechce wydać tak egzotyczną dla nich książkę, a jednak! Z drugiej stronie w Polsce istnieje największa... hmm... wietnamia (skoro za granicami Polski mieszka polonia, to za granicami Wietnamu - wietnamia, no nie? ;), więc Wietnamczykom powieść polska może się podobać. Tak sobie tłumaczę zainteresowanie moją twórczością.\nPrzy okazji wietnamskiej "Nadziei" (normalnie nadal nie mogę w to uwierzyć) przybliżyłam sobie tamten kraj i Wy zerknijcie choćby do Wikipedii: piękne miejsce, naprawdę wspaniałe. Może zostanę zaproszona na tournee po Wietnamie i zobaczę ten niesamowity kraj na własne oczy?\nNa razie czekam na "Nadzieję", czyli po wietnamsku "Mong" - bardzo jestem ciekawa, czy zachowają oryginalną okładkę i jak brzmią pierwsze akapity po wietnamsku.\nA tutaj poniżej już dwie moje "córeczki", które ruszyły na podbój wielkiego świata...\nCiekawe, czy zgadniecie, jakie teraz książki (trzy tytuły) są szykowane za granicę i do jakich krajów?\nTytuł pierwszego rozdziału "Nadziei" - "Mała samotna dziewczynka" brzmi po wietnamsku: "Nhỏcô đơn cô gái". :)))\nAutor: Anonimowy o 10:56 47 komentarzy:\nTrailer "Gry o Ferrin" - czyli cieszę się jak dziecko!\nIle razy przymierzałam się do trailera Kronik Ferrinu? Trzy? Cztery? Na szczęście się w końcu nie przymierzyłam i oddałam go w bardziej profesjonalne ręce, bo sama na pewno nie osiągnęłabym takiego efektu, jaki osiągnął Staszek Mąderek, autor kultowych "Stars in black".\nO Ferrinie rozmawialiśmy od roku 2004, wtedy to ukończyłam scenariusz filmu pełnometrażowego, który przeczytał i zopiniował właśnie Staszek. Jego zdanie było krótkie, acz treściwe: "Kasia, nikt ci nie da kilkunastu milionów na ten film, napisz lepiej książkę" i tak oto powstała powieść "Gra o Ferrin", po niej "Poczekajka" i... dziś jestem pisarką. Wygląda na to, że zawdzięczam to poniekąd Staszkowi!\nWracając do trailera: jestem naprawdę pełna podziwu, że jeden człowiek (choć diabelnie zdolny i pracowity) w miesiąc dokonał czegoś takiego. Wystarczy wspomnieć, że wszystkie sceny plenerowe - Cztery Wodospady, Tartar, czy wreszcie walka w kręgu ognia - były kręcone... na sali gimnastycznej poznańskiej podstawówki - by docenić ilość pracy włożonej w ten półtoraminutowy film. Niektóre sceny generowane były od zera, lwianka również i to dokładnie taka, jaką opisałam w książce: skrzydlata, srebrzysta w grafitowe prążki i kropki :). I to w jeden miesiąc przez jednego faceta...! Ludzie z branży informatycznej i filmowej, którzy widzieli ten trailer, stwierdzili krótko: "Szacun!" i to Staszkowi niniejszym przekazuję.\nOczywiście wyobrażenia Wasze, i nawet moje, mijają się pewnie z wersją reżysera, ale tak to już jest. Czytamy to samo zdanie, ten sam opis i widzimy zupełnie co innego. Więcej! Widzimy to samo, a opisujemy zupełnie inaczej! Myślę jednak, że jak na tak skromny budżet i tak krótki czas, film jest świetny. I widząc jak moja wizja została z kart książki przeniesiona "do realu", cieszę się jak dziecko.\nRaz jeszcze dziękuję osobom grającym w tym trailerze, Staszkowi za całokształt, Wydawcy za współfinansowanie, a w końcu Kayanisowi za obłędną muzykę. Bez niej Ferrin nie byłby Ferrinem.\nI na koniec: wiem, wiem, Anaela ma za krótkie włosy, ale w ostatnim tomie Kronik na rozkaz Sellinarisa zostały ścięte przed chłostą i nie zdążyły odrosnąć. Myślę, że do filmu pełnometrażowego odrosną spokojnie. ;)\nPS. Zupełnie niesamowite jest przechodzenie Sellinarisa podczas walki przez płomienie. Ile pracy nad każdą klatką to wymagało!!\nPS2. Pojawienie się Sariska... :_)\nAutor: Anonimowy o 15:17 29 komentarzy:\nDziś o zmianach, za to już jutro........!\nZnudziło mi się w tych brzózkach. Owszem, lubię brzozy, a nawet kocham i przytulam się do nich, by nabrać energii do zmagań z Losem, ale... zmieniłam się przez te trzy lata, jakie minęły od poprzedniej sesji zdjęciowej. Nie wiem jak to możliwe, lecz odmłodniałam. Może nie na ciele, ale duchem na pewno. Jestem radośniejsza, szczęśliwsza i spokojniejsza, a to wszystko dzięki Patisiowi i... moim Czytelniczkom, czyli Wam.\nPostanowiłam więc dopasować imidż do nastroju i oto nowa ja.\nZdjęcie zostało zrobione w Białymstoku, w moim ulubionym Hotelu Branicki przez zdolnego fotografa pana Przemysława Sejwę, a asystował przy tej sesji pan Piotr, któremu zawdzięczam nową fryzurkę.\nMam nadzieję, że jestem jednak do tamtej z brzózek podobna i nie będziecie miały wątpliwości, biorąc do ręki nową książkę, że ja to ja? :)\nJUŻ JUTRO ferrinowa niespodzianka i zmiany w planie wydawniczym na najbliższe miesiące (nie polubicie mnie za nie, oj nie), a dziś proszę jeszcze o głosowanie w II turze konkursu "Najlepsza książka na zimę" i "Najlepsza książka na Gwiazdkę" na "Ogród Kamili". Powiem Wam, że książka w twardej okładce wygląda zjawiskowo i zgadzam się z opinią Wydawcy, że to najpiękniejsze wydanie ze wszystkich dotychczasowych. Na prezent idealne (i sama chyba kilka zakupię).\nPo prawej stronie nowa miniankieta pt. "Czy lubisz zimę?" Oczywiście traktuję ją z przymrużeniem oka, ale wierzę, że będziecie radośnie głosować. Ankiety biją rekordy popularności i są pilnie śledzone przez wszystkich zainteresowanych. W zakończonej przed kilkoma dniami ankiecie "Jak zaczęła się Twoja przygoda z moimi książkami?" padła rekordowa liczba głosów, bo aż 849. Najwięcej z nich, 181 głosów, czyli 21%, otrzymały dwie odpowiedzi: "poleciła mi książkę przyjaciółka/mama/siostra/córka oraz "inaczej". Dziękuję za Wasze głosy! Wracając do zimy: w tym roku jestem na nią lepiej przygotowana niż rok wcześniej - ekogroszek jest, gałęzie przycięte, zapasy na tydzień są, odśnieżarka będzie lada moment, ziarno dla sikorek przygotowane (i już pochłaniane przez stada głodomorów). Jedyne, czego nie ma, to radości, że nadchodzi owa zima, ale jestem wybitnie ciepłolubna i wolę +30 niż -10.\nPrzygotowuję wpis "Przepis na szczęście" - ale tym razem nie o książce pod tym tytułem, a o moich przemyśleniach i sposobach na owo. Jak co roku przymierzam się też do artykuliku "Moje Czytelniczki", bo nazbierało się prezentów i kartek, za które chcę Wam podziękować.\nDo przeczytania więc. Ja wracam do tajemniczego Miasta, gdzie wciąż ktoś ginie, czyli "Czarny Książę" pisze się!\nWypatrujcie ferrinowej niespodzianki, głosujcie w konkursie, a Magdalenę S. powtórnie proszę o adres!\nAutor: Anonimowy o 14:09 22 komentarze:\nDrodzy moi, wczoraj dostałam do Wydawcy zebrane w jeden plik życzenia imieninowe. Piętnaście stron! Ależ było mi ciepło na sercu, czytając dobre słowa od Was.... A jak było trudno wybrać dwadzieścia!\nDo zwycięzców zgłosi się Wydawca z prośbą o adres z prośbą o adres do wysyłki "Ogrodu Kamili" a do trzech innych z zaproszeniem na kolację.\nAutor: Anonimowy o 10:11 20 komentarzy:\nHa! Jestem pisarką międzynarodową!\nDługo trzymałam tę informację w tajemnicy, żeby nie zapeszyć, ale dziś mogę ogłosić, że "Rok w Poziomce" (czyli "God w Romaszkie" - bardzo jestem ciekawa, czy tytuł i okładka będą właśnie takie) zostanie wydany w Rosji przez jedno z największych (jeśli nie największe) rosyjskich wydawnictw, natomiast z innym krajem jest negocjowana umowa o "Nadzieję". A to dopiero początek, bo wiem, że pewną drogą memu sercu książką są zainteresowani w jeszcze innej stronie świata, natomiast kolejną zupełnie gdzie indziej. A przecież mam tych książek osiemnaście! (A jeśli liczyć wszystkie napisane, to 22). Dzieje się, Dziewczęta, ja Wam mówię...\nCieszę się, że Wydawcy, nasi krajowi, na tyle uwierzyli w moje książki, żeby prezentować je poza granicami. Bardzom ciekawa, dokąd zawędrują...\nNastępnym krokiem będzie scenariusz, bo ja marzenia o ekranizacji nie odpuszczę (nie byłabym sobą, gdybym odpuściła), ale to już nie w tym roku i nie w przyszłym. Choć kto wie...?\nMinikonkurs ogłoszony na stronie Klubu Miłośników Książek Moich wygrywa Jolanta Prusakowska, bo zgadła, że "Rok w Poziomce", Rosja, i "Nadzieja", drugiego kraju, dopóki nie zostanie podpisana umowa na razie nie zdradzę. Jola, gratuluję!!!\nA ponieważ dobrych wiadomości nigdy za wiele, oto "najmłodsza" po zaledwie tygodniu od premiery na 14. miejscu Top40 Empiku.\nAutor: Anonimowy o 14:08 43 komentarze:\nNadchodzi czas prezentów...\nZaszyłam się w leśnej głuszy, więc nie wiem, czy w metropoliach już słychać "Last Christmas, aj giw ju maj hart", ale po katalogach świątecznych takiego empiku podejrzewam, że słychać. Spieszę więc donieść, że w tym roku moi Wydawcy kochani (no i ja rzecz jasna) przygotowali dla Was piękne prezenty.\nOto jeden z nich, naprawdę ślicznie oprawiony. "Przepisik na szczęście" z uroczym dodatkiem - "Nastrojowym notesem na rodzinne przepisy". Mnie bardzo się podoba, mojej rodzinie i rodzinie Wydawcy, która natychmiast zakupiła odpowiednią ilość sztuk na prezenty, również. Jeden egzemplarz tego wyjątkowego prezentu przekazuję Klubowi Miłośników Książek Moich i na koniec ważna informacja: "Przepis na szczęście" z notesem będzie dostępny tylko w salonach Empik i na empik.com w ograniczonej ilości sztuk. Zachęcam do kupowania, póki jest!\nPrezent przygotowała również Nasza Księgarnia: "Sklepik z Niespodzianką. Trylogia". Ładnie oprawiony w pudełeczko i zafoliowany. Można go kupić w księgarniach wysyłkowych i mam nadzieję że również w salonach. (Mam nadzieję, ale nie mam takich informacji - jeśli ktoś widział, niech da znać).\nPięknym prezentem będzie również "Gra o Ferrin" w nowej szatce. Zdjęcie to zdjęcie, ale wierzcie mi, że na żywo prezentuje się zachwycająco.\nO "Ogrodzie Kamili" będzie jutro nowy wpis, bo mam dla Was dobre wiadomości!\nA więc do przeczytania!\nPS. Dziś o 5 nad ranem skończyłam dopieszczać "Powrót do Ferrinu" i wracam na ciemne ulice pewnego miasta, gdzie - owszem, spaceruje Czarny Książę, ale też giną młode kobiety.\nAutor: Anonimowy o 16:05 16 komentarzy:\n"Powrót do Ferrinu" blisko, coraz bliżej\nPewnie nie zgadłybyście, że pracuję teraz nad "Powrotem", zamiast pracowicie snuć intrygę w "Czarnym Księciu", ale od gotyckich kryminałów erotycznych, choćby nie wiem jak były przyjemne, też trzeba odpocząć. A że Wydawca przysłał mój ukochany Ferrinek po pierwszej redakcji, by był gotowy na luty... Muszę Wam powiedzieć, że z ogromną przyjemnością wsiąkłam z powrotem w tamten świat. Do tego stopnia, że chętnie bym tam została i wcale nie chce mi się wracać. Dopieszczam więc go, szlifuję, dopisuję i skreślam, parskając co parę stron śmiechem (ten Saris i jego teksty, no normalnie...), ale nie tylko dlatego pojawia się dzisiaj ten wpis. Otóż już niedługo Wielka Ferrińska Niespodzianka! I tak jak nie mogę się już doczekać, aż drugi tom pojawi się w księgarniach w tej wspaniałej zielono-złotej okładce, tak tej Niespodzianki również nie.\nZ wieści Poziomkowych: wyobrażacie sobie, że jest niemal połowa listopada, a jedna z moich róż nadal kwitnie?! Wprawdzie powinna być złoto-różowa, a jest niemal biała, ale i tak mnie wzruszyła swoim oddaniem. Uwaga: pięknie pachnie!\nW karmniku rozpoczął się sezon na słonecznik. Panuje ruch jak na dworcu. Sikorki, kowaliki, czyżyki, grubodzioby... wszystkie moje skrzydlate pieszczoszki przypomniały sobie o darmowej, suto zaopatrzonej stołówce. I Wy pamiętajcie o nich! Zbliża się zima, wszystko jedno, czy sroga, czy łagodna, nie żałujmy ptakom paru garści (dziennie) łuskanego słonecznika. I tak wystarczająco im ciężko w tym coraz dziwniejszym świecie.\nWracam do Ferrinu. Tam panuje wieczne lato...\nAutor: Anonimowy o 14:19 7 komentarzy:\nJuż jest! Moja "najmłodsza" - "Ogród Kamili"\nJak w tytule postu - "Ogród Kamili" zawitał dziś do księgarń w całej Polsce.\nMam nadzieję, że pierwszy tom serii kwiatowej, któremu oddałam, podobnie jak każdej swojej książce, całe serce, ucieszy Was tak, jak ucieszył mnie. I przypomni o tym, co jest w życiu naprawdę ważne: przyjaźń, wiara, że marzenia się spełniają i... przebaczenie. Ne tylko tym, przez których zostaliśmy skrzywdzeni, ale i samym sobie. Bo "Ogród" to przede wszystkim opowieść o przebaczeniu. Mam nadzieję, że między wierszami tej książki odnajdziecie uniwersalne prawdy, które jak zawsze starałam się Wam przekazać.\nA teraz mam prośbę: powiedzcie mi, jak "Ogród" eksponowany jest w Empikach, Matrasach i innych księgarniach.\nCzy macie już moją "najmłodszą"? A może już jesteście po lekturze "Ogrodu"? Jak Wam się podoba?\nAutor: Anonimowy o 20:42 33 komentarze:\nDwie fajne recki\nDostałam link do recenzji, która naprawdę mnie rozbawiła (i ucieszyła oczywiście - Kawusiu, dziękuję!). Przeczytawszy ostatnie zdanie musiałam sprawdzić, czy rzeczywiście jestem pieprzonym MISTRZEM i... ekhm... jeśli już, to mistrzynią. Jak do tej pory nic mi nie wyrosło. ;D\n"Od przeczytania tej książki minęły już trzy dni, a ja wciąż nie mogę się pozbierać do kupy.\nJeszcze nigdy w życiu nie czytałam takiej książki, ale już wiem że:\nNIENAWIDZĘ TAKICH KSIĄŻEK!!!\nKiedy zaczęłam ją czytać, a było to krótko po śniadaniu, przepadłam na amen!\nGdyby w przeszłości nie wymyślono Viagry, to ta powieść spokojnie by ją zastąpiła i to na pewno z lepszym skutkiem dla wątroby.\nFakt, książka naszpikowana jest seksem, ale to nie jest jakiś tam pornos.\nAkcja trzyma człowieka za serce i feromony do ostatniej strony!\nKażda kolejna strona pochłaniała mnie coraz bardziej i bardziej, świat rzeczywisty przestawał istnieć. Nie odłożyłam książki nawet w trakcie gotowania obiadu (oj było gorąco), ani podczas konsumpcji ... posiłku oczywiście.\nCały tłum ludzi, z którymi na ogół codziennie przypadło mi żyć, nagle przestał istnieć, bo przecież książka była ważniejsza ... w tej chwili.\nNiestety, chwile bywają ulotne, wieczorem nie było już co czytać, bo za szybko książka się skończyła.\n· Jeśli zdarzyło ci się w życiu oceniać ludzi po pozorach? Nie sięgaj po tą książkę!\n· Jeśli postanowiłeś/łaś żyć w celibacie lub należysz do tej marnej namiastki ludzi którzy usilnie twierdzą, że są już w takim wieku, iż seks mógłby już dla nich nie istnieć? Nie czytaj tej książki.\nPani Kasiu... Jest pani Mistrzem... pieprzonym Mistrzem!!!!\nProszę o więcej takich książek!!!!"\nA oto fragment recenzji "Ogrodu Kamili", który dał mi dużo radości i nadziei, że książka Wam się spodoba (dziękuję Autorce recenzji za przemiłe słowa!).\n"Muszę przyznać, ta powieść jest nie na moje nerwy, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. ;-) Pani Kasia targa emocjami czytelników jak tylko może. To NAJLEPSZA książka, którą w życiu przeczytałam! Na początku było spokojnie - pozornie spokojnie - by wraz ze stronicami "Ogrodu..." akcja rozwinęła się na tyle, że bałam się o zawał serca. Takiej burzy uczuć podczas czytania jeszcze nie miałam. Z niecierpliwością czekam na "Zacisze Gosi" i "Przystań Julii" Aż nie mogę się doczekać! Już zacieram na nie ręce :D"\nNa koniec chciałabym Was uspokoić: zakończenie "Ogrodu" jest nie tyle otwarte, byście mogły dopisać sobie własne, co jest to wstęp do następnego tomu. Będzie rozwiązanie wszystkich zagadek, spokojnie. A że w kulminacyjnym punkcie "Ogród" się kończy... Znacie mnie i wiecie, że lubię podkręcić atmosferę. ;D\nAutor: Anonimowy o 14:12 11 komentarzy:\nJak Wam się podoba nowy wystrój strony? Na mnie ten wrzosowy fiolet działa kojąco... Ale jeszcze bardziej tęsknię do wiosny.\nObok przybyła nowa ankieta, której wyników jestem bardzo ciekawa. Wydawcy podglądają wyniki poprzedniej. Ciekawe, czy księgarnie i portale książkowe będą śledziły Wasze głosowanie w tej nowej: Gdzie kupujesz książki? Możecie oddawać kilka głosów, bo przecież kupujecie w kilku miejscach.\nDziś Święto Zmarłych, a ja czytam akurat odpowiednią lekturę:\nSą to relacje osób, które przeżyły śmierć kliniczną oraz komentarz autora. Nie wiem, jak Wam, ale mi takie książki dają dużo otuchy...\nAutor: Anonimowy o 16:45 15 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 09:20 11 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 09:56 14 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 16:55 10 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 00:07 12 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 11:22 22 komentarze:\nAutor: Anonimowy o 13:26 17 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 14:22 11 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 12:29 24 komentarze:\nAutor: Anonimowy o 12:26 7 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 00:11 18 komentarzy:\nAutor: Anonimowy o 12:06 20 komentarzy:\nJak zapewne część z Was zdążyła już zauważyć, po prawej stronie na blogu znajduje się ankieta. Pytam w niej o to, jak zaczęła się Wasza przygoda z moimi książkami. Serdecznie zachęcam Was do głosowania i zostawiania komentarzy pod postem. Interesuje mnie zwłaszcza odpowiedź na pytanie "inaczej", ale nie tylko. Inaczej, czyli "jak"? Jak zaczęła się Wasza przygoda z moimi książkami?\nWasza Kejt Em.\nAutor: Anonimowy o 15:08 53 komentarze:\nDwa miesiące - tyle mniej więcej trwały prace nad okładkami kwiatowej trylogii. Najpierw z tysięcy przejrzanych zdjęć wybraliśmy jedno - to pierwsze i najważniejsze - do "Ogrodu Kamili", później zaczęły się poszukiwania dwóch następnych, takich by tworzyły piękne dopełnienie jedynki. I oto Wam je przedstawiam. I ciekawa jestem Waszych wrażeń. Kamila, Gosia i Julcia - do tej pory jedynie w mojej wyobraźni - oto się materializują...\nAutor: Anonimowy o 16:49 38 komentarzy:\nU mnie dzieje się jak zwykle dużo:\n1. cały czas redagujemy z Wydawcą "Ogród Kamili", by był dopieszczony;\n2. piszę "Czarnego Księcia" (czy raczej nie piszę "Czarnego Księcia", ale nie mówcie tego Filii ;);\n3. rehabilituję prawą rękę, bo odmawia posłuszeństwa, a lewą pisać nie potrafię; prawa musi wytrzymać do połowy przyszłego roku, kiedy to zrobię sobie dłuuugą przerwę w pisaniu!;\n4. dopieszczam z grafikami okładki trylogii kwiatowej oraz Kronik Ferrinu;\n5. w międzyczasie jestem mamą, panią na Poziomce (ogrodzenie wreszcie się robi! ale skromne, nie z granitu, jak sobie kiedyś wymarzyłam...), smażę powidła (przepis w "Przepisie"), wyczarowuję ciasto Kocham Cię (przepis w "Przepisie) za każdy razem, gdy Patiś zapyta "mama, jobimy ciaśto?" itd. itp.; na szczęście róże nie wymagają już takiej troski, bo nie wiem, kiedy bym spała;\n6. właśnie skończyłam ostatnią przed wydaniem redakcję "Gry o Ferrin" i muszę Wam powiedzieć, że sprawiła mi wiele radości; to fantastyczna rzecz dopieszczać co do przecineczka pierworodną, do tej pory traktowaną przez poprzedniego Wydawcę po macoszemu, teraz wreszcie docenioną, ubraną w nową sukienkę, zredagowaną ponownie, pięknie ozdobioną w środku i na zewnątrz - ogromna radość i wzruszenie, oddawać ją po raz drugi w Wasze ręce, tak, jak zawsze chciałam, by wyglądała... Czytam słowa pisane dziewięć lat temu, wspominam tamte czasy i widzę, jak moje życie się zmieniło... Fantastyczne uczucie! Mam nadzieję, że poczujecie miłość i docenicie staranność z jaką przygotowaliśmy dla Was tę książkę - od okładki, po dopracowaną treść.\nNa koniec dziękuję! Za 600 000 odwiedzin! Szczególnie, że całkiem niedawno (w lipcu?) dziękowałam za 500 000! To niesamowite, ale miesięcznie wstępuje na Poziomkową 40 000 osób (i mam nadzieję, że wstępować będzie). Dziękuję! Za to, że jest Was - Czytelników i Czytelniczek coraz więcej także dziękuję! I mam nadzieję, że Wasze grono będzie się powiększać.\nTeraz idę zebrać siły przed radykalną konfrontacją z tajemniczym Czarnym Księciem. Ciekawe, czy to on w tak wyrafinowany sposób morduje swoje kochanki...\nPS. Mam dla Was jeszcze jedną informację. Otóż, w sieci sklepów Biedronka jest do nabycia "W imię miłości". Sklepów jest dużo, a w każdym są najwyżej po dwa egzemplarze, więc trzeba się spieszyć!\nAutor: Anonimowy o 12:55 16 komentarzy:\nDane potrzebne do wysyłki wygranych książek przysyłajcie, proszę, na adres mailowy:\nMoje Kochane, dziękuję Wam za wszystkie zgłoszenia do Konkursu. Nadeszło ich aż trzydzieści sześć. Sprawiłyście mi ogromną radość i pięknymi zdjęciami Waszych/naszych Półeczek, i mnóstwem ciepłych słów, które czytałam w konkursowych mailach. Bardzo Wam za to dziękuję!\nA teraz już prezentuję Wam zdjęcia półeczek i opisy do nich. Wszystkie są piękne i naprawdę wyjątkowe!\nAutor: Anonimowy o 19:12 20 komentarzy:\nBo ja sobie, moje drogie, uwiłam na tym regale zaciszne gniazdko. Ot co. Skaczę sobie czasem z półki na półkę, żeby nie skostnieć - raz szósteczka, raz dziesiąteczka, raz siedemnasteczka, ale po prostu na tym Top20 zamieszkałam. :) Dziękuję! To przecież dzięki Wam, moim kochanym wiernym Czytelniczkom, tak sobie pomieszkuję!\nNapisałabym coś więcej, ale lecę z nóg po pełnym wrażeń dniu. Powiem tylko, że już jutro rozwiązanie Konkursu Półeczkowego (oraz ponad 20 Waszych/Naszych półeczek), a także: DOBRE WIEŚCI (!) i pewien przemiły list, który mnie uskrzydlił.\nPS. Bardzo dziwnie jest kupować w Empiku własną książkę, ale wszystkie egzemplarze "W imię miłości" rozdałam, a chciałam podarować mojej kochanej Przyjaciółce jeszcze jeden. Czy ja nie powinnam mieć jakiejś złotej empikowej karty? :))\nAutor: Anonimowy o 13:26 12 komentarzy:\nCzasami moi Wydawcy podsyłają mi co ciekawsze pozycje, ale żebym którąś poleciła, musi mieć to coś. Coś, co sprawi, że przeczytam ją i będę chciała o niej napisać. A biorąc pod uwagę ilość książek, jakie leżą na półce obok łóżka, czekając na swój czas, to niełatwe. Ja nie uznaję czegoś takiego jak "męczenie książki". Nie zmuszam się do czytania. Bo niby po co? Brnąć przez 300 stron, by dotrzeć do ostatniego, choćby nie wiem jak genialnego zdania? To już wolę łyknąć 300 innych stron i ostatnim zdaniem się rozczarować.\nAle książka, którą Wam dziś polecę (obie zresztą) zasługują na każde słowo tego króciutkiego wpisu. Pierwsza to "Umysł w ogniu". Jest sobie normalna, fajna, inteligentna dziewczyna i... nagle, któregoś dnia zaczyna popadać w obłęd. Rodzina i przyjaciele próbują ją ratować, ale... Dziewczyny, w dwóch słowach: warto przeczytać. Choćby po to, by wiedzieć i (nikomu nie życzę) w razie czego walczyć o zdrowie najbliższej osoby.\nA tak o tej książce pisze Wydawca:\nPrawdziwa historia młodej dziennikarki, która przeżyła medyczny koszmar.\nPoruszające wspomnienia i pełna napięcia historia medyczna młodej dziennikarki „New York Post” walczącej z rzadką i przerażającą chorobą, a jednocześnie nowe spojrzenie na świat fascynującej nauki o ludzkim mózgu.\nMedyczna zagadka, książka napisana jak thriller.\nDrugą książkę przeczytałam jakiś czas temu i... podobała mi się bardzo. Nawet wybierałam się na film na jej podstawie i KURDE, NIE MOGĘ SOBIE DZIŚ WYBACZYĆ ŻE TEGO NIE ZROBIŁAM! Bo dwa dni temu obejrzałam ten film na DVD i jestem po prostu oczarowana. Był przepiękny, wzruszający, wspaniały, po prostu... Brak mi słów, by opisać "Życie Pi". W pełni zasłużone 4 Oscary, a gdyby była to produkcja amerykańska, a nie "jakaś tam", to zgarnąłby pewnie 11. Jeśli książki nie czytałyście, to przeczytajcie, jeśli filmu nie widziałyście to obejrzyjcie. Najlepiej w kinie w 3D (tylko gdzie jeszcze ten film wyświetlają?). Naprawdę żałuję, że nie poszłam, gdy był tego filmu czas... A co do książki - gdy przeczytałam ostatnią stronę, pierwsze, co przyszło mi do głowy to "Takiego zakończenia się nie spodziewałam!". A ja lubię, gdy jeszcze coś w książkach mnie zaskakuje. Polecam!\nA tu absolutnie najpiękniejsza scena tego filmu...\nAutor: Anonimowy o 21:17 13 komentarzy:\nZa oknami szare chmury, z których spływają strugi deszczu. A jeszcze tak niedawno był trzydziestostopniowy upał i pełnia lata. Bym mogła przypomnieć sobie i Wam, moje drogie Czytelniczki i drodzy Czytelnicy, że lato wróci za rok, z radością prezentuję pierwsze, przedpremierowe recenzje "Ogrodu Kamili". To przecież książka o lecie, miłości i moich ukochanych różach...\nRecenzja Kasiek (link TUTAJ).\n"Ogród Kamili" - Katarzyna Michalak PRZEDPREMIEROWO\nO nieco po północy skończyłam czytać „Ogród Kamili”, później nie mogłam usnąć. Dobra książka, jak alkohol – pobudza, uderza do głowy, wkłada nam do czaszki myśli i uczucia o których istnieniu zapomnieliśmy. Po „Ogrodzie Kamili” jestem innym człowiekiem. Jak napisałam, zaraz po skończeniu książki na FB: „człowiek sobie myśli, że jest zimną suką bez uczuć, wredną jędzą, podłą maupą etc. a później czyta książkę i odkrywa, że oto ma w sobie romantyczność.\nŚwiat się kończy i tyle.”\nA na początku nie zapowiadało się różowo. Oj nie!.\nKamila, lat dwadzieścia sześć, wychowywana przez siostrę matki – księgową z zamiłowania – Łucję. Kamila straciła matkę w wieku szesnastu lat, zbiegło się to w czasie z pierwszą, prawdziwą nieszczęśliwą miłością, która w osobie niejakiego Jakuba – sporo starszego od Kamili – odeszła łamiąc i depcząc serce nastolatki. Ta trauma zmieniła Kamilę, stałą się wycofana, wyalienowana, zamknęła się w swoim świecie – świecie róż, książek i pięknych starych domów. Dziewczyna marzy o wielkiej, prawdziwej miłości, jednocześnie wciąż pielęgnując uczucie do Jakuba w sercu, jak relikwię, jak ukochaną różę, której nie może, nie chce się wyrzec. Minęło dziesięć lat, dekada podczas której Kamila wiernie pisywała do Jakuba dzieląc się z nim swoimi problemami, marzeniami, bez najmniejszego odzewu z jego strony. A jakie problemy może mieć kobieta dwudziestosześcioletnia oprócz złamanego serca? Ano zwyczajne, dramatycznie prozaiczne, brak pracy, pozostawanie na cudzym utrzymaniu. Wieczna zgryzota, jak mawiała Marta Korczyńska.\nAle los zdaje się dawać jej szansę, najpierw obiecująca, cudowna praca w marketingu, początek zapowiada się świetnie – staż we Włoszech, który dla każdego normalnego człowieka byłby podejrzany, w ostatniej chwili w odruchu tchórzostwa Kamila rezygnuje. Ale los zdaje się być nieugięty, za sprawą Jakuba zsyła jej pracę marzeń, z bajecznymi zarobkami, z zamieszkaniem, służbowym autem. Z szarej myszy Kamila może stać się kobietą światową. I tutaj miałam kryzys. Miałam tak mieszane uczucia, że zastanawiałam się, co u licha kierowało Katarzyną Michalak, że poprosiła mnie o przeczytanie, przecież wie, że ja nie wierzę w takie bajki, nie wierzę w tak diametralne, cudowne odwrócenie losu. Mam tyle lat co Kamila, wiem co to znaczy szukać pracy, wiem jak smakuje frustrująca niesamodzielność, co to złamane serce też wiem. Czytałam, na przymus, starając się nie irytować, starałam się dać szansę i nikogo oraz niczego nie skreślać, no ale taka bajka… no nie w moim stylu. Nie, ja jestem od gorzkich książek, „Nadzieja” – TAK, „Bezdomna” Tak!, ale nie te pogodne, radosne historyjki. I myślałam, że nigdy w życiu ta książka mnie nie zachwyci. Do czasu pojawienia się Łukasza, do czasu zadzierzgnięcia się nici porozumienia, przyjaźni, do czasu gdy ziarnko miłości spadło na grunt dwóch samotnych, spragnionych uczucia serc.\nNie może to być łatwa, prosta miłość. Łukasz wie, że pomiędzy nim a Kamilą stoi wszechwładny Jakub, Jakub który ma szczególne plany co do Kamili. Kamila zaś jest rozdarta, chociaż nowe uczucie kiełkuje w niej szybko. Miłość która się rodzi jest inna, tak jak tylko może różnić się uczucie nastolatki i dorosłej kobiety, która przeżyła już swój wielki weltschmerz, ale ani Łukasz, ani Jakub, ani co najgorsze przeznaczenie nie ułatwiają sprawy. Obiecuję – będzie się działo.\nTa książka jest intensywna, to pierwsze słowo, które przyszło mi do głowy, gdy otworzy się serce i umysł zalewa nas falą emocji. Moim zdaniem, od czasów „Nadziei” to najlepsza, najpiękniejsza historia miłosna jaką stworzyła Katarzyna Michalak, chociaż książce bliżej jest raczej do serii pogodnych, świetlistych opowieści Autorki, to moim zdaniem pod względem tego jak genialnie wykreowała związek bohaterów, jak go opisała, dorównuje to geniuszowi „Nadziei”, po lekturze „Ogrodu Kamili” nie można, ot tak wrócić do codzienności, ta książka, ta historia będzie trwała w sercu, w duszy, w umyśle, odbierze spokój myślom.\nPłakałam na tej książce, jak małe dziecko, razem z bohaterami przeżywałam ich uniesienia, dramaty, nie mówię tylko o głównym „trójkącie”, Kasia Michalak stworzyła też świetnych bohaterów drugoplanowych, wyrazistych, chociaż nie zawsze jednoznacznych i jednowymiarowych, jak w życiu.\nJestem zachwycona tą książką, fabułą, problematyką, stylem jakim została napisana. Dodatkowo, ponieważ wielką miłością Kamili są róże i każdy rozdział otwiera krótki opis poszczególnych gatunków tych kwiatów, ja która do róż miałam stosunek ambiwalentny, teraz walczę ze sobą, by nie zapuścić sobie hodowli róż. Ale walczę!\nWedług mnie, „Ogród Kamili” jest ze wszech miar godny polecenia, nie tylko dla kobiet i dziewcząt wierzących w bajki, książęta na białym koniu etc. To książka, także dla tych kobiet, które tak jak ja, zapomniały, że mają w sobie iskrę romantyczności, które zapomniały co to znaczy wierzyć w miłość, która zwycięża wszystko! A każda takiej wiary potrzebuje, od czasu do czasu! Bez tego człowiek pustoszeje.\nRecenzja Karoliny (link TUTAJ).\nZawitałam do "Ogrodu Kamili"... Recenzja przedpremierowa\nLetnie popołudnie wabi ciepłem promieni słonecznych i bezkresem błękitu nieba, rozlewającym się nad głowami.\nJestem w Milanówku, ale nie przyjechałam tu po to, by w tym uroczym miasteczku kosztować truskawek, tak jak w pewnej znanej piosence.\nSzukam ulicy Leśnych Dzwonków. O, jest. Niewielka, urocza uliczka, a przy niej tylko trzy numery. Ukradkiem, choć nie jest to łatwe, przez furtkę oplecioną różami, zaglądam do otoczonego murem ogrodu. Widzę dziewczynę, która z czułością wtula twarz w płatki róży barwy karminu, lekko muskając je ustami. Zapach tych kwiatów zniewala mnie i odurza.\nPo tym jednym delikatnym geście już wiem, że dziewczyna kocha i ten ogród, i rosnące w nim róże, na myśl przywodzące siedmiobarwną tęczę, i dom, którego stary mur gładzi z taką samą czułością, jak całowała płatki róż.\nTakie domy jak ten, na który spoglądam, to tchnienie przeszłości. Trzeba być naprawdę wrażliwym człowiekiem, by wśród odrapanego tynku i kruszących się schodów, dostrzec dawne, uśpione w nim piękno. Dziewczyna, która patrzy nań z taką miłością, widzi je z pewnością. Musiała na ten dom ze swoich marzeń bardzo długo czekać...\nKiedy tak patrzę na tę dziewczynę, zaczyna mi przypominać wróżkę, w której przezroczystych skrzydełkach migocze światło słoneczne, rozszczepiając je na milion barw. Posiadaczka willi Sasanki i przylegającego do niej ogrodu powinna być szczęśliwa, a jednak nie jest. Mimo ruchów pełnych gracji i delikatności gestów wiem, że coś ją trapi. Jej złote oczy okryła mgła smutku. Ktoś musiał zranić tę uroczą, młodą kobietę.\nWiem, kto wyrządził jej krzywdę - to Jakub, choć niewiele wiem o nim samym. Życie tego mężczyzny spowija tajemnica, a on sam przypomina przyczajoną do skoku panterę. Mimo to, czuję sympatię do niego, bo w głębi duszy wiem, że jest dobrym człowiekiem, a my nie zawsze mamy wpływ na to, co dzieje się w naszym życiu...\nWłaścicielka Tajemniczego Ogrodu - tak nazywam go w myślach - ma jeszcze dwie sąsiadki. Jedna z nich wyraźnie utyka na nogę, ale szybko przestaję to zauważać, bo mój wzrok przyciąga jej piękna twarz. Czuję, że mogłabym polubić tę dotkniętą niepełnosprawnością dziewczynę.\nTej trzeciej kobiety jest mi natomiast żal. To właśnie czuję, patrząc na tę zjawiskową piękność o włosach barwy rozlewającego się między palcami złota...\nZmierzcha się. Muszę już opuścić ulicę Leśnych Dzwonków i jej trzy samotne mieszkanki. Na razie furtkę do swego życia, na chwilę, uchyliła mi tylko Kamila. Jestem szczęśliwa, że mogłam tu być, szkoda, że chwila ta trwała tak krótko - jak mgnienie oka. Wiem jednak, że jeszcze tu wrócę, o ile Małgosia Bielska, która podobnie jak Kamila i Janka, również kryje w swym sercu sekret, i Pani Kasia Michalak mi na to pozwolą...\nChciałabym, by te proste słowa choć w niewielkim stopniu oddały to, co czułam podczas lektury "Ogrodu Kamili" - a czułam autentyczny ZACHWYT. To zachwyt grał u mnie pierwsze skrzypce podczas czytania tej powieści, choć towarzyszyły mi również inne emocje.\nTa książka jest po prostu piękna i na długo zostanie w mojej pamięci. Dzięki niej na nowo, po raz kolejny, mogłam uwierzyć w moc spełniających się Marzeń...\nAutor: Anonimowy o 13:09 11 komentarzy:\nWiecie, że nie tylko pytam Was o zdanie w rozmaitych kwestiach, ale też Waszych opinii uważnie słucham i oto... nowa okładka do piątego tomu Kronik Ferrinu, bo jak określiła poprzednią moja Przyjaciółka (Gosia, nie wybaczę Ci tego!), co zresztą przelało czarę goryczy do tego stopnia, że znów siadłyśmy z Sandrą do komputerów: "Nieee, co to, pamiątka z Pierwszej Komunii?". Nowa okładka, mam nadzieję, nie kojarzy się z niczym innym, niż z Ferrinem.\nI tylko ukochanego zameczku, który Anaela z taką miłością trzymała w dłoniach, mi żal...\nAutor: Anonimowy o 16:08 10 komentarzy:\nZ wielką radością prezentuję Wam ostateczną wersję okładki do pierwszego tomu Kronik Ferrinu.\nCzyż nie jest cudna?\nAutor: Anonimowy o 15:29 15 komentarzy:\nTak jak obiecałam dziś w ten niezwykły dla mnie dzień, przygotowałam dla Was niespodziankę: 10 książek dla 10 wiernych Czytelniczek. Zasady są proste: przez 10 dni przysyłajcie zdjęcia Waszych/moich półeczek na mail klubkejtm@wp.pl, z paroma zdaniami co Wam tam w duszy gra, ja będę je sukcesywnie umieszczała tutaj, na Poziomkowej. Macie czas na pstryknięcie fotki i wysłanie jej do północy do 20 września.\nTak więc do dzieła, moje Kochane!\nAutor: Anonimowy o 13:37 22 komentarze:\nOd stycznia do grudnia, czyli działo się, oj dział...\nTrailer "Gry o Ferrin" - czyli cieszę się jak dzie...


Świetnie przedstawiają się buty nike air max | Zawsze w modzie\nButy nike air force 1 świetnie nadają się na odległe wędrówki. Właściwe buty to podstawa, ponieważ wyłącznie wygodne i właściwie dopasowane do nogi, mogą nam dać pewność, że będziemy w stanie przejść nawet spore trasy na piechotę.\nPrzez to warto się dowiadywać jak niesamowicie ukształtowane będą buty nike air force 1 (tu znajdziesz szczegóły). To właśnie one sprawiają, że wygodnie się w nich maszeruje, dobrze ukształtowana podeszwa daje nam gwarancję, że nie będziemy tak naprawdę czuli nawierzchni, więc nie będziemy również czuć ostrych kamieni. Co więcej dzięki tym butom będziemy mieli gwarancję, że właściwie dbamy o własną nogę, a ponieważ do tego jeszcze wizerunkowo przedstawiają się wprost fantastycznie, to będziemy z nich zadowoleni na każdym kroku.\nWarte swojej ceny okazują się być buty nike air max\nKiedy lubimy wygodne buty, które jednocześnie będą markowe, więc będą nam dawały gwarancję odpowiedniej jakości, to musimy zobaczyć co do zaproponowania mają nam buty nike air max.\nNajedź na link i przejdź na witrynę autora (https://www.sneakers.pl/akcesoria/czapki.html). Tam wyszukasz dużo szczegółowych treści na podany tutaj ciekawy temat.\nTo właśnie one będą nierzadko nabywane, a fantastycznie w nich wyglądają tak młodzi, jak i starsi, zatem mamy szansę stać się przekonani, że nam też będą pasowały. Wygodne, wspaniale się przedstawiające, mocne powodują, że ludzie często nawet sobie nie wyobrażają, że mogliby nosić jakieś inne buty. To wszystko właśnie powoduje, że coraz więcej tego typu butów możemy zauważyć na ulicy, ponieważ obecnie każdy chce je mieć, a ponieważ występują w korzystnej cenie, to nie okazuje się być to takie trudne do wykonania.\nMarkowe buty są warte własnej kwoty\nMusimy zaznaczyć, że zakup markowych butów to właściwa decyzja, ponieważ w korzystnej kwocie otrzymujemy wspaniałej jakości przedmioty.\nCzy poszukujesz na stronie strój ratownika medycznego czegoś bardzo zajmującego? Zapraszamy więc do następnego wpisu. Musisz tylko wejść w ten link.\nDlatego właśnie tak ważne jest to, aby powiedzieć, które buty kupować, tak aby nie tylko wspaniale się przedstawiały na naszej nodze, lecz także żeby stanowiły dla niej wspaniałą ochronę.


Ochrona miejsc pracy musi być priorytetem | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 25827 )\nRządowy projekt ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy może okazać się spóźniony – alarmują Pracodawcy RP i wzywają do przyspieszenia prac nad regulacją, która pomoże w utrzymaniu poziomu zatrudnienia.\nJeszcze jesienią powinny zostać uruchomione instrumenty pomocowe przewidziane w projekcie ustawy o ochronie miejsc pracy – postulują Pracodawcy RP. Swoje stanowisko popierają faktem, że to właśnie w tym okresie bezrobocie zazwyczaj wzrasta, a w obecnym roku może ono sięgnąć nawet ok. 14%. „Kiedy sytuacja na rynku pracy się pogarsza, wszelkie działania, których celem jest ochrona miejsc pracy, należy uznać za potrzebne. Powinny więc one zostać pilnie wprowadzone” – tłumaczy organizacja.\nProjekt ustawy o ochronie miejsc pracy zakłada, że do końca 2013 r. na pomoc dla przedsiębiorców ma zostać przeznaczonych 250 mln zł – 200 mln zł z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i 50 mln zł z Funduszu Pracy.\nAkt reguluje również sytuację firm borykających się z trudnościami finansowymi. Będzie w nich można zastosować przestój ekonomiczny i obniżony wymiar czasu pracy.\nWówczas przedsiębiorcy przysługiwałoby świadczenie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości 100% zasiłku dla bezrobotnych, zwiększone o kwotę należnych składek na ubezpieczenia społeczne. Ponadto mógłby on liczyć na dofinansowanie z Funduszu Pracy na szkolenia dla pracowników. Wysokość dopłaty wyniosłaby na jedną osobę do 80% kosztów szkolenia, nie więcej jednak niż 300% przeciętnego wynagrodzenia.\nPracodawcy RP podkreślają, że popierają rozwiązania zawarte w regulacji, którą obecnie zajmuje się parlament, jednak twierdzą, że aby była ona skuteczna powinna zostać wdrożona jak najszybciej. „Uchwalenie ustawy na kolejnym posiedzeniu sejmu i jej przyjęcie przez senat w połowie października umożliwiłoby wejście w życie tych przepisów – tak ważnych zarówno dla przedsiębiorców, jak i pracowników – już w listopadzie” – twierdzą eksperci.\nTagi: miejsce pracy, bezrobocie, aktywizacja bezrobotnych


Ile snu potrzebuje dziecko? > Porady\nJesienne zabawyGry i zabawyZabawy z ziemniakami - 5 super pomys��wWychowanieZabawy z kredkami - 6 pomys��wGry i zabawyPrace plastyczne z jarz�biny\nDzieckoNiemowl�PoradyIle snu potrzebuje dziecko?\tPoradykom. (4)Katarzyna ZiajaIle snu potrzebuje dziecko? sen, niemowl�, odpoczynek, dzieckoKa�dy z nas ma inn� potrzeb� snu. Jedni ju� po przespaniu kilku godzin wstaj� jak nowo narodzeni, a inni za� gdy nie prze�pi� po�owy dnia czuj� si� chorzy. Dzieci równie� prezentuj� inne upodobania co do snu i wypoczynku. Apetyt na sen...Noworodek sam sobie reguluje potrzeb� snu. Zwykle przesypia prawie ca�� dob� – 18 do 20 godzin. Niemowl� �pi oko�o 14-15 godzin z dwoma drzemkami za dnia. Pó�niej, w oko�o 1-2 roku �ycia potrzeba ta si� obni�a do 10-12 godzin. Uwzgl�dniona jest w tym czasie jedna drzemka popo�udniowa. Do 4 roku �ycia dziecko przesypia 12 godzin (mo�e jednak spa� troch� wi�cej), ale wyst�puj� problemy z usypianiem. Maluch cz�sto rezygnuje z drzemki popo�udniowej, na rzecz ciekawszych zaj��. Pi�cio- i sze�ciolatki �pi� �rednio 11-13 godzin i powinny ju� zasypia� same w swoich �ó�eczkach. W nast�pnych latach dzieci �pi� od 8 do 10 godzin. U nastolatków ten czas mo�e si� jeszcze skróci�. Liczby te jednak s� orientacyjne. Jak rozpozna� nieprawid�owy sen?Je�eli dziecko po odpoczynku sennym jest wypocz�te, ma apetyt i jest skore do zabaw, mimo �e przesypia troch� mniej godzin, nie ma powodu do obaw. Natomiast gdy zauwa�ymy, �e smyk jest marudny, zm�czony, apatyczny, trudno go dobudzi�, nie protestuje przeciw bolesnym zabiegom, jak np. zastrzyk, nie ma apetytu i nie domaga si� po�ywienia – wówczas powinno nam to da� do my�lenia. Najlepiej zasi�gn�� porady u pediatry. K�opoty ze snem mog� by� zwiastunami chorób neurologicznych.Malec, który �pi za ma�o, a pó�niej dowodzi to przez reszt� dnia – jest p�aczliwy, zdenerwowany, ma niespokojny sen, zauwa�amy trudno�ci w usypianiu – równie� powinien zosta� skonsultowany u lekarza. Takie zachowanie dziecka mo�e mie� przyczyny chorobowe np. zaka�enie uk�adu moczowego, zapalenie ucha, zatkany nosek, zaparcia, jak i zwi�zane z higien� snu np. za wysoka temperatura w pokoju, brak ciszy, zapalone �wiat�o, uwieraj�ce ubranko, za mocno �ci�ni�ta pieluszka.Jak u�atwi� dziecku zasypianie i umo�liwi� utrzymanie ci�g�o�ci snu? Zapewnij mu odpowiednie miejsce na sen – �ó�eczko: materac – nowy, nieu�ywany, nie za twardy i nie za mi�kki\nszczeble – ustawione na odleg�o�� nie wi�ksz� ni� 7cm\nko�dra i poduszka – zrezygnuj z poduszki (je�li konieczna jest pozycja z uniesieniem górnej cz�ci cia�a dziecka – pod�ó� pod nogi �ó�eczka po stronie g�owy, grube ksi��ki lub drewniane klocki lub zaopatrz bobasa w �ó�eczko umo�liwiaj�ce unoszenie materaca), lekka ko�derka; po�ciel zmieniamy w razie zabrudzenia lub raz na kilka dni\nbaldachim – z niego raczej zrezygnuj, ogranicza pole widzenia, dost�p powietrza i gromadzi si� na nim kurz\nsprawd� mikroklimat w pokoju i dokonaj stosownych zmian; przewietrz pomieszczenie, utrzymaj temperatur� otoczenia na poziomie 20-22°C, stosuj nawil�acze powietrza\nzadbaj, by pi�amka dziecka by�a wykonana z naturalnych tworzyw i w takim rozmiarze, aby nie kr�powa�a jego ruchów\npozycja podczas snu – najbezpieczniej k�a�� malucha na plecach lub na boku\npostaraj si� aby dziecko nie by�o przejedzone k�ad�c si� spa�, ale te� nie mo�e by� g�odne\ntowarzysz malutkiemu dziecku podczas usypiania, przytulaj je, �piewaj ko�ysanki, czytaj bajki\npozwól spa� dziecku w ci�gu dnia, gdy� zm�czony maluch ma trudno�ci w zasypianiu\nureguluj dzie� – dziecko wyczuwa zmiany w ci�gu dnia; k�piel wykonuj zawsze o tej samej godzinie\nzadbaj o cisz� i ciemno��, jednak pami�taj �e dzieci w wieku 2-4 lat boj� si� ciemno�ci – mo�esz wówczas zastosowa� dyskretne o�wietlenie\npo k�pieli stosuj dzieci�ce kosmetyki z relaksuj�cym zapachem lawendy i wykonaj dziecku delikatny masa�\nnie k�ad� dziecka spa� za wcze�nie, ani za pó�no – ono samo daje zna�, �e ju� pora na sen\nobserwuj dziecko: sprawd� czy nie m�czy go jaka� dolegliwo�� np. katar, wzd�cia i porad� si� pediatry, jak w takich stanach najskuteczniej post�powa�\nb�d� zawsze w pobli�u dziecka i dogl�daj go podczas snu\nKatarzyna Ziaja\tSkomentuj (4)Oce�3.93 / 14\nPodobne w temacie PoradyUpominki z okazji narodzin...Gdy wybierasz si� w odwiedziny dopiero co narodzonego male�stwa koniecznie musisz mie� ze sob� jaki�...Ko�ysa�, czy nie ko�ysa�? -...Ko�ysanie jest niezwykle wa�ne dla prawid�owego rozwoju dziecka. Jest to najbardziej naturalna forma...BLW - pozw�l dziecku je�� samu!BLW (Baby-Led Weaning) to metoda, kt�ra cieszy si� coraz wi�kszym powodzeniem w�r�d rodzic�w. Na czym polega?...Karm piersi� tak d�ugo, jak...Cho� wiele mam deklaruje, �e chce d�ugo karmi� piersi�, rzeczywisto�� okazuje si� du�o trudniejsza. Dlaczego...\nSkomentuj Ile snu potrzebuje dziecko?Zarejestruj si� / Zaloguj si�\n�roda | 1 Pa� 14, 12:550 nie oceniono 0Go�� We-Dwoje.plRe: Ile snu potrzebuje dziecko?Witam moja c�reczka �pi ca�a noc a rano za wo�a mamo jak jestem dalej zasypia od czasu do czasu ma katar bo jest alergikiem prosz� mi doradzi� jak mam post�powa� w takiej sytu�acji.Skomentuj wypowied�Czwartek | 19 Sty 12, 22:30-1 oceniono 1 razGo�� We-Dwoje.pl??ile godzin snu potrzebuje 3 latek ?Skomentuj wypowied�Czwartek | 29 Gru 11, 22:420 nie oceniono 0Go�� We-Dwoje.plRe: Ile snu potrzebuje dziecko?Moja ma 8 miesi�cy i �pi 3-4. Godziny w dzie� a spa� idzie ok21 i wstaje raz w nocy ok 3, 4 i �pi ok 3 godzinSkomentuj wypowied�Poniedzia�ek | 14 Cze 10, 21:500 nie oceniono 0Go�� We-Dwoje.plRe: Ile snu potrzebuje dziecko?Ja mam 13 lat i potrzebuje 12 godzin snu~!~~Skomentuj wypowied�\nPodobne do Ile snu potrzebuje dziecko?Zdrowie i rozw�jZdrowe dzieckoTwoje dziecko potrzebuje wody, �eby prawid�owo si� rozwija�. Wydawa� by si� mog�o, �e ma�y cz�owiek potrzebuje mniej wody od doros�ego. Nic bardziej b��dnego. Maluchy potrzebuj� jej du�o wi�cej - s� o wiele bardziej zagro�one...wi�cej »�yj zdrowoChory domownikGdy zachoruje kt�ry� z domownik�w to s� to trudne dni tak�e dla zdrowych. Poniewa� obowi�zk�w jest nagle o wiele wi�cej, potrzebna jest dobra organizacja czasu. Chory potrzebuje nie tylko opieki, odpowiednich posi�k�w,...wi�cej »Zdrowie i rozw�jT�uszcze w jad�ospisie ma�ego dzieckaW dobie epidemii oty�o�ci, coraz cz�ciej dotykaj�cej dzieci, t�uszcz sta� si� publicznym wrogiem numer jeden. Zupe�nie nies�usznie, gdy� ma�y organizm potrzebuje go w odpowiedniej ilo�ci do prawid�owego rozwoju.wi�cej »Ci��aKarmienie piersi� a pr�ba pocz�ciaW sierpniu 2011 urodzi�am c�reczk�. Karmi� j� piersi� w tej chwili w ci�gu dnia jedynie co 3-5h w zale�no�ci jak tego potrzebuje. W styczniu postanowili�my stara� si� o drugie dziecko.wi�cej »Szko�aRola pedagoga we wsp�czesnej szkoleCzy w szkole potrzebny jest pedagog? Czy rodzice, nauczyciele i uczniowie wiedz�, czym si� taka osoba zajmuje? Czy korzystaj� z jego pomocy? Jakiego pedagoga potrzebuje wsp�czesna szko�a?\nDlaczego we wsp�czesnej szkole...wi�cej »Kuchenne poradyJak zach�ci� dziecko do jedzenia?Twoje dziecko sp�dza d�ugie godziny, bez przekonania grzebi�c widelcem w talerzu? Dowiedz si�, jak to zmieni�. Przekonaj do jedzenia ma�ego niejadka!wi�cej »Zdrowie i rozw�jJak przygotowa� dziecko do pobytu w szpitalu?Dowiedz si�, jak przygotowa� dziecko do kilkudniowego pobytu w szpitalu. O tym musisz pami�ta�!wi�cej »PoradyIle musi pi� dziecko?Tylko jedna trzecia Polak�w pilnuje, by ich dzieci wypi�y odpowiedni� ilo�� p�yn�w. Za to a� 62% z nas deklaruje, �e dziecko pije wtedy, gdy odczuwa pragnienie. Ale czy ono jest wystarczaj�co zaspokajane?wi�cej »PoradyJak pokona� strach maluszka przed myciem g�owy?P�acz i histeria male�stwa, kt�ra pojawia si� przy okazji mycia g�owy, to r�wnie� stresuj�ca chwila dla rodzic�w. Co zrobi�, aby uspokoi� i oswoi� dziecko przed k�piel� oraz przekona�, �e zabieg ten wcale nie jest taki straszny?wi�cej »FelietonyNa z�o�� s�siadce nie zajd� w ci���!Czyli co samoch�d i kawa maj� wsp�lnego z ci��� oraz jak w�o�y� kobiecie dziecko do brzucha tak, �eby si� nie zorientowa�a.wi�cej »Ci��aDieta w II trymestrze ci��yDrugi trymestr ci��y to dla p�odu okres intensywnego wzrostu. Narz�dy wewn�trzne i uk�adu s� ju� ukszta�towane, dziecko potrzebuje teraz wi�cej energii do dalszego rozwoju. W tym okresie masa cia�a mamy powinna zwi�kszy� si� o...wi�cej »PoradyJak ubra� dziecko na spacer?To, w jaki spos�b w�a�ciwie ubra� dziecko na spacer, zale�y od pory roku. Wydaje ci si�, �e jesienna aura poci�ga za sob� konieczno�� szczelnego opatulania smyka? Nic bardziej mylnego! Pami�taj, �e tak jak doro�li, r�wnie�...wi�cej »Zobacz podobne do Ile snu potrzebuje dziecko?\nGor�ce tematyPopularneKomentowaneNoweZabawy andrzejkowe dla dzieciCukier a uk�ad odporno�ciowy dzieciKarmnik dla ptak�w z szyszki - DIY5 pomys��w na jesienny spacer!Cukier a uk�ad odporno�ciowy dzieciZabawy andrzejkowe dla dzieciNajcz�ciej komentowaneNajcz�ciej wy�wietlaneNajlepiej ocenianeNajcz�ciej oceniane


Designerski Zestaw Podjadacza | Erg-bierun\nW tej właśnie chwili, gdy wkłada się do ust ulubiony przysmak, warto powiedzieć samemu sobie, za co dostaje się (szczegóły tu…) nagrodę. Po trzecie – i też bardzo ważne – nie wolno się wtedy spieszyć. Trzeba delektować się i smakiem i chwilą. I przeciągać ją tak długo, jak to możliwe. I ciało i mózg lubią takie przyjemności. Gwarantujemy, że zawsze się opłacą. A że przy okazji zyska się trochę nie całkiem potrzebnych kalorii? Zupełnie nie szkodzi. „Spłoną”, skwiercząc, gdy przyjdzie nam się – klikaj – – z nową wiarą w siebie – zmagać z przeciwnościami życia.\nTen wpis został opublikowany w Wystrój pomieszczeń i otagowany Blomus, miseczki, porcelana, Skagerak Denmark przez J. Gawlikowska, K. Wawrzyczek. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


tekst: Kazimierz Dudzik, foto: M. Niemiec, Ewelina Siepiela\nWymyślając projekt Międzynarodowego Festiwalu Kultury Regionów, byłem - zresztą nadal jestem - pod wpływem „Wskazań dla synów Podhala” wygłoszonych pod adresem młodzieży 95 lat temu przez Władysława Orkana w Czarnym Dunajcu. Nie miałem żadnych wątpliwości, że Festiwal należy organizować w Gwoźdźcu, bo to tutaj właśnie Agata Nadolnik zaszczepiła orkanowski gen regionalizmu poprzez między innymi 20 – letnią pracę z Zespołem Folklorystycznym „Gwoździec”.\nCzytaj więcej: Orkanowski gen regionalizmu\nCzytaj więcej: Międzynarodowy Festiwal Kultury Regionów - dzień 2\nCzytaj więcej: Międzynarodowy Festiwal Kultury Regionów - dzień 1\nCzytaj więcej: To będzie pierwsze takie święto kultury regionów\nCzytaj więcej: Nadchodzi wielkie świętowanie w Gwoźdźcu\nDziękczynienie za łaskę patronatu św. Jana Pawła II\nPrezentujemy na Zakliczyninfo kolejną fotorelację z wydarzeń Bożego Ciała w Zakliczynie. Reportaż z Diecezjalnego Koncertu Uwielbienia "Bóg bogaty w miłosierdzie", zrealizowanego jako dziękczynienie za patronat św. Jana Pawła II nad miastem. przygotował Stanisław Kusiak. Na zdjęciach najważniejsze momenty z adoracji Najświętszego Sakramentu, poprzedzonej tańcami lednickimi, świadectwa wiary, modlitwa i „Barka” w godzinę śmierci Jana Pawła II, pantomima, a przede wszystkim piękne, energetyczne wykonania pieśni i piosenek Grupy Uwielbienia z towarzyszeniem big-bandu z udziałem „naszego” pianisty Bogusława Wróbla. Całość dobrze nagłośniona, na ekranie wyświetlane teksty, jakże pomocne we wspólnym śpiewie. Nie zabrakło nastrojowych, ale i pełnych entuzjazmu i werwy, wyśpiewanych jak mantra, hymnów pochwalnych ku czci Pana Jezusa i św. Jana Pawła II. Całość subtelnie moderowana przez ks. Artura Ważnego. Projekt dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nCzytaj więcej: Dziękczynienie za łaskę patronatu św. Jana Pawła II\nDiecezjalny Koncert Uwielbienia pt. Bóg bogaty w miłosierdzie\nNadanie patronatu św. Jana Pawła II miastu Zakliczyn i przekazanie relikwii św. Jana Pawła II w 460 rocznicę lokacji miasta Zakliczyn. Diecezjalny Koncert Uwielbienia pt. Bóg bogaty w miłosierdzie.\n15 czerwca, początek godz. 14:50 - Rynek - Zakliczyn\nCzytaj więcej: Diecezjalny Koncert Uwielbienia pt. Bóg bogaty w miłosierdzie\n80 tys. zł od Ministra Kultury dla ZCK i Klucza\nPo ogłoszeniu wyników I naboru do Programów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2017 mieliśmy niewielkie powody do zadowolenia, wszak z czterech projektów zgłoszonych przez Zakliczyńskie Centrum Kultury i Stowarzyszenie „Klucz", tylko projekt „Klucza" pod nazwą „Uczucia zapisane na drewnie", realizowany w Faściszowej u artysty – rzeźbiarza Stanisława Sochy, zdobył uznanie komisji konkursowej Programów Ministra i uzyskał dotację w wysokości 20 tys. zł. Pozostałe trzy projekty nie otrzymały wsparcia finansowego, ale zostały wysoko ocenione, co dało nam możliwość odwołania się od decyzji Komisji Konkursowej i z tej możliwości skorzystaliśmy. Z satysfakcją informuję, że nasze odwołanie okazało się w 100% skuteczne i po weryfikacji wniosków, również pozostałe trzy projekty ostatecznie uzyskały wsparcie finansowe ze strony Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wygląda to następująco:\nCzytaj więcej: 80 tys. zł od Ministra Kultury dla ZCK i Klucza


> Koncentracja, Energia>Real Pharm Red Speed Powder 400g\nEXOTIC FRUIT FOREST FRUIT Lemon Orange Raspberry Strawberry\nRed Speed Real Pharm to Twoje codziennie wsparcie, które zapewni Ci siłę, witalność oraz poprawi pamięć.\nNowa, udoskonalona wersja Red Speed Real Pharm jest teraz dostępna w postaci instant. Twój poranek rozpoczęty z Red Speedem to gwarancja udanego dnia i efektywnego treningu.\nJeżeli ciągle jesteś zmęczony, nie możesz się skoncentrować i nie masz siły nawet na proste czynności, ze względu na to, że trenujesz często i intensywnie, to Red Speed jest właśnie dla Ciebie.\nZaawansowana formuła dostarczy Ci dodatkowej dawki energii, a przepracowanie, zmęczenie fizyczne, jak i psychiczne odejdą w niepamięć.\nDzięki naszemu doświadczeniu stworzyliśmy Red Speed, który ze względu na unikalne połączenie naturalnych i zdrowych składników, pozwoli Ci poprawić jakość Twojego aktywnego i wymagającego więcej trybu życia.\nRed Speed Real Pharm to gwarancja gotowości do działania w każdej sytuacji, zmniejszenie uczucia zmęczenia, lepsza pamięć i koncentracja. Red Speed zadba o Twoje samopoczucie, niezależnie od tego, jak bardzo morderczy będzie Twój trening. Popraw jakość swojego życia i treningu z Red Speed.\nRed Speed to sama natura, ekstrakt z guarany, kofeina, glukuronolakton oraz inozytol, składniki wpływające na sprawność, dodające energii oraz pobudzające układ nerwowy.\nJeżeli jesteś sportowcem, który potrzebuje więcej, bo sam daje z siebie więcej niż inni, to Red Speed jest właśnie dla Ciebie. Zawodnicy są długotrwale narażeni na ogromny wysiłek fizyczny oraz psychiczny dlatego, z myślą o nich, przygotowaliśmy bezpieczną formułę poprawiającą wydolność.\nŻeń-szeń był wykorzystywany już w medycynie tysiące lat temu. Polegając na sprawdzonym i naturalnym działaniu korzenia, postanowiliśmy wzbogacić o niego Red Speed. Poprawia potencję, pracę serca oraz pamięć. Dzięki ginsenozydom, które zawiera, zwiększa zdolność hemoglobiny do przyłączania tlenu – dostarcza więcej tlenu do narządów. Powoduje wzrost energii, dzięki czemu możesz dłużej pracować – fizycznie oraz psychicznie. Dzięki regularnemu spożywaniu żeń-szenia zmniejsząją się także dolegliwości DMOS – czyli popularne zakwasy.\nInozyna, to kolejny składnik klucz, działa przecwiwirusowo i wspomaga odporność. Występuje w mięsie ryb, więc jej dostarczanie jest kompletnie naturalne dla naszego organizmu. Izomaltuloza, o którą wzbogaciliśmy Red Speed naturalnie występuje w miodzie, soku z trzciny cukrowej i buraku cukrowym.\nPołączenie naturalnych składników w Red Speed to:\n- maksymalny poziom skupienia na wykonywanych czynnościach;\n- poprawa pamięci i koncentracji podczas pracy;\n- zwiększenie efektywności każdego treningu;\n- zwiększenie motywacji i wpływ na energię witalną.\n- zmniejszenie stopnia odczuwania wysiłku podczas ćwiczeń,\n- zwiększenie uwagi oraz czujności.\n- kontrolę wagi i metabolizm tłuszczów, chroni przed skutkami stresu i szkodliwymi wpływami środowiska,\n- zwiększenie czujności.\nZe względu na swój naturalny skład, nie powoduje skutków ubocznych względem nerek i gospodarki mineralnej organizmu, dzięki czemu zyskuje jeszcze więcej na swojej wartości.\nPOSTAW NA NATURALNĄ MOC I CIESZ SIĘ ENERGIĄ KAŻDEGO DNIA !!!\nekstrakt z kłącza żeń-szenia standaryzowany na 0.8% eleuterozydów E+B\nBy Dawid P. (Opole, Polska) on 15 Mar 2018 (Real Pharm Red Speed Powder 400g ) :\nDobra dawka energii!! Pobudzony i czujny! Naprawdę świetny produkt, polecam!\nBy Patrycja P. on 17 Sep 2017 (Real Pharm Red Speed Powder 400g ) :\nDoskonały zastrzyk energetyczny, treningi stały się bardziej efektywne. 100% mojego zadowolenia, super. Ponadto szybka wysyłka, 5/5\n<1--\t--> 121,48 zł W magazynie\nOlimp Intra xplode 500 g\n<1--\t--> 50,56 zł Oczekiwanie na dostawę\nUniversal Animal Spiked Aminos Blue Raspberry\n<1--\t--> 18,52 zł Dostępny produkt z innymi opcjami\nMhp Vasculore Powder 91,8g


Koci dwór | Janusz Niżyński\n„Koci Dwór” – tak właśnie wszyscy mieszkańcy spokojnej osiedlowej uliczki, spadziście prowadzącej do małego potoczku nazywali ten zacieniony dziedziniec. A jeśli ktoś z przyjezdnych pytał siedzącego na ławce u płotu starszego pana, jak znaleźć na tej uliczce swych krewnych lub znajomych mieszkających, przykładowo, pod numerem 58a – ten odpowiadał tak: „To na Kocim dworze, trzeci dom od rogu”.\nDokładnie tak samo wyjaśniono i jemu, Januszowi Babickiemu, gdy przyjechał swym brązowym jeepem wynająć w tych okolicach willę na czas twórczej pracy. I on był początkowo zaskoczony taką nazwą, dopóki nie rozgościł się tam i wczesnym rankiem nie wyszedł ze swego wygodnego lokum zaczerpnąć świeżego powietrza. Gdy przysiadł na niskim murku, nieopodal drzwi frontowych i wyjął z kieszeni papierosy natychmiast podeszła do niego szara kotka z zielonymi urwisowskimi oczami. Otarła się o jego nogę, po czym wskoczywszy na kolana spojrzała mu pobłażliwie w twarz: „Czyżbyś był taki niepojęty? Czy nie widzisz, że chce mi się jeść?”\nZrozumiał ją w pół zdania, a ściślej: w pół spojrzenia. Położył więc niezapalonego papierosa na murku i udał się do kuchni w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Ale, jak to na wczesnym etapie po przeprowadzce bywa – udało mu się znaleźć ledwie kawałek czerstwego chleba i przekształcone w suchą fałdę plasterki żółtego sera – goudy.\nPierwszą rzeczą, która rzuciła mu się w oczy jeszcze zza progu drzwi, było to, że z murku papieros zniknął. Początkowo myślał, że zdmuchnął go wiatr, lecz nagle zauważył, że jego nowa „przyjaciółka-żebraczka” trzy kroki od domu coś usilnie zakopuje pod krzewem. Podszedł w to miejsce i na dnie płytkiego dołku zobaczył swego papierosa. To była dla niego jakaś mistyka: ile żył na tym świecie, a ma już w zasadzie za sobą pięć krzyżyków, to zawsze wiedział, że te inteligentne zwierzęta nie znoszą zapachu tytoniu i uciekają od niego, jak diabeł od święconej wody. A tu, proszę bardzo, kotka chwyciła papieros w pysk i przeniosła go pod krzew, aby zakopać. Po Co? Chce odciągnąć palacza do palenia? Czy chce mieć dla siebie, na zapas? Obie myśli wydały mu się absurdalne, a nawet zabawne, zwłaszcza ta ostatnia, więc uśmiechnąwszy się do siebie postanowił spełnić główne zadanie, czyli nakarmić złodziejkę papierosów.\nZasuszoną kromkę chleba od razu odrzuciła. Zdawało mu się nawet, że na szarej kociej mordce pojawiła się jakaś oznaka zniesmaczenia, a na dodatek kiedy podniosła na niego swe mądre oczy odczytał w nich wyraźnie: „Gościć suchym chlebem nie godzi się… Zwłaszcza koty…”\nSer obwąchiwała długo i starannie, a potem polizała zbrylone plastry dwa razy i było jasne, że ser – owszem – będzie skłonna zaakceptować. Po czym spojrzała na niego, jakby zamierzając powiedzieć: „Dziękuję… Kocham ser… Zwłaszcza goudę”.\nAle ser nijak nie poddawał się jej zębom, a wtedy spojrzała na niego jeszcze raz. Teraz jej oczy nie były tak nachalne i nonszalanckie, jak poprzednio. Jawnie nie chcąc winić go za ten smaczny, acz krnąbrny prezent jakby oznajmiała żałośnie: „No, wymyśl coś… W końcu jesteś człowiekiem”.\nZrobiło mu się głupio i poczuł nawet wstyd, więc poszedł do domu po nóż. Wróciwszy zaczął skrobać skamieniały ser a kotka przeżuwać okruszyny z zadziwiającą prędkością… Pracował, nie odrywając rąk i oczu od swej czynności. W końcu – coś bliżej nieokreślonego zmusiło go podnieść oczy… To, co zobaczył wokół siebie trudno byłoby nawet opisać: cała rozpościerająca się przed nim przestrzeń (owszem: nie tak w końcu wielka, ale jednak) wypełniona była kotami – w różnym wieku, wielkości, maściach sierści…\nPierwsze, co chciało mu się zrobić, jak przyszedł do siebie po chwilowym zdumieniu – to policzyć ich… Ale okazało się to niemożliwym: koty były w ciągłym ruchu, lecz w ich przemieszczaniu można było dostrzec wyraźną tendencję przybliżenia się do jego serowych skrawek, tak blisko ja się da… W ich oczach wyczytywał zazdrość o swą nową znajomkę, pożądanie i niedosyt, ale nie było gniewu i nienawiści, której doznaje niemało ludzi widząc cudze powodzenie…\nPotem zauważył, że koty, chodząc wokół nich, nie przekraczały pewnej niewidzialnej linii, innymi słowy: nie naruszały zakazanej dla nich przestrzeni. Próbował wypatrzeć, co określa granice tej przestrzeni, i o dziwo, było to możliwe. Naprzeciwko niego siedział ogromny czarny kot z przymkniętym prawym okiem, który powoli poruszał głową to w lewo, to w prawo i, jak prawdopodobnie było, tym spojrzeniem przekazując ostrzegawcze znaki dla wszystkich pozostałych kotów.\nJego nowa „przyjaciółka”, którą Janusz Babicki zdążył dla swych potrzeb nazwać „Niusia” szybko zaspokoiła głód i udała się do małej kałuży pozostałej po niedawnym deszczu, obwąchała ją i ponownie spojrzał na niego napraszająco. Zdał sobie sprawę, że po bardzo słonym serze chciała się czegoś napić, więc poszedł do kuchni po wodę. Długo szukał jakieś odpowiedniej miseczki, do której mógłby nalać wody, ale nie znalazł żadnej odpowiedniej i postanowił poświecić dużą miskę z włoskiego serwisu, który otrzymał w prezencie od przyjaciół z Werony, po wystawianym w tym mieście swym najnowszym przedstawieniu. Miska była bardzo jasna i piękna, zdobiona jakimiś południowymi kwiatami. Nalał do niej wody i wyniósł za próg. I tu – kolejne zaskoczenie.\nNiusia zamiast łapczywie rzucić się na wodę, przechyliła głowę na bok i długo patrzyła na wspaniałą miskę, przy czym oczy jej, jak spostrzegł, stały się jakby szersze i zamyślone… Potem delikatnie dotknęła językiem wodę i zaczęła powoli siorbać, nie odrywając oczu od boskich kolorów…\nWtedy przypomniał sobie, że rano nie udało mu się zapalić papierosa, przeto wrócił do swego murku i zobaczył inny ciekawy obraz godny pędzla włoskiego artysty: przy ustruganej górce sera siedział dobrze mu znany czarny kot i powoli podjadał ser nie zwracając na nikogo uwagi. Nawet, gdy Babicki przysiadł się obok i zapalił w koncu papierosa – czarny kot ani drgnął. Potem podeszły do niego jeszcze cztery inne koty, którym łaskawie koci król pozwolił przyłączyć się do posiłku. Dlaczego sera nie zaatakowała reszta stada, zdał sobie sprawę później, kiedy miał okazję przez chwilę zastanowić się nad tym, co zobaczył.\nZa to jasnym (choć nie tak zupełnie do końca), było dla niego to, że czarny kot z przymrużonym ślepiem sprawuje nad pozostałymi autorytarną władzę. Jest inteligentny i władczy, co dostatecznie okazał pozwalając Niusi, jako pierwszej nasycić się serem, gdyż rozumiał, że właściciel sera – człowiek, postanowił nakarmić nim konkretnego gościa. Cztery kotki bezceremonialnie zabrały swoją część posiłku. I były to, zapewne, jego nałożnice lub żony. Jak zwał, tak zwał. Pozostała część kociej społeczności – musiała cierpliwie czekać swej kolejki.\nRozwijać dalej tej myśli nie miał czasu: w domu czekał na niego włączony komputer, na którym pracował nad swymi najnowszymi opowiadaniami. Pożyczywszy czarnemu liderowi i jego dziewczynom smacznego posiłku oddalił się. Ale całkiem zapomnieć o tym, co stało się tego ranka nie potrafił, miał też świadomość, że odtąd na stałe otoczony zostanie kotami… I chcąc nie chcąc, będzie zmuszony obserwować ich życie, owszem – ciekawe, a nawet inspirujące do przemyśleń…\nPełnego kociego stada przed willą więcej nie doświadczył, choć regularnie, każdego ranka, karmił swą Niusię. I karmił bynajmniej nie tym, co zostawało mu z posiłków (jego przyjaciółka Caterina – obeznana w niejednej kociej kwestii przestrzegała: koty nie powinny jadać tego co ludzie, a już szczególnie wędlin!), a specjalnie zakupionym kocim jedzeniem, albo półproduktami, z których osobiście przygotowywał kocie jadło, na przykład: zupę z kurzych udek, rozmoczony w mleku chleb, bądź jej ulubione żarełko – świeżego pstrąga. Zaszedłszy raz na targ rybny, ujrzał górę taniej drobnicy a nad nią duży plakat: „Dla kotów”. (Jakby sprzedawca obawiał się, aby nie kupować rybiej drobnicy dla siebie – solennie przestrzegał wiec tym napisem, by tego nie czynić). Pomyślał tak: Niusia i ten czarny dostojny kot, któremu niedawno nadał imię Markiz – zasługuje na takie jadło. I nawet ułożył sobie w głowie mowę, która ów Markiz powinien wygłaszać do poddanych: „Ladies and gentlemen! Teraz Niusia ma swego właściciela, który wziął na siebie obowiązek opiekowania się nią. Nie wolno niepokoić pana właściciela czymkolwiek, rozzłoszczony może odmówić dalszej łaski Niusi, a wy przecież nie życzycie naszej pięknej kotce utraty przyjaciela?”)\nKoty dokarmiane były przez wszystkich mieszkańców „Dworu”, ale ponieważ ich liczba była ogromna, jedzenia dla każdego nie wystarczało. Stąd właściciel Niusi – Babicki – zadał sobie pytanie: dlaczego, mimo wszystko, wszystkie wyglądają na tak dobrze odżywione i niepokorne?\nOdpowiedź znalazł bardzo szybko, jak tylko pewnego razu ujrzał maszerujące „dworem” trzy koty z myszami w zębach. Sprawa polegała na tym, że prócz pomieszczeń mieszkalnych we dworze i w pobliżu dworu porozstawianych jest wiele szop i kontenerów, w których ludzie składują odpady, w tym także te, ze stołów. Oczywiście, pomieszczenia te są rajem dla myszy, które w swej głupocie nie rozumieją, kto w tych pomieszczeniach tak naprawdę rządzi i kto jest jest prawdziwym gospodarzem…\nStopniowo poznał wszystkie koty dowiadując się ich imion od sąsiadów, nadając swe własne tylko tym bezimiennym. Części z nich poprzydzielał imiona z racji relacji łączących je z Markizem. Jego cztery kocie przyjaciółki natychmiast zostały Markizami. Jedna z nich była nazwana Niebieską Markizą (z racji z lekka niebieskiej sierści tuż pod szyją), druga – Markizą Kulawonóżką (kuśtykała nieznacznie na tylną łapką), trzecia – Markizą-Angeliką (była niebiańsko piękną blondynką, przypominająca mu bohaterkę z francuskiego filmu, a czwartą – Wredną Markizą (wiecznie kłóciła się z koleżankami i narzekała na swego męża).\nAle to, co uderzyło go najbardziej, to odnoszenie się wszystkich pozostałych kotek do wyżej wymienionych Markiz: był to szacunek, ale nie służalczy. Zauważył, że te – z „prostego ludu” nigdy nie angażowały się z nimi w jakiekolwiek draki, co z kolei miało miejsce dość często, zwłaszcza pomiędzy mamuśkami małych kociąt, nigdy nie próbowały odebrać im jedzenia i bały się nawet choćby zrobić krok w kierunku Markiza. I nigdy też nie zauważył, żeby któraś z nich zaproponowała im jakąś rybkę, lub myszkę, chociaż sam zaobserwował, jak kiedyś kot nazwany Zefir przyniósł pół zjedzonego szczura swej przyjaciółce, tej z tych „gminnych”, która była na wpół ślepa, stara i niezdolna do żadnych łowów.\nAle pod koniec jesieni, kiedy miał zamiar opuścić ów uroczy „Dwór” z jego zjawiskową kocią społecznością, miało miejsce zdarzenie, które zdumiało nie tylko jego, ale i pewnego profesora zoologii, odpoczywającego z rodziną na wakacjach w sąsiednim „dworze”.\nPewnego ranka, siedzieli razem z profesorem na ławeczce i rozmawiali o kotach.\n– Wie pan, panie Januszu, – opowiadał profesor, – kiedyś, gdy byłem w Stambule, u swej byłej studentki, która ma męża Turka, jedna rzecz mnie tam załamała: bardzo duża ilość ulicznych kotów. Niby wyglądały na dokarmione i szanowane (prorok Mahomet miał ukochanego kota Muezzę), ale martwiłem się ich losem.\n– Panie profesorze, rozumiem pana rozterki. Sam kiedyś mieszkając w Toledo ubolewałem obserwując życie tamtejszych futrzaków: miasteczko, całe zagnieżdżone w skalnej zabudowie, gdzie nie ma metra zieleni ani drzew… I jak w takim miasteczku żyć kotom?\nGdy siedzieli tak i rozmawiali w pewnym momencie usłyszeli, jak pod „Koci Dwór” zajechał samochód. Wysiadł z niego jakiś chłopak w żółtych spodniach z ogromnym plecakiem. Zdjął plecak, położył na środku dziedzińca, wyjął z wnętrza tobołka kilkanaście błyszczących metalowych talerzy i zaczął zapełniać je jakąś brązową zawartością.\n– Młody człowieku! – Zwrócił się do niego profesor. – Czy nie jest pan przypadkiem z tego cyrku, który niedawno zagościł w naszym miasteczku?\nChłopak wzdrygnął się i niechcący upuścił z rąk talerzyk, który upadając rozdzwonił się po całym dziedzińcu. Ale natychmiast podniósłszy krnąbrne naczynko uśmiechnął się od ucha do ucha i rzekł głośno:\n– Zgadł pan! Tylko że ja nie jestem kuglarzem z tego prowincjonalnego namiotu, a artystą Centralnego Cyrku z Warszawy i jestem asystentem słynnego trenera Jerzego Kulewicza. Z jego polecenia prowadzę eksperymenty z kotami i szukam wśród bezpańskich dachowców najbardziej utalentowanych. Przepraszam, że od razu się nie przedstawiłem, ale po prostu nie zauważyłem panów na tej ławeczce.\n– Jak rozumiem, – przerwał mu profesor, – chce pan odłowić u nas jakieś koty i zabrać je do Warszawy? Czyżby tam ich już brakło?\nChłopak cicho zachichotał i nerwowo podrapał się po dawno niegolonym policzku:\n– Wie pan, według teorii mojego mentora – Jerzego Kulewicza, koty są różne, w zależności od ich siedliska. A my zbieramy je z całego województwa, a nawet i z sąsiednich.\n– Rozumiem, – przytaknął profesor. – A ile nieboraków ma pan zamiar wpakować do tego plecaka?\nI dopiero wtedy właściciel Niusi zauważył, że u pasa „łowczego” wisi worek w kolorze spodni, na którym lśnią pięknie wykaligrafowane cztery niebieskie litery: „CCW”, co zapewne oznaczało Centralny Cyrk Warszawy.\n– To zależy. – Wesoło odpowiedział chłopak. – Ale nie więcej niż dziesięć. W bagażniku samochodu, który zaparkowałem na rogu, mam już dwadzieścia, jak to pan rzekł – nieboraczków.\n– Cała armia, – z nutką jakiegoś kąśliwego humoru zauważył profesor. – Ale tu jest jeszcze jedno, „ale”, szanowny kolego – czy ma pan zgodę mieszkańców na odławianie tutejszych kotów?\n– Według moich informacji, w tym miasteczku nie ma żadnych udomowionych, zarejestrowanych w gminie kotów – natychmiast zareagował chłopak. – Poza tym, mam urzędowe pozwolenie. – I wyjął z kieszeni kartkę jakąś pomiętą kartkę papieru chcąc wręczyć profesorowi do przeczytania, ale ten wdzięcznym gestem odepchnął jego dłoń:\n– Cóż… proszę robić swoje, a my z kolegą z ciekawością poobserwujemy pana profesjonalną robotę. Zwłaszcza, że koty właśnie schodzą się na posiłek.\nRzeczywiście, prawie całe kocie plemię z tutejszego „dworu” usadowiło się przed talerzami z „Whiskasem”. Ale żaden z nich nie ośmielił się spojrzeć do talerza. Jak się zdawało – czekali na Markiza. A ten, na szczęście, nie pozwolił na siebie czekać zbyt długo. Czarny kot zeskoczył skądś z góry, wolno i z gracją podszedł do błyszczącego talerza, powąchał zawartość i… odszedł, marszcząc nos z obrzydzeniem. W ślad za nim zrobiły to samo Markizy, a następnie, identycznie, wszystkie inne koty. Trzy minuty później przy miskach nie było ani jednego futrzaka.\nAsystent Kulewicza bez słowa opróżnił wszystkie talerze zlewając na powrót zawartość do swej kolorowej torby, zarzucił ją na plecy i zniknął nawet bez pożegnania.\n– Bardzo mądry ten nasz koci naród. – Powiedział profesor, popijając już wychłodzoną kawę. – Wyczuły biedę, oj jak wyczuły!\n– A może byłoby dla nich lepiej, gdy przeniosły się do Warszawy? – Powiedział bez przekonania i chyba wbrew samemu sobie Janusz Babicki, właściciel Niusi. – Zdrowiej, cieplej i bardziej dla kociaków przewidywalnie…\n– O ile wiem, jest pan z Warszawy? – Nieoczekiwanie zapytał go profesor.\n– Tak, – odparł Babicki.\n– Więc, proszę, niech mi pan powie ile tam jest cyrków?\n– Teraz nie tak dużo, wiem o dwóch, trzech funkcjonujących na stałe.\n– A ja, choć jestem Gdańszczaninem, powiem, że takiego cyrku o nazwie Centralny Cyrk Warszawy w Warszawie nie ma. A co do pana Kulewicza – owszem słyszałem o takim i z tego co wiem, kieruje jakimś kocim teatrem, ale z nieznanego powodu ów chłopak nam o nim nie wspomniał.\n– To kim był ten młody człowiek? – Spytał zdziwiony Babicki.\n– Nie wiem, kim. Ale to, że bez skrupułów wykonuje robotę stwierdzam na pewno. Proszę się nie obruszać, ale przypomnę panu, że koty prezentują sobą dwie cenne wartości: futro i mięso. Oszczędzając pana nerwy nie będę rozwijał tematu, ale zadam tylko jedno pytanie: jakby pan zareagował, gdyby zaczął wpychać do swego worka Niusię?\n– Powiedziałbym: „Proszę ją natychmiast zostawić!” i czynnie uniemożliwiłbym mu.\n– Ja także lubię tutejsze koty i doceniam pana postawę. Ale ten młody człowiek, jak pozwolił pan sobie go nazwać, nie miałby najmniejszych skrupułów i zasłaniając się urzędowym papierkiem (ciekawe, czy prawdziwym?) nie zwracając uwagi na pana sprzeciw wysłałby pana Niusię do wytwórni kiełbasek.\nJanusz Babicki wzdrygnął się z obrzydzeniem na samą myśl, co profesor natychmiast zauważył. Wstał i uroczyści obwieścił:\n– Proszę się nie denerwować, panie Januszu. A oto i ona, pańska tutejsza najukochańsza dziewka o imieniu Niusia! Ładne imię! Obowiązkowo podobnie nazwę swą wnuczkę.\nNiusia przysiadła na schodach przed drzwiami frontowymi domu i machając ogonem spojrzała z wyrzutem na profesora: „też mi wymyślił! Jeśli tylko przywieziesz tu do nas tą swoją wnuczkę na wakacje, w naszym Dworze będą dwie Niusie. Jak wtedy zrozumieć, którą będą wołali na obiad?”\nTak się jakoś złożyło, że Janusz Babicki nie był w stanie powrócić do swego apartamentu w Warszawie jesienią i postanowił spędzić zimę na „kocim dworze”, co przyniosło mu jeszcze kilka innych niezapomnianych kocich radości.\nW kwietniu Niusia nie pokazywała się na dziedzińcu przez dłuższy czas, ale nagle pojawiła się przyprowadzając ze sobą cztery malutkie kociaczki. Trzy z nich były wierną kopią swojej mamy, szare i inteligentne, a czwarty – prawdopodobnie potomkiem arystokratycznej rodziny: biały, puszysty i we wszystkim co czynił pełen wdzięku, nawet w sposobie jedzenia. Nie lazł z mordeczką do miski mleka, a zanurzał w niej najpierw swoją łapkę, pooblizywał ją, a dopiero potem docierał do mleka różowy języczkiem. Trosk Januszowi Babickiemu przybywało, ale wszystkie one przynosiły mu samą radość.\nNadeszło lato i znowu jesień. Niusia dumnie kroczyła po Kocim Dworze ze swymi dzieciaczkami, a jej właściciel – Janusz Babicki – najspokojniej siedział na ławeczce przed domem, esemesując ze swą przyjaciółką i pisząc to krótkie opowiadanie.\nW połowie października przyjechał na odpoczynek pan profesor. Janusz Babicki postanowił dać mu do przeczytania świeżo napisaną przez siebie historyjkę o kocim dworze.\n– Świetna! – Powiedział, przeczytawszy ją profesor. – Ale to nie tak. Tutaj wszystko jest na opak. Koty nigdy nie żyły i nie będą żyć zgodnie w społeczności. Zna pan przecież to powszechne powiedzenie: „Każdy kot chadza własnymi ścieżkami?” A pan tu nawymyślał, ze ho, ho!… I przywódcę Markiza, i jego Markizy, i jakieś prawa, i teorie… Oczywiście, pana opowiadanie warte jest publikacji, ale tylko z dopiskiem: fantazja autorska. Krótko mówiąc: zawsze sobie ceniłem pana twórczość, ale ta akurat opowieść, no niestety, nie wyszła panu.\n„Jakaż fantazja, skoro wszystko, co napisałem to wcześniej zobaczyłem na własne oczy?” – Pomyślał, dobity oceną naukowca Babicki. Odpowiedzieć mu początkowo nie śmiał, i nawet mu nie wypadało, w końcu tamten – profesor, na dodatek zoologii… Lecz Babicki nie byłby sobą, gdyby w końcu nie zripostował:\n– Drogi profesorze… Jeśli miałbym rzucać się z okna za każdym razem, kiedy coś mi nie wyszło – spędziłbym całe życie w locie.\nNastępnego dnia gdy Janusz Babicki wyszedł z kociego Dworu na zewnątrz – zobaczył następującą scenkę: Niusia siedziała otoczona swymi kociętami na przemian oblizując każdego, a siedzący obok niej Markiz trzymał w zębach myszkę. Każdy świeżo wylizany kocieniek próbował sięgnąć myszki z jego ust, ale Markiz, zupełnie nie sierdząc się na nieboraka po prostu odwracał swą głowę na bok.\nNiusia ukończywszy ostatecznie toaletę dzieci leniwie wstała i podeszła do Markiza, a ten… położył swój łup u jej łapek!\n„Nie, profesorze! – Triumfalnie zabrzmiało w głowie Janusza Babickiego. – Nie wszystko takie jednoznaczne, jak pan sądzi, kolego. Każdy kot, owszem, chadza własnymi ścieżkami! Ale w naszym kocim Dworze wszystkie koty żyją jak jedna rodzina. Szczęśliwa i rozsądna! I o tym jest właśnie moje najnowsze opowiadanie”


PRZEPROWADZKI | Paczki od 20£, Przewozy, transport Polska Anglia. Przewóz, paczki, przesyłki, busy z Polski do Anglii elkbus\nSpecjalizujemy się w profesjonalnym i bezstresowym przewozie dobytku naszych klientów pomiędzy krajami europejskimi takimi jak Anglia, Niemcy, Belgia, Holandia i Polska. Na przestrzeni lat zebraliśmy doświadczenie, dzięki któremu możemy rzetelnie zająć się zleconą nam pracą.\nZ naszą firmą przeprowadzka nie będzie już traumą. Każde zlecenie jest niepowtarzalne, dlatego wyróżnia nas indywidualne podejście do klienta. Po zapoznaniu się z intencjami zleceniodawcy, wyceniamy usługę uwzględniając:\nmiejsce załadunku / rozładunku,\nPrzeprowadzka (Removal) Anglia – polska – Anglia to usługa typu od drzwi do drzwi (door to door).\nCzas i miejsce, czyli datę załadunku i rozładunku ustalamy wspólnie z klientem, dopasowując się do jego indywidualnych potrzeb. Skupiamy się, aby usługa trwała możliwie jak najkrócej -często jeden, dwa dni.\nprzeprowadzki do polski do anglii , removal\nCopyright 2018 Paczki od 20£, Przewozy, transport Polska Anglia. Przewóz, paczki, przesyłki, busy z Polski do Anglii elkbus


Ciąża miesiąc po miesiącu | Hanna | Przegląd pieluszek dla dzieci\nStrona główna » Dzieci » Ciąża miesiąc po miesiącu\nKonieczna jest przede wszystkim świadomość…\nKonieczna jest przede wszystkim świadomość kobiety oraz odpowiednia wiedza. Już na wstępnym etapie, w pierwszych tygodniach organizm wysyła różne sygnały, które powinno się umieć rozpoznawać. Oczywiście specjalistą od przebiegu ciąży jest lekarz położnik, ale kobieta powinna przynajmniej zapoznać się z podstawowym kalendarzem, aby mieć świadomość jak może dziecku zaszkodzić i czego się spodziewać. Wiedza ta pozwala jej także wstępnie oceniać czy przebieg ciąży jest prawidłowy. Jeśli w danym tygodniu czy miesiącu nie wystąpiły określone objawy powinna się skonsultować z lekarzem.\nWiadomo przecież, że lekarz nawet…\nWiadomo przecież, że lekarz nawet z największą wiedzą nie czuje tego, co przyszła matka i to ona właśnie powinna być świadoma pierwszych sygnałów nieprawidłowości. Warto też znać przebieg ciąży w celu organizacji własnego życia. Jeśli w danym okresie przewidywane są kłopoty z pęcherzem to nie planuje się na ten okres wyjazdów.\nDzisiaj jest Poniedziałek 16 lipca 2012, i są imieniny: Benity, Eustachego. Nie zapomnij o solenizantach\nA już za tydzień świętują: Apolinarego, Bogny, Brygidy