Nieprawdopodobny kryzys. John Daly.\nPrzypatrując się działalności Jana Pawła, pan Lane będzie argumentował, że jest on publicznym heretykiem, a publiczny heretyk w żadnym wypadku nie może być papieżem. Przesunie on nad Karolem Wojtyłą magnes herezji i Karol Wojtyła poderwie się i przylgnie do niego, pokazując tym samym, że jest fałszywy, zażelaziony i podatny na korozję. Nie mam nic więcej do powiedzenia na temat tej argumentacji, którą bardzo kompetentnie przedstawi pan Lane.\nUtrzymuję ponadto, że kościół soborowy dopuszcza się tego wszystkiego czego Kościół katolicki w żadnych okolicznościach nie mógłby uczynić. Soborowa liturgia, prawa, zwyczajne jednomyślne codzienne nauczania i praktyki są niezgodne z katolicką doktryną i wiodą niezliczone rzesze dusz na drogę herezji bądź apostazji i wiecznego potępienia.\nI oczywiście bardzo szybko okazuje się, że ci którzy przyjmują taką postawę zaczynają reprezentować stanowisko, które nawet samo w sobie jest niekonsekwentne. Dlatego też widzimy tradycjonalistów sedeplenistów protestujących gdy moderniści odmawiają przyjęcia nauczania zawartego w papieskich encyklikach, np. potępiającego antykoncepcję. Tymczasem sami ochoczo odrzucają albo ignorują nauczanie encyklik swoich posoborowych papieży.\nAleż skąd... Sobór wyraźnie nauczał, że katolicy muszą wierzyć wiarą boską w to wszystko, co przez Kościół jest podawane do wierzenia jako przez Boga objawione, czy to w uroczystym orzeczeniu [Magisterium nadzwyczajne], czy to w zwyczajnym i powszechnym nauczaniu (Dz. 1792). Obie formy nauczania są współzależne. Obie wymagają tego samego stopnia akceptacji. Są jednakowo nieomylne. Dlaczego zatem Sobór Watykański skoncentrował się na nieomylności nadzwyczajnego papieskiego Magisterium? Po prostu dlatego, że była to doktryna kwestionowana ówcześnie w niektórych kręgach – zwłaszcza we Francji.\nW rzeczywistości, błąd ten zaczął się zakradać już na długo przed Vaticanum II. (Must I Believe It? [Czy muszę w to wierzyć?] ks. kanonik Smith, Clergy Review, lata czterdzieste): "Nie należy bynajmniej do rzadkości opinia, jeśli nawet wprost nie wyartykułowana to przynajmniej rozważana, że żadna nauka nie może być uważana za dogmat wiary o ile nie została uroczyście zdefiniowana przez sobór ekumeniczny albo przez samego papieża. W żadnej mierze nie jest to konieczne. Wystarczające jest, że Kościół naucza tego w swoim zwyczajnym Magisterium, wykonywanym poprzez duszpasterzy wiernych, biskupów, których jednomyślne nauczanie w całym katolickim świecie, czy to komunikowanym wyraźnie w listach pasterskich, katechizmach wydawanych przez władze biskupie, synody prowincjonalne, albo domyślnie w modlitwach i praktykach religijnych dopuszczonych lub popieranych, czy też w nauczaniu zatwierdzonych teologów, jest nie mniej nieomylne niż uroczysta definicja wydana przez Papieża albo Sobór powszechny".\nIstnieje mnóstwo książek omawiających różne sposoby jakie Kościół stosuje do głoszenia wiernym swojej nauki oraz różne stopnie wiążące wiernych do przyjęcia tegoż nauczana, lecz głównym przewodnikiem jakim chcę się tu posłużyć jest dzieło, o którym bardzo niewielu z was słyszało – a mimo tego odznacza się najwyższym autorytetem. Jest to praca ks. Sixtusa Cartechiniego De valore notarum theologicarum – O znaczeniu teologicznych kwalifikacji. Szczególna ranga tej pracy polega na tym, że została napisana na użytek rzymskich kongregacji do oceny prawowierności albo nieortodoksyjności różnych nauk. Została opublikowana na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie w 1951 roku. Napisana została w oparciu o standardowe nauczania wielkich teologów i papieży i natychmiast stała się klasycznym dziełem, jakim pozostawała aż do chwili gdy Jan XXIII zdecydował, że era potępiania fałszywych doktryn już się zakończyła.\nPierwsze trzy rozdziały książki ks. Cartechiniego dotyczą zdefiniowanych dogmatów – Magisterium nadzwyczajnego. Rozdział 4 nosi tytuł: Czym jest Magisterium Zwyczajne i jak na jego podstawie można wywieść dogmaty, albo o Boskiej i katolickiej wierze opierającej się na Zwyczajnym Magisterium. Już sam tytuł jest wymowny – mówi nam, że dogmaty wymagające najwyższej akceptacji wiary, mogą być wywiedzione z Magisterium zwyczajnego, jak również z nadzwyczajnego.\nKs. Cartechini wyjaśnia, że istnieją trzy różne drogi jakimi zwyczajne Magisterium może komunikować katolikom w co mają wierzyć.\nPo drugie, zwyczajne Magisterium jest sprawowane przez nauczanie zawarte implicite w życiu albo praktykach Kościoła. Autor zwraca uwagę, że Kościół naśladuje w tym Samego Chrystusa, który także nauczał przez Swe czyny, na przykład obowiązku oddawania czci Jego Matce Maryi. I odnosi się w tej kategorii w szczególności do wielkiego statusu doktrynalnego jaki posiada liturgia. "Liturgia nie tworzy dogmatów, ale je wyraża ponieważ w jej sposobie wysławiania Boga czy modlenia się do Niego, Kościół daje wyraz temu w jakiej formie i za pomocą jakich pojęć Bóg pragnie aby Go publicznie czczono... [toteż] Kościół nie może dopuścić aby w jego imieniu znalazło się w liturgii coś, co stoi w sprzeczności z tym co sam uznaje, albo w co wierzy" (s. 37).\n"Nie trzeba też sądzić, że pouczenia w encyklikach zawarte nie wymagają same przez się wewnętrznego poddania dlatego tylko, że papieże nie występują co do nich z najwyższą nauczycielską powagą. Albowiem i te rzeczy są przedmiotem tego zwyczajnego Nauczycielstwa, do którego także odnoszą się słowa: «Kto was słucha, mnie słucha», a nadto, co w encyklikach wykłada się i z naciskiem podkreśla, to zazwyczaj już skądinąd do nauki katolickiej należy. Jeżeli zaś najwyżsi Pasterze w dokumentach swoich o jakiejś kwestii, dotychczas dyskutowanej, dają rozstrzygające wyjaśnienie, dla wszystkich staje się jasnym, że w myśl i wedle woli papieży, nie wolno już uważać tej kwestii za rzecz podlegającą swobodnej dyskusji teologów" (Dz. 2313).\nOto na przykład mamy ponownie kanonistę George Smitha, który w artykule pochodzącym z Clergy Review z lat czterdziestych wyraźnie odnosi się do tego, w co katolicy muszą wierzyć.\n[Możliwość błędu. Błąd nie może być herezją. Koncepcję, że encyklika może ewentualnie zawierać nieścisłe stwierdzenie – ponieważ sama w sobie nie jest nieomylna we wszystkich aspektach – podzielają niektórzy, lecz jest ona jak najdalsza od sugerowania, by encyklika mogła głosić uprzednio potępioną doktrynę, czy mogła prowadzić dusze na manowce. Jest także jak najdalsza od poddawania myśli, iż taka błędna doktryna w encyklikach mogłaby się stać tak powszechną, że katolicy nie tylko, że nie podporządkowując się naukom encyklik, musieliby je czytać równocześnie z otwartymi podręcznikami teologii, aby stwierdzić czy jakimś szczęśliwym trafem ich nauczanie mogłoby się okazać ortodoksyjne...].\nI rzeczywiście, obowiązek przylgnięcia nawet do dekretów rzymskich kongregacji był często podkreślany przez papieży. Na przykład, za pontyfikatu papieża św. Piusa X zarządzono, że odmowa akceptacji nauczania Komisji Biblijnej pociągała za sobą ciężkie przewinienie nieposłuszeństwa względem autorytetu władzy i zuchwałości w stosunku do zdrowej doktryny (Dz. 2113). Cartechini mówi nam, że doktrynalne dekrety rzymskich kongregacji, promulgowane na mocy specjalnego papieskiego autorytetu stanowią wiążący doktrynalny nakaz (s. 117), i nawet gdy nie są one w taki specjalny sposób ogłaszane, a tylko przez ogólną władzę oddelegowaną już do kongregacji, to wciąż wymagają posłuszeństwa pod karą grzechu śmiertelnego (s. 118). A papież Pius IX zarządził w Tuas libenter (z 1863 roku, do arcybiskupa Monachium), że dla katolickich pisarzy i uczonych żadną miarą nie jest wystarczające przyjęcie dogmatów Kościoła "lecz muszą również się poddać decyzjom, które w sprawach dotyczących doktryny podejmują kongregacje papieskie, jak i tym artykułom doktryny, co do których powszechna i stała zgoda katolików utrzymuje, że są to prawdy teologiczne i wnioski tak pewne, że poglądy tym artykułom doktryny przeciwne, choćby nie mogły być nazwane heretyckimi, to jednak zasługują na teologiczną naganę (censuram)" (Dz 1684).\nLecz oczywiście, nie możecie przyjąć takiej postawy wobec kościoła soborowego, nieprawdaż? Jeżeli znacie i wierzycie zgodnie z niezmienną katolicką Wiarą, to nie możecie w żaden sposób wierzyć we wszystko to, czego uczy soborowa religia w dekretach Vaticanum II, w jej encyklikach, w powszechnym nauczaniu jej biskupów, w jej oficjalnie zatwierdzonych i używanych liturgicznych tekstach, w jej prawach i normach dyscyplinarnych. Tym bardziej nie możecie mieć przedstawionego przez Dom Guérangera nastawienia wobec kościoła, jaki wyłonił się z Vaticanum II, nie możecie jak dziecko trzymać się jego ręki, chwytać się każdego jego słowa, kochać go, podziwiać go, ochoczo pragnąc jego nauki o każdym czasie – ufać mu.\nPowiedziałem, że nie możecie tego uczynić. Przyszedł czas by zilustrować i udowodnić to twierdzenie. Dużo czasu poświęciłem naświetleniu doktrynalnego tła, aby mieć pewność, że uporządkowaliśmy nasze kryteria oceny. Mam nadzieję, że teraz uda mi się być bardziej zwięzłym.\nCartechini powiedział: "Kościół nie może dopuścić by w jego imieniu w liturgii znalazło się coś sprzecznego z tym, co sam uznaje albo w co wierzy" (s. 37).\nPapież Pius VI potępił jansenistyczny synod w Pistoi za sugerowanie, że "istniejące obrzędy liturgiczne przechowywane i zatwierdzone przez Kościół mogły w jakiejkolwiek części być wynikiem zapomnienia zasad, które powinny nim kierować" – nauczał on, że jest to niemożliwe ponieważ "Kościół, kierowany przez Ducha Bożego, nie może ustanowić dyscyplinarnych zasad..., które byłyby niebezpieczne albo szkodliwe" (Dz. 1533 i 1578).\nWidzicie natychmiast, że te cytaty – a jest ich o wiele więcej – od razu przekreślają najczęstsze "drogi ucieczki". Nie możecie przed nimi uciec powiadając, że Nowa Msza nie jest tak do końca obowiązkowa albo że nie stosuje się do całego Kościoła. Jeżeli soborowy kościół jest Kościołem katolickim to Nowa Msza niewątpliwie stanowi największą część "istniejących obrzędów liturgicznych przechowywanych i zatwierdzonych przez Kościół" i dlatego też Duch Święty strzeże ją by nie stała się nieprawowierna lub szkodliwa. Ściśle mówiąc, nie możecie nawet uciec się do ulubionej wymówki używanej przez Michaela Daviesa i zwolenników Indultu upierających się przy tym, że to tylko łacina się liczy. Ponieważ władze duchowne soborowego kościoła świadomie zatwierdziły błędne tłumaczenia na języki narodowe – na czele ze szczególnie złym tłumaczeniem spotykanym w [prawie] każdym języku na świecie gdzie słowa wypowiadane przy konsekracji wina "wylana za was i za wielu" przełożono jako "za was i za wszystkich". To heretyckie tłumaczenie jest teraz częścią istniejącego liturgicznego porządku przechowywanego i zatwierdzonego przez Kościół – nieprawdaż? Nasuwa się tylko pytanie... przez jaki Kościół?\n· Przetłumaczona formuła konsekracji istotnie zmienia słowa Chrystusa i jest nieważna zgodnie z nauką św. Tomasza, Soboru Florenckiego (Dz. 715), Ojców Kościoła i z rubrykami.\n· Brak prawdziwego ofertorium – zasadniczego [dla prawdziwego rytu] – zamiast niego wprowadzono żydowskie błogosławieństwo przed posiłkami.\n· Nakaz odczytywania słów konsekracji w formie opowiadania, a nie in persona Christi.\n· Aprobata (co najmniej) udzielona dla "Mszy" przodem do ludu, komunii na rękę, nadzwyczajnych szafarzy, zniesienie wszystkiego co pobudza cześć, szacunek – zmiany obmyślane w celu zniszczenia wiary w rzeczywistą obecność, w ofiarny charakter Mszy świętej, w konieczność wyświęconych składających ofiarę kapłanów.\n· Zupełny brak w nowym rycie i nowym katechizmie słowa albo nauki, że Msza jest ofiarą przebłagalną.\n· Zwracam uwagę na bardzo wartościową i klarowną broszurę ks. Cekady The Problems with the Prayers of the Modern Mass. Jest to analiza części stałych Nowej Mszy i tego jak wyłoniły się z wersji tradycyjnej. Wykazuje ponad wszelką wątpliwość, że nowa wersja części stałych Mszy została stworzona w oparciu o bezwzględną zasadę zniesienia lub zastąpienia wszelkich wzmianek o cudach, Boskim gniewie, niebezpieczeństwie zatracenia duszy, pokusach, zmysłowości, winie, oderwaniu od świata, istnieniu wrogów Świętego Kościoła i naszych dusz oraz wielu innych tematach. Wszystko zostało wymazane.\n1. Zezwolenie na udzielanie sakramentów niekatolikom. W Starym Kodeksie – kanon 731 (Zakazane jest udzielanie sakramentów Kościoła heretykom i schizmatykom, nawet jeżeli błądzą w dobrej wierze i proszą o nie, o ile najpierw nie odwołali swoich błędów i nie pojednali się z Kościołem). W Nowym Kodeksie, kanon 844/3+4, jest to teraz dopuszczalne dla wszystkich wschodnich heretyków i schizmatyków, jak również wielu innych niekatolików.\nOd 2000 lat Kościół stanowczo głosił, że oba te czyny są grzechem śmiertelnym. I w obu przypadkach jego nauka jest tak ewangelicznie święta jak tylko sobie możecie wyobrazić: Nie dawajcie psom tego, co święte, ani nie rzucajcie pereł waszych przed wieprze... a jeśliby i Kościoła nie usłuchał, niech ci będzie jako poganin i celnik.\nNie mam czasu by je tu wszystkie wymieniać, ale musimy wspomnieć o wolności religijnej, której została poświęcona cała deklaracja, a która to wolność niemal słowo w słowo przeczy nauczaniu papieża Piusa IX z encykliki Quanta cura – które powszechnie traktuje się za klasyczny przykład uroczystej definicji sformułowanej przez nieomylne nadzwyczajne Magisterium.\nNie udało się, ponieważ w obu przypadkach jego interpretacja jest nieobiektywna, skierowana do niego samego. I w obu przypadkach, wszyscy inni odczytali ją i doszli do przeciwnych wniosków. Na przykład, aż do Vaticanum II, papieże stanowczo podkreślali ciążący na narodach obowiązek wyznawania prawdziwej wiary i surowo upominali każdy niegdyś katolicki naród, który tego nie czynił. Jednakże, od Vaticanum II, nowi "papieże" domagali się od każdego katolickiego narodu na świecie aby usuwał ze swej konstytucji wszelkie oznaki uprzywilejowanego statusu prawdziwej wiary. Ogołocili także liturgię Kościoła z wszelkiej wzmianki (a było ich wiele) o dogmacie, że Chrystus musi panować nie tylko nad duszami pojedynczych osób lecz także nad państwami i instytucjami. Czy naprawdę mamy uwierzyć, że wszystko to należało jedynie do sfery doraźnych, politycznych korzyści? Albo, że w okresie lat 1958 – 1963 polityczne okoliczności w każdym narodzie zmieniły się tak radykalnie, że to, co było kiedyś doniosłym obowiązkiem stało się z dnia na dzień śmiertelnym grzechem?\nCzy rzeczywiście mamy uwierzyć, że Pius IX pomylił się co do prawdziwego znaczenia i zastosowania Quanta cura i potrzebował dr. Harrisona aby mu je wyjaśnił? Oraz, że Jan Paweł II źle zrozumiał prawdziwe znaczenie Vaticanum II i potrzebował Harrisona by mu je wytłumaczył? A jeżeli Jan Paweł przyjmie koncepcję wolności religijnej raczej w wersji Harrisona aniżeli w formie herezji Johna Courtney Murraya, to kiedy zamierza dać temu jakiś zewnętrzny wyraz?\nChciałbym zakończyć powracając do postawy jaką dobrzy katolicy powinni mieć wobec Kościoła. Chciałbym przytoczyć kilka słów z nieśmiertelnej pracy ks. Fabera: PRZENAJDROŻSZA KREW (THE PRECIOUS BLOOD).\nMusimy być oddani Kościołowi w najmniejszych myślach o nim.\nDar nieomylności jest zaledwie zogniskowaniem, punktem kulminacyjnym, uroczystym oficjalnym wyartykułowaniem, przebywania Ducha Świętego w Kościele. Podczas gdy – tak jak objawienie – wymaga on od nas absolutnego poddania serca i duszy, wszystkie pomniejsze zarządzenia oraz metody i rozporządzenia Kościoła wymagają powszechnej uległości, posłuszeństwa i czci, ze względu na to, że cały Kościół jest przybytkiem wypełnionym życiem Ducha Świętego.\n– Ks. F. W. Faber Cong. Orat. D.D., Burns and Oates, 4 wyd. ss. 187-9.\nZakładam, że żaden tradycyjny katolik nie może odnieść powyższego obrazu do Jana Pawła II i religii, której on przewodzi. Przyczyna tego zawiera się w fakcie stwierdzonym przez zagranicznego kardynała podczas 41 Kongresu Eucharystycznego w Stanach Zjednoczonych, który odbył się w 1969 roku w Filadelfii. Powiedział on: "Stajemy dziś w obliczu największego historycznego konfliktu jakiego ludzkość doświadczyła... Stajemy przed ostateczną konfrontacją pomiędzy Kościołem a antykościołem, Ewangelii z antyewangelią. Starcie to zawiera się w planach Boskiej Opatrzności".\n"Kiedy się kocha papieża, to nie zatrzymuje się na roztrząsaniu tego, co on zaleca albo nakazuje, nie zastanawia się jak daleko rozciąga się surowy obowiązek posłuszeństwa i nie stawia się granicy tej powinności. Kiedy się kocha papieża, nie zarzuca się mu, że nie wypowiedział się dość jasno, jak gdyby miał on obowiązek powtarzać każdemu do ucha swą wolę, tak często jasno wyrażoną, nie tylko ustnie viva voce (żywym głosem), lecz także poprzez listy i inne oficjalne dokumenty; nie poddaje się jego nakazów w wątpliwość pod pretekstem – jakże łatwo wysuwanym przez każdego kto nie chce być posłusznym – że nie pochodzą one bezpośrednio od niego, tylko z jego otoczenia; nie ogranicza się pola na którym może i powinien wykonywać swą wolę; nie przeciwstawia się autorytetowi papieża powagi innych osób, jakkolwiek uczonych, które są innego zdania niż papież. Poza tym, jak wielka by nie była ich wiedza, brakuje im świętości, gdyż nie może być świętości tam, gdzie jest różnica zdań z papieżem" (św. Pius X, do kapłanów Unii Apostolskiej, 18 listopada 1912 roku, AAS 1912, s. 695).\nJohn Daly (a)\n(a) "The Impossible Crisis" © 2009 John S. Daly


Ustecki węzeł uroczyście dofinansowany. Prawie 6 mln zł więcej na dworce | Głos Pomorza\nBogumiła Rzeczkowska 03.10.2019\nMarszałek województwa pomorskiego Mieczysław Struk podczas swojej czwartkowej trasy zatrzymał się w Ustce, która otrzymała dodatkowe środki z Unii Europejskiej na budowę transportowego węzła integracyjnego w Ustce.\nCałkowite koszty projektu to 44 mln zł. Początkowa wartość unijnego dofinansowania wynosiła 15,9 mln zł. Teraz to 21,8 mln zł. To prawie 6 mln zł więcej.\nNa projekt „Budowa transportowego węzła integracyjnego w Ustce” miasto otrzymało dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020.\nBudowa węzła komunikacyjnego to kapitalny remont budynku dworca kolejowego oraz budowa dworca autobusowego przy ul. Słupskiej, a także dróg i ciągów komunikacyjnych wokół węzła.\n14 par pociągów\n- Podpisujemy umowę na dodatkowe dofinansowanie tej inwestycji kwotą prawie sześciu milionów złotych i nie ukrywam, że te pieniądze dla nas są bardzo cenne. Tym bardziej, że zaangażowanie środków własnych miasta w tę inwestycję jest znacznie większe od tego pierwotnie planowanego, ale to pokazuje naszą pełną determinację - mówił burmistrz Jacek Graczyk. - Liczymy na to, że ten dworzec nie będzie stał pusty.\n- Ten projekt jest ogromnym sukcesem osobistym pana burmistrza, bo przypomnę, swego czasu projekt w ogóle nie był na liście projektów inwestycyjnych, bo miasto Ustka nie było przygotowane do jego realizacji - powiedział na wstępie marszałek Mieczysław Struk i nawiązał do trwającej modernizacji linii kolejowej 405. - Zapewniam państwa, że ten dworzec nie będzie stał pusty. Już w tej chwili zaplanowaliśmy czternaście par pociągów do Ustki i mam nadzieję, że w ramach kooperacji Słupsk-Ustka transport na tym odcinku będzie się zwiększać, zwłaszcza na linii kolejowej. Na tym nam bardzo zależy, żeby większość przewozów nie następowała za pośrednictwem autobusów. Niewątpliwie trzeba wykorzystać pociągi. Po to jest modernizowana linia 405.\nMarszałek wyjaśnił, że dodatkowe dofinansowanie regionalnych inwestycji stało się możliwe dzięki korzystnej sytuacji na rynku walutowym oraz oszczędnościom w realizacji innych projektów RPO.\nPrzypomnijmy, że aby rozstrzygnąć przetargi dotyczące budowy węzła usteccy radni dołożyli 14 mln zł z kasy miasta kosztem innych inwestycji.\nJednak nie na darmo. Prace, jak widać i w okolicy słychać, idą szybko, a według burmistrza, wykonawca mówi raczej o skróceniu niż przedłużeniu czasu robót.\nMiliony jak znalazł\nUroczyste podpisanie aneksów przez marszałka do umów na lokalne inwestycje oraz przekazanie symbolicznych plansz-czeków z wysokością dofinansowania odbyło się także w Lęborku, Miastku oraz Kartuzach.\nWsparcie otrzyma łącznie 56 projektów, w tym nowe programy. Cała kwota to ponad 78,8 mln zł.\nMaciej Bienert 06.10.2019 08:49:08\nW Słupsku zrobią tramwaj różnorodności i paradę gejów oraz sfinansują seksualizacje dzieci szkolnych\nOjka 04.10.2019 09:18:55\nW Słupsku są ładne murale i niedźwiadki. I jeszcze Pani Prezydent sprząta.\nGość 04.10.2019 04:29:35\nPO-KO tonie jak titanik nie pomoże wam ani koło ratunkowe,ani telefon do przyjaciela.\nGość 03.10.2019 22:23:38\nA co z nowym peronem w Słupsku naprzeciwko aqłaparku.Nikt sie ta inwestycja nie interesuje ani władze Słupska miejskie czy powiatowe oraz ich radni za co ci bezradni biorą kase co miesiac przed wyborami obiecują po" kilogramie złota dla kazdego Słupszczanina" a jak dorwia sie do stolków to robia zwrot o 180 stopni do ludzi i spraw miasta czy regionu.\nGość 03.10.2019 21:09:41\n3 października, 18:47, Gość:\nRządzą w mieście platfusy, komuniści i jej odłamy czego wy się spodziewaliście?\nNie narzekajcie, nie narzekajcie. Dziś One z Pis obiecali wybudowanie nowego dworca PKP w Koszalinie za ..... 15-20 milionów złotych. (GK24)\nGość 03.10.2019 19:19:11\nCo tam robi ta wawrowska ?\n...... 03.10.2019 19:09:36\na od pis-uarów to masto co dostało ? pisi smarku\nGość 03.10.2019 18:47:46\nMAC 03.10.2019 17:56:52\nMOŻE SŁUPSCY RADNI NIECH JADĄ NA PRZESZKOLENIE DO USTKI.a SPOŁECZEŃSTWO NIECH DALEJ WYBIERA ZBOCZECÓW I NIEUDACZNIKÓW DO RZĄDZENIA.\nGość 03.10.2019 17:26:01\ni bardzo dobrze ! Może się skończy dyktowanie warunków i cen biletów u przewoźników. [wulgaryzm] 8 czy 9 zł prawie za bilet a przejazd starym rzęchem z Ramzesa czy PKS. To żenada. Przyjedzie ładny pociąg za 5-6 zł i pojadę. Nie tylko ja. POJADĄ TŁUMY\ni bardzo dobrze. I Ramzesik and PKS, Nord się uciszą\nGość 03.10.2019 17:25:38\nGość 03.10.2019 17:23:56\nA w Słupsku co??figa z makiem,nic się nie dzieje.\nnic nowego - ani stare komuchy ani młodsi geje czy damy w czerwieni tego miasta na lepsze nie zmienią, pomieszani PO (KO) także\nGość 03.10.2019 17:10:10


Marcin Stalij objął nowo utworzone stanowisko chief innovation officera w Leo Burnett Group Polska. Poprzednio pełnił funkcję head of digital production w agencji Leo Burnett, gdzie jego obowiązki przejmie Joanna Jarocka.\n- Potrzebowaliśmy osoby, która płynnie połączy naszą ofertę offline i niezwykle dynamicznie rozwijające się kompetencje online. Rolą Marcina jest nie tylko migracja koncepcji do poszczególnych kanałów i efektywne wprowadzanie najnowszych rozwiązań technologicznych z obszaru web i mobile, ale przede wszystkim dbanie o możliwie najwyższy poziom spójności każdego proponowanego rozwiązania na poziomie strategicznym - opisuje Tomasz Hilt, CEO Leo Burnett Group Polska. - Marcin po awansie będzie osobą wspierającą wszystkie agencje grupy. Jestem przekonany, że jego obecność i doświadczenie przełożą się na poziom innowacyjności we wszystkich kampaniach, które przygotowujemy dla naszych klientów - przekonuje Hilt.\nMarcin Stalij przez ostatnie pół roku pełnił funkcję head of digital production w agencji Leo Burnett. Jego obowiązki w niej przejmie Joanna Jarocka, która objęła stanowisko digital project supervisora. Poprzednio pracowała w K2, prowadząc projekty m.in. dla PKO BP, Coca-Coli i Grupy PZU.\nZ kolei Stalij wcześniej pracował w agencjach Plum, K2, A2 Multimedia, Kalicińscy.com, Ogilvy Interactive oraz Quartic. Specjalizuje się w user experience oraz rozwiązaniach z obszaru programmatic marketing. Ogółem produkcją digitalową zajmuje się od 9 lat.\nDołącz do dyskusji: Marcin Stalij chief innovation officerem w Leo Burnett Group Polska


Dolar najniżej od 2 lat - Amronet.pl\nDolar najniżej od 2 lat\nPodczas dzisiejszej sesji ukazuje kontynuację słabości dolar amerykańskiego. Eurodolar podbił do 1,19647 USD, co jest największym spadkiem dolara od września 2018 r. Sytuacja ta podbija także ceny walut wschodnich, w tym PLN. Już wczoraj kurs dolara do polskiej waluty spadł poniżej poziomu 3,7 zł, przy czym minia wynoszą 3,6570 zł. Oznacza to, że kolejnym poziomem wsparcia będzie poziom 3,61-3,64 zł.\nDolar amerykański ostatnimi tygodniami, nie radzi sobie zbyt dobrze – co więcej rekordy S%P500 pokazują, że taka sytuacja może trwać nadal. Jeśli chodzi o pozostałe waluty to podczas porannej sesji okazały się następujące kursy: kurs euro – 4,3719 zł, kurs franka szwajcarskiego: 4,0541 zł, kurs funta szterlinga: 4,8510 zł.


ArtBazaar - Kolekcjonowanie Sztuki Najnowszej: Sztuka komiksu – Tadeusz Baranowski\nPosted by Krzysztof Masiewicz at 10:57 AM\nNareszcie zaprezentowaliście coś wartoŚciowego, dobrze że nie w dziale ŚWIERŻO MALOWANE.\nAle dlaczego tak krótko...\nznam od dziecka i cenię / jednak ta publikacja nie posluzy Waszym interesom najlepiej..\nte rzeczy są lepsze od wszystkiego Co dotychczas pokazywaliscie jako objawienia polskiej sztuki..\nuzmyslowiliscie mi wlasnie, ze mam w domu kolekcję rarytasów i ze znacznie lepszym rozwiązaniem jest udanie sie do antykwariatu w celu rozbudowania kolekcji komiksów niz zakup potworności promowanych przez Was nieudałków :)\nhe he popieram :)\nJa też. Zawsze chodziło nam o inspirację do działania. Do szukanie własnych wyborów.\nczemu na waszym radarze niema jeszcze Marcina Kowalika ? -\nUrodzony w 1981 roku w Zamościu, ukończył z wyróżnieniem tamtejsze Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych. Studia na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Adama Wsiołkowskiego w 2006 roku.\nObecnie kończy studia doktoranckie na ASP w Krakowie.\nUprawia twórczość z zakresu malarstwa, grafiki cyfrowej, instalacji oraz obiektów.


Tajemnice Ewangelii - opis produktu:\nTajemnice Ewangelii to monumentalne albumowe wydanie na Rok Wiary znakomitych komentarzy do Ewangelii autorstwa ks. prof. Edwarda Stańka. Jest to bezcenna propozycja do domowej biblioteki, która przez lata służyć będzie jako doskonały przewodnik dla wszystkich pragnących zadbać o własny duchowy rozwój. Pomoże ubogacać życie rozważaniem i wcielaniem w czyn słów Ewangelii. Słowo Boże, mimo że zapisane tysiące lat temu, jest ciągle żywe. Wpływa bowiem na nasze decyzje i pomaga nawiązywać kontakt z Bogiem. Dlatego też ta wielka księga z Dobrą Nowiną powinna się znaleźć w Roku Wiary w każdym katolickim domu! `Ewangelia jest skarbem, jaki Kościół wkłada w ręce każdego wierzącego człowieka. Potraktowanie jej jako koncepcji wychowania należy już do tych, którym zależy, by stać się uczniem Jezusa... W naszym pokoleniu właściwie już nikt nie będzie się mógł wymówić, że nie miał dostępu do Ewangelii. Jej tekst znajduje się prawie w każdym domu. Trudno też będzie chrześcijaninowi wyjaśnić dlaczego za Architekta swojego życia nie obrał Chrystusa.` Autor\nKsiążka Tajemnice Ewangelii pochodzi z wydawnictwa Rafael. Autorem książki jest Edward Staniek. Należy do gatunków: religie i mitologie, religie, katolicyzm. Książka Tajemnice Ewangelii liczy 496 stron. Jej wymiary to 210x275. Oprawa jest twarda.\n-20% Tajemnice Ewangelii książka


Pandres | 2 Beskidzka Drużyna Wędrowników "Przyczółek"\nArchiwa autora: Pandres (Patryk Polański)\nphm. Patryk Polański HR vel. Pandres - drużynowy 1BDH w latach 1997-2001, drużynowy 2BDW w latach 2002-2012, były hufcowy Hufca Harcerzy na Podbeskidziu. Miłośnik rosyjskiej motoryzacji w szczególności UAZ'ów.\n11 lat 2BDW „Przyczółek”\nAutor: Pandres Kategoria: Drużyna\nKolejny rok minął. 2BDW "Przyczółek" ma już 11 lat :-). Ciecze się z tego niezmiernie. … czytaj dalej\nNowy drużynowy 2BDW – Hogan\nNowy drużynowy 2BDH „Przyczółek” – Jan Hogan Garus. Dostałeś dziś sznur granatowy, tak bardzo chciałeś sznur ten mieć stałeś się druhem drużynowym, masz w swoich dłoniach miecz… z piosenki pt. Granatowy (sznur) Życzymy Hoganowi samyc … czytaj dalej\n10 lat 2BDW „Przyczółek”\n11 listopada 2012 roku minęło 10 lat jak istnieje nasza drużyna. 10 lat to szmat czasu. Ale dwójka poradziła sobie całkiem nieźle. Oczywiście były wzloty i upadki, ale wciąż trwamy na posterunku. … czytaj dalej\nŻyczenia Świąteczne od 2BDW\nAutor: Pandres Kategoria: Drużyna Tagi: życzenia\nJak obyczaj każe stary, według ojców naszych wiary, chcemy złożyć Wam życzenia z dniem Bożego Narodzenia. Niech ta Gwiazdka Betlejemska, która wschodzi tuż po zmroku, da Wam szczęście i pomyślność w nadchodzącym Nowy Roku. … czytaj dalej\n5 lat 2 BDW „Przyczółek”\n11 listopada tego roku minęło 5 lat jak istnieje nasza drużyna. Przez te lata drużyna służyła swoją pomocą całemu hufcowi, taki też był nasz cel. Myślę, że zadanie nasze wykonaliśmy i wykonywać nadal będziemy. … czytaj dalej


Przywitaj sie, napisz parę zdań o sobie - Strona 3 - Forum portalu GOŁĘBNIK.PL\nRejestracja: śr lis 11, 2009 4:10 pm\nSkontaktuj się z sewer\nPost autor: sewer » pn lis 16, 2009 6:32 pm\nWitam wszystkich pasjonatów gołębi. Mam na imie Seweryn i mieszkam kilka kiometrów od Łodzi. Moja przygoda z gołębiami zaczeła się jakieś 10 lat temu. Posiadam około 60 ptaków z którch większość to krótkodziobe.\nPost autor: Adrian » wt lis 24, 2009 9:05 pm\nWitam mam na imię Adrian,mam 17 lat i hoduję gołębie ozdobne:kingi,pawiki i wywrotki.W moim domu gołębie były od zawsze,ponieważ tato z bratem hodują gołębie pocztowe.\nRejestracja: pn gru 28, 2009 7:43 pm\nLokalizacja: Biskupice Lubelskie\nSkontaktuj się z Scorpions\nPost autor: Scorpions » wt gru 29, 2009 5:21 pm\nWitam wszystkich w końcu się zarejestrowałem na tą stronę po miesięcznym śledzeniu .\nWięc Mam na Imię Łukasz mam 18 lat jestem z okolić Lublina a dokładnie Biskupice Lubelskie, od 8 lat zajmowałem się głównie terrarystyka, akwarystyka i ptakami egotycznymi ( nie wiem czym bym zliczył wszystko ale mógłbym jak ktoś jest zainteresowany ) Mam zamiar teraz hodować gołębie chce zacząć od Mewek Polskich, nie wiem czy dobry pomysł no ale mam nadzieje że mi się uda....\nPozdrawiam wszystkich gołębiarzy.\nPost autor: Scyzoryk16 » ndz mar 14, 2010 7:47 pm\nWitam wszystkich nazywam się Artur hoduje gołębie takie jak wiedeńskie wysoko lotne i bociany kostkowe biało loty niebieskie I BUDAPESZTY ŻÓłTE WYSOKOLOTNE\nOstatnio zmieniony pn mar 15, 2010 8:37 pm przez Scyzoryk16, łącznie zmieniany 2 razy.\nPost autor: Michał » ndz mar 14, 2010 8:44 pm\nWitam wszystkich nazywam się Michał. Pochodzę z województwa mazowieckiego a dokładniej mieszkam we wsi Policzna.Mam lat 13 i hoduje Niemieckie Wystawowe, pawie, rzeszowskie, krymki polskie, a w przyszłości chciałbym zakupić loczki, szeki polskie, perukarze i kingi.\nRejestracja: pn kwie 05, 2010 8:27 pm\nSkontaktuj się z Ozdobny\nPost autor: Ozdobny » pn kwie 05, 2010 9:43 pm\nWItam wszystkich nazywam sie Marcin mam 15lat mieszkam w Krzesławicach jakies 50-60km od Krakowa gołebie hoduje od 3 lat\nposiadam ok.-30gołebi pocztowych(wraz z dziadkiem ok.70)\nw przyszłości chciałbym nabyc kariery i kingi\nPost autor: wito » pt kwie 16, 2010 10:21 pm\nWitam, mam na imię Witek mieszkam w okolicy Sieradza. Hoduje rasy: sroczka polska krótkodzioba, wywrotek mazurski, krymka białostocka oraz stadko rollerów angielskich 2 pary wywrotków naziemnych i mamki. Hodowałem gołębie od 15 lat z małą przerwą. Aktualnie w moich gołębnikach jest około 60 sztuk ptaków. Pozdrawiam.\nPost autor: Milo117 » śr kwie 21, 2010 2:03 pm\nWitam ! Nazywam się Emil i mam 15 lat . Gołębie hoduje od 2007 r . Na początku tego roku syraciłem 60 % moich gołębi z powodu kręćka. Miałem takie rasy jak : koszua , olbrzym węgierski , king , ryś polski i inne. Obecnie mam felegyhazery , komarneńskie , sokoły gdańskie , murzynki lotne , widyny , loczki ,standardy pocztowe i może w najbliższym czasie garłacze walenckie. Pozdrawiam hodowców i życze bardziej udanych lęgów niż moje tegoroczne !\nPost autor: KERIM » ndz maja 09, 2010 11:44 pm\nWitam mam na imię Mirek, lat 18 mieszkam w okolicach Radzymina. Gołębiami interesuje się od lat najmłodszych w rodzinie wujkowie i tato hodowali golebie wiec to również wciągneło i mnie.\nRejestracja: pt kwie 16, 2010 7:33 pm\nSkontaktuj się z Adam_Pisz\nPost autor: Adam_Pisz » wt maja 11, 2010 7:20 pm\nMam na imię Adam, mieszkam w Piszu na mazurach, mam 15 lat a gołębiami interesuję się od kiedy pamiętam. Zapoczątkował to na pewno u mnie tato bo zabierał mnie na giełdę i wtajemniczał mnie razem z dziadkiem w tę drogę. Najbardziej podobają mi się Sokoły Gdańskie i takowe chowam. Chociaż ostatnio siła wyższa wyprzedałem większość hodowli i zostało mi 2 sztuki. Jest to spowodowane tym, że przed domem dziadka, za i dookoła w pewnej odległości jest od razu las a co za tym idzie jastrząb. Jest z nim wielki problem, gdyż opłatę pobiera, a jak pobiera to zabiera najlepsze. Chciałbym aby moje ptaki nie dawały się tak jastrząbkowi, ale nie wiem jak to obejść .\nPost autor: Martynluter » pn maja 24, 2010 4:49 pm\nWitam wszystkich miłośników i hodowców gołębi. Mam na imię Marcin mieszkam w Warszawie. Gołębiam zainteresował mnie mój dziadek i odkąd pamietam była to jedna z najwiekszych pasji. Niestety po jego śmierci musiałem zlikwidować swoją hodowlę w wieku 17 lat. Po 15latach przerwy udało mi się namówić kolegę Adama i zaczynam wszystko od początku w Wołominie. Hoduję obecnie głównie sokoły gdańskie i trochę krótkodziobów. Pozdrawiam wszystkich.\nPost autor: Chaczins » wt maja 25, 2010 7:06 pm\nNa imię mi Eryk, mam 16 lat. Mieszkam w Łodzi. Obecnie buduję gołębnik, co do gatunków- jeszcze nie zdecydowałem, lecz bardzo podobają mi się Mulemansy i temu podobne.\nPost autor: roller » pt maja 28, 2010 1:45 pm\nWitam mam animie Grzegorz hoduje rollery angielskie oraz garłacze śląskie koroniaste jako mamki pochodzę z Wielkopolski maa możne ktoś namiary na użytkownika forum WITO z okolic Sieradza????\nPost autor: Szymon » pn maja 31, 2010 10:28 pm\nMam na imie Szymon hoduje gołęmbie z bratem Konradem takie rasy jak turkot bucharski krymka polska garłacz pomorski wywrotek mazurski hoduje gołęmbie od sierpnia 2009r. Ja mam 14 lat a brat 11 mieszkam w wojewudztwie kujawsko-pomorskim myśle że hodowac je będe w dalszych latach mojego życia .\nPost autor: Miker » pt cze 18, 2010 4:54 pm\nMam na imię Michał, gołąbki hoduje od ładnych paru lat. Rasy którę hoduję to PDL (srebrniaki, pasiaki, perłowe oraz sroki łowickie) i budapesztańskie wysokolotne. Byłem użytkownikiem starego forum na tym bywam często ale do tej pory tylko w charakterze gościa. Postanowiłem to zmienić.\nRejestracja: wt sty 26, 2010 7:02 pm\nSkontaktuj się z lxd2bartek\nPost autor: lxd2bartek » czw lip 22, 2010 9:21 pm\nMam na imię Bartek mam 19 lat mieszkam w Częstochowie.Hodowałem dwa lata gołąbki rożnej rasy(pocztowe,tiplery,pawik,winery)ale niestety musiałem ja zlikwidować bo nie miałem zbytnio warunków mam zaraz za gołębnikiem wysoki las i nie mogły trafic do gołebnika:)Teraz sie troche zmieniło kupiłem sobie działke i mam zamiar tam zacząć hodowac gołąbki rasy pawik.\nPozdrawiam wszystkich gołębiarzy:):)\nPost autor: Garłacze :) » czw lip 29, 2010 11:30 pm\nWitam. Mam na imię Waldek i mam 17 lat, mieszkam we wsi niedaleko Bielska-Białej woj. Śląskie. Gołębie hoduję od 8 lat początkowo nieudolnie teraz zaczynam odnosić małe sukcesy w rasie garłacz górnośląski koroniasty (ok. 60 sztuk) oprócz garłaczy posiadam także gołębie pocztowe jako mamki (ok. 25 sztuk). Pomimo młodego wieku dożo wiem o rasach gołębi i o ich chorobach. Oczywiście wszystko zawdzięczam bratu który wszystkiego mnie nauczył, skończył on studia weterynaryjne. Teraz nic tylko hodować.\nOstatnio zmieniony śr lis 09, 2011 7:03 pm przez Garłacze :), łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: MALY 84 » wt sie 03, 2010 1:53 pm\nWitam mam 26lat i juz od roku hoduje gołebie roznych ras tzn: Mewka Polska, Motyl Warszawski ,Wywrotek Mazurski , Krymka Polska ,Mewka Staroniemiecka oraz od jakis 2 miesiecy Garłacze Górnoslaskie Koroniate pozdrawiam wszystkich milosnikow ptakow\nRejestracja: pn sie 02, 2010 8:30 pm\nSkontaktuj się z valdi1\nPost autor: valdi1 » wt sie 03, 2010 7:32 pm\nWitam,mam na imię Waldek z Bielska-Białej ,hoduje gołębie wysokolotne,są to tiplery i zamojskie,Pozdrawiam wszystkich hodowców gołębi\nPost autor: robi68 » ndz paź 03, 2010 12:53 pm\nWitam wszystkich. Mam na imię Robert. Obecnie posiadam garłacze czeskie łapciate, wcześniej 20 lat lotowałem gołębiami pocztowymi. Mieszkam w Oświęcimiu.\nPost autor: szymekC » ndz paź 03, 2010 2:00 pm\nWitam,mam na imię Szymek mam 16 lat, mieszkam w małej miejscowości Tuczępy 60km od Kielc.Gołębie hoduje od 5 lat.Gołębie w mojej rodzinie były od zawsze.Rok temu zmieniłem profil hodowli na Kuraka Modeńskiego.Od tego czasu hoduje tylko je,mało jest hodowców tych ptaków w mojej okolicy.Według mnie to najładniejsze ptaszki Pozdro\nPost autor: kamil115 » pt paź 08, 2010 10:15 am\nWitam. Mam na imie kamil hoduje takie gołębie jak murzyny szmalkandzkie we wszystkich kolorach, kingi żółte i czerwone polne saksońskie niestety mam tylko niebieskie\nRejestracja: śr paź 06, 2010 5:22 pm\nPost autor: Gołąb » pt paź 08, 2010 6:33 pm\nWitam. Mam na imię Krystian mieszkam w Tułowicach koło Sochaczewa. Gołębie hoduje mój tata, jakiś rok ale kiedyś już miał gołębie. I mnie zainteresował hodowlą gołębi. nie znam się zabardzo na tym ale tata mnie nauczy i będzie mi pomagał. POZDRO\nPost autor: Tamiczek » ndz paź 10, 2010 7:51 pm\nGołębie mam dopiero od ponad 2ch lat.\nZaczęło się od miastowego, uratowanego spod kół samochodu.Jechałam razem z córką, nagle w auto jadące z naprzeciwka uderzył ptak.Kierowca pojechał dalej,chociaż gołąb upadł na ziemię pomiędzy jadące auta.Córka w krzyk, ja po hamulcach.Włączyłam awaryjne i biegiem do nieszczęśnika. Był to młodziak i chyba jego pierwszy lot. Weterynarz stwierdził złamane skrzydło i delikatnie dał do zrozumienia,ze może mieć też obrażenia wewnętrzne. Jeśli przeżyje noc- to będzie żył.\nZabrałam go do pracy, gdzie jest praktycznie mój drugi dom( z uwagi na czas, który tam spędzam) i,nakarmiłam kupionym w sklepie zoologicznym ziarnem,napoiłam wodą .Usadowiłam go w koszyku ze ścinkami materiałów,żeby miał ciepło.\nNie przeżył nocy....\nNie miałam odwagi powiedzieć córce prawdy...Znalazłam adres tzw.ochronki dla zwierząt na drugim końcu miasta i dowiedziałam się,że mają jakiegoś gołębia ze złamanym skrzydłem.Pojechałam tam i adoptowałam go.To był dorosły ptak,ale postanowiłam tak długo trzymac córkę z daleka od zakładu ile się da, by jej pozniej wmówić,ze przecież ten uratowany tak urósł. A propos-Młoda miała wtedy16 lat, ale do dziś przeżywa krzywdę zwierząt i ludzi bardziej,niż jej rówieśnicy.Tak, wiem,że to wina mojego wychowania....\nNarwin, bo tak go nazwaliśmy, szybko się zaklimatyzował, i zrobił się z niego nie lada cwaniak.Wypuszczaliśmy go z klatki na stojące na ganku biurko, które od razu wziął w posiadanie.Chodził po nim jak paw i nikomu nie pozwalał go dotknąć.\nUdało mi się 2 tygodnie utrzymać Młodą z dala od ptaka i gdy przyszła-uwierzyła,że to tamten uratowany spod kół.\nJezdziłam wtedy na rynki do Kutna, gdzie stali gołębiarze. Często z nimi rozmawiałam i któregoś razu pod płotem chodził sobie jakiś gołąbek. Zabrałam go,bo by go koty zjadły, a on nie latał.Dałam mu na imię Ptysiek.\nPózniej była Fiona i Dzióbek-podarowane przez któregoś z gołębiarzy (berlinki). Następnym był Ciapek (sroka polska), któremu pijaczki chcieli lepek ukręcić.\nW tym czasie odszedł-pomimo leczenia- Ptysiek , Dzióbek i Narwin. Tego drugiego nawet nie zdążyłam zacząć leczyć. ;-(\nPtyśka mi bardzo żal. Dziś wiem, że był jakimś mieszańcem, ale przez to był wyjątkowy i naprawdę był piekny. (mam jego zdjecia).\nKtóregoś razu stojąc przy gołębiarzach usłyszałam rozmowę:\n-Ile za te ?\n-Po 5 zł.\nObejrzałam się. Facet miał w klatce winerki, jeszcze niewypierzone do końca, takie ze śmiesznie sterczącymi piórkami. Piszczały przytulone do siebie.\n-Biorę je-powiedziała baba sięgając po portfel.\n-Wezmie pani jeszcze tę parę.To ich rodzice, jeszcze je karmią.\n-Nie potrzebuję.Te biorę na rosół.\n-Po ile? Po 5zł? Ja je od pana kupuje po 10!- szybko sięgnęłam najpierw po pisklaki i już z młodziakami za pazuchą wcisnęłam zdziwionemu facetowi pieniądze, a zaskoczonemu babsztylowi powiedziałam prosto w twarz:\n-A pani ich nie zeżre! O!!\n-Boże jedyny, przecież one jeszcze same nie umieją jeść!-stwierdził z przerażeniem mój mąż ,a pózniej uczył mnie poić je z ust. Miał kiedyś , za młodych czasów, kiedy mieszkał na Śląsku pocztowe gołębie. Dlatego z pewnym pobłażaniem patrzył na moje znoszenie "ptic" i -pomimo sprzeciwów-angażował się w naszą powoli powiększajacą się hodowlę.\nWiele musiałabym napisać o moich ptakach, chociaż jest ich tylko 29 sztuk( na dzień dzisiejszy. Z młodymi bywało prawie 40 Prawie każdy ma imię.\nTeraz mamy 2 pary pawików i po parze: Książe i Księżna(mewki orientalne- bluety), Loczek i Loczkowa( wiadomo;-), Krymek i Krymkowa (odmiana polska), Kurczakowa, Czupurkowa, Kropek, Młodziak i jedno-płci nieznanej( to winerki), dolnośląskie łapciate (szukam ładnego samca), Ciapek i Ciapkowa,(sroka polska, podbródek) ,samotna czarna Małgośka szuka Jaśka( czarny wywrotek mazurski), Bitny i Fiona (para mamek), oraz Miluś, który okazał się Milusiową (mewka blondyneta).\nOna jedna mieszka z nami w domu, biega za mną jak pies.A nawet nie jak pies, bo nasza suczka więcej śpi i nie pilnuje mnie tak dobrze jak Miluś-owa. Właśnie- po domu biega, nie lata, choć w pracy, kiedy ją tam zawożę, to poleci czasem nawet na dach. Wygrzeje się, pochodzi...Jednakże wystarczy ją zawołać-już siedzi mi na głowie, lub ląduje na ganku, by szybciutko potuptać do biura. Kiedy to piszę przysypia obok laptopa na biurku,od czasu do czasu uchyla powieki by zagruchać. Przechodzimy teraz czas zalotów, więc mam przerąbane-non stop miłość: gru-gru i gru-gru, wkładanie mi dzioba do nosa i ust, całowanie i niezmordowane nawoływanie mnie.\nOj, zaczęła się myć- bedzie całowanie!\nPost autor: wscekly4405 » ndz paź 10, 2010 8:53 pm\nfajnie że są panie które tak bardzo kochają gołębie pozdrawiam i życzę powodzenia w dalszej hodowli


Wykaz instytucji pozaszkolnych udzielających wsparcia w sytuacjach wymagających pomocy psychologiczno – pedagogicznej i wychowawczej – Szkoła podstawowa nr 8\nInstytucje pozaszkolne udzielające wsparcia w sytuacjach wymagających pomocy psychologiczno – pedagogicznej i wychowawczej\nTelefon (22) 774-38-14\nTelefon (22) 766-16-99\nAdres e-mail poradnia@ppplegionowo.pl\nOferta poradni: opiniowanie, działalność orzeczeniowa, poradnictwo zawodowe, dyżur psychologiczny\nStały dyżur psychologa od wtorku do czwartku w godzinach 16.00 – 18.00.\nZgłoszenia bez zapisów.\nNa dyżur psychologiczny zapraszamy:\nrodziców, opiekunów prawnych,\ndzieci i młodzież w wieku szkolnym,\nRodziców małych dzieci zapraszamy na spotkania z psychologami w ramach dyżuru bez dzieci.\nWizyta w poradni w godzinach popołudniowych oraz rozmowa dorosłych jest dla małego dziecka nużąca, dlatego okazuje ono zniecierpliwienie, które utrudnia spokojne omawianie zgłaszanych problemów.\nKiedy warto zgłosić się na dyżur:\ndziecko przeżywa trudności emocjonalne – jest smutne, wycofane z kontaktu, doświadcza lęków, wybuchów złości, dużej zmienności nastrojów;\nwystępują nieuzasadnione medycznie objawy somatyczne (bóle brzucha, głowy, mdłości, moczenie, nawykowe zaparcia, tiki nerwowe itp.);\ndziecko ma trudności w nawiązaniu satysfakcjonujących relacji rówieśniczych;\ndziecko przejawia niechęć lub odmawia chodzenia do przedszkola lub szkoły;\nwystępuje podejrzenie eksperymentowania przez dziecko z używkami;\nuczeń w wieku gimnazjalnym lub ponadgimnazjalnym potrzebuje porady zawodowej;\nrodzic lub rodzice doświadczają problemów emocjonalnych (trudności w kontrolowaniu złości, lęki, przygnębienie, rozchwianie emocjonalne);\nrodzic lub rodzice doświadczają problemów wychowawczych (trudno im wyegzekwować posłuszeństwo dziecka, nie wiedzą jak reagować na określone zachowania dziecka, brak spójnego, konsekwentnego i skutecznego systemu oddziaływań wychowawczych);\nwystępują trudności w relacjach rodzinnych (konflikty, przemoc, uzależnienia, konflikt okołorozwodowy);\ndziecko, rodzic, bądź rodzina ma za sobą trudne przeżycia (utrata bliskiej osoby, wypadek komunikacyjny, ciężka choroba, doświadczenie przemocy, wykorzystania seksualnego, rozwód);\nzapraszamy także nauczycieli potrzebujących konsultacji dotyczących wykonywanej pracy w związku z doświadczanymi trudnościami merytorycznymi (praca z uczniem o specjalnych potrzebach edukacyjnych), emocjonalnymi i wychowawczymi;\nW wyniku konsultacji na dyżurze można uzyskać:\nlepsze rozumienie przeżywanych problemów umożliwiające wypracowanie strategii radzenia sobie z nimi;\nporadę i wskazania dotyczące dalszego postępowania;\ninformację o specjalistycznych placówkach świadczących pomoc specyficzną ze względu na charakter zgłoszonego problemu.\nRozmowa z psychologiem na dyżurze trwa ok. 40 min. Po takim spotkaniu nie wydajemy opinii. Bywa, że po konsultacji na dyżurze, zalecane jest przeprowadzenie badania psychologicznego.\nPoradnie zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży (w ramach NFZ)\nZAKŁAD PSYCHOLOGII KLINICZNEJ DZIECI I MŁODZIEŻY\nWARSZAWA OCHOTA, ŻWIRKI I WIGURY 63A\n022 317 91 88 I 022 317 91 89\nWARSZAWA MOKOTÓW, SIELECKA 22\nWARSZAWA MOKOTÓW, JANA III SOBIESKIEGO 9\nWARSZAWA PRAGA-POŁUDNIE, ABRAHAMA 16\n22 810 44 36\nWARSZAWA, PUŁAWSKA 87/89\nSPECJALISTYCZNA PRZYCHODNIA LEKARSKA VITAMED\nWARSZAWA PRAGA-PÓŁNOC, WILEŃSKA 18\n22 4738937, 22 4738794\nWARSZAWA URSYNÓW, ZAMIANY 13\nGABINET PZP DLA DZIECI I MŁODZIEŻY JAG.\nWARSZAWA PRAGA-PÓŁNOC, JAGIELLOŃSKA 34\nWARSZAWA, DZIELNA 7\n22 468 25 39\nSAMODZIELNY PUBL ZESP ZAKŁ LECZNICTWA OTWARTEGO WARSZAWA-ŻOLIBORZ\nWARSZAWA ŻOLIBORZ, KOCHOWSKIEGO 4\n22 839 38 13\nWARSZAWA WOLA, MARCINA KASPRZAKA 17 A\nWARSZAWA, PILICKA 21\nWARSZAWA WAWER, ALEJA DZIECI POLSKICH 20\nSAMODZIELNY PUBLICZNY ZAKŁAD OPIEKI ZDROWOTNEJ WARSZAWA WOLA – ŚRÓDMIEŚCIE\nWARSZAWA WOLA, SZLENKIERÓW 10\n022 632 37 94 022 632 42 50\nSZPITAL DZIECIĘCY IM. PROF. DR. MED. JANA BOGDANOWICZA SAMODZIELNY PUBLICZNY ZAKŁAD OPIEKI ZDROWOTNEJ\nWARSZAWA PRAGA-POŁUDNIE, NIEKŁAŃSKA 4/24\nPORADNIA ZDROWIA PSYCHICZNEGO DLA DZIECI, MŁODZIEŻY I ICH RODZIN\nPoradnie psychologiczne w ramach NFZ\nSAMODZIELNY ZESPÓŁ PUBLICZNYCH ZAKŁADÓW LECZNICTWA OTWARTEGO WARSZAWA OCHOTA\nWARSZAWA OCHOTA, SKARŻYŃSKIEGO 1\n05-120 Legionowo , ul. Aleja 3 Maja 28\ntel / fax (0-22) 774-08-66, (0-22) 774-28-37\nAdres elektronicznej skrytki podawczej na ePUAP: /g34wm5v9fh/skrytka\nKatarzyna Zaliwska -. wew. 115\nHalina Kuźmińska – wew. 123\nZofia Dobrzyńska – wew. 124\nHanna Kosewska – wew. 112\nElżbieta Brulińska – wew. 122\nHanna Stefanik – wew. 124\nJolanta Wojciechowska – wew. 115\nAnna Jezierska – wew. 123\nMonika Kajka – wew. 113\nMonika Głuchowska – wew. 122\nAnna Sokołowska – wew. 114\nMarta Ziemak-Seledyn – wew. 114\nJulitta Litner – wew. 122\nCezary Kaczkowski- wew. 113\nŻaneta Kowalczyk- wew. 112\nPolskiej Organizacji Wojskowej 4/40\ntel. (22) 784-40-28\nŚwietlica działalność swą rozpoczęła od 2008 roku. Przeznaczona jest dla dzieci i młodzieży w wieku od 7 do 15 lat. Placówka funkcjonuje na Osiedlu Młodych ul. Olszankowa E (przy bibliotece).\nCzynna jest od poniedziałku do piątku w godzinach od 12:00 do 16:00.\nŚwietlica Terapeutyczna udziela pomoc dzieciom znajdującym się w trudnej sytuacji rodzinnej i szkolnej.\nProgram pracy realizowany w świetlicy kładzie szczególny nacisk na kształtowanie osobowości dziecka i wsparcie jego rozwoju zarówno przez proponowane treści programowe jak również osobisty kontakt wychowawcy, psychologa i instruktora kulturalno-oświatowego z dziećmi. Wyrównuje deficyty rozwoju emocjonalnego oraz złą adaptację do ról i warunków życiowych.\nŚwietlica świadczy usługi dostosowane do szczególnych potrzeb dzieci i młodzieży, a w szczególności:\n1.Zapewnia wychowankom opiekę wychowawczą.\n2.Prowadzi zajęcia z elementami socjoterapii, profilaktyki oraz terapii pedagogicznej.\n3.Stwarza warunki do nauki własnej i organizuje pomoc w nauce.\n4.Rozwija uzdolnienia i zainteresowania podopiecznych.\nPrzyjęcie dzieci do świetlicy odbywa się na podstawie pisemnej zgody rodziców lub opiekunów na uczęszczanie dziecka na zajęcia.\nDzieci i młodzież uczęszczają do świetlicy terapeutycznej nieodpłatnie.\ntel. (22) 772-93-13\nKLUB MŁODZIEŻOWY OPS na osiedlu Kozłówka w Legionowie\njest otwarty 5 dni w tygodniu, od poniedziałku do piątku w godzinach 14.00 – 18.00 Nie prowadzi zajęć świetlicowych, rozwijając wyłącznie tematyczne koła zainteresowań.\nDaje możliwość rozwijania pasji. W ramach klubu funkcjonują zajęcia stałe:\nwykłady z języka angielskiego,\nWszystkie te zajęcia w klubie są bezpłatne dla uczestników.\nZ klubem współpracują instruktorzy o najwyższych kwalifikacjach.\nOprócz zajęć stałych klub organizuje i współorganizuje projekty o charakterze cyklicznym:\nPiknik rodzinny na Kozłówce, Sierpniowe spotkania z klubem,\nZima w klubie, stała pomoc w nauce, zajęcia terapeutyczne, oraz jednorazowe projekty.\nKoło robotyki „LEGROBOT” działajace w klubie OPS jest jedynym nie akademickim podmiotem uczestniczącym w turnieju robotów ROBONATICON odbywającym się w Warszawie i organizowanym przez Politechnikę Warszawską, jak również posiadającym swoje stałe stoisko na Festiwalu Nauki organizowanym przez Polską Akademię Nauk w Pałacu w Jabłonnie.\nOpieką klubu objęta jest młodzież w wieku od 14 do 18 lat pragnąca rozwijać swoje pasje i zainteresowania. W wyjątkowych wypadkach możliwe jest zapisanie również młodszych osób.\nKierownikiem Klubu jest Robert Szymański\nJeśli żyjesz w ciągłym napięciu, przestajesz wierzyć w siebie i we własne siły, nie radzisz sobie z problemami masz trudności w relacji z bliskimi i chcesz odpowiedzieć sobie na kilka nurtujących Cię pytań.\nSkorzystaj z porady psychologa w godzinach\nmgr Katarzyna Turek-Modzelewska\nWtorek – Piątek 800– 1600\nSkorzystaj z porady psychiatry w godzinach\nmgr Małgorzata Kostrzewa\nŚroda 1000– 1400\nNieodpłatna pomoc prawna w powiecie Legionowskim\nINFORMACJA i ZAPISY pod numerem tel. 22 76 40 584\nPunkty nieodpłatnej pomocy prawnej w powiecie legionowskim w 2019 r. prowadzone przez adwokatów i radców prawnych:\npiętro 1, pokój 116 i pokój 207 na 2 piętrze\nLegionowo, ul. Sikorskiego 11\npiętro 2, pokój 3.11\nLegionowo, ul. Piłsudskiego 41\nOśrodek Pomocy Społecznej w Wieliszewie\nWieliszew, ul. Modlińska 23A\nNieporęt, Pl. Wolności 1\nPunkty nieodpłatnej pomocy prawnej w powiecie legionowskim w 2019 r. prowadzone przez Fundację Honeste Vivere (porady udzielają adwokaci):\nJabłonna, ul. Modlińska 152\n1 piętro, pokój nr 31\nSerock, ul. Rynek 21\nNieodpłatna pomoc prawna przysługuje każdej osobie fizycznej, która nie jest w stanie ponieść kosztów odpłatnej pomocy prawnej.\npoinformowanie osoby uprawnionej o obowiązującym stanie prawnym oraz przysługujących jej uprawnieniach lub spoczywających na niej obowiązkach, w tym w związku z toczącym się postępowaniem przygotowawczym, administracyjnym, sądowym lub sądowo-administracyjnym,\nPorady co do zasady udzielane są podczas osobistej wizyty w punkcie. Osoby, które ze względu na niepełnosprawność ruchową nie są w stanie przybyć do punktu lub osoby doświadczające trudności w komunikowaniu się mogą otrzymać poradę przez telefon, Internet, poprzez zorganizowanie wizyty w miejscu zamieszkania albo w innym miejscu wyposażonym w sprzęt ułatwiający komunikację lub z dostępem do tłumacza języka migowego. Bliższe informacje pod numerem podanym do zapisów.\nUdzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej odbywa się według kolejności zgłoszeń lub po umówieniu terminu wizyty. Termin wizyty ustalany jest telefonicznie pod nr 22 764 0584. Z ważnych powodów dopuszcza się ustalenie innej kolejności udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej. Kobiecie, która jest w ciąży, udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej odbywa się poza kolejnością.\nW sprawie pytań oraz wniosków dotyczących funkcjonowania punktów nieodpłatnej pomocy prawnej w powiecie legionowskim prosimy o kontakt z Wydziałem Spraw Społecznych Starostwa Powiatowego w Legionowie: tel. 22 76 40 584.\nKoszt obiadów w miesiącu lutym 2018r.


1. AA ECO żel do mycia twarzy - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > pielęgnacja skóry > nawilżanie skóry > AA ECO żel do mycia twarzy\nAA ECO żel do mycia twarzy\nOpis i skład produktu AA ECO żel do mycia twarzy\nAA ECO, żel do mycia twarzy, 125 ml\nŻel przeznaczony do mycia suchej skóry twarzy, wymagającej regeneracji. Żel zawiera w sobie aż 92% składników pochodzenia naturalnego, dzięki czemu jest odpowiedni również dla skóry skłonnej do alergii.\nAqua, Cocamidopropyl Betaine, Glycerin, Ammonium Lauryl Sulfate, Betaine, Polyglyceryl-4 Caprate, Parfum, Helianthus Annuus Seed Oil, Citric Acid,Daucus Carota Sativa Extract.\nZawiera w swoim składzie organiczny olej z marchewki, który rewitalizuje i chroni skórę przed wysuszeniem. Natomiast naturalna betaina pochodząca z buraka cukrowego wiąże wodę w naskórku, tym samym skutecznie nawilżając skórę. Roślinna gliceryna również zawarta w preparacie zapobiega przesuszeniu i nadaje skórze niesamowitej gładkości.\nZalecany do codziennej pielęgnacji skóry suchej i wrażliwej oraz takiej ze skłonnością do alergii.\nNależy nanieść preparat na zwilżoną skórę twarzy, następnie po umyciu dokładnie spłukać wodą.\nAA ECO żel do mycia twarzy zamienniki\nAA ECO żel do mycia twarzy zamiennik\nAA ECO żel do mycia twarzy odpowiednik\nAA ECO żel do mycia twarzy tańszy zamiennik\nAA ECO żel do mycia twarzy czy działa\nAA ECO dawkowanie AA ECO przeciwwskazania AA ECO cena nawilżanie AA ECO opinia AA ECO opinie AA ECO ulotka AA ECO skład\nOpinie o AA ECO żel do mycia twarzy\nCena żelu dość spora, kupiłam raz z ciekawości, bo lubię eksperymentować i testować, ale moja przesuszona cera potrzebuje więcej.\nAA ECO zel do mycia nie za bardzo pomógł mojej skłonnej do podrażnień cerze. Daję ocenę neutralną, ale następnym razem poszukam innego zamiennika.\nSprawdzony i niezawodny. Bardzo dobrze oczyszcza skórę, a wyjątkowo podoba mi się to, że po umyciu moja cera nie jest zaczerwieniona - jak w przypadku innych produktów. Dobrze nawilża suchą skórę. Moim zdaniem żel dla każdego.\nDodaj opinię o AA ECO żel do mycia twarzy


Moja karta dnia : Rozkłady własne, kąciki początkujących wróżbitów, wspólne interpretacje - Strona 3 - Forum ezoteryczne i magiczne, karty tarota, wróżby\nautor: Piko » 30 kwie 2018, 13:49\nMimo przeziębienia, powyrzszonej temperatury i czasu spędzanego pod kołdrą, postanowiłem wylosować dziś swoją kartę dnia:\nDobre wiadomości dotyczące nowego przedsięwzięcia, systematyczność działań i dobre zarządzanie, dbanie o czystość i estetykę otoczenia.\nautor: Piko » 03 maja 2018, 08:25\nTarot: moja karta dnia 03.05.2018\nPomoc osoby energicznej, poparcie osoby na stanowisku, opanowanie, umiejętność podejmowania decyzji\nautor: Nut » 03 maja 2018, 19:01\nWszystko tylko nie opanowanie. Król Buław to żywioł ognia.\nautor: Piko » 09 maja 2018, 08:40\nOpanowanie ognia. Wygaszanie go, jeśli potrzeba. Dlatego jest Królem ognia.\nautor: Piko » 09 maja 2018, 08:53\nKarta dnia : środa 09.05.2018\nAs Mieczy: dobra pamięć, zdolność analizy i przewidywania , podjęcie wyzwań, rozwój intelektualny , wyższe stanowisko...\nautor: Magus » 09 maja 2018, 09:15\nPiko pisze: Karta dnia : środa 09.05.2018\n"Działania-determinacja, impuls lub zaczyn do działań intelektualnych, aktywność intelektualna, wyciąganie wniosków i podejmowanie decyzji w oparciu o logiczne przemyślenie wszystkich za i przeciw, podejmowanie trafnych decyzji, zwycięstwo głoszonych poglądów, siła woli, sukces mimo pozornie znikomych szans, odwaga, wolność w wyniku usunięcia ograniczeń, początek postępu którego nie da się powstrzymać ani odwrócić, sprawiedliwość.\nRóżne-dobra pamięć, zdolność przewidywania, bark sentymentów, zapowiedź zbliżającej się operacji lub zabiegu, stypendium naukowe".\nautor: Piko » 10 maja 2018, 09:28\nKarta dnia 10.05.2018\n-Harmonia, rodzeństwo, ciekawość ludzi i świata, kontakty, zawieranie umów i kontraktów.\nautor: Magus » 10 maja 2018, 13:35\nPiko pisze: Karta dnia 10.05.2018\nautor: Piko » 18 maja 2018, 08:04\nmoja Karta dnia: 18.05.2018\ntarot, karta - Eremita\nautor: Elie » 19 maja 2018, 05:32\nPierwszy raz się spotykam z takim znaczeniem tej karty. Wg mnie możesz np postanowić przeczytać jakąś ciekawą książkę, w ciszy i spokoju.


Te Tematy Wyprowadzają Matki Z Równowagi! Ciebie Też? | BeMam\nNigdy nie przypuszczałabym, że po tej drugie stronie może być tak ciekawie….. W najśmielszych snach nie przypuszczałabym, że mogą być tematy, które staną się zarzewiem wojny, które nie jedną z nas wyprowadzą z równowagi i zagotują jej krew w żyłach….\nDla jednych śmieszne, dla innych śmiertelnie poważne, są takie rzeczy, o których mówienie powinno być chyba zakazane, aby zmniejszyć ilość ofiar tej wiekopomnej wojny\nZebrałam, rozpisałam i ciekawa jestem, czy się ze mną zgadzasz, czy być może i nie :-)? A może o czymś jeszcze zapomniałam?\nKarmienie piersią – Karmienie mlekiem modyfikowanym\nJedne mogłyby się poświęcać, inne nawet nie mogą zacząć, jeszcze inne wolą od razu modyfikowane Karmienie piersią urasta do potęg martyrologii matczynej i w szerokiej opinii karmić trzeba, a gdy się tego nie robi, to od razu jest się skazanym na społeczny ostracyzm A gdy się już karmi cycem, to można się z kolei zaplątać w nieciekawe sytuacje, gdzie inni wytykają nas palcami, bo jak to? karmisz publicznie? Karmisz MM – źle, nie karmisz MM też źle ;-))). Wiele mam uważa, że modyfikowanym jest złe, jest objawem lenistwa, złej woli, etc. Dobrego wyjścia nie ma… Czy aby na pewno? Jest jedno! Najzwyczajniej w świecie odpuścić, olać to i powiedzieć sobie, że rodzaj karmienia nie wiąże się ani z lepszym rodzajem macierzyństwa ani z większym-mniejszym szczęściem dziecka.\nKiedyś nawet coś już o tym pisałam a tekście – ‚Butelkowa Mama’:\n„Karmienie piersią to przywilej i jeśli tylko możemy karmić naturalnie, róbmy to jak najdłużej i doceniajmy benefity, jakie to ze sobą niesie. Jeśli nie możemy, to karmimy mlekiem w proszku i nie ma w tym nic złego. W obu przypadkach jesteśmy mamami i tak samo zależy nam na dobrostanie naszego maleństwa. Żadna strona nie jest gorsza, ani ta od piersi i karmienia w różnych miejscach ;-), ani ta od butelki. I zupełnie nie wiem, jak nas nazwać, ale dla mnie nie ma podziału na „butelkowe” i „piersiowe” mamy, bo po prostu to są wszystko MAMY, i tyle :)))”\nPoród naturalny – cesarka\nCesarka to gorszy poród napisałam niedawno, bo w obiegowej opinii cc robi się z lenistwa, wygody, zawsze się za nią płaci i najwyraźniej zdrowie matki czy bezpieczeństwo dziecka nie mają z tym nic wspólnego\nPrzypomnę więc że:\n„Cesarka to poważna operacja. Dają Ci znieczulenie ogólne albo miejscowe w kręgosłup. Monitorują czynności życiowe. Nacinają kilka powłok brzusznych, w końcu wyrywają dziecko z brzucha. Zaszywają, a po kilku godzinach każą wstać o własnych siłach i zająć się maluchem, kiedy Ty jeszcze telepiesz się z emocji, nie masz siły i czujesz, jakbyś pękła w pół.\nPoród naturalny to tak samo trudne i obarczone ryzykiem przeżycie. Jedne kobiety rodzą łatwiej, inne w strasznym bólu. W niektórych przypadkach trwa kilka chwil, w innych kilka dób. Może zakończyć się nacięciem czy nawet rozerwaniem krocza, jest obarczony ryzykiem powikłań, bo nie widać pępowiny i pewnych rzeczy nie jesteśmy po prostu w stanie przewidzieć.”\nTo jedna z bardziej denerwujących mnie pytań, jeśli nie najbardziej wkurzające Niestety wiele osób ciągle jeszcze nie rozumie, że jestem szczęśliwą mamą dwóch chłopców, tak samo szczęśliwa byłabym mając dziewczynki. Nigdy nie żałowałam, że urodziło się dwóch chłopaków. Ale wyprowadzają mnie czasem z równowagi podteksty, jakie słyszałam od kilku mam: „Współczuję Ci bardzo, że nie masz dziewczynki. Dziewczynki są dla matki…a chłopcy? chłopcy uciekają z domu….” A może ja po prostu lubię być Matką Królów ;-)? Nikt o tym nie pomyślał?!\nZnam kobiety, które za nic w świecie nie chciałyby chłopca, ale znam też i takie, które nie chciałyby dziewczynki. Ani jedne ani drugie najczęściej tego jeszcze nie doświadczyły ;-). Perspektywa się zmienia po porodzie. Często jest tak, że kobieta chciała dziewczynkę, rodzi się chłopiec, a potem ona za nim świata nie widzi… I na odwrót. Bo ta mała istota przewraca nasze życie do góry nogami i jest dla nas najwspanialsza i najcudowniejsza, bez względu na płeć czy swój wygląd….?”( Chłopiec czy dziewczynka? Czy płeć ma znaczenie?)\nAle przegadać musimy swoje. Zanim więc dziecię wykluje się z naszego brzucha na pewno niejedna osoba zada nam pytanie: „Chłopiec czy dziewczynka?” i większość z nas zapewne odpowie dyplomatycznie – „Płeć nie jest ważna, byle zdrowe!” Tak więc czepialscy, odczepcie się raz na zawsze od płci naszych dzieci!\nKolki i Przesypianie całej nocy\nZ pozoru obojętny, ten temat jest wrażliwy! Każdy styrany, wykończony, będący na granicy rozstrojenia nerwowego, rodzic marzy o tym, aby a- jego dziecko nie miało kolek i b – przesypiało całą noc. W 90% to niestety graniczy z cudem. Dlatego, jeśli wasze dziecko przesypia całą noc i nie ma kolek to świetnie! Ale nie musicie się tym chwalić przed innymi rodzicami! Poważnie! Bo oni wariują ;-)! Jak byś się czuła, jakby ktoś Ci powiedział, że od 4 miesięcy przesypia całe noce, podczas gdy ty musisz wstawać po kilkanaście razy, w dodatku zabijając się po drodze o klocki „starszaka” ;-)?\nA poza tym, tak mówiąc między nami czasem chwalimy się, że nasze dziecko to anioł i przesypia całe noce, podczas gdy wcale tak różowo nie jest. Też się budzi, też płacze i ma kolki. Może w mniejszym natężeniu. No więc po co dobijać tych innych „strudzonych”? (Dlaczego dziecko budzi się w nocy?, Jak zapobiec, aby dziecko nie wybudzało się w nocy?, Pozbyć się kolki!)\nO to to to to to! To mnie denerwuje. Głównie gdy ludzie bez dzieci pragną udzielać mi rad. Denerwują mnie też Ci, co już zdążyli zapomnieć o tym, jak się dzieci wychowuje, albo Ci co patrzą się na mnie krzywo w sklepie, jak Adaś ma atak histerii Wychowanie to jest sprawa rodziców. Zostawmy to im, szczególnie jeśli a – nie znamy dziecka, b- nie rozumiemy i nie znamy okoliczności i c – tak naprawdę to nic nie wiemy o danej relacji rodzic-dziecko i d – co nas to tak bardzo interesuje?\nA poza tym. Każdy sposób wychowania ma swoje wady i zalety. Jednak, nie mówię tu o karaniu czy biciu dziecka. Jeśli ktoś krzyczy lub/i podnosi rękę na dziecko to naszym obowiązkiem, każdego jednego człowieka, jest zareagować. Przemoc nie jest wychowaniem! Żebyśmy się dobrze rozumieli!\nRozwój dziecka, jego waga i zdolności\nMam dwóch chłopaków. I nie są oni jak dwie takie same krople wody. Każdy z nich jest inny. Mają inną osobowość i temperament i to już widać przy najmniejszych rzeczach. Adaś jest bardziej porywczy i emocjonalny, Leo bardziej spokojny, otwarty i roześmiany. Adaś w błyskawicznym tempie usiadł i zaczął chodzić. Leo ma 9 miesięcy i jeszcze nie usiadł, ewidentnie mu się nie chce. Czy jeden rozwija się od drugiego lepiej/ gorzej? Nie! Obaj rozwijają się dobrze. To są różnice indywidualne. Dzieci są różne, inaczej przechodzą poszczególne etapy rozwoju i wcale nie przesądza to o tym, że jedno dostanie Nobla a drugie nie\nNiestety, nie powstrzymuje nas to od porównań i sami (my-rodzice) siebie krzywdzimy….\n„I byłoby wszystko świetnie, dalej moglibyśmy świecić tym odbitym blaskiem naszych małych geniuszy, gdyby ten kawałeczek naturalnej, rodzicielskiej dumy nie pchał nas w porównania. Bo mogę być dumna, ale czy koniecznie musi odbywać się to poprzez porównanie: moje dziecko jest takie, a twoje takie?” (2-latek nie mówi. Psychologia różnic indywidualnych.)\nPo pierwszej ciąży wyszłam bez szwanku, praktycznie raz dwa nadmiar kilogramów zginął. Po drugiej tydzień po miałam wielki brzuch, który wchłaniał się przez następnych parę miesięcy. Nie jestem może idealnym przykładem, ALE wkurza mnie ta nagonka na mamy. Ze jak tylko wyjdziesz z sali porodowej masz ważyć tyle i tyle, masz wrócić do formy, bo jak nie to…. !!! Ok., ja też lubię sport i wielokrotnie Was do tego zachęcałam, ale wszystko musi być w granicach rozsądku. Powrót do wagi sprzed ciąży czasem musi potrwać cały rok. Mamy różną skórę, o różnej wilgotności. Niektóre z nas na zawsze zostaną z rozstępami. Dlatego nagonkom mówimy nie :-)!\nI to chyba wszystkie moje wkurzające rzeczy Macie coś do dodania? Chętnie dodam do listy.\n« Co zrobić, kiedy płacz dziecka doprowadza Cię do szału?\t» Kosmetyki w ciąży\nlut 15, 2017 @ 23:20:06\nNo jak to?? A dieta? Rozszerzanie? Papki vs blw? A moje zjadło tyle, a Twoje? Żłobek vs wychowawczy, przedszkole i choroby i złote rady z tym związane… oj mogłabym jeszcze wymieniać\nlut 16, 2017 @ 09:36:55\nNo paść normalnie można od tego wszystkiego :-))))))


Dekret Biskupa Tarnowskiego w związku ze wzrostem zachorowań na COVID-19 / 15 października 2020 r. - informatorbrzeski.pl - Brzesko, Bochnia, Dąbrowa Tarnowska, Tarnów. Portal Informacyjny powiatu brzeskiego, bocheńskiego, dąbrowskiego i tarnowskiego - małopolska\nStrona główna/Religia/Dekret Biskupa Tarnowskiego w związku ze wzrostem zachorowań na COVID-19 / 15 października 2020 r.\n2 639 3 minutes read\nWiększość powiatów diecezji tarnowskiej od soboty w czerwonej strefie tj. 9 powiatów z terenu diecezji tarnowskiej. To powiat bocheński, limanowski, nowosądecki, nowotarski, gorlicki, dębicki i mielecki oraz miasto Nowy Sącz i Tarnów. Reszta powiatów – w tym powiat brzeski jest w strefie żółtej.\nCo zmieni się od najbliższej soboty w kościołach diecezji tarnowskiej? Zgodnie z nowymi zasadami w czerwonej strefie w wydarzeniach religijnych będzie mogła przypadać jedna osoba na 7 metrów kwadratowych. W wydarzeniach religijnych w żółtej strefie będzie mogła przypadać jedna osoba na 4 metry kwadratowe.\nBiskup ordynariusz Diecezji Tarnowskiej ksiądz Andrzej Jeż zwrócił się z apelem do wiernych aby w duchu chrześcijańskiej odpowiedzialności za życie i zdrowie własne oraz bliźnich, stosowali się do zaleceń wydawanych przez władze państwowe i służby sanitarne.\nDiecezja Tarnowska / tarnow.gosc.pl\nAndrzej Jeż biskup Andrzej Jeż Koronawirusa kronika koronawirusa


Wrzody w jamie ustnej, a domowe sposoby - avocado.info.pl\nTags: budować, leczenie\nDolegliwości ze strony jamy ustnej to nie tylko dyskomfort w mówieniu, jak i również spożywaniu posiłków. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że dopóki cieszymy się zdrowiem, to jednak nie jesteśmy w stanie docenić go. Natomiast w momencie, w którym dzieje się coś niepokojącego, nasze samopoczucie się pogarsza.\nRozpoznaj pierwsze objawy\nWiele osób nie chodzi regularnie do dentysty. Wiadomo, że zadbanie o swój uśmiech to nie tylko leczenie zębów w momencie, w którym sprawiają one ból, ale przede wszystkim dla kontroli. To dzięki niej można zobaczyć, czy wszystko jest w porządku, ale także wykonać zabiegi pielęgnacyjne, czy standardowy przegląd zębów. Wiadomo, że jeśli zaczynają się psuć, to jednak powodują bardzo silny ból, dlatego lepiej zapobiegać. Doskonale sprawdza się regularna wizyta u dentysty, ale również i zadbanie o higienę ust. Pierwsze objawy wrzodów to zwykle uczucie dyskomfortu i rozpierania tkanki. Oczywiście mogą się one pojawić zarówno po urazie, jak i mogą być wynikiem stresu.\nZ pewnością już pierwsze objawy sprawiają, że nie czujemy się zbyt dobrze, natomiast jedzenie, a nawet mówienie może powodować pewnego rodzaju dyskomfort. Niewątpliwie pomaga woda z dodatkiem wody utlenionej, ponieważ dzięki temu wspaniale odkaża, a tym samym zapobiega dalszemu rozwojowi stanu zapalnego. Warunkiem działania tej metody jest oczywiście wdrożenie jej w odpowiednio szybkim czasie, po wystąpieniu pierwszego objawy. Oczywiście, można zdecydować się także na płukanki z szałwii, która ma właściwości przeciwzapalne. W aptece dostępnych jest szereg produktów bez recepty, które także będą w stanie okazać się pomocne. Wrzody w jamie ustnej kiedy się skonsultować z lekarzem? Bardzo wiele osób zastanawia się nad tym, kiedy należy to uczynić. Niewątpliwie warto udać się do specjalisty, gdy pojawia się ból, ale również w momencie, w którym wrzód zaczyna się budować. Koniecznie należy pamiętać o tym, że nawet jeśli do tej pory wydawało się, że dowody sposób działa. Wiadomo, że właściwie już od początku można zdecydować się na krok taki jak pójście do specjalisty. Im dłużej się zwleka, tym konsekwencje mogą być gorsze. Dlatego można już przy pierwszych objawach zdecydować się na umówienie się do dentysty. Zobaczy, czy nie ma uszkodzenia tuż przy zębie, ponieważ może być przyczyną takiego stanu rzeczy. Warto pamiętać, że zdrowie mamy tylko jedno, stąd też należy o nie właściwie zadbać. Im wcześniej zacznie się działać, tym szybciej można będzie uporać się z dolegliwościami.


Jak przekonać się do perfum niszowych? | N. o kosmetykach\nKoneserzy stawiają na perfumy niszowe, które wyróżniają się unikalnymi, często nietypowymi kompozycjami zapachowymi. Są to jednak produkty przeznaczone nie tylko dla znawców i miłośników niecodziennych aromatów, lecz również dla każdego, kto szuka indywidualnie dobranych perfum. Jak jednak przekonać się do czegoś, co nie jest klasyczne, typowe i powszechnie dostępne?\nWśród perfum niszowych można znaleźć produkty pochodzące od wytwórców, których bardzo dobrze znamy. Choć zdecydowana większość takich kompozycji powstaje w rzemieślniczych pracowniach, to jednak nie brakuje dużych i znanych domów perfumeryjnych, spod szyldu których wychodzą zarówno perfumy niszowe, jak i te znajdowane na półkach popularnych drogerii.\nMając zatem ulubioną markę, producenta, którego perfumy dotąd były najczęściej wybierane, warto spróbować tą drogą odszukać nowego zapachu, z grupy kompozycji niszowych. Być może to właśnie unikalny aromat stanie się tym, czego dotąd brakowało w perfumeryjnej kolekcji.\nNiewielka pojemność na próbę\nInnym sposobem wypróbowania rozmaitych kompozycji zapachowych jest zakup odlewki. Opakowania o niewielkiej pojemności, które pozwala zapoznać się z esencjami i nutami zawartymi w konkretnym produkcie.\nOdlewka, w której znajdą się wybrane perfumy niszowe, kosztuje mniej niż pełnowymiarowy produkt, dlatego, nawet, jeśli dana kompozycja zapachowa okaże się nie trafiać w indywidualne gusta, na półce w łazience nie pozostanie bezużyteczne, duże opakowanie.\nUlubiony zapach na różne okazje\nCi, którzy w swojej kolekcji perfum mają wiele zapachów, każdy na inną okazję, również odnajdą się wśród perfum niszowych. Klasyczne, typowe i dobrze znane kompozycje, odnajdywane na półkach popularnych drogerii, można potraktować jako te użytkowane na co dzień, np. do pracy lub na imprezę.\nZapachy z kategorii niszowych przydadzą się zaś na ważne wydarzenia, podczas oficjalnych uroczystości i wielkich wyjść. W ten sposób można podkreślić swój charakter, otulić się wyjątkowym i niespotykanym aromatem, który zapada w pamięć i zaczyna być kojarzony z konkretną osobą.\nNie tylko unikalne kompozycje zapachowe\nPerfumy niszowe tworzone są na bazie zarówno syntetycznych, jak i naturalnych składników. Ich połączenie pozwala na uzyskanie zapachów niecodziennych, docenianych w pierwszej kolejności przez wspomnianych koneserów i znawców.\nTo jednak nie wszystko. Perfumy zostają bowiem zamknięte w opakowaniach, które często przypominają małe dzieła sztuki. Buteleczki przyjmują rozmaite formy i kształty, a do tego są ozdabiane nietypowymi, jak na tę kategorię produktu, materiałami, np. drewnem, kamieniami szlachetnymi czy szkłem. Wyróżniający się design oraz ciekawe opakowanie stają się elementami perfumeryjnej kolekcji. Tego typu perfumy niszowe oferuje dystrybutor Zapachniści – perfumy i próbki oryginalnych perfum.\nW poszukiwaniach przypadających do gustu kompozycji zapachowych warto uwzględnić nie tylko perfumy doskonale znanych marek, ale i produkty niszowe.\nJakie perfumy na wiosnę? Herstory od Avon


Warto porozmawiać: co chcemy osiągnąć Statutem? | Uniwersytet Wrocławski\nZ satysfakcją odbieram poruszenie, jakie wśród naszej społeczności wywołał projekt Statutu Uniwersytetu, w którego tworzeniu brałem udział. Satysfakcja wynika przede wszystkim z podjęcia dyskusji nad kształtem przyszłych ram prawnych Uniwersytetu w szerszym niż dotąd gronie. Wszyscy przecież chcielibyśmy, żeby nasz Uniwersytet był uznawany za jeden z najważniejszych ośrodków naukowych i dydaktycznych w kraju. Uniwersytet nie jest dla nas firmą, jak każda inna. Jest wspólnotą, w której realizujemy nasze pasje, w której przekazujemy naszym młodszym koleżankom i kolegom to, co uważamy za najcenniejsze – racjonalne dążenie do prawdy. I skoro wszystkim nam leży na sercu pomyślność naszej Wspólnoty, to o co się spieramy? Czy możemy znaleźć jakąś wspólną drogę?\nDwa podstawowe cele przyświecały dotąd istnieniu Uniwersytetu: rozwijanie i popularyzacja badań w skali całego świata, ocenianych z perspektywy uczestnictwa w globalnej dyskusji naukowej, prowadzenie działalności dydaktycznej dla wszystkich chętnych i zdolnych do uczestnictwa w naukowym dialogu. Dziś dochodzi do tego trzecie zadanie – aktywne wspieranie przemian ekonomicznych i społecznych w naszym kraju, ale i poza jego granicami zgodnie z etosem akademickim. Jak w tym kontekście mieści się projekt Statutu Uniwersytetu? Skoro określa ramy prawne funkcjonowania Uniwersytetu, niewątpliwie powinien zawierać zapisy wspierające realizację wspomnianych wyżej trzech zadań naszej wspólnoty. Zdaniem sygnatariuszy „Listu otwartego w sprawie projektu nowego Statutu UWr” wspomniany dokument tego nie gwarantuje. Ja nie jestem tak pesymistyczny. Działając w ramach starego Statutu zawsze dążyłem do wspierania wszystkich, którzy chcieli prowadzić ambitne badania, publikować jak najszerzej i współpracować jak najintensywniej z otoczeniem. To nie Statut przeszkadzał w realizacji tych zamierzeń, ale konkretne osoby i przyzwyczajenia związane z dekadą polityki spokoju i stabilności. Dlatego czując wspólnotę celów z sygnatariuszami i sympatykami „Listu…”, proponuję współpracę nad takimi zmianami projektu, które będą działaniem dla dobra całej wspólnoty, bez jej dzielenia, z silnym naciskiem na stałe doskonalenie. Z założeniem, że za dwa-trzy lata warto będzie przyjrzeć się temu, co działa i temu, co należy w Statucie poprawić.\nStruktura Uniwersytetu powinna być prosta, elastyczna, demokratyczna, a jednocześnie gwarantująca efektywność zarządzania. Nowa Ustawa, ale przede wszystkim jej (nad)interepretacje przez urzędników ministerialnych wraz z mało racjonalnym, nowym podziałem na dyscypliny naukowe sprawiły, że projekt Statutu skomplikował tę strukturę. Dodano nowe ciało: Radę Dyscypliny. W pełni zgadzam się, że mnożenie zespołów, komisji, nie pomaga nam w rozwoju. Udział w rozlicznych spotkaniach zabiera czas i energię, którą moglibyśmy przeznaczyć na badania i dydaktykę. Nie można jednak zrezygnować z istnienia rad wydziałów na rzecz rad dyscyplin, bo nie można stworzyć ani wydziałów, ani instytutów, których pracownicy deklarowaliby przynależność do tej samej dyscypliny. Rady dyscypliny mają zajmować się tym, co jest dla istnienia dyscypliny konstytutywne – nauką. Ale życie uczelni przekracza ten zakres, bo dotyczy też dydaktyki i współpracy z otoczeniem. Ba!, badania przekraczają ramy jednej dyscypliny. I wreszcie – kto nam zagwarantuje, że MNiSW za pół roku nie zaproponuje nowego podziału dyscyplin idącego w poprzek wcześniejszych podziałów? Dyscypliny są w obecnym kształcie tworem sztucznym, podczas gdy istnienie katedr, instytutów i wydziałów odwołuje się do realnej praktyki badawczej i tradycji. Jeśli więc rady wydziałów i instytutów/katedr powinny zostać, by w zgodzie zasadą demokratycznej reprezentacji zabierać głos w sprawach pracowników odpowiednich jednostek, to jaką rolę powinny pełnić rady dyscyplin?\nWisi nad nami ministerialny miecz ewaluacji. Ministerstwo nie ukrywało, że podział dyscyplin ma za zadanie przede wszystkim ułatwić ewaluację poprzez zmniejszenie liczby ewaluowanych wspólnot. Nie komentuję takiego powodu głębokich przemian życia akademickiego. Ale Ustawa i powiązane dokumenty pośrednio wyznaczają zadania rad dyscyplin. Koordynowanie w obrębie dyscypliny działań na rzecz stałego podnoszenia jakości badań i wskaźników ewaluacji (co nie musi być tym samym), czuwanie nad kształceniem doktorantów i rozwojem pracowników, przeprowadzanie postępowań o stopień naukowy – to wszystko odnajdziemy w projekcie Statutu. Sporne, jak sądzę, są dwie kwestie: powiązania działań rady dyscypliny z aktywnością dziekana i rady wydziału oraz kwestia uczestnictwa w pracach rady dyscypliny.\nW pierwszym przypadku rozwiązaniem może być wskazanie, że do wdrożenia w życie zaleceń rady zobowiązany jest każdy dyrektor instytutu/kierownik katedry, w którym zatrudniani są członkowie danej dyscypliny (dziekan w jednostkach pozbawionych niższych szczebli organizacyjnych, ale także każdy dyrektor instytutu, w którym zatrudnione są osoby z danej dziedziny – nawet, jeśli stanowią oni mniejszość). Jeśli nie spełnia on swoich obowiązków i nie może dojść do porozumienia z radą dyscypliny, przewodniczący rady może zwrócić się do Rektora o jego odwołanie. Decyzja w tej sprawie pozostaje w gestii Magnificencji. Z kolei działania rad dyscyplin powinny podlegać corocznej ewaluacji ze strony Senackiej Komisji Nauki, która w przypadku niezadowalającej działalności rady i nieuzgodnienia z nią programu naprawczego ma prawo zwrócić się do Senatu o jej rozwiązanie i powołanie w nowym składzie. Taki zapis oddzieli rady dyscyplin od rad wydziałów i dziekanów, dając radom więcej swobody, ale i narzędzia kreowania polityki badań naukowych w dyscyplinach.\nW drugim przypadku, rekrutacji do rady dyscypliny, warto zastanowić się nad kwestią warunków wstępnych, które muszą spełnić członkowie rady. Jeśli mają oni decydować o działaniach podnoszących poziom naukowy dyscypliny, powinni wiedzieć, jak osiągnąć najwyższy możliwy poziom badań i publikacji. Stopień lub tytuł naukowy naprawdę niewiele tu pomogą, bo te przyznawane są do końca naszej działalności, a ta nie zawsze rozwija się równomiernie. Profesor może skupić się na dydaktyce, a doktor może prowadzić właśnie w danym momencie najwyższej jakości badania. Wszystko się zmienia i członkostwo w radzie dyscypliny nie powinno być wieczne. Nie jest to łatwe, bo oznacza konieczność określenia kryteriów wejścia do rady, różnych w różnych dziedzinach nauki. Wydaje się to jednak możliwe poprzez przekazanie tej kompetencji w ręce Senatu i wprowadzenie ich w akt powołania rad dyscyplin, co przewiduje obecny projekt Statutu. Wzorem dla nas mogą być warunki określone przez Ministra przy zgłaszaniu kandydatów do Rady Doskonałości Naukowej (na przykład dla nauk humanistycznych trzy publikacje w czasopismach dziś „wartych” 10 i więcej punktów, do wymiany na rozdziały względnie jedną monografię opublikowane w wydawnictwach z poziomu II („za 200 punktów”).\nBardziej skomplikowaną kwestią są wybory i udział w nich rad dyscyplin. Sygnatariusze „Listu…” wnoszą o wprowadzenie do procedury wyborczej jako podmiotów uprzywilejowanych rady dyscyplin. To one miałyby dokonywać wyboru członków Senatu i elektorów w liczbie zależnej od jakości dyscypliny. Takie podejście odcina jednak od wpływu na życie Uczelni znaczącą liczbę pracowników pozostających poza radami. Deprecjonuje też znaczenie dydaktyki, studentów i administracji w działalności Uniwersytetu. Jest też wątpliwe z punktu widzenia zapisów Ustawy mówiących o wyborach do Senatu przedstawicieli wszystkich członków wspólnoty. Ostatecznie, wybrane w takiej procedurze władze nie miałyby szerszej, demokratycznej legitymacji do reprezentowania naszej wspólnoty. Być może wyjściem z impasu byłaby zasada, zgodnie z którą reprezentantów profesorów wybierają wszyscy członkowie tej grupy w ramach dotychczasowych, wydziałowych zgromadzeń wyborczych, ale przynajmniej 50% spośród wybranych musi być bieżącymi członkami rad dyscyplin. To wskazywałoby na znaczenie nauki w życiu Uczelni, ale jednocześnie podkreślałoby, że nasza wspólnota wypełnia także inne zadania. I zachowana zostałaby zasadnicza, tak istotna, pro-demokratyczna myśl projektu Statutu.\nNie chciałbym się wypowiadać w kwestii liczby wydziałów i instytutów. W moich oczach tworzenie nowej siatki administracyjnej musi uwzględniać przesłanki czysto racjonalne: bieżącą wiedzę o stanie zarządzania Uniwersytetem i przebiegu procesów zarządczych (której brak), realia racjonalnej kontroli procesów zarządczych, finansowych, wspierających naukę i dydaktykę (której nie ma). Wymyślanie struktury uczelni od nowa uważam dziś za zbyt ryzykowne. Ignoruje to emocje odwołujące się do tradycji, przeszłości, więzi między jednostkami organizacyjnymi i zespołami badawczymi. Kreuje trudne do oszacowania problemy z nową infrastrukturą, kadrą, finansowaniem nowych superdziekanatów. Ale co najważniejsze – nie daje żadnej gwarancji pozytywnej zmiany w kontekście skrajnej niestabilności systemu prawnego kreowanego poza nami przez Ministerstwo. Jeśli już mielibyśmy te zmiany przeprowadzać, to nie w Statucie, bo to usztywniłoby strukturę, lecz na poziomie uchwał Senatu i decyzji Rektora reagującego na potrzeby administracyjne Uczelni. I to także znajdujemy w projekcie Statutu. A czy postulowane powstanie wielkich wydziałów ułatwi administrowanie nimi? Wątpię. Raczej zwiększy zatory na drodze podejmowania decyzji przez dziekana odpowiedzialnego za jeszcze większą liczbę jednostek. Być może warto byłoby dodać w Statucie, że istnienie wydziału musi wynikać z istotnych potrzeb naukowych i dydaktycznych Uniwersytetu, a Rektor ma prawo przekształcić strukturę Uczelni jeśli uzna, że jej kształt utrudnia realizację zadań Uniwersytetu, szczególnie prowadzenie badań naukowych. Daje to szansę na elastyczne reagowanie przez Rektora odpowiadającego za całą wspólnotę na sytuację kryzysowe.\nWszystkie te słowa i propozycje piszę z mało wygodnej perspektywy: bronię projektu Statutu, który powinien i mógłby być lepszy – to pewne. Tak, zmieniając miejsce dziekanów w ustroju Uczelni (nie będą organami, lecz funkcjami kierowniczymi) zapomnieliśmy dodać kadencyjność, odcięliśmy dostęp doktorom do rad dyscyplin. To powinno zostać zmienione. Podobnie należy uwzględnić możliwość obejmowania funkcji wicedyrektora dla osób ze stopniem doktora. Przeoczeń jest pewnie więcej i z góry dziękuję wszystkim za ich wyłapanie. Nie wynikają one jednak ze złej woli. Projekt powstawał w ekstremalnie ryzykownych warunkach, przy bardzo niepewnym kształcie otoczenia prawnego, w tym kluczowych elementów oceny w rożnych aspektach naszej działalności. Wbrew pojawiającym się opiniom, jego powstawanie nie było otaczane tajemnicą. Zasadniczy kształt został zaproponowany przez Magnificencję, przedyskutowany z całym składem rektorskim na posiedzeniach kolegium dziekańsko-rektorskiego i w trakcie posiedzeń Senatu. Konkretne zapisy były wprowadzane zgodnie z wolą Magnificencji. Informacje bieżące – przynajmniej w przypadku mojego Wydziału – były przedstawiane na radach wydziału. Wszyscy członkowie zespołu – według mojej wiedzy – kontaktowali się ze swoimi wydziałami i przyjmowali płynące stamtąd uwagi.\nPrzy wszystkich kontrowersjach, jedno nie ulega dla mnie wątpliwości: choć ramy prawne są ważne, to dużo ważniejsze jest jasne wspieranie wszystkich tych, którzy chcą prowadzić najwyższej jakości badania naukowe, innowacyjną, docierającą do studentów dydaktykę oraz prowadzą współpracę z naszym otoczeniem społecznym. Działania, które dadzą nam powód do dumy nie tylko według chwilowych norm MNiSW, ale z perspektywy więzi z całym światem naukowym i naszym otoczeniem społecznym. Dlatego równie istotny jak ramy prawne życia Uniwersytetu musi być brak zgody osób odpowiedzialnych za życie jednostek na intelektualne lenistwo, działania na szkodę Uczelni, wszelkie przypadki łamania dobrych obyczajów akademickich. Statut powinien takie działania wspierać, ale czy my sami będziemy w tym kierunku dążyć, zależy tylko od nas, a zwłaszcza od naszych liderów i kultury pracy, którą będziemy kultywować. Poprawmy projekt Statutu tak, żeby wspierał to, co na naszej Uczelni najlepsze i dawał realną szansę na pozytywną zmianę. Świat idzie do przodu szybko, nasze podziały, spory i kultywowanie wielkiej stabilizacji oddalają nas od niego.


Pierwsza kontra druga ciąża – która jest łatwiejsza - To dopiero początek\nPierwsza kontra druga ciąża – która jest łatwiejsza\nPamiętasz jak gładziłaś swój brzuszek odliczając dni do pierwszego porodu. Pomiędzy gładzeniem brzuszka kompletowałaś wyprawkę i czytałaś w internetach wszystko, co dotyczy pielęgnacji małego dzidziusia. Wybór imienia spędzał Ci sen z powiek a wizyta w szkole rodzenia odznaczona była w kalendarzu czerwonym mazakiem?\nJestem już w za połową drugiej ciąży i uśmiecham się do siebie na wspomnienie tamtych czasów… Bo teraz niby wszystko tak samo, dzidziuś siedzi sobie w brzuszku, do porodu też trzeba się przygotować ale tak naprawdę – nic nie jest takie samo\nKtóry to tydzień ciąży??\nPierwszym razem wiedziałam co do dnia, w którym momencie ciąży jestem. Jak ktoś mnie zapytał który to miesiąc, bez wahania mówiłam 20 tydzień i 3 dni. Teraz… Czekam na wizytę u ginekologa i myślę sobie ‚rany, który to tydzień?’. Pani doktor zawsze o to pyta, aż głupio nie wiedzieć. Wyjmuję kalendarzyk, i zaczynam liczenie. Tak na pewno coś ok 27/28 tc. A w sumie lekarka sama najlepiej to wyliczy, nie będę jej wchodziła w kompetencje.\nZa pierwszym razem miałam fazę na codzienne czytanie, co tam dzisiaj może dziać się w moim brzuchu. Wertowałam wszystkie internetowe notatki z serii „xx tydzień ciąży”. Zachwycałam się, że w tym tygodniu kształtuje się twarz, a w innym zaczynają rosnąć włosy. Teraz patrzę, aby starsza córka przypadkiem nie rozbiła sobie nosa i nie przyszło jej do głowy strzyżenie loków na własna rękę. Co do dziecięcia w brzuchu wiem, że już nigdzie nie będzie miało bezpieczniej i lepiej niż tam\nPrzygotowania do drugiego dziecka\nJest taki dowcip – a właściwie cała seria dowcipów, dotyczących zachowań matki przy kolejnych dzieciach. Ale wiecie co, to nie są dowcipy – to sama prawda\nPierwsze dziecko: Z namaszczeniem ćwiczysz oddechy\nDrugie dziecko: Pieprzysz oddechy, bo ostatnim razem nie przyniosły żadnego skutku\nTrzecie dziecko: Prosisz o znieczulenie w 8 miesiącu ciąży\nPierwsze dziecko: Pierzesz nawet nowe ciuszki w Cypisku w 90 stopniach. Układasz je kolorystycznie i równiutko w kosteczkę.\nDrugie dziecko: Te najbardziej usyfione wyrzucasz, resztę pierzesz ze swoimi rzeczami\nTrzeciego dziecka jeszcze nie mam, ale wszystko idzie właśnie w tym kierunku Generalnie mniej przejmuję się całą tą zewnętrza otoczką. Wiecie – ciuszki, sruszki i wszystkie inne gadżety nie zajmują mnie tak jak wcześniej. Zamiast czytać o pielęgnacji niemowlęcia, wertuję książki na temat rodzicielstwa bliskości. Już teraz wiem, że będę bardziej cierpliwa jeśli chodzi o płacz dziecka [ćwiczę to w końcu prawie 4 lata] i poświęcanie mu uwagi. Bez znaczenia jest przecież dla niego, czy zabrudzi bodziaka bardzo znanej firmy X czy takiego nieco używanego po starszej siostrze. Ale to czy będę przy nim kiedy tylko będzie mnie potrzebowało, już gdzieś w pamięci głębokiej może się odłożyć. Dlatego teraz bardziej stawiam na budowanie dobrej relacji i więzi niż na całą otoczkę zewnętrzną.\nNie łykam witaminek dla ciężarnych…\nZamiast tego jem, co podpowiada mi organizm. Od może 6 lat właściwie nie używałam soli. Ziemniaki, jajko, surówki – moja mama zastanawiała się jak jestem w stanie przełknąć to wszystko bez „dosolenia sobie”. Mogłam – a na myśl o soli odbierało mi apetyt. Teraz kroję sobie pomidora i nie ma opcji abym zjadła go bez przypraw. Sięgam po sól bo inaczej mi nie smakuje. Jajka – przed ciążą zjadałam może ze dwa w tygodniu, teraz mam ochotę na dwa dziennie! Tak samo sałatki warzywne. Jadłam bo wiedziałam, że zdrowe ale jakoś specjalnie się nie rozsmakowywałam. Teraz mam ochotę na tyle różnych warzyw, że aż trudno mi się zdecydować – jaka dzisiaj. Szczęśliwie niedaleko mojego domu jest sklep, gdzie sałatki i surówki sprzedawane są jak w barach sałatkowych. Biorę 3 albo 4 malutkie pudełeczka w różnych smakach i kombinacjach – problem samoistnie się rozwiązał. Organizm naprawdę wie czego mi potrzeba. W soli jest przecież jod [a ze studiów dietetycznych wiem, że zapotrzebowanie na ten związek mineralny w ciąży się zwiększa], jajka to wzorzec białka – najlepsza na świecie mieszanina aminokwasów w idealnie wyważonych proporcjach. Dobrane w taki sposób, że ilość jednego składnika pozytywnie wpływa na wchłanialność innego. O warzywach nawet nie piszę. Nie mogę tylko znaleźć racjonalnego wytłumaczenia skąd ta ogromna ochota na czekoladę\nChwila, chwila – magnez – jestem usprawiedliwiona.\nTo o czym za pierwszym razem w ogóle nie myślałam, a teraz jest dla mnie najważniejsze, to aby dziecię urodziło się zdrowe. Wcześniej USG było idealnym powodem aby podejrzeć twarz mojego dziecka. Jakby to, czy będzie ładniejsze czy nieco mniej urodziwe miało jakiekolwiek znaczenie. Teraz na każde USG idę z duszą na ramieniu. Naprawdę denerwuję się, czy oby na pewno wszystko jest w porządku. Czy narządy wykształciły się tak jak trzeba, a kręgosłup ma ciągłość… Uroda i płeć są dużo, dużo dalej.\nTak samo poród. Wcześniej oglądałam mnóstwo programów porodowych. Myślałam tylko o tym, jak będzie bolało. Teraz wiem, że każdy ból przejdzie. Myślę bardziej o tym, aby dziecko urodziło się o czasie, w miarę spokojnie.\nJeśli jednak miałabym porównać, która ciąża podobała mi się bardziej zdecydowanie odpowiedziałabym, że i jedna i druga była/jest najwspanialsza. Euforia i fajerwerki jakie odczuwałam za pierwszym razem były wspaniałe ale spokoju i dystansu który mam teraz, też nie chciałabym zamienić na nic innego.\nO facecie, który przyczepił się do mojej pupy


Mandala to słowo pochodzące z Sanskrytu, literackiego języka starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Oznacza ono “koło” i jako tatuaż skomponowane jest z kształtów i symboli, które rozchodzą się od środka na zewnątrz, układając okrężny wzór. Tak jak koło, mandala ma pokazywać balans, wieczność i perfekcję. Dla tych, którzy potrzebują małej powtórki z geometrii – dystans od środka koła, do każdego punktu na jego obwodzie pozostaje taki sam. Mandala jest unikatowym wzorem, który wręcz emanuje poczuciem harmonii.\nTatuaż z mandalą – Historia\nByć może rozpoznajesz mandale z miejsc związanych z religią, jak kościoły i sale modlitw. Istniały one długo przed tatuażami w sztuce hinduskich, buddyjskich i chrześcijańskich religii. Starożytni mnisi malowali jaskrawe, żywe i skomplikowane mandale na piasku w świątyniach. W hinduizmie mandale często wplecione są w wystrój pokoi modlitw lub medytacji, ponieważ wierzy się, że pomagają się skupić. Buddyści również mają specjalne miejsce na mandale w ich medytacji i rytuałach. Symbolizm równowagi ciała i umysłu pokrywa się z ich poglądami i praktykami, a także z ich patrzeniem na wieczność. Mandale były również ukazywane w rozetach w oknach witrażowych chrześcijańskich kościołów.\nRozkwitający kształt mandali może również sprawiać, że przypomina ona kwiat. Łącząc symbolizm związany z okręgami i roślinami, mandala może reprezentować kobiecość i rodzące się życie. Może mieć także wiele innych znaczeń, zaczynając od wzrostu i odrodzenia.\nNie można zaprzeczyć, że takie tatuaże zapierają dech w piersiach. Ich duchowe pochodzenie i istota nadają im jeszcze głębszego znaczenia. To właśnie sprawia, że mandala jako tatuaż jest bardzo interesującą perspektywą.\nMoże znaczyć wiele różnych rzeczy i to właśnie sprawia, że taki tatuaż zawsze będzie specjalny i unikatowy.\nWiele internetowych źródeł twierdzi, że klatka piersiowa i plecy są najlepszymi miejscami na większe wzory, ponieważ ich płaska powierzchnia nie zniekształca ogólnego kształtu i detali. Podczas gdy jest to dobre, logiczne podejście, warto również zastanowić się nad kształtem swojego ciała i konkretnym zarysem mięśni. Używając tej metody, kreujemy jeszcze więcej możliwości na uzyskanie tatuażu, który będzie naszym personalnym wyrażaniem siebie.\nNa przykład jedno ramię może mieć trzy miejsca, w których można wytatuować taką samą mandalę, ale każda z nich może wyglądać trochę inaczej i wyzwalać inne uczucia. Podobnie, perspektywa z jakiej rysowana jest mandala może mieć wpływ na ilość detali, która będzie się w niej znajdować. Jeżeli tatuowana jest na nodze, wzór będzie miał mniej detali, ponieważ patrzy się w dół i dominujące będą głębia i kontur.\nOdwrotnie, mandala na plecach jest rysowana i oglądana z przodu, a więc śmiało można skupić się na detalach. Podczas decydowania gdzie umieścić mandalę ważne jest, aby nie patrzeć tylko na tatuaż, ale zastanowić się również jak patrzymy na całe ciało.\nSymboliczne znaczenie tatuażu mandali\nZnaczenie takiego tatuażu w znacznej części zależy od koloru umieszczonego na środku tatuażu – pokazuje co jest dla człowieka ważne w danym momencie życia.\nŻółty – pogoda ducha, radość, zadowolenie\nPomarańczowy – odwaga, siła, młodość, serdeczność\nCzerwony – miłość, wiara, wytrwałość\nRóżowy – wrażliwość, kobiecość, delikatność\nNiebieski – spokój, pewność siebie, wierność\nMorski – przyjaźń, pomysłowość, humor\nZielony – nadzieja, wytrzymałość, zdrowie\nCzarny – honor, duma, godność