„Kwartalnik Filmowy” 1997, nr 18, s. 46-58\nSą filmy, które żyją własnym życiem społecznym. Oglądając te filmy, warto nie tylko skupić się na interpretacji znaczeń, symboli, na rozsupływaniu metafor, analizie rozwiązań estetycznych, ale również na reakcji widzów. Do takich obrazów należą śląskie filmy Kutza.\nKazimierz Kutz – artysta.\nReżyser filmowy, teatralny i telewizyjny. Wykreowany przez niego Teatr TV trafia do tysięcy domów w całej Polsce. Literat – najpierw z konieczności autor scenariuszy filmowych (Przymusiłem się do pisania scenariuszy, bo nie było nikogo, kto mógłby zrobić to lepiej1), potem felietonów prasowych, a także niezwykłej powieści Piąta strona świata, znanej dotąd czytelnikom z drukowanych fragmentów, których smak i barwa każą niecierpliwie czekać na całość2.\nKazimierz Kutz – człowiek o wyrazistym rodowodzie społecznym, Ślązak.\nAutor najpiękniejszych obrazów filmowych Śląska. Ale również duch sprawczy, patron i współuczestnik zdarzeń, które modelują od nowa kulturowe oblicze regionu. Juror (wespół z profesorami Dorotą Simonides i Janem Miodkiem oraz literatem Bolesławem Luboszem) trzech już edycji konkursu na Ślązaka Roku (w toku edycja czwarta), wymyślonego przez Marię Pańczyk z Radia Katowice. W konkursie tym wybiera się i nagradza ciekawe, barwne osobowości Ślązaków posługujących się na co dzień potoczystą gwarą, znających wartości swej kultury.\nKreator i bohater cyklu emitowanych przez rok (od jesieni 1995 do lata 1996) audycji telewizyjnych o wspólnym tytule Wesoło czyli smutno, które skrzywdziłoby proste zaszeregowanie do programów typu talk-show, choć w istocie polegały na rozmowie Kutza o problemach Śląska z zaproszonym gościem – jednym tylko w godzinnym, a pełnym napięcia programie (na emisję Wesoło czyli smutno czekała co miesiąc cała śląska inteligencja, również ta rozproszona po różnych zakątkach Polski).\nAutor licznych wypowiedzi – w wywiadach prasowych itp. – na temat śląskich problemów, kompleksów, zawiłości losu; wypowiedzi i sądów niepokornych, często ostrych, bulwersujących, odbieranych jako prowokacyjne, wywołujących dyskusje, gorące polemiki3. Nie zawsze za nie lubiany i hołubiony.\nA zatem artysta, który od kilku lat znajduje się w samym centrum zjawisk i działań składających się na renesans śląskiej lokalności i tożsamości kulturowej. O ile dokonania artystyczne Kutza są powszechnie znane i wielekroć omawia-\nne, analizowane, komentowane4, o tyle ta druga strona jego aktywności, wyrazista na Śląsku, jest mniej widoczna ze stołecznej perspektywy.\nŚlązak, ale przecież przeminęło mu paręnaście lat życia i twórczej pracy, zanim odkrył w swym pochodzeniu źródło inspiracji. W rozmowie z Elżbietą Baniewicz powiedział: Przez całe lata nic mnie tak nie umniejszało, nie demobilizowało, jak świadomość, że jestem ze Śląska, jakby to była jakaś ułomność. Czułem, że jestem, jak to Niemcy mówią – minderwertig: z gorszej rasy, i to nie w sensie klasowym. Przez lata bolałem nad sobą, że wyszedłem z tak okropnego miejsca na ziemi; z brudu, brzydoty, przyduszonej egzystencji. I ten pejzaż zewnętrzny, sposób bytowania, mentalność Ślązaków, wręcz urągająca, budziły przygnębienie, chęć ucieczki. Studia i lata późniejsze potraktowałem jako wyzwolenie, nie chciałem do tego wracać, nawet w myślach5.\nRozmawiając z Elżbietą Baniewicz, Kutz wspomniał, jak to w dość dramatycznych okolicznościach osobistych wyjechał z Warszawy do brata w Tychach – wrócił na Śląsk po dwudziestu latach i odnalazł tu swoją siłę. Bo z upływem lat dochodzi się do tego, co najważniejsze, i okazuje się, że to, czego się wstydziłem, przez co cierpiałem, to jest to, co mam naprawdę, że to jest mój autentyk i niczego innego nie będzie. Artysta nie może się całkowicie wymyślić, musi z czegoś czerpać, a czerpie z tego, z czego wyszedł, z tego, co go ukształtowało jako człowieka. Te wszystkie przewartościowania dokonują się w okresie dojrzałości, u mężczyzn jest to moment około czterdziestki, nazywany smugą cienia, gdy człowiek już się nie rozwija biologicznie i umysłowo, tylko dyskontuje to, na co zapracował, i utrwala własną pozycję. U mnie proces przechodzenia w dojrzałość przebiegł w sposób klasyczny. Właśnie u brata, w Tychach, uświadomiłem sobie, że muszę się do końca określić, wyłuskać z siebie to, co prawdziwe i własne. I dostrzegłem na Śląsku piękno, świat autentycznych wartości, do których Polska będzie jeszcze zdążała przez całe lata. Zrozumiałem, że urodziłem się w miejscu oryginalnym, nieodkrytym, i lepszego po prostu los nie mógł mi podarować6.\nW Tychach w maju i czerwcu 1968 roku Kutz pisał scenariusz Soli ziemi czarnej – scenariusz filmu o powstańcach śląskich, o ich tęsknocie za Polską, ich drodze do Polski.\nNa początku maja 1968, rutynowo, jak co roku, w śląskich miastach i szkołach obchodzono kolejną rocznicę wybuchu trzeciego powstania śląskiego.\nW Tychach w maju roku 1968 zdawałam maturę. Ale wiosną tego roku zgoła co innego zajmowało umysły w Tychach, na Śląsku i w Polsce, innymi treściami wypełnione były szpalty gazet.\nW Tychach w marcu 1968 roku lokalna gazeta „Echo” przynosiła na pierwszej stronie nagłówki (jak inne gazety w całej Polsce): Potępiamy wichrzycieli. Żądamy spokoju! i zdjęcia manifestujących z transparentami: Potępiamy chuligańskie wybryki awanturniczej grupy studentów warszawskich oraz Młodzież\nkopalni ,,Lenin” zawsze wierna partii. W maju „Echo” obwieszczało: Zespoleni z Partią – manifestowaliśmy umiłowanie socjalistycznej Ojczyzny, w czerwcu: Harcerskie Dni Socjalistycznych Tychów. Polsce Ludowej – serca, myśli, czyn!\nW czerwcu 1968 moje liceum wysyłało na wyższe uczelnie dokumenty kandydatów na studia; teczki wszystkich tyskich kandydatów musiały zawierać wydane przez komórkę partyjną zaświadczenie o „postawie obywatelskiej” rodziców – taką pomarcową inicjatywą było zarządzenie lokalnego władcy, towarzysza Stanisława Gurgula, I sekretarza KP PZPR.\nW czerwcu, w Tychach, Kutz skończył pisać swą powstańczą opowieść.\nW bibliotece sięgnęłam po jeden z używanych w tamtym czasie podręczników historii (redagowany przez Stanisława Arnolda, wydany w 1966 roku). Powstaniom śląskim poświęcono tam jedno zdanie. W ostatnim rozdziale książki, po konstatacji: Od momentu powstania II Rzeczypospolitej polskie klasy posiadające dążyły do zaboru ziem białoruskich, litewskich i ukraińskich... oraz po rozwinięciu tej kwestii znalazłam stwierdzenie: Z Niemcami toczyła się walka powstańcza o Wielkopolskę i o Górny Śląsk, nieco dalej zaś, po omówieniu decyzji traktatu wersalskiego i wyników plebiscytu na Śląsku, zdanie: Wywołało to (tzn. wyniki plebiscytu – przyp. M.L.B.) w maju 1921 powstanie (trzecie z kolei) ludu śląskiego. Pozbawione niemal wszelkiej pomocy ze strony rządu polskiego, wpłynęło na zmianę decyzji Ententy o losach Śląska7. I tyle wiadomości o powstaniach śląskich we wspomnianej książce.\nNie będę przytaczać przykładów z innych popularnych opracowań historycznych i podręczników wydawanych w tamtym czasie – łączyła je cecha wspólna: zdawkowe potraktowanie ważnych wydarzeń z dziejów Śląska, a jeśli nawet powstaniom śląskim poświęcały dwa, trzy zdania więcej niż dzieło cytowane wyżej, wszystkie one problem śląski po roku 1918 traktowały marginalnie. W efekcie stan wiedzy społeczeństwa polskiego i edukowanej w owym czasie młodzieży o historii Śląska w ogóle i jej powstańczym epizodzie był więcej niż mizerny. Z takich samych podręczników uczyła się młodzież szkół na Śląsku.\nTu wszakże wątek powstań śląskich bywał też eksponowany w innych okolicznościach, zwłaszcza w rytmie kolejnych rocznic. Po milczeniu lat stalinowskich i represjach skierowanych przeciwko powstańcom (nacjonalistom – według kryteriów stalinowskich) w latach sześćdziesiątych można było przywrócić tradycje powstańcze i... wprząc w patriotyczno-ideologiczne wychowanie młodego pokolenia.\nW roku 1966 odsłonięto w Katowicach pomnik powstań śląskich, znane „skrzydła” przy rondzie w centrum miasta. Powstańcami „dekorowano” zazwyczaj trybuny honorowe manifestacji pierwszomajowych, spotykał się z nimi Jerzy Ziętek. Chętnie nawiązywali do powstańczych tradycji śląscy harcerze, organizując gry terenowe na podstawie zachowanych relacji z miejsc potyczek, zapraszając żyjących jeszcze uczestników tamtych wydarzeń na ogniska i capstrzyki; wreszcie bajał o nich niejeden starzik (dziadek) wnukom. Był zatem\nw przywoływaniu dziejów powstań nurt oficjalny, podporządkowany celom ideologicznym oraz mniej oficjalny (jak wartościowy ruch harcerski), a także ten całkowicie poza oficjalnym obiegiem, dostępny mniej licznym – osobisty, subiektywny, wspomnieniowy, najprawdziwszy, acz wycinkowy. Dwa ostatnie budowały mit Wielkiego Zrywu.\nW programach szkolnych nadal jednak było mało historii lokalnej, jej najważniejszych dla historii całego kraju zdarzeń. Wiedza uczniów polskich o powstaniach śląskich była (bo musiała być) mglista, o historii Śląska przez kilkaset stuleci do 1918 roku – zerowa. Tak było wówczas, tak w gruncie rzeczy jest i dziś, choć współczesne podręczniki historii solidniej objaśniają zawiłości trudnego procesu budowania granic Polski po 1918 roku.\nScenariusz pierwszego śląskiego filmu Kazimierza Kutza powstał w pomarcowej rzeczywistości roku 1968 jakby irracjonalnie. Poza jakąkolwiek ideologią. Z klarownie jasnej, czystej, artystycznej i emocjonalnej potrzeby autora. Scenariusz, będący sublimacją nieoficjalnego, rodzinnego przekazu historii śląskiego powstania, w połączeniu ze specjalistyczną znajomością historycznego tematu, trafił w sytuację zadawnionej powszechnej głuchoty na sprawy Śląska.\nPowrót Kutza na rodzinną ziemię, do korzeni rodzimej kultury i tradycji, zaowocował dziełem krystalicznym, bez jednej fałszywej nuty. Sól ziemi czarnej, może dlatego, że powstała z tak czystej intencji, to najlepszy utwór tego reżysera do czasu nakręcenia filmu Śmierć jak kromka chleba. Ballada o prostocie powstańczej piosenki, opowieść o twardej, nierównej walce i jej idealistycznych pobudkach, o ludziach śląskiej ziemi i ich tęsknocie za Polską, mityczną Polską.\nPremiera filmu odbyła się w Katowicach w terminie wybranym przez zwierzchność świadomie: 29 stycznia 1970 roku, w dwudziestą piątą rocznicę wyzwolenia Śląska spod okupacji niemieckiej przez armię radziecką. Pro memoria. Aby utrwalić tę kolejną datę przywrócenia Śląska Macierzy i sprawców tegoż przełomu, podkreślić doniosłość właśnie 1945 roku8.\nFilm miał niezwykle pochlebne recenzje. Podkreślano artyzm balladowej formy, niezwykłą urodę zdjęć, koloryt plenerów zdominowanych przez rudobrunatną hałdę i poczerniałą czerwień ceglanych budynków, realizm. Niektórzy recenzenci ujawniali potrzebę oceny dzieła z jedynie słusznej płaszczyzny klasowej. W charakterystycznej dla tamtej epoki stylistyce pisano, że jest to film o heroicznej walce proletariatu o wyzwolenie9. W prasie śląskiej entuzjazm. Recenzent katowickiego tygodnika „Poglądy” pisał: Pierwszym filmem całkowicie dojrzałym, dotyczącym Śląska, jest dopiero „Sól ziemi czarnej” Kazimierza Kutza, zapewne jeden z najwybitniejszych utworów naszej kinematografii na przestrzeni ostatnich lat10.\nZaistniała na ekranie, w artystycznym kształcie, rodzinna i małoojczyźniana legenda. Niezideologizowana. Zabrzmiała gwara. Dla mojego pokolenia dwu-\ndziestolatków – iluminacja! W kręgu moich śląskich przyjaciół (a obracałam się wówczas również w krakowskim kręgu studenckim) film zaczął spełniać rolę niemal kultową. Pomógł w ucieczce od gazetowo-podręcznikowej wersji historii najnowszej, dopisał się do historii opowiadanej w rodzinnych domach. Pejzaże z familokami i hałdami, typy ludzkie, jędrna gwara, jej anegdotyczność, gorzka i chwalebna historia powstania – to wszystko było nasze, jakże celnie wyartykułowane. Dowcipy i gwarowe powiedzonka filmowych bohaterów weszły w obieg, szczególnie trwałe okazało się frywolne: stoi jak tyn łon z keregoś się wzion (to w filmie o wieży ciśnień). Zapadało w serca i bywało zaczynem zbiorowych dyskusji pełne goryczy i nierozumienia pytanie Gabriela, zadane w obliczu przegranej walki powstańców: Erwin, czymu nom Polska niy pomogła?\nW moim krakowskim środowisku Sól ziemi czarnej nie budziła namiętności i dyskusji. Nie wywoływała skojarzeń. Pamiętam natomiast, że kiedy dwa lata później na ekrany kin weszła Perła w koronie – oglądałam ją właśnie w kinie w Krakowie. Perłę w koronie poprzedzała opinia o pokazanej tam najpiękniejszej miłości w polskim filmie, fama śmiałej erotyki.\nKino było wypełnione po brzegi. Kiedy padły z ust aktorów pierwsze gwarowe kwestie – widownia zarechotała ironicznym, trochę wzgardliwym śmiechem. Jakaż złość mnie ogarnęła! – i, nie ukrywam, niechęć do „krakusów”, skądinąd całkiem mi miłych. A ja siedząc w kinie delektowałam się gwarą, zaś scena obiadu z karminadlem (czyli kotletem mielonym) zapachniała mi domem. Warto dodać, że słówko „karminadel” bądź „karbinadel”, zabawne w brzmieniu, to niemal znak, po którym rozpoznają się Ślązacy: wiesz, co to jest karminadel – znaczy, żeś swój. Kulinaria w procesie identyfikacji odgrywają przemożną rolę.\nPerła w koronie miała większe niż Sól ziemi czarnej powodzenie wśród widzów; złożyła się na to i ugruntowana już renoma reżysera, i ów reklamowany wątek erotyczny, i dramatyzm pokazanego zdarzenia, znakomicie budowana wokół niego akcja, niesamowitość scenerii podziemia kopalni. Kolejki do kas kin najdłuższe były na Śląsku. Katowicka prasa donosiła, że do 15 lutego 1972 na Śląsku obejrzało Perłę 150 tysięcy widzów (film wszedł na ekrany na przełomie roku), choć eksploatowano tylko pięć kopii. W Katowicach i Chorzowie przedłużono czas wyświetlania filmu o tydzień. Podobnej popularności – pisano – nie miał dotychczas żaden inny film polski, wyjąwszy Pana Wołodyjowskiego i Krzyżaków11.\nRecenzenci chwalili film zgodnym chórem. Wątek strajku głodowego górników, którymi kieruje „czerwony” Siersza, zadowolił również recenzentów-ideologów, tych, którym w Soli za dużo było śląskiego ludu, a za mało klasowo uświadomionego proletariatu. Tradycje walk polskiej lewicy znalazły dojrzałego barda w Kutzu – podsumowano oba dzieła w jakiś czas potem12, absurdalnie uznając za pewnik, że gdzie lud i kultura plebejska – tam lewica.\nKatowickie „Poglądy” zamieściły całostronicową recenzję Feliksa Netza pod patetycznym tytułem Bractwo niezłomnych mężczyzn. Netz entuzjazmował się: Powiedzieć, że Kazimierz Kutz ocala śląski obyczaj, to o wiele za mało. On go\nstwarza, nadaje mu tę rangę, że trzeba już mówić o kulturze etnicznej, o mitologii regionu. (...) Piękno filmu jest tak wielostronne, że jeszcze tylko podkreślmy funkcję gwary (...) Gwara jest instrumentem nadzwyczaj ważnym w tej orkiestrze. I dalej: Od czasu „Popiołu i diamentu” Andrzejewskiego i Wajdy nie przeżyliśmy wzruszeń równych tym, jakich nam dostarcza „Perła w koronie”13.\nSpoza emfazy tekstu Netza wyziera ziarno prawdy: oto Kutz pierwszy stworzył dzieła wysokiej klasy artystycznej, którymi przybliżył Polsce Śląsk, pokazał szczególność tego zakątka kraju. W kinie – a więc tysiącom widzów. Poza tym jednak dokonał jeszcze jednej osobliwej, ważnej rzeczy – pokazał samym Ślązakom ich własną ziemię, pokazał fragment historii, znanej jednym lepiej, innym gorzej, uzmysłowił wartość i koloryt obyczaju. „Potrząsnął” trochę zapracowanymi i zajętymi codziennością ziomkami, skłonił do refleksji, zachęcił, żeby sami szukali dalej wokół siebie znaków swojej rodzimej kultury. Dowartościował gwarę (a dotąd naśmiewano się z niej, tępiono w szkole). Zaoferował klucz do śląskiego kodu kulturowego.\nKutz wprowadził zatem Śląsk w orbitę wysokiej kultury narodowej. Zrobił to lepiej niż wszelkie inne wcześniejsze dzieła literackie i skuteczniej niż opracowania naukowe etnografów, żmudnie dokumentujących kulturę ludową regionu i konserwujących jej zabytki materialne w muzealnych gablotach i magazynach.\nSól ziemi czarnej jest jak powstańcza piosenka, jak ballada o siedmiu braciach Basistach, co poszli do powstanio. Poszli dzięki przyzwoleniu ojca, z błogosławieństwem jego i matki. Najmłodszy, Gabryel, wyprosił to przyzwolenie pokornym przypadnięciem pontacikowi do nóg. Patriarcha rodu, milkliwy stary Basista, to ważna postać w filmie – symbol wielkiego Poloka, który nieugięcie trwa na straży ojcowizny i swego systemu wartości. Znamienna jest jedna z początkowych scen filmu: kiedy w sobotni wieczór ojciec dyscypliną „wypłaca” w tyłek synom całotygodniowe zasługi – czuje, że oto po raz ostatni potraktował ich jak swoje dzieci; rytuał ojcowskiego wymiaru sprawiedliwości zamyka jeden rozdział w życiu synów, rozpoczyna drugi, powstańczy. W pierwszym dniu walki giną dwaj jego synowie. Od momentu gdy powstańcy wznoszą barykadę tuż obok jego domu, kulminacja walki nabiera symbolicznego wymiaru: walka toczy się zarazem o Polskę – i o ojcowski dom. Na zapleczu barykady, z poddasza domu celnie strzela stary ojciec, on też gotuje żur i karmi wyczerpanych powstańców. Kiedy drewniany dom Basistów, trafiony przez niemieckie działo, rozpada się w drzazgi i ginie stary – jest to zapowiedź klęski powstania.\nW Soli ziemi czarnej obok bohaterów gra również pejzaż, w pejzażu zaś pojawia się przeciwstawienie dwóch światów. Jest poczerniały od wyziewów kominów i hałd świat śląski, realny, dobrze znany bohaterom, oswojony ich życiem i pracą – i jest Polska o idyllicznym krajobrazie zielonych pól i wzgórz: krajobraz taki najmłodszy powstaniec, Gabryel Basista, ogląda przez okular lunety z wyniosłej wieży ciśnień. Zetknięcie obu tych światów następuje w filmie parokrotnie.\nZ Polski, jakby spadł prosto z nieba, zjawia się wśród powstańców złotowłosy porucznik Stefan Sowiński, który uciekł z krakowskich koszar z armatą do powstania. Piękny, jasny porucznik w nieskazitelnym mundurze, mówiący „pan” do obszarpanych cywilów-powstańców. Nieziemskie zjawisko. Cudownie się pojawił, przysłużył polskim działem i rychło poległ, bo nie krył się w zakamarkach barykady. Polski brzeg granicznej rzeki, na który w końcowej sekwencji filmu dziewczęta przenoszą rannego Gabryela, pławi się w słońcu i porosły jest młodymi brzózkami. Zieleń i jasność – jak nadzieja. Dochtora! – wrzeszczą dwaj kolejni ocaleni bracia Basistowie nad rannym Gabryelem. Będzie zatem jeszcze jasne jutro. Powstańcy przegrali, jedni zginęli, innym udało się przedrzeć do Polski – w krainę nadziei, że nie wszystko skończone. Zapowiedział to już, w obliczu klęski, Erwin Maryniok, dowódca: Przeca niy robiymy powstanio po roz piyrszv, ani łostatni! Musimy sam wszyscy wrócić i zacząć to, jeszcze roz łod nowa. Jest zatem w filmie świat znojnego trudu – zarówno zwykłego, codziennego, którego film nie pokazuje, ale każe się go domyślać, jak i trudu osobliwszego, powstańczego – oraz świat-marzenie, wyidealizowany cel działania grupy powstańców.\nOpozycja dwóch różnych światów konstruuje drugi film, Perłę w koronie. Jeden świat to dom Jasia i Wichty, jasny, lśniący czystością – drugi świat to moloch kopalni. Pomiędzy jednym i drugim łącznikiem jest ścieżka na obrzeżu spękanej od słońca, skorupiastej hałdy, wydeptana przez codzienną wędrówkę górników do pracy. Na nitce ścieżki widzimy Jasia wracającego z pracy w towarzystwie synków, Wichtę z siatkami zakupów. Dom jest tłem opowieści o szczęściu górniczej rodziny i młodych małżonków. W jego pobliżu rozciąga się zalana słońcem łąka, na której wygrzewają się w bieliźnie kobiety i dzieci. Kontrapunktem scen rozgrywających się w letnim słońcu i jasnym domu jest mrok głębi kopalni i narastające napięcie dramatu – strajk górników w obronie kopalni przed zalaniem, przeradzający się w strajk głodowy. Górnicy w miarę upływu godzin i dni pobytu pod ziemią coraz bardziej czernieją od pokrywającego ich pyłu węglowego, wtapiają się w ciemną otchłań kopalni. Na górze, przed bramą kopalni, w promieniach letniego słońca, rozwija się akcja wspierająca górników, w którą angażuje się cała lokalna społeczność pod komendą dawnego powstańczego przywódcy, dziś bezrobotnego, Erwina Marynioka: najpierw zbieranie prowiantu i wspólne gotowanie w wielkim kotle zupy dla strajkujących, a po podjęciu przez nich głodówki – demonstracja poparcia przez nieustający, barwny festyn. Na dole rosnąca determinacja strajkujących aż po decyzję: zalejcie kopalnię razem z nami – na górze kulminacja festynu z tłumem ubranym w najparadniejsze stroje ludowe.\nPoza parą głównych bohaterów, Jasiem i Wichtą, bohaterem filmu jest śląska mała ojczyzna. Śląski świat, szczególne wartości tu, na polsko-niemieckim pograniczu, ukształtowane, etyka pracy, solidarności, uroda i barwa śląskiej kultury plebejskiej – film buduje mityczny obraz harmonii takiego świata. Dom i praca są w nim nierozdzielnie związane. Dom żyje rytmem pracy ojca-żywiciela, podkreśla to rytualizacja zachowań, tych zwłaszcza które są związane z wychodzeniem do pracy i powrotem z pracy, a więc cyklicznym przekraczaniem granicy światów. Przejmowanie ojca-górnika przez krąg rodziny jest stopniowane: oczekiwanie synów na ojca pod bramą kopalni, wspólny powrót\ndo domu, zdejmowanie ojcu butów, mycie nóg przez żonę, zakładanie obrączki na palec jako znak ostatecznego włączenia go w życie rodziny, asystowanie mu przy obiedzie, wieczorne muzykowanie ojca z synami, sypialnia.\nMoje śląskie filmy mogą być (...) traktowane jak naukowe filmy etnograficzne – skonstatował reżyser14. I w zasadzie miał rację. Sam doświadczył Śląska fizycznie, wręcz sensualnie, poznał jego pejzaże, kolory, zapachy, chropawą fakturę budynków i hałd, szorstkie, powściągliwe charaktery ludzi, rytuał ich zachowań i gestów. Czego doświadczył – potrafił pieczołowicie odtworzyć w filmie. Zapytany, dlaczego zatrudniał w swych filmach amatorów, odpowiedział: Rzecz sprowadza się do pytania – co to jest kino? To jest obraz i naturalna niepowtarzalność, osobowości, jak Witold Dederko czy Wiesław Dymny. Jak pejzaż hałdy i smród z huty cynku: są charyzmy, których podrobić się nie da. Jest też coś takiego jak śląskość. Ona też jest charyzmatyczna. Są rzeczy tak głęboko związane z kodem kulturowym, gwarą, temperamentem, mentalnością, że nie sposób ich zagrać. To musi być, zaistnieć w formie nieprzetworzonej, autentycznej15.\nEtnograficzne walory filmów Kutza – obu omawianych, ale także Paciorków jednego różańca – to przede wszystkim ta właśnie kwintesencja śląskości: osobowość bohaterów, oszczędność ich języka, gwara i związany z nią specyficzny humor (Kaś ty był chopie, jak cie nie było?), sposób myślenia, rytualizacja gestów, czynności, szczegóły otoczenia i wystroju wnętrz. Sobotnia wypłata w tyłek wedle uznania ojca i własnych zasług16. Codzienne, bez słów, zakładanie przez Wichtę Jasiowi obrączki ślubnej na palec jako znak wejścia w rolę męża i ojca po przekroczeniu progu domu po powrocie z kopalni. Napięcie oczekiwania górniczej żony – głowa Wichty w oknie o framugach pomalowanych czerwonym lakierem. Karminadel. Żur z kartoflami. Lśniąca czystość kuchni zdobnej kompletem płóciennych makatek. Ryczka (niski stołek), niezbędny sprzęt w kuchni. Korbacz (dyscyplina) zawieszony na drzwiach wejściowych. I sama kuchnia, w której koncentruje się całe życie rodziny. Łoszkrobki (obierki) z otrębami dla królika. Familoki. Krzyż kamienny czyli Boża Męka u wylotu uliczki. Biedaszyby. Wszechobecność brunatnej hałdy. Wszystko to odtworzone pieczołowicie, starannie, w trafnym kontekście. Fotograficzna pamięć zdarzeń i obrazów przeżytych przez autora scenariusza i reżysera zagwarantowała zaiste naukową poprawność.\nW tym etnograficznym obrazie znalazły się jednak drobne kiksy. Nie do pomyślenia było w tradycyjnej kulturze, żeby mężatka założyła na głowę kwietny wieniec, galandę, atrybut stanu panieńskiego – a w takim wieńcu niestosownie wystąpiła Wichta w jednej z końcowych sekwencji Perły. Paradny strój ludowy Wichty, we wspomnianym szczególe nieadekwatny do jej roli społecznej, pełnił podobną funkcję jak cały bajkowo przerysowany, barwny festyn przed bramą – kontrapunktu dla dramatu dziejącego się w ciemnym wnętrzu kopalni. Z tłocznych scen festynowych w obu filmach można wyłowić inne, podobne błędy: czerwone kamizele ubranych w strój ludowy mążczyzn – a w rzeczywi-\nstości noszono wyłącznie granatowe; fioletowe i zielone gorsety kobiet – a w użyciu były wyłącznie czarne i czerwone. Potknięcia to może błahe, ale skoro mowa o naukowej dokładności?\nSą za to pyszne w swym autentyzmie, becate sylwetki chłopionek w kieckach (czyli kobiet noszących się po wiejsku) – i wiadomo bez pytania o to reżysera, że są to mieszkanki Dąbrówki Wielkiej, wsi należącej dziś do Piekar Śląskich, chodzące do niedawna na co dzień w strojach ludowych. Aby uzyskać becatą sylwetkę, dąbrowszczanki zakładały pod kiecki kilka halek i pikowane watówki. Kobiety z Dąbrówki w swych wielkich żałobnych chustach w biało-czarną kratę wystąpiły też w końcowej scenie pogrzebu starego Habryki w Paciorkach jednego różańca (bardzo lubię ten właśnie film z śląskiego cyklu Kutza, lubię jego oszczędną formułę; może zatem z powodu swych upodobań z rezerwą oglądam przerysowany festyn w Perle w koronie?).\nKazimierz Kutz kilkakrotnie publicznie stwierdzał, że najbardziej nie znosi u Ślązaków ich dupowatości: braku przebojowości, braku ambicji i dążenia do awansu, niedoceniania wykształcenia, przyzwolenia na zepchnięcie do roli murzynów. W powieści Piąta strona świata w literackiej formie tłumaczy źródła tej postawy; warto przytoczyć fragment tego tekstu.\nOd czasów Bismarcka kapitalizm i germanizm przeraźliwie wzmogły swe krwiożercze obroty na Śląsku, bo jego bystrym umysłem sprzęgły się w jedną ideę i spadły tu na ludzi niespotykaną falą wyzysku, murzyńskiego zgoła niewolnictwa. (...) Wtedy to niemota Ślązaków się zrodziła – terror i nędza jedynie jej przyczyną – od pokolenia mojego pradziadka, gdy zaczęło się przepoczwarzanie chłopów w robotników za pomocą dyscypliny pruskiej, ich zimnej nienawiści do Słowian, niewyobrażalnej dziś nędzy, upodlenia, poszturchiwania żandarmskich gewerów i niemczyzny wprowadzanej brutalnie do szkół, kościołów i urzędów. Wszystko, co w ludziach ich własne było – dziedziczne i tożsame –łącznie z językiem – obciosywano wyzyskiem, macerowano władzą i pruskim drylem. Zabijano w ludziach inteligencję (...) – by zrobić z nich wołów do roboty i cofnąć ich do stworzeń bezrozumnych i tępych. (...) niemieli z czasem – i patrzyli, jak Niemcy przekształcają cały Górny Śląsk w jeden wielki naziemno-podziemny kopiec, ludzi do tego przypasowując i naturę zieloną. Patrzeli i mrówczeli.\nDziadek właśnie przed tym zmrówczeniem się bronił i choć w pojedynkę walczył, to jednak walczył i nie uległ tej sile z piekła rodem17.\nAno właśnie. Czyż nie jest tak, że jako wspólny motyw śląskich filmów Kutza rysuje się niezgoda i bunt, obrona przed „zmrówczeniem”, sprzeciw wobec próby odebrania prawa głosu? Powstańcy w Soli ziemi czarnej wojują z niemiecką państwowością, nie zgadzają się z nią, chcą do Polski. Górnicy w Perle w koronie strajkują, nie zgadzają się z decyzją o zalaniu, uśmierceniu kopalni. Stary Habryka w Paciorkach nie zgadza się na zburzenie swego domu i mieszkanie w betonowych szufladach. Wreszcie Śmierć jak kromka chleba i też bunt, niezgoda na odebranie nadziei na jaśniejsze, wolne życie, z jakże tragicznym finałem.\nKutz swą twórczością podbudowuje Ślązaków nie tylko dlatego, że pokazuje w filmach ich historię, kulturę, obyczaj, osobowość – pokazuje, że najpiękniejsi i najsilniejsi są wtedy, gdy mówią „nie” zmrówczeniu. Jak w psychoterapii. A społeczeństwu Śląska zbiorowa psychoterapia jest potrzebna, wiele tu trudnych problemów społecznych do rozwiązania, wymagających woli i aktywności samych mieszkańców. O problemach tych mówili między innymi rozmówcy Kutza w programie Wesoło czyli smutno: senator profesor Dorota Simonides, biskup opolski Alfons Nossol, Adam Michnik, Andrzej Szczypiorski, profesor Daniel Kadłubiec z Zaolzia i inni. Dysputy te nie były umizgami do śląskiej widowni i głaskaniem po głowach, zawierały też gorzkie pigułki.\nKutz artysta i Kutz Ślązak. Styk obu tych aktywności Kazimierza Kutza jest bardzo istotny i nośny społecznie.\n1 E. Baniewicz, Z dołu widać inaczej, Warszawa 1994, s. 166.\n2 Fragmenty powieści opublikowały czasopisma: „NaGłos” 1994, nr 15/16, oraz „Śląsk” 1995,\n3 Polemika: Hanysy i gorole, „Trybuna Śląska” 1994, nr 203.\n4 Wyczerpujące omówienie twórczości Kutza zawiera: E. Baniewicz, dz. cyt. oraz: A. Madej, Pielgrzym u stóp piramidy, w: A. Madej, J. Zajdel, Śmierć jak kromka chleba, Warszawa 1994.\n5 E. Baniewicz, dz. cyt., s. 161.\n6 Tamże, s. 161.\n7 S. Arnold (red.), Polska w rozwoju dziejowym, Warszawa 1966, s. 479, 480.\n8 Np. zdjęcie z akademii zorganizowanej w 1971 r., z udziałem Edwarda Gierka, ukazuje następującą dekorację: ogromny orzeł w centrum, po jego lewej stronie widoczne są trzy daty powstań śląskich 1919,1920,1921, po prawej stronie wielka data 1945. Uroczystości obchodów 50. rocznicy trzeciego powstania odbyły się 7 i 8 maja, zostały wmontowane w obchody dnia zwycięstwa.\n9 J. Skwara, „Poglądy” 1970, nr 4, s. 16.\n11 „Poglądy” 1972, nr 7.\n12 J. Płażewski, Historia filmu dla każdego, Warszawa 1986, s. 305.\n13 F. Netz, Bractwo niezłomnych mężczyzn, „Poglądy” 1971, nr 24, s. 16.\n14 E. Baniewicz, dz. cyt., s. 173.\n15 Tamże, s. 172.\n16 K. Kutz, Scenariusze śląskie, Katowice 1995, s. 8.\n17 K. Kutz, Piąta strona świata, „NaGłos”, dz. cyt., s. 27-29.


Wakacyjna praca w Norwegii dla Polaków 2018 | Praca przy zbiorach za granicą 2019\nStrona główna » Blog » Wakacyjna praca w Norwegii dla Polaków 2018\nTrudy emigracji także szybko opanowaliśmy, a różnice kulturowe zatarły się po dwóch miesiącach. Po roku człowiek uzyskałem efektywniejszą aktywność w naszej branży informatycznej, a ja dostałam awans u łososia. Planujemy zakupić tu miejsce, bo warunki kredytowe oraz życiowe są o mnóstwo lepsze aniżeli w Polsce. Pasę się, że nie istniałoby żadnej rozłąki. Mogliśmy pielęgnować małżeńskie więzi w klimacie bzie od pracy oraz myśleć wspólną przyszłość. Pewnie jeszcze wtedy wrócimy do kraju…. na lato nad Bałtykiem. Na pewno pokażemy swym innym dzieciom byłe własne strony. Emigracja a przekazała nam okazję na skoczne rozwiązanie się a założeniu wspaniałe życie. Często ten luksus każdego dnia mogę podziwiać, jadąc rowerem do roboty przez znane zielone tereny. Ścieżki rowerowe są tu równie dobre mieszkańcom, co zmierzającym reniferom.Spokojnie, każdego renifera można ominąć!\nPracodawca nie wymaga wprawy języka norweskiego ale znajomości języka angielskiego na prostym poziomie. Robota będzie liczyć na straży nad trójką dzieci również realizowaniu lekkich prac domowych takich jak mycie, gotowanie oraz zakupy. Dwójka dzieci istnieje w wieku szkolnym a do celów również dostosowywać się będzie rozpoczynanie i zajmowanie dzieci ze lekcji. Rodzina zapewnia zakwaterowanie i wyżywienie we polskim lokalu, no więc nie jest sprawy szukania sobie miejsca. Pracodawca daje także darmowy kurs języka norweskiego przez wszystek czas bycia pobytu i darmowy przelot z Polski do Norwegii. Związek jest zatrudniany na stopień 12 miesięcy również chyba przeżyć przedłużony jeżeli przyjęta osoba się doświadczy w osoby bony do dzieci.\nWarto i zastanowić się bądź w takich warunkach, a chodzą one daleko męczące, funkcjonować bez szwanku na zdrowiu intelektualnym i zewnętrznym zarazem. Pochorować się stanowi nader precyzyjnie, dostać w depresje itp. O sporo szkoda jest wyzdrowieć. Mnóstwo ludzi mimo wysokich zysków również swobodzie rozwoju rezygnuje po paru latach z praktyki w Norwegii. Powodem niejednokrotnie stanowi rozłąka, brak uczucia i asymilacji w Norwegii. Toż fakt zajmujący nie tylko emigrantów wybierających północny kierunek wyjazdu. Standard życia Norwegów istnieje bardzo rosły w zderzeniu z dzikim. Mimo wszystko dużo naszych emigrantów nie osiąga się w norweskiej prawd i ochocie nasze życie. Nie brakuje również ludzi , które chętnie odczuwają się na przykład w Irlandii, czyli to spośród motywu kultury, czy języka. Ogłoszenia pracy w Norwegii na budowie: http://praca-zagranica24.pl/oferty-pracy/norwegia/praca-w-norwegii-na-budowie/\nW Polsce wolno tę naukę wykorzystać szukając roboty dla ludzi mówiących po norwesku. Panującym w świecie niełatwo jest osiągnięć pracownika, który podkreśla choćby w zbiorze podstawowym po norwesku. Można to o sporo więcej zarobić niżeli serwując się wyłącznie w stylu angielskim, czy niemieckim. Norwegia zajmuje wielu Polaków, zwłaszcza ekspertów w znakomitych specjalizacjach. Prace odnaleźć ważna na konstrukcji, na kutrach, w stoczniach i hutach, lecz jednocześnie w supermarketach, ośrodkach opieki, niewielkich firmach logistycznych, produkcyjnych itp. Im trzymamy znaczniejsze wychowanie oraz więcej wiedzy, tymże planujemy prawdziwszy zbiór prac. Wraz z gatunkiem ofert roboty jesteśmy okazję także przebierać wśród propozycji zarobków a warunków posady.\nW markecie mogłam porozumieć się z każdymi, w urzędach oraz z właścicielem oraz po angielsku. Zależała jednak opanować te język mojej nowej ojczyzny. Pracodawca zafundował mi roczny kurs norweskiego, co stanowiło najszczęśliwszą nagrodą, którą potrafiła odebrać z szefa. Także chwila tygodni, a oglądalne lokalnych stacji telewizyjnych nie będzie sprawiało mi żadnych kłopotów. Jak na ciosie staram się oglądać swoje mi filmy z norweskim lektorem. Pracodawca zaproponował mi przejście do pozostałego obszaru, a mianowicie do obszaru tłumaczeń. Jeśli własna marka wejdzie na bazar krajowy, ja będę najpyszniejszym chętnym na człowieka, zaś zatem szybko z gwarancją będzie odwrotną finansową bajką… Liczę, że to prędko wydarzy się doskonale w nieodległej przyszłości, gdyż mam pod miastem całkiem ładny domek na oku. Taki sukces pozwoli mi osiągnąć go natomiast napełniać się życiem!\nPrzecież takie rozstania z rodziną są niezwykle kłopotliwe dla oby stron. Np. posada w Norwegii na związku jest umożliwiana na stopień trzech miesięcy. Wówczas pewnie taki kontrakt zostać przedłużony w zależności od chęci obydwu stron. To wyjazd może przeprowadzić się powrotem na codzienne po upływie tegoż etapu. Często gości więcej tak, że kobieta wyjeżdżająca spędza w niezwykłym świecie na przewlekłe i opuszcza do siebie rodzinę. Najpierw tenże szuka funkcję również miejsce zamieszkania a dalej rodzina dojeżdża i spędzają już na ciągłe. Bardzo wile naszych grup mieszka za granicą polski tymczasem w obecny sposób. Oczywiście przybywają do Własny aby odwiedzić rodzinę, lecz są to wyjazdy na wielka, lato też nowe okazje.


Pochwała sceptycyzmu | Gazeta Polska Codziennie\nPrzeczytałem, że mamy pomysł, jak okiełznać nasze Słońce, a zaraz obok poradę, jakie kapcie sobie kupić i że koniecznie trzeba je mieć. Zaraz wykażę, że obie sprawy się wiążą. Tak już jest bowiem na tym świecie, że duże sprawy wiążą się z małymi. Dziś często nie wiadomo, które są które, i dlatego warto wyposażyć się w zdrowy sceptycyzm co do jednych i drugich. Żeby nie tracić np. tysięcy złotych, bo ktoś podaje się za amerykańskiego generała albo zbiera na leczenie Clinta Eastwooda.\nPrzeczytałem sobie na Onecie trzy informacje. Jedna dotyczyła tzw. sfery Dysona. To w dużym uproszczeniu gigantyczna konstrukcja pozwalająca czerpać maksymalnie dużo energii z macierzystej gwiazdy, czyli Słońca. „Dla ludzkości taka megastruktura jest na


Lipowa 28 – Namysłowska 3\nNie zdążyłam Was jeszcze poinformować ale Namysłowska 3 zmieniła się na Lipową 28. Oczywiście tylko formalnie. Ta zmiana to oczywiście efekt mojej przeprowadzki – od miesiąca mieszkam w Niemczech. Powoli oswajam się z nową rzeczywistością, co skutkuje całą masą różnorodnych przemyśleń, którymi już niebawem się z Wami podzielę. Co ciekawe, spostrzeżenia te dotyczą nie tylko nowego środowiska, w którym się znalazłam, ale też mnie samej.\nWiększości z nas przeprowadzka kojarzy się z pakowaniem całego dobytku, przewożeniem wielkich kartonów i gorączkowym poszukiwaniem przedmiotów pierwszej potrzeby już na miejscu. Tak bywa prawie zawsze. Sama przerabiałam to wielokrotnie, jeszcze za czasów studenckich. Wtedy z każdą przeprowadzką kartonów przybywało. Teraz nie potrafię zrozumieć jak udało mi się wyruszyć na studia z jedną dużą walizką, a kończyć je z tak wielką ilością rzeczy, że ledwie zmieściły się do Renault Kangoo.\nDo Niemiec przeprowadziłam się z jedną (sporą) walizką, torbą z sprzętem fotograficznym i laptopem. Nie przewoziliśmy wszystkich naszych rzeczy, ponieważ w dotychczasowym mieszkaniu będziemy nadal bywać. Jednak, większość czasu będziemy spędzać w tym nowym, które okazało się niemal zupełnie puste. Poza wyposażeniem kuchni (meble i zabudowany sprzęt AGD), nie czekało tam na nas nic. Wytrwany minimalista powiedział by: „Fantastyczna przestrzeń”. Przyznam, że mnie na początku daleko było do tego rodzaju zachwytów. (Może nie jestem jeszcze minimalistą J ). Z jednej strony – świetna sprawa taka niezagracona przestrzeń i masa wolnego miejsca. Ale… dobrze jest mieć na czym spać i usiąść czy usadzić znajomych, którzy wpadają z wizytą.\nPierwszym zakupem było oczywiście łóżko. Idealnego i spełniającego wszystkie wymagania oczywiście nie było łatwo znaleźć. Na szczęście istnieje Internet i eBay. Znaleźliśmy ideał. Który trzeba było wyposażyć w materac i pościel. Tutaj niezastąpiona okazała się Światowa Szwedzka Marka. O ile skandynawski styl i wzornictwo bardzo lubię, o tyle wizyty w tym właśnie centrum handlowym są dla mnie torturą. Na pewno to znacie – sobotnie czy niedzielne popołudnie. Najpierw poszukiwanie miejsca parkingowego. Następnie powolny spacer w tłumie leniwie przechadzającym się między ekspozycjami (fascynujące, że mało kto z tłumu ma wózek/torbę z zakupami). Na koniec odpoczynek w kolejce do kasy. Już to widziałam oczami wyobraźni. Ale nie udało się ominąć tego punktu programu. Ciężko spać bez materaca. Pojechaliśmy. W sobotnie popołudnie. I już na wstępie pierwszy szok. Niemal pusty parking. Cała masa wolnych miejsc . Samochód zostawajmy przed samym wejściem. A może dzisiaj nieczynne?.. Nie, czynne. Normalnie, do 20stej. W środku pojedyncze osoby z listami zakupów przechodzą szybko od jednej ekspozycji do drugiej, uwagą zaszczycając tylko interesujące ich naprawdę produkty. Przy kasach kolejek brak. W koszykach, do których ukradkiem zerkałam, rzeczy naprawdę potrzebne (na moje oko). Wychodzę bardzo zaskoczona i swoimi spostrzeżeniami dzielę się ze znajomą Niemką, która oczywiście nie rozumie mojej reakcji. Wg niej to normalne. Na zakupy jedziesz, kiedy czegoś potrzebujesz. Po tę konkretną rzecz, gdy wcześniejsza nie nadaje się już do użytku. Jedziesz, bierzesz z półki, płacisz, wychodzisz. To wszystko. Po co spędzać tam więcej czasu? No cóż… Sami dopiszcie sobie ciąg dalszy, odtwarzając w głowie obraz z najbliższego centrum handlowego. I nie chodzi tylko o „metodę” jaką realizowane są zakupy. Ważna jest też ich celowość. Kupuję, gdy potrzebuję, gdy poprzednie się zepsuło i nie można naprawić, gdy brak danego przedmiotu utrudnia życie. Oczywiste, prawda?\nAle wróćmy do mieszkania i pustych czterech kątów. Historia z zakupami wydarzyła się na samym początku mojego pobytu tutaj. Minął miesiąc, a mieszkanie nadal – chciałam napisać „świeci pustkami” ale tak nie jest – pozostaje niezagracone. Oczywiście, przybyło trochę przedmiotów ale jest to naprawdę niezbędne minimum. W kuchni talerze, garnki, sztućce, kubki. Na tarasie dwa leżaki, które w połączeniu z dwoma krzesłami ogrodowymi w zupełności wystarczają do przyjmowania gości. I to w zupełności wystarcza. Jest oczywiście lista rzeczy, które musimy jeszcze kupić. Na początku była bardzo długa. Codzienność ją jednak weryfikuje. Wypadają z niej kolejne rzeczy, które nie przeszły „Testu miesiąca”. Na czym polega? Jest prosty – jeśli potrafiłam bez tego żyć wygodnie i normalnie przez miesiąc, to chyba tak naprawdę tej rzeczy nie potrzebuję. W weryfikacji listy zakupowej pomagają też znajomi – Niemcy. Gdy mówię, że muszę kupić pewną rzecz, patrzą ze zdumieniem i pytają, do czego mam zamiar tego używać. W większości przypadków okazuje się, że zakup chyba jednak nie będzie konieczny.\nI tak powoli kształtuje się na nowo mój minimalizm. O postępach będę Was na bieżąco informować. A żeby nie ściągnąć sobie na głowę gromów w postaci komentarzy: „Cudze chwalicie..” itp., poniżej zdjęcie czegoś, co pierwszy raz zobaczyłam właśnie tutaj i uważam, za bardzo „maksymalistyczne” i totalnie zbędne. A Niemcy mają, korzystają i uważają za wielkie udogodnienie. Oto Eierschalensollbruchstellenverursacher 🙂\n*zdjęcie gilotyny do jajek dzięki uprzejmości https://de.wikipedia.org/wiki/Eierköpfer


A JAK SIE CZUJESZ - Poradnik Kobiety\na jak sie czujesz\nStylowe buty po domu? Kapcie z futerkiem! Są ciepłe, wygodne i wyglądają uroczo. Zobacz nasze propozycje w super cenach!\nMakijaż na wesele - jakich kosmetyków użyć i jak go wykonać? By to sprawdzić, oddałyśmy się w ręce specjalistów\nPerfekcyjny i trwały makijaż na wesele? Możesz oddać się w ręce profesjonalnej makijażystki lub wykonać go sama - podpowiemy, jakich kosmetyków użyć i jak go wykonać krok po kroku. Jeśli jednak chcesz prezentować sie olśniewająco, a nie czujesz się na tyle dobrze z pędzlem w dłoni, by umalować się sama - możesz skorzystać z usług kosmetycznych na życzenie z dojazdem do domu!\nPierwsza propozycja powstała z myślą o paniach, które borykają się dodatkowymi kilogramami w okolicy brzucha, a ich sylwetka zbliżona jest do kształtu jabłka . W tym przypadku należy przede wszystkim stworzyć talię, która jest ukryta pod nadprogramowym tłuszczykiem. Dla pań o\nobiegu. Gdy dany ciuch wraca do mody, robie eksperyment. Zakladam raz i sprawdzam, jak sie czuje. Jesli niekomfortowo - pozbywam sie tego, nawet jesli wyglada jak z nowej kolekcji. Lubie sobie sprawic przyjemnosc, czasem kupie cos drozszego. Najczesciej sa to rzeczy od polskich\nz nas chce czuć się jak księżniczka, dlatego nie można się dziwić tak wielkiemu zainteresowaniu bufkami. Reserved proponuje nam model w kolorze intensywnej zieleni, z dekoltem w kształcie litery „V" oraz odcięciem w okolicy talii. Dół jest luźno puszczony, a jego długość kończy się w\nznajdziesz dopasowane modele o długości mini lub tuż przed kolano. Nie przepadasz za eksponowaniem nóg? Załóż pod nią matowe, czarne rajstopy, które wyszczuplą nogi, a ty będziesz czuła sie komfortowo. Bardzo modne są spódnice jeansowe z postrzępionym materiałem na dole, które dodają luźnego\nSkad czerpie Pani motywacje? - Po prostu pamietam, jak czulismy sie, gdy nasza dieta nie byla prawidlowa, kiedy nasze dzieci chorowaly. Poza tym widze efekty - czuje sie lepiej, mam wiecej energii, moja rodzina rzadziej choruje. Tak naprawde mysle, ze kazda motywacja jest dobra, byle tylko sie pojawila\nsukienkach każda kobieta będzie czuła się zjawiskowo! Wybrałyśmy modele o długości midi, które pasują na każdą okazję i są uniwersalne. Dojrzałe kobiety lubią tę długość za elegancki styl i szyk. Przeceny sukienek letnich to zarówno stonowane modele w neutralnych kolorach, jak i wzorzyste kreacje, które\nniecierpliwością czekamy na efekty pracy - Zuza doskonale sprawdza się w reklamach biżuterii. Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika Zuzanna Bijoch (@bijochzuzanna) 27 Sie, 2015 o 12:26 PDT Sesję stylizowała Agnieszka Ścibior , a zdjęcia powstały w Guincho. To znana plaża na północ od\ngo zabrakło czujemy ból spowodowany pustym miejscem obok nas. Dobra wiadomość jest taka, że większość z nas przechodzi przez rozstania kilka razy w życiu a z każdym kolejnym jesteśmy silniejsze i mądrzejsze. Jak sobie pomóc po rozstaniu? Przynosimy Ci kilka dobrych pomysłów. Rozstanie. I co\n. Przede wszystkim rozpocząć dialog, który powinien toczyć się dużo głośniej i pewniej. Dzielę sie z Wami kawałkiem mojego serca bo wy podzieliliście się ze mną swoimi historiami - chce dać Wam ten głos, na który od dawna zasługujecie/zasługujemy. To mam nadzieję początek pięknej wspólnej drogi dla nas\n2021 to rok nadziei dla wielu panien młodych, które z wiadomych przyczyn musiały odwołać swoje przyjęcia. W Nowy Rok warto wkroczyć pewnym krokiem z super modną suknią ślubną, która będzie nie tylko piękna, ale też pozwoli nam czuć się tego dnia wyjątkowo. Bez krępowania ruchów, bez obaw, że coś\nnutą gruszki, czerwonych owoców i wanilii. Delikatny zapach, który sprawdzi sie zarówno w ciagu dnia, jak i wieczorem. Perfumy Zara damskie na prezent Znane stylistki Trinny i Susannah w jednym ze swoich poradników zabieganym kobietom radzą zakup prezentów na zapas. Chodzi o magazynowanie\nstylizacji - bo jak to zrobić, żeby wyglądać dobrze i czuć się komfortowo w tak trudnych warunkach? Z zadaniem sprytnie poradziły sobie Maffashion, Karolina Pisarek, Julia Wieniawa i Littlemoonster96, których stylizacje mogą być dobrą inspiracją na letnią niepogodę. Maffashion\npracowite. Rozwój polega na sięganiu gdzieś dalej i wyżej, braniu spraw we własne ręce. To często oznacza wyjście ze strefy komfortu. - mówiła Bianka Siwińska, prezeska Fundacji Edukacyjnej " Prespektywy", twóczyni akcji "Dziewczyny na politechniki". A jak kobiety mogą rozwijać się w tej\nKiedy byłam zagubioną dziewczynką, napisałam do Jurka Owsiaka osobisty list. Odpisał, pomógł, nie pozostał bierny\nprzyszedł kolejny list: "Sie ma! Napisz do nas, co słychać. Czy wszystko w porządku?’’. Nie pamiętam teraz, co napisałam w swoim pierwszym liście (może lepiej nie wiedzieć), ale Jurek naprawdę się nim przejął. Odpowiedziałam mu. Podziękowałam za to, że nie pozostał bierny. Szukałam wsparcia\nSharleen Spiteri: Nie uważam, że muszę odsłaniać ciało, co niektórym może się wydawać mało sexy. Ale nie mnie\nschodzić inni muzycy, którzy chcieli go poznać. Do naszej garderoby przybywały pielgrzymki ludzi, którzy prosili: „Sharl, możesz mu nas przedstawić?". Czułam się jak jego asystentka, bo szłam i mówiłam: „Dziewczyny ze Spice Girls bardzo chcą cię poznać, co ty na to?", a on: &bdquo\nGolfy dopasowane nie muszą być niewygodne. Jeśli dobierzesz odpowiedni rozmiar, będą bardzo dobrze wyglądały z rurkami lub rozkloszowaną spódnicą i botkami. Jeśli wolisz czuć się swobodnie w ubraniu, postaw na fason oversize, golfy długie, a nawet sukienki. Nie\nrównież będą królowały koronki. Warto pamiętać, że klasyka jest zawsze w modzie. Proste sukienki maxi świetnie sprawdzą się także na te okazje, a dobrze dobrana minimalistyczna kreacja może być równie efektowna jak ta bogata w koronki. Sukienki dla druhen. Kto złapie bukiet? A co z kreacjami dla\nTemperatura i pogoda w lato bardzo lubi płatać nam figle. Wychodząc z domu jest upalnie, ale jednak po chwili czujemy lekki chłód. Jednak bluza lub kurtka to zbyt grube odzienie. Co nas może wiec uratować w takiej sytuacji? Odpowiedź jest jedna - letnia, lekka narzutka\nTo Ashley Tisdale ! Ashley wybrała się na lekcję tańca w wygodnym dresie. Żeby czuć sie bardziej kobieco zestawiła go z luksusowymi dodatkami: torebką Spy Bag marki Fendi (trzeba przyznać, ze ten model czasy świetności i największej\nZwycięzcy "Zmysłowego konkursu"\nwyłacznie na swego opiekuna! Śmiech pobudza wzrok- powoduje ze go odwzajemniamy. Śmiech pobudza słuch-docierajac do naszych uszu powoduje, ze tez chcemy sie usmiechać i czujemy sie zadowpleni. Pozwala wyrazić emocje, daje upust szczęsciu,rozbawieniu, radości. Koi cierpinie i ból... Magdalena Gapska\nogromna zmiana, która pociągnęła za sobą ciekawe skutki. Jakie? Budzę się o 6 rano bez budzika i czuję się jak milion dolarów. W ciągu trzech miesięcy od odstawienia alkoholu schudłam 8 kg, a jem tyle samo co kiedyś. Kolejna rzecz – świetnie mi się śpi, a miałam z tym przez wiele lat kłopoty. Tym\ni do dzieci mówi się w trzeciej osobie (do rodzica), w dodatku protekcjonalnie i jak do jednostki po lobotomii. A co z rodzicami? Ci zdaniem pisarki są „zneurotyzowani po kokardę", bo bojąc się oskarżeń o wychowawczą nieudolność, wciąż tylko musztrują dzieci, zamiast je wychowywać i\nstylu i w pewnym sensie osobowości. Jakbyś opisała swój styl? Tak naprawdę to chyba trudno to określić, ale lubię dziewczęce ubrania, buty i dodatki i tego się najczęściej trzymam. Uwielbiam styl marynarski, dobrze tez czuje sie w stylu rockowym\nbędziemy żyć. Marek mnie utrzymywał, ja spłacałam raty, byłam na L4. Przez trzy miesiące czułam, jak wciąga mnie czarna dziura przerażenia. Bezsilność, a jednocześnie poczucie odpowiedzialności. W końcu trafiłam do psychiatry, dostałam psychotropy. Potem wpadłam na pomysł, żeby oglądać serial &bdquo\nprzyzywczajone do chodzenia na wysokich obcasach . Luli kojarzą sie trochę z butkami Alicji w Krainie Czarów ! Można je kupić w internetowym sklepie Net-a-Porter . Kosztują 330 euro .\nmama cztery miesiące temu straciła pracę, a brat dostał się na studia do Gdańska. No i sie zaczęło: walka o każdy grosz, bo przecież za akademik musisz zapłacić, a za mieszkanie? To zapłać i za mieszkanie. Nie mam kurtki na zimę. Ok, nie masz, ale ja już dałam Jarkowi 500 zł, więc nic mi nie zostało\nPaski nigdy na dobre nie opuściły naszych szaf. Często nawet nieświadomie przemycamy je w swoich stylizacjach. Jednak warto wiedzieć, jak sprytnie posługiwać się nimi, by osiągnąć zamierzony efekt. Dobrze rozegrana stylizacja z paskami może wydłużyć naszą sylwetkę, wyszczuplić\nvitro jest w Wielkiej Brytanii refundowane dla par homoseksualnych. Proces jest długi, jest wiele badań, spotkań, lekarzy. A jak się ma problemy zdrowotne, to już w ogóle. Ja teraz rozumiem pary heterosekeualne, które mówią, że starają sie po kilka lat. To jest naprawdę trudne emocjonalnie. Ale dzięki\nrygorystycznie pracowałam z moim trenerem i zespołem, żeby zbudować od nowa ciało za pomocą diety i wewnętrznej siły. Czyste jedzenie i ciężki trening to mój sposób na życie, dzięki którym utrzymuję życiowy balans oraz czuję sie wyleczona z anoreksji zarówno fizycznie jak i psychicznie - dodaje Zain\nnadrukiem w kropy a oryginalna przerwa w przedniej części buta pozwoli ci czuć sie cool i kobieco tego lata! Model dostępny jest kolorach: czerwonym, granatowym, białym, zielonym i czarnym. Wszystkie modele z nowej kolekcji Mel w naszej galerii\npozostały niespełnione. Dziś aż 62% kobiet przyznaje, że czuje presję społeczną związaną z dążeniem do bycia piękną. 8 na 10 Polek przyznaje, że nie czuje się piękna, a aż 73% z nich zapytanych o to, dlaczego nie czują się piękne, ex equo wymienia czynniki związane z wyglądem fizycznym (sylwetka) oraz\nfotelu, zmienia pozycję. – To boli. Nie chciałam tego pisać na forum, żeby nie straszyć. Ale przez pierwszy tydzień chodziłam jak kaczka. Teraz, po miesiącu, mogę już wysiedzieć osiem godzin w biurze. Nigdy nie czułam takiego bólu. „Tak bardzo chciałabym zdobyć się na odwagę i poddać operacji\nRozmowa z Salmanem Rushdiem, pisarzem Jest pan błędnym rycerzem? Królowa angielska nadała panu tytuł szlachecki i błądzi pan po świecie, przeprowadzając się z Indii do Wielkiej Brytanii, a potem do Ameryki. Jest pan jak Don Kichot, na którym wzoruje pan bohatera nowej powieści „Quichotte\nefekt jest zniewalający. Jej chłopak Justin Long na pewno może być dumny ze swojej ukochanej, którą jak twierdzi Amanda poznał dzięki Instagramowi :) A czy Ty też znalazłaś swoją miłość przez Instagrama? Uważasz, że jest to w ogóle możliwe? Zobacz hipnotyzujące zdjęcia Amandy i zainspiruj się jej\nbotek w stylu kowbojskim - lansowanym przez projektantkę Isabel Marant - modele w tym klimacie są hitem domów mody i noszone przez gwiazdy. To bardzo festiwalowy model. LOREN - przepiękny, ekskluzywny sandał na wysokim koturnie, z platformą pod palcami, co pozwala czuć sie\nsię płaski, tak więc wybierz ubrania, w których będziesz dobrze sie czuła nawet po urodzeniu dziecka. 1. Luźne spodnie - np. wiązane na sznurek, jedwabne lub bawełniane, bo są po prostu wygodne i sprawdzą się w wielu sytuacjach\nbędziemy czuć sie komfortowo. Podpowiadamy o czym warto pamiętać, urzadzając swój pokój, kuchnię czy każde inne pomieszczenie w mieszkaniu lub domu. 1. Określ styl swojego wnętrza Ta zasada sprawdza się zwłaszcza, gdy stawiasz na neutralne barwy i meble\ndziedzicami są dziś odziani w garnitury, sutanny i dresy ponuracy, przez zaciśnięte szczęki komunikujący nam, jak ma być. Jak to się dzieje, że jedne narody potrafią bez ważnego powodu uśmiechać się od ucha do ucha, a wyróżnikiem innych jest kwaśna mina? Dlaczego Amerykanie mawiają\nstoi przed nami starsza pani, powiemy za troje: „One sie tam siednom”, czyli „Pani sobie tam usiądzie”. To forma wyrażająca szacunek, charakterystyczna cecha, której nie ma w polskim. Skąd u ciebie pomysł, by promować ślonsko godka? Śląski to język serca, najważniejszy, czuję\nAlice Guy-Blaché była pierwszą reżyserką w historii. Nakręciła prawie tysiąc filmów. Ilu z nas o niej słyszało?\nzamkniętym pokazie pierwszego filmu braci Lumiére w marcu 1895 roku. A potem rozwijała się razem z kinem, była na przykład jedną z pierwszych osób, które nakręciły film z fabułą, a nie tylko zarejestrowały obrazek z życia jak „Wyjście robotników z fabryki”. Moje zainteresowanie nią\nprzy przygotowaniach, wspierał podczas słabszych dni i wydawało się, że wszystko jest tak jak powinno być. Anna dość szybko zaszła w ciążę. Nie planowała tego, tak się po prostu stało. Na początku pełnia szczęścia, w końcu dzieci to błogosławieństwo. Piotr chwalił sie znajomym, że zostanie ojcem\n; znajdowało się na liście obok takich określeń jak czuję się - fantastycznie, optymistycznie, smutna, zdołowana itd. A przecież grubość to nie jest uczucie! W dodatku, zdaniem działaczy, określenie "czuję się gruby/gruba" może źle wpływać na osoby borykające się z zaburzeniami odżywiania. Czy tak\nwrażliwością Turka (nie ma w sobie nic ze stereotypu macho). A po dwóch tygodniach koniec turnusu. Dziewczyna wpada po uszy, chłopak bowiem okazał się zaskakująco inteligentny, rozmawiało się z nim wspaniale. Lubią podobną muzykę, dogadują sie bez problemów, no i całuje tak, jak nikt\ni bardzo uniwersalne. Dzięki temu być może spojrzycie świeżym okiem na ubrania, które macie w szafie, a podczas zakupów będzie Wam łatwiej kupować gotowe zestawy ubrań. Nowe spojrzenie na łączenie kolorów przyda się zarówno fashionistkom, jak i tym, którzy lubią aranżować wnętrza czy eksperymentować\nuczelni, a prawie trzy procent - gwałtu. Jak wynika z ankiety, sprawcą co trzeciej sytuacji wskazanej przez ankietowane był pracownik naukowy (lub pracowniczka naukowa, o molestowani czuli się również studenci, choć rzadziej niż koleżanki). Adam Bodnar podkreślił w podsumowaniu raportu, że\n. Puchną nogi, ręce, a najgorzej, jak puchnie twarz. Taka kobieta jest wtedy zupełnie nie do poznania i to jest trochę straszne. Jak się jest w ciąży, wszyscy chcą rozmawiać z tobą tylko i wyłącznie o ciąży . Jak się czujesz, czy rzygasz, czy puchniesz, czy masz inne\nsię z patriarchatu (a która tradycja nie?), w którym kobieta była dopełnieniem męża . W patriarchacie awans męża był także awansem żony i to na tyle nierozerwalnie, że jej działania musiały być dostosowane do rodzaju sprawowanej przez niego funkcji. Tylko czy to co\nto, że jest im po prostu dobrze w życiu. Poukładały się im różne historie. A jak mają problemy, normalnie, jak to w życiu, to sobie z nimi radzą. A konkretniej? – Skończyła studia, jeden kierunek, drugi, ma fajnego partnera, pracę, dobrze się czuje ze sobą i w swoim życiu. A to wzruszenie\nurządzeniu, czuć jak odpoczywają wszystkie mięśnie. Nie mam cellulitu, więc jedyny efekt jaki mogłam zaobserwować to zmniejszenie opuchlizny w okolicy łydek, gdzie kumuluje się u mnie woda. Efekt nie był długotrwały, natomiast czułam się dużo lżejsza, dlatego poleciłabym ten zabieg, nawet 1-razowo, przed\nbardzo niskie), nowoczesny design i ogromny wybór. Do rozpoznawalności marki przyczyniły się także sprawne akcje marketingowe takie jak współpraca z idolem nastolatek Justinem Bieberem. Post udostępniony przez forever21 (@forever21) 23 Sie, 2016 o 9:04 PDT Założona w 1984 r. marka\n. Teisbaek zdradziła jeszcze jeden zaskakujący sekret... jest fanką bielizny termicznej . Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak często pod stylowym strojem blogerki kryje się koszulka narciarska. To świetny trik dla wszystkich, którzy nie czują się komfortowo w grubych swetrach. Denim days\n, tył jest krótkim, a ja nie jestem przyzwyczajona - zawsze miałam dłuższe włosy, choć do wszystkiego pewnie da sie przyzwyczaić :) Przesyłam swoje zdjęcia, i proszę o pomoc, z góry dziękuję. Pozdrawiam, Kamila Droga Kamilo\nwszelki wypadek uprzedzamy: nie róbcie tego w domu A jeśli nie czujemy się na siłach, aby wdrożyć najmłodszych w tajniki nowych sportów to z pewnością każde dziecko ucieszy sie z roweru , hulajnogi, rolek czy choćby sezonowych łyżew! Skok (i\n, nienaturalne, czułam się uprzedmiotowiona. Do wszystkiego można się jednak przyzwyczaić - komentuje modelka. Z opowieści Bijoch wynika, że warunki pracy są bardzo trudne. Nikt nie przejmuje się, czy dziewczyny mają czas na wypoczynek i sen. Normą są całonocne castingi i przymiarki, a zdarza się, że po dwóch\nwystarcza drogi garnitur, drogi samochód i duże mieszkanie. Taki mężczyzna ma prawo zakochać sie w księżniczce (a jak wiadomo, każda kobieta to księżniczka) od pierwszego wejrzenia, i zrobić wszystko żeby ją zdobyć. Jeżeli nie jesteś pewny siebie, bogaty, przystojny, albo nie masz\n, nauczycielem i wojowniczką. A w przypadku mam w pakiecie bez taty, są również ojcem, drwalem, malarzem, elektrykiem i maszyną do robienia pieniędzy. A jeśli masz jeszcze siłę i ambicję pracować zawodowo, musisz stanąć przed wyborem: praca czy sen, bo twoja zmiana zaczyna sie wtedy, gdy dziecko zamyka oczy\nmodny, gdyż nie każda z nas może pozwolić na ekstrawagancję w pracy, za to zawsze pragniemy mieć zadbane i ładne paznokcie. A jaki odcień lakieru jest Pani zdaniem niedoceniany? Czy jest jakiś kolor, do którego trudno jest namówić klientki, choć w rzeczywistości świetnie\nCzytając takie rzeczy, czuję się trochę jak ta dziewczynka. Happy Argumenty oczywiście są klasyczne. Oto moje dzieci będą zarabiać na wasze emerytury. Przyznam, że za każdym razem słysząc ten "ostateczny"\n, czuliście, że zwoje Wam sie w mózgu obgotowały? Niby wiem, że ładne dziewczynki i ładni chłopcy plus czapeczki to lans, hit i w-ogóle-jestem-super, ale... liczy sie wygoda... a ta kolekcja jak dla mnie wygląda mega wygodnie... A na koniec troszkę koloru i printów z Johnem G. (niemal jak Che, patronem brudu\nFryzura sezonu: kok!\n. Ta fryzura na co dzień najlepiej czuje się solo. Akcesoria im mniej widoczne, tym lepiej. Wyjątek stanowią szerokie wstążki z kolekcji Dolce & Gabbana . Jednak zamiast klasycznej kokardy robimy kilka zagięć jak w Origami, utrwalając każde małą wsuwką\nzaczął do końca pobytu mnie ignorować i traktować jak powietrze. Było to na pewno lepsze, niż jego próby przyssania się do mnie przy każdej okazji i wiedziałam, że już nic mi nie grozi. Ale wszystko to sprawiło, że czułam się dziwnie i, delikatnie mówiąc, niekomfortowo. I teraz\nZabójczy film o Mahomecie\nnoszą znane wszystkim muzułmanom imiona, jak Chadidża, Ajsza (żony Mahometa) czy Abu Bakr (teść Mahometa a po jego śmierci pierwszy kalif), nie ma wątpliwości, że o tego Mahometa - proroka islamu - chodzi. Przez dwa miesiące nikt się filmem specjalnie nie interesował. Dopiero\n. Teraz dochodzi Hewlett Packard. IT, obsługa klienta, księgowość. Perspektywa stabilizacji dla absolwenta. Dobra, jak na polskie warunki, pensja. Pakiet socjalny, karta multisport. Praca w rozsądnych godzinach, wolne weekendy. Człowiek się nie przemęcza, nadgodziny sie zdarzają\nSługa narodu Egipskiego\nMahmud jest równie skromne jak jej wygląd. Przede wszystkim mówi po arabsku, choć zna angielski bo mieszkała z mężem kilka lat w Stanach, gdzie tamten najpierw studiował a potem wykładał. (Czasem tylko wtrąca jakieś angielskie wyrażenie). Opowiada jak jej mąż zdecydował się przystąpić do\nProfesjonalne zacięcie, które wprowadziło pojawienie się Wayne'a Sterlinga , zaciemniły nieco kolejne sceny rodem z "Big Brother". Dziewczyny mają specjalny pokoik, w którym mogą obmawiać się do kamery. Odcinek rozpoczął sie narzekaniami Ani, która czuje się\n" lubi czuć się wygodnie i komfortowo ale w każdej, nawet nieformalnej sytuacji elegancko i szykownie. LINIA COLONIALE To barwy zacienione i stonowane. Uspokajające kolory ziemi i oceanu, a także biel, czerń i khaki. Tą grupę zainspirował\nwykonany z różowego złota. Posiadanie jednej z czterech torebek wiąże się z kosztami blisko dwóch milionów dolarów. Kiedy dziennikarze zapytali prezesa Hermèsa, Patricka Thomasa, czy pomysł stworzenia takich precjozów nie jest zwariowany, ten odpowiedział ze śmiechem, że w Hermèsie pracują\nosobista misja, kolejny krok do samopoznania. Razem chcemy prowokować ludzi do zmiany myślenia, chcemy zachęcać i motywować tych, którzy czuli się niepewni i ograniczeni możliwościami swego ciała. Wyjaśnia Victoria i dodaje, że zamierza zmienić reguły gry w showbiznesie. A kiedy\nwieloma reklamami i opiniami na jego temat... a tu okazuje sie że bez rewelacji! Plusem jest to że jest to podkład mineralny i nie zatyka porów, ale moja skóra po nim świci sie jak nigdy... nie wytrzyma na twarzy pół dnia, bo świeci się jak bym miała na twarzy tłusty krem!"\nrozczarowania. Wiecie, jak to jest z biografiami pisanymi przez członków rodziny - bywają mało prawdziwe, a bardzo ckliwie, bywają praniem brudów. W tym przypadku mogło to być wielkie bicie piany i próba zarobienia na znanym nazwisku. Na szczęście - nic z tych rzeczy. Czyta się świetnie, ja pochłonęłam podczas\nprosty do bólu, brakuje mu detali, a element ozdobny wygląda jak przypadkowo przyczepiona wstążka. Bartosz w 2. odcinku "Project Runway" nie ukrywał, że lubi kobiety, a najbardziej te wysportowane i skąpo ubrane. Jego projekt miał przede wszystkim podkreślać figurę siatkarki. Projektant\nsukienkach jak z amerykańskiego Południa robią sobie selfiki z żywymi maskotkami z kreskówek. I ja też, turystka z Poland, nie Holland, czuję się tutaj wyjątkowa. Metro, które tworzy podziemne miasto Na peronach jest gorąco jak w piekle, w wagonach\npracy biurowej powinny być również wygodne, abyś czuła się w nich komfortowo przez cały dzień. Powyżej znajdziesz nasze kolejne propozycje, które sprawdzą się na co dzień. Naszą faworytką jest szara sukienka z efektownym wiązaniem. Będzie pasować zarówno do butów na obcasie, jak i do obuwia na płaskiej\nKanada jakiej nie znamy\ntypu: jaka pogoda w Kanadzie?, jak z pracą w Kanadzie?, ile u was w Kanadzie benzyna kosztuje? Mamy jeden kraj, ale jest on zbiorem prowincji i terytoriów, które cieszą się sporą autonomią, a nawet od czasu do czasu chcą się z tej Kanady wypisać [Quebec]. Mamy co prawda wspólną walutę, jedną armie\nwykrojone dekolty, piękne zdobienia i gustowne tkaniny - może warto zaryzykować na ten jeden dzień? damski garnitur - a może taka właśnie niezwykle modna alternatywę wybierzesz na swój ślub cywilny? Na pewno dzięki niemu nie pozbędziesz się stylu i elegancji. Sukienka na ślub cywilny - jaki kolor\nminuje gruczoły do?wydzielania potu, jest stres - w sytuacjach stresowych temperatura ciała wzrasta. Aby zmniejszyć ilość wydzielanego potu i zniwelować\nShiratoriego dzięki zdęciom de Very staje się namacalne, pod palcami neimal czuć jedwab, a czerwone nici, snujące sie na fotografiach przyprawiają o drżenie. Do jedna z bardziej udanych wiosennych sesji, choć, mam wielką nadzieję, jeszcze kilka rózwnie dobrych się pojawi - mamy wszak\nczarnej porzeczki, borówki brusznicy, olejach orzechowych: laskowym i makadamia, arganowym, a?także ekstraktach z kokosa i siemienia lnianego. Dostępne są wer\ndrapowaniem w wersji midi jest niezwykle korzystna dla figury. Zamaskuje wystający brzuszek oraz boczki, a długość sięgająca połowy łydki ukryje masywne uda oraz niezbyt zgrabne kolana. W codziennej odsłonie sprawdzi się model utrzymany w stonowanej, ciemnej kolorystyce. Granatowa to strzał w dziesiątkę\n"Po dzienniku", o ósmej wieczorem na głównej scenie koncert Penderecki // Greenwood - odważny wybór, ale mądry. Open'er Festival 2012. Penderecki: Czuję się 50 lat młodszy Po pierwsze, bez niespodzianek; po drugie, nie zrozumiałem wcześniej\n; Która z innowacyjności dżinsów podoba Ci się najbardziej? Podoba mi się to, że spodnie są ze strechem, dzięki temu są nie tylko ładne i fajne, ale przede wszystkim niezwykle wygodne. Mogę w nich jeździć do pracy na rowerze i pod względem wygody czuję się, jak w dresowych spodniach, a dżins to przecież\n& Gabbana oraz ponownie dla Versace. Bardzo często Peruwiańczyk sięga po nowe twarze modelingu. To właśnie on dał kiedyś szansę Kate Moss. Fenomen Mario Testino polega na tym, że jak mało który fotograf, on czuje modę. Komplementuje go sama Anna Wintour\nniego wyszłam. Jednak to właśnie z nim mam dzieci, więc było warto. Potem się z nim rozwiodłam. Chwilę później wyswatano mnie z pewnym mężczyzną z Chatanooga. To był najbardziej tandetny sukinsyn, jaki kiedykolwiek żył. Więc z nim też się rozwiodłam. A czego w nim szczególnie\ncud poczęcia, czuję się raczej jak zwierzę hodowlane. Muszę zostać jeszcze parę minut na fotelu ginekologicznym. Doktor Ygrekowski tymczasem wychodzi sobie, bez żadnych wyjaśnień zostawiając mnie gołą w otwartym gabinecie" - napisała w swoim liście (''Bezpłodność\nwyglądam jak wieloryb - tak wtedy myślałam. Zdjęcia z wycieczki dzień po zareczynach dobitnie mnie w tym utwierdzały - 100 kg żywej wagi! Nie czułam sie zle - ale musiałam poswiecac wiele czasu wyszukując ciuchów... w internecie. Używane, zwykle z UK lub Irlandii gdzie o większy rozmiar nie trudno. Potem\nznaleźć w domowym budżecie dodatkowe środki. Pamiętajcie aby nie działać zbyt pochopnie. Zastanówcie się, czego chcecie tak naprawdę. A szczególną przychylność okaże wam ktoś spod znaku Wagi. Horoskop - Ryby (19 lutego do 20 marca) Ryby czują się dzisiaj nieco osłabione i niepewne, co do przyszłości\n. Trochę spraw do załatwienia na mieście to będzie pretekst do wcześniejszego wyjścia z pracy. Nie przejmujcie się zbytnio zasłyszanymi opiniami, nie mają żadnego wpływu na wasze życie. Pomocne znaki to Byk i Panna. Horoskop - Panna (24 sierpnia do 22 września) Panny czują, że czas na zmiany w pracy, a\nTe eleganckie buty na wiosnę skradną serca każdej stylowej kobiety. TOP 5 modeli, które pasują do wszystkiego!\nzłotymi detalami to absolutny hit sezonu. Możesz też postawić na inne kolory, takie jak biel, beż czy brąz. Mokasyny to butyna płaskiej podeszwie, lordsy zaś mają mały obcas, który dodaje im uroku i optycznie wysmukla nogi. Jeśli postawisz na te stylowe półbuty, szybko przekonasz się, że


Przedsiębiorstwa i przedsiębiorcy dawnego Raciborza. Joseph Doms - król tytoniu - Ziemia Raciborska\n1 miesiąc temuprzez WAW7 min czytaniaDodaj komentarz256 wyświetleń\nW wielu mieszkaniach Raciborzan zachowały się porcelanowe lub kamionkowe naczynia do tytoniu różnego rodzaju. Niektórzy o parku koło obwodnicy odrzańskiej mówią „park Domsa”. Bo też klan Domsów był związany z Raciborzem do 1945 roku.\nZałożycielem rodu raciborskich Domsów był Joseph Doms. Urodził się 2 listopada 1780 roku w Niederpreschkau, dzisiejszym Dolním Prysku, koło Děčina w Czechach. Jego rodzicami byli Anton i Rosalie z domu Opitz. Anton był właścicielem gospodarstwa rolnego w Děčinie, równocześnie prowadząc gospodę. Joseph Doms wywędrował jednak do Wrocławia w celu nauki kupiectwa. W 1810 roku znalazł się Raciborzu. Zatrudniony został jako sprzedawca przez Johanna Galliego. Galli był potomkiem grupy włoskich emigrantów, którzy w XVII wieku osiedlili się w Raciborzu. W historii Raciborza znajdujemy nazwiska dalszych Włochów – Bordollo, Cecola, Lucas, Rossi, Saluci, Scotti czy Toscano. Większość z nich zajmowała się handlem.\nJohann Galli, u którego znalazł zatrudnienie Joseph Doms prowadził przy Rynku w Raciborzu sklep z przyprawami korzennymi, suknami i winem. Dom Galliego mieścił się w pierzei zachodniej między ul. Rzeźniczą a ul. Chopina\nPierzeja zachodnia Rynku z domem Galliego (drugi w prawo od wlotu ul. Rzeźniczej)\nBardzo rzutki Doms przypadł do gustu swojemu pryncypałowi. Zapewne spodobał się także córce Galliego – Josephie, z którą ożenił się 20 sierpnia 1811 r. Jeszcze w tym samym roku przejął firmę swojego teścia.\nDoms był w posiadaniu przepisu na przygotowanie tabaki, czyli tytoniu do niuchania (Schnupftabak). W piwnicy byłego konwentu dominikanek w 1812 roku r. rozpoczął pierwsze próby produkcji tabaki, które wypadły bardzo dobrze. W celu wytworzenia tej używki mieli się drobno liście tytoniowe, które się zaprawia i uzupełnia mieszankami aromatycznymi. Dodajmy, że w XIX wieku zażywanie tabaki stało się popularną formą używania tytoniu, od którego nie stroniły nawet kobiety. Próby wytworzenia tabaki okazały się pozytywne. Tak Joseph Doms stał się prekursorem przemysłu tytoniowego w Raciborzu. Warto nadmienić, że za przykładem Domsa w Raciborzu osiedlił się Reiners (Reiners & Synowie), producent cygar z Bremy, a po nim Breitbarth (Breitbarth & Co.) i kilku dalszych. To spowodowało, że na początku XX wieku aż 30% ogółu zatrudnionych w Raciborzu byli pracownikami przemysłu tytoniowego.\nNaczynie firmy Doms na tabakę i prymkę\nReklama wytwórni tabaki Josepha Domsa\nFabryka tabaki Domsa na początku zatrudniała 15 pracowników, którzy produkowali rocznie 150 tysięcy kg tabaki wartości 40 tysięcy talarów. Po niedługim czasie trzeba było wybudować nową fabrykę, którą zlokalizowano przy ul. Chopina. Z czasem firma Joseph Doms stała się największym producentem tabaki w całych Niemczech. Dodajmy, że w 1871 roku Doms przy ul. Reymonta zbudował duży zakład produkujący tabakę i prymkę. Te zabudowania nadal się zachowały. Po włączeniu do kompleksu produkcyjnego tzw. młyna nad Psinką, w którym wyrabiano papierosy, zakłady wyglądały bardzo okazale.\nKompleks fabryki Domsa przy ul. Reymonta (stan w 1911 roku)\nW dalszej części tekstu wskażemy na Josepha Domsa jako inwestora w przemyśle wydobywczym, dokładniej – w przemyśle węgla kamiennego. Zwiedzając jako właściciel kopalnię „Anna” w Rydułtowach zwrócił uwagę m. in. na ograniczenie w paleniu. Palenie cygar i fajek było w ogóle zakazane, a niuchanie tabaki dość utrudnione. Fabrykant tytoniu i tabaki dostrzegł istnienie „niszy produkcyjnej”. Stąd pomysł Domsa o rozwoju produkcji prymki, tytoniu do żucia (Kautabak). Prymka to przetworzone liście tytoniowe, suszone, poddawane fermentacji, dalszej obróbce i aromatyzowaniu. Prymkę produkowano w postaci laseczek, które żuto. Była to doskonała i bezpieczna w górnictwie forma zażywania tytoniu. A samych górników na Górnym Śląsku było tysiące.\nReklama prymki „Gabelbissen” Domsa\n(„Gabelbissen” to rodzaj rolmopsa w pikantnej marynacie)\nZ małżeństwa Josepha Domsa i Josephy Galli urodziła się córka Joanna i syn Joseph Robert (*1815). Joanna wyszła za mąż za Adolfa Polko ze znanej rodziny raciborskich kupców i przemysłowców, o której już była mowa na tych łamach.\nSyn Robert najpierw był kupcem na Węgrzech. Później przeprowadził się do Lwowa, gdzie ten obywatel pruski uruchomił palarnię kawy zbożowej. Następnie otworzył młyn zbożowy i browar. W 1854 roku założył pierwszą w Polsce kopalnię ozokerytu, czyli wosku ziemnego. W 1861 roku natomiast postawił w Borysławsko-Drohobyckim Zagłębiu Naftowym pierwszą wiertnicę ropy naftowej. Znany był we Lwowie z przeznaczania wielkich środków na cele dobroczynne. Robert zmarł w 1893 roku i pochowano go na cmentarzu Łyczakowskim. Do dzisiaj we Lwowie przy bulwarze Klepariwskim 18 działa restauracja z muzeum piwowarstwa pod nazwą „Robert Doms”.\nWspółczesne reklamy i wyroby Domsa we Lwowie\nWnętrze piwiarni „Robert Doms” we Lwowie\nWracając do założyciela rodu, Josepha Domsa, trzeba wskazać, iż kupił na raciborskim Rynku sąsiadujący ze swoim sklepem dom, stanowiący niegdyś miejską siedzibę hrabiów von Gaschin i połączył oba budynki. Tu 10 października 1846 roku zamieszkał król pruski Fryderyk Wilhelm IV podczas swojej wizyty w Raciborzu.\nChoć Joseph Doms był prekursorem przemysłu tytoniowego w Raciborzu, potrafił dywersyfikować swoje inwestycje. W 1820 roku kupił od Johanna Polednika za 400 talarów tartak w Górnych Radoszowach, po czym nabył jeszcze tamtejsze sołtysostwo. W 1829 roku natomiast Doms nabył od Johanna von Larischa, nawiasem mówiąc teścia Josepha barona von Eichendorffa, 500–hektarowe dobra rycerskie w Pogrzebieniu za cenę 40.000 talarów.\nW 1833 roku Joseph Doms uruchomił w Raciborzu wytwórnię araku, czyli wysokoprocentowego napoju alkoholowego, wytwarzanego z trzciny cukrowej i ryżu. Po dwóch latach produkcja wynosiła 6.000 litrów rocznie.\nJoseph Doms (1780–1853)\nW 1834 roku Joseph Doms kupił wspomniany już młyn na Psinie z sześcioma biegami i wydajnością 2.000 ton zboża rocznie. Ten młyn później połączono z sąsiadującą od ul. Reymonta fabryką tytoniu i produkowano tam papierosy, w tym ekskluzywne Papierosy „Eichendorff”.\nW 1839 roku Joseph Doms zbudował na Lukasynie, dzisiaj zwanej Dębiczem, pierwszy na Górnym Śląsku młyn parowy bardzo efektywnego systemu amerykańskiego. Przy młynie wybudowano prasownię oleju rzepakowego, która korzystała z pary technologicznej młyna.\nMłyn parowy i prasownia oleju na Dębiczu\nSzwagierka Josepha Domsa, Helena Galli, wyszła za mąż za Szkota Johna Baildona, twórcę – w latach 1825–1830 – w Dąbrowie pod Katowicami, huty żelaza, nazywanej „Baildon”. Joseph Doms, a także jego szwagier Franz Galli, mieli udziały w powstającej hucie, stając się wspólnikami Johna Baildona.\nHuta „Baildon” w Dąbrowie pod Katowicach\nPod koniec lat 1830-tych Joseph Doms zainteresował się nową gałęzią przemysłu wydobywczego – górnictwem węgla kamiennego. W 1840 roku rozpoczął w okolicach Rybnika głębienie szybu, tworząc kopalnię, nazywaną na cześć najmłodszego syna „Leogrube” (kopalnia „Leo”).\nW 1856 r. Domsowie kupili jeszcze kopalnię w Pszowie, nadając jej imię „Anna”. Należy zaznaczyć, że w 1850 roku utworzona została „Handelsgesellschaft Joseph Doms” (Spółka handlowa Joseph Doms), obejmująca wszystkie majętności Domsa. W tej spółce współudziałowcami byli wszyscy synowie z drugiego małżeństwa Josepha z Anną Bigmann, wdową po producencie sukna (jako wiano wniosła trzy fabryki sukiennicze na Morawach): Heinrich (* 1830), Julius (* 1832) i Leo (* 1835).\nKopalnia „Anna” ok. 1905 roku\nJoseph Doms należał do prekursorów przemysłu tytoniowego w Raciborzu. Przywiązywał jednak dużą wagę do dywersyfikacji swoich przedsięwzięć inwestycyjnych, dając tym dowód postępowego myślenia ekonomicznego.\nIlustracje pochodzą z domeny publicznej Wikimedia Commons, ze zbiorów Muzeum w Raciborzu, któremu dziękujemy za ich udostępnienie, a także z zasobów autora.\nTagicygaro, przemysł, tabaka, tytoń


NPORTAL.no - Para książęca poleci do Davos\nTagi: Polska , Davos , Światowe Forum Ekonomiczne , Norwgeia , Szwajcaria , para książęca\nOpublikowano: 2012-01-25 01:45:44 +0100\nDAVOS/Szwajcaria, 25 styczeń (nPortal PRESS/POLMEDIA) - Na dorocznym 42. już Światowym Forum Ekonomicznym w szwajcarskim Davos, Norwegia będzie reprezentowana po królewsku, dosłownie, jak i w przenośni. Forum rozpocznie się w środę i potrwa do niedzieli. Tematem, bezprecedensowo licznego spotkania będzie: “Wielka Transformacja: kształtowanie nowych modeli”.\nKsiążę Haakon od kilku lat stale uczestniczy w Światowym Forum Gospodarczym, wraz z czołowymi politykami i biznesmenami. W tym roku księżniczka Mette-Marit dołączy do swojego męża i norweskiej elity. Polskę reprezentować będzie prezydent Bronisław Komorowski.\nNie zabraknie ministra przemysłu handlu Tronda Giske, ministra ds. paliw i energii Ola Borten Moe, nowego ministra obrony Espena Barth Eide oraz ministra ochrony środowiska i rozwoju międzynarodowego Erika Solheima.\nNa liście znalazł się także, Rune Bjerke prezes największego banku w Norwegii DNB, Stein Erik Hagen, prezes przemysłowej firmy Orkla, Svein Richard Brandtzæg, prezes przemysłowej firmy Norsk Hydro.\nJednym z dyrektorów Światowego Forum Ekonomicznego jest Norweg, Børge Brende, były polityk z Partii Konserwatywnej i były sekretarz generalny Norweskiego Czerwonego Krzyża. Jak powiedział w rozmowie z dziennikiem Aftenposten poważny kryzys zadłużenia w Europie prawdopodobnie zdominuje rozmowy w Davos, w tym tygodniu.\nTo ważne, by (europejscy liderzy) wyrazili zgodę na rozwiązanie problem, powiedział Aftenposten Brende. "Musimy odbudować zaufanie w strefie euro." Potrzeba milionów nowych miejsc pracy w ciągu następnej dekady. Debata wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń seminaryjnych będzie na pewno żywa.\nW tym roku Kanclerz Niemiec Angela Merkel otworzy tegoroczne Światowe Forum Ekonomiczne w Davos. Podczas spotkania ma w nim uczestniczyć 2600 wysokich rangą polityków, biznesmenów, naukowców i działaczy społecznych.


[PPL(A)] Co dalej po PPL(A)\nWątek: Co dalej po PPL(A)\nCo dalej po PPL(A)\nCześć. Niedawno udało mi się zdać egzamin praktyczny i czekam właśnie na odbiór licencji PPL(A). Zanim zacząłem szkolenie wydawało mi się że po otrzymaniu licencji będę mógł wreszcie na luzie sobie polatać wynajętym samolotem- ale mam wrażenie że byłem w błędzie. Zacząłem się rozglądać za możliwością wypożyczenia samolotu i okazuje się że to wcale nie jest takie proste. Ceny za godzinę lotu w ramach pakietu np. 10h - zaproponowane mi przez szkołę w której się szkoliłem delikatnie mówiąc rozczarowują. Uzyskanie niższej ceny możliwe jest wyłącznie w ramach udziału w kolejnym szkoleniu (CPL(A)). Napisałem do kilku ośrodków i aeroklubu z pytaniem o możliwość wypożyczenia samolotu (oraz w przypadku aeroklubu o możliwość zostania jego członkiem) ale nikt nie wydaje się być zainteresowany przygotowaniem oferty dla pilota z małym nalotem. Stąd moje pytanie do Was - jak zaczynaliście zbierać nalot? Do kogo się zwrócić? czy na prawdę jedynym wyjściem jest udział w kolejnych szkoleniach do czasu zebrania 100h nalotu? Nie ukrywam że nie planowałem dalszych szkoleń w najbliższym czasie a PPL(A) zrobiłem dla siebie i nie planuje licencji zawodowej. Będę wdzięczny za wszelkie porady. Dzięki!\n12-04-2019, 21:02 #2\nZamieszczone przez Aldis\nNie ukrywam że nie planowałem dalszych szkoleń w najbliższym czasie a PPL(A) zrobiłem dla siebie i nie planuje licencji zawodowej. Będę wdzięczny za wszelkie porady. Dzięki!\nno to pewnie licencja niedlugo zawisnie w ramkach na scianie jako ozdoba. podobnie dzieje sie w przypadku 80 % tych co zrobili PPL i zobaczyli potem ze to droga do nikad, chyba ze jestes milionerem.\nmoja opinia o PPL jest taka - 1) kasa nie jest problemem, wtedy wynajmujesz co chcesz i kiedy chcesz, albo kupujesz swoj samolot i masz\n2) kasa jest problemem - dociagasz do zawodowej, lub tylko robisz instruktorke i latasz za darmo\n3) kasa jest problemem - kupujesz jakiegos ultralight, tylko po co wtedy bylo robic PPL, jak LAPL by wystarczyl\nMoim skromnym zdaniem PPL jest albo licencja na dalsza nauke albo dla kogos z wielkim portfelem\n12-04-2019, 21:17 #3\nkobuch, przepraszam z góry za to co napisze, nie miej mi za złe. To co piszesz to idiotyzm. Co do latania z ppl najlepiej dogadać się z jakimś prywatnym właścicielem samolotu i tak od niego wynajmować. Można latać dla przyjemności, dostępność dużo lepsza maszyna z reguły dużo ciekawsza i cena niższa. Spokojnie za 400-500 zł za godzinę na mokro w PL da się wynająć fajny samolocik (bez konieczności płacenia z góry np za 50 h które być może będziesz chciał wylatać w 2 lata i rozłożyć to finansowo również na 2 lata. Skąd jesteś?\ninstruktorka dla hobbysty to moim zdaniem żadne latanie... szczególnie w polskich warunkach szkoląc do ppl... żeby to robić i tak trzeba zainwestować środki pozwalające na rekreacyjne latanie przez ładnych pare lat po to, żeby potem wozić dupę niemal jako pasażer w ciasnym starym trupie i zapewne będąc marnym instruktorem bo żeby być dobrym trzeba to lubić i mieć predyspozycje.\nAldis and supermajku like this.\n13-04-2019, 09:34 #4\nMożna latać dla przyjemności, dostępność dużo lepsza maszyna z reguły dużo ciekawsza i cena niższa. Spokojnie za 400-500 zł za godzinę na mokro w PL da się wynająć fajny samolocik (bez konieczności płacenia z góry np za 50 h które być może będziesz chciał wylatać w 2 lata i rozłożyć to finansowo również na 2 lata. Skąd jesteś?\nto co piszesz ma sens, tylko po co do tego PPL ? tak jak napisalem, do latania wylacznie dla zabawy (bez planow dalszego szkolenia) LAPL wystarczy - taniej i szybciej mozna uzyskac, mniejsze wymogi medyczne itp\n13-04-2019, 10:18 #5\nLAPL nie umożliwia przewożenia podróżnych (zanim nie wylatasz 10 godzin po szkoleniu) i latania w nocy (zanim nie zrobisz 5 godzin w simulated IMC). Zatem LAPL + możliwość przewożenia podróżnych + możliwość zrobienia nocki to koszt PPL. Z tego względu jeśli nie ma przeciwskazań medycznych to ja polecam PPL. Do tego jeśli komuś zmieni się sytuacja i będzie go stać na latanie fajniejszym samolotem niż „ciasny stary trup” to może uzyskać IR(A), a LAPL mu tej możliwości nie daje. Do PPL(A) można również zrobić enroute IR - trochę tańszy niż „pełny” IR(A).\nDo ultralight nie potrzebuje LAPL(A), może mieć świadectwo kwalifikacji (koszt odpowiednio niższy niż LAPL).\nOdnośnie tego co napisałeś po co komu PPL(A) zasadniczo się zgadzam. Aby podtrzymywać nawyki pilotażowe powinno się latać minimum 50 godzin rocznie, a 30 to takie bezwzględne minimum. Jeśli ktoś ma zatem odkładać 3 lata aby wylatać 50 do PPL(A) to niestety (... i bardzo przykro mi to pisać jako fanowi GA) nie będzie go stać na latanie po uzyskaniu licencji. ..., a znam przypadki gdy ktoś po 3 miesiącach od uzyskania licencji wsiadł do samolotu po raz pierwszy na godzinę biorąc 3 podróżnych celem pokazania im okolicy i niestety lądowanie było tylko dobre (pasażerowie cali, samolot do dużego remontu - shock loading silnika, śmigło i złamana stójka). To niestety efekt braku nawyków połączony z wykonaniem pierwszego lotu po uzyskaniu licencji samolotem z maksymalną masą startową o ile nie z przekroczeniem jej (C172, cztery osoby na pokładzie).\nAldis, frik and alien like this.\n13-04-2019, 12:42 #6\nTo co opisałeś to chyba nawet gryzie się z przepisami żeby po 3 m brać pax.\n13-04-2019, 13:04 #7\nZ tego co pamiętam (nie wiem czy to nadal obowiązuje) to nie można było brać podróżnych na lot nocny jeśli nie wykonało się minimum jednego lądowania w nocy w poprzedzających 3 miesiącach lub nie ma się uprawnienia IR.\nTak na marginesie. Z PPL(A) nie powinieneś brać pasażerów, co najwyżej podróżnych. Pasażerem jest osoba, która zawarła umowę przewozu. Formą zawarcia takiej umowy może być zakup biletu.\nsupermajku and mcxmcx like this.\n13-04-2019, 15:29 #8\nPrędzej wezmę na kredyt albo w leasing jakiegoś starego trupa którego wynajmę innym podobnym do mnie niż pozwolę na to. Trochę za droga ta licencja żeby wisiała na ścianie. Na całym świecie ludzie robią PPL i latają więc da się - nie mam zamiaru pozwolić żeby polskie realia ze swoimi absurdami zepsuły mi plany\nSpokojnie za 400-500 zł za godzinę na mokro w PL da się wynająć fajny samolocik (bez konieczności płacenia z góry np za 50 h które być może będziesz chciał wylatać w 2 lata i rozłożyć to finansowo również na 2 lata.\nNo właśnie słyszałem o tym podczas szkolenia - tylko pytanie czy takie ceny są dostępne dla pilotów z małym nalotem? Jak szukać takich ofert - na forum jest kilka wątków odnośnie budowania nalotu i żaden nie doczekał się odpowiedzi.\nAby podtrzymywać nawyki pilotażowe powinno się latać minimum 50 godzin rocznie, a 30 to takie bezwzględne minimum.\nTaki jest plan i znajdę na to środki jeśli tylko znajdę samolot a w zasadzie kogoś kto go ma i chce udostępnić - nie twierdzę że nie stać mnie na latanie tylko chciałbym to robić bez poczucia bycia zmuszanym do czegokolwiek żeby latać w ogóle. Mam tu na myśli szkolenia których wcale nie chcę. Zaporowe ceny dla ludzi nie biorących udziału w szkoleniach zawodowych to dość typowa sytuacja dla naszego kraju w przypadku wielu dziedzin życia - nie tylko lotnictwa - to co w innych krajach jest dostępne dla wszystkich u nas zawsze musi być elitarne. Przechodziłem przez to kiedyś z żeglarstwem, nurkowaniem itd. - prędzej czy później sytuacja i tu się zmieni bo społeczeństwo robi się zamożniejsze, przybywa klasy średniej a tłumy na egzaminach w ULC mówią same za siebie\nsupermajku and jordanj like this.\n13-04-2019, 16:09 #9\nNawyki możesz też na UL podtrzymywać, i stan techniczny też lepszy.\n13-04-2019, 16:40 #10\nTak, też o tym myślałem - ale wciąż przydałoby się zebrać trochę nalotu na zwykłych samolotach.\n13-04-2019, 16:55 #11\nWyłącz połowę przyrzadów i masz "normalny"\n13-04-2019, 17:04 #12\nMusiałbyś znaleźć jakiś ośrodek, który szkoli hobbystów, a nie produkuje przyszłych pilotów liniowych np. Biernat pod Poznaniem. Tam jest szansa dopchać się do samolotu i wziąć go na jakiś spacerek po niebie.\n13-04-2019, 17:08 #13\n@mcxmcx Ja nie kwestionuję wartości latania UL - wręcz przeciwnie na pewno będę TEŻ nimi latał - być może nawet jakiś sobie kiedyś kupię ale chciałbym mieć zalogowany nalot na większych samolotach tak żebym mógł wypożyczyć samolot w dowolnym miejscu na świecie. Czy wypożyczenie UL'a będzie dla mnie łatwiejsze na obecnym etapie niż np c150?\n13-04-2019, 17:11 #14\nJestem z Warszawy - słyszał ktoś z Was może o podobnym ośrodku w mojej okolicy?\n13-04-2019, 17:57 #15\nRaczej słabo. Masz AW, ja tam się niespecjalnie mogłem odnaleźć, ale niektórzy koledzy sobie chwalą. Generalnie jak chcesz i masz czas żeby dużo latać, a nie kombinować to sugeruję zakup ultralajta, na miarę możliwości oczywiście. Mogę rozwinąć temat jeżeli cię to interesuje, na razie nie zaśmiecam wątku\n13-04-2019, 18:32 #16\nsugeruję zakup ultralajta, na miarę możliwości oczywiście.\nDzięki - na pewno podejmę ten temat ale jeszcze nie na tym etapie. Na razie chcę znaleźć sposób na latanie wypożyczonym samolotem Może zatem inaczej - ponieważ na tym forum nie widzę ogłoszeń - czy istnieje gdzieś w polskim internecie miejsce gdzie właściciele zamieszczają ogłoszenia o odpłatnym czarterze samolotów GA? Znalazłem jedną stronę Może ktoś zasugeruje mi coś jeszcze na PW?\nCo do AW - z tego co widzę to też niezbyt chętnie dzielą się dostępem do samolotów - na ich stronie jest wymóg 100h nalotu dowódczego\n13-04-2019, 18:51 #17\nNie wiem jak jest teraz, ale kiedyś po 100h wylatanych w AW miałeś stawkę "klubową" którą była niższa, ograniczenia przy małym nalocie dotyczyły tylko niektórych (bardziej luksusowych ) samolotów.\nW miarę blisko W-wy masz jeszcze Grądy. Bardzo miła atmosfera i podejście, tylko w weekendy samoloty są mocno obłożone, co nie dziwi ale dla mnie jest utrudnieniem. Może warto zadzwonić.\nAldis likes this.\n13-04-2019, 19:22 #18\nczy istnieje gdzieś w polskim internecie miejsce gdzie właściciele zamieszczają ogłoszenia o odpłatnym czarterze samolotów GA\nhttps://dlapilota.pl/ogloszenie-drobne/108880 - ten byłby chyba idealny dla Ciebie.\nJak widać w okolicach Warszawy może być trudno.\n13-04-2019, 20:41 #19\nTez jestem z Warszawy. Na szybko - w woli krakowiańskij stoi bbfajny zlin 142 na mokro za ~500 zł/h w konstancinie p2002jf za 450, jakiś czas temu był tez 2002jr za 500. W Chrcynnie jest at3 tez za ok. 500. Wszystko samoloty certyfikowane. Ogłoszenie są na dlapota i na grupie awiatorzy na fb i pewnie jeszcze w paru miejscach. Ja w ten sposób budowałem cały nalot. Początkowo właściciel pewnie będzie chciał odbyć z tobą kilka lotów i wylatać z 5-10 h (nie mówię o laszowaniu) szczególnie jak masz gole ppl żeby zobaczyć jak sobie radzisz i żebyś nauczył się nowego samolotu, co tez jest fajne bo można się pary nowych rzeczy w takich lotach nauczyć.\nwynajecie ul nierzadko kosztuje tyle co samolot bo z reguły są to nowoczesne dobrze wyposażone maszyny (chociaż kiedyś w okolicach Warszawy był tez skyranger do wynajęcia za bodaj 350h)\n14-04-2019, 02:20 #20\nsugeruję zakup ultralajta, na miarę możliwości oczywiście. Mogę rozwinąć temat jeżeli cię to interesuje\nRozwiń temat. Od dawna zastanawiam się, czy Cessna na spółkę, czy ultralight na własność. Jakie są koszty utrzymania, jak się to obsługuje itp.


8,03 (8649 ocen\ti\t942 opinie) Zobacz oceny\nZłodzieja pioruna zakupiłam po obejrzeniu filmu z nadzieją, że skoro był on ciekawy to książka oczywiście będzie lepsza. Nie pomyliłam się.\nMyślę, że należy na początku wspomnieć o genialnym pomyśle połączenia mitologii i fantastyki. Uwielbiam naszych greckich bogów i wydaje mi się, że autor dokładnie oddał większość mitologicznych faktów. Z wielką przyjemnością czytałam każde zdanie o Posejdonie, Atenie czy Hadesie chociaż moimi ukochanymi postaciami zostali pan D. i Grover. W dodatku Charon we włoskim garniturze, Posejdon w klapkach - to naprawdę wciąga!\nKsiążka trzyma w lekkim napięciu lecz nie jest to na zasadzie, że człowiek nie pójdzie do toalety,bo przecież trzeba skończyć rozdział i już;)- myślę, że każdy wie o co mi chodzi. Często nie odpowiadał mi język jakim posługuje się autor ale nadaje on w jakimś sensie charakteru tej opowieści.\nMuszę jednak z przykrością stwierdzić, że Percy czy Annabeth nie zachowują się jak dwunastolatkowie. Burzy to nieco mój obraz tego wszystkiego i chyba oni sami czuliby się lepiej z szesnastką na karku. W ogólnym odbiorze to jednak nie przeszkadza, bo z tego co się zorientowałam po moich znajomych, oni także wyobrażali sobie naszego bohatera jako doroślejszego chłopca.\nNie przeżywałam przygód młodego herosa tak jakby to były moje własne. Być może wynikało to z faktu, że oglądałam ten nieszczęsny film, w którym właściwie praktycznie WSZYSTKIE fakty zostały pozmieniane.\nPodsumowując mój krótki wywód - "Percy Jackson i bogowie olimpijscy: Złodziej pioruna" to książka lekka, wciągająca lecz nie poruszająca tak do głębi samego serca. Polecam ją jednak dla oderwania się od szarej rzeczywistości i dla chwili przyjemności z Cerberem uganiającym się za czerwoną piłeczką.


Walentynki 2014: Kolacja walentynkowa z pomysłem [KOLACJA NA WALENTYNKI] | Dziennik Zachodni\nRedakcja 10 lutego 2014, 11:54\nMiłosne walentynki w Klubie Pomarańcza w Katowicach. Tak bawią się dziewczyny na Śląsku! Zobacz zdjęcia\nWalentynki w klubie Pomarańcza w Katowicach były wyjątkowo udane. To Valentine’s night w Klubie Pomarańcza. Tak Ślązacy spędzali walentynki! Zobacz jak goście...\n20 lutego 2022, 20:07\nwalentynki klub pomarańcza


Likwidacja państwowej jednostki budżetowej -...\nw sprawie likwidacji państwowej jednostki budżetowej - Biura Gospodarki Wodnej w Warszawie\nNa podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199 i Nr 80, poz. 117, z 2004 r. Nr 238, poz. 2390 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 249, poz. 2104) oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104) zarządza się, co następuje:\nZ dniem 1 maja 2006 r. stawia się w stan likwidacji, a z dniem 30 czerwca 2006 r. ulega likwidacji Biuro Gospodarki Wodnej w Warszawie, będące państwową jednostką budżetową, zwane dalej "Biurem".\nW okresie likwidacji Biuro działa pod swoją dotychczasową nazwą z dodatkiem wyrazów "w likwidacji".\nNa likwidatora Biura wyznacza się Pana Andrzeja Badowskiego, zwanego dalej "Likwidatorem".\nNadzór nad działalnością Likwidatora powierza się Departamentowi Ekonomicznemu w Ministerstwie Środowiska.\nObsługę administracyjną, techniczną i biurową Likwidatora zapewnia Biuro.\nDo czasu zakończenia likwidacji, Biurem zarządza Likwidator.\nLikwidator przejmuje prawa i obowiązki Dyrektora Biura w zakresie niezbędnym do zakończenia działalności Biura.\nZobowiązuje się Likwidatora do opracowania harmonogramu likwidacji Biura, zwanego dalej "harmonogramem", w terminie do dnia 10 maja 2006 r., w uzgodnieniu z Departamentem Ekonomicznym w Ministerstwie Środowiska.\nHarmonogram powinien zawierać terminarz działań związanych z:\nrozliczeniem rachunków bankowych;\nrozliczeniem środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych;\nrozliczeniem zobowiązań i należności;\nrozliczeniem i przekazaniem majątku;\nprzekazaniem dokumentacji do Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej;\nwykreśleniem z rejestrów.\nprzeprowadzenie likwidacji zgodnie z harmonogramem;\nsporządzenie bilansu na dzień otwarcia likwidacji;\nsporządzenie planu finansowego likwidacji Biura;\ndokonanie inwentaryzacji majątku trwałego i majątku obrotowego;\nprzekazanie protokolarne mienia znajdującego się w użytkowaniu Biura do Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zgodnie z art. 213 ust. 3 ustawy z dnia 18 listopada 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, Nr 267, poz. 2255);\negzekucja należności, zaspokojenie wierzycieli lub zabezpieczenie wierzytelności;\nsporządzanie sprawozdawczości budżetowej oraz bilansu na dzień zakończenia likwidacji Biura;\nsporządzenie sprawozdania z przebiegu procesu likwidacji Biura na ostatni dzień likwidacji;\npowiadomienie właściwego Urzędu Statystycznego, Urzędu Skarbowego, Urzędu Pracy oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o fakcie likwidacji Biura, w tym zgłoszenie wniosków o wykreślenie z rejestru systemu: REGON, identyfikacji podatkowej oraz ubezpieczeń społecznych;\nzarchiwizowanie dokumentów Biura i przekazanie protokolarnie dokumentów do Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej;\nprzekazanie protokolarnie zatwierdzonego przez Głównego Księgowego Resortu Bilansu Biura sporządzonego na ostatni dzień likwidacji do Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w celu wprowadzenia do bilansu otwarcia tej jednostki;\nprzekazanie, w uzgodnieniu z Głównym Księgowym Resortu, na konto dysponenta głównego środków finansowych pozostałych na rachunku bankowym i w kasie Biura na dzień 30 czerwca 2006 r.\nLikwidator zakończy całokształt czynności polikwidacyjnych do dnia 10 sierpnia 2006 r.


Atrakcje w pomorskim na niepogodę. Co warto zobaczyć - Terefe\nAtrakcje w Polsce Europa\nAtrakcje w pomorskim na niepogodę\n22 maja, 2021 15 września, 2021 admin\tBrak komentarzy Polska\nGdy podczas urlopu nad morzem deszcz leje się strumieniami, nie ma co zalewać się łzami.\nOtóż na Pomorzu znajduje się mnóstwo ciekawych miejsc, które można zwiedzać niezależnie od pogody.\n1. Muzeum Historyczno-Etnograficzne w Chojnicach\nW ramach działalności Muzeum zapoznać można się z czterema podstawowymi kolekcjami. Kolekcja archeologiczna przedstawia najdawniejsze zabytki z terenu powiatu chojnickiego, w tym dotyczące Gotów. Kolekcja historyczna prezentuje m. in. eksponaty związane z sześcioma wiekami działalności Strzeleckiego Bractwa Kurkowego. W ramach kolekcji etnograficznej podziwiać można dawne sprzęty, narzędzia, przyrządy z terenu Kaszub. Kolekcja sztuki prezentuje m.in. portrety mieszczaństwa i szlachty pomorskiej.\nUlokowane jest w centralnej części miasta i składa się na nie kilka budynków. W Zamku Książąt Pomorskich zobaczyć można eksponaty związane z książętami pomorskimi, wyposażenie z dawnych dworów pomorskich czy numizmaty. W Młynie Zamkowym prezentowane są przedmioty związane z różnymi ludami zamieszkującymi dawniej te tereny. W Białym Spichlerzu zobaczyć można największą na świecie kolekcję dzieł Witkacego.\n3. Zamek w Kwidzynie\nZamek Kapituły Pomezańskiej pochodzący z XIV wieku. Wewnątrz mieści się Muzeum, które gromadzi zbiory z zakresu archeologii, etnografii, historii naturalnej oraz sztuki i rzemiosła artystycznego. Do najcenniejszych eksponatów należą m.in. płaskorzeźba „Święta Rodzina odpoczywająca podczas ucieczki do Egiptu” z XVII wieku, kolekcja monet, z których najstarsze pochodzą z XIV wieku, renesansowy portal z XVII wieku czy bardzo dobrze zachowana czaszka tura z niekompletnym szkieletem.\n4. Muzeum Zalewu Wiślanego w Kątach Rybackich\nDoskonała okazja, by zgłębić tajniki szkutnictwa i rybołówstwa. Można tu zobaczyć warsztat szkutniczy pochodzący z okolic Sztutowa wraz z oryginalnymi narzędziami. Wśród eksponatów znajdują się też: barkas – łódź okrętowa, którą używano do połowów, o długości 10 m oraz żakówki – tradycyjne łodzie rybackie.\n5. Muzeum Rybołówstwa w Helu\nWśród eksponatów znajdują się dawne łodzie rybackie, takie jak czołn łebski czy łódź rybacka z Mechelinek. Diorama ukazująca rybaka przy pracy przybliża zwiedzającym rybacki fach. Ciekawie prezentuje się również warsztat szkutniczy wzorowany na warsztacie rodziny Strucków z Jastarni. Muzeum wystawia też dzieła o tematyce marynistycznej.\n6. Muzeum Zachodniokaszubskie w Bytowie\nMieści się w Domu Zakonnym dawnego zamku krzyżackiego. Dział etnograficzny Muzeum prezentuje zabytki kultury materialnej Kaszubów oraz pokaźny zbiór współczesnej sztuki ludowej, w tym ogromną kolekcję dzieł Józefa Chełmowskiego z Brus. W dziale artystyczno-historycznym zobaczyć można m.in. starodruki „Ordynacja kościelna w państwie pomorskim” z 1563 r. i Biblię w tłumaczeniu Marcina Lutra z 1690 r., cynowe świeczniki z 1613 r., mosiężny świecznik z 1591 r. czy ławę skrzyniową z oparciem.\n7. Muzeum Kapsla w Gniewie\nPrywatne muzeum prezentujące kapsle z różnych części świata, w tym z rejonów tak odległych jak Chiny czy Maroko. Atrakcją jest tor do gry w kapsle. Muzeum mieści się w kamienicy usytuowanej przy Rynku.\n8. Muzeum Piekarnictwa i Cukiernictwa w Ustce\nGromadzi różnorodne eksponaty związane z piekarnictwem. Zobaczyć można stół do wyrabiania ciasta piernikowego z XVII wieku, gofrownice z początku XX wieku czy automat do sprzedaży cukierków pochodzący sprzed wojny. Zwiedzający mają okazję dowiedzieć się szczegółów dotyczących wyrabiania sękaczy lub zapoznać się z dawnymi sposobami odważania składników i przyrządami do tego przeznaczonymi.\n9. Muzeum Minerałów w Ustce\nNiewielkie Muzeum, które posiada jednak w swojej kolekcji niezmiernie ciekawe eksponaty a wśród nich największy kryształ górski w Polsce. Zobaczyć można ponadto szkielet dinozaura, kolekcję muszli czy różne skamieniałości.\n10. Muzeum Bursztynu – Bursztynowa Komnata w Stegnie\nPrywatne muzeum, które mieści się w zabytkowym domu podcieniowym. Prezentuje różnorodne bryły bursztynu bałtyckiego. W niektórych z nich zatopione są owady i fragmenty roślin. Wśród atrakcji wymienić można naukę odróżniania prawdziwego bursztynu od jego podróbek czy możliwość zapoznania się z historią bursztyniarstwa jak również Bursztynowej Komnaty.\nAtrakcje w Gdyni dla dzieci na niepogodę\nAtrakcje w Sopocie na niepogodę\nNajlepsze Atrakcje w Gdańsku na Niepogodę\nNajlepsze Atrakcje dla Dzieci w Gdyni\nNajlepsze Atrakcje dla Dzieci w Gdańsku\nNajlepsze Atrakcje dla Dzieci w Sopocie\nNajlepsze atrakcje na Kaszubach\nSopot - Atrakcje dla dzieci zimą\nPomorskie atrakcje dla dzieci zimą