Moduł 11.Warstwa transportowa i aplikacji Zadaniem warstwy transportowej TCP/IP jest, jak sugeruje jej nazwa, transport danych pomiędzy aplikacjami - PDF\nDownload "Moduł 11.Warstwa transportowa i aplikacji Zadaniem warstwy transportowej TCP/IP jest, jak sugeruje jej nazwa, transport danych pomiędzy aplikacjami"\nFilip Henryk Jóźwiak\n1 Moduł 11.Warstwa transportowa i aplikacji Zadaniem warstwy transportowej TCP/IP jest, jak sugeruje jej nazwa, transport danych pomiędzy aplikacjami urządzenia źródłowego i docelowego. Dokładne poznanie działania warstwy transportowej jest niezbędne do zrozumienia zagadnień związanych z nowoczesnymi sieciami przesyłania danych. W module tym zostaną opisane funkcje i usługi tej krytycznej warstwy modelu sieciowego TCP/IP. Wiele aplikacji sieciowych znajdujących się w warstwie aplikacji modelu TCP/IP jest dobrze znanych nawet sporadycznym użytkownikom sieci. Na przykład terminy HTTP, FTP i SMTP są akronimami często spotykanymi przez użytkowników przeglądarek WWW i klientów poczty elektronicznej. W module tym zostały również opisane funkcje tych oraz innych aplikacji modelu sieciowego TCP/IP Warstwa transportowa TCP/IP Wprowadzenie do warstwy transportowej Do podstawowych zadań warstwy transportowej, warstwy 4 modelu OSI, należą transportowanie informacji i sterowanie ich przepływem ze źródła do celu w sposób niezawodny i dokładny. Kontrola typu end-to-end oraz niezawodność są zapewniane przez okna przesuwne, numery kolejne i potwierdzenia. Aby zrozumieć niezawodność i kontrolę przepływu, można wyobrazić sobie kogoś, kto po rocznej nauce języka obcego odwiedza kraj, w którym ten język jest używany. Podczas rozmowy słowa muszą być wypowiadane powoli i dla pewności powtarzane, by nie zgubić sensu rozmowy. Tym właśnie jest kontrola przepływu. Warstwa transportowa zapewnia usługi przesyłania danych z hosta źródłowego do hosta docelowego. Umożliwia ona nawiązanie połączenia logicznego pomiędzy punktami końcowymi sieci. Protokoły warstwy transportowej dzielą na segmenty i ponownie składają dane wysyłane przez aplikacje wyższej warstwy, przesyłając je w tym samym strumieniu danych warstwy transportowej. Strumień danych warstwy transportowej obsługuje transport typu end-to-end, czyli transport między punktami końcowymi. Strumień ten jest logicznym połączeniem pomiędzy punktami końcowymi sieci. Do jego podstawowych zadań należy transportowanie informacji i sterowanie ich przepływem ze źródła do celu w sposób niezawodny i dokładny. Podstawowym zadaniem warstwy 4 jest zapewnienie kontroli typu end-to-end z wykorzystaniem metody okien przesuwnych oraz zapewnienie niezawodności za pomocą mechanizmów numerów kolejnych i potwierdzeń. Warstwa transportowa określa połączenia typu end-to-end pomiędzy aplikacjami na hostach. Usługi transportowe obejmują następujące usługi podstawowe: segmentacja danych aplikacji wyższej warstwy, ustanawianie operacji typu end-to-end, transport segmentów między dwoma hostami końcowymi, kontrola przepływu zapewniana przez okna przesuwne, niezawodność zapewniana przez numery sekwencyjne i potwierdzenia. TCP/IP jest kombinacją dwóch oddzielnych protokołów. Protokół IP działa w warstwie 3 i jest protokołem bezpołączeniowym odpowiadającym za dostarczanie danych poprzez sieć z dołożeniem wszelkich starań. Protokół TCP działa w warstwie 4 i jest usługą zorientowaną połączeniowo odpowiedzialną za kontrolę przepływu i niezawodność. Połączenie tych protokołów w parę zapewnia szerszy zakres usług. Razem stanowią one podstawę dla całego zestawu protokołów, zwanego zestawem protokołów TCP/IP. Na jego podstawie powstał Internet Kontrola przepływu Podczas przesyłania segmentów danych przez warstwę transportową podejmowane są starania, aby nie dopuścić do utraty danych. Przyczyną utraty danych może być sytuacja, w której host odbierający nie jest w stanie\n2 przetwarzać danych z taką szybkością, z jaką one do niego docierają. Host odbierający jest wtedy zmuszony do ich odrzucenia. Kontrola przepływu zapobiega problemowi przepełnienia buforów hosta odbierającego. Protokół TCP zawiera mechanizm kontroli przepływu polegający na umożliwieniu komunikacji pomiędzy hostem wysyłającym i odbierającym. W ten sposób oba hosty ustalają prędkość transferu danych na wartość odpowiadającą każdemu z nich Przegląd operacji ustanawiania, obsługi i zakończenia sesji W modelu odniesienia OSI wiele aplikacji może współdzielić to samo połączenie transportowe. Funkcje transportu danych są realizowane na zasadzie wysyłania segmentu za segmentem. Innymi słowy, różne aplikacje mogą wysyłać segmenty danych w oparciu o zasadę pierwszy przychodzi, pierwszy obsłużony. Pierwszy odebrany segment będzie obsłużony jako pierwszy. Segmenty te mogą podlegać routingowi do tego samego lub różnych adresatów. Jest to nazywane zwielokrotnianiem (multipleksowaniem) konwersacji warstwy wyższej. Wiele równoczesnych konwersacji jednostek warstwy wyższej może być multipleksowanych na pojedynczym połączeniu. Jedną z funkcji warstwy transportowej jest ustanowienie sesji zorientowanej połączeniowo pomiędzy podobnymi urządzeniami pracującymi w warstwie aplikacji. Aby rozpocząć transfer danych, obie aplikacje, zarówno wysyłająca jak i odbierająca, przekazują informację do swoich systemów operacyjnych, że zostanie zainicjowane połączenie. Połączenie zainicjowane przez jeden węzeł musi zostać zaakceptowane przez drugi węzeł. Moduły oprogramowania protokołu w dwóch systemach operacyjnych komunikują się ze sobą za pośrednictwem wysyłanych przez sieć wiadomości w celu zweryfikowania, czy transfer jest autoryzowany i czy obie strony są gotowe. Zostaje ustanowione połączenie, a po zakończeniu wszystkich czynności synchronizacyjnych rozpoczyna się transfer danych. W czasie przesyłania oba urządzenia nadal się komunikują za pomocą oprogramowania protokołu w celu weryfikacji poprawności odbieranych danych. Na rysunku zaprezentowane zostało typowe połączenie pomiędzy systemem wysyłającym i odbierającym. Pierwsze uzgodnienie jest żądaniem synchronizacji. Drugie i trzecie uzgodnienie potwierdzają początkowe żądanie synchronizacji, równocześnie synchronizując parametry połączenia w przeciwnym kierunku. Końcowy segment uzgodnienia jest potwierdzeniem służącym do poinformowania adresata, że obie strony są zgodne, iż zostało ustanowione połączenie. Po ustanowieniu połączenia rozpoczyna się transfer danych. Przeciążenie podczas transferu danych może wystąpić z dwóch powodów: Po pierwsze, szybki komputer może być w stanie generować ruch szybciej, niż sieć może go przekazywać. Po drugie, jeśli wiele komputerów równocześnie wysyła datagramy do tego samego adresata, może on zostać przeciążony, mimo że problemu nie spowodował żaden pojedynczy komputer. Gdy datagramy są odbierane przez bramę lub hosta szybciej niż mogą zostać przetworzone, są one tymczasowo przechowywane w pamięci. Jeśli ruch trwa dalej, w końcu zostaje wyczerpana pamięć hosta lub bramy, co powoduje odrzucanie kolejnych datagramów. Zamiast dopuszczenia do utraty danych, proces TCP na odbierającym hoście może wysłać do nadawcy powiadomienie nie gotowy. Wskaźnik ten, działający jak znak stopu, sygnalizuje wysyłającemu, żeby przerwał wysyłanie danych. Gdy odbierający może obsłużyć dalsze dane, wysyła wskaźnik transportowy gotowy. Po odebraniu tego wskaźnika wysyłający może wznowić transmisję segmentów. Na końcu transferu danych host nadający wysyła sygnał wskazujący koniec transmisji. Na końcu sekwencji danych host odbierający potwierdza koniec transmisji i połączenie jest zamykane Uzgadnianie trójetapowe Protokół TCP jest protokołem zorientowanym połączeniowo. Wymaga on ustanowienia połączenia przed rozpoczęciem przesyłania danych. Aby ustanowić lub zainicjować połączenie, muszą zostać zsynchronizowane początkowe numery sekwencyjne (ISN) obu hostów. Synchronizacja polega na wymianie ustanawiających połączenie segmentów zawierających bit kontrolny zwany SYN (synchronizacja) oraz numery ISN. Segmenty zawierające bit SYN są również nazywane segmentami SYN". Rozwiązanie to wymaga odpowiedniego\n3 mechanizmu wybierania początkowego numeru sekwencyjnego oraz procesu uzgadniania służącego do wymiany numerów ISN. Synchronizacja wymusza wysłanie przez każdą ze stron własnego początkowego numeru sekwencyjnego i odbiór potwierdzenia wymiany (ACK) od strony przeciwnej. Każda strona musi również odebrać od drugiej strony numer ISN i wysłać potwierdzenie ACK. Kolejność jest następująca: 1. Wysyłający host (A) inicjuje połączenie przez wysłanie pakietu SYN do odbiorcy (hosta B) ze swoim numerem początkowym ISN = X: A > B SYN, seq A = X 2. B otrzymuje pakiet, zapamiętuje, że numer sekwencyjny seq hosta A = X, odpowiada pakietem z ustawionym bitem ACK i numerem potwierdzenia X + 1, a także określa swój numer początkowy ISN = Y. Potwierdzenie ACK z numerem X + 1 oznacza, że host B otrzymał wszystkie oktety do oktetu X włącznie i będzie oczekiwał na oktet o numerze X + 1: B > A ACK, seq A = X, SYN seq B = Y, ACK = X A otrzymuje pakiet od B, wie, że numer sekwencyjny seq hosta B = Y, i odpowiada pakietem z ustawionym bitem ACK i numerem potwierdzenia Y + 1, co kończy proces ustanawiania połączenia: A > B ACK, seq B = Y, ACK = Y + 1 Wymiana ta jest zwana uzgadnianiem trójetapowym. Uzgadnianie trójetapowe jest konieczne ze względu na to, że numery sekwencyjne nie są związane z globalnym zegarem w sieci i protokoły TCP mogą mieć różne mechanizmy wybierania numeru ISN. Odbiorca pierwszego segmentu SYN nie ma innego sposobu na rozpoznanie starego lub spóźnionego segmentu niż pamiętanie ostatniego numeru podczas kolejnego połączenia. Pamiętanie tego numeru nie zawsze jest możliwe. Dlatego odbiorca musi zwrócić się do wysyłającego o weryfikację segmentu SYN Okienkowanie Aby zapewnić niezawodność zorientowanego połączeniowo transferu danych, pakiety danych muszą być dostarczane do odbiorcy w tej samej kolejności, w której zostały wysłane. Przesyłanie danych za pomocą danego protokołu nie powiedzie się, jeśli jakieś pakiety danych zostaną utracone, uszkodzone, powielone lub odebrane w\n4 innej kolejności. Łatwym rozwiązaniem jest potwierdzanie przez odbiorcę odbioru każdego pakietu przed wysłaniem kolejnego. Gdyby nadawca musiał czekać na potwierdzenie po wysłaniu każdego pakietu, przepustowość byłaby niska. Z tego powodu w przypadku większości niezawodnych protokołów zorientowanych połączeniowo dozwolone jest pozostawanie więcej niż jednego pakietu bez potwierdzenia w danym czasie. Czas pozostały po zakończeniu transmisji pakietu danych przez nadawcę i przed zakończeniem przetwarzania otrzymanego przez niego potwierdzenia jest wykorzystywany do przesłania większej ilości danych. Liczba pakietów danych, które nadawca może wysłać przed otrzymaniem potwierdzenia, jest określana jako rozmiar okna lub okno. Protokół TCP wykorzystuje potwierdzenia typu expectational. Potwierdzenia typu expectational oznaczają, że numer potwierdzenia odnosi się do pakietu, który jest oczekiwany jako następny. Obrazowym pojęciem opisującym dynamiczną negocjację rozmiaru okna podczas sesji TCP jest okienkowanie. Okienkowanie to mechanizm kontroli przepływu. Wymaga ono, żeby urządzenie źródłowe otrzymywało od adresata potwierdzenie po wysłaniu określonej ilości danych. Odbierający proces TCP zgłasza okno" do wysyłającego procesu TCP. Okno to określa liczbę pakietów, poczynając od numeru potwierdzenia, do których odebrania jest obecnie gotów odbierający proces TCP. Przy rozmiarze okna równym 3 urządzenie źródłowe może wysłać do adresata trzy bajty. Urządzenie źródłowe musi następnie czekać na potwierdzenie. Gdy adresat otrzyma trzy bajty, wysyła potwierdzenie do urządzenia źródłowego, które teraz może wysłać kolejne trzy bajty. Jeśli adresat z powodu przepełnienia buforów nie otrzyma tych trzech bajtów, to nie wyśle potwierdzenia. Ponieważ źródło nie otrzyma potwierdzenia, będzie to oznaczało, że bajty powinny być wysłane ponownie, a szybkość transmisji powinna zostać zmniejszona. Jak pokazano na rysunku, nadawca wysyła trzy pakiety przed rozpoczęciem oczekiwania na potwierdzenie ACK. Jeśli odbiorca może obsłużyć okno o rozmiarze tylko dwóch pakietów, z okna odrzucony zostaje pakiet trzeci, określa się go jako następny, a nowa wartość rozmiaru okna jest określana jako dwa. Nadawca wysyła kolejne dwa pakiety, lecz ma ciągle ustawiony rozmiar okna równy trzy. Oznacza to, że nadawca będzie nadal oczekiwał potwierdzenia od odbiorcy po wysłaniu trzech pakietów. Odbiorca odpowiada, żądając piątego pakietu i nadal określając rozmiar okna równy dwa Potwierdzenia Niezawodne dostarczanie gwarantuje, że strumień danych wysłany z jednego urządzenia jest dostarczony przez łącze danych do innego urządzenia bez powielenia lub utraty danych. Potwierdzenie pozytywne wraz z retransmisją jest techniką, która gwarantuje niezawodne dostarczanie danych. Potwierdzenie pozytywne wymaga, by odbiorca po odebraniu danych skontaktował się ze źródłem i wysłał wiadomość potwierdzającą. Nadawca zachowuje zapis dotyczący każdego wysłanego pakietu danych (segmentu TCP) i oczekuje na potwierdzenie. W momencie wysłania segmentu zostaje również przez nadawcę uruchomiony zegar. Jeśli założony czas zostanie przekroczony przed odebraniem potwierdzenia, segment będzie ponownie wysłany. Na rysunku został zaprezentowany nadawca wysyłający pakiety danych 1, 2 i 3. Odbiorca potwierdza odbiór pakietów przez żądanie pakietu 4. Po odbiorze potwierdzenia nadawca wysyła pakiety 4, 5 i 6. Jeśli pakiet 5 nie dotrze do celu, odbiorca wysyła potwierdzenie z żądaniem ponownego wysłania pakietu 5. Nadawca wysyła ponownie pakiet 5, po czym odbiera potwierdzenie z żądaniem kontynuacji transmisji począwszy od pakietu 7. Protokół TCP zapewnia kolejność segmentów poprzez potwierdzenia odnoszące się do następnego w kolejności segmentu. Przed wysłaniem każdy segment jest numerowany. Po stronie stacji odbierającej protokół TCP ponownie składa segmenty w całą wiadomość. Jeśli numer sekwencyjny w szeregu został opuszczony, segment ten jest transmitowany ponownie. Segmenty, które nie zostały potwierdzone w zadanym czasie, zostaną wysłane ponownie Control Protocol) Protokół TCP (ang. Transmission\n5 Protokół TCP jest należącym do warstwy 4 protokołem zorientowanym połączeniowo, który zapewnia niezawodną transmisję danych w trybie pełnego dupleksu. TCP jest częścią stosu protokołów TCP/IP. W środowisku zorientowanym połączeniowo przed rozpoczęciem transferu informacji musi zostać ustanowione połączenie między dwoma stacjami końcowymi. Protokół TCP jest odpowiedzialny za podział wiadomości na segmenty, ponowne złożenie ich na stacji docelowej, ponowne wysłanie wszystkich nieodebranych informacji i scalenie wiadomości z segmentów. Zapewnia on obwód wirtualny pomiędzy aplikacjami użytkowników końcowych. Protokoły, które wykorzystują protokół TCP: protokół FTP (ang. File Transfer Protocol), protokół HTTP (ang. Hypertext Transfer Protocol), protokół SMTP (ang. Simple Mail Transfer Protocol), protokół Telnet. Poniżej podano definicje pól segmentu TCP: port źródłowy: numer portu nadającego, port odbiorcy: numer wywoływanego portu, numery sekwencyjne: numery używane do zapewnienia prawidłowej kolejności nadchodzących danych, numer potwierdzenia: następny oczekiwany oktet TCP, HLEN: liczba 32-bitowych słów w nagłówku, zarezerwowane: pole ustawione na wartość zero, bity kodowe: funkcje sterujące (na przykład nawiązywanie i kończenie sesji), okno: liczba oktetów, którą zaakceptuje nadawca, suma kontrolna: suma kontrolna obliczona na podstawie pól nagłówka i danych, wskaźnik pilności: (ang. Urgent Pointer) określa koniec pilnych danych, opcja: jedna obecnie definiowana opcja maksymalny rozmiar segmentu TCP, dane: dane protokołu wyższej warstwy Protokół UDP (ang. User Datagram Protocol) Protokół UDP jest bezpołączeniowym protokołem transportowym należącym do stosu protokołów TCP/IP. Protokół UDP to prosty protokół wymiany datagramów bez potwierdzania czy gwarancji ich dostarczenia. Przetwarzanie błędów i retransmisja muszą być obsłużone przez protokoły wyższych warstw. Protokół UDP nie wykorzystuje mechanizmów okienkowania ani potwierdzeń, więc niezawodność, jeśli jest wymagana, musi być zapewniana przez protokoły warstwy aplikacji. Protokół UDP jest zaprojektowany dla aplikacji, które nie mają potrzeby składania sekwencji segmentów. Protokoły, które wykorzystują protokół UDP: protokół TFTP (ang. Trivial File Transfer Protocol), protokół SNMP (ang. Simple Network Management Protocol), protokół DHCP (ang. Dynamic Host Control Protocol), protokół DNS (ang. Domain Name System). Poniżej podano definicje pól segmentu UDP:\n6 port źródłowy: numer portu nadającego, port odbiorcy: numer wywoływanego portu, długość: liczba bajtów nagłówka i danych, suma kontrolna: suma kontrolna obliczona na podstawie pól nagłówka i danych, dane: dane protokołu wyższej warstwy Numery portów wykorzystywanych w protokołach TCP i UDP W protokołach TCP i UDP numery portów (gniazd) są wykorzystywane do przekazywania informacji do wyższych warstw. Numery portów służą do rozróżniania rozmaitych konwersacji odbywających się w tym samym czasie w sieci. Projektanci aplikacji uzgodnili korzystanie z dobrze znanych numerów portów wydanych przez komitet Internet Assigned Numbers Authority (IANA). W każdym dialogu między aplikacjami FTP są wykorzystywane standardowe numery portów 20 i 21. Port 20 jest przeznaczony dla transmisji danych, zaś port 21 jest używany do sterowania. Do konwersacji, które nie dotyczą aplikacji z przypisanym dobrze znanym numerem portu, numery portów są przydzielane losowo z określonego zakresu powyżej numeru Niektóre porty są zarezerwowane zarówno w protokole TCP, jak i UDP, lecz aplikacje mogą ich nie obsługiwać. Numery portów mają przydzielone następujące zakresy: Numery poniżej 1024 są uważane za dobrze znane numery portów. Numery portów powyżej 1023 są przydzielane dynamicznie. Zarejestrowane numery portów to takie, które zostały zarejestrowane dla określonych aplikacji producenta. Większość z nich znajduje się powyżej numeru Numery portów są wykorzystywane przez systemy końcowe do wyboru właściwej aplikacji. Host źródłowy dynamicznie przydziela numery portów źródła rozpoczynającego transmisję. Numery te są zawsze większe od Warstwa aplikacji Wprowadzenie do warstwy aplikacji modelu TCP/IP W procesie projektowania modelu TCP/IP w jego warstwie aplikacji zostały zawarte warstwy sesji i prezentacji modelu OSI. Oznacza to, że reprezentacja danych, kodowanie i sterowanie konwersacją są obsługiwane w warstwie aplikacji zamiast w osobnych, niższych warstwach, jak to ma miejsce w modelu OSI. Taki projekt zapewnia projektantom oprogramowania maksymalną elastyczność na poziomie warstwy aplikacji modelu TCP/IP. Protokoły TCP/IP, obsługujące przesyłanie plików, pocztę elektroniczną i zdalne logowanie, są prawdopodobnie najlepiej znane użytkownikom Internetu. Protokoły te obejmują następujące aplikacje: protokół DNS (ang. Domain Name System), protokół FTP (ang. File Transfer Protocol), protokół HTTP (ang. Hypertext Transfer Protocol), protokół SMTP (ang. Simple Mail Transfer Protocol), protokół SNMP (ang. Simple Network Management Protocol), protokół Telnet\n7 System DNS Internet bazuje na hierarchicznym schemacie adresowania. Umożliwia on oparcie routingu na klasach adresów zamiast na pojedynczych adresach. Problemem, jaki wywołuje to po stronie użytkownika, jest skojarzenie poprawnego adresu z daną witryną internetową. Bardzo łatwo zapomnieć adres IP danej witryny, gdyż nie zawiera on nic, co mogłoby się kojarzyć z jej treścią. Można sobie wyobrazić trudność zapamiętania adresów IP dziesiątek, setek czy nawet tysięcy witryn internetowych. System nazw domen został zaprojektowany po to, by skojarzyć treść witryny z jej adresem. System nazw domen (DNS) to system używany w Internecie do tłumaczenia nazw domen i ich publicznie ogłoszonych węzłów sieciowych na adresy IP. Domena jest grupą komputerów, które są ze sobą powiązane poprzez ich geograficzną lokalizację lub typ prowadzonej działalności. Nazwa domeny jest łańcuchem znaków, cyfr lub kombinacją obu. Zwykle nazwa domeny będzie nazwą lub skrótem reprezentującym adres numeryczny witryny internetowej. W Internecie istnieje ponad 200 domen górnego poziomu, których przykładami są:.us: Stany Zjednoczone (United States),.uk: Wielka Brytania (United Kingdom). Istnieją również nazwy ogólne, których przykładami są:.edu: witryny edukacyjne,.com: witryny komercyjne,.gov: witryny rządowe,.org: witryny organizacji non-profit,.net: usługi sieciowe.\n8 FTP i TFTP Protokół FTP jest niezawodną usługą zorientowaną połączeniowo, która wykorzystuje protokół TCP do przesyłania plików pomiędzy systemami obsługującymi protokół FTP. Głównym zadaniem protokołu FTP jest przesyłanie plików poprzez kopiowanie i przenoszenie ich pomiędzy serwerami i klientami. W przypadku kopiowania plików z serwera protokół FTP najpierw ustanawia połączenie sterujące między klientem i serwerem. Następnie między komputerami zostaje ustanowione drugie połączenie, za pośrednictwem którego są przesyłane dane. Transfer danych może się odbywać w trybie ASCII lub w trybie binarnym. Tryby te określają sposób kodowania dla plików danych, co w modelu OSI jest zadaniem warstwy prezentacji. Po zakończeniu przesyłania plików połączenie danych zostaje automatycznie zakończone. Gdy cała sesja kopiowania i przenoszenia plików jest zakończona, po wylogowaniu się i zakończeniu sesji przez użytkownika zostaje zamknięte połączenie sterujące służące do przesyłania poleceń. Protokół TFTP jest usługą bezpołączeniową wykorzystującą protokół UDP (ang. User Datagram Protocol). Protokół TFTP jest używany przez router do przesyłania plików konfiguracyjnych oraz obrazów systemu Cisco IOS, a także do przesyłania plików pomiędzy systemami korzystającymi z TFTP. Protokół TFTP został zaprojektowany jako niewielki i prosty w implementacji. Dlatego też brak mu większości funkcji protokołu FTP. Protokół TFTP pozwala na odczyt i zapis plików do lub ze zdalnego serwera, lecz nie umożliwia wyświetlania zawartości katalogów i nie ma obecnie żadnych funkcji związanych z uwierzytelnianiem użytkownika. Protokół ten jest przydatny w niektórych sieciach LAN, gdyż działa on szybciej niż protokół FTP i w stabilnym środowisku pracuje niezawodnie Protokół http Protokół HTTP (ang. Hypertext Transfer Protocol) działa w sieci WWW, która jest najszybciej rozwijającą się i najczęściej używaną częścią Internetu. Jednym z głównych powodów niezwykłego rozwoju sieci WWW jest związana z nią łatwość dostępu do informacji. Przeglądarka WWW jest aplikacją typu klient-serwer, co oznacza, że do funkcjonowania wymaga zarówno komponentów klienta, jak i serwera. Dane są prezentowane przez przeglądarkę WWW w formie multimedialnej na stronach WWW, które wykorzystują tekst, grafikę, dźwięk i pliki wideo. Strony WWW są tworzone za pomocą języka służącego do formatowania zwanego HTML (ang. Hypertext Markup Language). Polecenia języka HTML tak kierują pracą przeglądarki WWW na danej stronie WWW, by przedstawiła ona wygląd tej strony w określony sposób. Co więcej, język HTML określa miejsca umieszczenia tekstu, plików i obiektów, które mają być przesłane z serwera WWW do przeglądarki. Hiperłącza sprawiają, iż poruszanie się po sieci WWW jest proste. Hiperłącze jest obiektem, wyrazem, frazą lub obrazkiem na stronie WWW. Po jego kliknięciu przeglądarka zostaje przekierowana na inną stronę WWW. Strona WWW zawiera (przeważnie ukryty w opisie HTML) adres lokalizacji znany jako adres URL (ang. Uniform Resource Locator). W adresie URL część informuje przeglądarkę o tym, jakiego protokołu należy użyć. Druga część, www jest nazwą hosta lub nazwą określonej maszyny o danym adresie IP. Ostatnia część, /edu/, identyfikuje położenie na serwerze określonego folderu zawierającego domyślną stronę WWW. Zwykle przeglądarka WWW otwiera się na stronie początkowej lub domowej" (ang. home). Adres URL strony domowej został wcześniej zapisany w obszarze konfiguracji przeglądarki WWW i może być zmieniony w dowolnym momencie. Na stronie startowej można kliknąć jedno z hiperłączy do stron WWW lub wpisać adres URL na pasku adresu przeglądarki. Przeglądarka WWW sprawdza protokół pod kątem potrzeby otwarcia innego programu, a następnie za pomocą systemu DNS określa adres IP serwera WWW. Następnie warstwy transportowa, sieci, łącza danych i fizyczna współdziałają w celu zainicjowania sesji z serwerem WWW. Dane przesyłane do serwera HTTP zawierają nazwę katalogu z lokalizacją strony WWW. Dane mogą również zawierać nazwę konkretnego pliku ze stroną HTML. Jeśli żadna nazwa nie została podana, zostaje użyta nazwa domyślna określona w konfiguracji serwera. Serwer w odpowiedzi na żądanie wysyła do klienta WWW cały tekst, pliki audio i wideo oraz grafikę, zgodnie z instrukcjami HTML. Wszystkie te pliki zostają ponownie złożone przez przeglądarkę po stronie klienta w celu\n9 utworzenia widoku strony WWW, a następnie sesja zostaje zakończona. Po kliknięciu innej strony znajdującej się na tym samym lub innym serwerze cały proces zaczyna się od nowa Protokół SMTP Serwery poczty elektronicznej w celu wysyłania i odbioru poczty komunikują się ze sobą za pomocą protokołu SMTP (ang. Simple Mail Transfer Protocol). Protokół SMTP przesyła wiadomości w formacie ASCII, wykorzystując do tego protokół TCP. Gdy serwer poczty elektronicznej otrzymuje wiadomość przeznaczoną dla klienta lokalnego, przechowuje ją i oczekuje, aż klient pobierze pocztę. Klienci poczty elektronicznej mogą pobierać przeznaczone dla nich wiadomości na kilka sposobów. Mogą użyć programów, które uzyskują bezpośredni dostęp do plików serwera pocztowego, lub ściągnąć pocztę za pomocą jednego z wielu protokołów sieciowych. Najbardziej popularnymi protokołami klientów poczty elektronicznej są POP3 oraz IMAP4, oba wykorzystują do transportu danych protokół TCP. Pomimo że klienci poczty elektronicznej wykorzystują do pobierania poczty takie specjalne protokoły, to prawie zawsze do jej wysyłania używają protokołu SMTP. Ponieważ do wysyłania i odbierania poczty są używane dwa różne protokoły i prawdopodobnie dwa różne serwery, zdarza się, że klienci pocztowi mogą wykonywać tylko jedno z tych zadań. Dlatego zwykle dobrze jest osobno rozwiązywać problemy dotyczące wysyłania i odbierania poczty elektronicznej. Podczas sprawdzania konfiguracji klienta pocztowego należy upewnić się, że ustawienia protokołów SMTP i POP lub IMAP są poprawnie skonfigurowane. Dobrym sposobem sprawdzenia osiągalności serwera pocztowego jest próba nawiązania połączenia Telnet z portem SMTP (25) lub POP3 (110). Aby przetestować możliwość skontaktowania się z usługą SMTP na serwerze pocztowym o adresie IP , można w wierszu poleceń systemu Windows użyć następującego polecenia: C:\_>telnet Protokół SMTP nie oferuje wielu możliwości zabezpieczeń i nie wymaga żadnego uwierzytelniania. Administratorzy często nie zezwalają hostom spoza sieci wewnętrznej na wykorzystywanie ich serwera SMTP do wysyłania lub przekazywania poczty. Robią tak, aby uniemożliwić nieautoryzowanym użytkownikom wykorzystanie ich serwerów jako przekaźników poczty (ang. mail relay) Protokół SNMP Protokół SNMP (ang. Simple Network Management Protocol) jest protokołem warstwy aplikacji ułatwiającym wymianę pomiędzy urządzeniami sieciowymi informacji związanych z zarządzaniem. Protokół SNMP umożliwia administratorom sieci zarządzanie wydajnością sieci, odnajdywanie i rozwiązywanie problemów sieciowych oraz planowanie rozwoju sieci. Protokołem warstwy transportowej w ramach SNMP jest protokół UDP. Sieć zarządzana za pomocą protokołu SNMP składa się z trzech następujących elementów kluczowych: System zarządzania siecią (NMS): system NMS uruchamia aplikacje, które monitorują i sterują urządzeniami zarządzanymi. Większość funkcji przetwarzania i zasobów pamięci wymaganych do zarządzania siecią jest zapewniana przez system NMS. W każdej zarządzanej sieci musi istnieć przynajmniej jeden system NMS.\n10 Urządzenia zarządzane: urządzenia zarządzane to węzły sieci, które zawierają agenta SNMP i są elementami zarządzanej sieci. Urządzenia zarządzane zbierają i przechowują informacje dotyczące zarządzania oraz udostępniają je systemom NMS za pomocą protokołu SNMP. Urządzeniami zarządzanymi, zwanymi czasem elementami sieci, mogą być routery, serwery dostępowe, przełączniki, mosty, koncentratory, komputery lub drukarki. Agenci: agenci to moduły oprogramowania do zarządzania siecią znajdujące się w zarządzanych urządzeniach. Agent ma lokalną wiedzę na temat informacji dotyczących zarządzania i tłumaczy te informacje na postać zgodną z protokołem SNMP Protokół Telnet Oprogramowanie klienckie Telnet zapewnia możliwość zalogowania się do zdalnych hostów internetowych z uruchomionym serwerem Telnet, a następnie wykonywanie poleceń przy użyciu wiersza poleceń. Klient usługi Telnet jest nazywany hostem lokalnym. Serwer Telnet, wykorzystujący specjalne oprogramowanie zwane demonem, jest nazywany hostem zdalnym. Aby nawiązać połączenie z klienta Telnet, musi zostać wybrana opcja połączenia. Zwykle pojawia się okienko dialogowe z zapytaniem o nazwę hosta i typ terminala. Nazwa hosta to adres IP lub nazwa DNS zdalnego komputera. Typ terminala opisuje rodzaj emulacji, jaką powinien realizować klient Telnet. Operacje realizowane za pomocą protokołu Telnet nie wykorzystują mocy obliczeniowej komputera transmitującego. Zamiast tego, do zdalnego hosta transmitowane są naciśnięcia klawiszy, a ekran wynikowy jest przesyłany z powrotem na lokalny monitor. Całe przetwarzanie i zapis wyników są realizowane po stronie komputera zdalnego. Telnet pracuje na poziomie warstwy aplikacji modelu TCP/IP. Zatem protokół Telnet funkcjonuje w trzech górnych warstwach modelu OSI. Warstwa aplikacji realizuje polecenia. Warstwa prezentacji obsługuje formatowanie, zwykle w kodzie ASCII. Zadaniem warstwy sesji jest transmisja. W modelu TCP/IP wszystkie te funkcje należą do warstwy aplikacji.


Festiwal "Śladami Marzeń" w Poznaniu - Przekraczając Granice\nPoznań - warsztaty z survivalu\nPrelekcja – podróż rowerowa\nWarsztaty na Festiwalu „Śladami Marzeń”\nEmil Witt – sztuka przetrwania\nDominik Szmajda – własna książka\nGdzie zjeść obiad w Poznaniu?\nFestiwal „Śladami Marzeń” miał w tym roku swoją 7 edycję. Wszystko było więc już dopracowane pod względem organizacyjnym i merytorycznym. Na scenie występowali świetni prelegenci. Ludzie, którzy na podróżach zjedli zęby, niektórzy pewnie nawet dosłownie. W piątek, dzień w którym dotarliśmy na miejsce, bardzo podobała nam się prezentacja przygotowana przez Kasię Jadaluk i Jakuba Rybickiego.\nOpowiadali oni o swojej wyprawie rowerowej na Ałtaj. Przeżyli podczas niej wiele przygód. Nam spodobała się bardzo historia pewnego mężczyzny, który mieszka w dzikiej głuszy całkiem sam. Nie ma żadnych „miastowych” udogodnień, nie ma nawet telefonu (bo po co skoro i tak nie miałby zasięgu). I wiecie co? Jest szczęśliwy. A gdy złapie doła to idzie do drzewa obejmuje je i mówi, że chciałby spotkać się ze swoim przyjacielem, mieszkającym wiele kilometrów od niego. Mija kilka godzin i przyjaciel pojawia się na jego progu.\nWielu ludzi zastanawia się nad fenomenem szamanizmu w różnych kulturach. A może wszyscy jesteśmy szamanami, tylko o tym zapomnieliśmy odchodząc od natury i zagłębiając się w świecie wirtualnych gadżetów. Wieczorem był czas na spotkania z nowymi znajomymi i rozmowy przy piwie. Ci pierwsi byli OK, za to piwo strasznie kwaśne (no cóż, znawcami i smakoszami może nie jesteśmy).\nChcąc być dobrym podróżnikiem, a potem umieć przekazać czytelnikom bloga informacje, które zdobyliśmy podczas wyjazdów, musimy ciągle pogłębiać nasza wiedzę. Doskonale do tego nadają się warsztaty prowadzone przez doświadczonych obieżyświatów, jakie można odbyć m.in. podczas Festiwalu „Śladami Marzeń”.\nPierwsze tego dnia warsztaty, na które się zapisaliśmy prowadził Emil Witt. Jest to człowiek, który od wielu lat, każdą możliwą chwilę spędza w niezbadanych ostępach amazońskiej puszczy. I jak na człowieka czynu przystało, zamiast raczyć nas teorią, zaczął od praktyki. Co zrobił? Dał nam kamienie i… telefony komórkowe, które mieliśmy rozwalić i wykorzystać do takich czynności jak: rozpalenie ogniska, odnalezienie kierunku, stworzenia lusterka sygnalizacyjnego czy prostego noża. Okazało się, że w naszej grupie najwięcej było piromanów. Gdy wróciliśmy do salki dowiedzieliśmy się jak śmieci mogą uratować nam życie w zimny dzień oraz czemu ekologia przegrywa walkę z przetrwaniem.\nPóźniej podróżnik Dominik Szmajda, na co dzień pracujący w wydawnictwie Sorus, opowiadał nam jak ciężko wydać w Polsce książkę. Dowodził też, że wcale nie jest to takie tanie. Podał kilka sposobów jak ominąć skomplikowany system wydawniczy oraz wspomniał, że znajomości jednak liczą się na tym rynku.\nKiełkująca w nas myśl o napisaniu relacji z podróży w formie książki zaczynała nabierać coraz bardziej realnych kształtów. Jeśli wszystko dobrze pójdzie, to juz niedługo zaczniemy zbierać do niej materiały.\nWyjazd do Poznania uważamy za udany, bo dzięki niemu będziemy mogli przekazać Wam więcej ciekawych informacji z naszych najbliższych wyjazdów. Jeśli zainteresował Was temat targów i imprez podróżniczych, to zajrzyjcie na pozostałe imprezy, które odwiedziliśmy.\nO, to tam nas nie było. Za to był Wachlarz, Blogotok, Cieszyn, WTS czy też Terra ?\nPrevious PostLondyn – piekielny spacer wzdłuż Tamizy\nNext PostMuzea w Londynie, które warto zobaczyć


Sheev Palpatine – Biblioteka Ossus\n4 ABY, Druga Gwiazda Śmierci nad Endorem\nPalpatine mimo objęcia władzy dalej zgłębiał tajniki Mocy. Próbował między innymi wytworzyć między sobą i Vaderem więź Mocy, tak jak niegdyś starali się o to ze swoim mistrzem.\n1.6.1 Zajęcie Lothalu\n1.6.2 Świat między światami\n1.6.3 Kuszenie Ezry Bridgera\n1.6.4 Zniszczenie Gwiazdy Śmierci\n1.6.5 Po Yavinie\n1.6.6 Operacja propagandowa\n1.6.7 Rozprawa z Cylo\n1.6.8 Utrata Imperialisa\n1.6.9 Ponowna próba dla swego ucznia\n1.6.10 Pierwsza śmierć\nPonowna próba dla swego ucznia\nAtak piorunami mocy Palpatine na Darth Vadera .\nMroczny Lord wyczuł konflikt u swego ucznia znając zarazem poczynaniaDartha Vadera po udaniu się na Bespin i pojedynku z Luke Skywalkerem. Podczas swego śledztwa, które odbyło się po tym wydarzeniu uczeń Sithów dowiedział się o faktach śmierci swej wybranki Padmé Amidali, a Palpatine wyczuł w nim konflikt. Mrok w Vaderze zmalał, więc postanowił działać jak najszybciej. Gdy Vader pojawił się na Coruscant, został od razu zaatakowany piorunami mocy. Sheev osłabił ucznia, zaś Mas Amedda nakazał obezwładnić go strażnikom. Wcześniej mocą mroczny lord zabrał mu jego miecz świetlny. Vader poradził sobie z strażą, w tedy do akcji wkroczył sam Amedda, który również został w prosty sposób obezwładniony. Palpatine oglądając widowisko zareagował po chwili i bez największego trudu za pomocą mocy zaczął dusić Sitha, w ten czas również za pomocą mocy rozpoczął stopniowe uszkadzanie jego zbroi. Pokazując przy tym jak słaby stał się jego uczeń, w stosunku do swego mistrza.\nByłeś wybrańcem prawda? Miałeś przywrócić równowagę mocy! Ale kto wybiera\nwybrańca? I dlaczego nie mógł wybrać innego? Jesteś tylko narzędziem,\nLordzie Vader...Którego można wyrzucić, kiedy już nie działa.\n— Do Darth Vadera, gdy jego ciemna strona została zachwiana. \nPo zniszczeniu jego mechanicznych kończyn nóg i jednej ręki, wyruszył wraz z zranionym Vaderem i Mas Ameddą na planetę Mustafar. Przetransportował swego ucznia blisko lawy i wyrzucił go obok niej. Mroczny lord wyrzucił miecz świetlny obok ciała swego ucznia i poinformował, że musi odbudować się tym razem sam bez pomocy jego oraz kogokolwiek w tym samej mocy. Sheev monitorował jego poczynania na promie typu Lambda T-4a wraz z Mas Ameddą. Palpatine miał plan, by ponownie przemienić ból swego ucznia w strach, a strach w gniew. Aby rezultat był właściwy osłabiony Vader prócz wykonania samodzielnie napraw, musiał zmierzyć się z Ochim z Bestonna, Sithańskim zabójcą.\nWieczni Sithowie podjęli starania celem stworzenia dla Palpatine'a dobrego ciała, które utrzymałoby jego potęgę, lecz ich wysiłki kończyły się fiaskiem. Zdarzył się jednak wyjątek - jeden z klonów zaczął się poprawnie rozwijać i pod względem fizyczno-anatomicznym wyrósł na udaną kopię Sheeva, lecz przy tym nie posiadł wrażliwości na Moc, więc nie mógł stać się nowym naczyniem dla ducha imperatora. Przez to Sidious wzgardził swoim "synem" nie mogąc zdzierżyć, że ktoś tak bezużyteczny nosi w sobie jego krew. Ostatecznie jednak zdecydował się go zachować, ponieważ badania Wiecznych Sithów wykazały, iż potomstwo takiego klona będzie już miało bardzo duże szanse posiąść wrażliwość na Moc. Jednocześnie, Palpatine rozpoczął przygotowania do odzyskania władzy nad galaktyką. Do przejęcia rządów nad Najwyższym Porządkiem wysłał swoją marionetkę w postaci Snoke'a. Był to sztucznie wyhodowany humanoid w ramach eksperymentów z opracowaniem ciała zdolnego wytrzymać potęgę Sidiousa. W tym aspekcie, te wysiłki również okazały się fiaskiem. Choć Snoke okazał się niegodny zostać nowym naczyniem dla ducha Sheeva, ten we względu na wrodzoną wrażliwość Snoke'a na Moc, znalazł dla niego inne zastosowanie - wysłał nieudany eksperyment do przejęcia rządów nad Najwyższym Porządkiem, aby upewnić się, że post-imperialny rząd będzie służył planom Mrocznego Lorda. Choć Snoke posiadał wolną wolę, a Palpatine wpływał na niego w minimalnym stopniu, realizował on zamiary Sheeva przejmując władzę nad Najwyższym Porządkiem i zaczynając budować armię mającą pokonać Nową Republikę. Równocześnie, Wieczni Sithowie także powołali własne siły zbrojne. Były to: armia Sithów złożona z żołnierzy będących potomkami kultystów z Exegola oraz flota Sithów, którą tworzyły gwiezdne niszczyciele typu Xyston - okręty posiadające działa superlaserowe zdolne niszczyć planety (kult wiedział o istnieniu i działaniach post-imperialnych, ale na odwrót już nie). Plany i materiały na rozbudowę sił zbrojnych Wiecznych Sithów były możliwe, ponieważ kult przemycił swoich agentów w struktury Nowej Republiki i galaktycznych korporacji. Dzięki nim, na terenach Nieznanych Regionów powstały tajne odłamy firm, które zajęły się produkcją uzbrojenia zarówno dla Najwyższego Porządku, jak i Wiecznych Sithów. Plan Dartha Sidiousa był następujący: najpierw Najwyższy Porządek miał wszcząć kolejną wojnę na skalę galaktyczną i obalić Nową Republikę, a wtedy Palpatine miał ponownie się ujawnić i połączyć post-imperialnych z Wiecznymi Sithami. Tym samym miał powstać Ostateczny Porządek - teokratyczny rząd władający galaktyką, w którym wszyscy wyznawaliby sithańskie ideały.\nSidious jest jedną z niewielu postaci, która występuje we wszystkich trzech trylogiach Gwiezdnych wojen.\n↑ 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Skywalker. Odrodzenie\n↑ 5,00 5,01 5,02 5,03 5,04 5,05 5,06 5,07 5,08 5,09 5,10 5,11 5,12 5,13 5,14 Zemsta Sithów\n↑ 39,0 39,1 39,2 Darth Vader 6: Prosto w ogień, część 1\n↑ 40,0 40,1 40,2 40,3 40,4 40,5 40,6 40,7 The Rise of Skywalker: Expanded Edition\n↑ The Secrets of the Sith\n↑ 44,0 44,1 44,2 44,3 The Rise of Skywalker: The Visual Dictionary\n↑ 48,0 48,1 48,2 Ostatni Jedi\n↑ 49,0 49,1 Przebudzenie Mocy\nTę stronę zmodyfikowano 18:02, 25 sty 2022.\nTę stronę obejrzano 169 788 razy.


Wybieraj wyroby pewnych producentów, aby być pewnym swojej satysfakcji | T3M\nWybieraj wyroby pewnych producentów, aby być pewnym swojej satysfakcji\nW momencie, kiedy zamierza się jechać na większe zakupy, lepiej jechać w miejsce, w którym znajduje się więcej butików i wybór będzie rzeczywiście duży. Dzięki temu nie będzie kłopotu z ograniczonym asortymentem i spokojnie można będzie wybierać rzeczy ładne, modne i solidne. Jakość w przypadku odzieży, obuwia i bielizny jest naprawdę istotna, bowiem pragniemy określone rzeczy nosić przez dłuższy czas i cieszyć się ich gustownym i niezniszczonym wyglądem.\nObecnie asortyment bielizny jest bardzo bogaty i piękny.\nMasz chęć dowiedzieć się więcej na prezentowany temat? To bardzo dobrze, gdyż pod linkiem rolety w kasetach znajdziesz interesujące dane, które Cię zaabsorbują.\nCzy to dla panów, kobiet czy małych dzieci – bielizna jest dostępna w interesujących fasonach i kolorach, co znacząco upraszcza znalezienie tego, co naprawdę nam się spodoba, okaże się wygodne i rzeczywiście wytrzymałe. W ostatnim czasie wielkich zainteresowaniem osób obojga płci szczyci się bielizna korygująca i wyszczuplająca, jak choćby bielizna Mitex. Topy czy figi korygujące to optymalny sposób, by ciało pod obcisłą kreacją czy innym strojem prezentowało się ładnie i ponętnie. Jeżeli interesuje nas taka bielizna Kielce okażą się właściwym miejscem, by poszukiwać dobrych salonów – kliknij w link.\nZakup wygodnych butów i dodatków to idealny sposób, aby zawsze czuć się swobodnie, bez względu na warunki pogodowe i wymóg chwili. W sytuacji, kiedy planuje się opuszczenie domu, a rozpada się uporczywy deszcz, optymalną opcją będą gumowe buty. Gustowne kalosze damskie 42\nnabędziemy dzisiaj w niemal każdym sklepie obuwniczym.\nJeżeli wczytujesz się w prezentowany tekst to znaczy, że temat Cię niesamowicie zafascynował – kliknij odnośnik do strony buty nike air force, a odnajdziesz nie mniej atrakcyjne informacje.\nProducenci oferują nam wielobarwne fasony, buty wyższe i jedynie do kostek – co tylko nam się zamarzy! Na pewno przy takiej okazji przyda się również wodoodporna torebka lub plecak, jak chociażby sportowe torby 4f, które zostały stworzone dla sytuacji trudnych i wymagających – idź na stronę.\nWielu producentów reklamuje swe wyroby, sugerując, że odznaczają się najlepszą jakością, jednak w wielu przypadkach nie ma to odzwierciedlenia w stanie faktycznym. W momencie, gdy chcemy zakupić rzeczywiście pewne i ładne rzeczy, najlepiej zdecydować się na wyroby wyprodukowane przez znane marki, które zyskały już renomę. To na pewno okaże się najlepszą gwarancją satysfakcjonujących i pewnych sprawunków i ograniczy ryzyko reklamacji bądź szybkiego zniszczenia noszonych rzeczy.\nTagi:bielizna marka obuwie\nadmin 18 czerwca 2020 18 czerwca 2020 Handel - źródło przychodu


Lustra | sklep meblowy MIRAT.\nFiltruj wg: Wykończenie krawędzi\nFiltruj wg: Grubość tafli lustra\nBiurko ELEONORA 2 dąb sonoma - Outlet\nProdukty 1-45 z 149\nLustro łazienkowe OTE 120x65 z oświetleniem LED\nCzas wysyłki: 9-17 dni\nLustro łazienkowe OTE 100x63 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe OTE 60x60 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe PANAMA 120x65 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe PANAMA 100x63 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe PANAMA 80x60 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe ALBA 120x65 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe ALBA 100x63 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe ALBA 80x60 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe ALBA 60x60 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe ADAGIO 100x63 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe ADAGIO 60x60 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe SIMPLE KORIA 60x120 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe SIMPLE KORIA 50x140 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe SIMPLE KORIA 50x120 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe SIMPLE KORIA 50x80 z oświetleniem LED\nLustro łazienkowe SIMPLE KORIA 40x140 z oświetleniem LED\n1 257,00 zł brutto\nLustro łazienkowe SIMPLE KORIA 40x80 z oświetleniem LED\nLustro okrągłe SIMPLE LUNA 120 z oświetleniem LED z podcięciem\nLustro okrągłe SIMPLE LUNA 90 z oświetleniem LED z podcięciem\nLustro okrągłe SIMPLE LUNA 50 z oświetleniem LED z podcięciem\nLustro okrągłe SIMPLE SYRIUSZ 100 z oświetleniem LED\nLustro okrągłe SIMPLE MILLY 90 z oświetleniem LED z podcięciem\nCena promocyjna 499,00 zł brutto taniej o 33% Normalna cena 749,00 zł\nLustro to przede wszystkim funkcjonalny dodatek oraz element dekoracyjny, który może optycznie powiększyć pomieszczenie i dodać mu wyjątkowego charakteru. Zazwyczaj lustra wieszamy we wnętrzu łazienki, sypialni, w garderobach oraz przedpokojach, ale mogą być również wykorzystywane w innych pomieszczeniach i spełniać w nich po kilka funkcji. Każdy z nas posiada w domu przynajmniej jedno lustro, ponieważ chyba nikt nie wyobraża sobie codziennego funkcjonowania bez tego niesamowitego, a jednocześnie prostego dodatku.\nLustra do łazienki w różnych rozmiarach\nW naszej ofercie znajdują się lustra w 6 najbardziej popularnych rozmiarach i różnych kształtach, co ma ogromne znaczenie dla satysfakcji klientów. Dzieje się tak, ponieważ rozmiary naszych łazienek są przeróżne, w związku z czym musimy dopasowywać dodatki do naszych przestrzennych możliwości. Im większa powierzchnia ściany nad umywalką, wanną lub po prostu w łazience, tym możemy pozwolić sobie na duże lustra. Do większych rozmiarowo luster należą lustro stojące, lustra prostokątne lub lustra w drewnianej ramie. W przypadku luster okrągłych wielkość określana jest poprzez średnicę. Niezależnie na jaką wielkość się zdecydujemy, przyniesie pożądany efekt, który z pewnością zachwyci każdego i sprawdzi się w każdym domu. Wiszące lustro w delikatnej ramie pełni przede wszystkim funkcję dekoracyjną w pomieszczeniu łazienki i co bardzo ważne ten kształt lustra staje się coraz bardziej popularny. Okrągłe lustra na ścianie w łazience dopasowujemy do wielkości pomieszczenia i ilości miejsca między szafkami. Jeśli wasza łazienka jest wyposażona w dwie umywalki, koniecznie przemyśl sprawę i podejmij decyzję czy nie wolisz powiesić dwa oddzielne lustra do łazienki, czy jedno większe. Duże lustro wypełni przestrzeń i może okazać się bardziej praktyczne podczas porannego makijażu. W przypadku jednego lustra zajmujemy więcej miejsca ale za to możemy korzystaj z jego powierzchni nawet całą rodziną jednocześnie. Dwa duże lustra obok siebie na ścianie wyglądają w danym pomieszczeniu niesamowicie atrakcyjnie a między nimi zostaje miejsce na dodatkowe oświetlenie lub kontakty. Według nas zarówno jedna jak i druga opcja jest bardzo ciekawym rozwiązaniem. Oczywiście decyzja należy do Ciebie, od Twoich osobistych pobudek oraz od mebli łazienkowych.\nNowoczesne lustra o nieregularnym kształcie\nCoraz częściej spotykamy klasyczne wnętrza, do których użyto lustra dekoracyjne o nietypowym kształcie. Modne są jak wcześniej wspomnieliśmy lustra okrągłe oraz dekoracyjne lustra o nietypowym kształcie. Najbardziej popularne i najchętniej kupowane są okrągłe lustra, gdyż symbolizują harmonię i doskonałość. Ich kształt bez trudu odnajduje się w większości aranżacji ze względu na ich prostą i równomierną formę. Możemy wyróżnić także lustra łazienkowe owalne oraz lustra o nieregularnym kształcie, które możemy powiesić pionowo lub poziomo w dosłownie każdym wnętrzu naszego domu, nie tylko w łazience. Prostokątne lub kwadratowe lustra wiszące, zazwyczaj spotykane są w aranżacjach sypialni lub przedpokoju, gdzie potrzebujemy harmonii i skupienia przed wyjściem. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby lustra stanowiły wyposażenie nowoczesnych aranżacji w każdym stylu. Wszystko zależy od właściwego wkomponowania ich do kategorii pomieszczenia, aby pasowały zarówno do naszych upodobań jak i otaczających ich mebli. Lustra o nietypowym kształcie posiadają nieregularne krawędzie. Wyróżnia je nie tylko forma, ale również oryginalne wykończenie bez ramki. Nieregularne, nowe lustro bardzo często posiada frezowane brzegi co znacznie udoskonala jego wygląd i optycznie je powiększa, że wydaje się większe niż jest w rzeczywistości. Zdarza się również, że rama jest wykonana z modnego metalu lub drewna dębowego w rustykalnym stylu. Niepowtarzalna struktura oraz kształt sprawiają, że każde lustro jest unikatowe. Nie ma dwóch identycznych, każde nieco różni się od siebie, jednak zachwycają w ten sam sposób.\nPraktyczne oświetlenie w lustrach\nW przypadku, gdy nasza łazienka lub wnętrze przedpokoju nie są wyposażone w okno zapewniające naturalne źródło światła powinniśmy wziąć pod uwagę lustra z oświetleniem LED, które idealnie doświetlą powierzchnię lustra podczas porannej toalety, robienia makijażu czy wyjściu z domu. Lustro LED zapewnia bardziej nowoczesny wygląd, a jednocześnie sprawia, że jest ono niezwykle funkcjonalne. Pozwala dokładniej przejrzeć się i może zastąpić inne oświetlenie, np kinkiety, które wymagają dodatkowego montażu na ścianie. Produkty podświetlane LED wprowadzają również świeży, a jednocześnie nieco tajemniczy wygląd, a dodatkowo optycznie powiększają i rozjaśniają przestrzeń. Świetnie sprawdzą się również w pokoju dziewczynki jako wiszące lustro nad toaletką lub łóżkiem. Znajdziesz je także w garderobie, gdzie potrzebujemy jakiegokolwiek źródła światła. Niektóre modele zasilane są na baterie a niektóre posiadają kabel do kontaktu dlatego przed zakupem dobrze sprawdź funkcje lustra. Po pierwsze jakiego źródła prądu potrzebuje wybrane przez ciebie lustro oraz czy posiadasz w wybranym miejscu do powieszenia kontakt.\nLustra do dekoracji w pomieszczeniach\nLustra dekoracyjne to osobna kategoria luster na ścianę. Produkty z tego rodzaju, wyróżniają się wyjątkowym designem i potrafią odmienić wnętrze pod kątem jego dekoracji. Znajdziesz je w wielu miejscach w domu. Świetnie udekorują wnętrze salonu, przedpokój oraz łazienkę. Spośród innych modeli luster wyróżniają się przede wszystkim jedną ze specyficznych cech tej kategorii luster. Oprócz tego, że jak inne lustra powinny pełnić swoją najbardziej pożądaną rolę to optycznie powiększają wnętrze dlatego też są istotnym sposobem na dekoracje wnętrza. Trzeba także przyznać, że właściwie każda przestrzeń domu staje się udekorowana jeśli tylko umieścić w niej odpowiednie lustro. Lustra dekoracyjne wyjątkowo wyróżniają się pełnią ozdobnych detali jak świecące kryształki, frezowane krawędzie, eleganckie ramy. Coraz częściej posiadają także ozdobne oświetlenie, które z pewnością doda wiele uroku każdemu z produktów. Dekoracja w formie lustra dekoruje mieszkanie bez względu do jakiego pomieszczenia zdecydujemy się go użyć. W naszej stronie znajdziesz najbardziej oryginalne produkty o przeróżnych kształtach, rozmiarach czy dodatkach. Daj się zainspirować


TYSIĄCE ANEGDOT O SHIRLEY Dorota Wyzyńska - Krystyna Janda\n„Tysiące anegdot o „Shirley”\n– Gazeta Wyborcza – Stołeczna nr 292 – Co Jest Grane 16-12-2005\nKrystyna Janda powraca do „Shirley Valentine” – przeboju, który z powodzeniem grała przez kilkanaście lat w Teatrze Powszechnym. Teraz pokaże ukochany monodram w swoim prywatnym Teatrze Polonia.\n«Sztuka Willy’ego Russella to z pozoru jeden z wielu lekkich tekstów, których w Wielkiej Brytanii nie brakuje. Wyznania gospodyni domowej, która przygotowując mężowi jajka sadzone, odkrywa nijakość swego życia i postanawia odnaleźć siebie. Szybko okazało się jednak, że spektakl ma w sobie szczególną sile. Na „Shirley” psychologowie wysyłali swoje grupy terapeutyczne. Na Wydziale Socjologii UW powstała praca na temat fenomenu przedstawienia. Krystynie Jandzie udało się stworzyć postać, która śmieszy, wzrusza, z którą łatwo się utożsamić. Reżyser Maciej Wojtyszko zmienił zakończenie sztuki na bardziej optymistyczne.\nCo wieczór za kulisy przychodziły kobiety, żeby podziękować aktorce. Mówiły, że spektakl byt dla nich bodźcem do zmian, początkiem innego myślenia o sobie. Sama aktorka śmieje się, że „Shirley” jest jej szczególnie bliska. Może ją zagrać nawet „na drągu i w przeciągu”, bez scenografii. Była kiedyś na to gotowa w Nowym Jorku. Dekoracje doleciały dopiero w ostatniej chwili, a aktorka już wcześniej obmyślała, jak zagrać z krzesłem i przypadkowym stołem znalezionymi za kulisami.\nO „Shirley” Krystyna Janda opowiada tysiące anegdot. Przyznała się kiedyś, że po 400 spektaklach jest prawdziwą mistrzynią w obieraniu ziemniaków. – Proszę sobie policzyć, cztery ziemniaki – czyli mniej więcej pół kilo – obrane na każdym spektaklu… to jest 200 kg ziemniaków obieranych na scenie – opowiada. Ale nigdy nie popadła przez to w rutynę. W trakcie spektaklu zastanawia się, czy odpowiednio dosoliła ziemniaki, i denerwuje się, czy jajecznica jest dostatecznie ścięta.\nPrzypomina sobie, jak kiedyś grała „Shirley” w Operze Poznańskiej. Nagle uświadomiła sobie, że siedzi sama na ogromnej pięknej scenie kapiącej złotem, wyściełanej aksamitami i… obiera ziemniaki. A patrzy na nią i słucha jej blisko tysiąc osób.\nJanda nie ukrywa, że od kiedy odeszła z Teatru Powszechnego, bardzo tęskniła za „Shirley”. Na szczęście udało się jej wejść w porozumienie z Powszechnym i teraz będzie ją grać w Teatrze Polonia.\nCzy spektakl się zmieni? – „Shirley” zawsze żyła jakby ze mną i zmieniała się ze mną – mówi aktorka. – Zobaczymy, jak spektakl sprawdzi się w nowej przestrzeni i jaka Shirley ze mnie wyjdzie po tak długiej przerwie. Byle była radość z grania. „Shirley” jest prezentem i dla mnie, i dla tych, którzy lubią ten spektakl.\n„Shirley Valentine” Willy’ego Russella. Reżyseria: Maciej Wojtyszko. Premiera w Teatrze Polonia, ul. Marszałkowska 56, wejście od Pięknej – piątek, 16 grudnia, godz. 20.»\nKrystyna Janda znów gra Shirley Valentine\nJako Shirley Valentine Krystyna Janda wychodziła na scenę ponad 400 razy. Teraz wraca do swojego ukochanego przeboju. Już nie w Teatrze Powszechnym, ale w swoim prywatnym Teatrze Polonia\nJak to się stało, że „Shirley Valentine” – lekka, niepozorna sztuka Willy’ego Russella (podobnych powstaje w Wielkiej Brytanii mnóstwo) – stała się w Warszawie aż takim przebojem. Przez prawie 15 lat nie schodziła z afisza Teatru Powszechnego. Aktorka jeździła z tym monodramem po Polsce i po świecie. Co jest takiego w tej trochę śmiesznej, trochę smutnej historii pewnej gospodyni domowej? Nad fenomenem tego spektaklu głowili się już nawet studenci socjologii Uniwersytetu Warszawskiego – powstała tam praca na ten temat. Są widzowie, którzy oglądali „Shirley” kilkanaście razy i znają obszerne fragmenty na pamięć. Na „Shirley Valentine” psychologowie wysyłali swoje grupy terapeutyczne. O tym, co jest takiego w Shirley i dlaczego do niej wraca – opowiada Krystyna Janda.\nDorota Wyżyńska: Dlaczego zdecydowała się Pani powrócić do „Shirley Valentine?\nKrystyna Janda: Z wielu powodów, między innymi i finansowych. Jesteśmy w najtrudniejszym momencie budowania Teatru Polonia, gramy na maleńskiej scence w holu teatru, a budowę dużej sceny musimy zatrzymać, bo nie mamy więcej pieniędzy. Utrzymanie tego miejsca z dochodów, jakie przynosi mała scena, jest na dłuższą metę niemożliwe, o remoncie i dalszych pracach w ogóle nie ma z tych pieniędzy mowy. „Shirley” zawsze przynosiła pieniądze, przez całe 15 lat grania tego tytułu w Teatrze Powszechnym cieszyła się nieustannie powodzeniem i zawsze zapełniała dużą widownię przy minimalnych kosztach.\nBojąc się o losy mojego teatru i rosnące zimą koszty utrzymania i ogrzania, myślałam, żeby zdobyć „Shirley” dla tej sceny, tym bardziej że publiczność przychodząca do nas od końca października na inne spektakle wciąż pyta o „Shirley”. Są widzowie, którzy widzieli ją wielokrotnie i pamiętają. Traktowali te wieczory z Shirley przez lata jak swoistą terapię, w momentach spleenów, kryzysów i kłopotów. Mówią, że zwyczajnie przychodzili spotkać się z Shirley i wychodzili z uśmiechem, naładowani na nowo energią i optymizmem. Są tacy, który widzieli ten spektakl kilka, a nawet kilkanaście razy.\nOdbiór tej sztuki to swoisty fenomen, zajmował się nim nawet wydział socjologii i kulturoznawstwa na uniwersytecie. A mnie granie Jej od lat bawi, cieszy, sprawia przyjemność. Tęskniłam za Nią po rozstaniu się ze sceną Teatru Powszechnego. Szczęśliwie Teatr Polonia zawarł układ z Teatrem Powszechnym i od 16 grudnia na mocy tego porozumienia będzie grać Shirley u siebie.\nKim jest Shirley w Pani teatralnym życiu?\n– Nie wiem. Ewenementem. Chimerą, nieodgadnionym właściwie teatralnym tworem, bytem, który mam wrażenie, żyje już od lat własnym życiem. Mnie samą zdumiewa jej przyjaźń i porozumienie z publicznością.\nCzy Shirley bardzo zmieniła się przez te 15 lat od premiery?\n– Sama jestem ciekawa, z jaką Shirley spotkam się teraz. Czy stać ją będzie na tak żywiołowe reakcje i śmiech jak dawniej. Trochę się boję tego spotkania. Ona wciąż się zmienia, razem ze mną. To rola, która odbyła przez te 15 lat od premiery prawdziwą wędrówkę. Wciąż ma tę samą konstrukcję, ideę główną, to wciąż są te same opowieści, żarty, budowa psychologiczna, jednak zawsze\nkażdego wieczora odcień tej roli, klimat, rodzaj ironii i żartu, jakość wzruszenia i smutku są ściśle związane ze mną. Zmieniała się także ze mną przez te wszystkie lata jak każda kobieta, ironia, gorycz, ochota na radość były zawsze na miarę tego, co mogę Jej zaofiarować, co sama mam w środku. Do tej roli chyba najbardziej mogłabym zastosować zasadę, którą kiedyś wpoił mi prof. Aleksander Bardini: „Nie oszukuj ludzi, graj temat i sprawę, ale\ntylko tak i na tyle, na ile cię stać każdego wieczora. I zawsze tylko na 99 proc. Nigdy więcej. Ludzie wyczują fałsz i technikę, nie obrażaj ich tylko »zawodowym « podejściem do grania, roli, spektaklu”.\nCzy dziś, po dwóch miesiącach działania małej sceny Teatru Polonia i po dwóch premierach („Stefcia Ćwiek w szponach życia”, „Ucho, gardło, nóż”) nie żałuje Pani tej odważnej decyzji? Jak sprawdza się prywatny teatr w naszych realiach?\n– Nie żałuję. Nie żałuję niczego. Jest bardzo ciężko i będzie pewnie jeszcze gorzej. Ale każdego dnia zdarza się jakaś radość, a ilość ludzi, którzy stali się naszymi widzami – przyjaciółmi, przez te 45 dni działania teatru jest już naprawdę duża. Odkąd teatr gra, wszystkie problemy są do przełknięcia, straciły aż takie znaczenie. Nawet jak gramy tak jak teraz, jakby tymczasowo, na budowie, bez żadnych atrybutów profesjonalnej sceny teatralnej, bez zaplecza, kulis, w naprawdę trudnych warunkach technicznych.\n„Shirley Valentine” Willy’ego Russella, reż. Maciej Wojtyszko. Premiera w Teatrze Polonia – 16 grudnia o godz. 20.


środa, 30 grudnia, 2009 czwartek, 1 września, 2011 hax\nIconLover to proste w użyciu narzędzie do edytowania ikon i kursorów. Aplikacja pozwala m.in. na zarządzanie ikonami i kursorami, tworzenie statycznych i animowanych ikon. Program umożliwia eksport i import plików w formatach *.ICO, *.BMP, *.JPEG, *.ANI, *.CUR, *.GIF, *.PNG, *.TGA, *.TIFF, *.WMF, *.WBMP, *.XPM, *.XBM i *.PSD. Dodatkowo aplikacja pozwala na pobieranie ikon i kursorów ze zbiorów internetowych, czy też odnajdywanie ich na dysku.


25. rocznica pielgrzymki, która stała się „bramą do wolności” | eKAI\nTemat dnia 25. rocznica pielgrzymki, która stała się „bramą do wolności”\n14 czerwca 2012 | 19:33 | Grzegorz Polak / rk Ⓒ Ⓟ\nHasło pielgrzymki brzmiało: „Do końca ich umiłował” (J 13,1), a bezpośrednim powodem przyjazdu Papieża był udział w II Krajowym Kongresie Eucharystycznym oraz beatyfikacja męczenników: Karoliny Kózki i bp. Michała Kozala. Była to ostatnia wizyta papieska w zniewolonym kraju, która stała się naszą „bramą do wolności”. Papież wyraźnie bowiem zarysował w swych przemówieniach wizję drogi do wolności.\nPielgrzymka miała miejsce w czasie, kiedy na Kremlu zasiadł Michaił Gorbaczow, inicjując „pieriestrojkę”, która przyniosła także zwiększenie swobód ludzi wierzących i dawała nadzieje na nową jakość w polityce wschodniej Watykanu. Zmiany te gen. Wojciech Jaruzelski, który myślał o historycznym sojuszu z Kościołem, wykorzystał aby zaprosić Papieża do Polski, choć nie bez oporu betonu partyjnego.\nDlaczego Gdańsk? Jest tyle innych pięknych miast!\nTradycyjnie władze kościelne i państwowe spierały się o trasę pielgrzymki. Chodziło głównie o Rzeszów i Gdańsk. W tym drugim przypadku władze obawiały się demonstracji zdelegalizowanej „Solidarności” , nieformalnego zjazdu byłej Komisji Krajowej związku oraz spotkań Papieża z Lechem Wałęsą i ks. prałatem Henrykiem Jankowskim. W przypadku położonego w pobliżu granicy ze Związkiem Radzieckim Rzeszowa chodziło o to, aby nie drażnić „wielkiego brata”. Zastępca przewodniczącego Rady Państwa Kazimierz Barcikowski uważał, że „nie trzeba się pchać na pogranicze ze względu na interes narodu”. Nie bez znaczenia był też fakt, że Rzeszów wchodził wówczas w skład diecezji przemyskiej, rządzonej przez znienawidzonego przez komunistów bp. Ignacego Tokarczuka. Władze kościelne Rzeszów „odpuściły”, ale przy Gdańsku konsekwentnie się upierały, dopingowane przez Papieża.\nKiedy rok przed pielgrzymką biskup gdański Tadeusz Gocłowski przywiózł do Watykanu list, Ojciec Święty odrzekł, że nie musi go czytać, bo wie, że jest tam prośba o jego przyjazd do Gdańska. Obecny przy tym sekretarz Episkopatu, abp Bronisław Dąbrowski zagaił: „Ojcze Święty, sytuacja nadal jest bardzo trudna, wydaje się, że jeszcze tym razem to się nie uda, ale następnym razem Ojciec Święty na pewno będzie w Gdańsku”. Po długiej chwili milczenia odezwał się Papież: „Księże arcybiskupie, jeśliby i tym razem nie mógł pojechać do Gdańska, musiałbym się zastanowić, czy mogę jechać do Polski”.\n„Dlaczego Gdańsk?” – pytał gen. Czesław Kiszczak przedstawicieli Kościoła abp. Bronisława Dąbrowskiego i ks. Alojzego Orszulika. „Jest tyle innych pięknych miast. Boję się, że niezależnie od obaw o osobiste bezpieczeństwo Papieża uroczystości w Gdańsku przerodzą się w sabat czarownic. Z tego, co wiemy, planuje się w Gdańsku gwiaździsty zjazd na czas pobytu Papieża. Ani Kościół, ani my temu nie zapobiegniemy, chyba że użyjemy siły, a więc armatek wodnych, silnych oddziałów. W uroczystościach może być wiele treści o charakterze politycznej demonstracji, godzących w autorytet Papieża” – przewidywał gen. Kiszczak. Wskutek konsekwentnej postawy Kościoła władze PRL w końcu ustąpiły i Gdańsk znalazł się w programie papieskiej wizyty.\nKomuniści chcieli zdyskontować tę pielgrzymkę politycznie i próbowali narzucić Janowi Pawłowi II tematy jego wystąpień. Podczas spotkania gen. Jaruzelskiego 13 stycznia 1987 r. w Watykanie polski przywódca prosił Papieża, aby podczas pobytu w Szczecinie odniósł się do wyzwolenia Ziem Zachodnich przez żołnierzy polskich i radzieckich. „Odwiedzając Gdańsk i Szczecin, będzie Wasza Świątobliwość nie na obczyźnie, ale we własnym ojczystym kraju. To właśnie Polska Ludowa uzyskała szeroki dostęp do Bałtyku, przywróciła narodowi Wrocław i Olsztyn, Opolszczyznę i Pomorze Zachodnie. Sprawił to czyn bojowy, krew obficie przelana żołnierza polskiego i radzieckiego” – argumentował generał. Papież delikatnie odmówił prośbie odniesienia się do tego wydarzenia stwierdzając, że trudno byłoby go oddzielić o różnych politycznych spekulacji na tym tle.\nPróbowano także nakłonić Papieża, aby zrezygnował z wszelkich gestów, które mogły by być odebrane jako wsparcie dla opozycji.\nPodczas spotkania z władzami PRL na Zamku Królewskim w Warszawie Jan Paweł II nawiązał do symboliki tego miejsca, łącząc je z Wawelem. „Jego przemówienie – jak zauważył dr Paweł Kowal – kończyło zaowalowane. Ale jakże czytelne dla Jaruzelskiego przypomnienie wypowiedzi Zygmunta Augusta, dawnego lokatora Zamku, że nie jest krolem ludzkich sumień”.\nBezpośrednim powodem przyjazdu Ojca Świętego do Polski nie były tym razem celebracje wielkich jubileuszy, jak to miało miejsce w 1979 i 1983 r., ale II Krajowy Kongres Eucharystyczny. Dokonując jego otwarcia w warszawskim kościele Wszystkich Świętych Jan Paweł II ukazał Eucharystię jako sakrament miłości i apelował do swoich rodaków: „Ziemio polska! Ziemio ojczysta! Uwielbiaj Chrystusowy Krzyż! Niech on wszędzie świadczy o Tym, który do końca nas umiłował (…) Ziemio polska! Ziemio ojczysta! Zjednocz się przy Chrystusowej Eucharystii, w której krwawa ofiara Chrystusa ponawia się wciąż i na nowo urzeczywistnia pod postacią Najświętszego Sakramentu wiary!”.\nPamiątką, która pozostała po tym wydarzeniu jest ułożona specjalnie na kongres pieśń „Panie dobry jak chleb, bądź pozdrowiony od swego Kościoła, boś Ty do końca nas umiłował”. Jej autorami są: ks. prof. Wiesław Kądziela (muzyka) i ks. Józef Zawitkowski, obecnie biskup (słowa). Sam Papież po powrocie do Watykanu nucił sobie nieraz tę pieśń w swoim pałacu.\nProfesor w swojej uczelni\nWizytę w Lublinie Jan Paweł II rozpoczął od odwiedzin byłego obozu koncentracyjnego na Majdanku. Wzruszony Papież oddał hołd ofiarom , a sprawców cierpienia wielu istnień ludzkich oddał sprawiedliwości Bożej i Bożemu miłosierdziu. Potem nastąpiły same radosne wydarzenia. Najpierw wizyta na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie ks. prof. Karol Wojtyła wykładał przez 24 lata, a następnie msza w dzielnicy Czuby, gdzie Jan Paweł II udzielił święceń kapłańskim 46 diakonom. Wielu wiernych spędziło noc na placu uroczystości, aby nazajutrz być jak najbliżej Papieża.\nW auli KUL Ojciec Święty wygłosił przemówienie do 500 przedstawicieli świata akademickiego z całej Polski. Mówił o wielkiej odpowiedzialności uniwersytetu dla kształtowania podmiotowości obywateli i upomniał się o młodzież studiującą. „Mamy tylu młodych, obiecujących ludzi. Nie możemy dopuścić do tego, aby nie widzieli oni dla siebie przyszłości we własnej Ojczyźnie.\nWięc — jako również syn tej Ojczyzny — odważam się wyrazić pogląd, że trzeba przemyśleć wiele spraw życia społecznego, struktur, organizacji pracy, aż do samych założeń współczesnego organizmu państwowego, pod kątem przyszłości młodego pokolenia na ziemi polskiej. Uniwersytety, uczelnie, nie mogą odsunąć się od potrzeby dawania świadectwa w tej dziedzinie istotnej i podstawowej dla samego bytu Polski” – stwierdził Papież.\nPóźniej spotkanie z Ojcem Świętym zmieniło się w radosną manifestację. Młodzież wznosiła okrzyki: „Niech żyje Papież”, „Sto lat”, „Kochamy Cię”. Jan Paweł II, mając w perspektywie odprawienie mszy w dzielnicy Czuby skomentował to w sposób następujący: „Bogu dzięki, że mamy świętą liturgię, bo inaczej, kto wie, co by się działo. Wprawdzie śpiewaliby: , ale delikwent ledwo by z życiem uszedł”.\nProboszcz nie mógł przyjechać, przyjechał Papież\nW 1987 r. parafia pw. Św.Rodziny na Czubach w Lublinie miała dopiero trzy lata, ale to właśnie ją odwiedził Ojciec Święty podczas swojej trzeciej pielgrzymki do Polski. Zapowiedź tej wizyty wyzwoliła wśród parafian nieprawdopodobny entuzjazm i zaangażowanie. Codziennie przychodziło po trzysta osób, aby przygotować teren na miejsce celebry, podczas której Jan Paweł II miał udzielić święceń kapłańskich 46 diakonom z wszystkich polskich diecezji. W ciągu dwóch miesięcy ustawiono 38 km płotu i przygotowano sektory na półtora miliona uczestników.\n„Ty jesteś tu proboszczem, ty jesteś najważniejszy, to prowadź” – powiedział Jan Paweł II do ks. Ryszarda Juraka, który powitał dostojnego gościa przybywającego z KUL. Proboszcz poczuł ogromną siłę Papieża, który podniósł go z klęczek, gdy całował pierścień Rybaka.\nPo uroczystości Jan Paweł II pytał proboszcza jak się żyje parafianom, jakie mają problemy. Ks. Jurak opowiadał, że ludzie czekają na mieszkanie 10-20 lata, często z kilkorgiem dzieci. Wspomniał o ich wielkim zaangażowaniu w życie parafii, a także o olbrzymiej pracy jaką wykonali, aby godnie przyjąć Papieża i olbrzymią rzeszę pielgrzymów. Ojciec Święty był tym najwyraźniej wzruszony.\nKs. proboszcz Jurak opowiadał też Papieżowi, jak w 1980 r. zorganizował pielgrzymkę rowerową z Puław do Rzymu, ale nie mógł w niej uczestniczyć, bo nie dostał paszportu. Okazało się, że Ojciec Święty pamiętał ten epizod. „A, to ty jesteś tym księdzem, którego nie puścili? Widzisz, skoro ty nie mogłeś w Rzymie się ze mną spotkać, to teraz ja przyjechałem do ciebie” – powiedział Papież do Księdza Proboszcza.\nŚwięci są po to, żeby zawstydzać\nW tarnowskiej dzielnicy zwanej popularnie Falklandami ustawiono ołtarz, przy którym Jan Paweł II przewodniczył mszy beatyfikacyjnej, wynosząc na ołtarze Karolinę Kózkownę, dziewczynę, która zginęła w obronie swego dziewictwa.\nOlbrzymi plac wskutek ulewnego deszczu zamienił się w wielkie bajoro. Wśród zgromadzonych przeważali rolnicy, o których Jan Paweł II powiedział, że nie tylko karmią, ale „stanowią element stałości i trwania”. Papież krytycznie ocenił stan polskiej wsi, zrujnowanej wskutek nieprzemyślanych eksperymentów, niedowartościowania i dyskryminacji rolników.Przypomniał też zerwane przez władze PRL umowy z rolniczą „Solidarnością” z lutego 1981 r. „Wydaje się, że w obecnych czasach układy te nie tylko nie powinny być przemilczane, w każdym razie żaden Papież nie może o tym milczeć, nawet gdyby nie był Polakiem, a tym bardziej Papież Polak. Wydaje się więc, że układy te powinny znaleźć swoja pełną realizację” – stwierdził Ojciec Święty, a jego słowa wywołały długotrwałe oklaski.\nZasadnicza część homilii papieskiej poświęcona była powołaniu chrześcijan do świętości. W pewnym momencie kaznodzieja powiedział rzecz dość zaskakującą: że świeci są po to, aby zawstydzać. Uzasadnił to następująco: „Czasem konieczny jest taki zbawczy wstyd, ażeby zobaczyć człowieka w całej prawdzie. Potrzebny jest, ażeby odkryć lub odkryć na nowo właściwą hierarchię wartości. Potrzebny jest nam wszystkim, starym i młodym. Chociaż ta młodziutka córka Kościoła tarnowskiego, którą od dzisiaj będziemy zwać błogosławioną, swoim życiem i śmiercią mówi przede wszystkim do młodych. Do chłopców i dziewcząt. Do mężczyzn i kobiet”.\nBłogosławiona Karolina, kontynuował Ojciec Święty: „Mówi o wielkiej godności kobiety: o godności ludzkiej osoby. O godności ciała, które wprawdzie na tym świecie podlega śmierci, jest zniszczalne, jak i jej młode ciało uległo śmierci ze strony zabójcy, ale nosi w sobie to ludzkie ciało zapis nieśmiertelności, jaką człowiek ma osiągnąć w Bogu wiecznym i żywym, osiągnąć przez Chrystusa.\nTak więc święci są po to, ażeby świadczyć o wielkiej godności człowieka. Świadczyć o Chrystusie ukrzyżowanym i zmartwychwstałym , to znaczy równocześnie świadczyć o tej godności, jaką człowiek ma wobec Boga. Świadczyć o tym powołaniu, jakie człowiek ma w Chrystusie”.\nPrzestroga dla księży\nWażne słowa padły również podczas nieszporów eucharystycznych przed katedrą tarnowską. Obecnym tam duchownym Jan Paweł II w płomiennym przemówieniu przypomniał, że kapłaństwo jest służbą, apelował, aby nie dopuścili do obumarcia w nich miłości. „Podtrzymujcie ja wszystkimi siłami, gdy zdaje się przygasać” – wołał Papież. Poruszył tez drażliwy temat stosunku duchowieństwa do wartości materialnych. „Byłoby prawdziwym dramatem – mówił Jan Paweł II – gdyby sytuacja bytowa księży, wolność od wielu codziennych udręk, z którymi muszą borykać się często świeccy, stworzyły pomiędzy duchowieństwem i wiernymi jakąś obcość. Pamiętajcie, że występujecie w imieniu Kościoła, który dziś w szczególny sposób wyraża swa na rzecz ubogich”.\nZgubił się człowiek z Krakowa !\nW Krakowie, podczas powitania na Błoniach, Papież przypomniał rzeszom zgromadzonych, że „ku wolności wyswobodził nas Chrystus” (Ga 5, 1). Modlił się do Boga słowami: „Chroń nas przed egoizmem indywidualnym, rodzinnym, społecznym. Nie pozwól, żeby mocniejszy gardził słabszym. Broń nas przed nienawiścią i uprzedzeniem wobec ludzi innych przekonań. Naucz nas zwalczać zło, ale widzieć brata w człowieku, który źle postępuje i nie odbierać mu prawa do nawrócenia. Naucz każdego z nas dostrzegać własne winy, byśmy nie zaczynali dzieła odnowy od wyjmowania źdźbła z oka brata. Naucz nas widzieć dobro wszędzie tam, gdzie ono jest; natchnij nas zapałem do ochraniania go, wspierania i bronienia z odwagą.\nZachowaj nas od uczestniczenia w zakłamaniu, które niszczy nasz świat. Daj odwagę życia w prawdzie”.\nAle znalazło się także miejsce na żarty. Jan Paweł II przypomniał słynne słowa Juliusza Słowackiego: „Polsko, twoja zguba w Rzymie”. „Jest to ten sam Juliusz Słowacki, który napisał wiersz o słowiańskim papieżu. I teraz ja, dzisiaj właśnie tu przybywszy do Krakowa, pomyślałem sobie: miał rację. Twoja zguba w Rzymie, zgubił się człowiek z Polski, z Krakowa i jest w Rzymie. Zgubił się! Bardzo przepraszam wieszcza narodowego za to, że tak wypaczyłem jego myśli. Teraz pójdę go przeprosić w katedrze na Wawelu” – zakończył Jan Paweł II wzbudzając powszechny aplauz i śmiech.\nPrzez dwa dni oczy całego świata zwrócone były na Wybrzeże, matecznik „Solidarności”.\nNajpierw, w Szczecinie Papież mówił Polakom, że zadana im została praca nad pracą. W tak zawoalowany sposób dał do zrozumienia, że w socjalizmie praca została zdewaluowana i odhumanizowana. Ponieważ biskup szczecińsko-kamieński Kazimierz Majdański położył wielkie zasługi dla rodzin nie tylko polskich jako członek Papieskiej Rady ds. Rodzin, uroczystość na Jasnych Błoniach z udziałem 700 tys. wiernych miała liczne rodzinne akcenty. Obok biskupa witającego Papieża stała 11-osobowa rodzina. Podczas uroczystości małżeństwa odnowiły przysięgę małżeńską, a przedstawiciele Krajowego Duszpasterstwa „Miłosierni wobec życia” wręczyli Papieżowi księgę z imiennym wykazem dzieci uratowanych od aborcji.\nW Gdyni, na Skwerze Kościuszki, Ojciec Święty wygłosił piękną, poetycką homilie o morzu, które wiele mówi o międzyludzkiej i międzynarodowej solidarności. „To słowo zostało wypowiedziane tutaj, w nowy sposób i w nowym kontekście. I świat nie może o tym zapomnieć. To słowo jest waszą chlubą, ludzie polskiego morza. Ludzie Gdańska i Gdyni, Trójmiasta, którzy żywo macie w pamięci wydarzenia lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych” – stwierdził Jan Paweł II.\nNa Westerplatte Ojciec Święty spotkał się z młodzieżą. Władze oczekiwały, że to dobre miejsce, aby Papież nawiązał do kwestii rozbrojenia, tak wówczas akcentowanego przez ekipę Gorbaczowa, Papież natomiast akcentował potrzebę odrodzenia moralnego Polaków na bazie ideałów „Solidarności”. Podkreślał konieczność przestrzegania praw człowieka, które są podstawa jego moralnej mocy.\nTo wówczas padły słynne słowa: „Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje . Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można .\nKapitan Jan Paweł II\nW gdańskiej dzielnicy Zaspa na przyjazd Jana Pawła II wybudowano według projektu prof. Mariana Kołodzieja bodaj najpiękniejszy ołtarz jaki stanął na trasie papieskich podróży. Przedstawiał on rufę gdańskiej kogi, XVII-wiecznego okrętu. Maszty przypominały Trzy Krzyże gdańskie, upamiętniające robotników, którzy zginęli z rąk władzy ludowej w grudniu 1970 r. Kiedy na mostku kapitańskim, tak jak spodziewał się twórca ołtarza prof. Kołodziej, stanął Jan Paweł II zobaczył morze głów. Tego wystąpienia komuniści bali się jak ognia wiedząc jak olbrzymią moc mają słowa Papieża. Ale on nie jątrzył, przeciwnie, mówił, że Polak nie może występować przeciw Polakowi.\nWyraźnie podkreślił, że robotnicy maja prawo do „niezależnych i samorządnych” związków zawodowych, a umowy gdańskie z 1980 r. pozostaną w dziejach Polski wyrazem „narastającej świadomości ludzi pracy odnośnie do całego ładu społeczno-moralnego na polskiej ziemi i pozostają wciąż zadaniem do spełnienia!”.\nNigdy jeden przeciwko drugiemu\nW najbardziej nośnym społecznie fragmencie homilii rozwinął myśl o solidarności ludzkiej, posługując się fragmentem z Listu św. Pawła do Galatów „Jeden drugiego brzemiona noście”(Ga 6, 2). Papież mówił: „ Człowiek nie jest sam, żyje z drugimi, przez drugich, dla drugich. Cała ludzka egzystencja ma właściwy sobie wymiar wspólnotowy — i wymiar społeczny. Ten wymiar nie może oznaczać redukcji osoby ludzkiej, jej talentów, jej możliwości, jej zadań. Właśnie z punktu widzenia wspólnoty społecznej musi być dość przestrzeni dla każdego. Jednym z ważnych zadań państwa jest stwarzanie tej przestrzeni, tak aby każdy mógł przez pracę rozwinąć siebie, swoją osobowość i swoje powołanie. Ten osobowy rozwój, ta przestrzeń osoby w życiu społecznym jest równocześnie warunkiem dobra wspólnego. Jeśli człowiekowi odbiera się te możliwości, jeśli organizacja życia zbiorowego zakłada zbyt ciasne ramy dla ludzkich możliwości i ludzkich inicjatyw — nawet, gdyby to następowało w imię jakiejś motywacji „społecznej” — jest, niestety, przeciw społeczeństwu. Przeciw jego dobru — przeciw dobru wspólnemu”.\nCytując ponownie zdanie św. Pawła mówił: „” — to zwięzłe zdanie Apostoła jest inspiracją dla międzyludzkiej i społecznej solidarności. Solidarność — to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu. Jedni przeciw drugim. I nigdy „brzemię” dźwigane przez człowieka samotnie. Bez pomocy drugich. Nie może być walka silniejsza od solidarności. Nie może być program walki ponad programem solidarności. Inaczej — rosną zbyt ciężkie brzemiona. I rozkład tych brzemion narasta w sposób nieproporcjonalny. Gorzej jeszcze: gdy mówi się: naprzód „walka” — choćby w znaczeniu walki klas — to bardzo łatwo drugi, czy drudzy pozostają na „polu społecznym” przede wszystkim jako wrogowie, z których trzeba zwalczyć, których trzeba zniszczyć. Nie jako ci, z którymi trzeba szukać porozumienia — z którymi wspólnie należy obmyślać, jak „dźwigać brzemiona”.\nOjciec Święty podziękował ludziom pracy w Polsce i na całym świecie, że podjęli szlachetną walkę o szlachetną walkę, zmaganie się o godność ludzkiej pracy.\nWspomina abp Tadeusz Gocłowski, metropolita gdański: „Na placu panował entuzjazm wybuchający po każdym słowie Ojca Świętego, który mówił . Kard. Agostino Casaroli miał tekst homilii po włosku, w pewnym momencie mówi do mnie: . A potem przedłużyło się papieskie słowo na zakończenie Eucharystii. Zapamiętałem ostatnie zdania: . Papież jak dobry wychowawca mówił: . Widać było jak papież przygotowuje naród do następnych wydarzeń. Po zakończeniu mszy wsiadłem z Ojcem Świętym do helikoptera i polecieliśmy na lotnisko. Ojciec Święty całkowicie się wyłączył i zatopił głębokiej modlitwie. Dla mnie to było wielkie przeżycie. Zrozumiałem, że on mówi do milionów w imieniu Chrystusa i kiedy ma możliwość, to zwraca się do Boga”.\nPo mszy doszło w Gdańsku do kilku demonstracji ulicznych, eksponowanych w zagranicznych mediach, co dało pretekst władzom do ingerencji w teksty papieskich przemówień. Nazajutrz, z polecenia gen. Jaruzelskiego na Jasnej Górze pojawili się Kazimierz Barcikowski i Stanisław Ciosek, którzy przedstawili kard. Agostino Casarolemu zastrzeżenia odnośnie wystąpień papieża, zwracając uwagę, że prowokowały one zamieszki i stawiały Polskę w złym świetle. Mimo iż Papież wyraźnie łagodził nastroje, komunistów irytowało uporczywe przypominanie o istnieniu „Solidarności”.\nW Apelu Jasnogórskim przed Cudownym Obrazem Jan Paweł II powiedział, że zanosi na Jasną Górę nadzieje robotników z Wybrzeża „związane z ich dążeniem do pracy i odnowy pracy w Polsce”.\nNazajutrz, w homilii mówił o „trudnym darze wolności”. Podkreślił, że tylko przez miłość człowiek może być prawdziwie wolny. „Dar wolności. Trudny dar wolności człowieka, który sprawia, że wciąż bytujemy pomiędzy dobrem a złem. Pomiędzy zbawieniem a odrzuceniem.\nCzłowiek nie może być prawdziwie wolny, jak tylko przez miłość” – mówił Ojciec Święty.\nZiarenka dobrych uczynków\nW Łodzi miejscowe władze komunistyczne piętrzyły trudności przed katolickimi organizatorami pielgrzymki, zwlekając m.in. z pozwoleniem na budowę ołtarza. Do wizyty Ojca Świętego szczególnie przygotowywały się dzieci, którym Papież miał udzielić Pierwszej Komunii. W parafiach zbierano „złote ziarenka dobrych uczynków”, spełnionych przez dzieci. W pewnym momencie organizatorom zabrakło ziaren i trzeba je było dokupywać. Potem z tych zmielonych ziaren siostry bernardynki zrobiły komunikanty, które Jan Paweł II konsekrował na lotnisku aeroklubu w dzielnicy Lublinek. Przystąpiło tam po raz pierwszy do Komunii św. 1556 dzieci, które urodziły się w 1978 r., czyli w roku wyboru kard. Wojtyły na Papieża. W tym gronie było ośmioro dzieci, które przyszły na świat dokładnie w dniu wyboru Jana Pawła II. Mali uczestnicy uroczystości przed wejściem na plac celebry musieli się poddać kontroli detektorem do wykrywania metali. Rozeszła się pogłoska, że służby bezpieczeństwa tłumaczyły drobiazgową kontrolę pojawieniem się zamachowca przebranego za zakonnicę. Rzeczywiście, w gronie 9-letnich dzieci taki osobnik mógłby znakomicie się zamaskować.\nWe mszy na Lublinku uczestniczyło milion osób, a na trasie przejazdu Papieża witało go sto tysięcy ludzi. Jan Paweł II czuł się w Łodzi tak dobrze, że wygłosił – czego nigdy dotąd nie czynił – przemówienie podczas obiadu w rezydencji biskupiej.\nWłókniarki : „My chcemy Boga”\nPodczas swoich podróży apostolskich po miastach włoskich Jan Paweł II dość często spotykał się z robotnikami w zakładach pracy. W Polsce zdarzyło mu się złożyć pierwszą taką wizytę w łódzkim „Unionteksie”, wówczas największym w Polsce kombinacie włókienniczym, zatrudniającym sześć tysięcy ludzi, w większości kobiety. Aparat partyjny „Unionteksu” planował, aby rozdysponować karty wśród tzw. aktywu zakładowego, w większości partyjnego. Strona kościelna długo walczyła też o to, aby Papieża powitała praktykująca katoliczka. Po ciężkich bojach dyrekcja zakładu zgodziła się, aby witająca robotnica poprosiła Jana Pawła II o błogosławieństwo dla włókniarek . Dlatego ich przedstawicielka Kazimiera Wadowska mogła zakończyć swoje przemówienie słowami: „Prosimy Cię, Ojcze Święty, abyś udzielił błogosławieństwa nam i owocom naszej pracy”. Kiedy podeszła do Papieża, aby ucałować pierścień, on powiedział: ”Ładna mowa, ładna mowa” i przytulił włókniarkę.\nPo raz kolejny okazało się, że plany działaczy partyjnych obracają się wniwecz, gdy wśród ludzi stanie Ojciec Święty. Gdy wszedł do hali C pękły wszelkie bariery. Włókniarki, które nie wiedziały czy wolno im śpiewać, spontanicznie zaczęły pieśń „My chcemy Boga”.\nPapież mówił do robotnic jak były robotnik. Zwrócił uwagę, że niekiedy patrzy się na zawodową pracę kobiety jako na awans społeczny, a oddanie się bez reszty sprawom rodziny i wychowania dzieci bywa uważane za rezygnację z rozwoju własnej osobowości, za jakieś zacofanie. „ To prawda, że równa godność i równa odpowiedzialność mężczyzny i kobiety usprawiedliwia w pełni dostęp kobiety do zajęć publicznych – mówił Jan Paweł II. Jednakże prawdziwy awans kobiety domaga się od społeczeństwa szczególnego uznania dla zadań macierzyńskich i rodzinnych, ponieważ są one wartością nadrzędną wobec wszystkich innych zadań i zawodów publicznych. Zadania te i zawody winny zresztą uzupełniać się wzajemnie, jeżeli chcemy, by rozwój społeczeństwa był prawdziwie i w pełni ludzki (…). Prawo dostępu do różnych zadań publicznych — przyznawane kobiecie na równi z mężczyzną — nakłada równocześnie na społeczeństwo obowiązek troski o rozwój takich struktur pracy i takich warunków życia, w których kobiety zamężne i matki nie będą zmuszane do podejmowania pracy poza domem, a ich praca w domu zapewni rodzinie wszechstronny rozwój”.\nTo spotkanie było nie tylko wielkim przeżyciem dla włókniarek. Bardzo dobrze zapamiętał je sam Papież i w rozmowach z odwiedzającym go biskupem łódzkim Władysławem Ziółkiem wspominał swoją wizytę w „Unionteksie”.\nCała Polska żyła jeszcze okrutnym morderstwem dokonanym na ks. Jerzym Popiełuszce przez funkcjonariuszy SB. Wszyscy oczekiwali, że Ojciec Święty uczci pamięć bohaterskiego kapłana, którego śmierć bardzo przeżył.\nW kazaniu podczas inauguracji II Kongresu Eucharystycznego Jan Paweł II cytował kapelana „Solidarności”, a w Tarnowie i Lublinie wymienił go w homilii. Wreszcie w ostatnim dniu pielgrzymki przybył do grobu ks. Jerzego przy stołecznym kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu, choć władze PRL nie życzyły sobie obecności Papieża w tym miejscu. Jana Pawła II witał na kolanach dzielny proboszcz i opiekun ks. Jerzego, ks. prałat Teofil Bogucki. Papież modlił się najpierw przed Najświętszym Sakramentem, a gdy wyszedł z kościoła tłum wiernych zaśpiewał pieśń „Ojczyzno ma, tyle razy we krwi skąpana”, wykonywaną podczas słynnych mszy za Ojczyznę, celebrowanych przez ks. Jerzego. Wówczas nastąpiła scena, która wycisnęła łzy na twarzach zgromadzonych przed kościołem. Jan Paweł II ominął przygotowany dla niego klęcznik, złożył wiązankę róż, ukląkł na ziemi, po czym ucałował płytę grobowca. Po modlitwie wstał i serdecznie uścisnął rodziców zamordowanego kapłana. „Matko, dałaś nam wielkiego syna” – powiedział do Marianny Popiełuszko. „Ojcze Święty, nie ja dałam, ale Bóg dał przez mnie światu” – odpowiedziała mama ks. Jerzego.\nNa spotkaniu z Janem Pawłem II ze środowiskami twórczymi w warszawskim kościele św. Krzyża zjawiła się niemal cała elita kulturalna Polski. Red. Marek Skwarnicki zanotował w swoim dzienniku: „ W kościele znaleźli się pisarze, aktorzy, dziennikarze, filmowcy, naukowcy i kto tam jeszcze mógł zdobyć od miejscowych księży. Stali w ścisku zarówno opozycjoniści, jak i oportuniści, eksinternowani i ci co internowali. Tak zwanych była większość. Mając na uwadze, jak wielką wagę przywiązywali do zawsze do propagandy, oświaty i kultury komuniści, to spotkanie było kolejną fazą przemian ideowych w Polsce”.\nAktor Andrzej Łapicki mówił w obecności Papieża: „ Niedaleko stąd, na tym samym szlaku królewskim, w kościele ojców bernardynów, istniał niegdyś fragment polichromii przedstawiający czarne chmury i przecinający je ostry promień światła. Twoja obecność wśród nas, Ojcze Święty, jest tym promieniem przecinającym czarne chmury naszego codziennego bytowania”. Łapicki wyrecytował wiersz przedwojennego poety Jerzego Lieberta, za co Papież później serdecznie mu podziękował. „Poeta docenił poetę” – skomentował po latach aktor.\nJan Paweł II przypominając, że – jak pisał nasz „czwarty wieszcz” Cyprian Kamil Norwid – „piękno kształtem jest miłości”, powiedział: „Waszym powołaniem, drodzy Państwo, jest piękno. Tworzyć przedmioty piękne. Wywoływać piękno w wielorakiej materii ludzkiej twórczości: w materii słów i dźwięków, w materii barw i tonów, w materii rzeźbiarskich czy architektonicznych brył, w materii gestów, którymi wyraża się i przemawia to najszczególniejsze tworzywo świata widzialnego, jakim jest ludzkie ciało”. Papież wyraził ogromną radość z faktu, że w ostatnich latach ludzie kultury, twórcy i artyści odnaleźli w stopniu dotąd nieznanym łączność z Kościołem.\nNiezapowiedziana wizyta u bazylianów\nO odwiedzinach Jana Pawła II w klasztorze bazylianów w Warszawie nikt nawet nie marzył, bo tej wizyty nie było w programie pielgrzymki, zresztą być nie mogło. Kościół greckokatolicki w okresie PRL był zaledwie tolerowany, a w Związku Sowieckim został zdelegalizowany. Dlatego wszyscy zakonnicy udali się na Mszę beatyfikacyjną na plac Defilad, zostawiając w klasztorze dwóch pechowców – braci Jakynta i Romana. Jakież było ich zdumienie, kiedy do klasztoru zadzwonił telefon zapowiadający wizytę Papieża. Bracia ledwo włożyli habity, a Jan Paweł II już stał pod bramą klasztorną. Młodziutkiego brata Romana ochrona nie chciała dopuścić do gościa, więc skłamał, że jest proboszczem.\nOjciec Święty zwiedził cerkiew, a potem modlił się przed carskimi wrotami w intencji męczeńskiego Kościoła greckokatolickiego. Obaj bracia nie byli w stanie nic powiedzieć. Brat Jakynt zapamiętał uścisk dłoni rimśkego Papy. Był tak mocny, jakby Papież zupełnie nie czuł trudów wyczerpującej pielgrzymki. Jan Paweł II powiedział do bazylianów po ukraińsku: Sława Isusu Chrystu ( odpowiednik łacińskiego: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus).\nDwanaście lat później, kiedy Jan Paweł II mógł już oficjalnie odwiedzić warszawski klasztor bazylianów, powiedział: „Moją obecnością chciałem wówczas dać wyraz wielkiego uznania nie tylko dla Zakonu Ojców Bazylianów, ale dla całego, zmuszonego wówczas do milczenia Kościoła greckokatolickiego”.\nSurrealizm rzeczywistością, czyli ochrzczony Pałac Kultury\nW 1952 r. kleryk seminarium warszawskiego, późniejszy ksiądz Andrzej Żmijewski, nad wejściem do budującego się Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie, będącego darem narodu radzieckiego dla narodu polskiego zawiesił kartkę. Napis na niej brzmiał: „Centrum nauki społecznej Kościoła”. Trzydzieści pięć lat później Jan Paweł II odprawił mszę na Placu Defilad, mając w tle Pałac Kultury i Nauki, dawniej imienia Józefa Stalina. Wspomina ks. Infułat Jan Sikorski: „Stojąc w tłumie uczestników przypomniałem sobie to tej kartce i zacząłem się śmiać. To, co było surrealistyczne, stało się rzeczywistością. Pałac Kultury stał się tłem do głoszenia katolickiej nauki społecznej”.\nPodczas Mszy na Placu Defilad, niedaleko miejsca, gdzie dygnitarze partyjni przyjmowali hołdy uczestników pochodu na 1 maja, Jan Paweł II beatyfikował męczennika Dachau, biskupa Michała Kozala. Liturgia kończyła II Krajowy Kongres Eucharystyczny.\nW tle ołtarza widoczny był Pałac Kultury, dar Związku Radzieckiego dla bratniej Polski Ludowej, z którego murów miały płynąć idee głoszące wielkość i wspaniałość jedynego słusznego ustroju. Teraz zaś, niemal z tego samego miejsca, Papież głosił naukę o Eucharystii oraz rozesłał na cały świat polskich misjonarzy, wręczając im uprzednio krzyże.\nW homilii Ojciec Święty mówił: „Wiemy, że w naszym stuleciu narasta opór i sprzeciw wobec Tego, który — opór i sprzeciw aż do negacji Boga. Do ateizmu jako programu.\nTo wszystko nie zmienia zasadniczego faktu: był i trwa w dziejach człowieka — i w dziejach wszechświata — Człowiek, prawdziwy Syn Człowieczy, który „umiłował do końca”. Umiłował Boga taką miłością, która jest na miarę Boga: jako Syn Ojca. Miłością nade wszystko: z całego serca i całej duszy, ze wszystkich sił… aż do ostatecznego ich wyczerpania w agonii Golgoty”..\nPo mszy Jan Paweł II przeniósł Najświętszy Sakrament do specjalnego samochodu, który udał się w kierunku Starego Miasta. Przy kolumnie Zygmunta udzielił błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.\nMarek Skwarnicki w swojej książce „Z Papieżem po świecie” podzielił się następującą obserwacją: ”Msza święta na placu Defilad z piekielnym tłokiem, kontrolami, tłumami, upałem i niesłychanymi rojami milicji. Pałac im. Stalina i Papież z uniwersalnym posłaniem eucharystycznym. Misjonarze idący w świat z Polski z dawanymi im przez biskupów i Papieża krzyżami. Także i siostry. Potem przedziwna procesja – pojazd z monstrancją, Papieżem i prymasem Glempem, przed którym to pojazdem nikt nie klękał, a tam gdzie byłem, przed hotelem Victoria, nikt się nawet nie przeżegnał, a wielu klaskało”.\nJak zauważyli Bernstein i Politi w książce „Jego Świątobliwość” niemal każdy przystanek swojej pielgrzymki Jan Paweł II wykorzystywał do pogłębiania przepaści między własną wizją Polski a wizją rządzących. Zwłaszcza mocno zabrzmiało to w Gdyni, gdzie Ojciec Święty przypomniał, że nad polskim morze słowo solidarność zostało wypowiedziane w nowy sposób i w nowym kontekście. „I świat nie może o tym zapomnieć. To słowo jest naszą chlubą, ludzie polskiego morza” – dodał Papież.\nTo nie mogło się podobać komunistom, którzy podczas pielgrzymki zaostrzyli cenzurę telewizyjną, postawili na nogi kilkadziesiąt tysięcy ludzi oddziałów ZOMO, zatrzymali setki osób związanych z opozycją. Wyraz rozgoryczeniu postawą Papieża dał gen. Jaruzelski żegnając gościa na warszawskim lotnisku Okęcie. „Wasza Świątobliwość wkrótce pożegna Ojczyznę, zabierze ze sobą jej obraz w sercu. Lecz zabrać przecież nie może jej realnych problemów” – powiedział generał zdaniem Bernsteina i Politiego „tak bezceremonialnie, jakby czuł się przez papieża zdradzony”. Na twarzy Jana Pawła II pojawił się grymas. „Polsce prawda jest potrzebna – kontynuował Jaruzelski – lecz potrzebna jest również prawda o Polsce. W ostatnich dniach padała jakże często ofiarą uwłaczających rozsądkowi naszego narodu, obcych manipulacji”. Następnie zaś, wyraźnie nawiązując do częstego przywoływania słowa „solidarność” jako pojęcia nazwy związku, dodał z sarkazmem:” Niech z naszej ziemi popłynie słowo z tymi wszystkimi ludźmi, którzy cierpią nadal wskutek rasizmu i neokolonializmu, wyzysku i bezrobocia, prześladowań i nietolerancji”. I komentarz cytowanych autorów: „Słuchający osłupieli na ten brak szacunku. Było to jedno z najbardziej agresywnych wystąpień Jaruzelskiego w ciągu sześciu lat sprawowania przez niego władzy”.\nHistoryk dr Andrzej Grajewski uważa, że jednym z owoców pielgrzymki była rewitalizacja „Solidarności” i jej powrót do dyskursu społecznego. „Ta pielgrzymka umocniła także Kościół w roli obrońcy praw człowieka i promotora pojednania narodowego, co już za rok umożliwiło jego przedstawicielom zajęcie miejsca obserwatorów w rozmowach władzy z opozycją oraz świadka” – stwierdził Grajewski. Ks. rektor Wojciech Bartkowicz zauważył, że podczas pielgrzymki 1987 r. Papieżowi przyszło polemizować ze słabnącą wprawdzie, lecz wciąż obowiązującą w oficjalnym obiegu ideowym totalitarnego państwa wizją wolności-nie-wolnej złożonej na ołtarzu historycznej konieczności. „W papieskiej katechezie wolności pojawiają się już jednak wątki nowe, proroczo uprzedzające nadejście problemów wolności-wyzwolonej-z-prawdy. Owo ostrzeżenie dojrzeje do prawdziwie dramatycznego tonu podczas pierwszej wizyty Jana Pawła II w rodzącej się III Rzeczpospolitej” – stwierdził ks. Bartkowicz.\nW ocenie ideologów partyjnych nauczanie papieskie było konfrontacyjne. Wizytę oceniono jako sukces organizacyjny, który jednak nie przełożył się na zamierzone cele polityczne. „Wystąpienia papieża odczytywano jako krytyczne wobec Jaruzelskiego i krytykowano je nie tylko za wątki nawiązujące do porozumień z 1980 roku, ale również za odwołania do tradycji jagiellońskiej” – ocenia dr Paweł Kowal.\nPodczas uroczystości na placu Defilad widoczny był olbrzymi transparent z napisem „Następna pielgrzymka już do wolnej Polski”. To proroctwo się spełniło, w dużej mierze dzięki trzeciej pielgrzymce Jana Pawła II w 1987 r. Za cztery lata Papież przyjechał już do wolnej Polski.\n*Wykorzystano materiały: Paweł Kowal, „Koniec systemu władzy”, Warszawa 2012; Peter Raina, „Rozmowy z władzami PRL. Arcybiskup Dąbrowski”, Warszawa 1995; Grzegorz Polak, Bogumił Łoziński, „Niestrudzony pielgrzym miłości”, Warszawa 2007; referaty – prof. Antoniego Dudka, dr. Andrzeja Grajewskiego i ks. dr. Wojciecha Bartkowicza, wygłoszone podczas konferencji naukowej zatytułowanej „Brama do wolności”, zorganizowanej 25 maja 2012 r. przez Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego.


① Apartamenty Bydgostia Bydgoszcz - tanie noclegi w Bydgoszczy z rezerwacją online\nWitamy w mieście Bydgoszcz! Obiekt Apartamenty Bydgostia usytuowany jest w Bydgoszczy, w odległości 700 metrów od centrum konferencyjnego Opera Nova. Oferuje on zakwaterowanie we w pełni wyposażonych apartamentach i apartamentach typu studio z bezpłatnym WiFi.\nWszystkie apartamenty i apartamenty typu studio obejmują doskonale wyposażony aneks kuchenny z lodówką i płytą kuchenną.\nPark Kochanowskiego oddalony jest od obiektu o 1,1 km. Najbliższym lotniskiem jest port lotniczy Bydgoszcz-Szwederowo, zlokalizowany w odległości 6 km od obiektu Apartamenty Bydgostia.


Wraz z uczestnikami z innych ruchów Obywatele RP zorganizowali akcję obywatelskiego zamknięcia ex-Trybunału Konstytucyjnego\nCzęść osób zablokowała pas ruchu przy al. Szucha, miała miejsce już próba ułożenia desek, które uniemożliwiałyby otwarcie drzwi ex-TK. – To nie jest Trybunał krzyczęli uczestnicy/czki.\nW oświadczeniu uczestników akcji czytamy: „Trybunał Konstytucyjny RP w swym obecnym kształcie, nadanym mu z rażącym pogwałceniem Konstytucji RP, nie jest trybunałem. Mamy przeto do czynienia z ex-Trybunałem Konstytucyjnym RP. Bezwzględna, zuchwała i bezkarna realizacja partyjnych interesów rządzących krajem populistów i antydemokratów, cynicznie przedstawiana jako walka o interes wspólnotowy, zredukowała Rzeczpospolitą na przestrzeni sześciu lat do roli geopolitycznego pariasa i pospolitego instytucjonalnego opryszka”.\nJak dodają uczestnicy akcji, wyczerpanie instytucjonalno-proceduralnych mechanizmów kontroli i naprawy ex-Trybunału Konstytucyjnego dają im asumpt do przywołania Punktu 2. Art. 4 Konstytucji RP: ,,Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio.” „Wywodzimy z niego sankcję aksjonormatywną dla działania bezpośredniego, które świadomość kulturowa, historyczna i (geo)polityczna obywateli czyni w obecnym położeniu moralnym obowiązkiem” — dodają.


Home Fiat FIAT 500 L CROSS\npiątek, 10 sierpnia 2018 03:54\nAle za to fajny! FIAT 500L CROSS - auto choć z napędem tylko na koła przednie, jednak z podwyższonym nieco zawieszeniem. Już to sprawia, iż auto może spisywać się nieźle w lekkim terenie i w śniegu. Poza tym jest niezwykle wygodny i pojemny.\nTo typowy Fiat, typowy przedstawiciel rodziny pięćsetek, na których oparto całą rodzinę pojazdów marki. Bardzo ciekawą rodzinę.\nMasz dużą rodzinę i szukasz oszczędnego, uniwersalnego auta za rozsądną cenę – to właśnie Fiat z rodziny 500 zapewni Ci najlepsze warunki współpracy.\nZbudowany na płycie podłogowej Fiata Punto daje znacznie więcej niż pierwowzór. Auto można sklasyfikować na pograniczu segmentów B i Minivan. Pojazd przeszedł niedawno lifting, po którym zmieniło się około 40% elementów auta.\nTestowana wersja „Cross” wyróżnia się akcentami, dzięki którym samochód przypomina trochę crossovera - inny przedni zderzak zwiększający kąt natarcia, czy plastikowe nakładki na progi i nadkola, to niektóre z nich. Auto generalnie cieszy oko – z zewnątrz nie jest jak najbardziej nudne.\nChociaż to testowane auto przy długości 4276 mm jest o 25-30 cm krótsze od głównych graczy w segmencie kompaktowych kombi, to pod niektórymi względami góruje nad nimi funkcjonalnością. Stosunkowo krótka maska i spory rozstaw osi pozwoliły na wygospodarowanie sporej przestrzeni w kabinie pasażerskiej. Fiat chwali się kubaturą wnętrza wynoszącą 3,17 m sześciennych. Praktycznie oznacza to, że czworo dorosłych pasażerów nie będzie narzekało na brak miejsca. Z przodu siedzi się dość wysoko, a zakres regulacji fotela i kierownicy można uznać za wystarczający. W drugim rzędzie też nie jest źle - tylne fotele przesuwają się dając możliwość wyboru - więcej miejsca na nogi dla jadących na tylnej kanapie lub większy bagażnik.\nWzrok cieszą stoliki zamontowane w oparciach przednich siedzeń - przydadzą się w dalszej podróży. W Fiacie 500L nie zabraknie miejsca nad głową - nawet wysokie osoby nie będą zawadzały nią o sufit. Widoczność z miejsca kierowcy jest generalnie niezła, chociaż przeszkadza gruby, słupek A. Bagażnik o pojemności 400 l ma podwójną podłogę, oraz niewielkie siatki na przedmioty na obu bocznych ścianach. Chociaż wyposażenie obejmuje też dwa haczyki na torby z zakupami, to nie są one praktyczne w użyciu - są dość filigranowe i trudno dostępne dla toreb z grubszymi „uszami”.\nTestowany Fiat 500 L Cross napędzany był wysokoprężnym silnikiem o pojemności 1,6 l i mocy 120 KM. Bardzo sprawnie działającym silnikiem. W tym aucie napęd na przednie koła przenoszony jest za pomocą 6-biegowej skrzyni manualnej. Moment obrotowy 320 Nm dostępny jest już od 1750 obr/min. To pozwala na sprawną jazdę nie tylko w mieście. Według danych fabrycznych, „pięćsetka” z tym silnikiem przyspiesza do 100 km/h w 10,7 sekundy, choć wydaje się, iż jest szybciej. Wyprzedzanie nie wymaga każdorazowych redukcji. I dobrze, bo precyzja pracy samej dźwigni zmiany biegów pozostawia nieco do życzenia - zdarza się jej haczyć.\nMimo wielu genów auta miejskiego, 500 z tym silnikiem to dobry kompan także w dalekich trasach. Tam można docenić zaskakująco wygodne fotele przednie i całkiem niezłe wyciszenie zespołu napędowego. W dalekiej podróży ucieszy też niskie spalanie - realnie wynosi ono ok 5 - 5,5 l/100 km. W mieście trzeba do tego dodać 1-1,5 l/100 km. Chociaż wartości te są wyższe niż obiecuje producent, to mimo wszystko zasługują na pochwałę.\nFIAT 500 L CROSS to bardzo dobre auto na krótkie i długie wypady, także na wielkopojemną taksówkę – mimo ograniczonych dość wymiarów. Zdaje się też być wyśmienitym kompanem do długich wypraw i podróży.