Początki integracji europejskiej w latach 1945-1951 | HISTORIA.org.pl - historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne\nArtykuły, Historia najnowsza, II wojna światowa | Karol Kasza |\t14 maja 2009 10:22\nBardzo często mówiąc o powstaniu Zjednoczonej Europy wychodzi się od powołania w 1951 roku przez Traktat Paryski Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Celem tej pracy jest ukazanie zabiegów politycznych jakie miały miejsce tuż po II wojnie światowej czyli w 1945 roku. Właśnie ten okres stanowi punkt wyjścia dla całej Europy, gdyż koniec wojny jednocześnie oznacza początek nowej epoki. Zrujnowany i zniszczony kontynent można powiedzieć: zaczyna od zera. Od ówczesnych polityków europejskich zależało jaką drogą pójdzie Europa. Dlatego za najistotniejsze uważam przedstawienie wizji przyszłej Europy, jaką wyobrażano sobie w Paryżu, Londynie, Rzymie czy pokonanym Berlinie. Niezbędne jest też ukazanie stanowiska Stanów Zjednoczonych, które niewątpliwie będą motorem napędzającym integrację europejską. Natomiast zupełnie inną wizję Zjednoczonej Europy widziano w Moskwie i będących pod jej wpływem krajach Europy Środkowo-Wschodniej.\nCezury chronologiczne pracy, jak wskazuje tytuł, powinny umiejscowić się w latach 1945-1951, aczkolwiek uważam, że zarówno datę początkową jak i końcową należy przesunąć w czasie. Integracja europejska nie wzięła się znikąd. Próby zjednoczenia narodów Europy miały miejsce w historii wielokrotnie, dlatego za istotne uważam w kilku zdaniach wspomnieć próby integracyjne podejmowane przed 1945 roku. Analogicznie należy nakreślić także dalsze losy procesów zjednoczeniowych, które miały miejsce po powołaniu do życia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.\nHistoriografia polska odnośnie tytułowego aspektu jest dosyć bogata, problem integracji europejskiej stanowi temat badań wielu polskich historyków i politologów. Przede wszystkim istotne okazały się dwie prace Antoniego Marszałka pt. Z historii europejskiej idei integracji międzynarodowej oraz Integracja Europejska. Bardzo dobrze dzieje integracji europejskiej przedstawia książka Kazimierza Łastawskiego pt. Historia Integracji Europejskiej. Wiele cennych informacji dostarcza też praca autorstwa Giuseppe Audisio i Alberto Chiara pt. Twórcy Zjednoczonej Europy. Stosunki polityczne dosyć dokładnie analizuje praca Stanisława Parzymiesa pt. Stosunki międzynarodowe w Europie 1945-1999. Pomocne okazały się monografie omawiające ten okres historyczny, głównie Jerzego Krasuckiego pt. Europa Zachodnia po II wojnie światowej. Dziej polityczne oraz Europa dwóch stuleci 1789-1989 autorstwa Asa Briggsa i Patricii Clavin. Stanowisko Stanów Zjednoczonych dosyć dokładnie przedstawia praca Georga Browna Tindalla i Davida E. Shi pt. Historia Stanów Zjednoczonych. Ponadto oparłem się o ogólne syntezy dziejów, a także historię poszczególnych państw europejskich.\nDla wnikliwego zapoznania się z literaturą wykorzystaną w pracy odsyłam do bibliografii znajdującej się na końcu.\nTak jak wspomniano we wstępie, żeby dokładnie przeanalizować integracje z lat 1945-1951 należy przynajmniej w kilku zdaniach wspomnieć o ideach zjednoczeniowych podejmowanych w przeszłości. W dziejach Europy rodziły się różne pomysły integracyjne, podejmowane przez najróżniejsze środowiska, od władców, polityków, duchownych po uczonych i pisarzy. Ich początki sięgają starożytnej Grecji. Mimo iż Grecja właściwa obejmowała niewielki obszar dzisiejszego kontynentu, to poprzez kolonizację, wpływy Greków objęły Trację, Macedonię, Italię, wyspy Morza Śródziemnego i wybrzeża Morza Czarnego oraz południowe wybrzeże Galii i Hiszpanii. Ponadto ówczesne pojęcie Europy odnosiło się właśnie do tych terenów. Geneza jednoczenia się państw-miast greckich tkwiła w sposobach zapobiegania wojnom oraz utrzymania bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego. Grecy uważali, że tworząc ugrupowanie integracyjne i likwidując granice między jego członkami, doprowadza się do sytuacji, w której konflikt o granice staje się bezprzedmiotowy. A ponadto zewnętrznym efektem integracji jest fakt, że zjednoczone państwa-miasta są silniejsze niż pojedyncze ośrodki.\nW starożytnej Grecji polis łączyły się w związki zwane amfiktioniami, najważniejszą wówczas była amfiktionia delficka. Była to pierwsza w Europie namiastka integracji. Dużo dalej posunięty był Ateński Związek Morski utworzony w 478 roku p.n.e. Na jego czele stała Rada Związkowa, złożona z przedstawicieli wszystkich miast członkowskich. Z czasem Ateny uzyskały przewagę w Związku Morskim, który praktycznie stał się imperium ateńskim. Jednocześnie Ateny zapoczątkowały w Europie integrację poprzez dominację. Wzorem Związku Morskiego powstały jeszcze w innych latach Związek Beocki pod hegemonią Teb i Związek Peloponeski pod przywództwem Sparty. Wszystkie one miały charakter militarny. W podobny zbrojny sposób unifikację południowej części Europy rozpoczął Aleksander Wielki.\nZdobycze kultury greckiej przejął i rozwinął starożytny Rzym, który także rozpoczął konsolidację północnej części kontynentu. Mimo militarnego charakteru przyłączania kolejnych terenów, Rzymianie stworzyli dosyć mocno zintegrowane państwo. Przede wszystkim ludy Imperium rzymskiego łączyła kultura, cywilizacja, prawo, a także poczucie przynależności do jednego państwa.\nDorobek cywilizacyjny Greków i Rzymian stał się podstawą dziedzictwa europejskiego. W średniowieczu Rzym cesarski został zastąpiony przez Rzym papieski, a podstawę jednoczenia kontynentu stanowiła wspólna religia. Nadzieje wiązano z działalnością władców lub Kościoła katolickiego. Niestety prawie zawsze obydwie drogi wzajemnie się wykluczały. Podobnie jak w starożytności, także w średniowieczu idee integracyjne łączył zazwyczaj motyw hegemonii jednego ośrodka, wokół którego jednoczyć się miała Europa.\nPapieże dążyli do jedności Europy poprzez uniwersalizm chrześcijański. Utrwalała i rozbudowywała go głównie hierarchia duchowna, sieć zakonów oraz średniowieczny stan rycerski. Od X do XV wieku papiestwo było głównym czynnikiem duchowej integracji europejskiej. Eksponowało wspólne źródła wiary, uniwersalistyczną organizację kościelną i powszechnie używaną łacinę.\nIdea jedności europejskiej wychodziła także z dworów świeckich. Początek jej działalności przypada na panowanie Karola Wielkiego. Wtedy to doprowadzono do zespolenia znacznej części Europy. Karol chciał zjednoczyć swoje królestwo nie tylko pod względem politycznym. Wszystkie obszary życia, od rolnictwa aż do religii, miały być na nowo uregulowane, co miało zagwarantować porządek i stabilizację w całym zróżnicowanym królestwie. W ten sposób państwo Karola Wielkiego stało się dla Europy Zachodniej i Środkowej sukcesorem upadłego Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego. Uwieńczeniem tego była cesarska koronacja Karola Wielkiego z grudnia 800 roku.\nPo śmierci Karola Wielkiego jego państwo się rozpadło, ale idea jedności przetrwała. W następnych latach podejmowali je królowie i cesarze niemieccy, a także władcy francuscy. Bardzo ciekawa inicjatywa pojawiła się w XIV wieku na dworze króla francuskiego Filipa IV. Doradca króla Pierre Dubois zaproponował jednoczenie państw chrześcijańskich i tworzenie republiki chrześcijańskiej państw europejskich. Miała to być ponadnarodowa organizacja, która rozstrzygałaby spory wewnętrzne oraz służyłaby obronie przed wrogami zewnętrznymi. Podobnie jak w poprzednich ideach integracyjnych i tutaj miał być hegemonem jeden ośrodek. Bardziej demokratyczną wizję przedstawił król czeski Jerzy z Podiebradu. Zaproponował stworzenie Ligi Pokoju, czyli systemu równoprawnych państw, z pominięciem papieża i cesarza, gwarantując prawa polityczne i militarne słabszym narodom.\nPodobne inicjatywy pojawiały się aż do końca XVIII wieku. W tym czasie oryginalne idee federacyjne formułował między innymi opat i filozof francuski Charles de Saint-Pierre, a także Immanuel Kant oraz Jeremy Betham. Wszyscy oni zdawali sobie sprawę, że ich projekty wymagają czasu. Wówczas Europa nie była jeszcze gotowa na tak rewolucyjne rozwiązania.\nIstotny wpływ na zmiany stosunków w Europie wywarł Napoleon Bonaparte, który w swoich wizjach nawiązywał do ekspansjonistycznych tradycji cesarstwa rzymskiego i monarchii Karola Wielkiego. Cesarz Francuzów dążył do utworzenia Europy jednolitej, narodowo-liberalnej. Skupił wokół Francji liczne państwa, często podporządkowując je siłą. Zachował natomiast dwujęzyczność, szkolnictwo także zachowało odrębność, szanowano różnice wyznań i odmienność narodową. Wraz z klęską na frontach upadła idea jednolitej napoleońskiej Europy.\nPo upadku Napoleona z inicjatywy Aleksandra I Rosja, Austria i Prusy powołały w 1815 roku w Paryżu pierwszy paneuropejski związek- Święte Przymierze. Związek ten choć głosił szczytne hasła obrony religii chrześcijańskiej, w rzeczywistości dążył do utrwalenia władzy monarchii absolutnej. W latach 1816-1821 przyłączyli się do związku pozostali władcy europejscy. Stanowiło ono swoisty system nadzoru nad Europą. Sygnatariusze deklarowali wspólne przeciwdziałanie zmianom na kontynencie.\nBodźcem do zmiany w porządku europejskim dostarczyła rewolucja lipcowa we Francji, która wkrótce rozprzestrzeniała się na inne państwa europejskie oraz Wiosna Ludów z 1848 roku. Przeciwko konserwatywnym poglądom Świętego przymierza występowali także działacze republikańscy, młodoeuropejscy i socjalistyczni.\nPonadto w XIX wieku coraz wyraźniejsze stało się przedkładanie przez potęgi europejskie własnych, imperialnych interesów nad współpracę z innymi państwami. Idea wspólnej Europy uległa przewartościowaniu, coraz wyraźniej zarysowywały się dwie koncepcje polityczno-kulturowe: zachodnioeuropejska, których głównymi reprezentantami byli Niemcy oraz słowianofilów. Był to skutek idei głoszonych przez teoretyków niemieckich, którzy eksponowali żywioł germański nad słowiańskim. Niemcy głosiły jedność kulturową Europy Zachodniej pod swoim przewodnictwem, dokonując ekspansji na tereny słowiańskie20. Zaborcze intencje Rzeszy Niemieckiej w pełni ujawniły się w założeniach koncepcji Mitteleuropa.\nImperialistyczne dążenia Niemiec, jaki innych państw europejskich, znalazły wyraz w postaci I wojny światowej. Na cztery lata wszelkie procesy integracyjne zostały zahamowane. Jednak powojenny układ sił w Europie sprzyjał powstawaniu różnorodnych koncepcji zjednoczeniowych. Jedną z najważniejszych organizacji międzynarodowych była Liga Narodów, powołana w styczniu 1919 roku na paryskiej konferencji pokojowej. Chociaż Liga Narodów była organizacją charakterze ogólnoświatowym, jako instytucja dała ideologiczne podstawy pod inne tego typu związki tworzone w przyszłości. Niestety Liga nie posiadała instrumentów umożliwiających jej egzekwowanie swoich postanowień. Opuszczenie jej przez Niemcy, Włochy i ZSRR stawiało ją w zasadzie jako organizację niezdolną do działania.\nIstotny wkład w kształtowanie idei integracji europejskiej wniosła działalność Richarda Nicolasa Coudenhove-Kalergiego. Widział on dwa zagrożenia dla integracji europejskiej. Wewnętrzne, którym jest nacjonalizm państw europejskich oraz zewnętrzne, którym jest imperializm i totalitaryzm rosyjski oraz niszcząca konkurencja amerykańska. Swoje poglądy wyłożył w książce pt. Paneuropa, która drukiem ukazała się w 1923 roku. Ciekawą anegdotę przytacza w swojej pracy Norman Davies. W 1923 w Tallinie otwarto jedno z pierwszych biur Ligi Paneuropejskiej. Na drzwiach wejściowych umieszczono plakietkę z brązu z napisem Paneuropa Union Estonia. Kiedy Armia Czerwona dokonała inwazji na Estonię, członkowie Ligi ukryli plakietkę. W roku 1992, podczas wizyty w Estonii seniora Parlamentu Europejskiego, dr. Ottona von Habsburga, plakietkę wydobyto i wręczono gościowi. Była ona symbolem ukrytych aspiracji Estonii. Dr. Habsburg powiedział: Nie zapomnijcie o Estończykach. To najlepsi z europejczyków.\nW 1930 roku interesującą propozycję przedstawił Aristide Briand. Zaproponował on stworzenie Stanów Zjednoczonych Europy. Projekt Branda proponował przede wszystkim likwidację ograniczeń celnych miedzy państwami europejskimi i tworzenie wspólnego rynku europejskiego, a następnie tworzenie federacji państw kontynentu. Niestety propozycji Branda nikt nie wziął poważnie. Skończyło się jedynie na projektach.\nPrzełomowym momentem w integracji europejskiej okazała się II wojna światowa. Dążenia integracyjne po wojnie były silniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Europa była kupą gruzów, która jak lekarstwa potrzebowała jedności. Przede wszystkim wojna osłabiła pozycję międzynarodową Europy, powodując, że utraciła ona ostatecznie pierwszorzędną pozycję polityczną na świecie. Punkt ciężkości przesunął się w kierunku Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego. Europa w tym czasie znajdowała się w stanie skrajnego zamętu ekonomicznego, politycznego i duchowego. Miasta takie jak Coventry, Berlin, Drezno, Rotterdam i przede wszystkim Warszawa tylko jednego miały pod dostatkiem: gruzów. Ze zdecydowanie większymi stratami z wojny wyszła Europa Wschodnia, a poprzez obecność Armii Czerwonej bardzo szybko została zniewolona przez ZSRR.\nW wyniku coraz silniej zaznaczających się różnić między ZSRR a USA, Waszyngton nie mógł sobie pozwolić na bierność. Postępujący podział Europy skłonił Amerykanów do wspierania powstających tam idei zjednoczeniowych, a także do obrony wolnego świata przed komunizmem. Stanowisko takie ostatecznie skrystalizowało się w ogłoszonej w 1947 roku doktrynie Trumana26. Jednak samo polityczne wsparcie nie mogło ustabilizować Europy. Znacząco działania integracyjne w Europie ułatwiła pomoc Amerykańska w ramach Europejskiego Programu Odbudowy, znanego jako Plan Marshalla. Cała Europa oczekiwała pomocy Stanów Zjednoczonych. Otwartą drogę do pomocy miały również kraje Europy Środkowej i Wschodniej. Jednocześnie rząd Stanów Zjednoczonych zwrócił się do krajów europejskich o porozumienie się w sprawie programu potrzeb i sposobu wykorzystywania pomocy. Program miał być wspólny, uzgodniony przez większość, jeśli nie przez wszystkie narody europejskie.\nOdrzucenie przez Związek Radziecki planu Marshalla, a także w wyniku jego nacisków przez pozostałe kraje Europy Środkowej i Wschodniej oznaczało tylko jedno, że procesy integracyjne zostaną ograniczone do Europy Zachodniej. Rolę organizatora w przygotowaniu krajów europejskich wzięła na siebie Wielka Brytania i Francja. W dniach 12 lipca-22 września 1947 roku miała miejsce konferencja państw zainteresowanych planem Marshalla. Ostatecznie wzięło w niej udział szesnaście państw z Europy Zachodniej oraz Turcja. Na konferencji ponownie skierowano zaproszenie do narodów Europy Środkowej i Wschodniej. Dla przyjęcia planu Marshalla państwa zachodnioeuropejskie powołały 16 kwietnia 1948 roku Organizację Europejskiej Współpracy Gospodarczej z siedzibą w Paryżu. Głównym celem organizacji było odnowienie gospodarki poprzez współpracę ekonomiczną państw europejskich.\nRozwiązania przyjęte w planie Marshalla przyczyniły się do przyspieszenia jej rozwoju. Plan ułatwił stabilizację osłabionej podczas wojny gospodarki europejskiej i złagodził skutki II wojny światowej. Co istotne ograniczył on wpływy radykalnych ugrupowań, zwłaszcza komunistów we Francji i Włoszech. Warto też zaznaczyć, ze pomoc amerykańska dla Europy była korzystna w obydwie strony. Przede wszystkim umacniała pozycję polityczną USA w świecie i ułatwiała odbudowę gospodarczą Europy Zachodniej, a także eliminowała tam nastroje antyamerykańskie.\nPo zakończeniu II wojny światowej idee integracyjne były tak żywo omawiane, ze leżały one w kręgu zainteresowań nie tylko polityków, ale także naukowców, intelektualistów, artystów oraz różnego rodzaju ruchów i stowarzyszeń. Głównie odwoływano się do wcześniejszych koncepcji zjednoczeniowych, a także do propozycji działaczy antyfaszystowskiego ruchu oporu. Wśród ruchów zjednoczeniowych najbardziej masowy charakter zdobyła Europejska Unia Federalistów powstała w 1946 roku. Był to związek grupujący przedstawicieli różnych nurtów politycznych i ideowych, złączonych ideą sfederalizowania Europy. Koncepcje tej grupy wyłożone zostały w dokumentach konferencji w Montreux, która odbyła się w 1947 roku.\nTakże wśród kręgów parlamentarzystów odżyły tendencje integracyjne. W oparciu o powstające w poszczególnych krajach organizacje parlamentarzystów powstała Europejska Unia Parlamentarna. Jej głównym celem było zbudowanie unii gospodarczej państw, które objął plan Marshalla.\nPodobny program do Europejskiej Unii Parlamentarnej głosiła Liga Europejska Współpracy Ekonomicznej. Została ona utworzona w 1946 roku przez belgijskiego polityka Paula van Zeelenda, przy znaczącym współudziale Polaka, Józefa Retingera. Liga uważała, że integrację należy rozpocząć od unii ekonomicznej. Wniosła ona istotny wkład teoretyczny do początkowej fazy zjednoczenia Europy, przyczyniając się do wypracowania założeń Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.\nPrzedstawiciele partii socjalistycznych i socjaldemokratycznych powołali w 1948 roku Ruch Socjalistyczny Stanów Zjednoczonych Europy. Działacze lewicowi poparli integrację europejską, a realizację celów socjalistycznych odłożyli do czasu uzyskania równowagi sił politycznych w Europie.\nOmawiając pierwsze lata po wojnie nie sposób nie wspomnieć o działalności Winstona S. Churchilla. W historycznym już przemówieniu w Zurychu z 1946 roku wskazywał na wspólne dziedzictwo narodów Europy. Wezwał do budowania znanej już idei Stanów Zjednoczonych Europy. Przede wszystkim Churchill zaskoczył wszystkich stwierdzeniem, że pierwszym krokiem do budowy zjednoczonej Europy jest konieczność współpracy między Francją, a Niemcami. Istotne jest także to, że Churchill nie widział w zjednoczonej Europie Wielkiej Brytanii. Poprzez swoje kolonie i dominia posiadała własną wspólnotę narodów. Jednocześnie zakładał, ze Wielka Brytania wraz z Stanami Zjednoczonymi może być gwarantem nowej Europy.\nPrawdziwym poligonem doświadczalnym dla integracji europejskiej były państwa Beneluksu. Pierwsze próby integracji Belgii, Holandii i Luksemburga podjęto jeszcze podczas wojny w 1943 roku. Podpisano wtedy prowizoryczny układ walutowy. 5 września 1944 roku rządy tych trzech państw podpisały w Londynie konwencję o zniesieniu ceł we wzajemnych obrotach i ustanowieniu wspólnej taryfy celnej wobec państw trzecich. Po zakończeniu wojny państwa te musiały podjąć zmiany w dotychczasowej polityce zagranicznej. Dla polityków belgijskich, holenderskich i luksemburskich stało się jasne, że są zbyt małymi państwami, aby w ówczesnych warunkach móc poradzić sobie z problemami gospodarczymi i politycznymi. Stąd za cenę łatwiejszego rozwiązania tych problemów, państwa te gotowe były z rezygnacji z części swojej suwerenności, na rzecz federacji.\nW drugiej połowie lat czterdziestych jeszcze bardziej zaostrzyły się stosunki miedzy Stanami Zjednoczonymi i Europą Zachodnią a Związkiem Radzieckim. Coraz bardziej stało się jasne, że należy uściślić współpracę między krajami Europy Zachodniej. Z nową inicjatywą integracyjną wystąpił brytyjski minister spraw zagranicznych Ernst Bevin i zaproponował rozszerzenie zawartego w 1947 roku sojuszu brytyjsko-francuskiego w Dunkierce o państwa Beneluksu. W ten sposób 17 marca 1948 roku doszło do zawarcia Traktatu Brukselskiego, który dał początek Unii Zachodniej, organizacji o charakterze polityczno-militarnym, w skład której weszły Wielka Brytania, Francja, Belgia, Holandia i Luksemburg. Celem unii była współpraca sygnatariuszy w dziedzinie militarnej, jak i gospodarczej. Szczególnie wyraźniejszego akcentu nabrała po komunistycznym przewrocie w Czechosłowacji. Do realizacji Traktatu Brukselskiego powołano Radę Konsultatywną, w której skład wchodzili ministrowie spraw zagranicznych. Posiedzenia Rady odbywały się dwa, trzy razy w roku. Organem doradczym był Stały Komitet z siedzibą w Londynie, zbierający się raz w miesiącu. Przede wszystkim zawarcie Traktatu Brukselskiego było spełnienie przez państwa europejskie wcześniej sformułowanego warunku przez Stany Zjednoczone, od którego uzależniona była pomoc wojskowa i gospodarcza.\nWkrótce po zawarciu Paktu Brukselskiego Wielka Brytania i Francja zaproponowały utworzenie szerszej wspólnoty obronnej z udziałem Stanów Zjednoczonych. W Waszyngtonie do propozycji tej odniesiono się bardzo przychylnie. Podjęto nawet starania, aby dokonać zmiany w konstytucji USA. 11 czerwca 1948 roku Senat amerykański uchwalił tzw. Rezolucję Arthura Vandenberga. Zezwalała ona na przystąpienie Stanów Zjednoczonych w czasie pokoju do sojuszy regionalnych oraz układów samoobrony indywidualnej lub zbiorowej poza kontynentem amerykańskim.\nMilowym krokiem w kierunku zjednoczenia Europy miało być powstanie Rady Europy. Myśl o powołaniu takiej organizacji pojawiała się już dużo wcześniej. Churchill proponował jej powstanie już w 1943 roku. Po kongresie haskim działania w kierunku utworzenia Rady Europy nabrały realniejszego kształtu. Wówczas z inicjatywą wystąpił belgijski premier Paul-Henri Spaak i francuski minister spraw zagranicznych Paul Ramadier. Zyskała ona poparcie Holandii i Luksemburga. W związku z tym podjęto negocjacje w celu zwołania Zgromadzenia Europejskiego. Na początku 1949 roku memorandum w sprawie utworzenia Rady Europy przygotował przewodniczący Ruchu Europejskiego Duncana Sandys. Jako pierwszy wniosek zaakceptował rząd francuski, wkrótce potem zyskał on poparcie pozostałych państw zachodnioeuropejskich. Konferencja, która odbyła się w Londynie 5 maja 1949 roku przyjęła statut Rady Europy. Na siedzibę wybrano Strasburg, miasto o charakterze dwujęzycznym, mające symbolizować zakończenie sporu francusko-niemieckiego o Alzację i Lotaryngię.\nRada Europy miała głównie charakter konsultatywny. Niestety nie posiadała żadnej władzy wykonawczej, bez uprawnień do bezpośredniego podejmowania decyzji prawnie wiążących państwa członkowskie. Nie sprostała też oczekiwaniom jakie w niej pokładano, nie stała się mechanizmem napędzającym integracje europejską. Przede wszystkim dlatego, że bardzo szybko ujawniły się różnice między państwami członkowskimi.\nW niecały rok po utworzeniu Rady Europy w 1950 roku z inicjatywą integracji europejskiej wystąpił Jean Monnet. Sporządził on projekt przyszłej Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, organizacji mającej tworzyć wspólny rynek węgla, koksu, lignitu oraz rud i złomu żelaza i manganu. Monnet obawiał się, że ewentualne przerwanie dostaw węgla zachodnioniemieckiego do Lotaryngii zagrażałoby odbudowie francuskiej gospodarki. Ponadto niepokój budziły plany państw anglosaskich zniesienia ograniczeń nałożonych na produkcję zachodnioniemieckiej stali, co pozwoliłoby Republice Federalnej Niemiec szybko osiągnąć przewagę gospodarczą nad Francją. Aby doszło do powstania wspólnoty potrzebna była zgoda rządów Francji i Niemiec na powołanie Wysokiej Władzy. Miało to być wielonarodowe ciało kierownicze, które nadzorowałoby te dwie kluczowe branże gospodarki. Nie było to takie łatwe, tym bardziej, że wciąż we Francji byli przeciwnicy współpracy z Niemcami. Projekt Monneta zainteresował francuskiego ministra spraw zagranicznych Roberta Schumana, który zauważał niebezpieczeństwo tkwiące w postawach antyniemieckich. W historiografii projekt Monneta zapisał się jako plan Schumana. Dążył on do pojednania francusko-niemieckiego, świadomy że zbliżenie narodów europejskich wymaga wyeliminowania stuletniej niezgody pomiędzy Francją a Niemcami. Ponadto plan Schumana objąć miał kraje Beneluksu oraz Wielką Brytanię. Jednak z góry liczono się z niechętnym stanowiskiem Londynu.\nJeszcze przed ogłoszeniem planu Schumana propozycja ta została skonsultowana z kanclerzem Konradem Adenauerem, który się do niej odniósł bardzo przychylnie. Dla zachodnioniemieckiego rządu była to wspaniała okazja, aby RFN mógł wyjść z izolacji politycznej. Pozytywna odpowiedź na plan Schumana nadeszła także z Rzymu. Pozbawione swoich kolonii Włochy musiały szukać dla swoich towarów rynków w Europie. Ponadto Włochy jako wcześniejszy sojusznik hitlerowskich Niemiec, podobnie jak Bonn, szukały dogodnego wyjścia z izolacji politycznej. Mimo początkowego sceptycyzmu projekt zaakceptowały także kraje Beneluksu.\nZdecydowanie niechętną postawę przejawiały kraje skandynawskie, a także Wielka Brytania. Laburzystowski rząd w Londynie przestał interesować się Europą, z chwilą gdy zachodnioeuropejską politykę zdominowały partie chrześcijańsko-demokratyczne. Poza tym Wielka Brytania obawiała się, że wspólny rynek pogłębi jeszcze bardziej istniejące już trudności gospodarcze i może przyczynić się do dalszego rozluźnienia jej związków z imperium. Dodatkowo projektowana wspólnota europejska nie miała obejmować Stanów Zjednoczonych, co było dla Londynu kolejnym argumentem przeciw.\nJean Monnet i Konrad Adenauer\n20 czerwca 1950 roku pod przewodnictwem Monneta rozpoczęły się w Paryżu rokowania sześciu zainteresowanych państw: Francji, RFN, Włoch, Belgii, Holandii i Luksemburga. Zakończyły się one podpisaniem 18 kwietnia 1951 roku podpisaniem Traktatu o Europejskiej Wspólnocie Węgla i Stali45. Najważniejszym osiągnięciem nowej organizacji była wspomniana wyżej Wysoka Władza, organ formalnie niezależny od rządów państw członkowskich. Składała się ona z dziewięciu członków wybieranych na sześć lat. Co istotne członkowie Wysokiej Władzy musieli być członkami krajów członkowskich, ale nie byli ich przedstawicielami i nie obowiązywały ich żadne instrukcje rządowe. Powstanie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali otworzyło nowy etap w integracji europejskiej. Żadna z dotychczasowych prób integracji nie nabrała tak realnego kształtu jak EWWiS. Była to pierwsza ponadnarodowa organizacja, która objęła kontrolą tak ważne sektory państwowych gospodarek.\nUtworzenie EWWiS nie zakończyło idei integracyjnych w Europie Zachodniej, wręcz przeciwnie pozytywnie wpłynęło na dalszy proces jednoczenia się. Tendencje do ściślejszej integracji wzmacniała dodatkowo sytuacja międzynarodowa, a przede wszystkim przełamanie przez Związek Radziecki amerykańskiego monopolu na broń atomową, przejęcie władz w Chinach przez komunistów, a także wojna w Korei. Pojawiły się plany stworzenia obok NATO jakiś wojskowych sił europejskich. Najbardziej zainteresowane taką propozycją było RFN. Adenauer liczył, że wciągnięcie Republiki Federalnej w struktury obronne państw zachodnich pozwoli na odzyskanie całkowitej suwerenności. W tym wypadku Bonn miał całkowite poparcie rządu amerykańskiego, który postulował utworzenie Europejskich Sił Obronnych. Propozycja amerykańska nie znalazła uznania w Paryżu. Wobec czego Francja wystąpiła z własnym projektem. 24 października 1950 roku premier rządu francuskiego Pleven ogłosił plan utworzenia Europejskiej Wspólnoty Obronnej (EWO). W jej ramach miała powstać wspólna armia państw członkowskich, także obejmująca armie Republiki Federalnej. Wobec czego rozpoczęły się długie negocjacje, zakończone podpisaniem 27 maja 1952 roku przez sześć państw EWWiS w Paryżu traktatu o Europejskiej Wspólnocie Obronnej. Z członkostwa w EWO zrezygnowała Wielka Brytania, która była przeciwna istnieniu ponadnarodowych władz EWWIS oraz EWO.\nJeszcze w tym samym roku francuski minister spraw zagranicznych Schuman wystąpił z propozycją utworzenia Europejskiej Wspólnoty Politycznej (EWP). Nowa organizacja miała połączyć istniejącą EWWiS oraz planowaną EWO na autonomicznych zasadach. Jej głównym celem było umacnianie bezpieczeństwa, wspólna polityka zagraniczna oraz polepszenie warunków życia w państwach członkowskich. Nowy projekt napotkał entuzjastyczne przyjęcie w środowiskach federalistycznych. Jednak rządy poszczególnych państw dosyć sceptycznie odniosły się do projektu EWP. Przede wszystkim broniono swych suwerennych uprawnień i popierano jedynie część nowych regulacji. Ponadto rządy państw EWWiS nie mogły dojść do porozumienia odnośnie polityki zagranicznej. Zarówno plany stworzenia EWP oraz EWO napotkały problemy podczas ratyfikacji, szczególnie we Francji. W związku z czym obydwie inicjatywy upadły.\nFiasko kolejnego etapu integracji wywołało pewien kryzys w polityce zjednoczeniowej. Zdano sobie sprawę, że zbyt daleko posunięta integracja sektorowa nie ma, przynajmniej na razie, szans powodzenia. Z nowym pomysłem już w grudniu 1952 roku wystąpił holenderski minister spraw zagranicznych Johan Wilem Beyen. Jego projekt od razu zyskał poparcie państw Beneluksu. Zakładał, że należy tworzyć ponadnarodową wspólnotę ekonomiczną, zaczynając od tworzenia unii celnej. 20 maja 1955 roku Belgia, Holandia i Luksemburg przedstawiły wspólne memorandum adresowane do Francji, RFN i Włoch, proponując w nim utworzenie unii celnej oraz specjalnej organizacji energii atomowej. Memorandum to następnie zostało przedłożone na konferencji państw EWWiS w Messynie. Powołano wtedy komitet, na czele którego stanął belgijski minister spraw zagranicznych Paul Henri Spajak. Komitet ten opracował raport, który zlecał utworzenie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.\nNa zakończenie warto dodać, że nie tylko w zachodniej części prowadzono działania integracyjne. Pewne próby podejmowano także we wschodniej części kontynentu, chociaż nie miały one możliwości nabrać takiego charakteru jak zachodnioeuropejskie procesy integracyjne. Wszystkie działania jakie podejmowano na wschodzie były inspirowane i sterowane przez Związek Radziecki. W styczniu 1949 roku ZSRR podjął działania w kierunku utworzenia Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG), której celem było jeszcze bardziej zbliżyć do siebie uzależnione kraje. Państwami założycielskimi były Bułgaria, Czechosłowacja, Polska, Rumunia, Węgry i ZSRR. Jak pisze w swojej książce Antoni Marszałek, początkowo RWPG służyła głównie przyjmowaniu doświadczeń radzieckiej gospodarki oraz udzielaniu wzajemnej pomocy w zakresie dostaw surowców. Niestety RWPG nigdy nie stanowiło organizacji o równoprawnym statucie wszystkich członków. Dominował głównie ZSRR, gdyż dysponował najsilniejszą bazą surowcową, gospodarczą i przede wszystkim militarną.\nLata 1945-1951 stanowią kluczowy okres dla integracji europejskiej. Jak ukazałem na samym początku niniejszej pracy działania integracyjne podejmowano już w starożytności, ale nigdy nie nabrały one realnego charakteru i nigdy kraje, które tworzyły określone związki nie były w nich równoprawnie traktowane. Za każdym razem mieliśmy do czynienia z jednym ośrodkiem dominującym, który starał się podporządkować sobie inne państwa. Dopiero w XIX wieku idee głoszone przez filozofów i ludzi z kręgów kultury zawierały charakter demokratyczny. Niestety ówcześnie panujący nie widzieli możliwości powstania zjednoczonej i równoprawnej Europy. Podobne tendencje przyświecały na początku XX wieku. Plany Richarda Nicolasa Coudenhove-Kalergiego czy Aristide Brianda pozostały jedynie fazie projektów.\nDopiero II wojna światowa przyniosła radykalną zmianę w podejściu do integracji europejskiej. Europa wyszła z wojny zrujnowana politycznie, gospodarczo i moralnie. Sama nie byłaby sobie w stanie poradzić z powojennymi problemami. Z gospodarczą pomocą przyszły Stany Zjednoczone, które jednocześnie dały impuls do działań integracyjnych.\nNiestety powojenny układ sił spowodował, że równoprawna integracja będzie dotyczyć tylko Europy Zachodniej. Wzorem dla realizacji idei zjednoczeniowych były państwa Beneluksu.\nPrzełomowym momentem dla integracji europejskiej okazało się ogłoszenie w 1950 roku planu Schumana, którego podstawy stworzył Monnet. Przede wszystkim miał on definitywnie uregulować stosunki francusko-niemieckie i wyeliminować raz na zawsze nieporozumienia między tymi państwami. Do współpracy zostały zaproszone także państwa Beneluksu oraz Włochy. Z działań na rzecz integracji wycofała się Wielka Brytania. W 1951 roku powołano pierwszą organizację o charakterze ponadnarodowym, Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, która stanowiła początek zjednoczonej Europy, chwilowo ograniczonej do sześciu państw.\nAudisio G., Chiara A. , Twórcy Zjednoczonej Europy, Warszawa 2007\nBatowski H. , Między dwiema wojnami 1918-1939, Kraków 1985.\nBriggs A. , Clarin P. , Europa dwóch stuleci 1789-1989, Wrocław, Warszawa. Kraków 2000.\nBonarek J., Czekalski T., Sprawki S., Turlej S., Historia Grecji, Kraków 2005.\nDavies N. , Europa. Rozprawa historyka z historią, Kraków 1998.\nIntegracja Europejska, pod red A. Marszałka, Warszawa 2004.\nIntegracja Europejska, pod red. M. Perkowskiego, Warszawa 2002.\nŁastawski K., Socjaldemokracja wobec bezpieczeństwa Europy po II wojnie światowej, Warszawa 1986.\nMann G., Niemieckie dzieje w XIX i XX wieku, Olsztyn 2007.\nMarszałek A., Mechanizmy i narzędzia integracji gospodarczej państw RWPG, Warszawa 1981.\nNajnowsza historia świata, T. 1 1945-1963, pod red. A. Patka, J. Rydla, J. Węca, Kraków 2003.\nParzymies S. , Stosunki międzynarodowe w Europie 1945-1999, Warszawa 1999.\nSteinbach G., Przełomowe dni Europy, Warszawa 2004.\nTindall G. B., Shi D. E., Historia Stanów Zjednoczonych, Poznań 2002.\nTagi: historia polityczna, historia Unii Europejskiej, Jean Monnet, Konrad Adenauer, XX wiek\nBARDZO MI POMOGŁO DZIĘKUJĘ


Były amerykański hokeista obraził Rosjanki – W POLSCE\n19 listopada 2018 POLSKA POLSKA, ŚWIAT Możliwość komentowania Były amerykański hokeista obraził Rosjanki została wyłączona\n„W Rosji kobiety to albo piękności, albo kocmołuchy, nie ma czegoś pomiędzy. To albo okropne brzydactwa, albo prawdziwe bomby. Albo Anna Kurnikowa, albo czarnobylski potwór z trzema oczami” — powiedział Ryan Whitney w wywiadzie dla podkastu Spittin’ Chicklets.\n„Tak, mają mieszkania wielkości łazienki, a jeżdżą Mercedesami, wszyscy są obwieszeni Louis Vuitton i Gucci. Chodzą też w Abercrombie&Fitch, tam tę markę ciężko jest kupić i wszyscy ją noszą. Myślę sobie: Czy wy jesteście idiotami?” — powiedział hokeista.


Jaką gondolę dla dziecka wybrać i do kiedy jej używać? - Magazyn Ceneo.pl\nData publikacji: Piątek, 26.03.2021\nJaką gondolę dla dziecka wybrać i do kiedy jej używać?\nBogata oferta akcesoriów dla niemowląt powoduje, że podjęcie każdej decyzji dotyczącej zakupu nowego produktu sprawia rodzicom trudność. Nie inaczej jest w przypadku wyboru odpowiedniego wózka z gondolą. Na co zwrócić uwagę przy wyborze gondoli dla dziecka i kiedy jest najlepszy czas na wymianę głębokiego wózka na spacerówkę? Odpowiadamy.\nJaka gondola dla dziecka?\nWybierając gondolę do wózka, warto kierować się przede wszystkim praktyką i komfortem użytkowania. Zdarza się, że nadmiar gadżetów dołączonych do gondoli, które mają przyciągnąć kupującego, utrudnia codzienne życie rodziców i są to po prostu zbędne dodatki. Poniżej przedstawiamy listę elementów, na które warto zwrócić uwagę w wypadku gondoli dla dziecka.\nPrzeczytaj także: Najlepsze spacerówki – ranking spacerówek\nJaka gondola do wózka latem i zimą?\nPierwszym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, wybierając gondolę dla dziecka, jest pora roku, w jakiej maluch przyjdzie na świat. Do kiedy wozić dziecko w gondoli? Zakłada się, że zwykle czas korzystania z głębokiego wózka wynosi około pięciu-sześciu miesięcy.\nJesienią i zimą zaleca się kupno wózka z dużą gondolą, aby w komfortowy sposób ochronić dziecko przed zimnem za pomocą grubego kombinezonu, śpiworka lub koca. Zimą istotną rolę odgrywają także wszelkie mechanizmy zapinania pokrowca. Ważne, aby były one praktyczne i pozwoliły na szybkie ułożenie lub wyciągnięcie malucha z gondoli, zwłaszcza w trudnych warunkach pogodowych. Zimą zaleca się gondole styropianowe lub plastikowe, które idealnie izolują ciepło.\nPóźną wiosną i latem wystarczy cienki kocyk lub same body, gondola zatem może być mniejsza, najlepiej wykonana z przewiewnego materiału. Elementem, na który warto także zwrócić uwagę, są dobrej jakości budki, które zimą chronią przed śniegiem i mroźnym wiatrem, a latem przed słońcem, owadami, a także przegrzaniem. Według preferencji rodzica budki gondoli mogą składać się w sposób automatyczny lub z wykorzystaniem blokady.\nMateriał i wykonanie gondoli dla dzieci\nJakość materiałów i solidne, antywstrząsowe wykonanie gondoli ma również znaczenie, zwłaszcza że jest ona użytkowana w pierwszych miesiącach życia dziecka. Materiał wyścielający gondolę powinien być certyfikowany i hipoalergiczny.\nLatem poleca się wstawki materiałowe zapewniające przewiew. Dodatkowym atutem zapewniającym odpowiednią higienę jest możliwość wypięcia wnętrza gondoli oraz możliwość prania w pralce.\nDobra jakość to przede wszystkim komfort dla malucha – warto zwrócić uwagę na to, jaki materac dla niemowlaka zawiera gondola. Najbardziej popularnym rozwiązaniem są materace z gąbki, które powinny być odpowiednio grube i wytrzymałe, aby podłoże nie uwierało dziecka. Wadą materaca z gąbki jest mała odporność na długofalowe użytkowanie i zmniejszanie sprężystości.\nMateriałem odpornym na ucisk jest wyściółka kokosowa, jednak należy wziąć pod uwagę, że jest stosunkowo twarda, więc kocyk pokrywający materac może okazać się w tym wypadku niezbędny.\nInnym rozwiązaniem są materace termoelastyczne, które dostosowują się do dziecka, gwarantując mu wygodę. Po wyciągnięciu malucha z gondoli materac wraca do oryginalnego kształtu.\nWaga gondoli dla dziecka\nWypinane gondole to bardzo wygodny sposób transportu malucha po skończonej podróży. Istnieje jednak pewne ograniczenie – nieodpowiednia waga. Decydując się na wózek z dużą gondolą, należy wziąć pod uwagę, że jej waga może osiągnąć nawet 7-9 kilogramów, co w połączeniu z intensywnie rosnącym maluchem, może okazać się ciężarem nie do udźwignięcia. Zakłada się, że optymalna waga powinna wynosić około 5 kg.\nDla rodziców ceniących sobie funkcjonalność zakupionych akcesoriów dla dziecka, nie bez znaczenia są wszelkie dodatki do gondoli, jak na przykład:\nDodatkowe płozy – umożliwiające po wypięciu z wózka wykorzystanie gondoli jako kołyski.\nDwu lub trzypunktowe pasy bezpieczeństwa do samochodu – dzięki którym rodzice w bezpieczny sposób mogą podróżować z dzieckiem (w wyjątkowych przypadkach takie rozwiązanie może zostać zalecone przez pediatrę). Pasy przydają się także dzieciom, które zaczynają samodzielnie siadać, jest to dodatkowe zabezpieczenie przed wypadnięciem.\nUchwyt umożliwiający wykorzystanie gondoli jako nosidełka.\nRegulacja zagłówka – jest to duże udogodnienie dla maluchów, które zaczynają samodzielnie siadać. Jednak należy pamiętać, że zbyt wczesne podniesienie zagłówka jest niezdrowe dla kręgosłupa dziecka, nie jest to zatem niezbędny dodatek.\nMechanizmy umożliwiające składanie – na rynku są dostępne modele umożliwiające całkowite złożenie gondoli, jest to bardzo duże udogodnienie na przykład podczas podróży.\nKiedy zmienić gondolę na spacerówkę?\nGondola powinna zostać zmieniona na spacerówkę wtedy, kiedy dziecko jest na to gotowe, czyli samodzielnie siada. Rozwój każdego malucha może przebiegać w indywidualny sposób, więc rodzice nie powinni odczuwać presji co do konkretnego miesiąca życia.\nNiemniej jednak najczęściej wymiana głębokiego wózka na spacerówkę następuje około szóstego miesiąca życia. Szczególnie dobrym rozwiązaniem wydają się wózki 3w1, dzięki którym rodzice w każdej chwili mogą zdecydować się na spacerówkę, bez konieczności dodatkowych wydatków i dylematów związanych z wyborem nowego wózka.\nNiemowlę w samolocie. O czym należy pamiętać, wybierając się w podroż?


Zdjęcia i filmy - tag #factorio - Wykop.pl\nkoziolek666 15 godz. temu\nElektryfikujemy kolej… ciekawe ile razy mnie pociąg pierdolnie…\n#factorio #koziolekgrawfactorio +2\nKwintesencja #factorio IR… produkuję coś tylko po to by to spalać…\nKtoś mi wytłumaczy dlaczego pociąg w czerwonym prostokącie nie pojedzie trasą zaznaczoną czerwoną linią tylko czeka w korku? Jak kliknąłem ręcznie to jest przejazd.\nOj coś mi się wydaje że ten main bus może być kłopotliwy. Najgorsze jest to że w sumie nie wiem jakie dokładnie rzeczy powinny się na tym main busie znaleźć, bo chyba z połowa za chwilę okaże się totalnie niepotrzebna. +1\nNawiązując do dzisiejszego wpisu, postaram się nieco tutaj nakreślić odpowiedź na pytanie @SSKW:\n@zakopiak JAK KURWA\nNa początek background mojej sytuacji. Obecnie grywam speedrun nieco w stylu Any%, ale z użyciem przygotowanego wcześniej blueprinta bazy. Czyli nie do końca zgodnie z zasadami, ale jestem na etapie optymalizacji planu gry.\nZaznaczam, że mam ustawiony język angielski, więc taką terminologią z gry się posługuję.\nJeśli kogoś interesują dokładniejsze zasady speedrunów, to zapraszam na https://www.speedrun.com/Factorio\nTutaj tylko w skrócie powiem, że Any% oznacza:\n- cel - wysłanie rakiety (bez satelity),\n- dowolne ustawienia mapy,\n- można używać tylko blueprintów zrobionych podczas tej gry (tego się na razie nie trzymam).\nNo dobra, to skoro jeszcze nie do końca robię pełnoprawny speedrun, to póki co odpowiemy sobie na pytanie, jak zaplanować grę, żeby plan wykonać we w miarę sensownym czasie (6-7h za pierwszym podejściem z gotowym blueprintem jak najbardziej możliwe). A przynajmniej opiszę, jaką drogą ja się kierowałem.\nFactorio wydaje się być mocno skomplikowane, dlatego proponuję zacząć od podzielenia całości na kilka niezależnych kroków/segmentów. Ogólnie chcemy dotrzeć najpierw jak najszybciej do robotów konstrukcyjnych, a potem reszta.\nU mnie na początku te kroki to były:\n- red&green science + produkcja bardzo podstawowych rzeczy\n- trochę większy mall (z którego będą korzystać roboty)\n- blue science (w ramach tego rafineria u mnie na północy)\n- roboty (mając roboty robimy w mallu upgrade skrzynek do passive provider chest)\n- purple science\n- yellow science\n* Tip: do wysłania rakiety nie potrzeba military science!\nTe kroki można wykonywać niezależnie wcześniej wyliczając ile surowców będzie potrzebne na tym etapie i dostarczając je niezależnie do każdego segmentu bazy. Przy wymaksowanych surowcach łatwo znaleźć mapę, gdzie będzie się dało bez problemu narobić tyle minerów.\nNa załączonym screenie jest baza, którą ostatnio budowałem z czasem 3:41h. Jak widać nie robię żadnego busa, bo to ciężko szybko zbudować. Buduję linie surowców szeregowo i nad nimi produkuję rzeczy potrzebne do danego segmentu bazy.\nDo wyliczania zapotrzebowania i w ogóle planowania bazy polecam kalkulator https://kirkmcdonald.github.io/calc.html lub też mod Factory Planner ( na początku nieintuicyjny, ale większe możliwości niż ten online).\nNie wszystko oczywiście trzeba budować od razu w ramach danego segmentu. Np. rafinerię buduję najpierw tylko w kawałku, byle do robotów starczyło.\nCo do energii, wystarczy ograniczyć się do steam engine'ów. Pierwsze 2x20 boilerów napędam linią węgla, drugie 2x20 już solid fuelem zrobionym z light oil, bo to się opłaca najbardziej. Tylko mi wystarcza póki co. W razie czego łatwo szybko dobudować więcej na solid fuel, bo tego jest raczej pod dostatkiem.\nNa załączonym screenshocie moja baza ma już kilka modyfikacji od powyżej opisanej metody, tj. segmenty nie są w pełni niezależne. Ale o tym, jakie zrobiłem usprawnienia i jakie będę robić dalej, może napiszę już w innym wpisie ;-)\n- do labów jak najszybciej productivity modules lvl 1\n- do silosa prod modules lvl 3\n- polecam sprytny sposób na zaopatrywanie pieców w węgiel taki jak na screenie. Węgiel idzie underground beltem i jest zapodawany inserterami.\n- 1 yellow belt = 48 stone furnaces = 24 steel furnaces\n- energia oczywiście ratio 1:20:40\n- stal robimy przekazując płytki żelaza bezpośrednio z pieców je produkujące (ratio 1:1)\n- 1 transport belt = 30 electric miners, chyba że jest zrobiony research mining productivity, to się robi 2-4 mniej w zależności od poziomu.\nW następnych wpisach optymalizacje, które poczyniłem w ostatnich grach, lub też przyjrzymy się konkretnym elementom bazy. Jeszcze zobaczymy.\n#factorio #factoriospeedrun +13\nPodejście po urlopie i znów do przodu. 3:41, czyli 16 min szybciej, niż ostatnio ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nPora na grubszy refactor planu bazy.\nOgromną zaletą #factorio Industrial Revolution jest możliwość używania kruszonki jako podkładu. Od razu wszystko lepiej wygląda. Co prawda trochę zasobów na to idzie i na początku może boleć, ale na pewnym etapie tylko cieszy oczy.\nMAM TO. Zielone flaszki się robią wiec zaraz będzie epoka pary i prądu. Całość do zaorania i buduje jak człowiek #factorio +3\nKurde udało mi się. Ten jebniety industrial mod do #factorio to jest kosmos. Wszystko działa bez prądu i automatycznie. Jetsem z siebie dumny. Teraz tylko wszystkie dostępne badania a potem zaorac ¯\__(ツ)_/¯ +5\nZainstaluj Industrial Revolution mówili, będzie fajnie mówili… Wygląda to ciekawie, ale bez prądu, to daleko nie zajadę.\nNieInteresujSiee 2 tyg. temu\nMamy zwycięzce ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n#factorio #googletrends #ciekawostki +14\nW końcu sub 4h ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nA i tak mnóstwo rzeczy zjebanych w trakcie gry. Jak zwykle zapominam o prądzie i robieniu prod modułów do silosa na czas.\nthorin87 4 tyg. temu\nW końcu się wyśpię! └[⚆ᴥ⚆]┘ #factorio +8\nSzkoda że Polska nie była tak dobrze przygotowana do walki w '39 +7\n#factorio z Sea Block na bobach i angelsach dzień dziewiąty.\nRealizacja planów związanych z przebudową huty oznacza, że trzeba było trochę rzeczy przebudować. Zwinąłem więc całą fabrykę do skrzyneczek, powiększyłem wyspę i odbudowałem tyle, ile się dało w ograniczonym czasie. Kolejny etap to przywrócenie kruszarek i budowa huty z prawdziwego zdarzenia. Z tyłu głowy siedzi jeszcze pomysł, by zbudować dodatkową linię produkcji koksu, ale to zawsze można zrobić. Plany na razie bez większych zmian. Lista todo poniżej.\n+ powiększyć wyspę.\n+ usunąć obecną hutę z kamiennymi piecami\nDrugi run na tych samych zasadach, co poprzedni, tylko z drobnymi poprawkami planu i prawie godzinka szybciej. ( ͡° ͜ʖ ͡° )つ──☆*:・ﾟ\nFajnie to zaczyna wyglądać, gra zaczyna być bardziej poukładana i lepiej widać, gdzie są bottlenecki.\nTestowy run z nowym blueprintem bazy na 0.17. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nCzas 5:17:07 niby nie najgorszy i chyba mój najlepszy, ale widać było sporo rzeczy, które trzeba poprawić w samej bazie jak i taktyce.\nBędzie lepiej. ( ͡° ͜ʖ ͡° )つ──☆*:・ﾟ\nJak widać na screenie, zginąłem raz...\npokaż spoiler od swoich własnych granatów ¯\_\__(ツ)_/¯\nNowe grafiki zniszczonych obiektów i ciekawy mod\nWiesz, że dużo czasu już spędziłeś w tej grze jeśli automatyzujesz produkcję reaktorów atomowych +7\nNiedziela z #factorio\npokaż spoiler Boże oddaj mi życie\nTeoria kolejek kontra #factorio więcej będzie, w którym z najbliższych raportów. +1\nPierwszy raz wygrałem (╭☞σ ͜ʖσ)╭☞\nPo kilku sejwach w których zauważyłem jak bardzo spierdoliłem nastał czas na ostateczny :D\nW całej grze spędziłem 383 godziny xD\nOstatni sejw miał 141 godzin.\nZacząłem grać na wersji 0.16.51 i nie aktualizowałem gry do dziś. Moze troszke oszukałem bo ustawiłem surowce na wysoko i ze wróg nie atakuje pierwszy. Teraz czas na nową wersje która wprowadziła chyba duzo nowych rzeczy (nie czytałem changeloga) ale zobaczymy jak się będzie grało.\nPotrzebowałem do produkcji czerwonych płytek 400 assemblerów, wystarczyłyby po dwa moduły prędkości v3 na assembler i potrzebowałbym już tylko 200. Ale duże fabryki są fajne, więc zostałem przy 400 :D\nps. zauważyłem dziury na pasach doprowadzających materiały (╯°□°）╯︵ ┻━┻ znowu coś trzeba poprawiać ( ͡º ͜ʖ͡º) +4\nto jakiś bug ? liczy tylko co mam w ekwipunku, samochód pomija :/\nbrakuje 7 miejsc na miedź wtf?\n#factorio z Sea Block na bobach i angelsach dzień piąty.\nPostępy niewielkie, ale tylko wizualnie. Po pierwsze zamiana całego systemu produkcji zielonych alg na mk2 nie ma sensu. W przypadku ograniczeń w dostawie prądu bardzo szybko wszystko staje i trzeba ręcznie przerzucać peled, by zaczęło działać. Po drugie nic na szybko. Faktorio to nie jest gra o budowaniu fabryki, a o rozwiązywaniu problemów w sensowny sposób. Po trzecie zestaw modyfikacji powoduje, że trzeba umieć określać cele w realistyczny sposób.\n@Mati_Mateusz, nie zabije cię poziom skomplikowana, a nuda na początku. Dużo czekania mało budowania. Najwięcej jest frustracji, bo drzewo technologii ma dziwne cykle, co powoduje, że masz już jakieś ważne badanie, ale nie możesz nic zrobić, bo czegoś jeszcze brakuje.\nPrzykład to farmy, które po odkryciu nie mają receptur. Podobnie kompost pojawia się później niż gleba i rolnictwo, a bez niego nie da się uruchomić upraw.\nDobra kończę grać, bo zaczynam wymyślać dziwne rzeczy xD\npokaż spoiler jutro rano dostawię beacony i będzie zapier#alało aż miło :D\npokaż spoiler potem dostawię liczniki żeby sprawdzić ile to daje\npokaż spoiler no i właśnie tak z tym Factorio jest xD cały czas coś się dodaje - masakra :D\nSea block. Piasek już się produkuje, więc dalej będzie z górki #factorio +3\nTo #factorio mnie prześladuje! (╯°□°）╯︵ ┻━┻\n#slaythespire #gry +1\n#pdk #factorio +5\n#factorio #gry #elektronika #komputery #pcmasterrace #ciekawostki #programowanie +222\n#gry #slub +38\nNiestety z istnienia 3 zasady zdałem sobie sprawę trochę późno więc zdarzają się zacięcia ale to tylko mój błąd. Ogólnie polecam ten sposób budowy bazy bo jest prosty, bardzo wydajny pod względem miejsca, no i co najważniejsze wygląda zajebiście +6\n#factorio #heheszki +16\nHeyaeyaeya 2 mies. temu\nWstawiam smelter do oceny ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nNie chciałem brać z neta, więc zrobiłem po swojemu - da się coś optymalniej? Zostawiłem sobie od razu miejsce na elektryczne piece, bo chyba są większe\nI cyk kolejny serwer zrobiony.\nNiemal 15h na ribbon world - całkiem nieźle @zakopiak ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nNa jaki serwer teraz macie ochote?\nNapiszcie w komentarzu i jeszcze dzisiaj uruchomię to co chcecie!\nZapraszamy do nas na #factoriofabrykazboza:\nZastanawiam się czy te bocznice zaznaczone czerwonymi kreskami przecinające się na rondzie nie będą generować jakichś problemów? Chciałbym ten sam schemat użyć w innych miejscach ale gdyby coś było źle to spory przypał by był, tak że są dobrze semafory ułożone itp?\nCo jest lepsze, to po prawej czy lewej? #factorio\nDotarłem! Złoża mają już odpowiednią ( ͡° ͜ʖ ͡°) wartość. Kusi mnie żeby dalej jechać moim mega pociągiem (185 wagonów) w poszukiwaniu jeszcze większych złóż, ale centralnie nie chce mi się już :( Zużyłem ~56 000 torów kolejowych a w zapasie mam jeszcze 260 000. Tylko te wymijanie kamieni i drzew centralnie mnie wku*wia :/ Bo co jakiś czas trafiam na coś i muszę się znowu rozpędzać. No chyba, że ktoś poratuje jakimś modem, który pozwala przeniknąć przez takiego przeszkody, ale nie chcę tracić osiągnięć w grze.\nTo tyle :) czas zakładać trzecią bazę.\nPozdrawiam #gry #factorio i miłej soboty życzę\nps. Jakby ktoś się pytał to zabrałem tylko najpotrzebniejsze rzeczy xD +5\n4. Zawsze gram na mapie z pokojowymi robalami +64\nŁolaboga w końcu xD jeszcze tylko pakiet wojskowy, wynajdę do końca wszystkie niezbędne rzeczy i...\npakuję całą bazę do mega pociągu i przenoszę się do trzeciej bazy :D\nDruga, aktualna baza miała być taką Ą Ę ale klasycznie szybko odpuściłem i zacząłem robić spaghetti, olałem pociągi i taki tam inne ładne kwestie :P\nTylko pytanie teraz: jak szybko spakować bazę? zrobić planner dekonstrukcji pomijający roboporty i słupy energetyczne? Czy może jakoś to zniszczyć i się przenieść? Albo zostawić po prostu w pizdu wszystko? I po prostu przenieść się z niczym? O! to jest plan! Taki prawie świeży start :D\nMam nadzieję, że ups'y nie ucierpią za bardzo na tym.\nPozdrawiam wszystkich z tagu #factorio (ʘ‿ʘ) +29


Krótki kurs historii dopłat | Przegląd\nAutor: Marek Czarkowski\t| Luty 7, 2010\nO czym hazardowa komisja śledcza wiedzieć nie chce\nNo daj mi, Derdziuk, wódki, no, co ci to stanowi? Ja nie mogę, muszę zawieźć tatowi – ten fragment utworu Kazika Staszewskiego zaciekawił posła Bartosza Arłukowicza, którego – jak podały media – “zjadała ciekawość, czy w tekście chodziło o urzędnika, który stanął przed komisją”.\nApetyt posła naprawdę został zaspokojony. Były szef Rządowego Centrum Legislacyjnego, Zbigniew Derdziuk, zeznał, że w stanie wojennym nie dał Kazikowi kartki na wódkę, bo: “Brat planował wesele na wiosnę”!\nNie pierwszy raz śledczy badający kulisy afery hazardowej pogrążyli się w oparach absurdu. Z poselskich oczu zniknął jeden z celów komisji – ujawnienie nieprawidłowości w procesie stanowienia prawa. I trudno się dziwić. Nie trzeba szczególnych kwalifikacji, by szukać źródeł przecieku w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów według scenariusza Tusk – Drzewiecki – Rosół – Sobiesiakówna – Sobiesiak lub na podstawie billingów badać stopień fraternizacji polityków Platformy Obywatelskiej z przedstawicielami biznesu. Wszystko to coraz bardziej przypomina casting na stanowisko prokuratora rejonowego w Pcimiu – gdyby takowa prokuratura istniała.\nObawiam się, że członkowie komisji nie wiedzą nawet, na czym polegał mechanizm poboru słynnych dopłat, o rezygnację z których tak zabiegali biznesmeni. Choć wyjaśnienie motywów, którymi kierowali się urzędnicy resortu finansów, forsując pomysł objęcia nimi większości gier hazardowych, ma istotne znaczenie dla zrozumienia tego, co działo się wokół ustawy.\nKomisji nie interesują też szczegóły działalności grup przestępczych w branży hazardowej i rozmiary szarej strefy. Lecz po co drążyć, skoro świadkowie przyznają, że ich wiedza na ten temat pochodziła… z amerykańskich filmów?\nZ opublikowanego ostatnio Biuletynu Statystycznego Służby Celnej wynika, że między I a III kwartałem 2009 r. przeprowadzono 15.924 kontrole doraźne w punktach gier z jednorękimi bandytami, w których zainstalowanych było 55.047 urządzeń. Zabezpieczono 438 nielegalnych automatów i wszczęto 175 spraw karnych skarbowych. Czy to dużo? Nie wiadomo.\nMinister finansów Jan Vincent Rostowski pytany przez posła Franciszka Stefaniuka (PSL) o rozmiary szarej strefy w hazardzie nie był w stanie udzielić precyzyjnej odpowiedzi.\n– 3 procent to 3 procent – odparł Stefaniukowi.\nWykazał się też niewiedzą na temat przypadków prania pieniędzy przez spółki działające w tym obszarze.\nSkładający zeznania dzień wcześniej wiceminister finansów Jacek Kapica powiedział członkom komisji, że od 2003 r. liczba nielegalnie działających automatów systematycznie spadała, a w 2009 r. na ponad 55 tys. tych urządzeń służby celne zatrzymały 500. Resort oceniał szarą strefę na 1%!\nJednocześnie minister dodał, że po wejściu w życie rozporządzenia z 24 lutego 2009 r., zmieniającego obowiązujące zasady sprawdzania funkcjonalności automatu na okoliczność kumulacji i stawki wygranych (chodzi o tzw. możliwość kumulacji), przekraczanie dopuszczalnych ustawą norm dotyczyło 71% automatów. Rzecz w tym, że owe urządzenia otrzymały wcześniej certyfikaty i działały zgodnie z rozporządzeniami… Ministerstwa Finansów!\nIch właściciele stawiają pytanie, czy prawo może działać wstecz. Rzecz jest skomplikowana i zapewne kiedyś zostanie rozstrzygnięta przez sądy.\nW trakcie przesłuchań okazało się, że nie jest też prawdą, iż celem nowelizacji ustawy o grach i zakładach wzajemnych była chęć uchronienia Polaków przed uzależnieniami. Minister Rostowski przyznał, że z jego punktu widzenia główny był cel fiskalny. Przy czym pamiętajmy – dopłaty obciążałyby nie spółki hazardowe, lecz graczy – czyli obywateli!\nW wydanej w 2008 r. książce “Wielka kumulacja. Hazard, polityka i EURO 2012” dowodziłem, że przychody z hazardu w nowoczesnych państwach są uzupełnieniem systemu podatkowego. Rząd może bowiem sięgać tylko do kieszeni tych, którzy mają pieniądze. Jesienią 2009 r. Jarosław Kaczyński w wywiadzie udzielonym Monice Olejnik wspomniał, że Prawo i Sprawiedliwość chciało “uspołecznienia” zysków z hazardu.\nApetyty rządzących były ogromne. Minister Michał Boni zeznał, że latem w rozmowach z minister Suchocką-Roguską padały kwoty od 500 mln zł do\n1,5 mld. Było po co się schylić. W ostatnich latach przychody (nie mylić z zyskami) spółek hazardowych gwałtownie rosły. W 2009 r. przychody całego sektora mogły sięgnąć 20 mld zł. Z czego ponad 10 mld przypadło niskiemu hazardowi.\nMinister koordynator służb specjalnych Jacek Cichocki, relacjonując spotkanie 14 sierpnia 2009 r. premiera z szefem CBA, Mariuszem Kamińskim, powiedział, że Donald Tusk oczekiwał, iż – “zmiany ustawowe dotyczące rynku hazardowego powinny pójść w takim kierunku, żeby zwiększyć obciążenia tego rynku jeszcze bardziej niż obecnie” – i dalej – “żeby myśleć o tym rynku jako o miejscu, które może być źródłem dodatkowych pieniędzy, pieniędzy do budżetu”.\nMożemy zaryzykować tezę, że przyczyną kłopotów firm działających w tym obszarze gospodarki był… ich sukces. Zdaniem polityków za dużo zarabiały i tym ściągnęły na siebie ich uwagę.\n“Nie ma takiego okrucieństwa ani takiej niegodziwości, której nie popełniłby skądinąd łagodny i liberalny rząd, kiedy zabraknie mu pieniędzy”, pisał w XIX w. francuski myśliciel i polityk Alexis de Tocqueville.\nCentralne Biuro Antykorupcyjne, ale też premier i jego otoczenie uznali, że najlepszym sposobem wyciśnięcia pieniędzy będzie rozszerzenie katalogu gier objętych dopłatami. Tymczasem można było podnieść podatki. I to już w 2008 r. Dlaczego tego nie zrobiono? Nie wiemy. A komisja nie pytała o to ani ministra Rostowskiego, ani wiceministra Kapicy. Śmiem twierdzić, że nie byłoby afery hazardowej, gdyby uczestnicy sporu na temat wyższości dopłat nad podwyżką podatków sprowadzili rzecz do nudnego sporu o kształt rozwiązań podatkowych.\nWideoloterie kontra niski hazard\nForsowanie przez resort finansów dopłat w kolejnych wersjach projektu ustawy hazardowej uruchomiło procesy, których urzędnicy nie byli w stanie przewidzieć. A tym bardziej kontrolować. Jeśli chce się zrozumieć, dlaczego Ryszard Sobiesiak i Jan Kosek mówili między sobą, że “dopłaty to śmierć”, wystarczy sięgnąć do “Informacji o realizacji ustawy o grach i zakładach wzajemnych” z lat 2005, 2006, którą minister finansów przesłał do Sejmu. Na stronach 9-10 znajdziemy informację, że spółki Sobiesiaka – Golden Play i Koska – Filmotechnika zajmowały się zarówno organizacją gier w salonach, jak i tzw. niskim hazardem.\nW ustawie o grach i zakładach wzajemnych przewidziano inne obciążenia podatkowe dotyczące salonów, a inne dotyczące niskiego hazardu. Salony płaciły 45-procentowy podatek od gier (dziś jest to 50%) plus inne przewidziane prawem obciążenia. Właściciele automatów o niskich wygranych zaś zobowiązani byli do odprowadzania równowartości 180 euro od każdego urządzenia, plus innych podatków.\nPomysł resortu finansów objęcia gier hazardowych 10-procentowymi dopłatami oznaczał dla spółek prowadzących salony gier poważny wzrost obciążeń. Stąd zdanie: “dopłaty to śmierć”. Stąd mało wybredne uwagi dotyczące wiceministra Kapicy. Sobiesiak i Kosek musieli też wiedzieć o planach Totalizatora Sportowego wprowadzenia w Polsce wideoloterii. Były one bowiem szeroko relacjonowane przez media. Ich realizacja zagrażała interesom należących do nich spółek.\nNie jest tajemnicą, że narodowy monopolista w dziedzinie gier liczbowych co najmniej od 2006 r. intensywnie zabiegał o uruchomienie wideoloterii. Wiemy, że konieczna była zmiana ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wiemy, że za rządów PiS w spółce powstał gotowy projekt takiej nowelizacji. Wiemy, że w Polsce toczyła się walka o kształt rynku hazardowego. Wiemy, że zaangażowane były w nią poważne siły. Było tylko kwestią czasu, gdy rywalizacja ta przeniesie się na scenę polityczną.\nDziś, gdy słuchamy zeznań Zbigniewa Chlebowskiego i Mirosława Drzewieckiego, dostrzegamy, że dysponują oni rozległą wiedzą na temat meandrów prac legislacyjnych, jakie w resorcie finansów toczyły się w latach 2008-2009. Widzimy, jak perfekcyjnie są przygotowani. Gdyby mieli taką wiedzę na początku października 2009 r., nasze postrzeganie tzw. afery hazardowej byłoby inne.\nAle też inna byłaby ocena dokonań Ministerstwa Finansów. Moim zdaniem prace nad ustawą przebiegały w atmosferze chaosu. Minister Rostowski nie interesował się tym, nad czym pracował wiceminister Jacek Kapica. Moim zdaniem on także nie do końca orientował się, w czym rzecz. Główny zaś ciężar prac spoczywał na barkach wicedyrektor Departamentu Służby Celnej, Anny Cendrowskiej, i podległych jej urzędników.\nCo powie Unia\nKtóry z członków komisji śledczej zna nazwiska Janusza Odziomka i Jolanty Bogdanowicz? A to ich nazwiska figurują pod uzasadnieniami kolejnych wersji projektu nowelizacji ustawy. To ci urzędnicy mieli realny i przemożny wpływ na kształt rozwiązań legislacyjnych. Wolno przypuszczać, że to oni wpisali dopłaty do projektu. I bronili tego zapisu. Jeśli rzeczywiście komisja śledcza chciałaby dowiedzieć się, jak przebiegały prace – winna wezwać ich jako świadków. I zapytać, na czym polegała przewaga dopłat nad podwyżką podatków. Nie wiemy też wiele na temat analiz ekonomicznych, jakimi posługiwał się resort finansów, proponując dopłaty. Pytany, kto był ich autorem, minister Rostowski odparł: “Jeśli dobrze pamiętam z tego, co mówił pan minister Kapica wczoraj, [była ona sporządzona] w Polskiej Akademii Nauk. Przekazał do naszego departamentu PF [Departament Polityki Finansowej, Analiz i Statystyki – przyp. MCz], który jest departamentem analiz ekonomicznych i statystycznych, i oni wyrazili opinię na temat tej analizy”.\nMinister Michał Boni powoływał się na analizy przygotowane przez ministra Jacka Kapicę, lecz nic nie wiemy o ich jakości. Rządzący każą nam wierzyć, że były one niemal doskonałe. Pamiętam informację podaną jesienią przez “Dziennik” – z powołaniem się na ministra Kapicę – że odsetek uzależnionych od hazardu oscyluje wokół kilku procent grających. Szybko się okazało, że dane te dotyczą nie Polski, ale… Szwecji. Podobnych przykładów – delikatnie mówiąc – nieścisłości było więcej. Dotyczyły one głównie oskarżeń o związki właścicieli spółek działających w branży hazardowej z przestępczością zorganizowaną. Premier Tusk, stając na czele krucjaty antyhazardowej, potrzebował argumentów. W klimacie politycznej wojny rozpętanej jesienią ub.r. jakakolwiek rzetelna dyskusja na temat rozwiązań podatkowych dotyczących hazardu stała się niemożliwa. W efekcie większość sejmowa przyjęła restrykcyjną ustawę, która nie tyle ograniczyła dostęp młodych ludzi do gier hazardowych, ile zmieniła kształt rynku.\nSpółki zajmujące się niskim hazardem, które w ostatnich latach szybko się rozwijały, czekają dziś na decyzje Komisji Europejskiej w sprawie zgodności uchwalonej w listopadzie ustawy o grach hazardowych z ustawodawstwem Unii.\nWideoloterie zostały wykreślone z ustawy i na razie nie ma szans na ich wprowadzenie. Nie można jednak wykluczyć, że w przyszłości ustawa hazardowa nie zostanie znowelizowana i wrócą one w wielkim stylu. Rząd potrzebuje pieniędzy. A konkurencji nie będzie.


eDarling » Historie miłosne » Miłość od pierwszego wejrzenia » Lucyna i Paweł\nPo zalogowaniu sie na portalu randkowym eDarling.pl poznawałam wiele osób, wśród nich był też Paweł. Napisał do mnie pierwszy, potem Wysłałam mu kilka pytań i tak się zaczęło.\nW ciągu jednego dnia zdążyliśmy wymienić się numerami telefonu, po czym… Zepsuł mi sie komputer! Pomyślałam że to koniec naszej znajomości, bo kto będzie tracił czas na dzwonienie do dopiero co poznanej osoby.\nZanim doszło do pierwszego spotkania, prowadziliśmy długie rozmowy telefoniczne. Poznaliśmy się w kwietniu, spotkaliśmy się pierwszy raz w maju, a w czerwcu przedstawiłam Pawła mojemu ojcu.Spotykalismy się w weekendy, bo dzieliło nas 60 km.\nWe wrześniu postanowiliśmy zamieszkać razem u jego rodziców, w październiku się zaręczyliśmy, ale ponieważ los nam nie sprzyjał, musieliśmy się wyprowadzić. Przenieśliśmy się do mojego ojca, jednak tam też nie było nam pisane zostać. Po 4 latach udało nam się w końcu wynająć własne mieszkanie. Jesteśmy szczęśliwi! Wiem, że mogę liczyć na Pawła w każdej sytuacji w jakiej się znajdziemy. W chorobie, czy w zdrowiu, w bogactwie i w biedzie.\nŻyczę każdej, by znalazła tak wspaniałego partnera życiowego, jak ja znalazłam dzięki Waszemu portalowi. Od naszego poznania do dziś minęło prawie 6 lat, a 6 grudnia o godz. 14:00 odbędzie się nasz ślub;)\nJesteśmy szczęśliwi! Wiem, że mogę liczyć na Pawła w każdej sytuacji w jakiej się znajdziemy. W chorobie, czy w zdrowiu, w bogactwie i w biedzie.


ETJA Olej z WIESIOŁKA 50 ml\nOlej tłoczony na zimno z wyselekcjonowanych nasion wiesiołka dwuletniego. Zawiera znaczne ilości kwasu gamma linolenowego (GLA), kwas omega-6 oraz witaminę E. Działa przeciwzapalnie, bakteriobójczo, reguluje poziom nawilżenia skóry, przemianę komórkową oraz pracę gruczołów łojowych. Łagodzi swędzenie, usuwa toksyny, chroni przed wolnymi rodnikami oraz uelastycznia skórę. Polecany szczególnie dla osób z trądzikiem, egzemami, oraz wypryskami skórnymi. Olej z wiesiołka poprawia kondycję włosów. Wzmacnia cebulki włosowe oraz pobudza proces powstawania nowych zapobiegając łysieniu. Doskonały do każdego rodzaju skóry.\nStosować bezpośrednio na skórę. Kilka kropli (3-5) rozcierać opuszkami palców na oczyszczonej skórze twarzy.\nDodatek do uelastyczniająco-ujędrniającego masażu ciała oraz twarzy.\nLeczniczo-ujędrniająca kąpiel. Do wanny wypełnionej 1/3 ciepłej wody wlewać ok. 10 ml oleju (łyżka stołowa).\nBezpośrednie stosowanie na włosy lub jako dodatek do odżywek do włosów.\nDodatek do kremów jako substancja aktywna, działanie przeciwzmarszczkowe.\nOlej z wiesiołka BIO firmy Etja, jest wytwarzany z surowców ekologicznych i w 100% naturalny. Posiada certyfikat BCS DE-ӦKO.\nOlej tłoczony na zimno z wyselekcjonowanych nasion wiesiołka dwuletniego. Zawiera znaczne ilości kwasu gamma linolenowego (GLA), kwas omega-6 oraz witaminę E. Działa przeciwzapalnie, bakteriobójczo, reguluje poziom nawilże\nKod produktu 5908310446721


Dokuczliwe owady - Forum portalu GOŁĘBNIK.PL\nPost autor: hubert1109 » wt maja 22, 2012 10:41 am\nWitam wszystkich.Macie jakiś rady jak pozbyć się z gołębnika tych cholernych muszek.U mnie jest ich plaga gołębie ledwo dotkną dach i znowu góra bo ich gryzom.A bezbronne młode są tak pogryzione że krwawią i w oczy im wchodzą.Jak ich wypędzić z gołębnika?\nRe: Dokuczliwe owady\nPost autor: major1233 » wt maja 22, 2012 11:06 am\nWitam. W gołębniku mam płytkę na owady ,taka jak w domu.\nPost autor: darecki » wt maja 22, 2012 11:57 am\nPowieś w gołębniku choinki zapachowe do samochodu o zapachu WANILIIIIIIIIIIIII\nPost autor: dred » wt maja 22, 2012 12:43 pm\nBo gołębnik trzeba sprzątać, a nie wietrzyć to samo cele lęgowe do "gówna" to i muchy ciągną .\nPost autor: major1233 » wt maja 22, 2012 1:47 pm\nWitam,a Darek choinki wiesza.\nPost autor: arbiter » wt maja 22, 2012 2:06 pm\nJa mam choinkę ze świąt i nie działa... może dla tego, że z bombkami ?\nPost autor: krzysiek » wt maja 22, 2012 5:47 pm\nNie, to dlatego, ze te "bombki" w święta opróżniłeś. Wiadomo, że z próżnego i Salomon nie naleje.Ja na razie na robactwo w gniazdach i innych zakamarkach z powodzeniem stosuję liście orzecha i łodygi mięty. Wiele dobrego słyszałem o tytoniu, dlatego zasadziłem kilkadziesiąt sadzonek. Zobaczymy , jak w przyszłym sezonie lęgowym mi to poskutkuje.\nPost autor: hubert1109 » wt maja 22, 2012 8:32 pm\nTo nie jest kwestia czystości gołębnika przynajmniej w przypadku muszek,ponieważ one piją krew więc zwabiają ich młode nie opierzone z cienką skórą,a nie odchody gołębi.\nPost autor: krzysiek » wt maja 22, 2012 9:11 pm\nZ doświadczenia wiem, że zarówno piórojady, ptasie wszy muszki i inne dziadostwo skutecznie odstrasza liść orzecha włoskiego, mięta i tytoń. Niektórzy twierdzą, że młode gałązki brzozy także.\nPost autor: Dispar » wt maja 22, 2012 9:11 pm\nZacznij sprzątać w gołebniku to się ich pozbędziesz. Dorosły owad składa jajeczka w odchodach gołebi a larwy w kolejnym etapie rozwoju przenoszą się na gołębie młode. W gołebnikach sprzatanych systematycznie tego problemu niema. Wystarczy nawet regularnie usuwać kał zgromadzony wokół misek lęgowych z młodymi gołebiami a mocno ograniczy to ten problem.\nPost autor: hubert1109 » śr maja 23, 2012 11:41 am\nMasz rację że w gołębniku trzeba sprzątać regularnie.Ale choć by było w nim czyściutko to te muszki i tak będą dokuczać gołębią,ponieważ przez najbliższe dwa tygodnie do puki nie będzie jakiejś ulewy to ich będzie coraz więcej a coś jeść muszą a młode gołębie to łatwy dostęp do krwi.Bez tego co mówi krzysiek się nie obejdzie,przynajmniej w moich strona jest tego plaga.\nPost autor: darecki » śr maja 23, 2012 1:15 pm\nChłopie czy Ty mnie słuchasz\nMocny zapach WANILII je odstrasza .\nChłopaki sobie robią jaja z tymi choinkami,ale ja to stosuję co roku .\nMoje gołębniki sprzątane są dzień w dzień i teksty ,że gówno przyciąga meszki trochę mnie rozbawiło.\nRok w rok ,koniec maja początek czerwca dziadostwo się pojawia .\nJa Ci dobrze radzę\nPost autor: arbiter » śr maja 23, 2012 1:21 pm\nPO rządzi a nie choinki\nWanilia działa to fakt liście orzecha też ale moim zdaniem najlepsze są płytki Globola kupowałem kiedyś inne i jakieś słabsze były.\nPost autor: Jarek Siedlecki » śr maja 23, 2012 7:45 pm\nA co koledzy nowego polecacie na pasożyty zewnętrzne? Zrobiło się upalnie i piórojady namnażają się błyskawicznie.\nPost autor: krzysiek » śr maja 23, 2012 8:19 pm\nJa na wyściółkę gniazd stosuję wysuszone łodygi mięty i liście orzecha włoskiego, kolega polecił mi też łodygi tytoniu. Piórojadów czy innych insektów ani śladu.\nPost autor: Dispar » śr maja 23, 2012 10:14 pm\nMoje gołebniki są sprzątane 2 - 3 razy w tygodniu i nie widziałem tego na oczy już 20 lat. Poczytaj sobie czym żywią się wczesne stadia preimaginalne meszek. W Polsce jest ich prawie 50 gatunków i weż pod uwagę, że entomologia to moje główne hobby .\nOstatnio zmieniony śr maja 23, 2012 10:40 pm przez Dispar, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Happek » śr maja 23, 2012 10:17 pm\nJa na robale czepiałem właśnie taką płytkę na owady BROS. Tylko że nie zdejmowałem z niej całkiem tej folii a tylko kawałek rozcinałem, raz jak gołębie zwaliły tą folię w gołębniku tak śmierdziało tą chemią że zastanawiałem się czy oby nie zaszkodzi to gołębiom dlatego proponuje uważać na to.\nJeśli darecki nie robi sobie jaj, to jego sposób może być całkiem dobry, wanilia chociaż gołębi nie potruje.\nPost autor: Dispar » śr maja 23, 2012 10:40 pm\nO skutecznym działaniu wanilii w odstraszaniu owadów na forum pisano już dawno.\nPost autor: dred » czw maja 24, 2012 8:50 am\nNa pasożyty zew . iwermektyna 2 krople na kark lub jedna pod skrzydło, a druga na kark i po pasożytach spokój na długi okres\nPost autor: krzysiek » czw maja 24, 2012 8:59 am\nTak, ale nie można jej stosować u maleńkich młódków, a odpowiednie zioła w wyściółce gniazd także załatwiają sprawę, przynajmniej jeśli chodzi o młode.\nPost autor: major1233 » czw maja 24, 2012 10:04 am\nWitam.Na pasożyty zewn i wewnwtrzne stosuję Vetamectin.\nPost autor: dred » czw maja 24, 2012 10:25 am\nkrzysiek pisze: Tak, ale nie można jej stosować u maleńkich młódków, a odpowiednie zioła w wyściółce gniazd także załatwiają sprawę, przynajmniej jeśli chodzi o młode.\nTak Krzyśku, ale nie dopisałem że na ptaki opierzone takie już 4 tygodniowe można stosować. Vetamectin(właśnie jego stosuje) to właśnie jest Iwermektyna.\nPost autor: krzysiek » czw maja 24, 2012 12:21 pm\nDokładnie, też ten specyfik stosuję.\nPost autor: Jarek Siedlecki » czw maja 24, 2012 8:23 pm\nMój wet twierdzi, że ivermektyna ma zły wpływ na układ rozrodczy gołębi i w żadnym wypadku nie powinna być stosowana u młodych gołębi.\nPost autor: Garłacze :) » czw maja 24, 2012 10:15 pm\nNigdy nie słyszałem żeby ivermektyna miała jakiś zły wpływ na układ rozrodczy. Stosuję ją od lat (również u młodych) i wszystkie gołębie mam bardzo płodne\nCo do tych meszek to ja tam się nie za bardzo na tym znam, ale sprzątam gołębniki codziennie i jeszcze nigdy meszek ani jakiejś większej ilości owadów nie widziałem w gołębniku. Żadnych liści od orzecha, czy innych roślin nie używam a mam spokój z owadami, chociaż też słyszałem, że liście od orzecha mają działanie odstraszające na owady .


APCOA Parking Polska zarządza infrastrukturą parkingową w miastach: parkingami i strefami płatnego parkowania, a także jest operatorem parkingów przy szpitalach, biurowcach, hotelach i centrach handlowych.\nPlanujemy, doradzamy w zakresie analiz, opracowania koncepcji pod kątem prawidłowej organizacji ruchu oraz doboru sprzętu technicznego uwzględniając specyfikę obiektu i oczekiwania Klienta.\nZajmujemy się dostawą, montażem oraz serwisem technicznym systemów parkingowych. W tym zakresie współpracujemy z najlepszymi austriackim i niemieckimi producentami. Dostarczamy niezbędne materiały eksploatacyjne tj. bilety parkingowe, karty abonamentowe i inne.\nInstalacja i obsługa systemu monitoringu parkingów w zapisie cyfrowym oraz udostępnienie Klientowi materiałów archiwalnych zarejestrowanych przez system monitoringu.\nW celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego na terenie parkingu dostarczamy odpowiednie jego oznakowanie przy pomocy znaków pionowych i poziomych oraz wydzielamy miejsca dla osób niepełnosprawnych lub wyznaczonych przez Klienta. Dostarczamy system świetlny informujący o wolnych miejscach postojowych lub ich braku.\nOferujemy usługi reklamowo - marketingowe. Proponujemy powierzchnie pod reklamę wielkoformatową, powierzchnie na szlabanach oraz nadruki na biletach parkingowych. Organizujemy akcje marketingowe mające na celu rozpowszechnienie parkingu.\nGrupa APCOA PARKING jest wiodącym operatorem parkingów z ponad 50-letnim doświadczeniem w branży. Grupa zatrudnia 5 tys. pracowników i zarządza ok. 1,5 mln miejsc parkingowych w ponad 9.500 obiektach na terenie 12 europejskich krajów. Obsługiwane przez nas obiekty obejmują między innymi 1.800 parkingów miejskich i parkingów zlokalizowanych przy centrach handlowych, 400 hoteli, 150 szpitali i 58 portów lotniczych w Europie. APCOA konsekwentnie realizuje przyjęty model biznesowy asset light z niewielkim udziałem aktywów własnych i jako zaufany partner prywatnych i publicznych właścicieli nieruchomości maksymalizuje osiągane przez nich przychody i zyski.


Kawa, która wspiera podopiecznych - Ziarna Pełne Dobra. - Fundacja Dorastaj z Nami\nKawa, która wspiera podopiecznych – Ziarna Pełne Dobra.\nFundacja Dorastaj z Nami we współpracy z firmą Kawiarz.com przygotowała wyjątkowy produkt – Ziarna Pełne Dobra. To kawa z unikatową etykietą, stworzoną dla Fundacji.\nPrzedstawiamy Ziarna Pełne Dobra, efekt współpracy Fundacji Dorastaj z Nami i firmy Kawiarz.com. Współpracy, która zrodziła się z chęci dzielenia się dobrem. Tak powstały Ziarna Pełne Dobra, kawa z unikatową etykietą, której nazwa jest nieprzypadkowa. Ziarna naszej kawy są pełne dobra.\nDobra doznajemy czasem nie do końca o tym wiedząc. O nasze bezpieczeństwo dbają pracownicy służb publicznych, którzy niekiedy tracą życie lub zdrowie pełniąc służbę. My możemy w wyjątkowy sposób pomóc ich rodzinom, a zwłaszcza dzieciom. Wystarczy kupić kawę Ziarna Pełne Dobra, a 20% sprzedaży trafi do dzieci współczesnych Bohaterów.\nKawę pijemy codziennie, budzi w nas dobre emocje, dobrą energię, dobre pomysły. Kawa pomaga nam dobrze rozpocząć dzień. Pijąc kawę Ziarna Pełne Dobra z każdym łykiem czynimy dobro i pomagamy rodzinom Bohaterów.\nW kilku prostych krokach przedstawiamy, co zrobić, żeby dołączyć do naszej misji:\nWejść na stronę: www.kawiarz.com\nW menu wybrać zakładkę „Produkty”, następnie „Kawiarz Wspiera”\nKliknąć na etykietę „Ziarna Pełne Dobra”\nNastępnie wybrać jedną z 6 mieszanek kawy: Wyrafinowany Kawiarz, Alternatywny Kawiarz 2.0, Kawiarz Bez Wąsów, Rytuał Kawiarza, Porządny Kawiarz 2.0, Bezsenny Kawiarz 2.0. Polecamy mieszankę Wyrafinowany Kawiarz.\nWybrać rodzaj kawy, dostępna jest kawa ziarnista lub mielona.\nPomaganie może być bardzo proste! Kup kawę, pomóż dzieciom współczesnych Bohaterów.


Fryzjer - na co zwracać uwagę - PolykegPolykeg\nInstalacje automatycznego podlewania roślin w ogrodzie\nOpublikowane przez Mistrz katalogowania o 28 listopada, 2019\nPiękne i zdrowe włosy to nie wyłącznie efekt codziennej pielęgnacji, ale również relacja z odpowiednim fryzjerem. Specjalista powinien znać oraz odpowiadać na wymagania swoich klientów i ich włosów. Z tej przyczyny trafny wybór fryzjera jest tak istotny. Dbałość o włosy oraz umiejętności układania i strzyżenia to nie jedyne czynniki, które powinny być wzięte pod uwagę. Między innymi istotny jest również wygląd salonu oraz stosunek do klienta. Lepiej najpierw sprawdzić, niż ryzykować fryzjerską katastrofą. Na co trzeba zwrócić uwagę?\nOdpowiedni fachowiec nie ogranicza się jedynie do życzeń klientów, ale również jest w stanie im doradzić. Ocenia, które fryzury są możliwe do stworzenia na włosach w konkretnym typie, a które nie. Służy pomocą we wskazaniu właściwej pielęgnacji, a także dobierze fryzurę do charakteru, kształtu twarzy lub okoliczności. Sygnałem wskazującym kompetencje fryzjera są również dyplomy, które często można zobaczyć na witrynach internetowych lub bezpośrednio w salonie fryzjerskim. Co więcej, dobry fryzjer wciąż się kształci – uczestniczy w wykładach, szkoleniach zjazdach. Uzupełnia wiedzę oraz śledzi nowinki. I chętnie się tym dzieli.\nUmiejętności fryzjera bez wątpienia najbardziej ciekawią wszystkich klientów. Jeśli fryzjer posiada wiedzę, którą popiera dyplomami zazwyczaj powinien posiadać również umiejętności. Zdarza się jednak tak, że to, co fryzjer potrafi, nie zawsze pasuje każdemu z klientów. Czasami fryzjerzy słyną z mocnych, krzykliwych stylizacji, inni wyczarują fantazyjne upięcia, które sprawdzą się na przykład na ślub lub inne okazje. Należy więc nie tylko znaleźć fryzjera z umiejętnościami, ale tego, którego zdolności nam pasują. W tym celu warto poszukać opinii innych klientów, a także sprawdzić udostępnione zdjęcia, które ukazują wcześniejsze prace fryzjera.\nNieważne, ile czasu pochłonie wizyta w salonie fryzjerskim, każdemu zależy na tym, aby minął w sympatycznej atmosferze. Zazwyczaj fryzjerzy zabawiają klientów rozmową, jednak trzeba mieć na uwadze to, że pogaduszki mogą rozpraszać fryzjera, przez co będzie skupiać się na przekazywaniu historii, zamiast na stylizowaniu włosów. Tego rodzaju rozmów trzeba się wystrzegać, przede wszystkim wtedy, gdy fryzjer dużo narzeka na innych klientów albo na szefa, bo to może oznaczać słabą kulturę osobistą.\nCo więcej dobrze również zwrócić uwagę na to, jak wiele czasu fryzjer przeznacza bezpośrednio swoim klientom. Często fryzjerzy przyjmują jak najwięcej ludzi w krótkim czasie. Przez to oddają im zbyt mało uwagi. Zdarza się również, że jednym klientem zajmuje się kilka osób. Kto inny układa, kto inny strzyże włosy. W takich miejscach faktyczny kontakt z klientem jest minimalny, co może ujemnie wpłynąć na efekt końcowy. Im fryzjer ma większy kontakt z włosami, tym lepiej je zna oraz wie, czego potrzebują.\nWażna jest również komunikacja. Dobry fryzjer, doradza, słucha potrzeb, ale do niczego nie zmusza. Odpowiedni salon fryzjerski umożliwia też reklamacje w przypadku wpadki. Zdarzają się najlepszym, ale w zamian fryzjer powinien zaproponować obniżkę, naprawczy albo nawet zwrot pieniędzy.\nSalon fryzjerski to wizytówka fryzjera, dlatego jego wygląd jest niezwykle istotny. W tej dziedzinie podstawową rolę spełnia higiena salonu. W trakcie swojej pracy fryzjer stosuje te same narzędzia do obsługi wszystkich klientów. Z tego względu w porządnym salonie wszystkie sprzęty są dokładnie oraz systematycznie dezynfekowane i czyszczone. W wypadku, jeśli niefortunnie doszłoby do jakiegoś skaleczenia bezpieczniej byłoby, aby narzędzia były zdezynfekowane i nie przenosiły bakterii.\nWażne jest również to, w jaki sposób fryzjer dba o czystość salonu. Jeżeli na podłodze są nieuprzątnięte ścięte włosy albo na przykład rozlana w czasie mycia woda lub szampon to sygnał, że fryzjer nie jest zbyt porządny i lepiej go unikać. Dobry fryzjer tuż po skończeniu pracy, porządkuje salon przed przyjściem następnego klienta.\nTrzeba także zwrócić uwagę na sam wystrój. Salon powinien zapraszać klientów do wejścia i skorzystania z usług. Musi zatem być przytulny i ciekawy. Salony fryzjerskie, które odznaczają się szczególnym elementem łatwiej zostają w pamięci. Ciemne, przygnębiające salony raczej nie wzbudzają zaufania.\nO tym co decyduje, że salon fryzjerski jest świetny, a przyjmujący tam fryzjerzy są fachowcami, dowodzi również jakość produktów oraz sprzętu, które są tam używane. Ostrość nożyczek, maszynek lub brzytw wpływa na efekty działań fryzjera. Tępy sprzęt będzie niepewny i może przynieść więcej strat, niż pożytku. Im porządniejsze narzędzia, tym wyższa pewność i precyzja. Nawet największe zdolności fryzjera nie pomogą, jeśli sprzęt jest kiepski.\nDobrze jest także spojrzeć na to, jakie produkty są używane przez fryzjera. Profesjonalne kosmetyki fryzjerskie są o wiele lepsze od tych ogólnodostępnych, pochodzących z drogerii produktów. W ich składzie jest wyższe stężenie elementów aktywnych i odżywczych. Co więcej wiele z nich ma lepsze pochodzenie – na przykład zawierają faktycznie naturalne ekstrakty. To oznacza, że są skuteczniejsze i bardziej bezpieczne.


W środę wieczorem mistrzyni UFC zdobyła nagrodę ESPY dla najlepszego zawodnika/zawodniczki w sportach walki. W wyścigu po trofeum pokonała m.in. Mayweathera, a podczas odbierania nagrody nawiązała do długiej historii przemocy domowej, która ciągnie się za bokserem, stwierdzając, że jest ciekawa, jak czuje się Mayweather dla odmiany pobity przez kobietę.\nRousey podkreśla, że najlepszy pięściarz świata ma wiele za uszami, ale może jeszcze wyjść na ludzi.\n- Jest to możliwe, tyle że nie widzę, aby się w jakikolwiek sposób starał, aby zdobyć odkupienie - powiedziała, dodając, że wzorem dla Mayweathera powinien być inny mistrz pięści, Mike Tyson. - Mike to świetny przykład, przez lata ciężko pracował, żeby stać się lepszym człowikiem. Spłacił dług wobec społeczeństwa, tracąc przy tym niemal wszystko co miał. Podziwiam takie podejście. Mike zdobył mój szacunek jako człowiek. Mam nadzieję, że Mayweather kiedyś dorośnie i będzie kimś takim jak Mike Tyson.\nData: 17-07-2015 14:07:22\nOdkupienie??? Z co? Facet daje na cele dobroczynne, jest zawsze lojalny wobec swoich ludzi. Jest bogaty i ustawiony, nie ma stadka byłych żon pijawek, którym płacic musi pieniądze. Za co on ma pokutowac? Za to, że przewrócił na ziemie i wykręcał ręce matce swoich dzieci, bo go zdradzała? Albo, że obsrał w mediach swoją byłą narzeczoną, bo dokonała aborcji na jego dzieciach? Mayweathera zawsze obsrywają, a media to podłapują.\nNiech ta szczota z UFC pilnuje własnego krzywego nosa, a nie wściubia go w życie Floyda.\nData: 17-07-2015 14:26:44\nBabie się chyba coś pomyliło. O ile wiem to Meywether może być przykładem jak sobie zaoszczędzić kasę na emeryturę, w przeciwieństwie do Tysona.\nData: 17-07-2015 14:29:16\nWidać, że laska ma kompleks mniejszości, bo cały czas stara się podbudować ego oczerniając (bezskutecznie) FMJ.\nData: 17-07-2015 14:32:27\nPierdoli straszne głupoty ta dziewczynka.\nData: 17-07-2015 14:41:03\nA co mnie on obchodzi poza ringiem jego zycie jego sprawa .\nData: 17-07-2015 14:52:12\nNic dodać nic ująć, sam chciałem to napisać.\nData: 17-07-2015 14:58:39\nCzyli, że Mayweather też powinien zostać alkoholikiem i kokainistą i przetracić cały majątek? :) O jakim długu wobec społeczeństwa ona mówi? Poza tym co z długą historią przemocy domowej i pozadomowej, która ciągnie się za Tysonem? Być może w gwałt go wrobili, ale Mike miał mnóstwo innych ekscesów, choćby ten epizod gdy Tyson wspominał, że najlepszy cios jaki kiedykolwiek wyprowadził, to był ten który wylądował na byłej żonie:\n""It was when I fought Robin in Steve Lott's apartment. She really offended me and I went BAM. She flew backwards, hitting every wall in the apartment," Tyson recalled. "That was the best punch I've ever thrown in my entire life.""\nJasne, że się zmienił na starość, ale to jest wciąż facet z ogromnymi problemami, o czym można się przekonać choćby z jego najnowszej biografii. Wciąż walczy z nałogami i własnymi kompleksami. Nie powiedziałbym, że to dobry pomysł "być takim jak Tyson", z całym szacunkiem dla Mike'a.\nData: 17-07-2015 15:26:37\nTyson to kmiot jako człowiek, w porównaniu do Floyda.\nData: 17-07-2015 15:27:15\nFMJ pobił tą swoją żonę w końcu czy tylko jakoś tam naruszył jej cielesność jakimś tam obezwładnieniem?\nA że się su.e należało to inna bajka.\nJak by ją chciał zbić to wyglądała pewnie jak riana po walce z tym czarnym raperem.\nData: 17-07-2015 17:07:32\nniesamowite, temat o Mayweatherze i wszyscy go bronią. zapisuję w ulubionych :-)\nData: 17-07-2015 18:01:11\nGdyby Tyson miał otoczenie i rozum Mayeweathera to w wadze ciężkiej królował by długie lata,,ciągle czekam na narodziny nowego mistrza pokroju Tysona,to był fenomen i unikat który chyba już nigdy się nie powtórzy,,bo zdobyć mistrzostwo wagi ciężkiej w wieku 20 lat,,kiedy waga cięzka była usłana prawdziwymi bombardierami to wyczyn galaktyczny..Zaden z dzisiejszych mistrzów tym bardziej Floyd nie jest obdarzony nawet cząstką talentu jaki posiadał Mike Tyson!Oglądając walki Tysona w primie wielu stwierdzało fakt że ten człowieknie jest z naszej planety....\nData: 17-07-2015 18:05:33\nMayweather jest przykladem jak pomnazac pieniadze,a Tyson jak je tracic. Chyba Rousey boli to,ze Mayweather trzepie taka kase.Mimo ,ze ona tez groszy nie zarabia ,to to chyba nuta zazdrosci jest.\nData: 17-07-2015 18:12:24\nFloyd sypnij jej jakimś groszem... baba ma ból d#py, nie zarobi tyle żyjąc parę razy...\nData: 17-07-2015 18:24:34\ndywizjon303 :V to ze lubisz Tysona a za Floydem nie przepadasz to prosze Cie nie wypisuj takich bzdur.\n"Zaden z dzisiejszych mistrzów tym bardziej Floyd nie jest obdarzony nawet cząstką talentu jaki posiadał Mike Tyson!" lol\nBarkley00 git wypowiedz.\nData: 17-07-2015 18:26:23\nData: 17-07-2015 18:27:50\nsam sobie wypracowal.i zycze wszystkim zeby zrobili jak juz sa tacy wspaniali.normalnie.to co on.nawet czy nasz michalczewski.golota.\nData: 17-07-2015 18:29:57\nRousey chodzi o to że FMJ jest cwelem i palantem bez honoru.... A wy o kasie....\nData: 17-07-2015 18:30:48\nNie lubię Floyda, bo to chuj. Przynajmniej ja go tak widzę. .Jego asystentka w swojej książce pisała, że zagroził gwałtem swojej ex. Dokładnie jego ochrona miała robić to po kolei. Jego syn potwierdza. Czy jednak to prawda czy tylko część image? Nie wiem. Wiem natomiast, że Ronda nie doszła do tego w mma, do czego on w boksie. Do tego wygrał z Mannym uczciwie i nie ma co do tego wątpliwości. Pacmanem jestem bardzo rozczarowany i nie jego walką, tylko wymówkami. FMJ - obecnie najlepszy bokser. TBE raczzej nie, ale to już pozostawiam specom od gdybologii takim jak Rollo.\nData: 17-07-2015 20:03:53\nWypowiedź Rousey ozdobiona zdjęciem Floyda...\nData: 17-07-2015 20:14:05\nttrroonnkk,,,,,,,,,,,,twierdzisz że Floyd to większy talent od Tysona???człowieku nie kompromituj się na tak poważnym portalu.\nData: 17-07-2015 20:56:47\nLiczy się tylko ciężka praca i to co każdy się wyuczył\nData: 17-07-2015 21:04:07\nFloyd siedzial w pojedynczej celi, wiec cwelem na pewno nie jest. o ile w ogole wiesz co slowo cwel oznacza.\nData: 17-07-2015 21:38:17\nCo niektorzy chyba nie rozumia o czym mowi Ronda. Bo napewno nie chodzi jej o kase.\nAle zawsze mozna sie ponapinac w obronie idola.\nData: 17-07-2015 22:44:30\nW tej chwili to ty się kompromitujesz...\njeżeli patrząc na osiągnięcia obu to Floyd pobija Tysona....\nTyson to głupek a Floyd ma olej w głowie...\nSportowo są to zawodnicy bardzo sie różniący,ale każdy z nich w innym bądź podobnym elemencie do boksu mają talent...Floyd przez 18lat utrzymuje sie na szczycie i pokonał niemal całą czołówke a Tyson bo swojej bunczucznej młodości bardzo szybko się stoczył...Tyson nawet przez 5lat nie był mistrzem a Floyd jest już przez 18 lat...Tu nie chodzi o to kto ma większy talent tylko kto z nich go umiejętnie wykorzystał..Floyd pod tym względem miażdży Tysona...\nData: 17-07-2015 23:17:45\nPrzecież Ronda to straszna wieśniara poza ringiem . Nikt z kobiet w Ufc jej nie lubi, jest arogancka i chamska. Niech sie popatrzy lepiej na siebie.\nData: 18-07-2015 10:17:18\ntrucker....ja nie pisze o osiągnieciach tylko o bokserskim fenomenie jakim był Tyson!!Gdyby nie jego zryta psycha i gnidy typu Don King,,byłby na szczycie dłużej niż ten pozer Floyd\nData: 18-07-2015 11:53:24\nGdyby...Gdybać sobie można ale to nic nie wniesie bo jeden bóg wie jak by było...\nBez wątpienia Tyson był wybitnym talentem,Najmłodszy mistrz świata wagi ciężkiej-To mówi samo za siebie ale Tyson swoje najważniejsze walki przegrał...Ja patrze na fakty i rzeczywistość a nie na gdyby to i tamto...\nFloyd to również wybitny talent...Tyle że Floyd prezentuje inny styl boksowania,Dla wiekszości nudnawy ale ten co zna sie na boksie pomimo tego jaki jest Floyd powinien docenić jego geniusz w ringu...Poprostu robi swoją robote i wkłada w to 100% siebie...\nData: 18-07-2015 15:54:29\ntrucker...dokładnie styl robi walke,,Floyd styl ma taki jak ma ale jest skuteczny..wygrywa walki i o to w boksie chodzi,,Tyson natomiast walczył bardzo widowiskowo i skutecznie,,,Oprocz wpadki z Busterem Douglasem,przegrał tak jak napisałeś najważniejsze walki w karierze ale weź pod uwagę to ze z Golota walczył spalony marihuaną,wiekszośc jego walk u schyłku kariery odbywała się praktycznie bez przygotowan Tyson prowadzil się katastrofalnie,pił palił ćpał i nadużywał dziwek,,ponadto pobyt w wiezieniu itd.!!!Wielu się dziwilo ze ten człowiek w ogóle ma sily do walki po takich przejściach,ale jak wiadomo żaden organizm nie jest ze stali,Tyson przegrał sam ze sobą a gwoździem do trumny było jego toksyczne otoczenie..Dla mnie na zawsze pozostanie najwybitniejszym ciężkim w historii wagi ciężkiej.\nData: 18-07-2015 15:54:31\nData: 18-07-2015 17:40:14\nMożliwe że jakby Tyson wkładał tyle pracy ile wkłada Floyd w trening był by długo na szczycie...Ale tak jak mówisz jego życie prywatne,to jak się prowadził i w jaki sposób używał życia też swoje zrobiło...Szkoda że Tyson nie podporządkąwał życia wedle boksu...Bo to że talent miał to nie ma co do tego wątpliwości..Tyle że sam sobie go zmarnował....Moim zdaniem Floyd mądrzej się prowadził niż Tyson i między innymi do tej pory jest na szczycie.... Floyd to pracuś i on bardzo poważne ma podejście do treningów i walk...\nA tak na marginesie wspomne że Floyd za jedną walke zarobił prawie tyle ile Tyson przez całą kariere..Oczywiście walka z Pacmanem była zarąbiście wypromowana przez nich obu od 5lat...Trzeba też dodać że Floyd walczy w innych czasach i pewne jest że nie powtórzy już takiego wyniku...Ale ciekawe jest że Floyd w ringu dla większości jest nudnawy a i tak go ludzie kupują...4,4 sprzedanych PPV to zajebisty wynik...Dla mnie to jak się wypromował i potwierdził to w ringu budzi respekt...I lista jego ofiar też jest imponująca...\nData: 18-07-2015 18:58:31\ntrucker....zgadzam się i podpisuje pod tym co napisałeś,,zaznaczam też że na tym portalu wypowiada się mało osob z którymi idzie w sposób kulturalny wymienić zdania i opinie,,tak wiec tu chyle czoło przed tobą,,i zapraszam w przyszłości do dyskusji...


Przeplatam: maja 2015\nPamiętacie mój komplecik? Poproszono mnie o wykonanie na Dzień Matki bransoletki według tego same wzoru, lecz miała być bardzo kolorowa bez czerni i szarości. Nie mogąc się zdecydować powstały dwie. Jedna z kryształkami kryształowymi, druga z kryształkami metalicznymi. Większość osób uważa, iż kryształowa jest ładniejsza, a dla mnie bliższa sercu jest metaliczna.\nZnów dopadł mnie kryzys weny twórczej. Ale nie tworzenia, o nie, cały czas coś dziergam, powstało dość sporo nowych błyskotek, siedziałam też zagrzebana w przeróbkach. Kryzys mam w pisaniu postów i robieniu zdjęć, czasami udaję, że zapominam, że mam bloga.\nA miało być tak pięknie. Post miał gonić posta i postem poganiać.\nW czytaniu innych blogów też mam zaległości.\nAle się poprawię, postaram się.\nDo przerobionego naszyjnika z bursztynów z resztek powstała bransoletka.


Kompleksy związane z rozmiarem członka są powszechne, wielu mężczyzn marzy o tym, żeby mieć przyrodzenie pokaźniejszych wymiarów. I chociaż lekarze potwierdzają, że to nie rozmiar penisa, ale finezja jest najważniejsza, aby móc zadowolić kobietę, panowie wciąż poszukują metod na powiększenie członka. Średnia długość penisa wynosi 8-12 cm w spoczynku i 10-15 cm w erekcji. Jego rozmiar jest różny i zależy od takich czynników jak wiek, temperatura otoczenia a nawet stres.\nTabletki na powiększenie penisa czy pompka – która metoda skuteczniejsza\nZe względu na duże zapotrzebowanie, na rynku można znaleźć dziś bardzo dużo tabletek i innego rodzaju środków, które gwarantują pomoc mężczyznom uzyskać odpowiedni rozmiar. Penis wprawdzie nie zwiększy swoich wymiarów na trwale, w tym wypadku konieczna jest pomoc chirurga, ale można w skuteczny sobie pomóc. Problem związany z brakiem akceptacji rozmiaru członka ma głównie naturę psychiczną i emocjonalną, tak więc najlepiej po prostu zaakceptować się takim jakim się jest. Jedynym z najbardziej popularnych sposobów na powiększenie penisa jest pompka. Tego typu rozwiązanie polecane jest przede wszystkim osobom, które mają problem z uzyskaniem erekcji. Pompki są zalecane mężczyznom po urazach kręgosłupa oraz osobom starszym, u których występują przeciwwskazania do zażywania środków farmakologicznych. Oferowane są pompki metalowe, szklane, plastikowe, zasilane bateriami bądź ręcznie. Ich wybór jest duży.\nW jaki sposób działa pompka?\nAby móc uzyskać erekcję na członek trzeba nałożyć walec pompki i wytworzyć podciśnienie. Następnie zsunąć na członka będącego w erekcji gumkę uciskową. Tego rodzaju zabieg hamuje odpływ krwi z członka, po zakończeniu zbliżenia gumkę należy usunąć, jeżeli nie zostanie usunięta na czas skutki mogą być tragiczne, może dojść do martwicy i konieczna będzie amputacja penisa. Pompki muszą być używane zgodnie z zaleceniem, bo można wyrządzić sobie krzywdę. Należy używać jej przez okres nie dłuższy niż dwadzieścia minut, poza tym nie trzeba zbyt mocno pompować, ponieważ może dojść do rozerwania naczyń krwionośnych.\nDrugą cieszącą się popularnością metodą, z której korzysta wielu mężczyzn są tabletki na powiększenie penisa. Tego rodzaju środki zawierają w większości przypadków naturalnego pochodzenia składniki, które zwiększają chłonność oraz sprawność ciał jamistych członka. Oczywiście nie trzeba spodziewać się stałych rezultatów,tabletki na powiększenie penisa mają działanie tymczasowe, w ten sposób można zrobić dobre pierwsze wrażenie na partnerce, ale nie powiększą one członka w sposób trwały.Tak naprawdę najbardziej skutecznym sposobem na powiększenie prącia jest operacja, której jednak się nie poleca ze względu na powikłania do których między innymi zaliczyć można utratę możliwości erekcji. Duża grupa mężczyzn zadaje pytanie jak wydłużyć penisa a tak naprawdę rozmiar nie jest najważniejszy. Kompleksy jakie wiążą się z wielkością męskości są porównywalne do kompleksów kobiet dotyczących wielkości biustu.\nCzy powiększanie penisa może być bezpieczne?\nDługość penisa u mężczyzn zamieszkujących Europę wynosi od 8 do 12 cm w fazie spoczynkowej, nie jest to wymiar, którego trzeba się wstydzić, jednakże wielu mężczyzn ma z tego powodu kompleksy. Ze względu na to, na rynku operuje się dużo różnego rodzaju pastylek, żeli i urządzeń, które rzekomo mają pomóc w uzyskaniu oczekiwanych rezultatów. Niektórzy cenią także odpowiednie ćwiczenia na zwiększenie wymiarów członka. Jaka jest skuteczność takich kuracji? Jeżeli chodzi o treningi nie warto podejmować takich działań samodzielnie, gdyż można zrobić sobie krzywdę. Należy skonsultować się z lekarzem, który wybierze nam najskuteczniejsze i najbezpieczniejsze rozwiązanie. Trzeba wiedzieć, że kompleksy związane z rozmiarem penisa siedzą w przysłowiowej głowie i w zasadzie od tego warto zacząć. Długość bądź obwód penisa nie gwarantuje udanego życia seksualnego, co potwierdza duża grupa kobiet i lekarze. Mężczyzna z dużym penisem nie będzie w stanie zadowolić swojej partnerki, jeśli będzie nieczuły i brakuje mu fantazji.\nPamiętajmy, że trwałe powiększenie penisa jest możliwe poprzez operację chirurgiczną, a tego rodzaju zabieg niestety wiąże się z dużym ryzykiem. Operacyjne zwiększenie wymiarów członka polega na podcięciu wiązadeł łączących kość łonową, poprzez co członek się opuszcza i staje się przez to dłuższy. Niestety taka operacja związany jest z ryzykiem nie tylko zakażenia, ale ponadto nieodwracalnego uszkodzenia funkcji erekcji, co wyklucza udane życie seksualne. Czy warto w takiej sytuacji ryzykować? Lepiej zdecydować się na tabletki na powiększenie penisa, które nie odnoszą wprawdzie trwałych efektów, ale nie są zagrożone tak dużym ryzykiem, a dzięki nim tak samo można zrobić dobre wrażenie na partnerce i odbudować poczucie własnej wartości. Większość mężczyzn zadaje pytanie jak powiększyć penisa, rozwiązaniem w tym wypadku może być z pewnością pompka próżniowa. To urządzenie zalecane nawet przez lekarzy. Stosuje je dużo po urazach kręgosłupa, aby móc osiągnąć erekcję, chociaż można korzystać takiego rodzaju urządzenie także do celów zwiększenia rozmiaru członka.\nPompki należy oczywiście odpowiednio używać, nie więcej niż 20 minut dziennie. Trzeba nie zapominać, aby zbyt mocno nie pompować, ponieważ może dojść do uszkodzenia naczyń krwionośnych penisa. Próba zwiększenia wymiarów penisa samodzielnie bez konsultacji z lekarzem nie jest dobrym rozwiązaniem, gdyż może mieć to nieodwracalne skutki, może dojść nawet do trwałych uszkodzeń narządu. Przed podjęciem jakichkolwiek działań na rzecz zwiększenia wymiarów członka, najlepiej dobrze przemyśleć sprawę i dotrzeć do faktycznych przyczyn braku samoakceptacji. Być może powiększanie penisa okaże się niepotrzebne. Tak czy inaczej, trzeba być rozsądnym, należy również kupować środki ze sprawdzonych źródeł i nie próbować zwiększać członka bez konsultacji z lekarzem.\nPrev Rozmiar penisa. Okazuje się,że jednak ma znaczenie!\nNext Powiększenie penisa czy okaże się gwarancją lepszego seksu?


Medycy na Ulicy | Pismo. Magazyn Opinii\nDworzec Centralny w Warszawie. A właściwie murek z widokiem na Hotel Marriott. W każdy poniedziałek i piątek Ania Jastrzębska, Bartek Matyszewski, Marcin Widomski i Michał Chełstowski nieustannie przyjeżdżają, aby opatrywać rany, edukować i psychologicznie wspierać potrzebujących. Gdy większość placówek pomocowych została zamknięta, oni są zespołem oddelegowanym do pracy w czasie pandemii.\n– Ciągle na froncie – twierdzą zgodnie. Pracują z własnej nieprzymuszonej woli, za darmo i po godzinach. Do ostatniego pacjenta.\nWolą o swoich podopiecznych nie mówić „bezdomni”, a „osoby w kryzysie bezdomności” – dając tym samym nadzieję, że nigdy nie jest za późno.\nMedycy na Ulicy działają od dziesięciu lat, a od dwóch i pół roku jako projekt w ramach Fortior – Fundacji dla Wielu.\nMarta Rybicka -fotografka dokumentalna. Laureatka Grand Press Photo. Dokumentowała życie i warunki pracy w Indiach i Sudanie oraz sytuację uchodźców w Europie i na Bliskim Wschodzie. Obecnie prowadzi projekty długoterminowe dotyczące bliskości i intymności. Uczestniczka wystaw zbiorowych i indywidualnych w Polsce i za granicą. Publikowała w wielu magazynach polskich i zagranicznych. Współpracowała z magazynem „Pismo” w ramach cyklu Dobro Wspólne. Finalistka konkursu o stypendia twórcze MKiDN. Mieszka w Warszawie.