Wykopki po 10. kolejce – DrugaLiga.pl\nWykopki po 10. kolejce\nLast modified date 27 października 2020\nDwa mecze się nie odbyły, ale w pozostałych działo się sporo. Mieliśmy derby Krakowa, derby województwa śląskiego i derby Mazowsza. Więcej derbów nie było, ale też było nieźle. A po spotkaniach udało nam się wykopać kilka smaczków i ciekawych wypowiedzi.\nOlimpia Elbląg – Górnik Polkowice 0:3\nOba zespoły znajdują się na przeciwległych biegunach. I nie mówimy tu tylko o miejscu w tabeli. W Polkowicach przed sezonem zdecydowano się powierzyć stery Januszowi Niedźwiednikowi i efekty są wyśmienite. – Odnieśliśmy piąte zwycięstwo z rzędu – cieszył się szkoleniowiec gości. – Musimy nadal pielęgnować to, co osiągnęliśmy. Musimy wrócić nienasyceni i głodni gry. Za mało w drugiej połowie utrzymywaliśmy się przy piłce, żeby trochę uspokoić zapędy gospodarzy – oceniał Niedźwiedź. Jego vis-a-vis ocenił spotkanie krótko: – Nie ustrzegliśmy się błędów, kosztowało nas to trzy gole. Na dzień dzisiejszy Olimpia Elbląg nie może się podnieść. I jasno określił na koniec: – Decyzja moja jest taka, że klub szuka trenera. Moja rola po tych trzech tygodniach pracy się zakończyła. Patrząc na to, co ostatnio dzieje się wokół klubu z Elbląga, trudno być optymistą.\nGarbarnia Kraków – Hutnik Kraków 2:1\nMecz w pierwszej połowie mógł się podobać. Szybkie akcje, dużo strzałów. – Ten mecz powinniśmy zamknąć w pierwszych 15-20 minutach, kiedy mieliśmy 4 – 5 sytuacji stuprocentowych i nie strzelimy żadnej bramki – ocenił po spotkaniu Jakub Kowalski. Potem Hutnik wyszedł na prowadzenie i tempo jeszcze wzrosło. Na 1:1 gola bezpośrednio z rzutu wolnego zdobył wspomniany obrońca Garbarni i już było dla gospodarzy z górki – Na pewno mój gol nas podbudował. Zeszło z nas ciśnienie – mówił Kowalski. W efekcie padła drugie, samobójcze trafienie dla Garbarni. – Kluczowe były trzy minuty po stracie bramki, straciliśmy płynność gry – kręcił głową Piotr Gaździcki, który na ławce trenerskiej zastąpił chorego Leszka Janiczaka. – Szkoda, że nie było ludzi, kibiców, bo to widowisko było bardzo fajne – spointował wszystko Łukasz Surma.\nKKS Kalisz – Stal Rzeszów 0:2\nPrzed meczem słychać było z Hetmańskiej, że zamierzają się odegrać za niepowodzenie z rezerwami Śląska. – Może taki zimny prysznic był nam potrzebny – zastanawiał się Bartosz Wolski. – Ile jeszcze takich pryszniców potrzeba? – zastanawiali się kibice Stali w mediach społecznościowych. Marcin Wołowiec pomieszał nieco w składzie, zwłaszcza w środku pola i efekty były takie, jak zwykle w tym sezonie na wyjazdach: zwycięstwo bez straty bramki. Trzeba bowiem zauważyć, że ekipa ze stalicy Podkarpacia ma imponujący dorobek poza swoim stadionem. 4 wygrane, 1 remis i bilans bramkowy 11:0. – Teraz mamy 10 dni, żeby przygotować się do meczu z liderem i pokazać u siebie dobrą i skuteczną grę – wyznaczył cel na najbliższe dni szkoleniowiec Stali.\nSkra Częstochowa – GKS Katowice 1:0\nTen, kto widział pojedynek tych zespołów w ubiegłym sezonie i w sobotę obejrzał mecz przy Loretańskiej (lub w TV), mógł przeżyć swoiste deja vu. Wyrównane spotkanie, sporo walki, a jedyną bramkę zdobywa Piotr Nocoń. Tym razem jednak w dramatycznych okolicznościach, bo w samej końcówce. – Nawet w tygodniu trener mi przypominał, że strzeliłem i wygraliśmy 1:0 i życzył mi, żebym to powtórzył – śmiał się po meczu zdobywca jedynego gola. – Co myślałem przed strzałem? Nic. Liczyłem, że zawodnik ustawiony przede mną nie sięgnie piłki i już potem wiedziałem co zrobić – mówił Nocoń. W swoim stylu, w prostych, żołnierskich słowach mecz ocenił zdenerwowany Rafał Górak. – Każda porażka boli, nieważnie czy w pierwszych czy w ostatnich minutach. Trzeba grać po prostu lepiej. Mecz był słabym widowiskiem, a myśmy się okazali o jedna bramkę słabsi. Czy gospodarze są zadowoleni z obecnego miejsca w lidze? – Tabeli nie sprawdzam, nie mam na to czasu, tam będę zaglądał w czerwcu – uciął wszelkie dyskusje Marek Gołębiewski.\nZnicz Pruszków – Pogoń Siedlce 1:2\nPunk widzenia określa punkt siedzenia. To stare porzekadło jak ulał pasuje do pomeczowych wypowiedzi obu szkoleniowców. – Z przebiegu meczu byliśmy zespołem lepszym, należała nam się ta wygrana – to zdanie asystenta trenera, Przemysława Sałańskiego. – Uważam, że grając w 11 byśmy tego meczu nie przegrali, bo byliśmy zespołem lepszym – tak ocenił Artur Węska. – Graliśmy w osłabieniu przeciwko zespołowi, który bazował jedynie na dośrodkowaniach. Jego zespół kolejny mecz kończył w 10, czy więc zawodnicy Znicza nie są zbyt przemotywowani? – Nie mam pretensji o zaangażowanie. Ostatnia minuta pierwszej części i nieodpowiedzialne zachowanie naszego młodego zawodnika. Miał w tej lidze rozegrane dopiero 7 spotkań – zakończył zdenerwowany trener Znicza.\nŚląsk II Wrocław – Sokół Ostróda 0:2\nTo był typowy mecz walki. Walki, która lepiej wyszła gościom z Ostródy. – To był ciężki okres dla nas, bo mieliśmy tylko kilka treningów – wyjaśniał po meczu Piotr Jacek. – Z drugiej strony taka sytuacja mobilizuje zespół dużo bardziej. Jeden za drugiego, oko za oko, ząb za ząb. I właśnie ta wymiana ciosów nie do końca podobała się we Wrocławiu. – Lepiej nam się gra z zespołami, które grają w piłkę Nie zawsze jesteśmy w stanie młodymi zawodnikami podjąć walkę drugo, albo czasem i nawet na skraju trzecioligowej piłki – oceniał Piotr Jawny. – Graliśmy z zespołem charakternym. Myśmy nie ustali w tej walce. Nie byliśmy się w stanie do tych warunków dostosować – wyjaśniał trener gospodarzy. Inaczej widział to szkoleniowiec gości. – Śląsk to zespół, w którym grają młodzi chłopcy. W tych meczach rezerw jest często tak, że piłkarze mają wahania formy. Dziś nie pozwoliliśmy rozwinąć skrzydeł. Nie chcieliśmy grać defensywnie. Na tyle ile to było możliwe podchodziliśmy wyżej. Nie nastawiliśmy się na kontry, bo mamy inny charakter grania – wyjaśniał Piotr Jacek.\nWigry Suwałki – Chojniczanka Chojnice 0:0\nMiał być mecz na szczycie, a wyszło z tego przyzwoite, ligowe spotkanie. Ale nic więcej. Ostatecznie remis cieszy tylko gości. – Żadna drużyna nie popełniła błędów, jeśli chodzi o obronę. Jesteśmy zadowoleni z tego punktu, z satysfakcją go można przyjąć – mówił po meczu Adam Nocoń. – Jest ogromny niedosyt, właśnie wracam z szatni i wszyscy jesteśmy bardzo źli. Czuliśmy, jaki był przebieg meczu – zdradził Dawid Szulczek. Jednak co do ogólnej pozycji po 10 kolejkach byli zgodni: – Oba zespoły mają potencjał, żeby włączyć się do walki o najwyższe cele – to zdanie trenera gości. – Strasznie się cieszę z tego, jak nasz zespól gra, bo przyjemnie się to ogląda. Nasze miejsce w tabeli nie jest przypadkowe – to ocena szkoleniowca gospodarzy. Zobaczymy jak pójdzie w Suwałkach i Chojnicach druga połowa rundy, bo chętnych na awans jest jeszcze klika innych zespołów.


Czy jest nam współcześnie potrzebny profesjonalny projekt instalacji elektrycznej mieszkania?\nSpora część z nas doskonale wie, że zbudowanie domu jednorodzinnego to z pewnością zadanie stosunkowo złożone. Stajemy bowiem wówczas przed nieodzownością dogrania wielu czynności budowlanych, które mogą się dla nas wydawać całkowicie niezrozumiałe. Umiejętne dogranie tych każdych detalów połączone z ogromną cierpliwością znajdzie kiedyś swój efekt w postaci użytecznego domu. Doświadczenie pokazuje nam, że niejednokrotnie nasz niedobór profesjonalnej wiedzy w rzeczy budownictwa może dodatkowo utrudniać podjęcie przez nas podstawowych działań.\nOpublikowany przez Administrator w dniu 2019-10-10 17:31:27\nTagi: dom, budowa, Urządzenia\nKażdy z nas stale dąży do uprzyjemniania sobie życia. Jest to nadzwyczaj istotne w przypadku organizacji domu lub mieszkania. Aktualnie możemy trafić na sporą gamę świetnie przygotowanych rozwiązań, które są dostosowane do dzisiejszych oczekiwań konsumentów.\nPt 100 używany jest w wielu przedsiębiorstwach Istnieją takie gałęzie przemysłu, które w swojej produkcji stosują lub niesamowicie wysokie, lub bardzo niskie temperatury, przez to potrzebowały one czegoś, dzięki czemu będą miały szansę sprawdzić te wartości.\nSprężyny pojawiają się niezwykle często właściwie w każdym urządzeniu wykorzystywanym w gospodarstwie domowym – od zegarów po fotele czy kuchenki. Szeroko wykorzystuje się je także w branży motoryzacyjnej i maszynach przemysłowych.\nNiejedna kompetentna firma budowlana powinna być wyposażona w podpory stropowe , a także platformy ruchome!\nJeszcze kilkanaście lat temu praca na budowie była bardzo czasochłonna i pracochłonna. Żaden człowiek nie wyobrażał sobie tego, iż w kilka miesięcy można zbudować monstrualny i nowatorski budynek. Za sprawą innowacyjnej technice , a także prekursorskim urządzeniom dzisiaj jest to wykonalne.


Osoby, które w dzieciństwie doświadczyły wielu krzywd, mogą jako dorośli często czuć się skrzywdzeni. Widzą innych ludzi jako krzywdzących, ponieważ tego nauczyli się w relacjach z rodzicami, rodzeństwem, nauczycielami czy opiekunami. To jest ich dziecięce doświadczenie, choć często w ogóle nie zdają sobie z tego sprawy. Świadomie - mają przekonanie, że szef, mąż, żona, dziecko, sąsiad, sprzedawca faktycznie wyrządzają im krzywdę swoim zachowaniem wobec nich. Patrzą na innych ludzi przez filtr krzywdy, którą im wyrządzono w dzieciństwie, obawiając się czy spodziewając się od ludzi tego samego. Taki był świat wokół nich, gdy dorastali i uczyli się od najbliższych tego "jakie jest życie". Pozycja osoby krzywdzonej w jakiś sposób uprawnia do odwetu. Krzywda w końcu budzi złość. W rezultacie pojawia się chęć "odbicia sobie" za krzywdę, może to mieć formę biernej agresji, np. "obrażenia się", złośliwej uwagi pod adresem krzywdziciela, albo działania "na złość". Taka reakcja może mieć aspekt uwolnienia od poczucia bezradności, którą wiele razy odczuwali w sytuacjach przemocy. Ale krzywdzenie innych ludzi zwykle budzi poczucie winy i wstydu, z którym jeszcze trudniej sobie poradzić. Łatwiej spojrzeć w swoje własne oczy, gdy widać w nich krzywdę niż winę czy wstyd. Poczucie winy może tak bardzo rozrosnąć się w człowieku, że ani trochę więcej nie jest do przyjęcia, wtedy trudno dopuścić do siebie kolejną "winę" bycia krzywdzicielem. Więc nie można za to przeprosić. Takim osobom niezwykle trudno jest przepraszać. Tkwienie w poczuciu winy jest bardzo niewygodne, więc wraca do krzywdy, szuka w otoczeniu "krzywdziciela".\nMechanizm koła poczucia winy i krzywdy bardzo utrudnia relacje z ludźmi. Jeśli jesteśmy wrażliwi na własną krzywdę, będziemy uważni, czujni i wiele sygnałów od innych ludzi, ze świata będziemy skłonni odczytywać jako krzywdzące nas. I będziemy czuli się uprawnieni do ataku, bo nie można bez końca znosić krzywdę! Zaczniemy sami krzywdzić, a potem czuć się winni, więc znów krzywdzić... i koło się zamyka. Bliska osoba nie może się w tym połapać - raz jestem krzywdzicielem, raz winowajcą, zazwyczaj nie mając pojęcia, co takiego zrobiła. A wszystko dlatego, że rozstrzygnięcia: kto winien a kto krzywdzi rozgrywają się wewnątrz psychiki osoby krążącej po kole winy i krzywdy. Mało z tych odczuć wydostaje się wprost na zewnątrz - jako bezpośrednie komunikaty do bliskiej osoby.\nDorosły człowiek, oglądając swoje życie jest w stanie podjąć decyzję, czy chce dalej tak przeżywać świat, siebie i innych ludzi. Jeśli zdołała zobaczyć świat jakim jest - że to, co się stało nie było ich winą (dziecko nigdy nie jest winne), że niestety nic się już "nie odstanie" i że jedyną osobą, która może sobie tę krzywdę wynagrodzić jest on sam, nie uczyni tego mąż, żona, dziecko, szef itd., to być może pojawi mu się pytanie: skoro tak, to jaki to ma sens?


Młody Trucker :: Zobacz temat - Badania psychologiczne dla kierowców w Gdyni.\nMłody Trucker Strona Główna » Główna kategoria forum » Kierowca zawodowy - wymagane dokumenty » Badania psychologiczne dla kierowców w Gdyni. Poprzedni temat «» Następny temat\nBadania psychologiczne dla kierowców w Gdyni.\nWysłany: 2017-10-23, 13:55 Badania psychologiczne dla kierowców w Gdyni.\nNazywam się Joanna Rosielewska i jestem psychologiem prowadzącym gabinet psychologiczny CENTRUM PSYCHOTECHNIKI w Gdyni, gdzie udzielam pomocy psychologicznej w zakresie badań psychologicznych kierowców, operatorów, pracujących na wysokości, ochroniarzy, itd.\nChciałam Państwa poinformować, iż z dniem 1 lipca 2017 zmieniłam adres gabinetu z ulicy Starowiejskiej 1 na ulicę Zgoda 8. Zapraszamy pod nowy adres, gdzie czekają bardziej komfortowe warunki. Życzliwość, bezstresowa atmosfera i uśmiech pozostają bez zmian :)\nSerdecznie Państwa pozdrawiam i zapraszam.\nGdynia / Zgoda 8\nTelefon: 883 719 008\nMłody Trucker Strona Główna » Główna kategoria forum » Kierowca zawodowy - wymagane dokumenty » Badania psychologiczne dla kierowców w Gdyni.


Lampka nocna czarna 4concepts CANNES L209062227 Lajtit.pl - Doradzamy. Oświetlamy\n» Lampka nocna czarna 4concepts CANNES L209062227\nLampka nocna czarna 4concepts CANNES L209062227\nCena: 1 174,73 zł 1 487,00 zł 1174.73\nKod produktu: L209062227\nJeśli planujesz kupić oświetlenie do stref posiadających tradycyjny wystrój, wzór 4concepts CANNES okaże się perfekcyjnym strzałem. Dzieje się tak dlatego, że jest to produkt w ponadczasowym stylu klasycznym.\nGdy szukamy oświetlenia do salonu, ten produkt będzie dobrym wyborem.\nPodstawowym plusem lampy ze szkła jest perfekcyjne rozproszenie oświetlenia, które przepuszczane przez klosz pięknie rozświetla otoczenie.\nW zestawie nie otrzymuje się żarówek. Należy więc mieć w pamięci to, by dokupić je osobno.\nOznaczenie LED READY mówi o tym, że oprawa oświetleniowa jest przystosowana do efektywnej współpracy z ekologicznymi żarówkami ledowymi.\nKolor (opisowo) Kolor abażura zew./wew.: czarny/złoty\nLampa stołowa 4concepts CANNES L209062325\nCena: 1 806,00 zł 1 426,74 zł\nLampka nocna czarna 4concepts CANNES L209062240\nCena: 1 528,00 zł 1 207,12 zł


I w sto koni nie dogoni - Janina Porazińska (70985) - Lubimyczytać.pl\n7,26 (61 ocen\ti\t5 opinii) Zobacz oceny\nWspaniała lektura mojego dzieciństwa. Mój pierwszy prezent książkowy.\nEvik | 2012-04-22\nKsiążka zawiera luźne wspomnienia z dzieciństwa Janiny Porazińskiej. Janina Porazińska urodziła się w 1882 roku, a więc w czasach, gdy Polski nie było na mapach Europy.\nSą tu wspomnienia z Lublina, jeszcze niezelektryfikowanego, do którego przyjechała kiedyś Helena Modrzejewska. Można się dowiedzieć, jak wyglądało lubelskie mieszkanie pisarki.\nSą tu wspomnienia z wizyty w Warszawie, która oszałamiała trzypiętrowymi budynkami.\nNajcieplej pisarka pisze o wakacjach, które spędzała w Chrustach. To była wyprawa! Zima ciocia Janki organizowała tajne nauczanie.\nLetnie wieczory spędzało się na ganku i słuchało opowiadań. O bliskich, którzy uczestniczyli w powstaniu w 1863 roku. O członkach rodziny walczących w armii Napoleona.\nPiękna opowieść o ludziach i zwierzętach. Janina Porazińska lubiła zwierzęta i były zawsze obecne w jej życiu.\nZ książki również można dowiedzieć się o grzeszkach pisarki - dlaczego podkradała dziadkowi papierosy. Bynajmniej nie po to, by palić ;)\nPiękne dzieciństwo, dziś już takiego nie ma.\nOla Kiełczewska | 2010-12-19\nczytałam sto lat temu kilkanaście razy i wciąż jakieś fragmenty tej książki siedzą mi w głowie. Lubiłam ją. I wrócę jeszcze do niej.\nMarta | 2010-12-14\nZbiór opowiadań w których autorka kreśli sielski, ciepły obrazek swoich dziecięcych lat. Pełna humoru, ale też pięknie oddająca realia życia na przełomie XIX i XX wieku.\nMoja ulubiona książka z dzieciństwa. Mogłabym czytać w nieskończoność :)\nJak żyło się dzieciom na przełomie XIX i XX wieku, kiedy w Lublinie nie było bieżącej wody, elektryczności i samochodów? Co czytały, w co się bawiły, czego się bały, za czym tęskniły? Jak postrzegały swoje starsze i młodsze rodzeństwo, rodziców i pozostałych krewnych? Co sądziły o sąsiadach, rodzinnym mieście? Jak spędzały wakacje i święta? Czym chciały się zajmować w przyszłości? Dlaczego dziewczynkom nie było wolno gwizdać, ukochany pies został nazwany Facetem, albo po co zbierano stare monety sprzed rozbiorów?\nJaninę Porazińską kocham za wiele rzeczy - nie tylko za śliczne bajeczki i wspaniałe przekłady z języków skandynawskich - ale i za to, jakim była człowiekiem i dzieckiem.


Zbieramy nakrętki dla Marcela - Służba Więzienna\nJesteśmy tyle warci ile bezinteresownie możemy pomóc innym ludziom.\nSą sytuacje gdy wysiłek pojedynczego człowieka niewiele znaczy, jednak&nbspgdy do&nbspakcji włącza się większa społeczność, w&nbsptym wypadku osadzeni i&nbspfunkcjonariusze ZK w&nbspŻytkowicach, przynosi to&nbspefekt. Zbieranie nakrętek to&nbspwciąż jedna z&nbspnajpopularniejszych akcji charytatywno-ekologicznych polegająca na&nbspłączeniu przyjemnego z&nbsppożytecznym. Pomoc świadczona potrzebującym, świadczy o&nbspnaszej dojrzałości moralnej. Uczy skazanych pokory wobec życia, szacunku dla innych osób oraz&nbspbezinteresownej pomocy. Poprzez zbiórkę plastikowych nakrętek osadzeni uczą się dbać o&nbspnasze środowisko oraz&nbspw prosty sposób mogą pomóc niepełnosprawnemu chłopcu w&nbspjego długiej i&nbspkosztownej rehabilitacji. Zbieranie plastikowych nakrętek w&nbspjednostce penitencjarnej, poza elementem resocjalizacyjnym, stanowi połączenie niesienia idei pomocy drugiemu człowiekowi.\nAkcja zbierania nakrętek dla Macelka\nKozienicki Dom Kultury im. Bogusława Klimczuka zorganizował akcję zbierania plastikowych nakrętek z&nbspprzeznaczeniem na&nbsprehabilitację.\nAkcji patronują wolontariusze z&nbspKlubu Młodzieżowego Wolontariatu „Skrzydła” działającego w&nbspKozienickim Domu Kultury im. Bogusława Klimczuka. Nakrętki przekazane rodzinie zostaną przeznaczone do&nbspsprzedaży, a&nbspzgromadzone w&nbspten sposób środki umożliwią dalszą rehabilitację chłopca. Marcel urodził się jako w&nbsppełni zdrowe, tryskające energią dziecko. Kiedy miał czternaście miesięcy zachorował na&nbspzapalenie oskrzeli. Nikt nie spodziewał się, że&nbspto&nbspz pozoru niegroźne wydarzenie pociągnie ze sobą tak wiele konsekwencji, takich, które zmienią jego życie i&nbspsprawią, że&nbspobok szczęśliwego funkcjonowania i&nbspodkrywania piękna świata, będzie musiał walczyć z&nbspprzeciwnościami losu. Wirus ten zaatakował również staw biodrowy, uszkadzając jednocześnie nerw udowy. Poskutkowało to&nbspniedowładem nóżki, co&nbspwymusiło intensywną rehabilitację, która częściowo odbudowała uszkodzenia. Mimo poprawy stanu nerwu, po odbytym leczeniu, potrzebuje dalszego kontynuowania rehabilitacji, ponieważ&nbspwystąpiła różnica w&nbspdługości jego małych nóżek oraz&nbsppojawiło się problematyczne skrzywienie kręgosłupa.\nPrzebieg akcji zbierania plastikowych nakrętek ZK w&nbspŻytkowicach\nDo akcji zorganizowanej przez Kozienicki Dom Kultury im. Bogusława Klimczuka włączył się również Zakład Karny w&nbspŻytkowicach. Zbieranie plastikowych nakrętek w&nbspnaszej jednostce penitencjarnej rozpoczęło się na&nbsppoczątku marca 2020 roku, natomiast&nbspsamo przekazanie nakrętek w&nbspdniu 23.04.2020 roku. Pojemniki na&nbspnakrętki z&nbspinformacją o&nbspcelu zbiórki były rozmieszczone w&nbspkażdym z&nbspoddziałów mieszkalnych oraz&nbspw budynku administracji. Powstały stosowne plakaty, ulotki. Determinacja w&nbspzbiórce była widoczna. Osadzeni z&nbspnaszej jednostki zaangażowali się w&nbspakcję. Także funkcjonariusze przynieśli nakrętki z&nbspdomów. W procesie wychowawczym realizowanym w&nbspzakładach karnych, bezinteresowna pomoc drugiej osobie ma na&nbspcelu prospołeczne ukierunkowanie aktywności skazanych na&nbsprzecz innych ludzi. Zbieranie plastikowych nakrętek, to&nbspdla więźniów kolejna próba przywrócenia ich społeczeństwu poprzez udział w&nbsptej szlachetnej akcji, a&nbsptym samym kształtowanie w&nbspnich pozytywnych postaw społecznych. Bezinteresowne zbieranie plastikowych nakrętek w&nbspżytkowickim wiezieniu stało się już tradycją.\nTekst oraz&nbspzdjęcia por. Paweł Wójcik


Mus kokosowy - przepis na FajneGotowanie.pl\nFajne Gotowanie Przepisy Przepisy Fit Mus kokosowy\n05.01.2022 (aktualizacja: 24.02.2022)\nMus kokosowy to doskonała propozycja na pyszny deser. Mus na bazie mleczka kokosowego z dodatkami sprawdzi się także jako krem do ciasta. Koniecznie wypróbuj.\nPrzepis na mus kokosowy krok po kroku\nWiórki kokosowe 400 g 2 szklanki\nŚmietanka kremowa 30% 200 g niepełna szklanka\nMleczko kokosowe 350 ml\nLimonka 100 g 2 średnie sztuki\nmikser, miska, pucharki\nWiórki kokosowe namocz w mleku kokosowy i pozostaw na noc.\nW misce umieść wiórki z mlekiem, dodaj śmietanę kremówkę i serek mascarpone, dodaj cukier i ubij na sztywną masę.\nZetrzyj skórkę z limonki i dodaj do musu.\nMus przełóż do pucharków i schłodź w lodówce przez 3-4 godziny.\nMus podawaj z pokrojonymi truskawkami, malinami w całości oraz listkami mięty.\nMus kokosowy - cechy przepisu\nWięcej o musie kokosowym\nMus kokosowy to prosty przepis na smaczny deser. Pomysł na dobry mus może sprawdzić się jako deser do kawy lub krem do ciasta. Przepis na mus kokosowy jest bardzo prosty, dlatego nie musisz mieć dużego doświadczenia kulinarnego, aby go przygotować. Do zrobienia tego deseru potrzebne Ci będą następujące produkty spożywcze: śmietana kremówka, serek mascarpone, mleko kokosowe, wiórki kokosowe, cukier, limonka, truskawki, maliny, liście mięty.\nJak zrobić mus kokosowy? Wiórki kokosowe namocz w mleku kokosowy i pozostaw na noc. W misce umieść wiórki z mlekiem, dodaj śmietanę kremówkę i serek mascarpone, dodaj cukier i ubij na sztywną masę. Zetrzyj skórkę z limonki i dodaj do musu. Mus przełóż do pucharków i schłodź w lodówce przez 3-4 godziny. Mus podawaj z pokrojonymi truskawkami, malinami w całości oraz listkami mięty.\nMleczko kokosowe powstaje poprzez przetarcie miąższu kokosa z dodatkiem wody. Jest ono produktem całkowicie wegańskim, może być spożywany przez osoby z nietolerancją mleka krowiego. Mleko kokosowe zawiera dużą ilość tłuszczu nasyconego, jednak nie zawiera cholesterolu. Kwasy zawarte w kokosie są kwasami krótkołańcuchowymi, dzięki czemu wchłaniają się one bezpośrednio, bez potrzeby wcześniejszego trawienia. Mleczko kokosowe ma różne zawartości tłuszczu, począwszy od 7%, skończywszy na 25%, im wyższa zawartość tłuszczu tym mleko jest bardziej kremowe i ma głębszy smak kokosa. Pamiętaj, aby wybierać mleka bez dodatku substancji konserwujących oraz z jak najkrótszą liczbą składników. Owoce dodane do musu dodadzą mu lekkie kwaskowatego smaku. Owoce są dobrym źródłem kwasów owocowych, które korzystnie wpływają na nasz organizm. Owoce jagodowe takie jak truskawki i maliny zawierają dużą ilość przeciwutleniaczy.\nPodsumowując pyszny mus do kawy nie jest fit deserem, gdyż zawiera dużą ilość tłuszczu. Deser możesz przechowywać w lodówce przez 2-3 dni. Możesz go użyć jako składnik deserów na zimno lub ciast z kremem. Dodany do musu cukier możesz zastąpić ksylitolem lub erytrytolem.\nWartości odżywcze musu kokosowego\nWęglowodany w musie kokosowym\nWitaminy w przepisie na mus kokosowy\nSkładniki mineralne w przepisie na mus kokosowy\nSzacunkowy indeks glikemiczny musu kokosowego 57\nmascarpone, wiórki kokosowe, śmietana, mleko kokosowe, cukier, limonka, truskawki, maliny,\nAlergeny w musie kokosowym\nLista alergenów dla musu kokosowego przygotowana na bazie 14 podstawowych alergenów dostępnych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 roku w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.\nCena przygotowania musu kokosowego\nJak oceniasz przepis na mus kokosowy\nKomentarze o musie kokosowym


Hipoteka – wszystko, co trzeba o niej wiedzieć\nHipoteka to jedno z ograniczonych praw rzeczowych i jednocześnie instytucja, której bardzo nie lubią nabywcy nieruchomości. Tymczasem "nie taki diabeł straszny" – komentuje Bartłomiej Kuźniar – Koordynator Projektów Inwestycyjnych w firmie Saveinvest Sp. z o.o. - portal www.dzialkanadmorzem.pl. Co należy wiedzieć o tej specyficznej konstrukcji?\nDlaczego kupujący boją się hipoteki?\nDokonując zakupu nieruchomości, niejednokrotnie spotykamy się z informacją o obciążeniu jej hipoteką. Dla wielu jest to element odstraszający. Nawet jeżeli działka, dom lub mieszkanie idealnie spełnia nasze potrzeby, rezygnujemy z atrakcyjnej oferty. Zupełnie niepotrzebnie, ponieważ z hipoteką można sobie poradzić. Wystarczy posiadać kilka podstawowych informacji na jej temat. W ramach tego szczególnie istotna jest wiedza o tym, w jaki sposób można wykreślić hipotekę z księgi wieczystej. - wskazuje Bartłomiej Kuźniar – Koordynator Projektów Inwestycyjnych w firmie Saveinvest Sp. z o.o. - portal www.dzialkanadmorzem.pl.\nInstytucja hipoteki została najszerzej opisana w ustawie z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Zgodnie z art. 65 ust. 1 tej regulacji: w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności, wynikającej z określonego stosunku prawnego, można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości. Inaczej mówiąc, hipotek stanowi zabezpieczenie określonego długu. Może mieć on postać kredytu hipotecznego albo też innej, zaciągniętej pożyczki lub zobowiązania.\nCo może być przedmiotem hipoteki?\nZresztą przedmiotem hipoteki mogą być także inne elementy. Po pierwsze użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie, stanowiącymi własność użytkownika wieczystego. Po drugie spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Po trzecie natomiast wierzytelność zabezpieczona hipoteką. Można nawet obciążyć część ułamkową nieruchomości, o ile stanowi ona udział współwłaściciela, a także przysługujący współuprawnionemu udział we wspólności innych praw niż nieruchomość, wskazanych wyżej – wymienia Bartłomiej Kuźniar.\nJak powstaje hipoteka?\nAby hipoteka w ogóle powstała, konieczne jest dokonanie wpisu w księdze wieczystej. Robi się to poprzez złożenie wniosku na stosownym formularzu, wraz z dołączeniem odpowiednich dokumentów. Może tego dokonać zarówno wierzyciel, jak i dłużnik. Każdorazowo, decydując się na zakup nieruchomości, warto zatem przeanalizować treść księgi wieczystej. Wszelkie jej obciążenia znajdziemy w dziale III. Z kolei informacja o hipotece pojawi się w dziale IV. Możemy tam znaleźć nie tylko wskazanie, jakiej wierzytelności dotyczy hipoteka, ale również określenie jej wysokości, waluty oraz wierzyciela hipotecznego.\nKiedy hipoteka może zostać wykreślona z księgi wieczystej?\nW momencie spłacenia długu hipoteka wygasa, ale nie znika automatycznie z księgi wieczystej. Aby wykreślono wpis, należy podjąć kilka, obowiązkowych kroków. W tym celu trzeba złożyć stosowny wniosek na formularzu, udostępnionym na stronie właściwego sądu (formularz KW-WPIS). Konieczne jest przy tym załączenie dowodów, dokumentujących fakt spłacenia długu. Warto zatem pozyskać oświadczenie wierzyciela, iż wszelkie wierzytelności, objęte długiem hipotecznym zostały spłacone. Chodzi nie tylko o należność główną, ale również ewentualne odsetki, a zatem wszystko, co wynikało z pierwotnie zawartej umowy. Wniosek o wykreślenie hipoteki należy opłacić. Opłata sądowa z tego tytułu wynosi 100 zł za każdą hipotekę.\nJak uzyskać zaświadczenie od wierzyciela?\nJeżeli hipoteka była związana z kredytem, najczęściej o takie zaświadczenie z banku, należy również wystąpić przy użyciu specjalnego wniosku. Instytucje finansowe najczęściej wydają taki dokument "od ręki" albo należy na niego poczekać kilka dni – wskazuje Bartłomiej Kuźniar. Warto zweryfikować, czy wydane zaświadczenie posiada wszelkie niezbędne elementy, które pozwolą na wykreślenie hipoteki, a zatem numer księgi wieczystej, pełne dane dłużnika, pełne dane wierzyciela, tytuł hipoteki (na przykład określenie umowy), wysokość hipoteki, a także potwierdzenie całkowitej spłaty długu objętego hipoteką.\nHipoteki nie należy się bać\n"Zanim zatem zrezygnujemy z zakupu nieruchomości, która obciążona jest hipoteką, warto sprawdzić kilka podstawowych informacji na jej temat. Być może to obciążenie już dawno wygasło i czeka jedynie na dokonanie stosownego wpisu o wykreśleniu" – podsumowuje Bartłomiej Kuźniar – Koordynator Projektów Inwestycyjnych w firmie Saveinvest Sp. z o.o. - portal www.dzialkanadmorzem.pl.\nKoordynator Projektów Inwestycyjnych | Saveinvest Sp. z o.o.\nWcześniejsza spłata kredytu a wyrok TSUE i decyzja UOKiK\nWrzesień to dobry miesiąc dla osób, które w ciągu ostatnich kilku lat zdecydowały się na wzięcie kredytu konsumenckiego. Trybunał Sprawiedliwości UE oraz Urząd ...\nWystępujący o kredyt ma prawo wiedzieć dlaczego odrzucono jego wniosek\nOd maja tego roku kredytobiorcy mogą uzyskać z banku wyjaśnienia, dotyczące odrzucenia ich wniosku o kredyt. Jak otrzymać taką informację? Do czego się ona przydaje ...\nNiebezpieczny, lichwiarski proceder ...\nNieekologiczne zachowania sankcjonowane\nOd 1 stycznia zmiany w podatku od nieruchomości


Miskolctapolca hotele ze zniżką wellness, apartamenty, noclegi\nOferty pakietowe : 3 kawałek od 16.500 Ft / osoba / noc\nNajnowszy hotel spa w Miskolctapolca, czterogwiazdkowy Hotel Aurora został otwarty u podnóża Gór Bükk, w odległości 1 km od Kąpieliska w Jaskini w Miskolctapolca. Hotel oczekuje na gości zapewniając 28 pokoi, centrum odnowy biologicznej spa zaspakajające wszystkie ich życzenia oraz wspaniałe dania kuchni węgierskiej i międzynarodowej. Ceny, rezerwacja online\nOferty pakietowe : 8 kawałek od 17.000 Ft / osoba / noc\nNowe budowany Calimbra Konferencja i Wellness Hotel**** leży niedaleko od Łaźni Jaskinia w miejscowości Miskolctapolca. Czterogwiazdkowy hotel w przepięknym środowisku proponuje wyjątkowy widok na Góry Bükk gościom. W centrum wellness hotelu czekają basen doi przygody, kabina parowa, sauny fińskie i infrared, komora solna na gości, zagwarantując odpoczynek i odświeżenie. Dwa klimatyzowane sali konferencyjne (do 100, lub 130 osób) są do skorzystania gości biznesowych. Restauracja hotelu poleca tradycyjne dania przygotowane przez mistrzów kucharz. Wellness Hotel Calimbra dzięki niemu ulgom dla rodzin, sekcji wellness z intymną atmosferą, doskonałym warunkom konferencyjnym, i wybitnej kuchni to idealny wybór dla wszystkich. Ceny, rezerwacja online\nOferty pakietowe : 7 kawałek od 10.950 Ft / osoba / noc\nTrzygwiazdkowy Hotel Kikelet Club znajduje się w centrum Miskolctapolca, tylko o 500 metrów od jedynego w Europie kąpieliska jaskiniowego i okolo 10 minut od starówki Miskolca. Hotel ma w swojej ofercie 18 przestronnych apartamentów (zaopatrzonych w kuchnię), które serdecznie polecamy przede wszystkim rodzinom z dziećmi i grupom przyjaciół. Restauracja hotelowa Bonfini zapewnia 60 osobom węgierskie i międzynarodowe potrawy. Ceny, rezerwacja online


Niezawodny sprzęt biurowy | PolSek\nHome » Niezawodny sprzęt biurowy\nNierzadko także wyszukiwania tego rodzaju wynikają z potrzeby usunięcia awarii lub konserwacji takiego urządzenia. Serwis Samsung Wrocław przyjmuje zlecenia na naprawę aparatów telefonicznych, czyli popularnych komórek. Serwis wykonuje zarówno naprawy gwarancyjne, jak i pogwarancyjne. Napraw gwarancyjnych serwis dokonuje na podstawie wypełnionej karty gwarancyjnej wraz z dowodem|zakupu z oznakowaniem IMEI. Serwis drukarek wrocław wykonuje też warunkowe, jednorazowe naprawy za które nic nie zapłacimy, po okazaniu faktury VAT lub paragonu z numerem IMEI, jeśli zgodę na to wyrazi Samsung Polska.\nSerwis poza naprawami gwarancyjnymi i pogwarancyjnymi oferuje również wiele innych usług usprawniających korzystanie z komórek. Są nimi między innymi usługi takie jak: ściąganie blokady telefonu, usuwanie blokad Sim-Lock, aktualizacja oprogramowania, ustawienie innych języków menu, naprawa telefonów po zalaniu, wymiana uszkodzonych wyświetlaczy, wymiana uszkodzonych gniazd ładowarek, wymiana słuchawek lub głośników, wymiana klawiatur, joysticków, a także możliwość dokupienia rozmaitych akcesoriów. Ekspresowe i satysfakcjonujące klienta naprawy określają wiodącą pozycję serwisu spośród wszystkich tego typu placówek na Dolnym Śląsku. Ważny jest rzecz jasna dostęp do internetu i prawidłowo utrzymana sieć firmowa. Jeżeli pragniesz obciąć koszty telefonów, zdecyduj się na instalację centrali VoIP, która umożliwi telefonię po kablu internetowym.\nUrządzenia wielofunkcyjne znajdują zastosowanie w bardzo wielu miejscach. Z początku wykorzystywane były tylko w większych biurach, gdzie jest stałe zapotrzebowanie na tworzone kserokopie czy wydruki. Z czasem| jednak ich zasięg uległ poszerzeniu się na prywatne mieszkania. Coraz większa rzesza ludzi ceni sobie możliwość wykorzystywania urządzenia wielofunkcyjnego w swoim domu. Powszechnie wiadomo jednak, że użytkowanie tego rodzaju urządzeń prowadzi do pewnych kosztów.\nPrzede wszystkim związane są one z nabywaniem i uzupełnianiem tuszu w drukarce. Tusze takie oraz tonery to elementy najczęściej niezwykle kosztowne, zwłaszcza jeżeli chce się wykonywać wydruki kolorowe. Pod hasłem „tonery do drukarek Wrocław” można znaleźć dużo ofert na temat sprzedaży tego rodzaju akcesoriów po różnych cenach. Dbać trzeba też sprzęt peryferyjny. Każde biuro z pewnością używa, aparatów telefonicznych i innych, kserokopiarki. Te urządzenia wymagają systematycznej opieki i uzupełniania materiałów. Niezbędne są masowe zakupy ryz papieru, tuszy do drukarek, spinaczy i innych rzeczy. W dużej ilości biur potrzebne są też takie akcesoria jak laminatory,trymery i gilotyny.


Przymierze Krwi - autor: Iwona Jabłońska\nRozdział 1: Złota klatka\nZmierzch ją zaskoczył. Opuszczając grobowiec nie przypuszczała, że jest już tak późno. Nabrała głęboko powietrza w płuca. Zapach sosen uspokoił ją. Spięła włosy staranniej w kuca i poprawiła srebrzystą maskę na twarzy. Chwilę później jej wzrok zatrzymał się na mosiężnej statuetce, którą ściskała w prawym ręku.\nJej zdobycie wcale nie było takie łatwe jak mówił Katharn.\nDla niego wszystko zawsze było łatwe, pomyślała wypuszczając głośno powietrze.\nGrobowiec był rozległy. Główny korytarz już na samym początku rozwidlał się w trzy oddzielne przejścia. Gdyby nie mapa mogłaby błąkać się po tym labiryncie miesiącami. Już samo zdobycie mapy wiele ją kosztowało. Któż bowiem o zdrowych zmysłach dobrowolnie udałby się na ziemie minotaurów?\nPatrząc na mapę w blasku pochodni, którą trzymała w drugim ręku, powoli poruszała się do przodu. Z ciemnego korytarza wiało chłodem. Odgłos jej stóp roznosił się wokół echem. Ściany, pokryte pajęczynami, nie wyglądały na zniszczone. Na ani jednej cegle nie było choćby pęknięcia. Przejechała po nich ręką. Na dłoni została jej gruba warstwa pajęczyny i kurzu, lecz odsłonięty kafel rozbłysnął delikatnym, białym światłem. Magia, pomyślała przeklinając pod nosem. Całe to miejsce przesiąknięte było potężnymi zaklęciami. Wejście do grobowca nie było jednakże zabezpieczone. Bez problemu tu weszła... czy miała się teraz zacząć bać. Nabrała głęboko powietrza uśmiechając się pod nosem. Nie czuła strachu. Skręciła w lewe rozgałęzienie kolejnego skrzyżowania. Tak jak prowadziła mapa. Dotarła do niewielkiej sali i dopiero teraz podniosła oczy znad kawałka pergaminu, który cały czas trzymała w dłoni. Ściany pokryte były licznymi symbolami. Widziała je już wcześniej ... Język magów, którzy strzegli co bardziej wartościowych magicznych przedmiotów.\nNa przeciwko wejścia przy samej ścianie znajdował się sarkofag. Coś było jednak nie tak. To było zbyt proste. Stała w miejscu rozglądając się wokół. Odruchowo sięgnęła po sztylet przyczepiony do szerokiego pasa na biodrach i zrobiła krok do przodu...\nPosadzka zadrżała. Z sufitu posypał się kurz i pył.\nPułapka się uaktywniła. Jak miło, pomyślała uśmiechając się krzywo.\nSarkofag w jednej chwili rozpadł się na części.\nOpadający pył ukazał parę złotych ślepi patrzących wprost na nią.\nBestia pochyliła się do przodu opuszczając łeb prawie do samej ziemi. Przez cały ten czas nie spuścił jednak z niej oka. Ciemno brązowa łuska, którą był pokryty potwór nagle zmieniła się w kolce na jego grzbiecie i czubku długiego ogona. Ryknął wbijając szpony w posadzkę poczym niespodziewanie szybko machnął ogonem. Kolce poszybowały w stronę wroga, który zakłócił jego sen.\nI wtedy się to zaczęło.\nWcześniej nie czuła tego tak silnie jak od tamtego dnia...\nOdrzuciła pochodnię w stronę bestii jednocześnie odskakując w bok. Przeturlała się pod wschodnią ścianę. Z całej siły wbiła sztylet w symbol. Wybrała jeden na tysiąc jaki znajdował się tylko na tej jednej ścianie.\nSkutek był zaskakujący nie tylko dla niej. Bestia zwęziła żółte ślepia rycząc przeraźliwie. Tym razem nie było słychać wściekłości, lecz ból. W konwulsjach ruszył na przybysza. Uderzył ogonem tuż nad jej głową. Symbole rozbłysły białym światłem, a ich blask skierował się na bestie. Potwór wył jakby od wewnątrz rozpruwano jego ciało i... zniknął.\nUkryte przejście otworzyło się w miejscu, gdzie wbiła sztylet w ścianę.\nPodniosła się z ziemi przechodząc przez wejście jednocześnie wyciągając z nich swoją broń.\nKomnata, jaka znajdowała się za krótkim korytarzykiem ukrywała prawdziwy sarkofag z osobą, dla której wybudowano cały ten grobowiec.\nPrzyjrzała się uważnie delikatnie zdobionej płycie. Pokrywały ją różnorodne symbole zwierząt i tych samych znaków, które widniały na ścianach w komnacie obok. Na samym środku umieszczono potworka o złotych ślepiach. Strażnik grobowca. Po co było umieszczać inne pułapki skoro to potężne zwierze broniło sarkofagu...\nZmarszczyła brwi przeklinając maga, który ją tu wysłał. Gniewnym ruchem sięgnęła po przedmiot tej wędrówki.\nMosiężny orzeł z rubinowymi oczkami patrzył na nią i drogocenne kamyki błysnęły w ostatnich promieniach zachodzącego słońca.\nTo jakby przypomniało o mijającym czasie. Wrzuciła statuetkę do skórzanej torby przewieszając ją przez głowę. Dosiadła konia raz jeszcze spoglądając na wejście do grobowca. Ciarki dopiero teraz przeszły po jej plecach. Zrozumiała, że mogła tam zginąć. Nie stało się tak tylko dlatego, iż skądś wiedziała co ma robić... aby przeżyć. Skąd? Narzuciła kaptur na głowę czując na twarzy delikatne krople deszczu. Ściągnęła lejce puszczając konia galopem przez wzgórze. Katharn będzie musiał przygotować się na wiele pytań, gdy przyniesie mu mosiężnego orła.\nTym razem nie przyjmie wymówek.\nNim dotarła do Sayers. Rozpadało się na dobre.\nKrólewskie miasto ukazało się przed jej oczami, gdy wyjechała z brzozowego lasu i zatrzymała się na Srebrzystych Polach.\nPodróż od grobowca zajęła jej trzy godziny jazdy galopem.\nKoń nie wyglądał jednak na zmęczonego.\nSpóźniła się. Już słyszała te pytania. Gdzie byłaś? Dlaczego wracasz tak późno? Czy znowu zapomniałaś o balu? Dlaczego włóczysz się po okolicy? To nie przystoi...\nPrzewróciła oczami powoli zjeżdżając delikatnym stokiem w dół. Przejechała w znacznej odległości od głównej bramy, aby nikt jej nie zauważył. Dojechała do zachodniej części murów zewnętrznych. We wzgórzu opodal znajdowało się doskonale ukryte wejście do niewielkiej jaskini. Zakrywające je pnącza w ogóle nie rzucały się w oczy. Wprowadziła tam konia. Zwierzak zarżał cicho otrząsając się z wody. Zdjęła mu siodło i uprząż odkładając w głębi jaskini.\nPoklepała go po szyi i uśmiechnęła się lekko.\n- Jutro przyniosę świeże siano – powiedziała spojrzawszy na żłób stojący po prawej stronie od wejścia – Teraz muszę zmierzyć się z gniewem królowej.\nUśmiechnęła się pod nosem ruszając w głąb jaskini. Nogą wcisnęła przycisk w podłodze. Tajemnym przejściem ruszyła do zamku.\nPo drugiej stronie długiego korytarza, o którym istnieniu tylko ona wiedziała, powoli i z wielką uwagą uchyliła drzwi. Strażnik minął je przed kilkoma minutami. Widziała jak skręca w zachodnie skrzydło zamku. Upewniwszy się, że nikogo więcej nie ma w pobliżu opuściła tajemne przejście. Zdejmując srebrzystą maskę odetchnęła z ulgą. Pośpiesznym krokiem ruszyła do swej komnaty, która znajdowała się w północnej części zamku. Zdjęła kaptur w tej samej chwili co zaczęła skręcać w stronę schodów. Zatrzymała się jak wryta widząc królową kilka metrów od niej. Wstrzymała oddech widząc gniewne spojrzenie szmaragdowych oczu. Wyprostowała się ruszając, by stawić jej czoła.\n- Gdzie byłaś młoda damo? – głos królowej był opanowany, lecz w każdej chwili mogła wybuchnąć. Dłonie miała złożone przed sobą. Widać było, że mocno je ściska.\nPokrywająca twarz pajęczyna zmarszczek dodawała jej jedynie subtelnego uroku, stanowczości i siły. Owa młoda dama chciała już coś rzec. Nie została jednak dopuszczona do głosu. Posypały się kolejne pytania i z każdym nowym gniew królowej był coraz bardziej widoczny. Skończywszy posypały się wyrzuty – Tringa wszędzie Cię szukała. Była w ruinach katedry na wzgórzu... nie było Cię. Przeszukała cały zamek... miasto... też Cię nie znalazła. Wówczas zawiadomiła mnie. Całe wojsko postawiłam na nogi. Tym czasem zjawiasz się jakby nigdy nic... i jak ty na Bogów wyglądasz... – Woda spływała z włosów dziewczyny na i tak już przemoknięty płaszcz i ubranie. Zabłocone buty, spodnie i dół rozciętej po bokach spódnicy przypominały strój poszukiwacza, który wrócił z odległej krainy. Królowa nabrała głęboko powietrza w płuca. Wezwała służkę – Przygotuj jej kąpiel, suche ubranie i przyprowadź jak będzie gotowa do komnaty Księżycowej.\nPo tych słowach z wściekłością i bólem, który można było dostrzec jedynie w jej oczach, królowa udała się do wschodniego skrzydła zamku.\nDziewczyna zacisnęła dłonie w pięści udając się biegiem na górę. Służka ledwo za nią mogła nadążyć. Wbiegła do swojego pokoju zatrzaskując za sobą drzwi – niemal służce przed nosem.\n- Panienko... – zaczęła Berta smutnym głosem – królowa kazała... proszę otworzyć drzwi.\nDziewczyna zdjęła torbę z ramienia. Wrzuciła do niej srebrzystą maskę. Rzuciła okiem na statuetkę mosiężnego orła poczym szczelnie zamykając torbę wrzuciła ją pod łóżko. Dopiero wówczas otworzyła drzwi i udała się z Bertą do łaźni.\nKsiężycowa komnata nigdy nie wróżyła nic dobrego. Odbywały się w niej same rozprawy bądź ważne narady. Umieszczona była w samym środku zachodniego skrzydła, dlatego nie było w niej okien. Blade światło pochodni rozjaśniało ściany, a rozłożysty żyrandol, który składał się z dwustu świec, rzucał dużo światła na okrągły stół stojący pośrodku komnaty. Królowa Libellula siedziała przy stole, a obok niej stał król trzymając prawą dłoń na jej ramieniu.\n- Calthia, drogie dziecko – zaczął król Abrax spokojnym głosem. Dziewczyna skłoniła się lekko stając przed stołem. Spuściła wzrok prostując ręce wzdłuż białej sukni. Po chwili zaczęła zwijać szeroki, materiałowy pas owijający jej biodra. Słowa, jakie bowiem usłyszała ściskały serce. Z każdym słowem denerwowała się coraz bardziej. Miała ochotę wybiec stąd i już nigdy nie wrócić – Matka i ja musieliśmy zdecydować za Ciebie. Masz już dwadzieścia jeden wiosen, a wciąż jesteś samotna. Odrzucasz każdego młodzieńca, który przybywa do Ciebie i jest gotowy obdarzyć Cię wszystkim czym zechcesz. Ty jednak czasami nawet na nich nie spojrzysz... Znikasz na całe dnie i Bogowie tylko wiedzą co się z Tobą dzieje. Nie raz zostałaś porwana – dziewczyna przymknęła oczy i zagryzła dolną wargę. Była młoda i nie wiedziała jak inaczej może wyrwać się z zamku na dłużej niż jeden dzień... – Sądzisz, że się o Ciebie nie martwimy? Dzisiaj całe wojsko zostało postawione w stan najwyższej gotowości. Powiedziałaś, że idziesz do ruin katedry na wzgórzu. Wiemy jak lubisz czytać i jak sama mówiłaś tam czujesz wewnętrzny spokój... Jednak nie było Cię tam. Nigdzie Cię nie było. Tringa...Wszyscy się o Ciebie martwili Calthia.\nPrzerwał na chwilę nabierając powietrza w płuca. Uścisnął ramię małżonki poczym podszedł do dziewczyny. Poprosił, by na niego spojrzała. Zrobiła to, choć niechętnie. Ujrzał lęk w jej oczach. Wiedziała, co chce jej powiedzieć. Serce go bolało, lecz... robili to dla jej dobra...\n- Nie chcemy, aby stała Ci się jakaś krzywda – zaczął cichszym, ale oficjalniejszym głosem – Chcemy mieć pewność, że jesteś bezpieczna. Za dwa tygodnie przybędzie tu książę z WatherSky... będzie dobrym mężem. Jego zamek położony jest na skarpie. Cudowny widok na morze. Będziesz z nim szczęśliwa...\nUmilkł widząc jak oczy córki błądziły dookoła. Raz spoglądała na ojca, raz na matkę. Mocno zacisnęła dłonie w pięści. Postawili ją bowiem przed faktem dokonanym. Nie miała wybierać. Wybrali za nią. Nie było ucieczki. Czuła się jakby wnętrze do grobowca zatrzasnęło się, gdy była w środku. Pogrzebana żywcem...\nOdsunęła od siebie te myśli. Musiała szybko działać. Nabrała powietrza i stanowczym spojrzeniem obrzuciła ojca.\n- Nie – królowa wstała usłyszawszy to słowo – Nie wyjdę za jakiegoś księcia, którego nawet na oczy nie widziałam. Nawet jakbym go zobaczyła... Nie…\n- Wcale Cię o to nie pytamy – rzekła królowa chłodnym głosem – Kiedyś będziesz nam wdzięczna, że nie pozwoliliśmy Ci zmarnować sobie życia.\n- Ale to moje życie! – krzyknęła Calthia przenosząc wzrok na matkę – Dlaczego chcecie nim sterować? Nic mi się nie stało. Nie porwali mnie... byłam...\nUmilkła. Nie mogła im powiedzieć gdzie była. Gdyby to zrobiła jeszcze dziś odesłaliby ją do WatherSky pod eskortą całej armii. Westchnęła spuszczając wzrok.\nAbrax położył jej dłoń na ramieniu i jeszcze raz powtórzył słowa, które słyszała zbyt często... To dla Twojego dobra.\nWiedziała, że dalszy sprzeciw niczego tu nie zmieni. Tylko utwierdzi ich w przekonaniu, iż małżeństwo jest jej potrzebne. Ukłoniła się lekko prosząc by mogła wrócić do swojego pokoju. Król uśmiechnął się ciepło kiwając głową.\nUsiadła na brzegu łóżka. Głowa ją bolała. Chciała, żeby to wszystko okazało się tylko złym snem. Położyła się na boku. To nie był sen. W końcu tajemnice, ucieczki... doprowadziły ją do gniewu rodziców. Stracili cierpliwość. Jak długo bowiem można patrzyć jak córka znika na całe dnie... bez słowa wyjaśnień... i nigdzie nie można jej znaleźć...W dodatku księżniczka. Osoba, która powinna zachowywać się stosownie do swego stanowiska. Przeklinała teraz to całe stanowisko. Czuła się jak więzień i nawet nie miała szans ucieczki...Nie miała? Dwa tygodnie...to dość, by wymyślić coś co skłoni króla i królową do zmiany zdania.\nZamknęła oczy. Nawet nie pamiętała, kiedy zasnęła.\nWstała z nową dawką optymizmu. Uśmiechem przywitała Bertę, która właśnie przechodziła obok jej pokoju. Szybko zbiegła na dół. Była taka głodna. Wczoraj niemal nic nie jadła. Jedynie suche mięso i kilka owoców, które wzięła na drogę.\nWbiegła do jadalni i wyhamowała w drzwiach. Libellula spojrzała na nią chłodnym wzrokiem. Abrax właśnie chciał zjeść bułeczkę z serem, lecz powstrzymał się widząc wbiegającą córkę. Calthia wyprostowała się. Wygładziła sukienkę i powolnym krokiem podeszła do stołu. Uśmiechnęła się do rodziców. Abrax dokończył bułeczkę a Libellula ze stanowczością spojrzała na córkę.\n- Wiesz, że tej decyzji już nie zmienisz – powiedziała smarując bułkę masłem.\n- W ciągu tych dwóch tygodni wszystko się może zdarzyć – burknęła Cat nakładając sobie szynki, sera i kiełbasek – Jednak nie chcę o tym mówić, dobrze?\nPrzez dłuższą chwilę każdy zajęty był jedzeniem. Królowa od czasu do czasu spoglądała na córkę. Calthia unikała tego spojrzenia. Pragnęła zachować spokój.\nKolejna kłótnia w niczym by jej teraz nie pomogła.\nSkończywszy jeść dziewczyna przeniosła wzrok na ojca. Miała nadzieję, że choć on wstawi się za nią. Widząc smutek w jego oczach i uparte przystawanie przy swoim... odniosła wrażenie, iż nigdy jej nie rozumieli. Po co na każdym kroku powtarzała im jak to ma dość bycia księżniczką. Traktowania niczym porcelanowa lalka, która może w każdej chwili spaść z półki i rozsypać się na drobne kawałki...W końcu spytała samą siebie...Po co tyle czyta? Po co uczy się dyplomacji, negocjacji i walki?\nPo co skoro chcą ją zamknąć w złotej klatce...w zamku na skarpie...\nW najmniejszym stopniu przekonała do siebie rodziców pod względem posługiwania się bronią. Księżniczka z mieczem? Do czego jej to potrzebne? Ma przecież strażników – te słowa słyszała od matki a ojciec nie potrafił wesprzeć córki tym razem.\nChciała już spytać o to wszystko Abraxa. Powstrzymała się...Dobrze wiedziała co odpowie. To dla Twojego dobra...Wymuszony uśmiech pojawił się na jej twarzy. Podziękowała za śniadanie wstając. Ucałowała ojca w policzek. Podeszła do matki. Libellula ścisnęła mocno jej dłoń, gdy Cat chciała pocałować ją w policzek.\n- Gdzie idziesz? – głos matki przepełniony był niepokojem. Twarz pozostała natomiast chłodna.\n- Do miasta – odparła Calthia prostując się – Tringa ponoć mnie wczoraj szukała. Nie powinna się przecież zamartwiać.\nUkłoniła się lekko po tych słowach.\nSayers – królewskie miasto krainy o tej samej nazwie. Miasto, które przypominało fortece dzięki trzem murom je otaczającym. Nie bez powodu obrona była tu tak silna. Sayers było największym miastem położonym najbliżej przełęczy górskiej...Gór Cargo dzielące Zachód ze Wschodem. Jedyna naturalna bariera, która powstrzymywała jeszcze Wschód przed natarciem na swego wroga. Choć ostatnimi czasy Władca krain Wschodu zapragnął pokoju. Kaprys? Przypływ chwili? Sayers właśnie za takie uznawał owe traktaty. Nie przestawał umacniać murów. W razie ataku to właśnie owe królestwo zostałoby napadnięte jako pierwsze.\nCalthia tym bardziej czuła się w nim niczym w klatce. Trzy czwarte ludności stanowili rycerze i ich rodziny. Reszta to przejezdni przybywający zza przełęczy. Na każdym kroku można było spotkać zbrojnego. Będąc księżniczką miało się ich uważne spojrzenie na karku. Przesadzała? Jako nastolatka większość czasu spędzała w ruinach katedry na wzgórzu. Nikt nie był w stanie sprowadzić jej z powrotem. Nawet jeśli im się to udawało chwilę później znów znikała. Wymykała się przez tajemne przejście, o którym nikt nie miał pojęcia. Tylko się dziwili i zastanawiali... jak ona to robi. Można pomyśleć, że gdy bunt nastolatki minie spojrzy na wszystko innymi oczami... Spojrzała. Miała jeszcze większą chęć przebywania poza tym miastem. W dodatku... chciała znaleźć się jeszcze dalej... daleko, daleko stąd...\nPrzebrała się w ciemnozielone spodnie i białą koszulę. Biodra obwiązała szerokim, skórzanym paskiem. Wysokie, czarne buty, w których uwielbiała wędrować. Na ramiona zarzuciła lekki płaszcz. Po nocnym deszczu było chłodno i wiatr się wzmógł. Będąc na dole nie spotkała matki. Odetchnęła z ulgą, że nie musi wysłuchiwać jej narzekań.\nOpuściwszy zamek zeszła ze wzgórza, na którym był położony, krętą ścieżką.\nPowoli udała się do Tringi.\nTringa była córką dowódcy straży – Tempusa Wielkiego. Od dziecka się przyjaźniły i nie miały przed sobą (prawie) żadnych tajemnic. Energiczna Tringa zawsze potrafiła rozbawić Cat. Jako córka rycerza świetnie władała bronią. Ojciec uczył ją tego od tak. Nie miał syna a ona była jego najstarszą córką. Robił to bo była to jego pasja. Pasja, która połączyła ich po śmierci matki. Umarła, gdy Tringa miała cztery lata. Dopadła ją nieuleczalna choroba. Zmarła w majakach i wysokiej gorączce. Nawet nie wiedziała, co jej jest.\nCalthia z daleka zobaczyła przyjaciółkę zamiatającą wejście przed swoim domem. Zatrzymała się. Wczoraj miała ochotę ją udusić. Jednakże to nie była jej wina. W końcu tylko się o nią martwiła. Nie wybierała za nią męża i nie decydowała o jej przyszłości. Po to miała kochających rodziców. Odetchnęła głęboko. Tringa właśnie ją zobaczyła. Rzuciła miotłę zaczynając biec w stronę Cat. Podbiegając rzuciła się jej na szyję i przytuliła mocno.\n- Tak się cieszę, że nic Ci się nie stało – puściła ją i przez chwilę uważnie się jej przyglądała. Nagle uśmiechnęła się radośnie. Jej piwne oczy też się śmiały. U nikogo innego nie widziała nigdy tak szczerego uśmiechu. Takiej radości na widok księżniczki.\n- Obcięłaś włosy – powiedziała Calthia przyglądając się przyjaciółce. Dawno się nie widziały. Bujne loki Tringi zniknęły. Zastąpiła je krótko przystrzyżona z tyłu fryzura i długa, sięgająca do brody, grzywka. Wyglądała inaczej, ale ładnie. Ubrała się również w odmienne szaty. Niebieska tunika. Granatowe spodnie i skórzane buty – wybierasz się gdzieś? Wyglądasz...inaczej.\nTringa uśmiechnęła się przewracając oczami. Splotła z tyłu ręce myśląc nad czymś. Po chwili poprosiła, aby Cat poszła za nią. Bez słowa udały się na dziedziniec przed rycerskimi barakami. Odbywały się tam codziennie rano ćwiczenia.\nDziewczyny usiadły na niewysokim murku otaczającym dziedziniec i przez chwilę po prostu przyglądały się ćwiczącym walkę rycerzom.\n- Rask... – Tringa wymówiła imię rycerza przenosząc na niego wzrok. Rosły mężczyzna. O półtorej głowy przewyższał pozostałych. Był silny, ale odrobinę powolny w walce. Wolno myślał dlatego w pierwszej chwili można by odnieść wrażenie, że jest trochę głupkowaty. Nic bardziej mylnego. Był doskonałym strategiem. I miał złote serce. Cud mężczyzna? Miał wadę. Kiedy wpadał w gniew, furię powiedzieć by się chciało, mało kto mógł go powstrzymać od zdemolowania gospody. Tringa potrafiła. – Dwa dni temu oświadczył mi się – rzekła patrząc na Calthie.\nCat z początku rzuciła zaskoczone spojrzenie. Po chwili przeniosła wzrok na Raska, który został właśnie powalony przez znacznie szybszego młodzika. Uśmiechnęła się. Dopiero wówczas zatrzymała spojrzenie na przyjaciółce.\n- Kochasz go? – spytała z nutką zaskoczenia. Zabrzmiało to niemal jakby dziewczyna nie wierzyła w coś takiego jak miłość. Fantastyczne słowo, które ktoś wymyślił dla potrzeby tłumaczenia związku jako nie tylko przykrego obowiązku. Tringa zaczerwieniała się i pokiwała twierdząco głową – Dla niego ścięłaś włosy? – zażartowała Cat.\n- Nie wstręciuchu – odburknęła Trit śmiejącym się głosem – Nanssy mi je przycięła kiedy spałam. Musiałam wyrównać a nic innego nie dało się z nich zrobić. Brzydko?\nCalthia nie mogła powstrzymać śmiechu. Młodsza siostrzyczka Tringi w końcu odegrała się za sprzątnięcie jej zabawek z przedpokoju.\n- Wybacz. Mówiłam Ci, żebyś nie ruszała jej zabawek – Calthia spoważniała – Wyglądasz ślicznie. Jak zawsze.\nKsiężniczka westchnęła głęboko. Zazdrościła, że Tringa sama mogła wybrać sobie narzeczonego. Wyjść za mąż z miłości, a nie jedynie po to, by połączyć mocniejszym węzłem dwa królestwa. Przewróciła oczami. Z drugiej strony...dawano jej szansę, aby sama podjęła decyzję. Mogła wybierać w narzeczonych od ukończenia siedemnastego roku życia...cztery lata...Nie spieszyła się jednak. W rzeczywistości w ogóle nie myślała o zamążpójściu. Co innego miała w głowie. Przygody... wędrówki... Teraz miała cztery dni, by przygotować się wewnętrznie na przybycie jej narzeczonego, którego rodzice wybrali za nią.\nTringa położyła jej dłoń na ramieniu patrząc na nią pytająco. Czuła, że coś jest nie tak. Calthia od kilku tygodni była zamknięta w sobie. Rzadko ją odwiedzała i znikała na całe dnie. Córka dowódcy straży zaczynała się martwić.\n- Masz mi za złe? – spytała zeskakując z murku. Stanęła przed księżniczką patrząc jej prosto w oczy.\n- Miałam – odparła Cat wyrywając się z zamyśleń – Wczoraj, gdy wróciłam do zamku – uśmiechnęła się pod nosem – Gdybyś widziała minę Libelluli. Mogła zabijać wzrokiem – spoważniała zeskakując obok Tringi. Przeszła kilka kroków poczym odwróciła się w jej stronę – Wybrali mi męża. Za dwa tygodnie przybędzie do Sayers.\nWypowiedziała te słowa z takim chłodem i obojętnością, że Tringa poczuła ścisk w gardle i niesamowity żal. Podeszła do przyjaciółki chwytając ją za rękę. Pociągnęła w stronę dziedzińca.\n- To najlepiej rozładowuje napięcie – powiedziała z uśmiechem rzucając jej krótki miecz, który zawsze nosiła u boku. Rycerz walczący przed chwilą z Raskiem z przyjemnością przyjął wyzwanie. Tringa zauważyła, że Cat się waha. Ostatnim razem, gdy Abrax zobaczył jak jego córka walczy przez dwa tygodnie miała strażników na karku – Nic chyba nie może być gorszego od zmuszania do małżeństwa – mruknęła Tringa odsuwając się od tej dwójki.\nCalthia uśmiechnęła się lekko do rycerza i przyjęła pozycję do ataku.\n- Nie traktuj jej łagodnie Frost – powiedziała Tringa do rycerza widząc gniew w oczach przyjaciółki.\nFrost zaatakował. Calthia bez problemu zablokowała pchnięcie. Stal uderzyła w stal. Przez sekundę patrzyli sobie prosto w oczy. Nagle rycerz odparował blok. Ostra wymiana uderzeń. Dziewczyna nie mogła uwierzyć w szybkość swego przeciwnika. Ledwo nadążała za blokowaniem jego ciosów. Po chwili ujrzała krzywy uśmiech na twarzy Frosta.\nW tym samym momencie poczuła to samo, co w grobowcu, gdy strażnik wyskoczył wprost na nią.\nPłynnym ruchem zrobiła unik w prawo.\nRycerz zbaraniał. Jeszcze nikt nie wywinął się jego specjalnemu ciosowi.\nPowinien wytrącić jej miecz z ręki. Tym czasem to ona pozbawiła go broni i powaliła na ziemię. Patrzyła na jego zaskoczoną minę. Sama była w szoku. Rzuciła miecz cofając się kilka kroków.\n- Calthia – szepnęła Tringa z niepokojem podchodząc do dziewczyny – Walczysz... doskonale...\nCat obrzuciła ją nie mniej zaniepokojonym wzrokiem. Szepnęła, że musi już iść. Tringa nie była w stanie jej zatrzymać. Patrzyła jak oddala się w stronę zamku. Frost wstał podnosząc swój miecz z ziemi.\n- Mówiłaś, że kiedy zaprzestała nauk walki? – spytał niepewnie.\n- Pięć lat temu. Miała cztery lekcje – powiedziała, a rycerz zrobił wielkie oczy i szeroko otworzył usta.\nCalthia wbiegła do zamku niczym burza. Niezwłocznie udała się do swego pokoju. Wyjęła spod łóżka skórzaną torbę. Kiedy odwróciła się w stronę drzwi zastygła w bezruchu.\n- Możemy porozmawiać? – spytała Libellula łagodnym głosem. Pytanie było jedynie grzecznością. Nie pozostawiła córce wyboru. Weszła siadając na fotelu przy kominku – Nienawidzisz mnie, prawda? – głos był pełen smutku, a oczy zalały się łzami. Cat westchnęła głęboko siadając obok matki na drugim fotelu. Przecząco pokręciła głową – Twoja dusza chciałaby być wolna. Podążyć własną drogą...z pewnością daleko stąd – słowa matki zaskoczyły ją. Uważnie się jej przyjrzała. Nie rzekła ani słowa nim nie skończyła. Słuchała – Odkąd Araneus wyjechał do New Soul... szukałaś każdej możliwej sposobności, by się stąd wyrwać. Gdy wracałaś miałaś taką radosną twarz. Oczy błyszczały Ci niczym iskierki. Wczoraj... kiedy powiedzieliśmy, że wybraliśmy za Ciebie męża... Żar zgasł z twych oczu. Stały się mętne. Rozjaśniona twarz zszarzała a dłonie ze złości zacisnęłaś w pięści. Ujrzałam wówczas dzikiego ptaka, którego złapaliśmy do złotej klatki. Nie zaprzeczaj więc, że nie czułaś wtedy do mnie nienawiści. Wciąż widzę ją w twym spojrzeniu – Uśmiechnęła się z żalem kładąc dłoń na dłoni córki – Nie chcę by pochłonął Cię mrok. Zabrał mi Ciebie...Kocham Cię i pragnę, abyś była szczęśliwa. Jestem pewna, że WatherSky Ci się spodoba. To piękna kraina...\n- Wiesz, że sprawiasz mi ogromny ból zmuszając mnie do tego małżeństwa – zaczęła Calthia nie spuszczając wzroku z Libelluli – Dziwię się, że zdajesz sobie z tego sprawę i wciąż to robisz. Dlaczego?\nLibellula cofnęła rękę z dłoni córki. Przez chwilę wpatrywała się w kominek poczym gwałtownie wstała udając się w stronę drzwi.\n- Nie chcę, by przytrafiło Ci się coś złego. Liczy się dla mnie Twoje bezpieczeństwo. Sprawa małżeństwa nie podlega dyskusji – Stojąc w drzwiach dodała jeszcze – Uwięziony ptak zaczyna śpiewać, gdy spostrzega stado sępów poza swą klatką.\nZamknęła za sobą drzwi. Calthia siedziała dłuższą chwilę ze spuszczoną głową. Ten ptak potrafi pokonać sępy, matko – pomyślała marszcząc brwi a żal , że nikt tego nie potrafi dostrzec ścisnął jej serce.\nPrzyniosła rumakowi siano i świeżą wodę. Zwierzak przywitał ją radośnie. Zjadł ze smakiem poczym bystre spojrzenie przeniósł na skórzaną torbę, którą dziewczyna trzymała w ręku.\n- Tak Wichrze – powiedziała dziewczyna nakładając rumakowi siodło i uzdę – Pora oddać to po co nas wysłał mag. Katharn nie lubi czekać – dodała z lekkim uśmiechem klepiąc konia po szyi – Spodziewał się, iż dostanie to wczoraj. Nie każmy dłużej mu czekać. Dosiadła konia zarzucając torbę przez głowę. Galopem wyjechali z ukrytej jaskini. Żaden ze strażników pełniących wartę nie dostrzegł smolistego rumaka. Ich wzrok sięgał daleko. Nie przypuszczali, że ktokolwiek mógłby chcieć potajemnie opuścić miasto...\nDom Katharna, drewniana chatka z rozległym ogrodem, stał na północ od Sayers. Wybudowany na skraju Lasu Ciszy, aby nikt mu nie przeszkadzał. Owy las nie miał dobrej reputacji. Wiatr nigdy tu nie docierał. Gałęzie drzew zawsze wyprostowane, pnące się z każdym rokiem coraz wyżej, nigdy nie uginały się na żadną ze stron świata. Wszelkiego rodzaju owady, ptaki i ssaki omijały te okolice. Ludzie mając do wyboru krótszą drogę przez las zawsze wybierali dłuższą – obchodząc go w odległości kilku mil.\nTętent koni rozniósł się i brzmiał niczym przemarsz wojska w tej, na co dzień niczym niezakłóconej okolicy.\nMag siedział na ganku czytając jedną ze swych ksiąg. Nawet nie podniósł wzroku. Długa śnieżnobiała broda i włosy wyraźnie odznaczała się na tle czarnych szat.\nKiedy Calthia ujrzała go po raz pierwszy pięć lat temu zastygła w bezruchu. Mrok noszonych przez niego szat sprawił, że czuła się jakby patrzyła w nicość. Przez chwilę miała wrażenie, iż wciąga ją a ona nie może nic na to poradzić. Sięga po nią swymi szponami i chce na wieki uwięzić w swej bezgranicznej pustce. Wówczas przeniosła wzrok na biel jego włosów. Słońce sprawiło, że ich blask na chwilę ją oślepił. Przetarłszy oczy dostrzegła nikły uśmiech na chłodnej twarzy. Oczy lśniły radośnie. Tyle zaprzeczeń w jednej osobie. Do dziś nie była w stanie odgadnąć jego myśli. Zachowywał się zupełnie inaczej niż można by to wyczytać z jego twarzy bądź stroju. Nie mniej... ufała mu. Jak nikomu kogo do tej pory poznała, ale wciąż nurtowało ją pytanie... Dlaczego mu ufa? Dlaczego się nie boi? Odczucia te miała od chwili, gdy dostrzegła ten nikły uśmiech na jego twarzy.\nCzarny rumak zatrzymał się w cieniu rozłożystego klonu. Dziewczyna zsiadła z siodła szybkim krokiem podchodząc do drewnianego domku. Mag nawet na nią nie spojrzał. Usiadła obok na ławie nie rzekłszy ani słowa. Czekała. Spuściła głowę opierając łokcie o kolana a dłońmi zasłoniła twarz. Koń spokojnie skubał trawę a mag przeczytał kilkanaście stron nim w końcu zamknął księgę. Przyjrzał się dziewczynie siwymi oczami poczym wstał.\n- Nie jesteś głodna? – spytał lekko zachrypniętym, ciepłym głosem. Wobec niej nigdy nie używał innego tonu. Słyszała jednak jak mówi, gdy wpada w gniew. Człowiek, który doprowadził do tego pobladł tak, że kolor jego skóry dorównywał bieli włosów maga. Oczy wytrzeszczył z przerażenia. Widać było, że od razu pożałował swych słów. Wyglądał jakby przeszył go piorun, a lodowata dłoń dotknęła jego ciała. Zdawał się jedynie już czekać na wysoki dźwięk dzwonu, który rozkruszy ciało. Katharn jednak wyprostował się obrzucając go wzrokiem pełnym żalu. Nic więcej nie powiedział. O co poszło? Spotykając maga na leśnej drodze nie myśl nawet, że chciałbyś go okraść. Sama próba jest już szaleństwem. Wyzywanie, że jego matka to bagienna pijawka a ojciec rzeczny pies, równa się z powolną i bolesną śmiercią. Głupota ocaliła mu życie, ale nie język...\nCalthia wyprostowała się odprowadzając Katharna wzrokiem do drzwi. Kiedy przeszedł próg podniosła się i weszła za nim.\nWnętrze chatki było przytulne, ciepłe a w powietrzu roznosił się zapach suszonych ziół. Jadalnia była połączona z kuchnią. Znajdował się tu kominek, przy którym stał duży zielony fotel, stół, trzy krzesła, gliniany piec, kilka półek z żywnością.\nDrzwi prowadzące do sypialni znajdowały się po lewej a tuż obok nich, te które chronione były potężną magią. Prowadziły do podziemnej komnaty. Miejsca, które było najbardziej zadbaną częścią domu. To w niej mag spędzał najwięcej czasu. Miał tam wszystkie swoje księgi, zwoje i papirusy. Sporządzał tam magiczne mikstury, udoskonalał swe zaklęcia, pracował nad nowymi czarami.\nCalthia pomogła w przyrządzeniu zupy warzywnej. Zajęło im to dziesięć minut. Gotowanie przyspieszyły czary. Mag był głodny. Usiedli przy stoliku i w ciszy zjedli posiłek. Dziewczyna chciała już sprzątnąć naczynia, gdy mag ją powstrzymał. Powiedział, że zrobi to później. Wyszli na zewnątrz siadając na ławie przed domkiem.\nCalthia nawet na niego nie spojrzała, gdy ją o to spytał. Żałowała, że nie potrafi lepiej skrywać swych obaw i odczuć. Potrafił wszystko wyczytać z jej twarzy...a może był jedyną osobą, z którą mogła rozmawiać o wszystkim. Wiedział, jakie ma stanowisko a jednocześnie czym zajmuje się na boku... Chociaż to, że została poszukiwaczem trudno dostępnych przedmiotów zawdzięcza magowi. To on rozbudził w niej zmysł do poznawania tego świata, a nie jedynie słuchania o nim. Problem, z jakim teraz się borykała... Nie wiedziała czy rozmowa z magiem na ten temat ma jakikolwiek sens.\nCo mógł bowiem zrobić? Zamienić księcia w ropuchę?\nHmm... to by dało jej trochę czasu.\nNabrała głęboko powietrza w płuca.\n- Rodzice stracili do mnie cierpliwość. Za dwa tygodnie przybędzie książę, którego wybrali na mego męża. Mam wyjechać na północne krańce WatherSky. Coś mi się wydaje, że to koniec przygód księżniczki Calthii – mówiąc to wyciągnęła z torby mosiężną statuetkę. Spojrzała w rubinowe oczka orła poczym postawiła go na ziemi przed magiem – Powiedziałeś, że to będzie proste zadanie – obrzuciła gniewnym spojrzeniem maga – Strażnik sarkofagu mógł mnie zabić.\n- Było proste – mruknął Katharn – Dla Ciebie. Kto inny zginąłby na pewno, ale nie Ty. Wiedziałaś co masz robić. Powiedziałem Ci, że tak będzie – uśmiechnął się krzywo patrząc w jej zielone oczy – To dopiero początek – zmarszczyła brwi nie rozumiejąc o co chodzi – Twoich przygód. Dopiero początek... – powtórzył, znów się uśmiechając.\n- Nie rozumiesz? – spytała z wyrzutem. Podniosła się gwałtownie nie mogąc wysiedzieć w jednym miejscu – Libellula postawiła na swoim. Nie potrafię sprawić, aby zmieniła zdanie. Abrax też się jej nie sprzeciwi. Zbyt często znikałam na kilka dni. Zbyt często mnie „porywali”, „gubiłam’ drogę, ‘’zasypiałam’’ w ruinach katedry i prosiłam Tringe, żeby mówiła, iż u niej nocuję. Ją też okłamywałam...Dokąd idę, co robię...Kłamstwa, kłamstwa i jeszcze raz kłamstwa!!! – zacisnęła dłonie w pięści wściekle patrząc prosto w oczy maga - Martwią się o mnie...bo nie zachowuję się jak księżniczka – zacisnęła zęby. Nienawidziła jak ktoś się do niej tak zwracał. Nienawidziła tego stanowiska. Chciałaby móc ruszyć w świat i nie musieć się odwracać. Nie musieć więcej kłamać... – Wczoraj strażnik... a dziś bez problemu powaliłam na ziemię jednego z rycerzy podczas ćwiczeń. Co się ze mną dzieje? Skąd wiedziałam co trzeba zrobić? Jaki ruch tamten wykona? Zaczyna mnie to przerażać.\nOstatnie słowa dodała szeptem. Skrzyżowała ręce na piersiach spuszczając głowę.\n- Przerażać? – słowa maga przepełnione były nutką zaskoczenia, lecz wypowiedziane z charakterystyczną dla niego miękkością i ciepłem – Myślę, że bałaś się jedynie, iż możesz zrobić temu chłopakowi krzywdę. W grobowcu poczułaś dreszcz satysfakcji i zwycięstwa. Musisz wyćwiczyć ten dar. Wówczas przerażać będziesz jedynie swych wrogów.\nSpojrzała na niego wpierw z obawą, lecz później lekki uśmiech pokrył jej zakłopotaną buzię. Mag wstał wręczając jej księgę, którą czytał, gdy do niego przyjechała. Poprosił, by otworzyła na siódmym rozdziale. Zrobiła to bez chwili zastanowienia. Wszystkie teksty były w języku magii. Nie znała jej i tak naprawdę nigdy nie starała się poznać. Zwróciła uwagę na rysunek, który widniał pod wielką siódemką. Wizerunek kobiety ubranej w białe szaty. Była odwrócona tyłem. Po jej plecach spływały jasne włosy. Ponad głową wznosiła jakiś przedmiot...puchar. Puchar, w którego wtopiono odłamek rubinu...\n- Puchar Xareth – zaczął Katharn zabierając od niej księgę – Należał do czarownicy zamieszkującej krainę Xareth. Posiadał moc uzdrawiania i dodawał siły, mocy osobie, która napiła się zwykłej wody z jego czaszy. Podczas wojny magów puchar zaginął. Pisma mówią, że wciąż znajduje się w Xareth. Jego miejsce jest jednak nieznane. Nieznane... dla zwykłych śmiertelników, ale Ty... masz dar. Jeśli odnajdziesz puchar i przyniesiesz go do mnie...\nGłośne westchnięcie dziewczyny sprawiło, że umilkł. Widział w jej oczach rozdarcie. Nie wiedziała, którą z dróg ma wybrać. Tym razem mogła bowiem wybrać tylko jedną. Życie podróżnika, czy życie księżniczki? Nie potrafiła podjąć decyzji. Zbyt mocno kochała rodziców, aby tak bez słowa zniknąć. W dodatku miała się tym razem wybrać znacznie dalej. Xareth leżało na wschodzie... Tam nigdy nie była. Kusiło ją to, a jednocześnie przestrzegało przed wielkim niebezpieczeństwem.\n- Puchar jest ostatnią częścią – słowa maga wypowiedziane cichym, oschłym głosem sprawiły, że ciarki przeszły jej po plecach. Był jakiś inny... zaczęła się zastanawiać... częścią czego? – Jesteś zagubiona. Stoisz na rozstaju dróg. Twoja dusza chciałaby być wolna. Podążyć własną drogą... z pewnością daleko stąd – Calthia zmarszczyła brwi usłyszawszy te ostatnie słowa. Milczała i nie wspomniała, że to samo powiedziała jej dzisiaj matka – Wiem ile dla Ciebie znaczy możliwość wyboru. Możliwość działania według własnych reguł. Nie zawsze jest to jednak możliwe. Czasami trzeba się podporządkować. Usłuchać kogoś innego – przerwał przenosząc wzrok na okolice. Wzgórza i pola, które rozciągały się przed nimi wprost zapraszały, by ktoś pogalopował ich traktem. Spojrzawszy z powrotem na dziewczynę miał nieodgadniętą minę – Wybierając jedną z dróg masz świadomość, że tracisz coś dokąd prowadziła ta druga. Ruszając na Wschód pierwszy raz opuścisz swe rodzinne strony. Znajdziesz się na ziemiach nieznanych, o których jedynie czytałaś a przecież nie wszystko co spiszą bardowie jest prawdą. Nieraz prawda jest o wiele... potworniejsza. Wyprawa ta niewątpliwie będzie wymagać dużej wytrwałości, siły fizycznej i psychicznej. Kraj, w którym się znajdziesz nie zawsze będzie dla Ciebie przyjazny. Jeśli zgodzisz się wyruszyć po ten ostatni już artefakt... Mogę Ci obiecać, że bez wahania wybierzesz drogę, którą chcesz dalej podążać. Nie będzie żadnych wątpliwości... decydując nie będziesz mieć poczucia, że coś tracisz. Otrzymasz ode mnie również coś, czego od dawna pragnęłaś. Coś, po co tak naprawdę zgodziłaś się na naukę u mnie i na te wszystkie wyprawy.\nCalthia miała wrażenie, że mówi jej to co chciała usłyszeć. To co chciała usłyszeć od bardzo dawna. Te słowa... były niczym miód dla jej uszu i miała wrażenie, że są jedynie piękne na zewnątrz... pod spodem natomiast kryją swoją prawdziwą twarz... Cóż jednak miała do stracenia? Teraz nie wiedziała, co ma zrobić. Jaką decyzję podjąć... Zastanawiało ją jednak co miałaby otrzymać od maga wyruszając w tę podróż... Spytała więc, co ma na myśli.\n- Wolność – rzekł krótko.\nWolność? Powtarzała to słowo w myślach z tysiąc razy wracając do zamku. Żadnej złotej klatki? Żadnych kłamstw, żadnego ukrywania się?\nPowiedziała magowi, że musi to przemyśleć. Nie był zaskoczony taką odpowiedzią. Uśmiechnął się lekko wnosząc do chatki mosiężnego orła.\nDziwne... ale nawet na niego nie spojrzał...\nWróciła do zamku, gdy słońce skrywało się za górami. Gwiazdy zaczęły pojawiać się na niebie a blada twarz księżyca przypomniała jej jak wygląda królowa, kiedy traci cierpliwość...\nOpublikowano dnia: 2007-01-23 (2581 odsłon)


Komplet pościeli dla 2 osób STONE WHITE, 200 x 220 cm, ZENSATION biały\nKomplet pościeli dla 2 osób STONE WHITE, 200 x 220 cm, ZENSATION\nKomplet pościeli dla 2 osób STONE WHITE, 200 x 220 cm, ZENATION to artykuł, który stanowi doskonałe uzupełnienie modnej sypialni. Gładka pościel to doskonałe rozwiązanie zarówno podczas słonecznych dni jak i długich zimowych nocy. Popularna na całym świecie holenderska marka Royal Textile szanowana jest nie tylko za wyjątkowo modne rozwiązania, ale także najwyższą jakość materiałów. Gustowny i stwarzający poczucie harmonii design doskonałe pasował będzie zarówno do nowoczesnego jak i klasycznie urządzonego mieszkania.\nKomplet pościeli dla 2 osób STONE WHITE, 200 x 220 cm, ZENATION wykonany został z naturalnego surowca jakim jest mikroperkal, dzięki czemu odznacza się niezwykłą miękkością oraz przewiewnością. Bawełna słynie także ze swoich antyalergicznych właściwości, co stanowi gwarancję, że nie będzie ona źródłem bytowania bakterii i grzybów stanowiąc doskonałe wybór dla alergików.\nZestaw pościeli wykonany z bawełny odznacza się ponadto niezwykłą wytrzymałością, dzięki czemu sprawdzi się również tam, gdzie narażony będzie na znacznie szybsze zużycie i częstsze pranie jak np. w hotelach.\nwytworzony w 100% z czystej bawełny,\nnie spiera się podczas eksploatacji,\nMasz ten produkt? Dodaj pierwszą opinię dla Komplet pościeli dla 2 osób STONE WHITE, 200 x 220 cm, ZENSATION


Czysta, a zarazem ulotna forma lamp marki Brokis porusza. W transparentnych, minimalistycznych kloszach mieni się długa historia czeskiego hutnictwa.\nJest rok 1997. Inżynier i przedsiębiorca, Jan Rabell kupuje podupadłą hutę szkła Janštejn. Jej sięgająca XIX wieku historia powoli wygasa niczym nieużywany, hutniczy piec. Tradycyjne techniki produkcji szkła znikają wraz z ich mistrzami. Jednak uparty Rabell wszystkimi siłami przywraca tę opowieść z otchłani niepamięci. W 2016 roku powstaje marka Brokis. Dumnie dźwiga ogromną spuściznę czeskiego przemysłu szklarskiego, przywraca prestiż dawnej fabryki i rozsławia rodzime rzemiosło na cały świat. W tym miejscu zaczyna się jej własna historia, znaczona kolejnymi, wspaniałymi projektami.\nW stare mury wstępują nowe technologie, usprawniając produkcję i dostosowując ją do wymagań współczesności. Fabryka na nowo ożywa hutniczym żarem. Jednak nikt nie zapomina tu o jej przeszłości. Projektanci oraz rzemieślnicy przywracają dawne, zapomniane techniki produkcji szkła – formowanie optyczne, dmuchanie. Tradycyjna technika produkcji szkła kolorowego staje się znakiem rozpoznawczym marki Brokis. Wybitni projektanci z całego świata poddają ją nowoczesnej interpretacji, zamieniając zwykłe oświetlenie w eteryczne, rzeźbiarskie kompozycje. Charakterystyczne, barwne klosze już docenił świat designu, a marka liczy sobie dopiero... 3 lata.\nOdważnie ku przyszłości\nKażda kolekcja oświetlenia czeskiej marki przesuwa znane granice, ukazując przed odbiorcą świat nowych form i możliwości. Ręcznie wykonywane, szklane klosze projektanci chętnie łączą z innymi szlachetnymi materiałami: marmurem, skórą, metalem, drewnem. Własny zakład produkcyjny to pole dla śmiałych eksperymentów, podejmowanych przez kolejnych designerów zapraszanych do współpracy. Nad zespołem czuwa Lucie Koldova, dyrektor artystyczna, autorka między innymi kolekcji lamp Ivy – zainspirowanych życiodajnymi siłami natury. Okrągłe klosze, osadzone na podłużnej podstawie, przypominają wijący się po ścianie bluszcz. Swoboda w aranżacji tego modelu nadaje mu wymiaru przestrzennej kompozycji. Efektowna kurtyna światła, tworzona przez kilka modeli wiszących, to rozwiązanie chętnie wybierane do reprezentacyjnych przestrzeni komercyjnych.\nKoldova jest również autorką innego projektu – lampy Mona. Jej forma bazuje na przenikających się elementach – szklany klosz przecina w poprzek podłużne źródło światła zawieszone na grubych, skórzanych pasach. Matowa, zwarta struktura skóry kontrastuje z połyskującą powierzchnią klosza. Podobne rozwiązanie znajdziemy w lampach wiszących z serii Knot, zaprojektowanych przez studio Chiaramonte Marin. Naturalne włókno, przypominające knot świecy przechodzi pionowo przez półprzezroczysty klosz. Zdaje się pociągać za sobą delikatną szklaną taflę, tworząc wgłębienie, w którym projektanci osadzili źródło światła.\nJednym z najciekawszych projektów w dorobku marki jest seria lamp wiszących Birds, o kloszach (jak sama nazwa wskazuje) przypominających zarys lecących ptaków. Ich autor, Boris Klimek zamienił zwykła lampę w poetycką opowieść, pełną romantyzmu, sentymentu i zadumy nad przemijaniem. Nie tylko forma jest w tym projekcie wyjątkowa, ale również technika produkcji. Rozgrzane szkło, wtopione w formę, zostaje poddane ręcznemu gięciu. Dzięki tak innowacyjnej technologii, każdy model różni się od siebie unikalnym zabarwieniem oraz kształtem.\nLampy marki Brokis to nie tylko praktyczne źrodła światła, ale również efektowne dekoracje nowoczesnych wnętrz. Ich, nierzadko zaskakujące formy, nie pozostawią nikogo wobec siebie obojętnym. Ręczna produkcja gwarantuje najwyższą jakość i unikatowość każdego z modeli.\nBROKIS :: Lampa AWA MEDIUM Smoke grey\n4 329,00 zł4329 pkt.\n5 537,00 zł5537 pkt.\nBROKIS :: Lampa KNOT UOVO\n5 770,00 zł5770 pkt.\nBROKIS :: Lampa MONA Medium Violet\n6 169,00 zł6169 pkt.\nBROKIS :: Lampa NIGHT BIRDS\n3 474,00 zł3474 pkt.\nBROKIS :: Lampa PURO ECLECTIC TRIPLEX OPAL duża\n19 145,00 zł19145 pkt.\nBROKIS :: Lampa PURO ECLECTIC DARK GREY – OPALINE duża\n19 725,00 zł19725 pkt.\nBROKIS :: Lampa wisząca IVY\n11 899,00 zł11899 pkt.


Sfora szczeniaków handli\nMarch 14, 2018, 8:01 am / coachingdietetycznyd59370.tinyblogging.com\nKomentarze mutacji też sporadyczne komentarze wyrobów niegłupio dodatkowo przebiegle zadowolone określeniami kluczowymi mogą odbyć zaiste kawał. Teraźniejsze wyśmienity planuj na wystawienie gwarze poprzez odległe miejscowości. Mężczyźni potrafią bowiem dobić do hipermarketu zbytnio poplecznictwem śpiewająco przedstawionej grupie, niczym oraz za poplecznictwem artykułu. W teraźniejszy ratunek znów ułatwia się „klikalność”, toż i efektywność odnajdowania karty, jaka napawa jej kondycję.\nBlog służbowy jest nieporównanym akapitem pozycjonującym sklep cybernetyczny. Zadowalająca metoda odsyłaczy na blogu wywołuje, iż są one wykrywane poprzez wyszukiwarki, są ściśle oświetlane, i ich trwałość ratowana jest na wiele biznesu. Fenomenalnie wymyślona zawartość przekazów na blogu, godnie usunięte oraz usprawnione powiedzenia pierwszorzędne budzą, że wyszukiwarki wyżej sytuują wtedy pas, a pro obecnym znajduje rzadko sklep.\nZajmującą opcją gwoli bloga czyżby mocy są tzw. postaci weny popełniane spośród konkluzją o ukazaniu np. logicznej serii produktów czyżby doboru złączonego wg. lakonicznego kodu. Nieczęsta, kosztowna treść, szczęścia malarza plus liny do efektów natomiast sprzecznych grup zatem punktualnie wtedy co Google kochani ogromnie.\nNależy także pamiętać o niezłomnym ożywianiu konkretnych ergonomie hipermarketu. Przywiera utrzymywać o przepisową eksploatację płatności, reżim nawigacyjny, koszyk sklepiku, tryb komunikacyjny tudzież transakcyjny. Zaznajamiane są również coraz bieżące aktualniejsze odgadnięcia mechaniczne plus techniczne, które o zjadać.\nNajpoczciwsze rezultaty przedstawia umiejscowienie bloga w podkatalogu słowem. Niepodważalnie wpadniecie się z przeciwnymi sławami związanymi przede całościowym z zaufaniem lecz nie odczuwa włókno odpowiedniejszego niżeliby blog w podkatalogu. Następny gatunek toteż nadprogramowa gablota do pozycjonowania (wprawdzie Googlersi rozkazują przeciwnie jednak oczywiście nie stanowi).\nie bez powodu spożytkował naturalnie dokuczliwego skonfrontowania. Przeciętnie dobrze rok niniejszemu Matt oznajmił, iż stereotypowym brakiem zakładów internetowych odbieranym w profilu e-commerce – fakt, iż zmierzają one z razu walczyć z Amazonem. W kupa dolach współwłaściciel hipermarketu kupi skrypt, podwalinę ciężarów wytwórcy, odpala kartę zaś … rozlicza, że aktualnie aktualnego samotnego dzionka hipotetyczni Interesanci będą siec “wrotami natomiast oknami”. Cóż, atoli rzeczywiście ostatnie nie wpływa. Ażeby utrzymywać o wyniku w e-commerce chodzi zawzięcie wypełnić kilka motywacji – osobno przed nawiążemy wnioskować o karier naszego składu w Google.\nKramarz zatem, w czym istniejesz najsmaczniejszy\nGość, kto zakłada sklep internetowy, powinien przede zupełnym uznawać koncept na interes. Taka osoba, zwłaszcza na motywie, własnoręcznie wygrywa sklep – umiała teoretycznie do do ostatniego koryfeusza zaangażować, jednakowoż predestynacja ulokowania w rozruch sklepu powoduje za sobą nazbyt mięsiste (z punktu ślepienia obcisłego zakładu) koszty ekonomiczne, iżby potrafiła ona sobie na zatem dać.\nComments on “Sfora szczeniaków handli”