Holokausty kolonialne « Wolne Media\nOpublikowano: 26.11.2019 | Kategorie: Historia, Publicystyka, Warto przeczytać\n„Zbrodnią przeciwko ludzkości” określił w 2010 NYDailyNews.com powieszenie przez Talibów 7-letniego chłopca, któremu zarzucono szpiegostwo. Pozycja ekonomiczna współczesnej Europy wyrosła na podobnych praktykach. Ohagi Elochukwu Nick z Nigerii wrzucił niedawno do sieci zdjęcie pokazujące powieszenie 7-letniego chłopca w Kongo przez Belgów w roku 1908, z adnotacją „Lekcja historii”. Co mówi nam ta lekcja?\nChłopiec z Kongo został powieszony za to, że jego ojciec zbyt niewydolnie pracował. Choć brzmi to nieprawdopodobnie, taką właśnie cywilizację przynieśli do Kongo światli biali Europejczycy.\nNaturalnie nie wszyscy działali w ten sposób na ziemiach afrykańskich. Jest to przede wszystkim owoc skrajnej wolności gospodarczej, międzynarodowego kapitalizmu, który na przełomie XIX i XX w. sprywatyzował całe Kongo, tworząc Wolne Państwo Kongo. Owa wolność odnosiła się do swobody gospodarczej dla europejskich korporacji. Dla ludności było to piekło na ziemi, które pochłonęło ok. 10 mln ofiar.\nŹródeł dzisiejszego kryzysu tożsamości europejskiej nie należy poszukiwać w odejściu od korzeni europejskich, lecz w podskórnie tlącym się poczuciu winy wobec świata za dziedzictwo kolonialne. Europa, chcąc uchodzić za pochodnię praw człowieka, uświadamia sobie, że swoją pozycję zbudowała kosztem innych. Dawniej owo dziedzictwo usprawiedliwiano niesieniem cywilizacji dzikim. Wraz jednak z rozwojem badań kulturowych coraz trudniej jest wierzyć w takie opowieści.\nW Kongo Europejczycy nie przynieśli cywilizacji, lecz zatrzymali jej rozwój.\nPrzedkolonialne Kongo miało kwitnącą kulturę i gospodarkę.\nMiało do tego świetne warunki naturalne. Kongo to druga po Nilu rzeka kontynentu afrykańskiego. W jej dorzeczu leżą lasy deszczowe o niezwykłym bogactwie gatunkowym. Na południu z kolei znajdują się niezwykle bogate złoża mineralne, w tzw. Pasie Miedzionośnym (Copperbelt), leżącym dziś w Demokratycznej Republice Konga i Zambii. Kongo wyłoniło się jako zwornik handlowy dóbr południowych leżących pod ziemią i dóbr północnych leżących nad ziemią. Coś jak Polska, która wyrosła z połączenia bogactw mineralnych Śląska z bogactwem bałtyckiego bursztynu.\nKongo leży w sercu Afryki i integrowało ono handel między wybrzeżami Oceanu Indyjskiego i Atlantyckiego.\nW dorzeczu Konga rozwinęło się szereg królestw, które z czasem tworzyły konfederacje oraz imperia. Największe organizmy polityczne to Królestwo Luba, Królestwo Lunda, Królestwo Kongo, Królestwo Kuba.\nOk. VI w. rozwijała się tam gospodarka wokół rybactwa, przeróbki żelaza i handlu olejem palmowym. Ok. X w. ich hutnictwo opierało się na miedzi i węglu drzewnym. Eksportowano żelazo i sól. Importowano koraliki szklane i muszelki porcelankowe — aż z Oceanu Indyjskiego. Owe porcelanki Cypraea moneta od XI wieku stały się Kongu głównym środkiem płatniczym.\nKrólestwo Luba istniało w okresie 1585-1889 i w swoim szczytowym okresie liczyło ok. miliona mieszkańców. Rządził w nim król wraz z radą. Ciekawym jego elementem było tajne towarzystwo Bambudye, które zajmowało się przekazywanie pamięci pokoleń, która spajała różne ludy. Duże znaczenie miała kultura i sztuka, która duży nacisk kładła na rolę kobiety.\nZ Królestwa Luba wypączkowało Królestwo Lunda (1665-1887). Było ono państwem konfederacyjnym i ekspansywnym o dużej sile militarnej. W 1680 kontrolowało ono 150 tys. km2, w okresie swojego szczytu w XIX w. — dwa razy tyle, obejmując dzisiejszą Angolę.\nKolejnym państwem kongijskim okresu przedkolonialnego było Królestwo Kuba (XVII-XIX w.). Było ono wieloetniczne, bogate i miało wysublimowaną sztukę.\nNajważniejsze z nich i najdłużej istniejące było Królestwo Kongo, leżące w ujściu rzeki Kongo. W okresie 1390-1857 istniało jako suwerenne królestwo, w okresie 1857-1914 — jako terytorium zależne Portugalii. Przed przybyciem Europejczyków miało ono rozwiniętą gospodarkę, jako centrum produkcyjno-handlowe kości słoniowej, miedzi, żelaza, odzieży i ceramiki.\nW okresie Wielkich Odkryć Geograficznych dotarli tutaj Portugalczycy (1484). Kontakty z Europejczykami przez długi okres nie miały charakteru inwazji. Były one generalnie stymulujące dla obu stron. Nie wyglądało to w ten sposób, że cywilizowani Europejczycy zajęli sobie terytorium dzikich, ich samych biorąc w niewolę. W pewnej mierze to nawet Kongijczycy bardziej wykorzystywali przybyszów w swojej polityce.\nPortugalczycy zajęli początkowo Wyspę Św. Tomasza w Zatoce Gwinejskiej, gdzie chcieli uprawiać cukier. Jako że była to wyspa niezamieszkała, postanowili więc w Kongo pozyskać ludzi do pracy. Zaoferowano im jeńców wojennych królestwa, którzy zostali skierowani do pracy na plantacjach cukru. I w ten sposób wykiełkował nowożytny handel niewolnikami. W swoich początkach nie miał on w sobie wymiarów dehumanizujących. To tak jakby skazanych na dożywocie więźniów skierowywano do pracy. W Rzeczypospolitej również wykorzystywano w gospodarstwach pracę jeńców wojennych.\nProblemem stało się jednak to, że deal ten okazał się tak atrakcyjny ekonomicznie dla Europejczyków, że uczyniono zeń główną dziedzinę handlu, pozyskując darmowych pracowników także do pracy w Brazylii. Popyt na ten „towar” stał się na tyle wielki, że przestano się ograniczać do jeńców wojennych, organizując fach łowców niewolników spośród wolnych mieszkańców Kongo, prowadząc do coraz bardziej rabunkowej i destabilizującej polityki handlowej.\nW 1526 król Kongo Alfonso I (Mvemba a Nzinga) pisał do króla Portugalii Jana III: „Każdego dnia handlarze porywają naszych ludzi — dzieci tego kraju, synów naszej szlachty i wasali, nawet ludzi naszej własnej rodziny. Ta korupcja i deprawacja są tak rozprzestrzenione, że nasz kraj jest wyludniony. Potrzebujemy w naszym królestwie jedynie księży i nauczycieli, żadnych zaś towarów, chyba że chodzi o wino i opłatki mszalne. Naszym życzeniem jest, by królestwo to nie było miejscem handlu lub transportu niewolników” (za: Adam Hochschild, “Duch króla Leopolda. Opowieść o chciwości, terrorze i bohaterstwie w kolonialnej Afryce”).\nTym co cieszyło się największym zainteresowaniem Konga w relacjach z Europą były idee, czyli chrześcijaństwo, które służyło nie tyle do reformy obyczajów czy wierzeń, co nade wszystko stało się istotnym elementem wzmacniania państwa. Poszczególne królestwa i pretendenci do władzy zabiegali o wsparcie Kościoła w swojej grze o tron.\nJuż na początku XVI w. Nzinga Mbemba, zwany Czarnym Konstantynem, przyjął imię Alfonso I i ustanowił chrześcijaństwo religią państwową. Religia nie służyła jedynie centralizacji, ale i decentralizacji. Najmocniejsze królestwo imperium Kongo — królestwo Ndongo (dziś Angola) posługiwała się chrześcijaństwem, by uniezależnić się od Kongo. W 1518 wysłało ono misję dyplomatyczną do Portugalii, zabiegając o ustanowienie misji chrześcijańskiej, a tym samym o pośrednie uznanie niepodległości. Portugalia wykorzystała to, by sukcesywnie uzależnić od siebie Angolę, która stała się głównym centrum portugalskiego handlu niewolnikami.\nKongijczycy zrozumieli wówczas, że Portugalczycy stają się kłopotliwymi przedstawicielami chrześcijaństwa. W efekcie zaczęto grać bezpośrednio na Stolicę Apostolską. W rozgrywkach o własne interesy wykorzystywano także napięcia między poszczególnymi narodami europejskimi i zakonami katolickimi. Apogeum tego przypadło na czasy panowania Garcii II, który za pomocą kapucynów rozgrywał Portugalczyków. W 1653 Portugalia skarżyła się, że papież uznał i koronował króla Murzynów, a nie uznaje katolickiego króla Portugalii. Był to okres w którym Portugalia walczyła o wyrwanie się z unii z Hiszpanią, w efekcie czego doszło do zerwania stosunków ze Stolicą Apostolską.\nGarcia porozumiał się także z Holendrami, którym pomógł uderzyć na Portugalczyków. Generalnie więc umiejętne lawirowanie między różnymi siłami europejskimi pozwoliły Kongu rozwijać się nie tracąc niepodległości. Portugalczycy nie byli w stanie podbić Konga ani militarnie ani gospodarczo. Kiedy udało im się opanować wyspę, która była centrum wydobycia muszelek, które były walutą płatniczą królestwa, Kongo zmieniło walutę z muszli na tekstylia rafijskie. W efekcie zamiast pójść w zależność gospodarczą od Portugalii, Kongo stało się jednym z głównych centrów tkackich świata. W 1622 portugalski jezuita Mateus Cardoso pisał, że wschodnia część Konga, zwana dawniej krainą Siedmiu Królestw (vide Gra o tron) stało się wielkim centrum tkactwa, eksportując tylko na rynek w Luandzie ok. 100 tys. metrów tkaniny rocznie.\nRadykalna zmiana w Afryce nastąpiła dopiero w drugiej połowie XIX w., kiedy do międzynarodowej gry weszły Niemcy i król Belgów przekonał imperia europejskie, by zamiast walczyć między sobą siąść do stołu i uzgodnić zasady gry, dzieląc się Afryką „sprawiedliwie” i tworząc wolny handel. 15 krajów europejskich, przodek Unii, siadło do stołu w ramach Berlińskiej Konferencji w roku 1884. Ustalono wówczas, że nie będzie można sobie zaklepywać wirtualnie tego czy innego obszaru, bo prowadzi to do sporów. Decydować ma „efektywna okupacja”, czyli realne zajęcie. Podziały etniczne czy kulturowe nie mają żadnego znaczenia dla przebiegu granic, lecz realna zdolność wykrajania poszczególnych terenów przez białą siłę. Rozpoczęło to „uczciwy” wyścig o Afrykę. Na jego początku Europejczycy kontrolowali 10% Afryki, do pierwszej wojny zdołali już opanować 90%.\nWisienką na torcie był centralny region Afryki, który mógł pełnić rolę huba handlowego — wielki obszar Kongo, który miał pozostać neutralny w sensie otwartości dla handlu wszystkich potęg. Został on oddany we władanie jako własność prywatna korporacji — Międzynarodowego Towarzystwa Kongijskiego, ze wsparciem Międzynarodowego Towarzystwa Afrykańskiego, które zostało powołane w czasie konferencji. Leopold został przez zebranych wybrany przez aklamację na prezesa Towarzystwa, które zostało zasilone finansowo przez klan Rothschildów. W Wolnym Państwie Kongo miano zagwarantować warunki wolnego handlu i przystępu dla inwestorów europejskich. Triumf absolutny wolności gospodarowania nad ideologicznymi przesądami.\nZ drugiej jednak strony nie wolno nam traktować dzieła jakie koordynował jako jego wyłączną odpowiedzialność czy jakiś wybryk. Był jedynie zwornikiem, który powstał w ramach nowego trendu europejskiego zwanego Nowym Imperializmem, który stał sie zarodkiem współczesnego kapitalizmu. Mówi się dziś, jakoby jego polityka wielokrotnie pogwałciła ustalenia Konferencji Berlińskiej. Prawda jest natomiast taka, że formułki humanitarystyczne w jakie ubrano nowy imperializm były celową dekoracją dla polityki, która tak właśnie miała i musiała wyglądać. Przyjęcie zasady „efektywnej okupacji” było nader sugestywną zapowiedzią, że Europa ustaliła, że niesie solidarnie wojnę i cierpienie Afryce. Sam Leopold był jednym z działaczy na rzecz zakazu handlu niewolnikami. W tym samym czasie bowiem tworzył niewolnictwo w samej Afryce. W ogóle cały ruch abolicjonistyczny motywowany był wojną gospodarczą między Anglią a jej zbuntowaną amerykańską eks-kolonią.\nCzar prywatnej własności polega na tym, że wedle wierzeń można z nią zrobić co się chce. I tak właśnie postąpił Leopold, który dostrzegł koniunkturę gumową i przekształcił praktycznie całe Kongo w państwo kauczukowe. W 1892 czyli zaraz po wiekopomnych wynalazkach Dunlopa i Michelina Leopold przestawił gospodarkę na kauczuk. Ludność została obłożona podatkiem kauczukowym, czyli przymusowym zbieraniem kauczuku. Jednostki Siły Publicznej (Openbare Weermacht) stanęły na straży realizacji kwot kauczukowych, tłumiąc bunty ludności.\nNiedotrzymanie kwot kauczukowych przez poszczególnych pracowników karane było na dzieciach lub żonach, którym obcinano ręce, gwałcono lub wieszano. Mężczyzn nie kaleczono, gdyż nie niszczy się narzędzi do pracy. W ten sposób korporacja Abir zrobiła świetny interes, dzięki taniemu kauczukowi powstały dzisiejsze potęgi oponiarskie Dunlopa i Michelina, zaś król Belgów mógł pod koniec życia stwierdzić, że udało mu się w Kongo zaprowadzić „efektywną okupację”. A że przy tym biznesie życie straciło 10 mln ludzi? Nie ma zysku bez kosztów operacyjnych.\nZdjęcia dzieci i kobiet z Kongo, którym obcinano kończyny\nza niedotrzymanie kwot kauczukowych.\nBelgia w 1908 przejęła Kongo nie dlatego, że jej król okazał się łajdakiem. Przejęła je dlatego, że jej król stworzył ekonomiczno-instytucjonalne podstawy do utrzymania nad nią kontroli, dzięki „efektywnej okupacji”. Dziś w centrum Brukseli stoi pomnik króla-ludobójcy. To dzięki niemu to malutkie państwo europejskie zrobiło w XX w. taką karierę polityczną stając się stolicą Unii Europejskiej.\nMonument Leopolda w Arlon (Belgia) z wypowiedzią króla:\n„Przedsięwzięłem pracę w Kongo w interesie cywilizacji i dla dobra Belgii”.\nLudobójstwo kongijskie uznaje się dziś za najmniej poznane (szacunki oscylują między 20-50% ludności, która poniosła śmierć) — i nie przypadkowo. Było ono bowiem jednym z kluczowych kamieni węgielnych dzisiejszego systemu ekonomicznego, czyli mediokratycznych demokratoidów, udających demokrację, będących w istocie zakamuflowaną postacią korporacjokracji. To w Kongu korporacjokracja narodziła się w sposób modelowy i najmniej skrępowany, to Kongo oficjalnie stało się prywatną własnością korporacji a jego funkcjonowanie całkowicie zostało podporządkowane interesom ekonomicznym, odrywając się od ideologiczno-politycznych przesądów.\nOd pewnego czasu słyszymy, że pozyskiwanie oleju palmowego, wiąże się z ogromną dewastacją lasów deszczowych — tym razem w Indonezji. Ogromne połacie lasów są wypalane pod plantacje palm olejowych. Łączy się z tym genocyd orangutanów, których jedynym miejscem występowania są akurat lasy deszczowe, gdzie produkuje się 80% światowego oleju palmowego. Aż nadto przypomina nam to rabunkową eksploatację lasów deszczowych Kongo.\nNiszcząc kultury indiańskie, Europejczycy pozbawili się całej wielowiekowej wiedzy o właściwościach tej substancji, która dziś mozolnie jest rekonstruowana.\nJak pisze Ilona Szymańska: “Świat zachodni czekał na wynalezienie gumy kilka stuleci, tymczasem była ona w zasięgu ręki. I to jest jedna z największych tajemnic kauczuku, odkryta dopiero w końcu XX wieku. (…) Na cztery tysiące lat przed odkryciem procesu wulkanizacji Indianie opanowali umiejętność wytwarzania i manipulowania mechanicznymi właściwościami gumy, zależnie od potrzeb. Niestety cała ta wiedza zginęła wraz z ich cywilizacją. Dopiero w 1999 roku, prof. Dorothy Hosler i Sandra Burkett i Michael Tarkanian z Massachusetts Institute of Technology (MIT) odkryli, że tajemnica tkwi w dodawaniu do lateksu soków innych roślin. Ponieważ zachowane piłki ceremonialne nie mogły posłużyć do przeprowadzenia testów mechanicznych, badacze, żmudną metodą eksperymentów musieli odtworzyć starożytne receptury. Sięgnęli nie tylko do zachowanych artefaktów, ale także do opisów pierwszych podróżników i konkwistadorów, dawnych podań i legend, a także wskazówek współczesnych zawodników ulama (sportu kontynuujących tradycję meksykańskiej gry kauczukową piłką) oraz wykorzystali lokalną roślinność, swoistą dla tego obszaru. (…) Aby uzyskać pożądane właściwości gumy, lateks mieszano w odpowiednich proporcjach z sokiem z wilca białego Ipomoea alba, z rodziny powojowatych, który często współwystępuje z drzewami kauczukowymi. Metodą eksperymentów badacze stwierdzili, że dla uzyskania sprężystości niezbędnej do wyrobu piłek, proporcja lateksu i soku z wilca to 1:1. Materiał odporny na ścieranie, np. na zelówki osiąga się natomiast proporcjami 1:3, a klej wyrabia się z czystego lateksu. Jeszcze inne proporcje dają spoiwa dla ceramiki, drewna czy wyrobu elastycznych pasemek. Dopiero ponad 600 lat po sprowadzeniu pierwszych wyrobów z kauczuku i niespełna 200 lat od wynalezienia gumy, odkryto, że produkt, bez którego świat dziś nie może się obejść, pierwotnie był wytwarzany na dużą skalę całkowicie z surowców naturalnych.”\nTego rodzaju utraconej wiedzy jest z pewnością mnóstwo. Jako cywilizacja bylibyśmy dziś znacznie dalej, gdyby istniały do dziś wszystkie kultury zniszczone przez barbarzyńców, którzy na swoim łupiestwie zakumulowały najwięcej błyskotek i uwierzyły, że są najbogatsi i najlepsi.\nIMPERIALISTYCZNA INTEGRACJA EUROPEJSKA\nW Europie istnieją dwie tradycje integracyjne: imperialistyczna i republikańska.\nTa pierwsza łączy kraje, by kogoś podbić. Ta druga łączy kraje, by nie było podbojów.\nTa pierwsza jest zachodnioeuropejska, ta druga — środkowoeuropejska.\nPrzejawami tej pierwszej było cesarstwo rzymskie, cesarstwo rzymskie narodu niemieckiego, krucjaty, nowy imperializm.\nPrzejawem tej drugiej była Rzeczpospolita. Nazwa ta pojawiła się w czasie panowania Kazimierza Wielkiego, kiedy narodziła się nasza polityka integracyjna (zjazdy wyszehradzkie i krakowski), i kwitła do Rzeczpospolitej Obojga Narodów.\nKonferencja Berlińska, która zapoczątkowała nowy imperializm, była niewątpliwie częścią tej pierwszej tradycji, i jednocześnie przodkiem Wspólnoty Europejskiej/Unii Europejskiej. Tylko pozornie są to zjawiska różne od siebie. Celem Wspólnoty miało być ugruntowanie współpracy gospodarczej potęg gospodarczych Europy i zapobieżenie przyszłej wojnie między nimi. I dokładnie taki sam cel miała Konferencja Berlińska zwana też Kongijską: siły ekonomiczne Europy dogadały się w podziale tortu afrykańskiego, by nie bić się między sobą, wytworzyły w sercu kontynentu strefę wolnego handlu na straży której stanął król belgijski. Wspólnota Europejska również została zapoczątkowana przez Beneluks, który stał się jej stolicą.\nEuropa Zachodnia integrowała się po to, by wspólnie złupić, rozebrać i eksploatować. Kiedy Europa Zachodnia biła się między sobą i konkurowała, reszta świata miała zazwyczaj więcej luzu. Dwie wojny światowe, jakie przygniotły Europę, można by nazwać sprawiedliwością dziejową za nowy imperializm. Nie jest też przypadkiem, że ich skutkiem był demontaż europejskich imperiów kolonialnych.\nUnia Europejska tylko z pozoru służy tworzeniu wolnej przestrzeni gospodarczej w Europie. Podobnymi hasłami posługiwała się także Konferencja Berlińska. W istocie Unia Europejska jest niemal całkowitym zaprzeczeniem wolności gospodarczej, jest przestrzenią przeregulowaną — w ten sposób, że służy ona najsilniejszym krajom Europy. Unia Europejska w istocie służy ekonomicznemu podbojowi gospodarek poradzieckich Europy Środkowej. Efektem tej integracji w aktualnym modelu jest umacnianie struktury neokolonialnej gospodarek środkowoeuropejskich, których kolejne połacie przejmowane są przez znacznie silniejsze kapitały niemieckie, francuskie, angielskie itd.\nIntegracja ta nie służy temu, by pomniejszać różnice, lecz je pogłębiać. W 2016 MFW ogłosił, że Europa Środkowa przestała doganiać Europę Zachodnią. Ostatnio media obiegła informacja, że Polska przegoniła Grecję w zamożności. Polska nie wyprzedziła Grecji, tylko Grecja runęła i jest rozbierana gospodarczo. Europa Zachodnia na tyle już opanowała Środkową, że coraz częściej mówi się na Zachodzie o przyjęciu jawnie neokolonialnego modelu Unii, która miałaby się rozwijać według „dwóch prędkości”.\nPodsumowując to, integracja imperialistyczna działa w ten sposób, że opiera się na dominacji najsilniejszych. W ten sposób w pełni działa Unia Europejska.\nNa zupełnie innej filozofii opierała się unia republikańska, która przyjmowała motor rozwoju najsłabszych ogniw, stając się silną siłą ogniw najsłabszych, realnie stymulując tym procesy wyrównywania różnic.\nRzeczpospolita integrowała się z krajami słabszymi, oddając im władzę a nie podbijając gospodarczo. Stąd po Kazimierzu Wielkim panowali w kraju głównie monarchowie z partnerskich, słabiej rozwiniętych krajów. Najpierw dynastia litewska, później francuska, węgierska i szwedzka. Kiedy powstała RON Litwa (Białoruś) szybciej się rozwijała niż Korona. Ten model integracji był bardziej niebezpieczny, ale miał on długofalowo właściwy kierunek. Europa chcąc zbudować integrację musi wyrównać różnice rozwojowe różnych regionów. Inaczej zawsze będzie to niestabilne.\nKraje postimperialne nie są w stanie zbudować właściwego modelu integracyjnego, gdyż całe ich doświadczenie historyczne to próby budowania własnej pozycji cudzym kosztem. Receptą na uratowanie integracji europejskiej jest budowanie solidarności krajów wykorzystywanych, krajów Europy Środkowej.\nEuropa Środkowa powinna nie tylko przebudować model integracji Europy (opierając go znacznie mocniej na idei pomocniczości i solidarności), ale i system gospodarczy oraz polityczny.\nNasz obecny system jest patologiczny i niewydolny. Tworzenie wysp dobrobytu oznacza nie tylko degradację kulturową regionów eksploatowanych, ale i wyjałowienie ideowe rajów konsumpcjonistycznych.\nKONGO NIE BYŁO WYJĄTKIEM\nJeśli zestawimy kauczukowe patologie w Kongo z olejowymi patologiami w Indonezji oraz pomnikiem Leopolda w stolicy Unii, zrozumiemy, że ludobójstwo kongijskie nie było jakimś ekscesem niezrównoważonego króla z dalekiej przeszłości, lecz fundamentem naszego obecnego systemu, który zrodziła Europa Zachodnia.\nInne potęgi kolonialne Europy w okresie nowego imperializmu niosły podobną skalę barbarzyństwa.\nGłównym źródłem fortuny francuskiego Michelina była praca przymusowa we Francuskich Indochinach (Julian Jackson, BBC Radio Three, The Other Empire).\nPolska również wytworzyła wielką markę oponiarską: Stomil, który powstał w 1928 i znacznie rozwinął się w okresie PRL. W 1939 polski Stomil otworzył w Dębicy swoją filię — była to czwarta na świecie (po Niemczech, ZSRR i USA) fabryka kauczuku syntetycznego. Była to polska technologia KER — kauczuk erytrenowy — dzieło naukowców Chemicznego Instytutu Badawczego w Warszawie pracujących pod kierownictwem inż. Wacława Szukiewicza. W okresie transformacji szereg fabryk Stomilu przejęły koncerny międzynarodowe (m.in. Stomil Dębica — Gooodyear, Stomil Olsztyn — Michelin).\nNiemiecki Holocaust, nim został wdrożony w Europie, był praktykowany w ramach „wyścigu o Afrykę”. W latach 1904-1907 w dzisiejszej Namibii Prusacy dokonali ludobójstwa ludów Herero (65 tys. — 80% populacji) i Namaqua (10 tys. — 50% populacji). Była to kara za bunt przeciwko kolonialnej władzy. Eksterminacja została dokonana w sposób niezwykle barbarzyński: zostali wypchnięci na pustynię, wojska natomiast pilnowały źródeł wody. W 2004 Niemcy przeprosiły (patrz dokument: “Namibia — pierwsze ludobójstwo XX wieku”).\nHerero, którzy przetrwali ludobójstwo.\nEksterminowani stali wyżej moralnie. W czasie powstania Herero i Namaqua oszczędzali oni kobiety i dzieci kolonistów. Koloniści, nie tylko Niemcy, niszczyli albo całe populacje, albo oszczędzali mężczyzn, jako lepsze narzędzia pracy.\nANGLICY MAJĄ NAJWIĘCEJ NA SUMIENIU\nNajwiększymi nowożytnymi architektami ludobójstwa byli bez wątpienia Anglicy. Ich afrykańskim dziedzictwem są obozy koncentracyjne dla kobiet i dzieci, które za pomocą głodu eksterminowały rodziny burskich powstańców.\nAnglicy praktykowali zatem to samo, co Leopold: niesubordynację mężczyzn karano na ich żonach i dzieciach. Czy może być niższy poziom barbarzyństwa?\nW ten sposób Anglicy realizowali zasadę „efektywnej okupacji” w Transwalu i Oranii. W grę wchodziły bogate zasoby złota i diamentów, które opanować chciała Brytyjska Kompania Południowoafrykańska. Burowie byli potomkami holenderskich osadników, którzy wszczęli powstanie w latach 1900-1902. W burskich obozach koncentracyjnych zamknięto 117 tys. ludzi, śmierć poniosła 1/4, w 22 tys. dzieci.\nLizzie van Zyl, która umarła z głodu w obozie koncentracyjnym w Bloemfontein (dziś RPA). Emily Hobhouse pisała o niej: „Była kruchym i słabym dzieciątkiem, które rozpaczliwie potrzebowało dobrej opieki. Ponieważ jednak jej matka była jedną z ‘niepożądanych’ w związku z tym, że jej ojciec nie chciał się ani poddać ani zdradzić swoich ludzi, Lizzie dostała najniższy przydział żywieniowy, który tak ją wycieńczył, że po miesiącu w obozie została przeniesiona do małego szpitala. Była w nim traktowana surowo”.\nPanujący obecnie system korporacyjny ma charakter anglosaski w swojej genezie. Z tego powodu naszym lingua franca jest angielski, z tego powodu na całym Zachodzie wciąż króluje angielska polityka historyczna (a tym samym wszyscy generalnie myślimy jak Anglicy, angielskimi kategoriami). I z tego też powodu dostrzegamy wiele ludobójców na Zachodzie, lecz najsłabiej widzimy tego największego: Imperium Brytyjskie.\nTen model imperialistyczny, który Belgowie zastosowali wobec Konga (podbój za pomocą korporacji, która wykonuje główną czarną robotę, po czym przejęcie kolonii przez rząd), był kopią modelu brytyjskiego w kolonizacji Indii. Brytyjska Kompania Wschodnioindyjska podbiła Indie, którymi rządziła od 1757 do 1858. Od 1858 do 1943 rządy w Indiach przejął rząd brytyjski.\nPoprzez Francuzów Anglicy sprzedali Europie „głodne kawałki” historyczne o strasznym średniowieczu. W istocie było ono sielanką wobec angielskiego imperializmu nowożytnego. W ciągu kilku lat panowania prywatnych korporacji w Indiach zdeklasowały one wieki średniowiecza. Już od XVIII w. ofiary tych rządów idą w miliony. Wraz z panowaniem Kompanii w Indiach zaczęły wybuchać katastrofalne głody, które niszczyły wielkie części populacji. W okresie wieku panowania Kompanii w Indiach w wyniku głodów śmierć poniosło ok. 33 mln ludzi. W kolejnym wieku kolonialnej historii, już pod panowaniem rządu brytyjskiego dał się zauważyć postęp: z głodu zmarło 18 mln ludzi.\nZdjęcia z klęsk głodu w kolonialnych Indiach przypominają te z niemieckich obozów koncentracyjnych.\nTa ludobójcza polityka miała tę samą przyczynę, co w Kongu: przestawienie gospodarki na potrzeby rynków zamiast lokalnej ludności. W Kongu było to zbieractwo kauczuku, które doprowadziło do masowego zaniedbywania normalnej produkcji rolniczej. W Indiach Kompania podporządkowała gospodarkę produkcji opium. To dyktat międzynarodowych rynków był tutaj wielkim ludobójcą.\nGłód w Bengalu.\nWystarczyło jednak, by Indie odzyskały swój kraj, a ofiary klęsk głodu spadły o rząd wielkości z milionów do tysięcy. I to w okresie rządów neokolonialnych, kiedy Indiami rządziły elity wychowane lub urodzone w okresie kolonialnym. W 2014 prezydentem Indii został Narenda Modi, który przez polskie neokolonialne elity oskarżany był o nacjonalizm. Obecnie Indiom nie grożą już wielkie głody, lecz wielki skok i stanie się jednym z liderów świata. Tak jak przed wiekami.\nPodkreślmy: ludobójstwo nie powinno mieć twarzy szalonych tyranów i pierwotnych instynktów etnicznych. Powinno mieć ono twarz gentelmenów w cylinderkach, którzy głoszą, że zysk przedsiębiorstw powinien rządzić nowoczesnymi systemami społecznymi.\nJak zauważył Mike Davis w książce “Late Victorian Holocausts” (2000): „Miliony ofiar pojawiły się nie poza ‘nowoczesnym systemem społecznym’, lecz w trakcie procesu przymusowego wcielania w owe ekonomiczne i polityczne struktury. Zginęli w złotym wieku Liberalnego Kapitalizmu; w rzeczy samej, wielu zostało zamordowanych… przez teologiczną aplikację świętych pryncypiów Smitha, Benthama i Milla”.\nNaturalnie nie można utożsamiać kapitalizmu i ludobójstwa, wszak Hołodomor na Ukrainie stworzyli towarzysze radzieccy, którzy pokazali, że pod sztandarami marksizmu można wyczyniać to co Anglicy w swoich koloniach.\nTym niemniej umyka nam dziś ta perspektywa ukazująca fenomen nowożytnych ludobójstw, które związane są z odczłowieczeniem systemów społecznych (i ich sukcesywną ewolucją ku utowarowieniu i kapitalizacji), co w połączeniu z europejskim imperializmem dało tę zabójczą mieszankę.\nCharakterystyczne jest, że ludobójstwa nowożytne zostały zapoczątkowane właśnie w Anglii — w okresie rewolucji angielskiej Olivera Cromwella, którą uznaje się za modernizacyjną. Cromwell zastosował wobec ludności cywilnej Irlandii politykę ludobójczą. W okresie 1641-1651 śmierć poniosło 618 tys. Irlandczyków, czyli ok. 40% populacji.\nMożna by to uznać za przypadek jednostkowy, lecz w połowie XIX w. Irlandia pod rządem brytyjskim ponownie przeżyła katastrofę demograficzną — tzw. wielki głód, który pochłonął 1,5 mln ofiar. Współczesny profesor prawa międzynarodowego Francis A. Boyle z Uniwersytetu Illinois wskazał, że wydarzenia te były ludobójstwem rządu brytyjskiego, obliczonym na zagładę narodu irlandzkiego.\nLudobójcza polityka Anglików wobec Irlandczyków na przestrzeni wieków nasuwa skojarzenia z Imperium Rzymskim. Pierwszym niewątpliwym ludobójstwem na wielką skalę była zagłada Celtów, którą realizował Juliusz Cezar. Tak się jakoś złożyło, że Irlandczycy to dziś główni potomkowie Celtów, zaś Anglicy to ci, którzy odtworzyli w okresie nowożytnym Imperium Rzymskie.\nAnglocentryczna historiografia przekonuje nas dziś, że wielkie klęski głodów były wypadkami, a nie polityką, lecz tego rodzaju „przypadki” zdarzały się narodom na całym świecie poddanym brytyjskiej kolonizacji. Równie przypadkowo takie głody nie trapiły samej Anglii i równie przypadkowo zaczęły zanikać wraz z zanikiem brytyjskiego kolonializmu.\nPolska też doświadczyła podobnego „przypadku”. W okresie Rzeczypospolitej nie było u nas żadnych wielkich głodów. Wystarczyło jednak, by Polskę przejęła klika germańsko-rosyjska — naraz ludzie Galicji zaczęli masowo umierać z głodu. Do dziś zjawisko to nie jest należycie przebadane. Norman Davies stwierdził, że sytuacja Galicji była wówczas gorsza niż Irlandii w pierwszym okresie Wielkiego Głodu. Ile setek tysięcy ludzi zmarło w ten sposób?\nWracając do owej fotografii siedmioletniego chłopca powieszonego za to, że jego ojciec za słabo pracował — jaka wypływa z tego lekcja dla nas, Polaków?\nNie chodzi oczywiście o to, aby znienawidzić Belgów czy Anglików. Ale w równym też stopniu nie chodzi o to, aby przyjąć politykę multi-kulti.\nDziedzictwo kolonialne jest ludobójcze. Relatywizowanie go bredniami o misji cywilizacyjnej to tępe powielanie brytyjskiej czyli imperialnej polityki historycznej i nie dostrzeganie tego, że Europa ma także znacznie lepsze tradycje, które ucieleśniły się w krajach środkowoeuropejskich, zwłaszcza w Rzeczypospolitej.\nPolacy z jednej strony słusznie buntują się przeciwko aplikowaniu w Polsce ideologii multi-kulti, która wnosi nam tutaj poczucie odpowiedzialności za nie swoje grzechy, oparte implicite na rasistowskim kryterium solidarności białej rasy, która ma być w całości odpowiedzialna za krzywdy wobec innych ras.\nSolidarność możemy mieć natomiast narodową a nie rasową. Narody, które są odpowiedzialne za ekscesy rasistowskie, są w ogromnej mierze także odpowiedzialne za analogiczne ekscesy wobec innych narodów tej samej rasy. W tym ujęciu znacznie więcej łączy nas, Polaków, z Chińczykami, Murzynami, ale i z Irlandczykami, aniżeli z Anglikami, Belgami, Niemcami czy Francuzami. Warto pamiętać, że potomek polskich zaborców był także inicjatorem rozbiorów Afryki.\nJesteśmy ofiarami ludobójstw, rozbiorów, kolonizacji oraz niewolniczej pracy. Nie ma w tym nic wstydliwego ani deprymującego. Przeciwnie, kiedyś zostanie to uznane za przejaw wyższości cywilizacyjnej. W byciu ofiarą kradzieży nie ma nic poniżającego, tak jak skutecznie i dobrze zorganizowana grabież jest powodem do dumy jedynie w takim samym towarzystwie. Dobry napad daje korzyści i może podwyższyć pozycję społeczno-ekonomiczną. Ale jest to pozycja wątła i chybotliwa.\nPrzyszłość może należeć do ofiar a nie oprawców. Już dziś największą gospodarkę świata mają Chiny — jeden z naszych ‘towarzyszy’ w niedoli, który również był wielki w przeszłości i został podbity i rozgrabiony przez tych samych, co i my czy Murzyni.\nKolejną ofiarą na drodze do potęgi są Indie. Afryka też w końcu się otrząśnie z postkolonialnych zależności i elit. Już dziś rozkwita tam integracja gospodarcza. Rok temu połączyły się trzy główne strefy wolnego handlu: COMESA, EAC i SADC, tworząc Tripartite Free Trade Area, obejmującą już pół kontynentu (26 państw). Na 2017 planowane jest utworzenie Continental Free Trade Area, obejmującej już 54 państwa Unii Afrykańskiej. Jeśli Unia Afrykańska nawiąże współpracę z Chinami, może dojść do gwałtownej modernizacji i rozwoju. W przeciwieństwie bowiem do potęg postkolonialnych, które udają, że pomagają się Afryce rozwijać, Chiny nie mają powodów, by obawiać się dynamicznego rozwoju Afryki.\nPotęgi postkolonialne mają powody, by się tego obawiać, bo wraz z modernizacją, pojawi się pogłębiona refleksja historyczna, która przypomni i opisze wszystkie mechanizmy kolonialne. Dla rozwiniętych społeczeństw liczy się nie tylko pieniądz, ale i to co tworzy naszą tożsamość — pamięć historyczna. Zrozumienie, kim jesteśmy i dlaczego.\nMy, Polacy, tworzyliśmy kiedyś coś wyjątkowego. Zdarzył się nam upadek, który został wykorzystany do tego, by nas okraść i zniewolić. Nie uczynili tego kolorowi, lecz tak samo biali jak i my, którzy w podobny sposób potraktowali kolorowych. Nie zrobili tego z pobudek rasistowskich, lecz dlatego, że reaktywowano imperialistyczną i ludobójczą politykę w stylu Imperium Rzymskiego. Pseudonaukowe opowieści o supremacjach rasowych zostały wymyślone późno, post factum, by uzasadnić kolonializm, kiedy po Oświeceniu pozbawiono się pretekstu chrystianizacyjnego (który blokował reaktywację Imperium Rzymskiego).\nOczywiście, kolorowi są dziś w większości niżej rozwinięci niż biali. Nie dlatego, że są ontologicznie gorsi, lecz dlatego, że byli przez wieki dehumanizowani. Niektórych oburza to, że są coraz bardziej agresywni. Naiwnym jest oczekiwanie, że przebudzenie i odrodzenie niewolonych i kolonizowanych przebiegnie grzecznie i miło.\nDla Polaka, który jest świadomy swego dziedzictwa, nie ma nic głupszego aniżeli rasizm — ta prymitywna konstrukcja ideowa stworzona przez Anglików, rozwinięta przez Niemców i podtrzymywana dziś przez Rosję. Jestem przeciwny unijnej polityce imigracyjnej i multikulturowej, ale wyłącznie z przyczyn czysto kulturowych: po wiekach gnębienia nasza struktura społeczno-kulturowa jest zbyt osłabiona, by wchłonąć sensownie politykę multi-kulti i nie ulec dezintegracji. Nie ufam też naszym mediom, bo wiem, że będą eskalować wszelkie napięcia. Z polityką tą jeszcze trudniej będzie nam odbudować wspólnotę a tym samym i kulturę Polski. Postawa ta jednak nie ma nic wspólnego z jakimkolwiek poczuciem wyższości czy pogardy. Przeciwnie: liczę na świat, który wyrówna rachunki dziejowe, który zgniecie imperializm i da wyraźne przyspieszenie cywilizacji.\nJako Polacy musimy umieć wypracować własną politykę historyczną, która uwrażliwi nas na patrzenie na bieg dziejów cudzymi oczyma. Dziś na Zachodzie konkurują ze sobą przekwitająca polityka anglosaska (multi-kulti) i histeryczna polityka rosyjska (rasizm). Nie twierdzę, że Rosja expressis verbis krzewi rasizm czy tym bardziej, że realizuje go u siebie w kraju. Jest jednak charakterystyczne, że rosyjskie agentury wpływu na Zachodzie mają bardzo często wyraźne inklinacje rasistowskie. Jest to zrozumiałe: Rosja histerycznie usiłuje zatrzymać rozkład zachodniego dziedzictwa imperialnego (którego rasizm był cząstką), gdyż jako aspirator do Trzeciego Rzymu jest jego sztandarową częścią. Rosja rozkwitała razem z europejskim imperializmem i zdaje sobie sprawę z tego, że może zgasnąć razem z nim. Rosja to kolos na glinianych nogach, którego w kupie trzyma głównie istnienie wyraźnych wrogów zewnętrznych, bez nich może ulec dezintegracji.\nZachód z kolei ma coraz większy dystans do swojego wątpliwego dziedzictwa. Dojrzewa moralnie. W popkulturze jest to zauważalne bardzo wyraźnie. I nie chodzi mi tutaj o kurioza czy dziwactwa multi-kulti, co o sukcesywną ewolucję opowieści o sobie samym. Dwa przykłady z ostatniego czasu — seriale Black Sails (Piraci) oraz Night Manager (Nocny recepcjonista). Pierwszy redefiniuje epokę kolonialną, drugi — neokolonialną.\nTen pierwszy pokazuje, że piraci nie byli generalnie ludźmi zdegenerowanymi, lecz przeciwnie — zazwyczaj ofiarami patologicznego systemu, który ich skazał na przemielenie. Ucieleśnieniem patologii jest tutaj Imperium Brytyjskie. W świetle kolonialnej historii tego imperium, jest to narracja nader wiarygodna historycznie.\nTen drugi opowiada o sławnym filantropie, który jest wiodącym handlarzem bronią, mającym na swoim sumieniu miliony ofiar. Zbrodniarz-filantrop działa swobodnie, gdyż ma twarde zaplecze w rządach (służbach) imperialnych państw. Upada jedynie dzięki uporowi zbuntowanych funkcjonariuszy systemu. Trudno nie zauważyć, że historyjka odnosi się do bardzo znanej nam postaci patrona polskiej transformacji. Filantrop z Night Managera robi sobie przykrywkę działalnością na rzecz uchodźców, lecz działa głównie na rzecz ich katów. Przypadkowo w tym roku ujawniono (Panama papers), że nasz Wielki Filantrop jest także handlarzem bronią…\nNawet jednak radykalna krytyka naszego systemu nie powinna nas prowadzić na barykady. Najskuteczniejszą metodą naprawiania świata jest jego nieustanna ewolucja. I to ku niej należy zmierzać.\nByć może niektórych zirytowało używane przeze mnie sformułowanie Murzyn, które uchodzi dziś za niepoprawne politycznie, jako stygmatyzujące. W istocie jednak robię to celowo, by oddzielić krytyczną analizę rasizmu od współczesnych absurdów politycznej poprawności, która usiłuje naprawiać świat poprzez naprawianie jego fasad.\nChińczycy oburzyli niedawno zachodnich liberałów rasistowską reklamą wybielacza, który wybielił czarnoskórego:\n[Aktualizacja WM: “You Tube” usunęło reklamę wybielającą Murzyna jako rasistowską, ale wciąż nie usuwa reklamy zmieniającą kolor ludzi białych w kolorowych. Chińską reklamę można zobaczyć TUTAJ]\nW istocie jednak była to jedynie parodia zachodniego rasizmu a rebours w reklamie „Kolorowe jest lepsze” (reklama proszku, który pokolorował białego):\nWedług kręgów poprawnościowych pierwsza reklama jest rasistowska, druga — zabawna.\nTAGI: Afryka, Indie, Kolonializm, Kongo, Korporacjonizm, Ludobójstwo, Neokolonializm, Niemcy, Wielka Brytania\nodnośnie zakłamywania prawdy o holokauście na Polakach polecam nowy wykład Dariusza Kwietnia https://www.youtube.com/watch?v=YeHDpvaBudk\nJak już kiedyś pisałem, jest to jeden z klinicznych przykładów do czego może doprowadzić niekontrolowana “prywatna własność”, postulowana tu i ówdzie jako “remedium” na problemy współczesnego świata.\n“Prywatna własność” nie jest postulowana, lecz w dzisiejszym kapitalistycznym świecie jest na samym szczycie piramidy – jest traktowana jak bóstwo razem z globalnym podporządkowaniem wszystkiego mamonie i zyskowi.\nTo już nieaktualny temat. Dziś ważne stało się to:\nninanonimowa 28.05.2016 16:31:58\nWidać jednak, że wciąż jesteśmy daleko w tyle od zach. Europy.\nA wszystko oczywiście wina Kaczyńskiego i PiS. Jak to teraz wygląda? Może sobie u nas w Polsce demonstrować opozycja, mogą strajkować pielęgniarki i nikt ich nie pacyfikuje??? Nikt oddziałów ZOMO nie wysyła??? Wszak zachód pokazuje jak trzeba sobie radzić z buntowniczym społeczeństwem!!!\nA było już tak dobrze. Za PO-PSL prowokacji było bez liku. Zadymy co rok na Marszu Niepodległości, wojna z kibolami (wznowiona przez samego premiera D. Tuska- sic!), strzelanie do górników, pacyfikacja blokad rolników (kto jeszcze to pamięta?). To były czasy! Byliśmy Europą pełną gębą!\nA dziś? Niedługo zaczną mówić i pisać, żeśmy żadną Europą! Że jaka tam wspólna tożsamość i chrześcijańskie korzenie!?\nGdzie nam do Europy!? Czy mamy podobne osiągnięcia na świecie jak W.Brytania, Francja, Hiszpania, Holandia? Albo chociaż Belgia, której jeden z władców jest uważany za winnego ludobójstwa?\nNiedługo zacznie się gadanie, że nasze wojny, bitwy, zwycięstwa nijak się mają do Wiktorii i podbojów krajów prawdziwej Europy.\nNie podbiliśmy ziem na innych kontynentach i nie wzbogaciliśmy się dzięki temu. Zamiast tego traciliśmy siły i majątki zatrzymując wielokrotnie obce hordy “barbarzyńców”. Wszak to nie po Europejsku.\nCałe szczęście, że ciągle przypisuje się nam “polskie obozy śmierci” podczas holokaustu, bo jest nadzieja, że w końcu świat zapomni o niemieckich, albo o tym co robili Brytyjczycy w Afryce z Burami (jeszcze w XIX w.), bądź w Kenii z powstaniem Mau Mau.\nDobrze byłoby przypisać jeszcze łagry i gułagi radzieckie. Wszak dużo tam było Polaków. To chyba przez Andersa się nie udało. Tylu żydów wśród Polaków wyprowadził z ZSRS, że nie było jak, uzupełnić do wymaganego poziomu. Wyszło, że Polacy nie pilnowali, to ich pilnowano.\nNic straconego, przecież 1/3 tych, co ich Anders wyprowadził, zbiegła w Palestynie i z czasem stworzyła Izrael. Wdzięczność żydów zaś, nie ma precedensu.\nOczywiście nie nam Polakom porównywać się w ludzkich hekatombach, do tego co cała prawdziwa Europa wyczyniała na wszystkich kontynentach. Wszak nawet 6 mln żydów to nic, w porównaniu choćby tylko do Indian Ameryki Płn. A południowa? A Afryka, Azja, Australia? Same Indie to majątek, o którym my Polacy możemy tylko pomarzyć lub poczytać. Gdzie nam biedakom do prawdziwej Europy. Toż nawet maleńka Dania ma swą kolonię Grenlandię. Nie dorównujemy nawet Italii, która co prawda nieudanie, ale swoje zdobycze kolonialne miała.\nZach. Europę pusty śmiech ogarnia, na samą myśl, że my Polacy możemy szczycić się swymi podbojami na wschodzie. Oni dobrze wiedzą, że to nie nasi polscy władcy mieli takie aspiracje. Największe zdobycze na wsch., to inicjatywy magnatów (Litwinów, Rusinów), którym było mało. I nie z żadnymi mocarstwami była walka, bo Ukraina, to były Dzikie Pola, spustoszone przez Tatarów, a Polacy tylko byli osiedleńcami. I śmieją się w kułak, że nasza polska magnateria, najbogatsza w Europie, dała sobie wszystko wydrzeć.\nTak, Europą zach. kierują osoby, które zawsze dobro narodu mają na uwadze. Ten naród to handlarze. Reszta się liczy o tyle, że wytwarza dobra, bądź usługi, którymi można handlować. Pozostali, to zbędny… element?\nJak daleko nam do Europy, niech świadczy niechęć, do przyjmowania emigrantów z byłych kolonii prawdziwej Europy. Mamy szansę dogonić standard europejski, to nie, nasz polski rząd (PiS-owski), blokuje wszelkie próby szlachetnej idei. Wszak to najbardziej szlachetne ze wszystkiego, zaprowadzać wszędzie wartości w oparciu o finansowe korzyści. Materializm górą.\nOj, coś chyba za dużo chlapnąłem.\nChodzi nie o materializm społeczny, tylko indywidualny.\nNo właśnie! Gdzie nam Polakom do Europy, jak u nas nawet zeszmacone pojęcie solidarności (głównie przez bohatera L. W.), ciągle jeszcze funkcjonuje?\nA gdzie nam się porównywać do U.S.A. i ich polityki???\nCzy kiedykolwiek mogliśmy napaść na inne kraje, na innym kontynencie, bez pomocy Amerykanów? Czyż nie powinniśmy być wdzięczni, że włączają nas w swoją walkę o demokrację na świecie?\nCo my Polacy wiemy o innych państwach na świecie?\nMożliwe, że Polacy dotarli wszędzie (nawet tam, gdzie żydów nie uświadczysz); możliwe, że zapisali się w historii każdego współczesnego państwa (ostatnio choćby W. Cejrowski, który przybliżył Polsce i Światu mnóstwo ludów i populacji), dodając, a nie zabierając.\nAle nigdy Polacy nie podbijali Świata! To nawet z Rosją, Turcją i Szwecją, nie mamy co się porównywać.\nMożemy się chwalić podbojami? Nic, nigdy.\nŻe co? Że osiągnięcia na Haiti, albo na Madagaskarze? E, tam. Legendy.\nJesteśmy daleko na końcu, w “łańcuchu pokarmowym” polityki.\nJesteśmy państwem, krajem, narodem (sic!), a nie mamy woli.\n“Wole (łac. struma) – powiększenie tarczycy wywołane przez różne czynniki.”- Wikipedia.\nP.S. Jesteśmy w miarę, zdrowym narodem. Do czasu. Pierwszą ustawą prezydenta Dudy jaką podpisał, była ta, która dotyczyła przymusowych szczepień.\nI po to jest 500+, aby Polacy mieli z czego płacić na leki, po komplikacjach poszczepiennych.\nP.S.2. Nie na temat?\nA niech Was łaska boska broni.\n“Podskórnie tlące się poczucie winy” za wybryki kolonializmu. Skoro ich gryzie to niech oddadzą wszystko czarnym. Tak będzie najwłaściwiej. Nas teź mogą obdarować bo tak się składa, że przez cały XIX wiek byliśmy rusko-ausyriavko-niemiecką kolonią.\nArtykuł wspaniały. Zbyt jednak rozbudowany, aby odnieść się do wszystkich wątków w jednym komentarzu.\nChciałbym się teraz “przyczepić”, tylko do dwóch cytatów:\n“Niszcząc kultury indiańskie, Europejczycy pozbawili się całej wielowiekowej wiedzy o właściwościach tej substancji, która dziś mozolnie jest rekonstruowana.”\n“Od pewnego czasu słyszymy, że pozyskiwanie oleju palmowego, wiąże się z ogromną dewastacją lasów deszczowych — tym razem w Indonezji. Ogromne połacie lasów są wypalane pod plantacje palm olejowych. Łączy się z tym genocyd orangutanów, których jedynym miejscem występowania są akurat lasy deszczowe, gdzie produkuje się 80% światowego oleju palmowego. Aż nadto przypomina nam to rabunkową eksploatację lasów deszczowych Kongo.”\nTezy z pierwszego cytatu, naświetla genialna książka. Autor, to Charles C. Mann, a tytuł: “1491 Ameryka przed Kolumbem”.\nPotwierdzenie oskarżeń z drugiego, znajdziemy w kolejnej, genialnej książce tego samego autora, pt. “1493 Świat po Kolumbie”.\nA jako rekomendację dodam, że po natknięciu się na pierwszą z wymienionych pozycji, którą “połknąłem” przez weekend (co nie jest łatwe, bo to ponad 400 stron z mapami, ilustracjami i zdjęciami, plus prawie 200 z aneksami, bibliografią, przypisami, itp.), już w poniedziałek kupiłem ją na własność w księgarni, a kolejną “część” zamówiłem w ciemno. I następny weekend był ucztą czytelniczą.\nNiestety odczucia w trakcie lektury i po (w stosunku do “prawd objawionych”), to w przypadku pierwszej pozycji od zachwytu do tzw. mieszanych (łagodnie oceniając), w przypadku drugiej- to niedowierzanie i pełne zbulwersowanie.\nHistorię należy, trzeba, powinno się* napisać od nowa.\nMoim skromnym zdaniem, obydwie pozycje, to lektura obowiązkowa historyków, polityków, przemysłowców i przede wszystkim zwykłych ludzi ciekawych prawdy.\nMoje numery 1 (ex aequo), w klasyfikacjach: lektury obowiązkowe; książki i twórcy zmieniający- tworzący Historię; odkrycia wydawnicze XXI w.; moja półka z książkami; “pozycje otwierające oczy, a nawet trzecie”; etc…\n* Potrzebne! Wprowadzić w życie!\nOd siebie mogę dodać tylko to, że jak z czasem dowiaduje się coraz więcej o tym jak nasza wspaniała Europa była budowana to czuję, że moje sumienie białego człowieka jest bardzo ciemne – “ubrudzone”. Na szczęście każdego dnia ta świadomość sprawia też, że chcę być lepszym człowiekiem i poprawiać relację z każdym. Bo jak mawiają chcesz naprawić świat to zacznij od siebie. I to jest prawda. Ponieważ jednostka nie naprawi całego świata, ale naprawi świat otaczający tą jednostkę. Więc moi Drodzy – więcej uśmiechu dla ludzi, a może im to też się udzieli. Taka to myśl na ten zbliżający się weekend :) Wiem, że nie na temat artykułu, ale jak zakładałem konto to było napisane by pisać od siebie! I to właśnie robię. Pozdrawiam


Maltańczyki to psy które cechują się długim i też stojącym włosem, niezwykle przyjemnym w dotyku, na ogół o białym tonie. Są to psy przeznaczone do towarzystwa, właściciel nie powinien mieć kłopotów z jego wyuczeniem a także ułożeniem. Maltańczyki są niezmiernie żywe, ubóstwiają zabawę, rychło się uczą. Poza tym maltańczyki znakomicie nadają się do tresury, bo są nadzwyczaj zmyślne. Psy te perfekcyjnie nadają się także dla dzieci, gdyż są spokojne i co więcej czułe.\nPowiązane - żółw żółtobrzuchy\nfutrzyk 17:05:58 26/01/2016 [Powrót] Komentuj


Puchar PZŻ w Krynicy – relacja – Polskie Stowarzyszenie Regatowe klasy Finn\nPuchar PZŻ w Krynicy – relacja\n31 maja 2021 3 czerwca 2021 Bogusław Nowakowski\nPuchar PZŻ w tym roku wydawał się w oprawie jakoś skromniejszy. Może to był efekt Covida, a może oszczędności budżetowych. Frekwencja w naszej klasie też nie była największa, ale wiosenna wietrzna, chłodna, choć słoneczna pogoda oraz akwen Zalewu Wiślanego wymagały, jak co roku, dobrego żeglowania na odpowiednim poziomie.\nPozwolę sobie na anegdotkę z chwili pomiędzy startami. Gdy posilając się i wypoczywając po bardzo intensywnym wyścigu w wietrze ok. 20 węzłów, nawiązałem miłą rozmowę z młodym trenerem klasy 49-er. Była słoneczna, choć mokra i zimna, ze względu na północny chłodny wiatr i falę, pogoda. Młody człowiek, w roli trenera na motorówce, wygłosił szczerą, osobistą opinię, że warunki są wspaniałe, żeglarskie, takie na jakich nie często można w Polsce pływać. Domyśliłem się, że sam chciałby bardziej pływać i ścigać się, niż asystować na motorówce. Ja zziębnięty, wyczerpany wyścigiem, zastanawiając się, czy nie wracać przedwcześnie do portu, po krótkiej refleksji przyznałem mu jednak rację. To nic, że zimno, trudno, bolą kości i mięśnie i wzmaga się obawa przed wywrotką w zimnej wodzie – ale jakie wrażenia! Jest o czym opowiadać i co wspominać! 😊 I takie właśnie wspomnienie pozostawiła we mnie Krynica.\nW rywalizacji, bezapelacyjnie najlepszym był Krzysiu Stromski – świetnie żeglował, często wygrywał z dużą przewagą. O drugie miejsce walczyli Andrzej Romanowski i Bartek Szydłowski, który pomimo, że trochę sprawniejszy w walce na silnym wietrze, nie wyprzedził jednak Andrzeja. W rywalizacji o kolejne miejsca dużą rolę odegrały startowe dyskwalifikacje na fladze U, która nie pozwala na cofnięcie się z falstartu. Bardzo na tym tracił Błażej Wyszkowski i autor relacji. Wielkie brawa za sprawność i wytrwałość dla najmłodszego z finnistów – Kuby i o ponad 50 lat starszego – Błażeja! W tym jest właśnie siła FINNa!\nTegoroczna Krynica to było niezapomniane „męskie” pływanie.\nPunktacja Pucharu Polski po 4 regatach


Recykling kontenerów transportowych i związane z tym korzyści - Ta-Praca.pl\nAutor Monika · 3 luty 2019\nTo wspaniałe, gdy patrzysz na dzisiejszy świat, że ludzie coraz bardziej martwią się o naszą planetę. Poprzez tę troskę ludzie podejmują skoordynowany wysiłek, aby spróbować bardziej opiekować się naszą planetą, stają się bardziej świadomi troski o środowisko.\nJednym z głównych sposobów, w jaki wiele osób próbuje zmniejszyć swój ślad węglowy i opiekować się tą małą planetą zwaną Ziemią, jest recykling. Istnieje wiele różnych rodzajów materiałów, które możemy poddać recyklingowi, od papieru i tworzyw sztucznych po szkło i metale. Możemy nawet oddać do recyklingu…. skromny kontener transportowy! Wiele osób właśnie to robi i przetwarza je w świetnie wyglądające domy – letniskowe, a nawet całoroczne!\nRecycling kontenerów transportowych\nPrzeciętny kontener transportowy może przejechać tysiące kilometrów na całym świecie, podczas trwania jego przydatności. Tak długo, jak właściciel kontenera transportowego utrzymuje go w dobrym stanie, nie ma powodu, aby nie przetrwał on przez ponad dekadę.\nZazwyczaj żyjemy w społeczeństwie jednorazowym, więc często ludzie odrzucają rzeczy i kupują nowe, aby je zastąpić. Widzimy to samo ze średnim kontenerem transportowym, a na sprzedaż dostępnych jest mnóstwo używanych kontenerów. Oznacza to, że na sprzedaż dostępnych jest wiele kontenerów, które można poddać recyklingowi i wykorzystać do różnych celów, na przykład do budowy domów.\nDzięki recyklingowi w ten sposób możemy budować domy przyjazne dla środowiska, które:\nJeśli nie chodzi CI o kontener letniskowy ale potrzebujesz go do użytku domowego, oszczędzasz na transporcie kontenerów transportowych do innych miejsc. Twój kontener wysyłkowy staje się teraz stałym elementem Twojego życia!\nWiele osób nie wie, że procesy stosowane do produkcji cementu i betonu mogą być bardzo toksyczne dla naszego środowiska. Kiedy budujesz konstrukcję z recyklingowanych kontenerów transportowych, nie ma potrzeby używania tak dużej ilości betonu lub cementu. Jedyny beton, którego będziesz potrzebował, będzie niezbędny do fundamentów, a wymagana ilość będzie zależeć od wielkości struktury, którą chcesz zbudować.\nTak jak w przypadku każdej struktury, im większy jest i wyższy, tym większe będą podstawy. Ze względu na ciężar całej konstrukcji najprawdopodobniej będziesz potrzebował mniejszych fundamentów niż konstrukcja zbudowana całkowicie z betonu lub cegieł i zaprawy.\nJeśli chodzi o projektowanie domu przyjaznego dla środowiska za pomocą kontenerów transportowych, można uznać je za elementy składowe, łącząc je tak samo, jak z klockami dla dzieci. Kontenery wysyłkowe można układać obok siebie, od końca do końca lub można nawet utworzyć wiele poziomów, umieszczając je jeden na drugim.\nMożesz pomyśleć, że jeśli użyjesz tych pojemników do zbudowania domu, wszystkie twoje pokoje będą prostokątne, ale takie myślenie to błąd. Możliwe jest tworzenie dużych otwartych pomieszczeń poprzez umieszczanie kontenerów obok siebie i usuwanie ścian wewnętrznych.\nNastępny artykuł Masz problemy z chodzeniem? Bądź niezależnym seniorem – postaw na chodzik!\nPoprzedni artykuł Analityk danych w firmie – kiedy jego pomoc jest niezbędna?


Wysoko Nisko Bezpieczne wejście na dach - Wysoko Nisko\nNajnowsze wpisy i informacje\nWysoko Nisko / BHP / Bezpieczne wejście na dach\nBezpieczne wejście na dach\n14 stycznia 2019 Małgorzata ŁężakBHP, Dobre praktyki, Porady i patenty\nNie tylko profesjonaliści muszą czasem wejść na dach. Poprawienie anteny, inspekcja komina czy poszukiwania zagubionej piłki – różne powody czasem po prostu wzywają na dach. I tu pojawia się pytanie jak wejść na dach bezpiecznie. Zapewne jako pierwsza myśl pojawia się “drabina”, ale na nią też trzeba wejść bezpiecznie, a potem jakoś poruszać się po dachu.\nZakładanie liny przy pomocy linki pomocniczej\nDziś opiszę rozwiązanie, które jest bardzo proste i nie wymaga punktu asekuracyjnego na dachu, a wystarczy punkt na ziemi, np. drzewo (po przeciwnej stronie niż planowane czynności na dachu). W pierwszej kolejności za pomocą rzutki przerzucamy przez dach linkę pomocniczą o niewielkiej średnicy. Rzutką może być piłka tenisowa, można też użyć do tego stworzonej rzutki arborystycznej. Linka ta ma za zadanie jedynie wciągnąć linę właściwą – półstatyczną o średnicy dostosowanej do używanych przyrządów.\nGdy mamy przerzuconą linkę do jej końca wiążemy linę właściwą, aby ją przeciągnąć przez dach. Aby węzeł nie zahaczył nam się nigdzie na dachu warto zrobić na nim osłonkę, np. z przeciętej plastikowej butelki. Wszystkie inne pomysły, które się sprawdzą, są również w porządku. Ważny jest cel, aby przeciągnąć linę statyczną przez dach.\nSchemat instalowania liny na dachu (katalog Petzl Ekspozycja i oświetlenie 2018)\nPunkt kotwiczący na ziemi\nKolejnym krokiem jest przymocowanie liny do drzewa. Wokół drzewa oplatamy pętlę, łączymy ją karabinkiem i do niego wpinamy linę. Linę można również zainstalować za pomocą przyrządu zjazdowego zabezpieczonego węzłem flagowym. Takie rozwiązanie ułatwia ewentualną akcję ratowniczą. Na drugim końcu liny wiążemy węzeł.\nI w ten oto sposób mamy linę zainstalowaną na punkcie kotwiczącym na ziemi. Teraz można bezpiecznie wejść na dach. Należy być wyposażonym w kask do pracy na wysokości oraz szelki lub uprząż z punktem wpięcia na klatce piersiowej. Przyrząd autoasekuracyjny wpięty w punkt piersiowy instalujemy na linie. Przyrząd musi spełniać wymogi normy EN 12841 typ A, mogą to być Back Up Konga, Monitor Beala, Easy Move CT czy inny. Bardzo ważne jest, aby wybrany przyrząd dla tej normy był testowany na linie o średnicy takiej, której użyliśmy.\nBezpieczne wejście na drabinę\nMoże to będzie zaskakujące, ale przyrząd w linę wpinamy jeszcze stojąc na ziemi. Zakładam, że drabina ma ponad 4 m, a wtedy jesteśmy zobowiązani do asekurowania się. Zobowiązuje nas prawo, oczywiście jeśli nie jesteśmy w pracy to formalnie nie jesteśmy do tego zobligowani, jednak zdrowy rozsądek podpowiada, że ustawodawca chce dobrze dla nas i jest to jedyna najbezpieczniejsza opcja. Wpięci w linę wchodzimy na drabinę oraz możemy wyjść na dach.\nBardzo ważny jest fakt, że taka asekuracja pozwala na bezpieczne wejście na dach oraz poruszanie się na środku pokrycia dachowego. Praca przy jego krawędzi grozi upadkiem z wysokości. Jeśli istnieje potrzeba pracy przy krawędzi należy zastosować dodatkowe środki bezpieczeństwa.\nJeśli chcesz dowiedzieć się więcej o bezpiecznej pracy na dachu lub potrenować techniki linowe pod okiem instruktora polecam szkolenie z dostępu budowlanego, więcej o naszej ofercie szkoleniowej tutaj.\nAutoasekuracjaBezpieczeństwo pracyBHPpraca na dachupunkt kotwiczącyrzutka arborystycznaŚrodki Ochrony Indywidualnej\nMałgorzata Łężak - projektantka stałych systemów asekuracyjnych, certyfikowana kontrolerka SOI\nDobre praktyki (14)\nKontrola sprzętu SOI (13)\nOkres użytkowania (2)\nPorady i patenty (13)\nStałe systemy asekuracji (2)\nZagadnienia techniczne (5)\nZłe praktyki (2)\nAutoasekuracja Bezpieczeństwo pracy BHP Camp Dobre praktyki dostęp linowy EN 358 EN 361 EN 362 EN 813 EN 12275 EN 12841-B HSE Karabinek Kong Kontrola sprzętu SOI Lina dynamiczna Lina półstatyczna na budowie na dachu Normy europejskie ochrona przed upadkiem z wysokości Petzl PPE praca na dachu praca w podparciu przyrząd zaciskowy punkt centralny uprzęży punkt kotwiczący punkt piersiowy szelek punkt tylni szelek punkty boczne uprzęży Rock Empire rzutka arborystyczna Singing Rock SOI stabilizacja pozycji roboczej Stałe systemy asekuracji szelki bezpieczeństwa Tendon Uprząż przemysłowa Zakupy Łącznik Środki Ochrony Indywidualnej Środki Ochrony Zbiorowej


Hip-hopowy konkurs Migalskiego rozstrzygnięty. Wygrał utwór 'Brat traci brata'\nHip-hopowy konkurs Migalskiego rozstrzygnięty. Wygrał utwór "Brat traci brata"\nzsz 11.10.2010 14:47\nNa blogu Marka Migalskiego rozstrzygnięto konkurs ?Hip-Hop o Katyniu? ogłoszony przez europosła kilka tygodni wcześniej. Konkurs miał "zachęcić młodych ludzi do zainteresowania się historią i tematyką patriotyczną". Powstały 33 utwory.\n"2010 rok, jeden lot, jedna wielka tragedia" - tak zaczyna się zwycięski utwór "Brat traci brata" w wykonaniu Klepsona. Zwycięzcę wybrało jury w składzie Jan Ołdakowski (Dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego), Grzegorz Federowicz (Zjednoczony Ursynów) i Milan Serwański (Soundkillers).\nKilka tygodni temu z inicjatywy Marka Migalskiego powstała specjalna strona , na której można dodawać i oceniać hip-hopowe kawałki poświęcone katastrofie smoleńskiej. Jak dumnie ogłasza dzisiaj Migalski na swoim blogu , do konkursu zgłoszono 33 utwory, stronę konkursową odwiedziło 58 217 osób, użytkownicy oddali 6 286 kliknięć na swoich faworytów. Z uwagi na "bardzo wysoki" poziom, wyróżniono kilka utworów. Nagrodę publiczności otrzymała grupa TDW z utworem "Tego Nie Da Sie Zapomnieć...".\nWyróżnione utwory można posłuchać na blogu europosła , a w listopadzie także na koncercie w Katowicach. Autorzy zwycięskich kawałków wygrali wycieczkę do Brukseli.\n"Ale prawdziwymi zwyciezcami tego konkursu beda ci, ktorzy zgineli w smolenskim lesie. Bo pamiec o nich nie zaginie - takze dzieki takim mlodym ludziom" (pisownia oryginalna) - napisał wczoraj Migalski.


Prezydent Komorowski spotkał się z polskimi misjonarzami | Niedziela.pl\nPrezydent Komorowski spotkał się z polskimi misjonarzami\nprezydent.pl, lk / Warszawa/KAI\nARCHIWUM KS. WIESŁAWA PODGÓRSKIEGO\nKs. Wiesław wśród swoich afrykańskich parafian. W tle budynek plebanii...?\nPrezydent Bronisław Komorowski spotkał się w środę 26 czerwca z grupą polskich misjonarzy pracujących w kilkudziesięciu krajach Afryki, Azji, Ameryki Łacińskiej, Oceanii oraz Europy.\nPodczas spotkania w Pałacu Prezydenckim Bronisław Komorowski wyraził uznanie dla posługi kilku tysięcy polskich misjonarzy podkreślając, że reprezentując Kościół, reprezentują również Polskę i jej kulturę.\nMisjonarze i misjonarki, wśród których były też osoby świeckie, przybyli na spotkanie do Pałacu Prezydenckiego na czele z bp. Jerzy Mazurem, przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski ds. Misji.\nW 97 krajach świata pracuje 3170 polskich misjonarzy i misjonarek.\nPapież zadecydował: kard. Schönborn pozostaje arcybiskupem Wiednia\nts / Wiedeń (KAI)\n©Gebetsaktion Medjugorje Wien\nKard. Christoph Schönborn nazywa Medjugorie „konfesjonałem świata”\nPapież Franciszek zadecydował, że również po ukończeniu 75. roku życia kard. Christoph Schönborn pozostanie arcybiskupem Wiednia na razie na czas nieokreślony. O papieskiej decyzji Watykan poinformował kardynała 21 stycznia, w przededniu jego 75. urodzin.\nIdeologiczna samowolka samorządowców uderza w dzieci i narusza prawa rodzicielskie\n„Na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy zauważyliśmy zwiększoną aktywność o charakterze ideologicznym właśnie nakierowaną na szkoły z wykorzystaniem instytucji samorządowych” - ostrzega Instytut Ordo Iuris, zwracając uwagę na intensyfikację działań mających na celu ideologizację dzieci i młodzieży oraz ich deprawację.


Ile zarabia specjalista ds. obsługi skarg i odwołań - zarobki specjalisty ds. obsługi skarg i odwołań - wynagrodzenia.pl\nIle zarabia specjalista ds. obsługi skarg i odwołań?\nZarobki specjalistów ds. obsługi skarg i odwołań\npróba: 274 - specjalistów ds. obsługi skarg i odwołań\nNie wszyscy zatrudnieni na tym samym stanowisku zarabiają tyle samo. Pensje specjalistów ds. obsługi skarg i odwołań zależą od czynników takich jak:\nRozkład płci na stanowisku specjalista ds. obsługi skarg i odwołań (specjalista)\nBenefity na stanowisku specjalista ds. obsługi skarg i odwołań (specjalista)\nspecjalistów ds. obsługi skarg i odwołań lub na innych stanowiskach?\nRozkład zarobków na stanowisku specjalista ds. obsługi skarg i odwołań (specjalista)\nMiesięczne wynagrodzenie całkowite (mediana*) na tym stanowisku wynosi 4 500 PLN brutto. Co drugi specjalista ds. obsługi skarg i odwołań otrzymuje pensję od 3 890 PLN do 5 430 PLN. 25% najgorzej wynagradzanych specjalistów ds. obsługi skarg i odwołań zarabia poniżej 3 890 PLN brutto. Na zarobki powyżej 5 430 PLN brutto może liczyć grupa 25% najlepiej opłacanych specjalistów ds. obsługi skarg i odwołań.\nCzym zajmuje się specjalista ds. obsługi skarg i odwołań?


Cuvée Rot, Liquid Love Edition, Hammel\nRasowy, głęboki shiraz, bardzo wyrazisty w smaku. Idealny do czerwonego miesa. Dorota\nAromatyczne, lekkie i harmonijne wino wytrawne z rodzimych winorośli. Producentem tego trunku jest rodzina Hammel zajmująca się winiarstwem do roku 1723. W bukiecie przedstawianego wina pojawiają się akcenty wiśni, czerwonej porzeczki i poziomki. Smak jest wytrawny, chociaż typowa dla win czerwonych cierpkość jest tutaj wyjątkowo łagodna. Trunek stanowi sympatyczny dodatek do dań z patelni lub z grilla - także do pysznych dań z makaronu oraz pizzy. Polecany podawać w temperaturze zbliżonej do 18 stopni Celsjusza.\nDobry wybór, konkretny smak, polecam


Podsumowanie wydarzeń 7 kwietnia 2021 - Białoruś2020\nPodsumowanie wydarzeń 7 kwietnia 2021\n8 kwietnia, 2021 - Autor: Redakcja Białoruś2020live\nLiczba osób uznanych za więźniów politycznych wzrosła do 337.\nHomelski działacz Uładzimir Niapomniaszczych otrzymał karę 2 lat i 3 miesięcy więzienia za nazwanie prokuratorów grupą przestępczą.\nDoktor nauk historycznych, etnograf Uładzimir Łobacz został zwolniony z Połockiego Uniwersytetu Państwowego. Naukowiec był sygnatariuszem oświadczenia w obronie biało-czerwono-białej flagi.\nW przedsiębiorstwie Lidahraprammasz pracownicy otrzymali do podpisania dodatkową umowę, która zabrania udziału w strajkach.\nHiszpańska minister spraw zagranicznych María Arancha González Laya spotkała się ze Światłaną Cichanouską.\nPoprzedni artykuł Kryzys na Białorusi – dynamika polityczna i kontekst społeczny (wykład)\nNastępny artykuł Dzmitryj Baskau został gwizdany w Homlu podczas ceremonii wręczenia nagród


Morderstwa w Sandhamn. Tom 4. Tej nocy umrzesz EPUB — BodogLife.EU\nJak pobrać Morderstwa w Sandhamn. Tom 4. Tej nocy umrzesz EPUB?\nTytuł Morderstwa w Sandhamn. Tom 4. Tej nocy umrzesz EPUB jest dostępny w wersji: PDF, DOC, MP3, EPUB, MOBI\nWygląda niewinnie, niczym aniołek. Dwadzieścia opowiadań ciechocińskich wypełnionych spacerami, rozmowami i historiami chorób piątki kuracjuszy, układa się w pozornie błahy obrazek z życia sanatorium. Lady Felicity Weston nigdy nie zależało na zamążpójściu. Wchodzimy w gąszcz codziennego życia i ponurej przeszłości, dokopujemy się do rzeczy, które jeszcze długo miały nie ujrzeć światła dziennego. Było to ważne, bo – o ironio! – nagrodą za znalezienie sprawców kradzieży miała być przepustka do domu. To są właśnie uwarunkowania kulturowe i społeczne zachowań rynkowych i biznesowych w kulturze i społeczeństwie polskim. Teraz ona musi uratować Petrę. Jednego byłam pewna – nigdy nie zapomnę tego chłopaka”. Erywań i San Francisco czekają na odkrycie. Jednak zdaniem Kurta Wallandera kryje się za nimi coś więcej. Flaherty’ego i Nancy Dunnan. Nie wiedzą, że to tylko gra pozorów. Od kiedy zaczęliśmy kierować się głównie umysłem, odtąd świat na Ziemi przyjął mnóstwo form komplikacji. Dla niej na zawsze pozostał niepodważalnym autorytetem, wrażliwym mężczyzną i czułym ojcem czworga ich dzieci. Kosz z kwiatami okaże się bramą do świata pełnego zaskakujących zdarzeń. I poświęcenie dla drugiej osoby, choć te dwa zjawiska nie zawsze są w stanie iść ze sobą w parze, co nie znaczy, że trzeba z tego powodu obarczać się winą i skazywać na cierpienie. Jak to wpłynie na ich losy? Czego nauczą się od rówieśników zza Odry?. Błąd w polityce nie jest herezją. Zmienia ona życie Niemców, a w szczególności tych pochodzenia żydowskiego, którzy od nowa muszą uporządkować swój świat i zrewidować wartości, którymi się dotąd kierowali. Dwaj nieznający się bohaterowie, Polak i Niemiec, ostatniego dnia lipca rozpoczynają prywatne śledztwa. Liryki Daniela Naborowskiego zaliczane są do XVII-wiecznego nurtu poezji intelektualnej. Twórczość była dla nich wolnością, za komuny zbudowali enklawę – swój własny świat, w którym estetyka dominowała nad polityką. Autor zestawia sztukę spisywania historii poznawczej z naukowym pomiarem inteligencji, przedstawiając nowe dane empiryczne, pokazuje, w jaki sposób możemy stworzyć kompletną teorię inteligencji oraz wysuwa zastrzeżenia do teorii inteligencji wielorakich autorstwa Howarda Gardnera. Właśnie zaręczył się z piękną Betsy. A gdzie w tym wszystkim miejsce na zdrowy rozsądek, dbałość o zdrowie, cieszenie się szczęściem, wierność ideałom, obrona honoru i własnej godności? Ile wysiłku musi wymagać bezpieczne manewrowanie w firmowej rzeczywistości? Jak mocno wówczas człowiek spala się wewnętrznie?Druga część powieści spotkała się już z mniej entuzjastycznym odbiorem, miałam wrażenie, że została nieco przekombinowana, zbyt przerysowana, choć wielbiciele mocnych wrażeń, będących na pograniczu odrazy i wstrętu wobec upadku ducha, uznają ją za wyrazistą i intensywną. Zdaniem autora Diavoliny ideologia rewolucyjna nie była wyjątkiem, ale regułą dyktatury XX wieku, a jej wariacje można dostrzec we współczesnych totalitaryzmach. Potrzebuje jeszcze tylko ostatniego elementu, żeby zrealizować swój plan. Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego diety, które diametralnie różnią się od siebie, przynoszą identyczne rezultaty lub obiecują takie samo działanie? Jak to jest, że wszyscy pomysłodawcy przypisują sobie doskonałe efekty, jeśli chodzi o zmniejszanie częstotliwości zachorowań na choroby serca, raka i cukrzycę typu 2, mimo że propagują różne diety? Która z diet może faktycznie powoływać się na wiarygodne dowody naukowe? Prezentowane przez Campbella rozwiązanie jest bardzo konkretną i dobrze udokumentowaną propozycją. Powszechna i uporczywa wiara w istnienie i działanie demonicznych zwierząt, pozostających w osobistej relacji z czarownicami, w których imieniu wyrządzały krzywdę bliźnim, była jednym z podstawowych składników ówczesnej magicznej wizji świata. Za to w głowach dzieci i młodzieży rodziły się pomysły, które u rodziców powodowały palpitację serca. O Autorze:Robin Dunbar – brytyjski antropolog, profesor psychologii ewolucyjnej Uniwersytetu w Oxfordzie. Nic nie jest, co prawda, tylko czarne i białe, ale te oceny są szalenie niezasłużone i niesprawiedliwe. Współautorka książek „Czerwona księżniczka” o prof. Chłopiec szybko zdobywa nowych przyjaciół – m. My z niego korzystamy i wszystko działa jak należy!” – Ryan Deiss, założyciel i prezes firmy DigitalMarketer „Po zaangażowaniu Donalda Millera do współpracy i zapoznaniu się z jego modelem zmieniliśmy naszą stronę internetową, a efekty okazały się fantastyczne. Na początku smakuje przesłodko, ale później niespodziewane zwroty akcji dodają książce wartości” – „Page to Stage” O Autorce:AMANDA PROWSE – spędziła 10 lat życia, pracując w korporacji jako konsultantka. Napisana z rozmachem powieść, w której nie brakuje dobrej ironii, humoru, nagłych zwrotów akcji, podkręcania wyobraźni czytelnika interesująco uwypuklonymi szczegółami, wciągającymi wycieczkami w bardzo odległą przyszłość, gdzie transport międzyplanetarny jest ogólnie dostępny, ludzkość podrasowana zaawansowaną neurochemią, implanty programowe w powszechnym użyciu, zaś ludzkie ładunki elektroniczne przesyłane przez transfery strunowe między planetami.\nI nieważne, czy znajdował się w Ekwadorze – najbardziej europejskim spośród poznanych przez niego krajów Ameryki Południowej, czy w Kolumbii wciąż zmagającej się z narkotykowym problemem, gdzie mimo całego zła żyją najcudowniejsi ludzie świata, czy też w pogrążonej w kryzysie Wenezueli. Nowe doświadczenia zmieniają go, powodują, że zaczyna otwierać się na świat i otaczających go ludzi. XX wieku w Polsce, raczej trudno wspominać z rozrzewnieniem. Zaraz… „Nieustanne sukcesy”? A co się stanie, jeżeli pojawią się też zdrada i klęska? Czy nasi bohaterowie będą tak samo wierni, radośni i dzielni? I gdzie będzie wtedy Janek?Jeżeli nie boisz się, Czytelniku, konfrontacji z wyzwaniem i sytuacją ekstremalną, sięgnij po kolejną opowieść o rodzinie Niziołków, którzy także za morze zabrali swój dar uśmiechu. Mieszka w Chicago, Illinois. Publikacja dotyczy okresu 2007–2013 i opisano w niej: źródła finansowania polityki spójności, przesłanki i cele tej polityki, proces projektowania wydatkowanych środków w wymiarze strategicznym, zasady przygotowywania i zatwierdzania programów operacyjnych, aspekty finansowe procesu wdrażania funduszy strukturalnych w państwach członkowskich, ogólne zasady zarządzania, monitorowania, kontroli i ewaluacji. Praca ta jest oryginalnym i nowatorskim opracowaniem naukowym” – prof. W popkulturze nawet bardzo częsta. Śledczy codziennie dostaje tylko część tłumaczenia, a czas nagli. Wybór ten pozwolił mu uprawiać twórczość niepodległą społecznym nakazom i panegirycznej modzie, jednak dziś znacząco utrudnia poprawne ustalenie pełnego kanonu jego wierszy. Rok temu córka Jenny, piętnastoletnia Naomi, nie wróciła do domu ze szkolnego przedstawienia. Każda osoba, o której piszę, istniała naprawdę. Bez względu na liczbę lajków i followersów. Hope dokonała wyboru w imię miłości do ojca oraz będąc do końca oddaną swoim marzeniom i pragnieniom, które czuła od zawsze, jednak wielokrotnie zastanawiała się, czy było to warte i czy nie powinna postąpić inaczej. Jerzy Regulski (1924-2015) był profesorem nauk ekonomicznych, w latach 1992-1997 przedstawicielem RP przy Radzie Europy, przewodniczącym Rady ds. Godzinami można by opowiadać o tym, jak to wkładała sweter, zbiegając pędem po schodach, albo jak naprawiała wtyczkę elektryczną, trzymając kable w ustach, albo jeszcze, jak obudziła się w niej obsesja na punkcie nowego sąsiada, wskutek czego jej dłoń zaklinowała się w skrzynce na listy. Akceptacja ich oferty otworzy adwokatowi drzwi do kariery. Wracając do sedna - już po tym momencie książki, wiedziałam, że będzie na czym oko zawiesić. Nie zwlekaj już dłużej – wyrusz w podróż w stronę spełnienia, spokoju i cudu życia!. Nie zawiedli przyjaciele, a na horyzoncie pojawiła się nowa miłość. „Autor tej wstrząsającej książki zdaje się należeć do ludzi, którzy zobaczyli, uświadomili sobie, czy może lepiej byłoby powiedzieć – ujrzeli jakąś podstawową, przerażającą naturę świata, jego piekielność (…)Jego opowieść porusza, ponieważ dotyczy ogromnego, zbiorowego, skrzętnie wypieranego poczucia winy, wskazuje jego istnienie i odsłania przyczyny jego powstania. Trzeci aneks jest zbiorem dostępnych w internecie baz danych ekonomicznych stanowiących materiał nie tylko do sensownego formułowania zadań ćwiczeniowych, lecz także do wykorzystywania w interesujących ekonomistę analizach. W dzień jeszcześmy tam miętosili trochę książczyny, ale jak nadszedł wieczór ciepły, widny, taki, panie dobrodzieju, pociągający do złego… Odleciały, powiadam wam, książki w kąt! Każdy czuł, że trzeba dziś zrobić jakieś głupstwo, ponieważ jednak na to, co by nam się podobało, pieniędzy nie mieliśmy, ktoś zatem szepnął, aby iść na cmentarz…” – fragment opowiadania. „Lucky” to wielowątkowa powieść, brutalna, pełna seksu i skomplikowanych intryg. 1955) – jeden z najwybitniejszych współczesnych historyków. Odgarnęłam z twarzy mokre włosy, wciąż rozglądając się niepewnie wokół. Fragment recenzji „Wyprawy”, czytelnik merlin. Została pomyślana jako naukowe uzupełnienie debaty medialnej na temat współczesnych państw Bliskiego Wschodu, przyczynek do lepszego zrozumienia ich podstawowych zasad i instytucji. Książka przerażająco aktualna. Zawarte w nim utwory poprzedziła krótkim wstępem, w którym przedstawiła podstawowe informacje o haiku, a zarazem wyjaśniła, dlaczego zatytułowała swój tomik intrygującymi pytaniami. ) Gombrowicza, Białoszewskiego, Witkowskiego, Jeleńskiego, Marian Bielecki wykorzystuje kategorię Inności i jej liczne pochodne: neutrum (Barthes), queer (Butler, Kosofsky Sedgwick), abiekt i cudzoziemskość (Kristeva), kamp (Sontag), ponieważ dają one szansę na przechytrzenie opresyjnego działania kulturowego dyskursu: jego prostackiej logiki, aroganckich konieczności, zinstytucjonalizowanego nadzoru, normalizujących sankcji, psychopatycznego wykluczania. Bocian zaś to nie sympatyczny Wojtek, tylko drapieżnik i wytrawny myśliwy. Dowiaduje się jednak, że to właśnie Angelique spłaca dług. «Powrót» przemawia w ich imieniu głosem pełnym współczucia” – „Sunday Telegraph” Alianci, pomni milionów ofiar głodu i chorób po pierwszej wielkiej wojnie, na długo przed końcem II wojny światowej zaczęli przygotowywać plany dotyczące więźniów obozów, pracowników przymusowych i jeńców wojennych.\nRynek książki w Polsce 2013. Wydawnictwa MP3\nNowa Europa Audiobook\nWiara, która zwycięża świat Audiobook\nMieszko Stary i jego wiek Audiobook\nMagiczne baletki. Delfina i bal maskowy DOC\nHalo 2 - poradnik do gry DOC\nMiędzy walizkami EPUB\nMoc dobrych myśli. Myśl pozytywnie PDF\nMaszyna do czytania Audiobook\nPocałunek szejka Audiobook


Venezia Baleriny - 6499 A-V NERO - Buty360\nButy360 › Baleriny › Baleriny - 6499 A-V NERO\nVenezia Baleriny - 6499 A-V NERO\nTe Baleriny - 6499 A-V NERO były tanio do kupienia w www.venezia.pl. baleriny są niepodważalnie czołowym po kątem wygody obuwiem dla kobiet. A Venezia dba, aby ten tytuł był zgodny z rzeczywistością. Baleriny - 6499 A-V NERO to obuwie bardzo wygodne, które zapewni kobiecie komfort na wiele godzin. Z tej przyczyny kobiety decydują się na ich zakup -.. więcej »\nTe Baleriny - 6499 A-V NERO były tanio do kupienia w www.venezia.pl. baleriny są niepodważalnie czołowym po kątem wygody obuwiem dla kobiet. A Venezia dba, aby ten tytuł był zgodny z rzeczywistością. Baleriny - 6499 A-V NERO to obuwie bardzo wygodne, które zapewni kobiecie komfort na wiele godzin. Z tej przyczyny kobiety decydują się na ich zakup - a wybitnie często ich wybór pada na model prezentowany poniżej. Jednym z czołowych atutów - tuż przy komforcie - jest unikalny fason, integrujący się z wieloma zarówno dziewczęcymi jak i kobiecymi stylizacjami. Poniżej jest dokładniejszy opis obuwia:\nBaleriny - 6499 A-V NERO. Kolor: czarny Wierzch: nubuk- skóra cielęca, wytłaczana. Futrówka: skórzana. Podeszwa: syntetyczna. Wys. obcasa: 1,5 cm.\nJeśli mowa o balerinach damskich firmy Venezia to na portalu znajdą Państwo obszerny wybór bardzo podobnych do prezentowanego tutaj modelu Baleriny - 6499 A-V NERO. Zachęcamy aby zwrócić szczególną uwagę, że znaczna większość obuwia baleriny marki Venezia charakteryzuje genialny design i pierwszorzędna forma wykonania. Nie ma się zatem co dziwić, że są tak wygodne i cenione przez piękną płeć z całego świata.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Baleriny - 6499 A-V NERO


RadyPedagogiczne.pl - Certyfikowane Szkolenia Rad Pedagogicznych.\n730 775 782\n44 / 307 00 87\nRADA PEDAGOGICZNA W SZKOLE\nWychowanie i Ocenianie\nTeraz szkolimy również on-line\nSzkolenia w obiektywie kamery\nOrganizacja i Wycena\nZacisze w Konopnicy\nDzikie Wino w Wiewiórczynie\nprowadzimy również on-line\nw Branży Szkoleń dla Szkół i Przedszkoli\nPortal Szkoleniowy RadyPedagogiczne.pl\nJeśli zapoznałeś się z ofertą i zdecydowałeś się na jedno ze szkoleń prosimy o wypełnienie elektronicznego formularza zlecenia szkolenia.\nPortal Szkoleniowy RadyPedagogiczne.pl oferuje usługi według indywidualnych potrzeb dlatego każde szkolenie „szyjemy na miarę” ...\nW związku z bardzo dynamicznym rozwojem naszej firmy poszukujemy wykwalifikowanych trenerów na terenie wszystkich województw.\nSZKOLEŃ DLA PLACÓWEK OŚWIATOWYCH ...\nOrganizujemy również szkolenia na zamówienie spoza swojej\npodstawowej oferty zarówno dla oświaty, jak również biznesu.\nSekretariat Główny / Biuro Zarządu:\nDział Szkoleń Rad Pedagogicznych dla Szkół i Przedszkoli\n97-300 Piotrków Trybunalski, ulica Armii Krajowej 24 A\nCentrala telefoniczna: 44 / 307 00 87 Infolinia: 730 775 782\nsekretariat@aktywneszkolenie.pl / www.aktywneszkolenie.pl\nNasze Mobilne Oddziały:\nWybierz dane województwo na mapie po lewej stronie ekranu i skontaktuj się bezpośrednio z naszym specjalistą ds. szkoleń odpowiedzialnym za dane województwo. Udostępniamy kontakt telefoniczny i mailowy.\n97-300 Piotrków Trybunalski, ul. Słowackiego 155/157 l. 19\nKRS: 0000476278, NIP: 771-287-83-17, REGON: 101662214\nRachunek Bank PKO BP: 46 1020 3958 0000 9702 0185 9495\nWpis do Rejestru Instytucji Szkoleniowych: 2.10/00096/2018.\nORGANIZACJA SZKOLEŃ RAD PEDAGOGICZNYCH\nJak zamówić szkolenie Rady Pedagogicznej?\nZapisy na szkolenia Rad Pedagogicznych przyjmowane są przez cały rok.\nAby zamówić szkolenie należy skontaktować się z przedstawicielem Portalu Szkoleniowego RadyPedagogiczne.pl pod numerem telefonu 730 775 782, a następnie wypełnić elektroniczny formularz zlecenia szkolenia. Nigdy nie wymagamy żadnych przedpłat czy zaliczek za planowane szkolenie. Państwa oczekiwaniom szkolenia prowadzimy również z wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi w formie on-line.\nSugerowane ceny szkoleń w roku szkolnym 2020/2021 przedstawiają się następująco, tj.\nszkolenie dla danej placówki oświatowej /szkoła/ – od 1490 zł,\nszkolenie dla małej placówki oświatowej – cena do negocjacji,\nszkolenie dla danej placówki oświatowej /przedszkole/ – od 990 zł.\nWszystkim uczestnikom naszych szkoleń gwarantujemy materiały szkoleniowe, m.in. firmowy notes oraz długopis, jak również nośniki elektroniczne z odbytego szkolenia. Każdy uczestnik zajęć otrzyma imienny certyfikat potwierdzający udział w szkoleniu.\nSkontaktuj się z naszym Specjalistą ds. Szkoleń Rad Pedagogicznych.\nOgólnopolski Lider w Branży\n© 2013 RadyPedagogiczne.pl\nTen serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt wg ustawień przeglądarki. Ok, rozumiem


Restauracja W Komitecie - Warszawa - hotel, restauracja, opinie | saleweselne.com\nRestauracja W Komitecie\nNowy Świat 6/12, Warszawa, 00-400 Zobacz na mapie\nMax. liczba gości 500\nSale weselne w Restauracja W Komitecie\nRestauracja W Komitecie to miejsce łączące historie z nowoczesnością. Mieści się w samym centrum stolicy, w dawnym Domu Partii przy Rondzie de Gaull’a. Została zaprojektowana tak, aby oddać klimat legendarnego miejsca.Z uwagi na zabytkowy charakter wnętrza wszystkie elementy wystroju są mobilne, co stwarza możliwość dowolnej aranżacji Sali oraz ustawienia stołów. Sala może pomieścić do 500 gości weselnych.\nCatering jest dla nas sztuką. Oferujemy potrawy kuchni polskiej, dania ze świata oraz szeroki wybór dań wegetariańskich. Każda pozycja z menu przygotowywana jest ze świeżych, najwyższej jakości produktów i dostosowana do potrzeb naszych klientów.w\nW ramach organizacji wesela oferujemy dodatkowo:\ndwa letnie tarasy o powierzchni 500 m\nmożliwość wynajęcia zespołu\n~ 4.42 km\n~ 5.35 km


Archiwum 18 09 2020 na temat zdrowie - http://zdrowie.fusion.bydgoszcz.pl/\nArchiwum 18 09 2020 na temat zdrowie\nkardiolog.cieszyn.pl Rodzaje chorób sercaMięsień sercowy jest jednym z ważniejszych narządów w ciele człowieka, którego zadaniem jest pompowanie krwi do całego organizmu. Utrzymanie serca w dobrym stanie, tak jak i innych narządów, jest niezwykle istotne w z przeczytaj wszystko\nWysokiej jakości kosmetyki naturalne. Kilka faktówCzy warto odżywic cerę?O psychoterapii i psychologachCzy jest nowe prawo jak znaleźć kardiologa?Czy opłaca się znaleźć psychologa?Lepsze sposoby jak Stosować naturalne kosmetykiDiagnoza chorego sercaOrientalne kosmetyki do twarzy. Krótki tekst11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci znaleźć kardiologaOlejki kosmetyczne, krótko i na tematNatura dla kobietO problemach z sercem...W temacie kardiologiiUroda orientu. Jak dbać o cerę i jakie zabiegi wykonywaćZobacz czy potrzebujesz zrobić dezodorant w domu?Dbaj o serce!Naturalna pielęgnacjaKto nie musi Kupić krem arganowy?O kosmykach z Maroko - kilka ciekawostekChciał Tylko znaleźć kardiologa. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Orientalne i naturalne sposoby na zdrową skórę11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci znaleźć kardiologaW temacie kardiologiiWszystko o kosmetykach z MrokoCena tego jak odmłodzić ceręTemat dnia: olejki kosmetyczneCzy można znaleźć kardiologa w swoim mieszkaniu?Naturalnie pozyskiwane olejki kosmetyczne i spożywczeNa pewno nie wiesz jak Kupić Ekologiczne Olejek. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisJak znaleźć psychologa przydatnie?


O QULACH, CZYLI ILE POMIESZCZEŃ, TYLE POMYSŁÓW | Cinnamon Home\nO QULACH, CZYLI ILE POMIESZCZEŃ, TYLE POMYSŁÓW\n22:00 Cinnamon Home 6 Comments\nNiby małe, niewinnie wyglądające kuleczki, a skubane tyle zamieszania narobiły. No bo proszę państwa, jak ja niby mam zdecydować, gdzie ma być ich miejsce, skoro one wszędzie pasują? Kuchnia, salon, sypialnia, a nawet łazienka. Wszędzie im dobrze. A jaka zabawka dla dziecka!Oohoo! Małe rączki chętnie by się do nich dorwały, ale okrutna matka nie pozwala. Okrutna matka chce nimi jeszcze trochę nacieszyć oczy (dopóki mały potwór nie znajdzie sposobu, lub nie wykorzysta nieuwagi mamusi).\nAle powróćmy do meritum - gdzie te małe cudeńka zawiesić? Próbowałam, przestawiałam, zawieszałam... No i wyszły różne kombinacje. Tylko teraz nie wiem, na którą się zdecydować.\nDlatego poniżej przedstawiam niektóre z nich.\nPost powstał we współpracy ze sklepem qule.pl.\nnegatyfffka 5 maja 2016 22:44\nMi się najbardziej podoba na lustrze.... ale kto powiedział że do jednego miejsca masz się ograniczać:) Może tydzień w sypialni, tydzień w salonie, a kolejny tydzień w łazience:)\nProsto z wnętrza 5 maja 2016 23:09\nUwielbiam kuleczki i mój syn także:) urządzając mu pokój w kolorach żółto-pomarańczowych dodałam w takich odcieniach magiczne kuleczki. Syn był zachwycony i światłem, które pięknie się z nich rozpraszała, jak i możliwością formowania ich i zmieniania kształtów małymi rączkami:) Na szczęście już z tego wyrósł i kule cieszą moje oczy zwisając z karnisza wzdłuż okna.\nHappy Place 7 maja 2016 16:36\nO, to prawda, wyglądają dobrze wszędzie! Choć mi najbardziej spodobały się zawieszone na lustrze :-) Pozdrawiam!\nNatalia K 7 maja 2016 21:36\nZgadzam się. One pasują dosłownie wszędzie. Ja nie mogę się zdecydować więc proponuję U mieć co tydzień w innym miejscu:):):) ściskam weekendowo :)\nArleta 9 maja 2016 08:06\nMusisz kupić więcej :) Mi najbardziej podoba się na ramce nad łóżkiem, na lustrze i w łazience :) Moje wiszą w sypialni :) a na balkon kupiłam kule, ale papierowe - bardziej lampiony ;)\nKobietynaobcasach.blogspot.pl 13 maja 2016 20:43\nMi najbardziej podoba się na lustrze i w łazience :))


Poligon domowy: "Druga strona miasta" Karolina Szewczykowska\nStanowczo autorka dała z siebie wszystko! Historia świetnie opowiedziana, choć tajemnic, sekretów, powiązań w przeszłości jest całe mnóstwo. Aż trudno uwierzyć, że można utkać taką pokręconą intrygę. Książka jest wyjątkowa, wzbudza tyle uczuć w czytelniku, że czasem aż trudno sobie poradzić z tą ilością. Nie ukrywam, wzbudza lęk. Przez cały czas, gdy czytałam książkę odczuwałam taką irracjonalną niepewność – tak mocno byłam zaangażowana w to wszystko, co przydarzało się bohaterom.\nKiedyś powiedziałabym, że trudno znaleźć w Polsce dobrego autora kryminałów, ale jeśli ktokolwiek tak kiedyś powie to możecie mu ode mnie przyłożyć! Mamy całe mnóstwo genialnych autorów i autorek, a kryminały tworzą takie, że czasem zagraniczne mogą się schować! I Karolina Szewczykowska dołączyła do czołówki!\nGdy w bardzo brutalny sposób ginie piękna, młoda i bogata kobieta będąca dobrze rokującą aktorką, w dodatku ginie we własnym salonie, a wokół unosi się uciążliwy zapach zmywacza do paznokci to podejrzana musi być kosmetyczka. Mam dodać, że ciało zostaje znalezione właśnie przez młodą kosmetyczkę i gosposię kobiety? A jeśli młoda dziewczyna malująca paznokcie jest córką znanego policjanta, który zrezygnował z pracy podczas prowadzenia trudnej sprawy wiele lat wcześniej?\nTeraz pomyślcie, Luiza Orłowicz nie żyje, jednak książka jest tak napisana, że oprócz tego, co dzieje się teraz, cofamy się do chwili, gdy Luiza odwiedzała swoją psychoterapeutkę. Dzięki temu wiemy, jak wyglądało jej dzieciństwo oraz co łączy z jej śmiercią ojca, brata, macochę, ginekologa i pielęgniarkę, gosposię i jej syna, prokuratora, psychoterapeutkę, policjanta, kosmetyczkę i kilka innych osób... Zagmatwałam co? A jest jeszcze gorzej, bo niedługo potem zostaje znalezione ciało psychoterapeutki, a czas zgonu określony zostaje na podobny do czasu śmierci Luizy. Wszystko wskazuje na to, że kluczem jest sprawa sprzed wielu lat...\nMatka alkoholiczka, ojciec strzelający do własnego syna, czarny rynek adopcyjny, kazirodztwo, przemoc... gdybyście chcieli wszystko w jednym zdaniu.\nMinus jest tylko jeden, ale być może tylko dla mnie... w książce pojawia się mnóstwo bohaterów, imiona i nazwiska stosowane są zamiennie przez co czasami musiałam się zastanowić, czy na pewno dobrze kojarzę bohatera. Ale wiecie, wspominałam, że odkąd zostałam matką to idealna książka dla mnie ma trzech bohaterów ;)\nKsiążka stanowczo warta przeczytania, więc jeśli ktokolwiek z Was jeszcze się zastanawia to czas najwyższy po książkę sięgnąć. Warto!\nAutor: Poligon Domowy o 19:45


Chomiki na twarzy - najskuteczniejsze zabiegi, które usuną opadające policzki - Re Vitae Centrum Medycyny Estetycznej, Chirurgii Plastycznej i Kosmetologii w Kielcach\nOpadające policzki, czyli tak zwane “chomiki” na twarzy, nie tylko dodają nam lat, ale również sprawiają, że wyglądamy na smutnych i zmęczonych. Na szczęście dzięki zabiegom medycyny estetycznej, możemy przywrócić twarzy młodzieńczy wygląd. Jakie zabiegi warto zastosować na opadające policzki? Oto nasz krótki przewodnik.\n“Chomiki” na twarzy – czym są i jak powstają?\n“Chomiki” na twarzy są jednym z charakterystycznych objawów starzenia się skóry. Problem ten pojawia się najczęściej u kobiet i mężczyzn po ukończeniu 40. roku życia. Na skutek zmniejszonej produkcji kolagenu i elastyny, skóra twarzy stopniowo traci gęstość i jędrność. Równocześnie zanikać zaczyna podskórna tkanka tłuszczowa, która nadaje policzkom objętość. Dochodzi także do zmniejszenia tkanki kostnej, stanowiącej rusztowanie dla skóry.\nKonsekwencją tych zmian jest odwrócenie tak zwanego trójkąta młodości. Twarz o wyraźnie zarysowanych kościach policzkowych i ostro zarysowanej linii żuchwy, zaczyna przybierać kształt “piramidy starości”, czyli trójkąta zwróconego wierzchołkiem do góry. Wiotczejąca skóra opada, poszerzając optycznie dolną część twarzy, a na linii żuchwy powstają nawisy skórne, nazywane “chomikami”.\nChociaż proces starzenia się skóry jest główną przyczyną opadania policzków, to “chomiczki” na twarzy mogą pojawić się także u młodych osób, które w krótkim czasie znacznie straciły na wadze.\nJak zlikwidować “chomiki” na twarzy? Wolumetria\nJednym z najskuteczniejszych zabiegów na “chomiki” jest wolumetria twarzy, czyli modelowanie owalu twarzy przy pomocy tak zwanych wypełniaczy: usieciowanego kwasu hialuronowego, hydroksyapatytu wapnia lub własnego tłuszczu pacjentki czy pacjenta (lipofilling lub lipotransfer).\nDzięki wolumetrii możliwe jest uniesienie opadających policzków oraz zwiększenie ich objętości, a także wymodelowanie podbródka i konturowanie zarysu żuchwy. Wybór odpowiedniego preparatu, pozwalającego odzyskać młodzieńczy owal twarzy, ustalany jest podczas poprzedzającej zabieg konsultacji z lekarzem.\nModelowanie twarzy przy pomocy nici\nOprócz wolumetrii skutecznym orężem w walce z opadającymi policzkami są również nici PDO, przy pomocy których uzyskać możemy efekt natychmiastowego liftingu bez użycia skalpela.\nRezultaty w postaci likwidacji “chomików” na twarzy, zredukowania wiotkiego podbródka oraz przywrócenia twarzy kształtu trójkąta młodości utrzymują się do dwóch lat. Sam zabieg implantacji nici jest praktycznie bezbolesny i trwa od 30 do 60 minut.\nEfekty zastosowania nici liftingujących i wypełnienia kwasem hialuronowym w naszej klinice Re Vitae w Kielcach – redukcja “chomików”, odmłodzenie twarzy\n“Chomiki” na twarzy a zabiegi HIFU\nRedukcję tzw. „drugiego podbródka”, korekcję owalu twarzy oraz uniesienie opadających policzków osiągnąć możemy również poprzez zastosowanie HIFU (High Intensity Focused Ultrasound).\nDzięki zagęszczonej energii ultradźwiękowej, możliwe jest osiągniecie spektakularnego i trwałego efektu liftingu twarzy w bezpieczny, małoinwazyjny sposób. Rezultat w postaci poprawy owalu twarzy utrzymuje się nawet do dwóch lat.\nTermolifting na opadające policzki twarzy\nMałoinwazyjnym, a zarazem skutecznym sposobem na “chomiki” na twarzy, są także zabiegi przy użyciu radiofrekwencji mikroigłowej VIVACE, nazywanej również termoliftingiem skóry bez skalpela.\nPodczas zabiegu skóra nakłuwana jest mikroigłami, uszkadzającymi mechanicznie tkankę w sposób kontrolowany, a następnie podgrzewana za pomocą fali radiowej. W ten sposób poprawia się napięcie skóry, jej elastyczność i gęstość, a także pobudzone są naturalne procesy regeneracji tkanek.\nPierwsze rezultaty działania radiofrekwencji mikroigłowej VIVACE widoczne są już po 2-3 zabiegach. Zabieg wspomagać można innymi terapiami poprawiającymi napięcie oraz jakość skóry twarzy.\nOczywiście najbardziej odpowiedni zabieg dla danego pacjenta dobiera lekarz, na podstawie kompleksowej oceny jakości skóry i tkanek podskórnych. Wybór jest bardzo duży i w wielu przypadkach idealnym rozwiązaniem będą metody małoinwazyjne.


Satrapa i trzech reformatorów | Przegląd\nAutor: Jerzy Domański\t| Grudzień 16, 2007\nPartia Kaczyńskiego nie daje o sobie zapomnieć. PiS, niezależnie od tego, czy rządzi, czy jest w opozycji, ma identyczną metodę działania. Totalna konfrontacja. Agresywny atak non stop na wszystkich i wszystko, co staje na drodze do państwa rządzonego wszechmocnie, nawet nie przez Prawo i Sprawiedliwość, ale najwyższe, nigdy nieomylne kierownictwo. I to kierownictwo jedno-, góra dwuosobowe.\nPrzez ostatnie tygodnie PiS-owskie media zafundowały nam szmirowate widowisko o dobrych i szlachetnych wiceprezesach PiS, którzy zbuntowali się przeciwko strasznemu despocie Kaczyńskiemu. Trzej świeżej daty demokraci kontra satrapa. Dygnitarze partii i jej wodzowie, czyli Dorn, Ujazdowski i Zalewski ukazali się publiczności w szatach reformatorów. A o swoich planach odnowy partii po klęsce wyborczej informowali publiczność za pomocą tajnych listów do członków PiS. Tak tajnych, że od rana były one cytowane przez media. Nawet Ludwik Dorn, na którym wieszano, i słusznie, wiele razy psy, doczekał się życzliwości mediów. Pewno na chwilę, bo z tej trójki tylko on może być jeszcze przydatny prezesowi Kaczyńskiemu. Przecież do czego mógłby prezes jeszcze potrzebować Kazimierza Michała Ujazdowskiego. Zadania powierzone mu przez PiS były minister kultury i dziedzictwa narodowego wykonywał sumiennie i z wielką starannością. Zasługi Ujazdowskiego w odzyskiwaniu dla PiS kultury nie zakończyły się na szczęście dla Polski większym sukcesem. Tyle że nie jest to wynik braku chęci i gorliwości ze strony zawieszonego wiceprezesa PiS, ale ograniczeń, które mu towarzyszą od dawna. Mizerny talent niepoparty większą pracowitością daje zwykle mizerne efekty. Z dwuletniego pobierania przez Ujazdowskiego pensji ministra mogą być zadowolone tylko liczne instytucje kościelne, dla których był on hojnym mecenasem. Ale żeby z tego powodu ubrać się w szatę reformatora? Kazimierz M. Ujazdowski jest w takiej szacie równie zabawny jak saper z chochlą. Chochla nie występuje tu przypadkowo. Ujazdowski to bowiem klasyczny partyjny wędrowniczek. Krążył od partii do partii i zawsze wiedział, gdzie stoi słoiczek z konfiturą. Ta umiejętność to jednak za mało, by mu dziś uwierzyć w to cudowne bez mała otrzeźwienie.\nDo samych wyborów Ujazdowski stał wiernie przy Kaczyńskim. Chyba że za niebywały akt odwagi cywilnej uznamy ówczesne zachowanie Ujazdowskiego, który mrugał do zaprzyjaźnionych mediów, sugerując, że ma inne zdanie niż prezes. Strzelał kopytkami i mrugał. Cały Ujazdowski! Teraz mówi, że nikt w PiS nie może się czuć bezpieczny. Nie wie biedaczek, że za jego rządów większość Polaków czuła się fatalnie. Nie czuli się bezpiecznie, bo szalała władza, której był wiceprezesem. Przecież to nie Jarosław Kaczyński odzyskiwał dla PiS kulturę, tylko Kazimierz M. Ujazdowski, wierny żołnierz prezesa.\nKunktatorstwo pozwala przeżyć. Ba, pozwala się wygodnie urządzić, ale nie słyszałem, by ktoś na tym zbudował jakąś formację polityczną. W jednym Ujazdowski ma z pewnością rację. Strach to najważniejsza cecha partii, którą współrządził i której dobrowolnie nie chce opuścić. Pewno też ze strachu.\nPamiętajmy o Róży Luksemburg


AGNIESZKA LINGAS-ŁONIEWSKA - SPOTKANIE AUTORSKIE - ŁÓDŹ - Kultura w ArchNEWS\nAGNIESZKA LINGAS-ŁONIEWSKA - SPOTKANIE AUTORSKIE - ŁÓDŹ\nAGNIESZKA LINGAS-ŁONIEWSKA - SPOTKANIE AUTORSKIE - ŁÓDŹ 25 września, godz. 18:00 Empik Manufaktura, Łódź, ul. Karskiego 5\nAgnieszka Lingas-Łoniewska, wrocławska pisarka, zwana przez swoich czytelników - Dilerką Emocji. Autorka ponad 30 bestsellerowych powieści stanowiących połączenie romansu, dramatu i sensacji. Kocha zwierzęta, ma cztery koty i psa. W wolnym czasie, kiedy nie pisze (a zdarza się to czasami), kocha czytać i oglądać seriale kryminalne. Jej pasją są także nordic walking i robótki ręczne. Do Łodzi przyjedzie w związku z premierą swojej najnowszej powieści pt. „Polluks” (Burda Książki). To drugi tom serii pt. „Bezlitosna siła” opowiadającej o mężczyznach uprawiających walki MMA – każdy z nich ma za sobą mroczną przeszłość, która go prześladuje. To także historie kobiet, które doświadczyły przemocy, a pomoc znajdują w fundacji FemiHelp wspierającej ofiary agresji ze strony mężczyzn. Tym razem jest to opowieść o Martynie, która przeszła piekło oraz o Patryku „Polluks” Rotterze, który żyje tak samo, jak walczy: bez litości.\nHuawei zaprezentował nowe, flagowe tablety: Huawei MatePad Pro i Huawei MatePad Pro 5G\nHuawei zaprezentował nowe tablety – Huawei MatePad Pro oraz MatePad Pro 5G.\nHuawei prezentuje składany smartfon Mate Xs\nHUAWEI Mate Xs to już drugi składany smartfon w rodzinie Huawei. Jego elastyczny wyświetlacz o wyjątkowej trwałości, płynne działanie i długi czas pracy to cechy, które wyróżniają ten model.\nRzemieślnicze historie. Pracownia Mieczników - nowa wystawa w Muzeum Warszawy\nMuzeum Warszawy zbiera historie rzemieślników, zachowuje ślady po pracowniach, które zniknęły już z mapy. Jedną z nich jest pracownia brązowniczo-grawerska rodziny Mieczników. Na wystawie Muzeum zaprezentuje jej dorobek, w którym znalazło odbicie życie polityczne, społeczne i kulturalne stolicy.\nKosmiczny koncert Ralpha Kaminskiego w Szklarskiej Porębie\nW sobotę 15 lutego w ramach VI Festiwalu Trójka Górom w Szklarskiej Porębie odbędzie się koncert Ralpha Kaminskiego. Artysta pojawi się na scenie 4-gwiazdkowego hotelu Blue Mountain Resort w towarzystwie swego znakomitego zespołu My Best Band In The World. Zapraszamy na spektakl z kosmiczną energią!