FISZKI język angielski Matura rozszerzona - Fiszki - Szkoła Marzeń\nStrona główna > J. angielski > Fiszki > FISZKI język angielski Matura rozszerzona\nCena brutto: 63.96 PLN\nTytuł "FISZKI - Matura rozszerzona" zawiera ponad 2200 słów i zwrotów na poziomie wyższym średnio zaawansowanym. Skierowany jest do maturzystów, którzy zdecydowali się zdawać egzamin na poziomie rozszerzonym i chcieliby gruntownie powtórzyć obowiązujący materiał oraz błyskawicznie uzupełnić ewentualne braki. Tytuł obejmuje 15 tematów wymaganych obecnie na egzaminie. Dołączona gratis płyta CD zawiera 4 godziny nagrań i pozwala opanować bezbłędną wymowę wszystkich haseł.\nKurs składa się z dwóch tytułów - "Matura rozszerzona" i "Matura ustna", pozwalających w pełni przygotować się zarówno do pisemnej, jak i do ustnej części egzaminu maturalnego na poziomie rozszerzonym. Stanowi kompleksowe repetytorium, obejmujące prawie 3000 słów i zwrotów oraz uwzględniające wszystkie niezbędne konstrukcje gramatyczne.\nKartoniki ponumerowano, tak by możliwa była jednoczesna nauka z FISZEK i nagrań dźwiękowych (CD mp3 jest częścią zestawu).\nPłyta zawiera 1040 plików - nagranie haseł znajdujących się na pojedynczym kartoniku stanowi oddzielny plik. Hasła nagrano w systemie: hasło w języku polskim - hasło w języku obcym. Po hasłach w języku obcym pozostawiono przerwę, aby umożliwić głośne powtórzenie słowa lub zdania.\nSeria 1000 to nasza sztandarowa seria. Każdy tytuł serii zawiera 1040 kartoników, pudełko do nauki - MEMOBOX® oraz poręczne plastikowe etui. Do każdego tytułu dostępna jest także wersja audio - bądź jako część zestawu (jak w tytule "Fiszki - język angielski - Matura rozszerzona"), bądź jako osobny produkt.


Ochrona danych osobowych-RODO - Pogotowie Ratunkowe w Legnicy\nPogotowia Ratunkowego w Legnicy\nZgodnie z art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1) – dalej jako „RODO” informujemy, iż:\nAdministratorem Pani/Pana danych osobowych przetwarzanych poza Systemem Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego (SWD PRM) jest Pogotowie Ratunkowe w Legnicy, z siedzibą przy ul. Dworcowej 7, 59-220 Legnica; tel.: 76 819 78 30 (sekretariat).\nZ inspektorem ochrony danych w Pogotowiu Ratunkowym w Legnicy można się skontaktować poprzez adres e-mail: iod@pogotowie-legnica.pl, lub pisemnie na adres siedziby administratora we wszystkich sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych oraz korzystania z praw związanych z ich przetwarzaniem.\nrealizacji medycznych czynności ratunkowych i udzielania świadczeń zdrowotnych oraz zarządzania usługami opieki zdrowotnej (np. rozliczeń z płatnikiem, prowadzenia i przechowywania dokumentacji medycznej, weryfikacji tożsamości ) na podstawie 9 ust. 2 pkt h RODO w związku z krajowymi przepisami prawa medycznego, w szczególności ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 8 września 2006 r., ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;\nPani/Pana dane mogą być także przetwarzane w celu obrony praw i dochodzenia roszczeń przez administratora danych w związku z prowadzoną przez niego działalnością na podstawie art. 9 ust. 2 lit. f RODO;\nDane osobowe zbieramy od osoby zgłaszającej, pacjenta, którego dane dotyczą lub od innych osób w sytuacjach przewidzianych prawem, związanym z ratowaniem zdrowia i życia.\nAdministrator danych jako podmiot leczniczy jest zobowiązany do prowadzenia i przechowywania dokumentacji medycznej, której treść i zakres określają obowiązujące przepisy prawa. Dane zawarte w dokumentacji obejmują m.in. nazwisko i imię (imiona), datę urodzenia, adres miejsca zamieszkania, numer PESEL, jeżeli został nadany, w przypadku noworodka – numer PESEL matki, a w przypadku osób, które nie mają nadanego numeru PESEL – rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, opis stanu zdrowia pacjenta lub udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.\nPogotowie Ratunkowe w Legnicy, przetwarza dane zarejestrowane w SWD PRM, w tym nagrania rozmów telefonicznych, dane osobowe osoby zgłaszającej, dane innych osób wskazanych w trakcie przyjmowania zgłoszenia, pozycje geograficzne, dane teleadresowe lub opis zdarzenia.\nOdbiorcą Pani/Pana danych osobowych mogą być podmioty do tego uprawnione na podstawie przepisów prawa, w szczególności osoby upoważnione przez Pana/Panią oraz, inne podmioty udzielające świadczenia zdrowotne w ramach kontynuacji leczenia, organy władzy publicznej, w tym Rzecznik Praw Pacjenta i Narodowy Fundusz Zdrowia, sądy, prokuratury, zakłady ubezpieczeń (za Pani/Pana zgodą), uprawnione na mocy ustaw organy i instytucje.\nPogotowie Ratunkowe w Legnicy udostępnia dane zarejestrowane w SWD PRM na wniosek sądu, prokuratury, Policji lub Narodowego Funduszu Zdrowia.\nPani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez okres zakreślony w art. 29 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta – dokumentacja medyczna jest przechowywana co do zasady przez okres co najmniej 20 lat od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Dane służące do celów rozliczania świadczeń zdrowotnych, a także dane służące do dochodzenia roszczeń będą przetwarzane przez okres przedawnienia tych roszczeń zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego. Dane przetwarzane na potrzeby księgowości i rozliczeń podatkowych będą przetwarzane przez okres 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.\nAdministrator SWD PRM przechowuje zarejestrowane nagrania rozmów prowadzonych na stanowisku dyspozytora medycznego oraz wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego przez okres co najmniej 3 lat, licząc od dnia dokonania nagrania.\nAdministratorem Pani/Pana danych osobowych przetwarzanych w Systemie Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego, zwanego dalej SWD PRM jest Minister Zdrowia z siedzibą w Warszawie (00-952), przy ul. Miodowej 15, z którym można kontaktować się listownie lub za pomocą e-mail: kancelaria@mz.gov.pl;\nWspóładministratorami Pani/Pana danych osobowych przetwarzanych w SWD PRM są:\ndysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego – Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Lotnicze Pogotowie Ratunkowe,\nAdministrator wyznaczył inspektora ochrony danych, z którym może się Pani/Pan kontaktować poprzez e-mail: iod@mz.gov.pl lub listownie na adres siedziby administratora. Z inspektorem ochrony danych można kontaktować się we wszystkich sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych oraz korzystania z praw związanych z przetwarzaniem danych.\nPani/Pana dane osobowe przetwarzane w SWD PRM są udostępniane wyspecjalizowanym podmiotom odpowiedzialnym za obsługę techniczną systemów teleinformatycznych, którym powierzono przetwarzanie danych osobowych w SWD PRM. Podmioty te nie mogą powierzać przetwarzania danych innym podmiotom ani udostępniać danych innym podmiotom niż upoważnionym na podstawie przepisów prawa.\nPani/Pana dane osobowe przetwarzane będą na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c RODO w celu wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze wynikającego z przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.\nPosiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz do ich sprostowania. Realizacja powyższego uprawnienia może zostać delegowana na współadministratora, o którym mowa w ust. 2.\nW przypadku występowania z żądaniem realizacji prawa dostępu na podstawie art. 15 RODO, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 września 2006 r o Państwowym Ratownictwie Medycznym, ma Pani/Pan obowiązek podania informacji o okolicznościach zdarzenia, którego dotyczy to żądanie, w tym daty i miejsca zdarzenia oraz numeru telefonu, z którego zostało wykonane połączenie dotyczące powiadomienia o zdarzeniu.\nPani/Pana dane nie są przetwarzane w sposób zautomatyzowany, w tym w formie profilowania. Nie przekazujemy Pani/Pana danych do państw trzecich lub organizacji międzynarodowych.\nustawy z dnia26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy,\nKlauzula Informacyjna Dolnośląskiego Urzedu Wojewódzkiego-pobierz\nInformacja dla kontrahentów- pobierz\nKlauzula informacyjna Facebook- pobierz\nInformacja dla pracowników kontrahentów- pobierz


Innowacyjna kompletacja z wózkiem OPX iGo neo | STILL Polska\nInnowacyjna kompletacja z wózkiem OPX iGo neo\nPodążający za pickerem wózek do kompletacji STILL OPX iGo neo został uznany za Produkt Innowacyjny dla Logistyki, Transportu i Produkcji 2020 roku. Pod uwagę brano przede wszystkim przełomowość rozwiązania i potencjał zastosowania.\nKonkurs na Produkt Innowacyjny dla Logistyki Transportu i Produkcji 2020 stawia sobie za cel identyfikowanie i promocję produktów wyróżniających się na tle innych rozwiązań technologiczną\nprzełomowością, rynkowym znaczeniem produktu oraz stopniem potencjalnych korzyści z wdrożenia. Kapituła konkursu uznała, że w 2020 r. na tytuł zasłużyły wózki do kompletacji STILL OPX iGo neo.\nWózki kompletacyjne OPX iGo neo – najważniejsze wyróżniki\nSTILL OPX iGo neo to seria wózków do kompletacji na pierwszych kondygnacjach regałów. Pojazdy wyposażono w oprogramowanie i czujniki, dzięki którym mogą stać się inteligentnym elementem procesów intralogistycznych i są w stanie podnosić ich wydajność. System iGo neo sprawia, że pojazd samoczynnie porusza się za operatorem, dostosowując się do jego rytmu pracy i całkowicie zwalniając go z konieczności sterowania wózkiem na krótkich trasach. Wózki zajmują przy tym optymalną, zgodną z preferencjami operatora pozycję do odkładania ładunków na widły,\ndo minimum ograniczając dystans, na którym konieczne jest ich ręczne przenoszenie. Bezpieczne podążanie za człowiekiem i włączanie się w procesy transportowe możliwe jest dzięki zintegrowanemu z urządzeniem układowi Motion Tracking. Dzięki wchodzącym w jego skład czujnikom i laserowemu systemowi rozpoznawania otoczenia, wózki do kompletacji serii OPX iGo neo w czasie rzeczywistym analizują topografię magazynu, usytuowanie regałów, lokalizację użytkownika i innych uczestników ruchu.\nInnowacyjność względem wózka do kompletacji CX 20 iGo neo\nWzględem pierwszego autonomicznego partnera kompletacji STILL częściowo automatyczne wózki widłowe OPX iGo neo wyróżniają się innowacyjnością przy pokonywaniu większych odległości. Gdy operator samodzielnie steruje wózkiem, dzięki systemowi STILL Easy Drive w formie ergonomicznej kierownicy ma on szybki dostęp do wszystkich funkcji. Manewrowanie jest przy tym precyzyjne i intuicyjne. Pięciokołowe podwozie oraz sprawdzony system Curve Speed Control, automatycznie redukujący prędkość na zakrętach, gwarantują wysoką stabilność i dobrą przyczepność. System\niGo neo dostępny jest w wózkach do kompletacji linii OPX o udźwigu od 1,2 do 2,5 tony – także w wariantach z podwójnymi widłami. Wszystkie pojazdy serii wyposażono w trójfazowy silnik o mocy 3 kW i napięciu 24 V, pozwalający na ekonomiczną jazdę z maksymalną dopuszczalną szybkością. W zestawieniu z dostępnymi opcjonalnie akumulatorami o pojemności do 620 Ah, rozwiązania zapewniają długą pracę na jednej baterii. Do wyboru są modele z jej boczną wymianą oraz zintegrowaną ładowarką. W efekcie sposób zasilania OPX można optymalnie dobrać do specyfiki funkcjonowania zakładu.\nPotencjał korzyści z wdrożenia w procesach kompletacji STILL OPX iGo neo\nDzięki wyeliminowaniu w ¾ przypadków potrzeby naprzemiennego opuszczania i zajmowania stanowiska w wózku proces kompletacji można przyspieszyć nawet o 25%. Przekłada się to na większą wydajność i wymierne oszczędności – szczególnie w zastosowaniach, w których pobieranie ładunków wymaga częstych przystanków. Możliwość skupienia się na kompletacji pozwala natomiast zredukować liczbę popełnianych błędów. Ograniczenie częstotliwości powtarzalnych ruchów oraz czasu ręcznego przenoszenia towarów minimalizuje ryzyko nadmiernych napięć układu mięśniowo-szkieletowego, pozytywnie wpływając na ergonomię pracy, a w perspektywie długofalowej – stan zdrowia pickerów, ich frekwencję i produktywność.\nTe same cele podczas manualnej jazdy na dłuższych trasach pozwala realizować ergonomiczne miejsce operatora z dostępnym opcjonalnie pneumatycznym stanowiskiem i składanym fotelem oraz komfortową kierownicą STILL Easy Drive.\nKorzyści wynikające z wdrożenia częściowo zautomatyzowanych wózków do kompletacji OPX iGo neo są szczególnie istotne w przypadku firm charakteryzujących się dużą presją na tempo i bezbłędność procesów kompletacji. Polecane są m.in. do optymalizacji procesów w centrach fullfilment i dystrybucyjnych oraz w magazynach produkcyjnych pracujących w sekwencji just-in-time.


ISBN: 978-83-10-13237-6 Data wydania: 2017-09-13\nZajrzyj na strony: Zajrzyj na strony: www.nk.com.pl Znajdź nas na Facebooku www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia Poznaj naszą ofertę - FANTASTYKA I HORROR www.nk.com.pl/fantastyka-i-horror/3/kategoria.html\nW serii W serii: Asystent czarodziejki Utracona Bretania Cień Gildii W przygotowaniu kolejny tom\nCIEŃ GILDII Trzymając głowę wysoko, patrzyłem przez mgłę zaścielającą miniaturowy rynek Ombre. Zimowe słońce z oporami wyłaniało się zza kamienic, sklepy z pamiątkami były jeszcze zamknięte na głucho. Wróble uciekały mi sprzed butów, kiedy kuśtykałem w stronę piekarni; z daleka docierał do mnie zapach rogalików i kawy z mlekiem. Ogrzewałem dłonie w kieszeniach płaszcza i w duchu przeklinałem wojskowy zwyczaj zrywania się z łóżka przed świtem. Dwa miesiące temu zapoczątkowałem nową epokę w dziejach Arborii, ale prawie nikt jeszcze o tym nie wiedział. Zabrzęczał dzwonek w drzwiach i owionęły mnie ciepłe zapachy. Pieczywo sprzedawano tuż przy wejściu; pierwsi chętni stali w kolejce po bagietki, bułki i bochenki świeżego chleba. Z tyłu lokalu funkcjonowała pijalnia kawy i czekolady. Częściowo schowany za rządkiem słojów z ciastkami, młody wąsaty subiekt mełł uprażone ziarna w srebrzyście lśniącym młynku w kształcie globusa. Tuż obok postawiono jeden z nowych próżniowych ekspresów Renlinga, balon z grubego szkła wyposażony w runy egzotermiczne. Wrzący ciemny płyn z wolna skapywał do filiżanki, roztaczając bogaty aromat. Za ladą na półkach wymoszczonych cienkim brunatnym papierem rozłożono słodkie bułki, rogale i tarty. Wciągnąłem powietrze w płuca. Wciąż zdarzały się chwile, kiedy nie dowierzałem, że wróciłem do domu. Rozejrzałem się. Arcymistrz Gildii Magów, Andreas Weyland, czekał już przy stoliku razem z pułkownikiem i panią major. Byłem mu wdzięczny. Wiedziałem, że nie ominie mnie wizyta w koszarach, ale dano mi szansę rozpoczęcia dnia we właściwy sposób. – Poproszę dwie bułki z cze… koladą. – Nadal miałem kłopoty z płynną wymową. Poranki były szczególnie trudne. – Oraz kawę… z mlekiem. Bez cukru. Potężny czarnoskóry Weyland górował nad okrągłym stolikiem z tekowego drewna. Musieli wejść do kawiarni dosłownie przed chwilą, ponieważ z okrągłych okularów Arcymaga jeszcze nie zeszła para. Dwójka oficerów przybyła razem z nim do Ombre poprzedniego wieczoru. Widziałem ich po raz pierwszy w życiu. Pułkownik Archer, wysoki, szpakowaty mężczyzna z wąsikiem, robił wrażenie zadbanego pięćdziesięciolatka. Wiedziałem jednak, że był wojskowym magiem, co oznaczało przynajmniej dwieście lat więcej i znajomość licencjonowanej magii bitewnej, z której pomocą mógłby mnie zdmuchnąć w pięć minut; mimo mojej zdolności wchłaniania zaklęć nie zdążyłbym przetworzyć nawet połowy. Jego sekretarz, pani major, miała skórę o ton jaśniejszą od Weylanda i włosy ostrzyżone na jeża; była szczupłej budowy i niewiele wyższa od Amandine. Gdybym spotkał ją w cywilu, nigdy nie zgadłbym, że jest żołnierzem. Musiała pełnić dla pułkownika podobną rolę asystenta jak ja dla Margueritte, tyle że w ramach hierarchii wojskowej. Wstali, gdy podszedłem do stolika. – Pułkownik James Archer. Major Jacqueline Guerin de Branche d’Olivine. – Vincent Thorpe. Miło poznać. – Człowiek, który wrócił z Bretanii. – Pułkownik mocno ścisnął moją dłoń. – Nie jedyny. – Jedyny, jakiego mamy do dyspozycji. – Archer uśmiechnął się półgębkiem. – A mówiono mi, że znajdę pana w dobrym zdrowiu. – Jest zimno i wcześnie rano – uciąłem. – Będzie le… piej. Jak na zawołanie zjawił się subiekt z tacą, na której stały cztery filiżanki – Weyland pił herbatę z mlekiem, oficerowie czarną kawę po doloriańsku – w filiżankach jak dla lalek – oraz talerzyki z ręcznie malowanej avalońskiej porcelany z rogalikami i bułkami. Rozstawił je wokół nas fachowym gestem i zniknął za kontuarem. Pośród gwaru rozmów, szumu ekspresu i zgrzytu młynka do kawy postronni nie mogli nas słyszeć. – Muszę powiedzieć Charlesowi, że wczesne przywileje emerytalne dla pomocników magicznych to wcale nie przesada – mruknął pułkownik, zwijając papierosa. – Chociaż, prawda, nie każdy zajmuje się odkrywaniem nowych lądów. I nie każdy pracuje dla de Breville. Koniec kontraktu musiał być dla pana ulgą? – W pewnym sensie. – Pociągnąłem łyk kawy z filiżanki, smakując bogatą goryczkę na języku. Wiwat Zjednoczona Republika Arborii. – Mam jeszcze… coś do zrobienia. Pułkownik Archer skinął głową. – Inaczej nie podchodziłby pan do egzaminu dyplomowego. Porozmawiamy o tym w sztabie. – Wyciągnął zalakowaną ozdobną kopertę. – Proszę przeczytać i dobrze się zastanowić. Królewska pieczęć. To znaczy pochodząca z Kancelarii Królewskiej Służby Ochrony, nie byliśmy przecież w Bretanii. Zerknąłem w stronę Arcymaga Weylanda. Ile pułkownik wie? Ile powinienem mu powiedzieć? – Trzeci poziom dostępu – rzucił w moją stronę Weyland. – W kopercie znajdziesz zapewne ofertę pracy nieco bardziej odpowiadającą twoim kwalifikacjom niż etat wiedźmy w Ombre. Panie Archer, nie przeszkadza panu, że pan Thorpe jest lojalny wobec Gildii? Czy mi się tylko zdawało, czy jego głos drgnął przy wypowiadaniu tych słów? Ukryłem zmieszanie, zatapiając zęby w bułce z czekoladą. Od naszego powrotu w zachowaniu Weylanda wyczuwałem ledwo zauważalną rezerwę, może ostrożność. Czy to, czego dokonaliśmy w Bretanii, mogło wstrząsnąć nawet Arcymagiem? Kiedyś uważałem go za niewzruszonego. Miał ponad trzysta lat i większą wiedzę o działaniu naszego świata niż ktokolwiek inny. Także teraz – nie sądziłem, by Meg cokolwiek przed nim ukrywała, chociaż ja pewnie zdecydowałbym inaczej; przeczytał też dokumentację budowy Mostu. – Tym lepiej. – Pułkownik Archer wzruszył ramionami. – Ścisła współpraca w tej sprawie będzie korzystna dla obu stron. Przy okazji: Thorpe, Thorpe… to przypadkowa zbieżność nazwisk czy jednak jest pan spokrewniony? Jacqueline, sekretarz, o której prawie zapomniałem, drgnęła nad swoją kawą. Coś takiego, sami wielbiciele historii. Ale to było niebezpieczne pytanie; powiedział mi o sobie więcej, niżby chciał. – Z kim? James Archer się roześmiał. – To taki hermetyczny żart. Może pan kiedyś spytać Szaloną Meg. Wędrowiec mi świadkiem, wreszcie zapracowała na ten swój przydomek. Oczekuję pana w sztabie o dziesiątej. Oficerowie szybko dokończyli kawę, pożegnali się i wyszli. Zostaliśmy z Weylandem nad naszymi bułkami i rogalikami, krzywo popatrując na siebie nawzajem. Zobaczyłem, jak palce Arcymaga dyskretnie układają się w zaklęcie przeciwpodsłuchowe. – Nie wie, prawda? – spytałem wreszcie. – Nie i nie powinien wiedzieć. – Weyland wyciągnął z chlebaka zwiniętą w rulon gazetę. – Podejrzewają Meg albo kogoś z Drugiej Strony. Ale to porządny szpieg, więc nie potrafi się powstrzymać. Miej to na uwadze, będzie cię prowokował. Dostałem żądania z samej góry, aby udostępnić mu dokumentację budowy, i mam wobec tego bardzo mieszane uczucia. Jeśli coś trafi w ręce wojska, prędzej czy później zrobią z tego broń. Pociesza mnie, że zrozumienie istoty sprawy wymaga specjalistycznej wiedzy, jaką dysponuje w tej chwili tylko kilka osób na świecie. Radziłbym zatem trzymać się poziomu trzeciego. Oczywiście – zmrużył oczy – to twoja decyzja. Czyli traktował mnie jak samodzielnego gracza, i to takiego, któremu jeszcze nie ufał. Nic dziwnego, że nie wtajemniczył mnie w wewnętrzne sprawy Cienia Gildii. Nie należałem już do Meg, a nie pokazałem, kim się stałem; i nie chodziło wyłącznie o zdolności Maga Pustki. Minął prawie rok, odkąd wyruszyłem do Bretanii; w tym czasie umarłem, wróciłem do życia, uczestniczyłem w wojnie i budowie nowej Gildii Magów, a na koniec wspólnie z Belinde i Kathryn stworzyłem dzieło magiczne w postaci Mostu łączącego dwa rozdarte kontynenty. Nie byłem tym samym człowiekiem, któremu Arcymag zburzył dotychczasowy porządek świata podczas jednej krótkiej pogawędki. Tymczasem Weyland rozwinął gazetę na stoliku. – Trzecia strona i tylko jedna kolumna. – Zniżył głos. – Ludzie wierzą, że wojsko stacjonuje w Ombre z powodu opóźnionych skutków obecności duszosmoka, a Most był noworoczną iluzją. Chciałbym, żeby tak na razie zostało. * * * Dyliżans w stronę Mostu odjeżdżał za godzinę, toteż została mi chwila, żeby wrócić do kwatery. Od Nowego Roku zajmowaliśmy przestronną izbę u gosposi pod miasteczkiem. Teoretycznie mieliśmy ze sobą dość bretańskiego złota i klejnotów, aby opłacić półroczny pobyt w Srebrnej Gęsi, ale w praktyce ich sprzedaż byłaby nieco kłopotliwa. Poza tym zdecydowaliśmy zachować biżuterię na wypadek powrotu do Bretanii. Meg zabrano do szpitala już na początku stycznia, ale pozostali wyjechali z Ombre niespełna tydzień temu i dopiero dotarli do stolicy. Teraz Margueritte została już wypisana z oddziału i Liliana dołączyła do niej u moich rodziców na wsi pod Avalonem, gdzie klimat bardziej sprzyjał rekonwalescentce i wątłemu dziecku niż w ponurym dworku de Branche d’Ambre na wrzosowiskach Północnej Arborii. Oraz, w razie czego, było stamtąd bliżej do lekarza. Bretańczycy przechodzili w Ombre aklimatyzację. Belinde założyła, że mała turystyczna miejscowość nada się do tego lepiej niż stolica kraju. Poza tym należało jakoś zabezpieczyć Most; pracowaliśmy nad tym z Kathryn. Na razie swobodny ruch między krainami wywołałby tylko kłopoty. Ja i Amandine nie spieszyliśmy się z powrotem do Avalonu. Pani Revas, gospodyni, która wynajmowała nam apartament w kamienicy, czekała o kilka miesięcy za długo. Gdyby nie interwencja Arcymaga, być może nasze rzeczy trafiłyby na targ używanych mebli i odzieży, a tak tylko spoczywały w skrzyniach gdzieś u Weylanda. Nasze dawne pokoje zamieszkiwało stateczne małżeństwo urzędników z niemowlakiem, niezdradzające inklinacji do magii, które nie zamierzało ruszać się z Avalonu dalej niż do rodziny na święta. Wielokrotnie rozmawiałem przez kulę magiczną z rodzicami. Poprosiłem też panią Revas, aby przekazała mi zaległą pocztę. Jakimś cudem, może dzięki temu, że naszym dobytkiem zajął się Arcymag, gospodyni gromadziła listy, które nadal przychodziły na ten adres. Zamówiłem broszury informacyjne Uniwersytetu Avalońskiego i Centralnego Szpitala. Rodził się we mnie dość mglisty zamiar podjęcia studiów medycznych. Jako jedyna osoba na świecie, która potrafi przetwarzać skażenie – przynajmniej dopóki Lily nie rozwinie Źródła w stopniu, który pozwoli jej samodzielnie zmieniać postać na smoczą – chciałem od razu pojechać do szpitala i zabrać się do roboty, ale Weyland mnie powstrzymał. Zbyt duże ryzyko zdemaskowania, twierdził; na razie mógłbym więcej zaszkodzić, niż pomóc. Zaprenumerowałem też katalogi ślubne. I skoro na razie nie miałem pracy, zupełnie szczerze starałem się wypoczywać. Bielony domek z ceglastoczerwonymi dachówkami pomimo mgły wyraźnie odcinał się od łąki przykrytej zaskorupiałą, cienką warstwą śniegu. Zastałem Amandine na werandzie, w pełni już rozbudzoną. Zasiadła przy drewnianym stoliku, podłożywszy sobie najpierw gruby koc, i owinięta w pled popijała z kubka parujące kakao, od niechcenia podczytując romans. Nie zauważyła mnie od razu; odgarnęła za ucho kosmyk splątanych rudych włosów, ściągnęła usta w reakcji na jakąś scenę w lekturze. Przyglądałem się jej przez chwilę; wzbierało we mnie ciepło. Przesłałem jej sygnał telepatyczny. Odwróciła się w moją stronę, nieco zatroskana. – I jak? Usiadłem obok na ławie i wyciągnąłem kopertę z kieszeni płaszcza. Amandine odruchowo oparła się o mnie, zajrzała mi przez ramię. Gwizdnęła leciutko, zobaczywszy królewską pieczęć. – Spodziewałam się tego – mruknęła. – I tak im trochę zajęło zainteresowanie się tobą. „Zastanawiam się, jaki to ma związek z poczynaniami naszych przyjaciół w Avalonie”. – Nie dowiemy się, dopóki nie otworzysz koperty. – Podała mi nóż, którym przed chwilą odkroiła sobie pajdę chleba. – A co mówi Weyland? Powtórzyłem jego słowa, ostrożnie rozcinając papier. W środku znajdował się tylko jeden dokument, wydrukowany tłoczonymi literami na kremowym czerpanym papierze ze znakami wodnymi przedstawiającymi królewski herb. Zaproszenie na kameralną ceremonię zaprzysiężenia na oficera wywiadu w stopniu majora, sygnowane przez samą Gwendolyn Bayonne de Branche d’Aquamarine, królową Zjednoczonej Republiki Arborii. – No tak. – Amandine nachylała się nad listem. Jej ciepło ogrzewało mi ramię. – I co o tym sądzisz? „Nawet nie traktują poważnie tego, że możemy mieć własne interesy związane z Bretanią – westchnąłem. – Oczywiście nic dziwnego, przecież to barbarzyński obcy kraj, gdzie dzicy toczą walki o paciorki; nikt mi nie musi tłumaczyć, jak zostały odebrane terenowe raporty Meg. Przynajmniej te, które Weyland udostępnił służbom wywiadu. Poza tym tak jak powiedział, wojsko prowadzi wojny. Ciekawe, ile czasu by zajęło, zanim byłbym zmuszony wybierać między jedną albo drugą stroną. Frakcja Belinde przegrała wybory, Imperialiści znowu zdobyli większość w Parlamencie… Istnieje spore ryzyko, że zechcą ruszyć na wyprawę”. – Królowa jest z poprzedniego rozdania… – zauważyła Amandine. – Ma spore poparcie. A do elekcji zostało jeszcze trochę czasu. „Tak, Federaliści woleliby raczej skolonizować Bretanię pokojowo – rozłożyłem ręce – natomiast Separatyści mają kilka foteli w obydwu Izbach, a nawet gdyby było inaczej, są bandą nieprzewidywalnych wariatów. Chęć ustanowienia niepodległości poszczególnych prowincji może wcale nie pohamować chęci podporządkowania sobie obcego świata. Może powinniśmy ujawnić, że Utracona Bretania została już przez nas podbita?”. – Ciekawe, kto pierwszy wyprowadziłby nas z błędu – mruknęła Amandine. – Jej Wysokość Gwen czy regentka Theresa von Feuerstein. – Kiedy to się wszystko tak skomplikowało? – jęknąłem na głos. Kawa zaczynała działać, rozplątywały się mięśnie i nerwy, powoli wracała mi zdolność mowy. – Zastanawiam się, co zrobią, jak się dowiedzą, kogo tak naprawdę chcą zatrudnić. – Amandine ściągnęła usta. – Zaczekaj. Wstała i na dłuższą chwilę zniknęła w domku. Splotłem ramiona; zbłąkany podmuch wiatru przemknął przez werandę. Przejął mnie chłód. – No. – Moja narzeczona wróciła wreszcie, bardzo zadowolona z siebie. Dzierżyła w dłoniach długi kij w futerale z zielonego aksamitu. – Amandine… – Weźmiesz ją do bazy. – Ale… – Obserwowałeś mnie? Pamiętasz choć trochę, jak się tym posługiwać? – Amandine wysunęła magiczną laskę z futerału. Na czarnym lśniącym tworzywie odznaczały się złote symbole. – Tutaj jest Bańka Kinetyczna. Zapamiętaj, proszę. Tutaj bańka, a tutaj Kula Ognia. – Ujęła moją dłoń i naprowadziła na znaki. – Amandine, przecież to jest twoje. Nie mogę jej przyjąć. Gdyby coś się działo, potrafię się obronić. – Po pierwsze, niestety nie moje, tylko Gildii. – Zmarszczyła brwi. – Po drugie, Weyland powiedział, że pułkownik może cię prowokować. – Słownie! – zaprotestowałem. – Daj spokój! Przecież nie będzie we mnie ciskał błyskawicą! – A widzisz, gdybym to ja miała choćby pięć procent wątpliwości, czy mój potencjalny współpracownik przypadkiem nie ukrywa przede mną rzadkiego magicznego talentu, właśnie to bym zrobiła – odparła moja narzeczona. – Cisnęłabym w niego błyskawicą i sprawdziła, jak się broni. Weyland mówi, że podejrzewają Meg. Jeśli tak było, pewnie już przejrzeli jej akta i zbadali Źródło w szpitalu; sądzę, że gromadzą o niej dane od co najmniej stulecia. Bardziej prawdopodobne, że weszliśmy w sojusz z bretańskim Magiem Pustki. Ale, rzecz jasna, trzeba wykluczyć wszystkie inne możliwości. Nie podobało mi się to ani trochę, ale miała rację. – Widzisz… – Usiadła już nieco spokojniej na ławie, sięgnęła po niedopite kakao. – Dla nich nawet nie jestem stroną. Nie mam talentu magicznego, więc mnie nie doceniają. W Arborii nie potrzebuję ochrony. Chyba że otworzę nową wystawę, wtedy zawsze się przyda ktoś do pilnowania, żeby pijak wernisażowy nie wychlał całego wina dla gości. Prędzej czy później będę musiała się oganiać od dziennikarzy, bo jako nieutalentowana jestem dla nich bardziej dostępna niż czarodzieje. Ale na razie mam spokój. „O ile nie wyjdzie na jaw, kim jestem” – dodałem w myślach. Gdyby chodziło tylko o politykę Gildii, nie przejmowałbym się. Gdyby o mnie – nie takie rzeczy już przeżyłem. Ale Amandine zasługiwała na choćby chwilę oddechu i namiastkę normalności. Wiedziałem, że gdy ja zażywałem relaksu w Ombre (no dobrze, trochę pracowałem nad bramą broniącą wstępu na Most), moja narzeczona, Nadworna Magini Amandine Cerise de Branche d’Aure, nadal kontaktowała się przez kulę magiczną z Theresą von Feuerstein oraz Blancheflor, Arcymistrzynią nowo założonej Gildii Magów Królestwa Bretanii. Świeżo zagruntowane płótna leżały w kącie izby, nietknięte pędzlem. W zamyśleniu przesunąłem dłonią po złotych symbolach. Tak naprawdę nigdy w pełni nie wróciliśmy do Arborii. I jeżeli chcemy, zamiast dać się nieść prądom historii, wykroić dla siebie kawałek życia w nowych warunkach i na własnych zasadach, trzeba będzie o nie walczyć. * * * Dyliżans sunął gładkim cesarskim traktem pomiędzy zalesionymi wzgórzami rejonu przygranicznego. Nie musiałem oszczędzać jednostek na nic większego i kusiło mnie, żeby zabrać się Lotem, podobnie jak zapewne zrobili to oficerowie. Ale półaktywni czarodzieje – a za takiego chciałem uchodzić – zazwyczaj nie mieli Źródeł dostatecznie silnych na tak zaawansowaną magię. Towarzyszyli mi inni pasażerowie: dwójka żołnierzy wracających z miasta, starszy mężczyzna w długim wełnianym płaszczu i z binoklami, który wyglądał na prawnika albo sekretarza, oraz młode małżeństwo z koszykiem piknikowym, kończące trasę na Poziomkowej Górce. Podniosła się mgła i chłodne, jasne promienie słońca skrzyły się na zestalonym śniegu. Powyżej Ombre grube śnieżne pokrywy zakrywały jeszcze ziemię i zwisały z gałęzi drzew. Wiosna docierała tutaj mniej więcej miesiąc później niż do Avalonu. Minął nas powóz jadący z naprzeciwka. Poprzednim razem te okolice należały już do skażonej strefy, ale odkąd zamknęliśmy Rozpadlinę, a służby porządkowe starannie oczyściły okolice kanionu z pyłu, promieniowanie tła spadło do akceptowalnych wartości. Zabrałem ze sobą wykrywacz skażenia, ale nie włączałem go; wystraszyłbym tylko nieobeznanych z magią towarzyszy podróży. Zmysł Maga Pustki mówił mi jednak wyraźnie, że jest już całkiem bezpiecznie. Przywrócono tutaj regularny ruch dyliżansów, a nawet – częściowo – infrastrukturę turystyczną. Kolejka linowa z krzesełkami, którą rok temu mijaliśmy w drodze do rozpadliny, z wolna podciągała pasażerów ku górze. Turystów nie było zbyt wielu; baza wojskowa, która w połowie stycznia wykwitła nad kanionem Cabochon, przedwcześnie i skutecznie zakończyła sezon. Z daleka dostrzegłem jednak ciemnoniebieskie mundury; żołnierze na przepustkach poprawiali sytuację. Wreszcie zza porośniętych gęstym lasem wzgórz, poprzecinanych tu i ówdzie wąskimi stokami narciarskimi, wyłoniła się gigantyczna czarna stalowa konstrukcja. Starożytny most, zbudowany jeszcze w czasie Cesarstwa Triumwiratu nad wyschniętą rzeką Morion, stykał się w samym środku z międzyświatowym Mostem prowadzącym przez Pustkę do Bretanii, ale tego drugiego nikt nie widział. I nic dziwnego, bo Belinde z Kathryn pracowały nad tą iluzją chyba z tydzień. Wciąż nie mogłem uwierzyć, co potrafi dwójka magów Creo na pełnych obrotach. Oficjalnie to właśnie Most był iluzją stworzoną z okazji Nowego Roku, a czarodziejki rozplotły ją wraz z zakończeniem świętowania. Wśród cywilów w Ombre prawdę znał tylko burmistrz Randall Hardy. Co mnie trochę martwiło, bo znając burmistrza, to dokładnie jedna osoba za dużo. Baza wojskowa rozstawiła się na brzegu kanionu i częściowo na samym moście (tym starożytnym). Z daleka widziałem prostokątne kształty nowo wzniesionych drewnianych baraków i małe figurki ludzi krążących wokół w rozlicznych imitacjach pożytecznych zajęć, jakie zwykle wynajduje się znudzonym żołnierzom. – Niech to licho…! – usłyszałem zachwycony głos starszego pana, który – jak się okazało – podróżował z nami aż do bazy. Mężczyzna wystawiał głowę przez okno i gapił się, jakby zobaczył smoka. W pierwszej chwili nie zwróciłem na niego uwagi. Stalowy most nad kanionem Cabochon, pomnik zaginionych cesarskich technologii, budził entuzjastyczne reakcje. Zaraz się jednak zorientowałem, że mój towarzysz kieruje spojrzenie tam, gdzie mnie widok całkowicie zasłaniał dach dyliżansu. – Proszę popatrzeć! – zawołał. – Niesamowite! Niech pan spojrzy, pierwszy raz w życiu widzę coś podobnego! Ledwo wcisnąłem obok niego głowę w okno. Zerknąłem w stronę bazy, ku górze i w lewą stronę. I szeroko otworzyłem usta. Nad kanionem Cabochon, przytwierdzony do ziemi dziesiątkami metrów lin kotwicznych, dryfował smukły automagiczny statek latający. Z szarym obłym balonem wypełnionym gazem, który zmniejszał jego ciężar. Z silnikami zamontowanymi po bokach i z tyłu, tak aby zapewnić pełną sterowność. Oraz gigantycznym godłem Zjednoczonej Republiki Arborii. Z tej odległości nie dostrzegałem run antygrawitacyjnych, ale musiały pokrywać cały rdzeń konstrukcji, żeby utrzymała się w powietrzu. Balon wydawał się dość mały i wąski w porównaniu z podwieszoną częścią pasażerską, ale znacznie bardziej zwrotny niż zwykłe niemagiczne aerostaty. Jak to zrobili, żeby wystarczyło im jednostek na całą podróż? Skąd zdobyli tyle helu? Nikt zdrowy na umyśle nie użyłby wodoru, gdyż zbyt wielu magów ma zdolność tworzenia ognia. Trafiłem kiedyś na szkice prototypów, ale nie sądziłem, że w tym pięćdziesięcioleciu uda się pokonać trudności techniczne. W Arborii nie było nas prawie rok. Nie da się ukryć, że świat się zmienił. * * * Kiedy Pierwsza Specjalna Jednostka Królewskiej Armii przybyła nad kanion, obywano się namiotami. Od tamtej pory wybudowano między innymi baraki sypialne, stajnię, infirmerię i zbrojownię, a teraz właśnie powstawał budynek warsztatów. I to też traktowano jako prowizorkę; ostatecznie nad mostem miał stanąć zupełnie zwyczajny murowany fort, co trochę mnie niepokoiło, nie mniej niż prototypowy statek powietrzny zakotwiczony na uboczu, który nieprzyjemnie skojarzył mi się ze smokiem Nidhoggiem – zupełnie, jakby to było wczoraj. Już w tej chwili na Granicy stacjonował oddział w liczbie ponad dwustu osób, w tym kilku wojskowych magów. Spędziłem trochę czasu z armią generał von Feuerstein, zarówno podczas bitwy o Nouveaux Dijon, jak i naszego późniejszego pobytu w Bretanii, gdzie wzywano mnie do pomocy przy zamykaniu okazjonalnych rozpadlin i oczyszczaniu siedlisk skażenia. Lepiej znałem wojskowe życie Bretanii niż mojej własnej ojczyzny. Poczułem się prawie jak człowiek z innej epoki, mijając z daleka padok, na którym przy akompaniamencie pokrzykiwań i dźwięków trąbki odbywały się ćwiczenia kawalerii, i strzelnicę, gdzie oddział mężczyzn i nielicznych kobiet w ciemnoniebieskich mundurach systematycznie dziurawił słomiane manekiny. Oraz plac ćwiczebny obstawiony lśniącymi osłonami przeciwmagicznymi i ekranami pochłaniającymi, za którymi dwoje umundurowanych czarodziejów – koścista blondynka i wielki śniady Doloriańczyk – bombardowało się nawzajem zaklęciami ofensywnymi. W powietrzu latały precyzyjnie wymierzone pochłaniające światło pociski entropiczne i rozżarzone do białości kule ognia, nie większe od pięści. Magowie wojskowi nie znają szerokiego repertuaru zaklęć ani nie prowadzą badań tak jak akademicy; każdy ma swoją wąską specjalizację, ale w jej ramach żaden uczony nie jest w stanie im dorównać. Mały oddział złożony z kilku różnych specjalistów potrafi poradzić sobie niemal z każdym problemem wymagającym użycia siły. Wpatrywałem się w nich i rósł we mnie niepokój. Nieuchronnie przychodziły mi do głowy porównania z moją zbieraniną seniorów. Magowie Bretanii, wprawieni w walkach przeciwko sobie nawzajem, może i byli równie szybcy – ale jakieś sześćdziesiąt lat temu. I na pewno nigdy nie umieli tak dobrze koordynować ataków. Tuż przy osłonach siedziała na zwiniętym ogonie złotołuska wiwerna wielkości sporego cielaka, zapewne chowaniec jednego z czarodziejów. Wpatrywała się w walczących z napięciem, posykując od czasu do czasu. Obok niej przystanął kolejny wojskowy mag w stopniu podpułkownika; chyba najmniejszy żołnierz, jakiego widziałem w życiu. Facet miał nie więcej niż metr czterdzieści i nieproporcjonalnie zbudowane ciało; śledził ćwiczenia z marsowym czołem, podkręcając wąsa. Uniosłem brwi. Chociaż wprawa w sztuce magii miała kluczowe znaczenie dla czarodziejów służących w wojsku, sprawności fizycznej nie lekceważono. Żeby awansować aż do stopnia podpułkownika, mimo wyraźnej ułomności, ten człowiek musiał być mistrzem w swojej dziedzinie. Obrócił się w moją stronę, obrzucił mnie od góry do dołu uważnym spojrzeniem, jakby szacował wartość wierzchowca. – Pan Thorpe? – spytał, chyba lekko zawiedziony. – Sądzę, że jeszcze się nie znamy. Podpułkownik Blackthorn, Miles Blackthorn. Dowódca polowy Pierwszej Specjalnej od wczorajszego wieczoru. Pułkownik Archer oczekuje pana w sztabie. No tak, wojsko osobno, wywiad osobno. Pułkownik James Archer przewyższał rangą Blackthorna, ale należeli do innych komórek operacyjnych i desygnowano ich do różnych zadań. Dopóki szpieg pozostawał na terenie jednostki, sytuacja była dość krępująca, to znaczy Archer, gdyby chciał, mógł temu drugiemu wydać rozkaz. A to oznaczało, że oficer wywiadu tutaj nie zostaje. Czyli wraca do Avalonu i zabiera ze sobą statek? Miałem rację czy przekombinowałem? Odchrząknąłem. – Tak mi powiedziano. Czy ta wiwerna właśnie zaczęła przetwarzać…? Aż się wzdrygnąłem, kiedy podpułkownik, nie odwracając się nawet w stronę żołnierzy, przeciął więź między jasnowłosą czarodziejką a magicznym zwierzęciem. – Elanor, widzę cię – powiedział spokojnie. – Kontynuujcie. Dziękuję, panie Thorpe. – Cała przyjemność po mojej stronie. Dobry był, rzeczywiście. Miałem nadzieję, że nigdy nie będę zmuszony przeciwko niemu walczyć. * * * Zastałem pułkownika w biurze, które zapewne przydzielono mu tymczasowo, pochylonego nad stolikiem zawalonym dokumentami. Tu i ówdzie rozpoznawałem znajome symbole; chyba studiował dokumentację przesłaną mu przez Weylanda. Na ścianach przypięto zgrubnie naszkicowane mapy najbliższej okolicy z adnotacjami dotyczącymi skażenia, a obok, na osobnym okrągłym stoliku, stał pokaźny globus. James Archer musiał go przywieźć z Avalonu, bo globus był nie tylko bardzo szczegółowy, lecz także automagiczny. Nad jego powierzchnią wyświetlała się w tej chwili iluzja przedstawiająca obszar przygraniczny w powiększeniu. Tam, gdzie kiedyś znajdowała się Bretania, w wielkim kontynencie arboriańskim ziała czarna dziura, oznakowana wielkimi srebrnymi literami jako Rozdarte Ziemie. Kiedyś sądziliśmy, że cała ta ogromna przestrzeń w środku kontynentu na zawsze przepadła w Pustce; wokół niej na całym obwodzie wzniesiono Barierę, która zapobiegała dalszemu rozpadowi świata. Na zachód od Rozdartych Ziem znajdowała się Republika Arborii oraz wiele innych krajów sąsiedzkich; na wschód – Dalekie Rubieże, czyli państwa, z którymi utrzymywaliśmy relacje drogą morską. Teraz wiedzieliśmy, że Utracona Bretania istotnie leżała w Pustce, ale relatywnie bezpieczna, schowana w olbrzymiej kieszeni podprzestrzennej w innym wymiarze. – W samą porę – zagaił pułkownik. Do pokoju weszła major Jacqueline, niosąc grube naręcze papierzysk. – Zapoznałem się z materiałami. Bardzo to wszystko ciekawe, ale niekompletne. I jak? – Chciałbym jeszcze przemyśleć tę ofertę – odpowiedziałem. – Muszę się zastanowić, czy w grę nie wchodzi konflikt interesów. – Rozumiem. – W głosie Archera wyczułem jakąś dziwną nutę. – Miał pan może inne plany zawodowe? Chciał pan znaleźć posadę urzędniczą, taką w sam raz dla półaktywnego maga? Bo gazety pana pokochają, kiedy już wszystko wyjdzie na jaw. Będzie pan trudnym nabytkiem dla zwykłego pracodawcy. A na stanowisko terenowe, proszę wybaczyć, już się pan nie nadaje. Popatrzyłem na niego uważnie. Czy on mi próbuje doradzić, czy mnie obraża? – Nie sądziłem, że to jest propozycja nie do odrzucenia – odparłem szybko. – Może powinienem wyrażać się jasno. Spędziliśmy w Bretanii kilka dobrych miesięcy. Poznaliśmy lokalną ludność, zdobyliśmy wpływy wśród elity, wzbudziliśmy zaufanie władz. Widzę, co się dzieje w jednostce. Nikt nie gromadzi takich sił dla zabawy. Nie chcę przyczynić się do konfliktu. Pułkownik leciutko uniósł kąciki ust, ale mi nie przerwał. Ku mojemu zakłopotaniu znów zacząłem się zacinać. – Poza tym… jestem akademikiem. Bardzo słabo słucham… rozkazów. – Z dokumentacji pańskiej pracy dla lady de Breville wynika zupełnie co innego. Westchnąłem. – Tak, ale… Meg… Nasza hierarchia nie przypomina tej wojskowej. Opiera się na merytokracji i zaufaniu. Załóżmy, że pan będzie moim przełożonym i zaufam pańskiemu osądowi. Ale jeśli ktoś wyższej rangi… wyda panu rozkaz… który obydwaj uznamy za niedorzeczny… Panie Archer, nie mogę panu służyć. Zamilkłem. Nagle ogarnęła mnie pewność, że po współpracy z Margueritte i po tym wszystkim, czego doświadczyłem w Bretanii, nie znajdę już przełożonego, którego będę w stanie na dłuższą metę usłuchać. – Na Wędrowca, panie Thorpe. – Archer popatrzył na mnie ze zdumieniem. – To najdziwniejsza rozmowa, w jakiej kiedykolwiek uczestniczyłem. Pan sobie zdaje sprawę z tego, że spotkał się pan z czarodziejem w randze pułkownika, członkiem Parlamentu i pracownikiem Służb Ochrony, a list, który panu przesłałem, przyszedł prosto z góry? Może i wrócił pan z Bretanii, może jest pan człowiekiem Weylanda, ale przecież nie samym Arcymagiem. Czego pan ode mnie oczekuje? Chyba przesadziłem. Od początku zwracałem się do niego jak do kogoś równego sobie. Bretania może i wyleczyła mnie z pokory, ale też wbiła w nadmierną pychę. Ze skruchą przypomniałem sobie o Lucjuszu. A później pomyślałem o wojskowych z Pierwszej Specjalnej, ostrzeliwujących się zaklęciami jak z kartaczownicy. – Jeżeli to możliwe, proszę o stanowisko cywilnego współpracownika wywiadu z częścią uprawnień wojskowych. – Chce się pan postawić poza hierarchią i podlegać prawu cywilnemu. – James Archer zaczął się śmiać. – Rzeczywiście, znać szkołę de Breville. Zobaczymy, co powie na to biuro. W ostateczności zaciągną pana pod przymusem, w ramach mobilizacji strategicznej. Czy mogę chociaż liczyć dziś na pańską uprzejmość i przekazanie mi informacji o Drugiej Stronie zupełnie za darmo? Odniosłem nieprzyjemne wrażenie, że pułkownik traktuje mnie jak rozkapryszone dziecko, i to tylko dlatego, że ma dobry humor. Półaktywny mag, który stawia mu warunki. Rzeczywiście, bardzo śmieszne. – W ramach współpracy z Gildią – uściśliłem. – Jak zwał, tak zwał. Jacqueline, czy możesz podać globus? Dziękuję. Pułkownik przesunął dłonią nad iluminowaną powierzchnią globu. Iluzja zgasła, odsłaniając widok na jedyny kontynent Ziemi Drzew, noszący tę samą nazwę co nasz kraj. Po zachodniej stronie rozpościerała się Zjednoczona Republika Arborii, granicząca na wschodzie ze strefą Rozdarcia. Starannie odzwierciedlono polityczny podział kontynentu, jaśniejszą barwą oznaczając kraje, które pozostawały w strefie naszych wpływów, kontrolowane przez marionetkowe rządy lub w oficjalnej unii z Republiką. Globus musiał mieć swoje lata, bo znalazły się w tej puli zarówno Adastria, jak i Satrapia Nowego Jorku, od dawna całkowicie niepodległe. To mógł być znaczący szczegół – niektórzy Imperialiści wciąż mieli nadzieję, że z powrotem uda się przyłączyć je do macierzy. Archer zakreślił palcem koło na czarnej dziurze. – Triumwirat. Królowa Aurora Pierwsza de Branche d’Argent, regentka Theresa von Feuerstein w imieniu młodocianej Królewskiej Smoczycy oraz Nadworna Magini, Amandine de Branche d’Aure. Programowy matriarchat? Uśmiechnąłem się w duchu. Imię, które nadała sobie Kathryn, pochodziło od jednej z królowych d’Argent, która zapisała w historii chlubną kartę. Amandine nie musiała niczego zmieniać. Imiona się powtarzały, zresztą miała rację – na razie nikt jej nie weźmie poważnie. – Nie… Tak się… złożyło. Skinął głową. – Czyli to największe państwo na kontynencie. – Więcej zaj… mują udzielne księstwa. – Narysowałem palcem kształt na czarnej dziurze. – Poza tym jest kawał słabo zaludnionych stepów i gór na wschodzie. Suche. Ja… łowe. – Spojrzałem mu prosto w oczy. – Nie opłaca się… kolonizować. Znowu jakoś dziwnie na mnie popatrzył. No tak, usiłowałem go dyscyplinować, jak Bretańczyka. – Z tego, co pan wskazuje, wynika, że istnieje fragment kontynentu, który nie został po żadnej ze stron. – Fragmenty – poprawiłem go. – W tym staro… żytna Alterra. Ale to tyle, co wiemy na jej temat. – Chcę, żeby między nami panowała w tej kwestii jasność. – Archer wbił we mnie wzrok. – Jestem przykładnym poddanym Jej Wysokości. Nie mam imperialnych ciągot. Więcej, pierwsze sto lat życia spędziłem jako badacz. Może pan sprawdzić w annałach Uniwersytetu, studiowaliśmy w jednym roczniku razem z de Breville. Coś takiego. Wyglądał na starszego niż Margueritte, ale po przekroczeniu drugiego stulecia wygląd czarodzieja niewiele mówi o wieku, sporo zależy od cech indywidualnych. Trzeba koniecznie porozmawiać o tym z Meg. – Ten globus… – Popukał w powierzchnię. – Nie zamierzam niszczyć zabytków, rozumie pan? Nie chcę, żeby wojsko weszło do Bretanii. Ale ekspedycja naukowa byłaby spełnieniem moich marzeń. Podobał się panu statek powietrzny? Chciałby pan obejrzeć plany? Zbudowali go inżynierowie związani z moją jednostką. Należy do mnie. Oparł dłonie o stolik. – Bariera pnie się ku niebu, rozrzedzając się stopniowo i kończąc tam, gdzie zaczyna się stratosfera, a napływ Pustki powstrzymują naturalne osłony w atmosferze. Te same, które chronią nas przed kosmiczną Pustką otaczającą nasz świat i inne ciała niebieskie. I pomiędzy osłonami, ponad pęknięciem, w którym zniknęła Bretania, na wysokości mniej więcej piętnastu tysięcy metrów, znajduje się obszar nietknięty Rozdarciem. Gdybyśmy umieli tamtędy podróżować, nie trzeba by słać okrętów do Dalekich Rubieży… – wywołał iluzję obszaru Kalevali i Północnego Imperium Powatan, tam gdzie Rozdarte Ziemie kończyły się na wschodzie – …poświęcając wiele miesięcy na opłynięcie globu. Skinąłem głową. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu te plany wydawałyby się mrzonką. Same zaklęcia nie wystarczyły, aby utrzymać się przy życiu na takich wysokościach i dystansach, w rozrzedzonym powietrzu i w obecności naturalnych prądów magii. Ale teraz – kto wie? Może nie trzeba smoków, żeby podbić niebo. – Most daje nam jeszcze więcej możliwości. O ile mi wiadomo, nie został puszczony nad Barierą, ale przez nią, w obszarze, gdzie spleciono ją rzadziej. Czyli obudowano go osłonami chroniącymi przez skażeniem, silniejszymi niż cokolwiek używanego do tej pory. To znaczy także, że wykorzystuje magię przestrzeni – magię Pustki, do licha! – tak, aby przejść przez Barierę, nie rozdzierając jej. Nie jestem pewien, co jest bardziej rewolucyjne, samo odkrycie Utraconej Bretanii czy sposób, w jaki połączono ją z Arborią. – O ile nam wiadomo, poprzedni Nadworny Mag Bretanii chciał eksplorować Pustkę – powiedziałem. – Ale to się akurat nie udało. Natomiast jego badania uzupełniły stan naszej wiedzy dostatecznie, aby stworzyć Most. Na wehikuł bym się jeszcze nie nastawiał. – Proszę pana, nikt tego od razu nie oczekuje. Przecież i tak wszyscy sądzili, że magia Pustki zaginęła. Nie wiemy nawet, na czym dokładnie polegała, narosło tyle mitów na ten temat. Dziwię się, że pan jest taki spokojny. Nie rozumie pan, czego dokonała pana przełożona razem z tym Bretańczykiem? – Właściwie przy budowie uczestniczyły przede wszystkim lady Chamomille i lady Verd… – zaznaczyłem. Może ja się ukrywam, ale wszyscy wiedzieli, że Belinde specjalizuje się w tworzeniu dzieł magicznych, a uznawanie zasług wtedy, gdy należy je uznać, jest słuszną praktyką. – No tak, no tak… Lady de Breville mocno nadszarpnęła zdrowie w ekspedycji, podobnie jak pan. Ale przecież pomysł należał do niej? – Wiem, że woli pan jasny system dowodzenia – odparłem – ale my pracujemy w zespole. Uniósł wzrok znad globu, wyraźnie zaintrygowany. – To znaczy, że pan wie więcej, niżby się wydawało. Zna pan te runy. Poza tym przyznał pan bez mrugnięcia okiem, że to nie ona jest Magiem Pustki. Ale tego się spodziewałem. Jak się tam dostaliście? Nagle rozmowę przerwał huk. Odwróciliśmy się w stronę major Jacqueline, o której obecności prawie zdążyliśmy zapomnieć. Zbierała z podłogi upuszczone przed chwilą materiały, które zamierzała schować do szuflady. – Przepraszam, sir. – Nie szkodzi. – Archer odwrócił się w moją stronę i znów zignorował panią major. Przyglądałem się kobiecie jeszcze przez moment; sekretarz pułkownika wydawała się dość poruszona. – Proszę się nie przejmować. No więc? – Magazyny Gildii… – znowu się zaciąłem – są pełne… ciekawostek. – Albo usiłuje pan wprowadzić mnie w błąd. – Spoważniał. – Ilu ich tam mają, tych Magów Pustki? Ambasador Bretanii twierdzi, że dwoje, czy mógłby pan potwierdzić? Jacy to są ludzie? Groźni oczywiście, ale czy agresywni? Czy ambasador, pan de Montreuil, to jeden z nich? Panie Thorpe, od tego zależą losy naszej ojczyzny. – W takim razie szkoda, że jest pan tutaj, a nie rozmawia pan z ambasadorem Bretanii – westchnąłem. – Albo z regentką Theresą, tam po Drugiej Stronie… Ale panu właśnie o to chodzi, prawda? Proszę przejść do rzeczy. – Chcę wstępu na Most. Ma pan klucze? Zaplotłem ręce. Myślałem intensywnie. Gdybym chciał zebrać grupę Arboriańczyków, którym pozwolimy na rozmowy, wziąłbym kogoś takiego jak Archer. Dalekowzrocznego, ceniącego wiedzę. Chyba że myliłem się co do jego charakteru; może grał przede mną kogoś, kto może zaimponować akademikom, a w rzeczywistości doradza królowej podbój Bretanii. Czy zniżyłby się do takich sztuczek przed zwykłym asystentem? Tyle że nie byłem dla niego zwykłym asystentem. – Możemy się przejść za bramę – zdecydowałem wreszcie. – Ale po Drugiej Stronie jest kolejna, i Bretańczyków zaniepokoi niezapowiedziana wizyta z Arborii. Byłby to incydent dyplomatyczny. – Nie, oczywiście nie zamierzam przechodzić bez przygotowania. – Archer wyciągnął bibułkę, sypnął na nią tytoniu i machinalnie zwinął papierosa. Z zaskoczeniem dostrzegłem, że próbuje ukryć drżenie rąk. – Oraz denerwować tubylców. Przywiozłem przedmioty na wymianę, lecz skoro pan powiada, że za wcześnie na zderzenie z naszą cywilizacją… Ale chcę najpierw wiedzieć, jak ten Most wygląda. Tubylców? Przedmioty na wymianę? Może jednak zbyt wysoko go oceniłem. – Powinien pan go obejrzeć – powiedziałem. – I przekonać się, że pokojowa współpraca z Bretanią przyniesie obopólne korzyści. * * * Rozrastająca się baza wojskowa wchłonęła wszystko, co zostało po turystycznych zabudowaniach na starożytnym moście. Rozebrano oplakatowane stoiska z pamiątkami, na parkingu dla dyliżansów stały teraz wozy zaopatrzenia. Knajpa z plackami po bretańsku została odkupiona przez wojsko i przekształcona w mesę. Punkt informacji turystycznej po dobudowaniu dodatkowego piętra zmienił się w wieżę obserwacyjną. Zabudowania kończyły się stalowym płotem z dwuskrzydłową bramą, starannie opieczętowaną wojskowymi runami strażniczymi, i dostatecznie szeroką, aby przepuścić podwójną kolumnę wozów. Dopiero niedawno zastąpiła zwykłe ogrodzenie z drutu kolczastego; jeśli teraz ktokolwiek chciał wejść albo wyjść, musiał znać kod, żeby nie połechtały go bojowe zaklęcia z trzech różnych dziedzin magii. Zastanawiałem się, jakie środki ostrożności podjęto po drugiej stronie. Ale nie tę bramę miałem otworzyć; James Archer myślał o zupełnie innej konstrukcji. Przespacerowaliśmy się tam we dwóch. Pułkownik skinął głową strażnikom; ci wyprężyli się na baczność i zasalutowali usłużnie. Jeden z nich zbliżył się do bramy i przesunął dłonią po mosiężnej tabliczce z wygrawerowanymi cyframi od jednego do dziesięciu. Podwoje zgrzytnęły na prowadnicach. Weszliśmy za bramę. – Proszę mieć ją otwartą – poinstruował pułkownik. Trzymał się prosto, ale dało się poznać, że był spięty. Postąpiliśmy kilka kroków naprzód i dla wszystkich obserwatorów wokół zniknęliśmy. Staliśmy między czterema kilkumetrowymi masztami ze srebra i trivium, odpowiedzialnymi za podtrzymywanie iluzji niewidzialności; bezustannie wydawały z siebie przeciągły, niski dźwięk, a pomiędzy nimi co jakiś czas przeskakiwały błękitne iskry. Przed nami, zamiast dalszego ciągu konstrukcji nad kanionem Cabochon, wznosiło się wejście na zupełnie inny Most, nieco węższy, wybrukowany białymi płytami przypominającymi marmur – w rzeczywistości podczas budowy użyliśmy materiału, który tylko w pewnej części był kamieniem. Piął się w górę tak stromo, że dla postronnych wydawał się niemożliwy do podejścia. Dwa niższe, złotozielone maszty zakotwiczono w starożytnym czarnym moście tuż przed wejściem na ten międzyświatowy. Z daleka droga wydawała się otwarta, ale gdy podeszliśmy bliżej, zamigotała przed nami różowa osłona. Znając wybory stylistyczne Belinde, czułem ulgę, że nie zamontowała na szczytach masztów figurek jednorożca. Pułkownik wpatrywał się w milczeniu w widok przed nami. – Skąd mieliście tyle mocy obliczeniowej? – spytał wreszcie. – Dzieła o podobnej skali powstają przez lata, nawet dziesięciolecia. Czy ten Mag Pustki jest aż tak potężny? – Na miejscu znajduje się konstrukt z okresu Cesarstwa – odparłem. – Starożytni zaprojektowali ją do ochrony świata, więc pomaga przy podobnych zadaniach, trzeba jej tylko dostarczyć dobrze opracowaną teorię. Nie ma jednak zdolności twórczych, nie potrafi sama obmyślać rytuałów, w dodatku wciąż postępuje według dawnych instrukcji i może mieć swoje zdanie na temat zaproponowanych projektów. – Proszę się nie obawiać, nikt tego nie ruszy bez ścisłej konsultacji z Arcymagiem – mruknął Archer. – Osobiście dopilnuję, żeby nie próbowano używać lokalnej magii jak młotka do wbijania mostowych pali. Dość długo pracowałem w badaniach, wiem, że z cesarskimi artefaktami trzeba ostrożnie. Pozwoli pan…? – Proszę chwilę zaczekać. – Zdjąłem z pleców laskę magiczną, rozsznurowałem futerał. Gdyby pułkownik chciał mnie testować, nie będzie lepszego momentu. – Jak wspomniałem, druga strona jest zabezpieczona, ale ostrożności nigdy zbyt wiele. Poza tym na moście występują skróty przestrzenne. – Wskazałem przed siebie. – Jeśli się potkniemy, pan złapie równowagę, ale ja mogę mieć problem. Przesunąłem palcami po symbolach, przypominając sobie ich kolejność. Ciekawe, ale wyczuwałem w przedmiocie rezonans Amandine, chociaż moja narzeczona nie dysponowała żadną własną mocą. Odniosłem wrażenie, że jest jakby… żywy. „Pożyczyła mi ciebie z własnej woli – pomyślałem – działaj dla mnie chociaż przez jakiś czas, proszę”. Archer wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi oczami. Uderzyło mnie, że subtelnie zamieniliśmy się rolami, teraz ja byłem u siebie, czułem się tutaj swobodnie. Mowa nie sprawiała mi trudności. Przesadziłem? Domyślił się? – Jest pan użytkownikiem Zagłady Gwiazd – wypalił tymczasem pułkownik. – Na Pustkę! To wiele wyjaśnia. I Weyland tak po prostu wypożyczył wam prototyp na wyprawę? Bez zgody Biura? Wskazałem głową w stronę Mostu. – Opłaciło się. Stoimy tutaj, żyjemy. Naprawdę chce pan mówić o tym z Biurem? Oj, panie Arcymagu. Mam wrażenie, że musimy o czymś szczerze porozmawiać. – Na pewno najpierw zwrócę się do Weylanda. Otworzy pan? Przesłałem pół jednostki mocy i wymruczałem kilka dźwięków. Ustaliliśmy niewerbalne hasło, prostą melodię; to się trochę niefortunnie kojarzyło z Lucjuszem, ale Belinde nie chciała, żebym ryzykował zająknięcie w razie konieczności szybkiego otwarcia lub zamknięcia bramy. Nuty mogły być fałszywe, we wzór wpisano pewną tolerancję. Różowa osłona zadrżała i rozpłynęła się w powietrzu. – Czy w razie czego będę mógł ją otworzyć? – spytał pułkownik. – Jest spersonalizowana. – Pokręciłem głową. – Tylko dla kilku osób. Łatwo sobie wyobrazić, co by się mogło w przeciwnym razie stać. – Proszę jej zatem nie zamykać za nami. – Głos Jamesa Archera lekko zadrżał. Zmarszczyłem brwi. Boi się? Naprawdę? Trudno mi w to było uwierzyć. Spojrzałem przed siebie. Wiedziałem, że eleganckie mosiężne barierki stopniowo przekształcają się w zamknięty tunel, który przebiega przez żywą Pustkę. Pracowałem nad nim tak długo, że przestało mnie to ruszać. Ale dla pułkownika – i innych podróżnych – najpotężniejsza bariera wzbraniająca przejścia przez Most mogła znajdować się w ich umysłach. * * * Zbudowaliśmy Most, myśląc dalekosiężnie; chcieliśmy, aby z biegiem czasu stał się szlakiem handlowym – mimo ryzyka, jakie to ze sobą niosło. Utworzenie połączenia między dwiema częściami kontynentu zatrzymało pogłębiający się proces Rozdarcia, ale to na razie była prowizorka; ponowne zetknięcie się obydwu lądów miało nastąpić za wiele dziesiątek, a może setek lat, i to tylko pod warunkiem ciągłej pracy nad zbliżaniem ich do siebie. Aby proces łączenia kontynentu nie zakończył się ostatecznie jedną wielką katastrofą dla mieszkańców, Arboria i Bretania musiały także zacząć się zbliżać na innych płaszczyznach. Na razie różniły się pod względem społecznym i technologicznym; liczebność populacji była zróżnicowana, wartości moralne kompletnie się w niektórych kwestiach rozjeżdżały. Ot, choćby imprezy sportowe, tradycyjny sposób na integrację między narodami. Po naszej stronie kontynentu gramy w futbol, i gdy jeden zawodnik spowoduje kontuzję drugiego, zostaje wykluczony z gry do końca meczu. Tymczasem Bretańczycy łamią sobie nawzajem kości na turniejach i uważają, że impreza była nudna, jeśli nie zdarzył się żaden poważny wypadek. Dopóki jednak jedna strona ma coś, czego potrzebuje druga, zawsze można nawiązać handel. Wspólne interesy łączą ludzi dużo skuteczniej niż piękne słowa i podniosłe ideały. Pod warunkiem że obydwie strony najpierw nie pozabijają się nawzajem. Na Moście mogły się minąć – z pewnym trudem, ale zawsze – dwa dyliżanse. Już sobie wyobrażałem, jak ten międzyświatowy szlak może się zakorkować. Nie martwiły mnie natomiast obciążenia. Wcześniej nawet bym o tym nie pomyślał, ale Kathryn wzięła wszystko pod uwagę; przez okrągły tydzień nie wypowiadała się na inne tematy. Czułem się, jakbym uczestniczył w kursie z wytrzymałości materiałów. Tak naprawdę nasz Most miał konstrukcyjnie niewiele wspólnego z prawdziwymi mostami spinającymi brzegi rzek lub kanionów. Pod względem technicznym stanowił ciąg komnat, krótkich łączników spojonych za pomocą run przestrzennych i innej magii ciężkiego kalibru. Zasilał się automagicznie i przetwarzał moc Pustki za pomocą podobnego mechanizmu, jaki Lucjusz zaprojektował dla wehikułu połączonego z Wyrocznią. Tyle że Most czerpał skażoną energię wyłącznie z zewnątrz, nie szkodząc żadnemu ze światów. I tylko taką porcję, jaką na bieżąco zużywał każdy łącznik, nie więcej… No, uwierzcie mi po prostu, że zrobiliśmy to z głową. Teraz, poza odgłosem naszych kroków i leniwym cykaniem detektorów, które wykrywały promieniowanie tła, panowała tutaj cisza. Dźwięki na Moście były lekko stłumione, zakrzywiona przestrzeń szybko zwracała echo. Minęliśmy pierwszy odcinek – ten, który tak stromo wyglądał. W praktyce nie czuło się podejścia pod górę. Wbrew pierwszemu wrażeniu maszerowaliśmy niespełna dziesięć minut. Archer nabrał trochę pewności siebie, uważnie badał otoczenie. Znajome runy i figury geometryczne były wszędzie; wtopione w kamień i metal, spiralnie opasały tunel od wewnątrz. Dobrze, że pułkownik nie znał mojego charakteru pisma, bo wyglądały bardzo charakterystycznie. Powstrzymywałem się od sięgania do nich mocą, żeby sprawdzić po raz tysięczny, czy działają prawidłowo. Zbliżaliśmy się do Bariery, poza którą tunel prowadził już przez żywą Pustkę. Na pierwszy rzut oka nie dało się tego poznać, ściany nie miały okien, żeby nie obserwować przez nie otoczenia. Archer, który przyglądał się runom prawie tak samo uważnie jak ja, uniósł brwi. – Co to znaczy? – spytał, wskazując na symbole. – Rozpoznaję co drugi znak; wiem, że połowa z tego to magia Pustki. Ale teraz wzór wygląda nieco inaczej. – Właśnie w tym obszarze przekraczamy Barierę – odparłem. – Skrót przestrzenny jest wyraźnie odczuwalny, więc proszę się przygotować. Nie będziemy iść dalej, znudzi się pan tylko. Przez większość drogi Most wygląda bardzo podobnie. – Skrót przestrzenny. – Pułkownik wyraźnie się zadumał. – Kolejny raz używa pan tego terminu. Brzmi prawie jak teleportacja ludzi. Czysta fantastyka. Skinąłem głową. W tradycyjnej magii teleportacja istot żywych, z układem nerwowym bardziej skomplikowanym niż u karalucha, była niemożliwa. – Magia Pustki jest przecież magią przestrzeni – zacząłem wyjaśniać i zamilkłem. Ale pułkownik już podchwycił tę myśl. – Szlag. – Popatrzył na mnie wstrząśnięty. – Czy to znaczy, że Nadworny Mag Bretanii potrafi się teleportować? „I teraz mógłby znajdować się wszędzie – wyczytałem w jego oczach. – Wypuściliście na świat starożytną plagę – Maga Pustki”. Westchnąłem. – Kiedy ostatnio sprawdzaliśmy, miał z tym problemy natury matematycznej. Bretańczycy też stracili sporo wiedzy, jeśli chodzi o magię. Nie opracowali takiego systemu powszechnej wymiany publikacji jak my. – Ale teoretycznie mógłby? – Praktycznie nie może – odparłem z nadzieją, że w moim głosie nie słychać frustracji. Ślęczałem nad tym przez ostatnie kilka miesięcy. Tyle że ponowne odkrycie zaklęć teleportacyjnych było chyba równie proste jak rozwiązanie problemu kwadratury koła. – Wielki Mag rozmawiał z Margueritte, a nie da się wziąć do pomocy tęższej głowy, i nadal nie może. Zaczniemy się martwić, jak wykopie jakieś starożytne zaklęcia. – Na litość Wędrowca. Ja rozumiem, wolny dostęp do wiedzy, wymiana akademicka, cała Meg, ale proszę przetłumaczyć de Breville, żeby niczego więcej już go nie uczyła. – Pułkownik sięgnął do kieszeni płaszcza. – I wolałbym przed tym skrótem przestrzennym zatrzymać się na papierosa. Czy wolno tutaj palić? – Jasne. – Skinąłem głową, zastanawiając się, ile czasu w poszczególnych komnatach będzie się utrzymywała woń tytoniu. Odpowiednie runy, starannie zaprojektowane przez samą Belinde, zapewniały ciągłą wymianę powietrza. – Rozumiem, że wejście za Barierę może robić wrażenie. Ja się przyzwyczaiłem. Czasami ekipa spędzała tutaj całą dobę, bez snu. A wtedy trzeba było jeszcze pilnować osłon. Archer zwinął tymczasem papierosa i zamknął go zwilżonym palcem. Zerknął na wykrywacz na nadgarstku. Tło oscylowało wokół trzech, czterech mikromerlinów. – Muszę chyba zacząć więcej wymagać od major Jacqueline – mruknął. – Zastanawiam się, ile razy Szalona Meg prawie pana zabiła. Ale to rozwija, jak widzę. Przede wszystkim interesuje mnie technika, jakiej użyto do osłonięcia tego tunelu przez skażeniem. Podejrzewam, że działa podobnie jak Bariera. – Długo by wyjaśniać, panie pułkowniku. – Zastanowiłem się. – I sam przecież nie znam wszystkich szczegółów. Ale całość zapisano w dokumentacji. – Czyli z tego, co wiem, wychodziłoby, że jest ich dwoje. – Pułkownik z wyraźną ulgą zaciągnął się dymem. – Obecna Nadworna Magini i ten, który pracował przy moście, a poprzednio pełnił funkcję Nadwornego Maga. I mają smoka. Wszelkie moce, smoka. – Pokręcił głową. Przez chwilę w milczeniu delektował się papierosem. Bardzo się starałem nie wyglądać na nieszczęśliwego; tunel nie miał zawietrznej, a gust pułkownika grawitował w stronę szczególnie śmierdzącego gatunku tytoniu. Wśród czarodziejów akademickich, zwłaszcza tych, którzy spędzali sporo czasu przy stołach alchemicznych, spotykało się niewielu palaczy. Z nałogów preferowaliśmy mniej szkodliwą i bardziej sprzyjającą produktywności kawę. Wtedy właśnie poczułem coś zupełnie innego, znajomego… ni to wrażenie, ni to zapach. Taki, który tylko ja potrafiłem zidentyfikować. Zdążyłem jeszcze sięgnąć po laskę magiczną. Równocześnie zaterkotał wykrywacz skażenia, niemal przekręcając licznik. Wokół nas rozbłysła metalicznie połyskująca Bańka Kinetyczna, dyskretnie wzmocniona moją własną osłoną – stało się to w ułamku sekundy, zanim dotarł do nas amorficzny, pochłaniający światło strumień skażonej mocy. W pierwszej chwili pomyślałem, że Most się popsuł; mój puls przyspieszył szaleńczo, niewiele brakowało, a rozwinąłbym wszystkie warstwy osłon chroniących przed Pustką, co byłoby widać nawet w obecności Bańki. Tyle że już wcześniej atakowano mnie skażoną energią i taki skoncentrowany, dochodzący z jednego kierunku strumień wyglądał niezwykle znajomo. Z milisekundowym opóźnieniem do mojej Bańki dołączyła automagiczna osłona Archera – solidna, zapisana w mosiężnym emblemacie wpiętym w mundur. Odwróciłem się. Sprawca wciąż stał za nami. Podobnie jak bretańscy mnisi Inkwizytorzy był zakryty od stóp do głów, na tym się jednak kończyły podobieństwa. Napastnik miał na sobie srebrzysty skafander do pracy z niebezpiecznymi substancjami – nie rozpoznałem firmy ani modelu – a na plecach niósł pojemnik z ciemnego szkła, umocowany skórzaną uprzężą. Z pojemnika wystawała rurka zakończona zaworem z trivium i właśnie z niej bluznęła w naszą stronę plugawa substancja. Teraz przykręcił zawór, ale nie do końca, i ostrzeliwując nas krótkimi bryznięciami, zaczął biec w stronę wyjścia. „Nie chce nas zabić. To jest test” – przemknęło mi przez myśl. Tak jak przewidziała Amandine. Pułkownika miałem za plecami; nie mogłem ocenić, czy jest zaskoczony. Nie mieściło mi się w głowie, że ktoś mógł nasłać agenta z zasobnikiem pełnym mocy Pustki na plecach. – Uwaga na pojemnik! – krzyknąłem. – Żadnych kul ognistych! – Thorpe! – warknął Archer. – Łap zaklęcie! Bez wahania przyjąłem cudzą moc; rozpoznałem Szybkość Pumy. Ruszyliśmy biegiem za napastnikiem, sprawnie omijając ciemne plamy, którymi poznaczył drogę. Chyba coś rzucił, bo chociaż mknęliśmy jak na skrzydłach, dystans się zwiększał. Nad moją głową przefrunęło kilka zaklęć Archera – Unieruchomienie, Większa Senność i coś jeszcze, czego nie rozpoznawałem. Zaciskałem zęby, wysiłkiem woli powstrzymując się od przetworzenia całego skażenia, jakie miałem w zasięgu. Mimo osłon zdążyło go do nas dotrzeć całkiem sporo, detektory cykały gorączkowo. Dawka była dość silna, żeby wywołać objawy Piętna, i mój instynkt Maga Pustki naglił do działania. Musiałem ją zmniejszyć, ale nie mogłem tego zrobić natychmiast, zdradziłbym się bez żadnych wątpliwości. Niespostrzeżenie rozplatałem nici toksycznej energii, wywołując wrażenie, że rozwiewa się po trochu w miarę, jak biegniemy. – Thorpe, nie śpij! – zawołał Archer. – Rzuć coś! – Nie mam… – sapnąłem, skupiając się na kontroli przepływu. Widziałem tę moc. Wiedziałem, co z nią należy zrobić. Pozostawianie jej w formie nieprzetworzonej drażniło jak niewyjęta drzazga. – Nic ofensywnego… Powietrze zadrgało. Trafiliśmy na skrót przestrzenny. W najgorszej z możliwych chwil zawiodła mnie prawa stopa i poślizgnąłem się na kałuży skażenia. – Thorpe! – W głosie pułkownika pobrzmiewała nutka histerii. Siedziałem na płytach, przeciwnik zniknął nam z oczu, a ja nadal przetwarzałem na niskich obrotach, zastanawiając się, dlaczego Archer tak na mnie wrzeszczy. – Thorpe, na Pustkę! – Szarpnął mnie za but, ściągnął mi go z nogi i odrzucił kilka metrów dalej. – Przeszło przez osłony! Ma pan pojęcie, co by się stało, gdyby chociaż kropla tego świństwa dotknęła pana skóry? Cholerni cywile. – Zerknął w dal. – Czego ja się w ogóle spodziewałem po półaktywnym. Mruknąłem coś przepraszająco. Może podjąłem złą decyzję. Może zamiast pilnować dawek, powinienem się zdemaskować, natychmiast przetworzyć całe skażenie, rzucać zaklęcia, schwytać napastnika. „Nie” – odpowiedziałem sam sobie. Intruza przygotowano właśnie na taką okazję. Dostatecznie dobrze, żeby zwiał przed oficerem wywiadu w stopniu pułkownika i jego magią, zakładając, że to nie Archer go wysłał. Wymykał się nam, zanim się jeszcze potknąłem. Opracowano jego interwencję tak, aby sprowokował mnie do reakcji – jeśli byłem do niej zdolny. I zareagowałbym odruchowo, gdyby Amandine mnie nie ostrzegła. Ale jeszcze się nie odprężyłem. Jeszcze mogłem oblać ten test. – Zabierajmy się stąd – mruknął pułkownik. – Przekroczyliśmy normy. Co to w ogóle, do jasnej cholery, było? – Sam chciał… bym wiedzieć. – Zdjąłem płaszcz i rzuciłem go za siebie, w ślad za butem. – Zostawmy odzież wierzchnią. Może nie… jest tak źle. Może nie zauważy… liśmy kropli albo dwóch. Skinął głową i poszedł w moje ślady. Znów ukradkiem przetworzyłem nieco energii, cykanie detektorów stało się mniej naglące. Pułkownik ściągnął usta; zapewne liczył dawki w myślach. Po chwili odetchnął z ulgą. – Powinniśmy mieć na składzie eliksiry oczyszczające – stwierdził. – Czeka nas kilka dni leżakowania w infirmerii. Właściwie powinienem tam przenieść sztab, tej sprawy nie wolno tak zostawić. Może pan iść? – Dam… radę. * * * Większą część drogi powrotnej przebyliśmy w milczeniu. Sprawa była poważna. Pracę ze skażoną mocą traktuje się niezwykle restrykcyjnie, istnieją może dwa czy trzy laboratoria w całym Avalonie, które mają na nią rządowe pozwolenie, a ich położenie pozostaje utajnione. Trzeba to robić, żeby udoskonalać metody chronienia się przed Pustką, rekonstruować naruszoną Barierę, zamykać rozpadliny i tak dalej, ale nikomu się to nie podoba. Drobne wypadki ze skażeniem zdarzają się na uczelniach regularnie, zwykła energia magiczna łatwo się degeneruje, jeśli człowiek się z nią nieprawidłowo obchodzi. Na przykład Kathryn wytworzyła skazę podczas egzaminu, wyprowadzona z równowagi przez jedną z egzaminatorek, hrabinę d’Opal. I chociaż poziom promieniowania nie mógł być wysoki, podobne incydenty natychmiast stawiają na nogi lokalną ekipę dekontaminacyjną. Otwarte korzystanie ze skażonej energii w pobliżu siedlisk ludzkich i używanie jej dla własnych korzyści jest jednym z najsurowiej karanych przestępstw w kodeksie, zaraz po morderstwie z premedytacją. A ktoś tego człowieka wyposażył. Ktoś go tutaj wpuścił. Gdzieś w pobliżu przechowywano specjalistyczny sprzęt ochronny i spory zapas koncentratu Pustki w płynie, w ilości zdolnej wytruć pół miasteczka. „Będę to musiał znaleźć i przetworzyć” – uświadomiłem sobie. Słabo znałem magię dywinacyjną; to są wszystko specjalistyczne zaklęcia, mało kto się ich uczy. Ale na miejscu stacjonuje cała jednostka magów wojskowych… A może byli zamieszani w sprawę? Jakim cudem udało mu się przejść przez bramę? Przypomniałem sobie, że Archer kazał zostawić obydwa wejścia otwarte, i zerknąłem na niego podejrzliwie. Szedł lekko przygarbiony, z rękami splecionymi na torsie, pogrążony w myślach. Wokół niego unosiły się łagodne prądy magii. Skanował otoczenie, na wypadek gdyby napastnik ukrywał się gdzieś na Moście. Jeżeli gniotło go poczucie winy za chwilę słabości albo miał jakieś podejrzenia, nie uznał za stosowne się nimi dzielić. – Potrzebuje pan treningu – rzekł wreszcie. – Ma pan refleks i przygotowanie teoretyczne, ale nie wykorzystuje pan nawet dziesiątej części możliwości Zagłady. Wyszkolony użytkownik powinien w walce dotrzymywać pola magom. Przepraszam, że spytam, ale pański kłopot to uraz mięśni? Pozostałości Piętna? Problemy neurologiczne? Mamy w armii specjalistów. – Uszkodzenie… mózgu – odparłem. – Stare. Miałem… szukać medyka, ale dwa mie… siące w tę czy w tę nie zrobią już róż… nicy. – Dam panu kontakt do najlepszej diagnostki w Avalonie. Zajmuje się między innymi dywinacją obrazu mózgu. Jest Entropistką, potrafi szczegółowo przewidzieć proces degeneracji lub zdrowienia, co pozwala na bardzo precyzyjne interwencje. – Archer westchnął ciężko. – Miała tutaj z nami być, ale w ostatniej chwili zrezygnowała. Zwinął kolejnego papierosa. Chwilę później puszczał kłęby dymu z ponurym zapamiętaniem. Ja natomiast wytężałem zmysł Maga Pustki, żeby wytropić ślady uciekiniera. Może dlatego, gdy wreszcie otworzyło się przed nami niebo i zaczęliśmy schodzić z powrotem w stronę bramy, pierwszy dostrzegłem zamieszanie. Przy wrotach stało kilku wyraźnie wzburzonych żołnierzy; gestykulowali żywo, sprzeczając się ze starszym mężczyzną w eleganckim wełnianym płaszczu. Przez krótką chwilę myślałem, że złapali naszego napastnika, po czym uświadomiłem sobie niedorzeczność mojego wniosku. Zaraz się zresztą zorientowałem, że skądś już znam tego dżentelmena. Przybył ze mną do bazy dyliżansem. A później lekko wstrząśnięty zrozumiałem, że nas widzi. Co więcej, że wszyscy nas widzą. Cztery srebrzyste ma\n© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 2017 Text © copyright by Aleksandra Janusz, 2017 Ilustracja na okładce Milena Młynarska Typografia Marta Weronika Żurawska-Zaręba Redaktor prowadzący Katarzyna Lajborek Opieka redakcyjna Joanna Kończak Redaktor Sylwia Sandowska-Dobija Korekta Ewa Mościcka, Magdalena Szroeder Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej ISBN 978-83-10-13237-6 Plik wyprodukowany na podstawie Kroniki Rozdartego Świata. Cień Gildii, Warszawa 2017 www.naszaksiegarnia.pl Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o. 02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49, faks 22 643 70 28 e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Cien_Gildii-ebookRO/p02039235i020" target="_blank" title="Cień Gildii [Aleksandra Janusz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Cień Gildii [Aleksandra Janusz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Żelfix 3:1 Dr. Oetker – Intermarché\nKlasyfikacja Produktów Spożywcze Produkty sypkie i makarony Cukier Żelfix 3:1\nGlukoza krystaliczna 100 g\nSugarel Słodzik stołowy w płynie\nStevia Słodzik pochodzenia naturalnego w płynie\nButelka plastikowa 75 ml\nOpis produktu: Z Żelfixem 3:1 Dr. Oetkera szybko przygotujesz pyszne, domowe przetwory. Żelfixy Dr. Oetkera to produkty pomocnicze do gotowania dżemów, marmolad i galaretek. Weź umyte oczyszczone owoce lub sok, wsyp Żelfix i cukier, gotuj 1-2 min i przetwory gotowe. Teraz wystarczy, że przełożysz je do wyparzonych słoiczków. Dzięki tak krótkiemu gotowaniu owoce zachowają większość witamin i piękny kolor. Dla tradycjonalistów mamy Żelfix 2:1 (1 kg owoców + 0,5 kg cukru), a dla osób chcących zredukować ilość cukru Żelfix 3:1 (1 kg owoców + 350 g cukru).\nPozostałe informacje: Na 1 kg owoców (lub 0,9 l soku) i 0,35 kg cukru


Forum Pomocy Katolika - Re: Czy można zmienić rodziców chrzestnych\nCzy można zmienić matkę chrzestną?\nAutor: Kasia (---.dip.t-dialin.net)\nData: 2009-06-19 11:53\nMam pytanie odnośnie matki chrzestnej, czy istnieje jakaś możliwość zmiany wybranej matki chrzestnej, która nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, na inną?\nRe: Czy można zmienić matkę chrzestną?\nAutor: Tereska (---.neoplus.adsl.tpnet.pl)\nData: 2009-06-19 13:08\nNie. Nie można mieć drugiego chrztu i nie można mieć drugiej matki chrzestnej. Takie jest życie: wiele osób nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, a nie można ich wymienić.\nZły wybór męża, żony, rodziców chrzestnych - cóż, trzeba ponosić konsekwencje tych wyborów. Jeśli żyją rodzice dziecka, to problem mniejszy - to oni pierwsi mają obowiązki wobec dziecka, chrzestni nie są konieczni. A czego chrzestna nie robi? Jej obowiązki zaczynają się w zasadzie tam, gdzie zabraknie rodziców. Chyba że chrzestna daje zły przykład dziecku, wtedy na miarę potrzeb powinnaś izolować dziecko, by je chronić np. przed zgorszeniem czy inną krzywdą.\nWiesz, wielu z nas zna chrzestnych tylko z nazwiska.\nAutor: Inka (---.internetdsl.tpnet.pl)\nData: 2009-06-19 20:56\nKiedy wybrałaś tę kobietę i ona zgodziła się zostać matką chrzestną, powstała miedzy wami jakaś relacja. Bliższa niż ze zwykłymi znajomymi. I tak jak ona ma pewne obowiązki wobec dziecka, tak i rodzice dziecka wobec niej. O tym się często zapomina. W życiu nie ma przypadków; może ona potrzebuje teraz waszej pomocy, aby później móc spełnić się jako matka chrzestna?\nData: 2009-06-19 22:00\nObowiązki matki chrzestnej może przejąć ojciec chrzestny. On również zobowiązał się do bycia przewodnikiem w wierze dla ochrzczonego dziecka. Jego rola nie kończy się na odpaleniu świecy od paschału.\nData: 2009-06-20 09:14\nTeoretycznie zawsze istnieje taka możliwość (na macochę).\nP.S. Proszę nie pytać o stronę praktyczną zagadnienia, ja od teoretycznej.\nData: 2009-06-20 21:33\nWybieramy kogoś na matkę chrzestna i to nie jest przymus. Wybrana osoba wyraża zgodę. I bierze odpowiedzialność za przyjęte obowiązki. Nie można zmienić jej na inna osobę, bo ta jedna jest już postanowiona na chrzcie.\nData: 2009-06-22 20:45\nKiedyś starsi ludzie mówili, że chrzestną powinna zostać mężatka, nie panna. Wydawało mi się to dziwnym przesądem. Nie rozumiałam dlaczego. Zrozumiałam, gdy chrzestna mojego dziecka, osoba głęboko wierząca, zamieszkała z mężczyzną bez ślubu. Nie wiem, jaki jest powód Twojego rozczarowania, Kasiu, osobą matki chrzestnej, ale mój był właśnie taki. Doskonale Cię rozumiem, bo przecież chcemy, aby ta wybrana osoba była prawdziwym przykładem żywej wiary, żeby nas wspierała w ogromnym trudzie wychowania naszego dziecka. Niestety, w taki sposób dotyka nas wszystkich relatywizm wartości. Pozostaje modlitwa, także za matkę chrzestną.\nAutor: Ona (---.nat.umts.dynamic.eranet.pl)\nData: 2009-06-23 07:25\nA dlaczego chcesz ją zmienić? Czy dlatego, że nie kupuje drogich prezentów? Bo często nie odwiedza? Sama zostałam o to oskarżona i także mi powiedziano że chcą mnie zmienić, właśnie przez takie powody. Zgadzając się na matkę chrzestną myślałam, że robią to z myślą o dziecku, o tradycji, ale okazało się że myśleli bardziej od strony materialnej. Przyznam się, dawno nie byłam u chrześnicy, ale to nie znaczy, że jej nie kocham.\nNie pracuję, uczę się, chciałabym ją rozpieszczać i często odwiedzać, ale mnie na to nie stać :( Zabolała mnie informacja o ich decyzji. Dlatego przemyśl swoją decyzję.\nAutor: Monika75 (---.2.pxs.pl)\nData: 2009-06-23 09:41\nTo, czy chrzestna jest panną, czy mężatką, nie ma znaczenia. Sakrament małżeństwa nie chroni automatycznie przed zejściem na złą drogę, przed zdradą, rozwodem, itp. Tak jak panna może zamieszkać z mężczyzną bez ślubu, tak mężatka może zostawić męża dla obcego człowieka.\nStanem cywilnym nie należy się kierować.\nData: 2009-06-23 15:55\nDo Moniki 75:\nTeż nie uważam, żeby stan cywilny był dziś ważny przy wyborze chrzestnej. Ale kiedyś mężatka była raczej pewna, że nie zejdzie na złą drogę. Kobiety potrafiły wiele wycierpieć. Myślę tu o kobietach przeciętnych, nie jakichś femme fatale. Dlatego tak też ludzie starsi myśleli.\nData: 2009-11-03 17:27\nRozumiem Twój problem dotyczący chęci zmiany matki chrzestnej. Razem z mężem wybraliśmy na chrzestną siostrę męża, bo on bardzo tego chciał i ręczył, że ona będzie nas wspierać w wychowaniu dziecka. Bardzo się rozczarował, bo chrzestna matka nie interesuje się naszą córką w ogóle - nie widziała jej nawet od chrztu. Mieszkamy niedaleko niej i mąż ma stały kontakt z siostrą, niestety ona nie jest zainteresowana kontaktem ze mną i naszym dzieckiem. Uznała, że bycie chrzestną jej się należy z tytułu bycia siostrą ojca dziecka. BARDZO bym chciała ją zmienić na kogoś, niestety podejrzewam, że to niemożliwe.\nRe: Czy można zmienić rodziców chrzestnych\nAutor: aaaa (---.warszawa.virtuaoperator.net)\nData: 2011-12-12 23:47\nProponuję przeczytać odpowiedzi udzielonych w tym wątku i przyjąć je za prawdziwe. Nie można zmienić chrzestnych, tak jak nie można powtarzać sakramentu chrztu.\nAutor: Gal Anonim (---.dynamic.mm.pl)\nData: 2018-03-12 12:24\nCo mam zrobić żeby pozbyć sie pedofila?\nJeżeli ma Pan uzasadnione podejrzenie, to ma Pan prawny obowiązek niezwłocznie zgłosić to na policję lub do prokuratury, pod rygorem odpowiedzialności karnej za zaniechanie.


Kostiumy od Lupoline na lato 2014 - stylownik.com\nPodstawowym zadaniem kostiumu jest podkreślenie walorów kobiecego ciała oraz umożliwienie efektownego opalenia ciała, dlatego marka Lupoline nie zdecydowała się na fasony jednoczęściowe. Biustonosze oraz figi są dopasowane i bardzo wygodne, dzięki czemu poza tradycyjnym leżakowaniem, pozwalają na swobodne uprawianie sportów plażowych.\nMariola Hundziak, Marketing Director Lupoline: „Nasze modele mają za zadanie podkreśli kobiece krągłości - biustonosze ładnie zbierają piersi, bezpiecznie utrzymując je na właściwym miejscu. Większość wzorów to usztywniane push-upy, jednakże zwolenniczki modeli miękkich także znajdą coś dla siebie. Figi z bocznymi wiązaniami można dopasować do swoich kształtów.”\nDominujące tonacje kolekcji to pastele, biele i beże. W letnich propozycjach znajdują się także podkreślające opaleniznę i koloryt skóry intensywne barwy - róż, turkus i pomarańcz. Klasyczna czerń występuje samodzielnie, bądź w połączeniu z cekinami i srebrem. Nowością jest opalizujący, metaliczny, wyjątkowo elegancki kostium.\nKlasyka, która zawsze ma miejsce w naszej szafie\nTrendy w damskiej modzie zmieniają się z sezonu na sezon. Są jednak stałe elementy damskiej garderoby, niezależne od pory roku czy popularności konkretnych kolorów i fasonów a nawet gustu. Wśród rzeczy, bez której żadna kobieta nie może się obejść prym wiedzie biała bielizna.\nPastele – modna bielizna na lato


Szkolenie Ochrona prawna drzew i krzewów w świetle najnowszych rozwiązań | Dendros - konferencje i szkolenia\nSzkolenie Ochrona prawna drzew i krzewów w świetle najnowszych rozwiązań\nTermin: 22 lipca, Hotel Ikar Poznań\nObniżenie opłat i kar administracyjnych za usunięcie drzew lub krzewów, zróżnicowanie wysokości kary w zależności od okoliczności sprawy, poprawa jakości nowych nasadzeń – to podstawowe zmiany wprowadzone ustawą podpisaną właśnie przez Prezydenta RP.\n20 lipca br. Prezydent RP podpisał ustawę o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Celem wprowadzenia nowych przepisów jest usprawnienie funkcjonowania samorządów, w tym w zakresie ochrony oraz usuwania drzew i krzewów, uregulowanych w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Krzysztof Gruszecki – radca prawny, który przez wiele lat był Sędzią Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, etatowym członkiem SKO w Bydgoszczy oraz autorem komentarza do ustawy o ochronie przyrody, wnikliwie przeanalizował nowe przepisy. Swoimi spostrzeżeniami podzielił się 22 lipca br. na poświęconym temu zagadnieniu szkoleniu.\nNa szkoleniu Uczestnicy otrzymają tekst ZMIAN DO USTAWY O OCHRONIE PRZYRODY podpisane w dniu 20 czerwca przez Prezydenta.\nNowelizacja prawa w zakresie ochrony zadrzewień i terenów zieleni – informacja ze strony Ministerstwa Środowiska (link)\nSpotkanie było tak ukierunkowane, aby przekazywana podczas zajęć wiedza o zapisach nowelizacji noweli odnosiła się do dotychczasowych przepisów. Omówione zostały m.in.: nowe definicje (np. drzewo, krzew, plantacja, złom, wywrot), najnowsze zasady dotyczące pielęgnacji drzew, wprowadzenie nowego organu – marszałka województwa, wymogi formalne wniosku o wydanie decyzji na usuwanie zieleni – wymóg planu nasadzeń, zmiany w zasadach dotyczących zwalniania z opłat i kar za usuwanie zieleni (możliwość ukarania osoby trzeciej, kara w wysokości 50% za usunięcie suchego drzewa, niższa kara dla osób ubogich).\nDziękujemy Panu Krzysztofowi Gruszeckiemu za poprowadzenie szkolenia, Uczestnikom za udział a patronowi medialnemu – miesięcznikowi Drwal za współpracę.\nChętnych na kolejną edycję szkolenia prosimy o maila na adres szkolenia(at)dendros.pl a poinformujemy o kolejnym terminie.


Urząd nie ujawnia powodu odwołania naczelniczki • Racibórz - nowiny.pl - portal, gazeta - Racibórz, Wodzisław, Rybnik, Agronowiny\nNaczelniczka, wieloletni urzędnik, która z magistratem związała się jeszcze w PRL, a szefową wydziału została za kadencji Andrzeja Markowiaka, jak się dowiedzieliśmy, była ostatnio oceniana w 2018 roku. Otrzymała wówczas oceny na poziomie bardzo dobrym. Następna ocena pracownicza przy Batorego planowana jest dopiero w październiku. Sokołowska była pracownikiem mianowanym, a takiego prawo chroni przed nagłym zwolnieniem z pracy. Decyzję o odwołaniu powinna poprzedzić dwukrotna ocena negatywna, w co najmniej półrocznym odstępie czasu.\nChcieliśmy się dowiedzieć co było powodem odwołania naczelniczki. – Powód rozwiązania umowy o pracę z Panią Elżbietą Sokołowską nie może zostać udostępniony. Przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę oraz przyczyna tego rozwiązania, jako oświadczenie woli pracodawcy dotyczące sfery prywatnej, nie zawiera informacji mających element publiczny – przekazał nam Marcin Wojnarowski kierujący Biurem Obsługi Prezydenta.\nZ pierwszym zwolnionym naczelnikiem – Robertem Myśliwym z WEKiS, Polowy rozstał się w drodze porozumienia stron, pozwalając urzędnikowi pracować do momentu, o który ten poprosił (chodziło o nabycie uprawnień zawodowych). Dyrektora OSiR Krzysztofa Borkowskiego prezydent zwolnił z uwagi na „brak zaufania” (to nieoficjalna, ale pewna informacja). Z Sokołowską rozstał się niedługo po tym, jak na forum rady miasta doszło między nią, a radnymi do sporu o sprzedaż działki przy ul. Londzina pod kompleks garaży. Z naszych informacji wynika, ze Polowy chciał by pani naczelnik odeszła w oparciu o porozumienia stron, ale ta zamierzała nadal pracować w urzędzie. Wcześniej nabyła uprawnienia emerytalne.\nByły prezydent miasta Mirosław Lenk, który z E. Sokołowską przepracował w urzędzie ponad 20 lat, od razu po jej odwołaniu skomentował decyzję Polowego własnym przypuszczeniem, że była naczelnik ma prawo pozwać pracodawcę do sądu pracy za jego nagłą decyzję. Nieoficjalnie dowiedzieliśmy się, że właśnie tak zadecydowała.\nDariusz Polowy Elżbieta Sokołowska Informacje Krzysztof Borkowski Marcin Wojnarowski Mirosław Lenk Racibórz Robert Myśliwy Urząd Miasta Racibórz\n~Żorż (93.105. * .150) 24.07.2019 16:55\nBrawo Polowy! Niektóre osoby nalezy wywalać z uwagi na dobro miasta nawet za cene przegranej w sądzie!\nJacekK 24.07.2019 14:43\nA nawet jak wygra to i tak do urzędu nie wróci. Czyli prezydent będzie zadowolony, ona też bo dostanie odszkodowanie, może jeszcze paru interesantów. Czyli każdy będzie miał swój sukces.\n~borok (85.14. * .114) 24.07.2019 14:06\njeżeli nabyła prawa emerytalne to nie wygra z pracodawcą\n~poco (217.99. * .70) 24.07.2019 13:40\ni wygra w cuglach


Wytarte pasy dla pieszych na al. Armii Krajowej na nowo zostaną wymalowane | Nowiny\nWytarte pasy dla…\naf 8 kwietnia 2019, 15:10\nMowa o przejściu dla pieszych, które w ubiegłym roku miasto na wniosek mieszkańców przeniosło przed wyjazd z ul. Paderewskiego. Dzięki temu wyjeżdżające ze Słociny samochody nie są wstrzymywane przez pieszych.\nJednak mieszkańcy zauważyli kolejny problem. Pasy na przejściu dla pieszych z czasem się wytarły przez co kierowcy niechętnie zatrzymują się, aby przepuścić pieszych. - Dla kierowców pasy są praktycznie niewidoczne - czytamy w mailu, który przyszedł do redakcji.\nMiejscy urzędnicy uspokajają i zapewniają, że pasy w najbliższych dniach na nowo zostaną wymalowane na przejściu.\n- Pasy były wymalowane prowizorycznie, bo w ciągu zimy trudno jest to dobrze zrobić. Teraz w ramach gwarancji w ciągu najbliższych dni przejście zostanie wymalowane od nowa - zapewnia Maciej Chłodnicki, rzecznik prezydenta Rzeszowa.


Sprawdź Wydajność Javy ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nAutor: Charlie Hunt\nCharlie chomikuj download ebook EPUB free Hunt Javy kindle MOBI pobierz ebook Wydajność\nWydajność Javy - to ebook opublikowany przez Helion.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788324643806.\nPremiera "Wydajność Javy" miała miejsce dnia 2013-01-28.\nAutorem jest Charlie Hunt. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: Komputery i informatyka. Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Wydajność Javy to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Wydajność Javy musisz poświęcić ~13 -15 godzin. Na ebook składa się około 528 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 132000 słów.\nWydajność Javy - powiązane ebooki do pobrania:


Poroszenko: Merkel potwierdziła poparcie Niemiec dla Ukrainy - GazetaPrawna.pl\nPoroszenko: Merkel potwierdziła poparcie Niemiec dla Ukrainy\n23 sierpnia 2014, 13:43\nSpotkanie Petra Poroszenki i Angeli Merkel w Kijowie. Fot. EPA/BERND VON JUTRCZENK/PAP / PAP/EPA / BERND VON JUTRCZENKA\nPrezydent Ukrainy i kanclerz Niemiec uzgodnili stanowiska, z jakim pojadą we wtorek do Mińska na negocjacje unijno-ukraińsko-rosyjskie. Petro Poroszenko rozmawiał z Angelą Merkel w Kijowie na trzy dni przed kluczowym spotkaniem w stolicy Białorusi.\nPetro Poroszenko nazwał Angelę Merkel "przyjacielem i orędownikiem interesów Ukrainy". Przypomniał o bardzo intensywnych kontaktach między Kijowem a Berlinem i podziękował Niemcom za wsparcie jego kraju. Poroszenko przyznał, że obecnie "Ukraina zdaje najważniejszy, ale i najbardziej tragiczny sprawdzian" w swojej historii. Prezydent stwierdził, że mimo tych trudności dziś poparcie dla niepodległości Ukrainy w społeczeństwie jest największe od 1991 roku, gdy uzyskała ona niepodległość.\nUkraiński prezydent potwierdził również, że Kijów będzie współpracował z Europą, by zaprowadzić pokój we wschodniej części kraju. Zastrzegł jednak, że ceną nie może być suwerenność, integralność terytorialna i niepodległość Ukrainy.\nZ kolei Angela Merkel wyraziła nadzieję, że spotkanie w Mińsku przyczyni się do budowania pokoju pomiędzy Ukrainą i Rosją. Dodała, że aby tak się stało, potrzebna jest lepsza kontrola granicy pomiędzy obydwoma krajami. Nie wykluczyła przy tym, że jeśli zajdzie taka potrzeba, przyjdzie czas na kolejne sankcje wobec Moskwy. Niemiecka kanclerz zapewniła też, że nic nie zmieniło się w kwestii oceny bezprawnej aneksji Krymu przez Rosję.\nMerkel wskazywała na potrzebę szukania pokojowych rozwiązań obecnego kryzysu. Zapewniła jednocześnie, że Niemcy wspierają Ukrainę w jej trudnych chwilach.\nKanclerz poinformowała też, że rzad Niemiec przeznaczył 500 milionów euro na odbudowę infrastruktury w zniszczonym działaniami wojennymi Donbasie.\nObama i Merkel: Wjazd rosyjskiego konwoju to kolejna prowokacja Moskwy\nMerkel nie wyśle żołnierzy do Iraku ani na Ukrainę\nSuper, jak Anglicy i Francole dla Polski. Rewelka, akurat 23 sierpnia, nic to.


John Rabe (2009) - FDB\nRok 1937. Od prawie 30 lat biznesmen John Rabe i jego żona Dora mieszkają w mieście Nanking w Chinach, gdzie John zarządza filią Siemensa. Bardzo trudno jest mu się pogodzić z tym, że ma przekazać kontrolę nad filią swojemu następcy Wernerowi Fliessowi i powrócić do Berlina. Pokochał Chiny, i ma świadomość tego, że zajmuje… zobacz więcej\njako John Rabe\njako Dr Georg Rosen\njako Dr Robert Wilson\njako Valérie Dupres\njako Christian Kröger\njako Ambasador Fukuda\njako Urzędnik w niemieckiej ambasadzie\nRok 1937. Od prawie 30 lat biznesmen John Rabe i jego żona Dora mieszkają w mieście Nanking w Chinach, gdzie John zarządza filią Siemensa. Bardzo trudno jest mu się pogodzić z tym, że ma przekazać kontrolę nad filią swojemu następcy Wernerowi Fliessowi i powrócić do Berlina. Pokochał Chiny, i ma świadomość tego, że zajmuje bardzo wysoką pozycję w filii firmy w Chinach, ale w siedzibie głównej Siemensa będzie tylko jednym z wielu szeregowych pracowników. W czasie pożegnalnego przyjęcia na jego cześć, Nanking zostaje zbombardowane przez japońskie samoloty Armia japońska zdobywa Szanghaj. Po wybuchu paniki Rabe otwiera bramy firmy dla szukających schronienia rodzin pracowników. Następnego ranka pożary są gaszone, szkody szacowane, a obcokrajowcy, którzy zostali w mieście dyskutują nad tym, co powinni zrobić w zaistniałej sytuacji. Niemiecki Żyd i dyplomata Dr Georg Rosen powiadamia ich o strefie bezpieczeństwa, która została utworzona w Szanghaju. opis dystrybutora\n2009-12-04 (kino), 2009-02-07 (świat)\nFrancja, Chiny, Niemcy\nCity of War: The Story of John Rabe (Wielka Brytania)\nLa bei ri ji (Chiny)


Piątek, Black Weekendu początek | Przedstawiciel PLAY LUBLIN\nNie trzeba jej nikomu przedstawiać – gadżet znany i lubiany. Tym razem w eshopie już za 111 zł. Spieszcie się, bo przewidujemy, że będzie prawdziwy ????????????\nNo i największy ekran z proponowanych dzisiaj urządzeń – 10″ z rozdzielczością FullHD, czyli idealny wyświetlacz do oglądania seriali czy filmów z PLAY NOW i nie tylko Zwróćcie uwagę na łączność LTE, dzięki czemu zawsze można mieć łączność bez konieczności szukania sieci Wi-Fi.\nKtóra z ofert najbardziej Wam się podoba? A może na naszym eshopie znaleźliście inną, ciekawą okazję? Napiszcie w komentarzach\nThe post Piątek, Black Weekendu początek appeared first on Blog Play.\nŹródło: Piątek, Black Weekendu początek\n« Ukraińska telewizja – Megogo – w Play\nKolejna szansa na wytrząśnięcie GB w Play24 »\nwielkoformatowe wydruki Lublin kolorowe wielkoformatowe skanowanie kolorowe skanowanie Lublin skanowanie lublin skanowanie dokumentacji lublin tanie ksero lublin tanie ksero lublin szybki druk wysokonakładowy serwis ekspresów serwis ekspresów Lublin w Lublinie