Thor: Love and Thunder - Christian Bale jako Gorr, rzeźnik bogów. Zdjęcia z planu w kostiumie! - naEKRANIE.pl\nDo sieci trafiło nowe zdjęcie z superprodukcji Thor: Love and Thunder. Po raz pierwszy widzimy, jak wygląda na planie główny czarny charakter.\nAdam Siennica 4 sierpnia o 08:32\nTrwają dokrętki do superprodukcji Thor: Love and Thunder. Bierze w nich udział Christian Bale, który wciela się w złoczyńcę zwanego Gorr, rzeźnik bogów. Widzimy, że aktor ma wstawki protetyczne, jest cały szary tak jak postać w komiksach oraz ma widoczną pelerynę. Jest to zaskoczenie, gdy w takich widowiskach stawia się na praktyczne rozwiązania nie efekty komputerowe, aczkolwiek one na pewno zostaną użyte przy postprodukcji, by podciągnąć różne detale.\nPrace na planie trwają w Malibu w Kalifornii. Nie wiemy, jak długo potrwają dokrętki.\nThor: Love and Thunder - zdjęcia z planu\nW grudniu 2020 roku ogłoszono, że Christian Bale gra tego złoczyńcę. Wtedy tak pisaliśmy o nim i jego mocach: Gorr pochodzi z tajemniczej planety i dysponuje niezwykle potężnym mieczem znanym jako "All-Black the Necrosword" - ostrze stworzył władca symbiontów, Knull, który swego czasu wykorzystał je do odcięcia głowy jednego z Celestian. Ta broń zapewnia Gorrowi m.in. nadludzką siłę, szybkość, wytrzymałość, nieśmiertelność, zdolność zmieniania kształtu i umiejętność replikacji.\nPrzy Thor: Ragnarok do sieci trafił film krótkometrażowy, w którym poznaliśmy Darryla, współlokatora Thora. Brad Winderbaum, producent What If... zasugerował, że Darryl powróci. Nie wiemy jednak, czy w postaci filmu promocyjnego, czy w Thor: Love and Thunder.\nThor: Love and Thunder - premiera 6 maja 2022 roku tylko w kinach. Za kamerą ponownie Taika Waititi.\nNajlepsi aktorzy, którzy wystąpili w MCU\nKinowe Uniwersum Marvela to największe gwiazdy kina. Nasz ranking pokazuje Wam, na jakich miejscach znajdują się różni aktorzy uniwersum. Na jakim miejscu znalazłby się Christian Bale?\nHawkeye - Jeremy Renner ogłasza zakończenie zdjęć do serialu MCU


Wizyta u fryzjera w trakcie ciąży | Wszystko dla zdrowia i urody, porady kulinarne\nZ kondycją włosów w trakcie ciąży bywa naprawdę różnie. Dla wielu kobiet okres ciąży to magiczny czas, w którym włosy nabierają blasku, stają się zdrowsze i wykazują mniejszą tendencję do przetłuszczania się, dla innych jest to czas utraty puszystości i zmatowienia włosów. Czemu tak się dzieje? Winowajcą jest niemożliwa do okiełznania burza hormonów szalejąca w organizmie kobiety.\nNiezależnie od tego czy hormony działają na naszą korzyść czy przeciwko nam jedno jest pewne – w ciągu 9 miesięcy na pewno będziesz chciała udać się do fryzjera. Czyniąc to pamiętaj by wspomnieć swojej fryzjerce o błogosławionym stanie, w jakim się znajdujesz. Dla strzyżenia i modelowania włosów nie ma to większego znaczenia, ale istnieje gama zabiegów fryzjerskich, których wykonanie w trakcie ciąży wymaga szczególnej ostrożności i odpowiedniego podejścia lub wręcz poddanie się im jest zakazane.\nW przypadku kwestii dotyczącej farbowania włosów w trakcie ciąży istnieje wiele różnych opinii. Niektórzy odradzają wykonywanie farbowania w trakcie pierwszego miesiąca ciąży, inni nie widzą żadnych przeciwwskazań by wykonać ten zabieg fryzjerski w dowolnym momencie ciąży. Jeśli sama nie jesteś przekonana o tym czy zdecydować się na aplikację na skórę głowy substancji chemicznych, zapytaj fryzjerkę o możliwość zastosowania farb pozbawionych amoniaku. Farbować czy nie farbować? Wybór należy tak naprawdę do Ciebie, pamiętaj jednak o tym, że ze względu na wpływ hormonów efekt farbowania uzyskany na włosach może być inny niż przed ciążą.\nSytuacja wygląda podobnie w przypadku poskramiania niesfornych loków przy użyciu środków chemicznych – niema dowodów zarówno na szkodliwość jak i nieszkodliwość tego zabiegu. Alternatywą w takiej sytuacji może być poddanie się zabiegowi termicznego prostowania, przy wykonaniu którego wykorzystuje się łagodniejsze substancje chemiczne lub po prostu zaprzyjaźnienie się z domową prostownicą.\nZabieg ten, choć z reguły postrzegany, jako bezpieczny dla kobiet w ciąży, bywa im z reguły odradzany. Powód? Nieprzewidywalność wynikająca z huśtawki hormonalnej. Zamiast uzyskać efekt napuszenia kosmyków włosów, mogą się one wcale nie skręcić lub poskręcać w drobniutkie kędziorki.


Ktoś chce dobić polski cukier? « Wolne Media\nPrzypomnijmy – w 2001 roku na terytorium Polski funkcjonowało 78 cukrowni. W wyniku procesów prywatyzacyjnych większość z nich (49) została przejęta przez zagraniczne koncerny (głównie niemieckie). Co ciekawe – w początkowym okresie po przejęciu cukrowni zagraniczni właściciele nie decydowali się na ich likwidację. Część cukrowni była zamykana, ale nie dochodziło do ich likwidacji. Teoretycznie w każdej chwili zamykane cukrownie mogły powtórnie uruchomić produkcję. Sytuacja uległa zmianie dopiero po wejściu Polski do UE.\nPrzejęcie udziałów w rynku należących do KSC (a tym samym pozbycie się konkurencji) jest zatem bardzo kuszące. Czy na tyle, aby zacząć stosować ceny dumpingowe? Takiego zdania jest szef sejmowej komisji rolnictwa Jarosław Sachajko (Kukiz’15). Złożył on właśnie zawiadomienie do ABW i UOKiK ws. sprzedaży w Polsce cukru poniżej kosztów produkcji przez zachodnie cukrownie. Według Sachajki, to celowe działanie zachodnich koncernów, które ma doprowadzić do upadku KSC, a tym samym do całkowitego przejęcia branży cukrowej w Polsce przez niemiecki kapitał. – “Jesteśmy trzecim producentem cukru w UE po Francji i Niemczech, ale tamte kraje mają o 3-4-krotnie większą produkcję od Polski, dlatego mogą sobie pozwolić na to, żeby chwilowo – do czasu upadku KSC – sprzedawać cukier poniżej kosztów produkcji. Jest to działanie nieetyczne i niezgodne z prawem” – argumentował swoją decyzję Sachajko.\nNa podstawie: Stooq.pl, RadioMaryja.pl\nTAGI: Cukier, Dumping, Konkurencja, Nieuczciwa konkurencja


Essentiale Vital, 600 mg, pasta doustna, 21 saszetek - Portal Dbam o Zdrowie\nEssentiale Vital, 600 mg, pasta doustna, 21 saszetek - cena 23.99 zł\nEssentiale Vital, 600 mg, pasta doustna, 21 saszetek\nEssentiale Vital, pasta doustna zawiera jako substancję czynną fosfolipidy z nasion sojowych.\nMłodzież od 12 lat (około 43 kg) oraz dorośli: 1 saszetka do 3 razy na dobę.\njeśli pacjent ma nadwrażliwość na fosfatydylocholinę, soję, orzeszki ziemne lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku;\nLek zawiera olej sojowy. Nie stosować w razie stwierdzonej nadwrażliwości na orzeszki ziemne albo soję\nNie należy stosować leku Essentiale Vital u dzieci w wieku poniżej 12 lat.


Katie Price chwali się obrączką (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Katie Price » Katie Price chwali się obrączką (FOTO)\nczytany: 15331 razy\nkatie price alex reid ślub wesele miłość obraczka\nZgodziła się na taką tanią błyskotkę?\nKatie Price od paru dni jest po raz drugi żoną. Wybrankiem jej serca został mistrz sportów ekstremalnych, Alex Reid.\nChoć Jordan lub opowiadać o każdym szczególe ze swojego życia, tym razem stwierdziła, że nie piśnie ani słowa na temat niedawnego, szybkiego ślubu w Las Vegas.\n- Nie czuję potrzeby mówienia mediom o wszystkim, co się dzieje w moim życiu. Nie chce, żebyśmy byli pod ciągłym obstrzałem paparazzi. Chce nas odseparować od tego całego zamieszania. Powiedziałam Alexowi "Ok, żeby udowodnić, że naprawdę jesteśmy razem i nikt wokół Ciebie nie wykorzysta mnie albo Ciebie, żeby zdobyć popularność, nie chce żebyśmy za bardzo pokazywali się publicznie. Przynajmniej na razie".\nTak, jasne... i myśli, że ktoś w to uwierzy?\nModelka nie mogła jednak powstrzymać się od pochwalenia się swoją obrączką. Brylantowy pierścionek kosztował jedyne 4 tysiące dolarów, co w porównaniu z tym, który nosiła podczas małżeństwa z Peterem Andre jest tanią błyskotką. Tamten kosztował aż 628 tys. dolarów!\nKatie chciała mieć coś, co będzie mogła nosić do każdego stroju. Nawet podczas jazdy konnej.\nMama Alicji Bachledy: Nie będzie ślubu!\nChcecie go zobaczyć w wersji jazzowej? A może jako rapera w stylu gangsta? W związku z zimową przerwą w nadawaniu programów Szymona Majewskiego w telewizji nie pokazuje się też CeZik, który u Majewskiego właśnie bywał regularnym ... czytaj więcej


Papież na poniedziałkowej Mszy: mimo zła zawierzmy Bogu - Tradycji Katolickiej\nPapież na poniedziałkowej Mszy: mimo zła zawierzmy Bogu Zobacz następny temat\nWysłany: Wto 13:46, 15 Mar 2016\nFranciszek wskazał, że tego właśnie uczy nas Jezus: „Kto ufa Panu, który jest pasterzem, temu niczego mi nie braknie. Nawet jeśli idzie przez ciemną dolinę, wie, że zło jest tylko chwilowe, a zła definitywnego nie będzie”. Mówi do Pana: „Ty jesteś ze mną. Kij Twój i laska pasterska dają mi pewność”. To jest łaska, o którą mamy prosić. Papież zaproponował słowa modlitwy: „Panie, naucz mnie powierzyć się w Twoje ręce, zaufać, że Ty mnie prowadzisz, nawet w chwilach złych, mrocznych, w chwili śmierci”.


Konrad Schroeder - DobryCoach.pl\nDzień dobry, mam tę przyjemność, aby zawodowo robić to co sprawia mi radość - wspieram, doradzam i szkolę. Dzięki temu spotykam ciekawe osobowości i doświadczam wciąż nowych relacji - one uczą mnie i pozwalają być lepszym człowiekiem, rodzicem, mężem i coachem. Aby dowiedzieć się więcej odwiedź moją stronę, a wcześniej przeczytaj proszę poniższą informację o obszarach w jakich pracuję. Do zobaczenia... Zawodowo realizuję się jako... coach - w oparciu o kodeks ICF pokonuję z Klientem tą część drogi, w której mnie potrzebuje by osiągnąć swój cel. trener - szkolę komercyjnie metodami warsztatowymi organizacje, które chcą inwestować w swoje HR. Moje ulubione tematy to: motywowanie, przywództwo, efektywność osobista, komunikacja i autoprezentacja. konsultant - doradzam organizacjom w zakresie rozwoju ich potencjału. Prowadzę badania i diagnozy stanu faktycznego, aby móc tworzyć dedykowany pakiet rozwiązań. doradca zawodowy - wspieram w zakresie wyboru ścieżki kariery, a także przgotowania do efektywnego udziału w projektach rekrutacyjnych. menedżer - zarządzam różnorodnymi projektami: badawczymi, promocyjnymi, rozwojowymi - pełniłem także funkcję menadżera zespołu wokalnego.\n509 112 438\n697 575 551\nDJeżeli chcesz wiedzieć, co ma na myśli kobieta, nie słuchaj tego co mówi – patrz na nią.ziekuje za miło spędzony czas. Podczas naszego spotkania, dzięki panu udało mi się "wyłowić jak na razie kilka błędów w mojej postawie , będzie korekta .... PS. Myślę , że doszliśmy do tego samego wniosku "manipulator "\n21 grudnia 2018 Albert - Przedstawiciel Handlowy\nKonrad jest osobą wyjątkowo profesjonalną, błyskotliwą i inspirującą. Podczas naszych spotkań wykazywał się zawsze dużą uważnością oraz empatią. Zawsze doskonale diagnozował problem i potrzeby. Gorąco polecam!\n23 marca 2017 Kamila - Account Manager\nMiałam przyjemność współpracować z Konradem. Jest to człowiek, który od pierwszych chwil przykuwa uwagę swoją charyzma, uśmiechem i poczuciem humoru. Podczas szkoleń dba o jakość merytoryczna, pracuje ciekawymi narzędziami i swoją postawa potrafi zaangażować grupę do pracy. Jego działania zawsze prowadzą do zamierzonych efektów i satysfakcji klienta. O fantastycznej atmosferze, która pomaga uczestnikom przejść cały proces, a która tworzy Konrad już nie muszę wspominać. Szczerze polecam współpracę z tym trenerem.\n23 marca 2017 Magda Marciniak -\nKonrad w każdej roli spełnia się w 100% jako coach trener, konsultant. Ma ogromną umiejętność w słuchania się w drugiego człowieka, zbudowania zaufania i poczucia troski. Przy tym jest konkretny i bezpośredni, ale też zabawny i ciepły. Szkolenia, które zorganizowałam z Konradem cieszyły się dużą popularnością, łączy on w sobie osobowość sceniczną z twardą wiedzą opakowaną w przystępne i zrozumiałe przykłady. Bardzo polecam\n8 marca 2017 Magdalena - Prezes\nNiezwykle konkretny i rzeczowy, zmierza od razu do sedna. Bezkompromisowe, a zarazem pełne znawstwa podejście do tematu sprawiają, że czas spędzony z Konradem jest zawsze owocny. Nie można nie wspomnieć o dużym poczuciu humoru i dystansu do siebie, a także o dużej wiedzy z wielu różnych dziedzin. Gorąco polecam!\n7 marca 2017 Piotr - Prezes Zarządu\nBłyskawiczna zmiana perspektywy postrzegania świata i oszałamiające efekty. Spotkania z Konradem są wielką dawką samopoznania i rozwoju. A do tego wszystko w niezwykle serdecznej i stymulującej atmosferze.\n7 marca 2017 Monika - samozatrudniony\nJak rozpoznać poszukiwacza historii…? Opowieści towarzyszą nam na co dzień od naszych pierwszych dni. Słuchaliśmy ich jako dzieci wspierając na nich swe rozumienie świata, ucząc się i poznając otaczającą nas rzeczywistość. W kolejnych latach przybywało im funkcji – były baśniami z morałem, przypowieściami o wartościach, przykładami do naśladowania bądź skwapliwego unikania, by stać się także humoreskami i źródłem naszej rozrywki. Dziś doświadczamy ich w każdej z tych postaci w relacjach z dziećmi, reklamach, czy codziennej komunikacji. Niekiedy także sami chętnie je opowiadam


Wiadomości24 » Styl życia » Gotowanie » Z talerza Ewy Wachowicz. Glazurowane skrzydełka z rusztu\nData dodania: 2007-04-28 22:21\nPrzed nami najdłuższy weekend w tym roku – będzie dla mnie bardzo pracowity, bo czekają mnie treningi do odcinka finałowego „Tańca z gwiazdami” (wystąpią w nim wszystkie pary) oraz przygotowania do kolejnych podróży z Robertem Makłowiczem.\nNa pewno jednak znajdę czas na urządzenie przyjęcia przy ruszcie – choćby małego. Z ognia uwielbiam wszelkie mięsiwo: jak zaczynam grillować, aromat rozchodzący się dookoła jest tak nęcący, że trudno się wprost doczekać na gotową potrawę. Najczęściej wrzucam na ruszt kilka gatunków mięs – grillowanie zaczynam od kurczaka, bo ten piecze się najkrócej. Wcześniej jednak mięso solidnie marynuję, by upiekło się jeszcze szybciej.\nZ cytryny wyciskam sok, rozpuszczam w nim miód (do glazurowania lubię używać miodów jasnych, np. z lipy lub wielokwiatowego). Następnie dodaję sos sojowy, sól i oliwę. Energicznie mieszam, by uzyskać jednolitą konsystencję. Do marynaty wkładam skrzydełka, dodaję kilka małych cebulek obranych z zewnętrznych łupin i zostawiam na kilka godzin w lodówce – najlepiej przygotować wszystko dzień wcześniej, a w chłodziarce od czasu do czasu przemieszać. Taka bejca doskonale pasuje też do żeberek wieprzowych – trzeba je podzielić na pojedyncze zgrabne cząstki i umieścić w marynacie.\nRuszt po zimie dokładnie myję i przepalam nad żarzącymi się węglami. Przed położeniem mięsa smaruję grill olejem, by mięso się do niego nie kleiło. Skrzydełka układam na ruszcie. Gdy się lekko podpieką, smaruję je marynatą – to właśnie ona pięknie glazuruje kurczaka. Na ruszcie umieszczam też zamarynowane cebulki – po upieczeniu są fajnym dodatkiem do gotowego dania. Upieczone skrzydełka podaję z drobno posiekaną kapustą pekińską wymieszaną z solą, chili i jednym zgniecionym czosnkiem.\nUwielbiam jeść rękoma, a skrzydełek nie sposób spożywać inaczej! Pojedyncze żeberka też najlepiej smakują, gdy się je trzyma w dłoni. Koniecznie trzeba pamiętać więc o jednorazowych serwetkach, bo bez nich nici z udanego grilla! •\nTagi: grill glazurowane skrzydełka z rusztu żeberka miód kuchnia gotowanie skrzydełka ewy wachowicz glazurowane skrzydełka żeberka w coli ewa wachowicz\nW zasadzie to zaskakujące, że została Pani producentką Makłowicza, zamiast być polską Nigellą :) Chociaż jedno z drugim wcale by nie musiało kolidować :)\nTo jest już wyższa szkoła jazdy :) Aczkolwiek parę przydatnych informacji dla amatorów też da się wyczytać między wierszami.


Jak hartował się kurs HTML...\n[ Artykuł został napisany pod koniec 1999 roku i opublikowany w sieciowym magazynie Webmaster wydawanym przez PCkuriera ].\nCzasami nachodzi człowieka kombatancki nastrój i zamiast patrzeć w przód, zaczyna analizować i podsumowywać zaszłości, co wprawdzie może się wydawać dziwne w dobie dynamicznej ery komputerów i Internetu, ale może być choć trochę interesujące dla tych, którzy lubią historię, choćby i tak skromny jej wycinek. Okazja nadarza się dobra, skoro mamy w "Webmasterze" wygodne forum prezentacji witryn, które odegrały lub dalej odgrywają jakąś rolę w budowaniu Społeczeństwa Informacyjnego. Niech mi więc będzie wolno, prawem kaduka, napisać parę słów i o kursie HTML.\nStare powiedzonko dziennikarskie głosi, że najlepiej nauczyć się czegoś, pisząc o tym książkę. Hołubię ten pogląd od bardzo wielu lat i w taki właśnie nietypowy sposób zdobywam niekiedy wiedzę o rozmaitych, szczególnie istotnych sprawach. Można by sądzić, że to mało efektywna metoda pracy, ale okazuje się, że zmusza to do dokładnego prześledzenia rozmaitych aspektów sprawy. Takie "rozpoznanie w boju" jest techniką niezwykle skuteczną.\nWalka z oporną początkowo materią języka zaczęła się na początku 1996 roku, gdy PCkurier intensywnie zagospodarowywał nowe obszary ekspresji, jakie oferuje World Wide Web. Nasza strona istnieje od lata 1995 roku i początkowo zajmował się nią Rafał Wiosna, amigowy guru i spec od bardzo wielu rzeczy, który wkrótce potem został porwany przez Polbox. Dostałem więc bojowe zadanie szybkiego rozpoznania HTML i przejęcia od Rafała witryny naszego pisma.\nPomysł redaktora naczelnego nie był tak zupełnie pozbawiony podstaw, gdyż specjalizowałem się od wielu lat w badaniu edytorów tekstów (rezultatem były liczne artykuły na łamach PCkuriera i Entera oraz kilka książek o WordPerfekcie), co było z kolei pokłosiem wieloletnich dziennikarskich zainteresowań, wywodzących się jeszcze z lat 80-tych. Byłem wtedy, kolejno, redaktorem naczelnym "Informatora Wewnętrznego Polskiego Związku Esperantystów", a następnie szacownego miesięcznika "Pola Esperantisto", zainicjowanego niemal sto lat wcześniej przez zacnego doktora Ludwika Zamenhofa. Już wtedy komputer był niedościgłym szczytem marzeń, kosztownym i bardzo źle widzianym przez ówczesną władzę, która dostrzegała w nim (trafnie poniekąd) niebezpieczeństwo przełamywania monopolu informacyjnego państwa.\n"Pola Esperantisto", pozbawione w pewnym momencie państwowych dotacji (reformy, reformy...), upadło z braku dostatecznych funduszy, ale zafascynowanie nowoczesnymi technikami pozostało i przeniosło się na edytory tekstów. Zdobyty w wielkim trudzie (za 600 dolarów - na czarnym rynku w 1989 roku równowartość dwuletniej pensji - można dziś kupić maszynę sto razy silniejszą) Amstrad 1512 XT stał się poletkiem doświadczalnym dla kolejnych programów, wśród których królem był oczywiście WordPerfect - jedyny edytor, który dysponował esperanckimi czcionkami (pokracznymi, ale zawsze...).\nGdy więc na początku 1991 roku rozpoczynałem pracę w naszym wydawnictwie, dysponowałem już całkiem sporym rozeznaniem w pecetowych technikach składu tekstów. Niestety, nie było wówczas praktycznych możliwości upowszechniania informacji w postaci elektronicznej - komputerów było bardzo mało, a jedynym wspólnym mianownikiem był w zasadzie czysty, pozbawiony formatowania tekst. Wspólny przedział zbioru posiadaczy komputerów i WordPerfecta był nader skromny...\nKolejnym kamieniem milowym stały się budowane już w pierwszej połowie lat 90-tych techniki międzyplatformowej, niezależnej od oprogramowania wymiany sformatowanej informacji. Pod tym zawiłym nieco określeniem kryje się m.in. powszechnie znany dzisiaj Portable Document Format (Adobe Acrobat), ale mnie z przyczyn czysto praktycznych bardziej zainteresował Envoy - WordPerfect zawarł bowiem umowę z firmą Tumbleweed Software, która dostarczała Envoya razem z okienkową wersją WordPerfecta. Był to nie tylko Viewer do czytania dokumentów, ale i narzędzia "produkcyjne", które pozwalały zapisać dokument z dowolnego programu w Windows w formacie Envoya.\nWpadł mi wtedy do głowy pomysł wydawania pisma w tym formacie, a niektórzy Czytelnicy pamiętają być może jeszcze tytuł "Electra" - był to miesięcznik, który można było czytać w środowisku Windows i Macintosha. Mieścił się na jednej dyskietce i zawierał około dwudziestu artykułów, zredagowanych wcześniej w WordPerfekcie i "wydrukowanych" do postaci elektronicznego archiwum. Niestety, nie zdołaliśmy zebrać minimalnej wymaganej liczby prenumerat i z powodów najzupełniej merkantylnych wydawnictwo nie zdecydowało się na kontynuowanie tego eksperymentu - ostatecznie ukazały się trzy albo cztery numery. Miało to jednak tę zaletę, że zwróciło uwagę tzw. przeciętnego czytelnika na nowe możliwości. Nawiasem mówiąc, w następnych latach Tumbleweed Software zaniechało rozwijania swojego programu, inne mniej znane techniki także upadły, a niekwestionowanym władcą stał się na tym polu Acrobat i format PDF.\nJuż w połowie lat 90-tych zaczęto zauważać medium o bardzo świeżej proweniencji, ale rokujące wielkie nadzieje - Word Wide Web, z jej systemem hipertekstu. W Polsce strony WWW można było wówczas zliczyć na palcach jednej ręki, ale stało się oczywiste, że jest to przyszłość komunikacji, a właściwie jeden z jej fundamentów. Dla mnie oznaczało to powrót do idei elektronicznego rozpowszechniania informacji, a propozycja prowadzenia witryny PCkuriera wtopiła się idealnie w mój prywatny i zawodowy życiorys redakcyjno-edytorski.\nI w taki to właśnie zawiły sposób dotarłem do punktu wyjścia, czyli prapoczątków kursu HTML - niech mi Czytelnicy wybaczą esperanckie kombatanctwo, ale właśnie ono spowodowało, że tak usilnie poszukiwałem zawsze wygodnych technik upowszechniania wiedzy.\nJako się rzekło, przyszło do redagowania strony WWW PCkuriera. W 1995 roku był to jednostronicowy, dość długi dokument, który odwiedzało jakieś 30-40 osób dziennie. Pamiętam swoje zaskoczenie, gdy stwierdziłem, że jest to czysty tekst - na początku wydawało mi się, że to pewnie jeszcze jeden wyspecjalizowany format, do którego trzeba mieć jakiś dziwny edytor. Ot, dobroczynny skutek eksperymentowania - to wiekompomne odkrycie nastąpiło wtedy, gdy bardziej chyba dla żartu wczytałem stronę PCkuriera do Notepada :-)\nRównolegle z pierwszymi odsłonami stron PCkuriera, już w moim własnym wykonaniu, zaczął powstawać sam kurs, który na początku był raczej całkiem prywatnym i najzupełniej "lokalnym" zbiorem zapisków, będących rezultatem studiowania znanej książki Włodzimierza Macewicza ("Język składu dokumentu hipertekstowego") i obszernego opracowania z jednej z amerykańskich stron (bodajże Sandia Laboratory). Błogosławieństwem okazała się w tych eksperymentach analogia do WordPerfecta - edytor dysponuje wspaniałą cechą, jaką jest podgląd kodów sterujących, a przecież HTML jest niczym innym, jak właśnie zestawem kodów sterujących! Ta obrazowa paralela pozwoliła szybko uchwycić sens funkcjonowania języka we współpracy z przeglądarkami internetowymi.\nGdy zdecydowałem się na opublikowanie kursu po raz pierwszy w Internecie (dokładna data niknie w pomroce dziejów :-), ale było to latem 1996 roku), w naszej części Sieci istniały jedynie dwa krótkie opracowania o nikłej raczej wartości edukacyjnej. Pierwsza wersja kursu była jeszcze dziurawa i zawierała szereg stron "under construction", ale pojawiały się one sukcesywnie w następnych tygodniach i miesiącach, a pomysł okazał się trafiony - zainteresowanie szybko rosło, co świadczyło o sporym zapotrzebowaniu na tego typu informację.\nPodstawowym założeniem leżącym u podłoża kursu była od samego początku dbałość o jego jak najbardziej praktyczny charakter. Poradnik został stworzony z myślą o tych wszystkich osobach, które nie studiują specyfikacji języka, a chcą poznać zasady tworzenia stron szybko i bez nadmiernych komplikacji - chciałem oszczędzić czytelnikom trudów, jakich sam doświadczyłem (praca dr Macewicza nie należy do najłatwiejszych i odbijała się na niej wyraźnie naukowa proweniencja autora). Niejednokrotnie czyniono mi z tego tytułu zarzut, wytykając zbytnie "popularyzatorstwo" i "profanowanie" HTML. Oczywiście zdaje sobie sprawę, że specjalistów od języków budowania stron internetowych jest w Polsce mnóstwo, i że znają się oni na nim o wiele lepiej niż ja - ekonomista z wykształcenia. Problem jednak w tym, że to właśnie mnie się chciało poświęcić setki godzin darmowej pracy na budowanie praktycznego poradnika, a nie właśnie tym specjalistom. Mam nadzieję, że zdołałem nie naruszyć świętej zasady "primum non nocere", czyli "po pierwsze, nie szkodzić".\nStarałem się zarazem pisać "ludzkim językiem", bez nadmiernego teoretyzowania, bez dbania o "uczoność" wywodów. Od naukowej ścisłości po stokroć ważniejsze jest to, aby były one rozumiane przez przeciętnego adepta sztuki webmasterskiej, gdyż to właśnie do niego był skierowany poradnik. Język taki zapewne nie przystoi pracy doktorskiej, ale też nie stopień naukowy ma być efektem takiej pracy. Z drugiej strony nie przyjąłem też konwencji stosowanej często w zachodnich, zwłaszcza amerykańskich poradnikach typu "for dummies". Założyłem określony poziom inteligencji czytelnika, któremu nie trzeba wyjaśniać elementarnych technik używania komputera.\nKurs stał się chyba także akceleratorem dla podobnych prób młodszych kolegów - w ciągu roku pojawiło się kilka innych prac, aczkolwiek tylko niektóre z nich były aktualizowane, a autorzy pozostałych spasowali, nie mając po początkowym entuzjazmie wystarczającej motywacji do pracy.\nPojawiły się także mirrory PCkurierowego kursu. Zezwolenie na ich tworzenie było podyktowane przede wszystkich chęcią popularyzowania wiedzy, aczkolwiek doświadczenie pokazuje, że wiele osób nie miało nawet "ducha", aby pobierać z naszej witryny aktualne wersje - do dziś pokutują gdzieś w Sieci najstarsze odsłony, o czym świadczą pochodzące z nich ankiety! Pewną "ciekawostką" są dwa znane mi miejsca, których właściciele uznali za stosowne zmienić szatę graficzną i podpisać się pod kursem, wycinając zarazem informacje o jego prawdziwym pochodzeniu. To niewątpliwie jedno z bardziej interesujących doświadczeń, jakiego miałem wątpliwą przyjemność doznać, nie ustępujące wirusowi w załączniku do poczty elektronicznej :-)\nNajbardziej chyba rzetelnym sprawdzianem popularności jakiegoś miejsca w Internecie są statystyki serwera, których nie można oszukać. Jak na dłoni ukazują one, na ile strona jest nośna informacyjnie, jakie są jej słabe punkty, a jakie mocne. Z tym nie jest chyba źle. W październiku tego roku po raz pierwszy całkowity "obrót" katalogu z kursem sięgnął liczby ćwierć miliona odsłon. Jeśli dołożymy do tego jeszcze 50 procent, uzyskiwane przez mirror w portalu Republika.pl, a także obroty co najmniej kilkunastu dalszych mirrorów w polskim Internecie, nie jest wykluczone, że kurs uzyskuje miesięcznie nawet i do pół miliona załadowań, co jest już wielkością porównywalną z popularnymi serwisami poradnikowymi w anglojęzycznej części Internetu (oczywiście nie śmiem się porównywać z takim choćby HTML Goodies, który osiąga ponoć 4 miliony odsłon miesięcznie!). Warto także zauważyć, że każdy może pobrać kurs do czytania offline (dziesiątki tysięcy kopii zostały dostarczone na dyskach kompaktowych - osobno lub razem z paroma edytorami HTML), co automatycznie zmniejsza liczbę osób wchodzących na stronę, a więc tym bardziej uwypukla to fakt, że kurs odwiedzają coraz to nowi goście, a "starzy" traktują go jak doraźną pomoc i materiał referencyjny.\nTakże i reakcja Czytelników jest dość żywa. Do tej pory otrzymałem około 5 tysięcy zwrotnych ankiet, a przecież jest jasne, że tylko pewna część osób jest skłonna wypełniać formularze w Internecie. Z ankiet tych wynika m.in., że średnia ocena wartości kursu rosła na przestrzeni tych trzech lat od "dobrze z minusem" do "dobrze z plusem", w przedziale ocen od niedostatecznej do bardzo dobrej. Starannie notuję też porażki - ocen niedostatecznych naliczyłem już ok. 30.\nZ ankiet wynika także, że dominują osoby młode, uczniowie i studenci, choć i emerytów także trafiło się parudziesięciu. W znacznej większości są to oczywiście mężczyźni, korzystający z komputerów Pentium, a także systemu Windows 95/98 oraz przeglądarek Netscape'a i Microsoftu. Od pewnego czasu notuję także czas spędzany w Internecie (bardzo rozrzucone wartości, choć przeważa liczba 5-10 godzin w tygodniu), a także lekturę czasopism - trudno ukryć, że przeważają tutaj dzieła koleżanek i kolegów z konkurencyjnych tytułów - Chip i PC World Komputer - choć niewiele za nimi plasuje się Enter. PCkurier, jako pismo o korporacyjno-technologicznym profilu, ma mniejszy udział. Zaskakuje bardzo niewielki udział dedykowanych pism internetowych, czyli WWW i Internetu.\nInnym miernikiem zainteresowania jest statystyka oparta na znanym serwisie firmy Webmedia - STAT4U. Charakterystyczna ikonka serwisu pojawiła się w kursie niemal dwa lata temu - w połowie stycznia 1998 roku. Obrazuje ona liczbę wejść na stronę główną, za pomocą przeglądarki graficznej. Pierwszy pełny miesiąc, czyli luty 1998, dał wynik 3100 wejść. W styczniu 1999 roku było to już 5200 wejść, natomiast w listopadzie tego roku - ok. 10000. W ciągu dwóch lat nastąpiło więc co najmniej potrojenie wizyt.\nOd pojawienia się pierwszej odsłony minęły ponad trzy lata - czas długi jak na istnienie witryny, choć króciutki, jeśli spojrzeć w przód. Jeśli nic nie stanie na przeszkodzie, będę się starał uzupełniać i aktualizować kurs, a przecież mam jeszcze przed sobą parę dziesiątek lat pracy zawodowej. Aż strach pomyśleć, że coś może istnieć tak długo - życie pokaże, czy będzie to możliwe, a przede wszystkim przydatne dla gości naszej witryny. A może w ogóle nie doczekamy HTML 20 i za dwadzieścia lat świat World Wide Web będzie wyglądać całkiem inaczej?! Któż to wie...


Forum X-KOM.PL :: Sklep internetowy notebooki, tanie laptopy - Zobacz temat - Odwiedź Geex – portal technologiczny\nZobacz posty bez odpowiedzi | Zobacz aktywne tematy Obecny czas: Wto 07 Gru 2021, 05:55\nOdwiedź Geex – portal technologiczny\nOdwiedź Geex – portal zalogowanych w technologii\nCzym jest Geex?\nGeex to nasz portal technologiczny. Stworzyliśmy go, aby zapewnić Ci łatwy dostęp do interesujących i wartościowych treści. Znajdziesz na nim:\nWiadomości – najświeższe wydarzenia ze świata technologii, a także ciekawostki i porady. Dzięki nim będziesz na bieżąco i poznasz wiele praktycznych rozwiązań, które przydadzą Ci się na co dzień.\nRecenzje – rzetelne testy nie tylko najnowszych urządzeń. Zajrzyj tu, jeśli akurat rozważasz zakup.\nInformacje o promocjach – dowiesz się, jakie produkty dostępne są w naszym sklepie w obniżonych cenach lub z dodatkowymi prezentami.\nFelietony, konkursy i… – tutaj wiele zależy właśnie od Ciebie.\nLiczymy na Twoją pomoc\nGeex powstał z myślą o Tobie. Dlatego Twój odzew jest dla nas szczególnie ważny. Jeśli więc masz pomysły na publikacje lub propozycje zmian, wyślij je do nas na adres geex@x-kom.pl. Z radością się z nimi zapoznamy.\nOdwiedź Geex i podziel się swoimi przemyśleniami\nWto 04 Cze 2019, 07:26


Ekstremalna Wyprawa Off-Road | Książ Wielkopolski | Pomysł na Prezent! | WyjatkowyPrezent\nWarkot silnika, piękne leśne tereny i Wy, za kierownicą terenowego samochodu, wpatrujący się w specjalną mapę wyprawy. Zapraszamy na Ekstremalną Wyprawę Offroad! Zbierz swoich przyjaciół, spotkajcie się w umówionym miejscu i ruszajcie na niesamowitą podróż po lasach i bezdrożach. Waszym wyposażeniem będzie samochód terenowy oraz Road Book - specjalnie przygotowana, tajemnicza mapa, na której znajdziecie cele i ważne punkty, które musicie odwiedzić. Wykonujcie emocjonujące zadania, doskonale się przy tym bawiąc. Czeka na Was wspaniała przygoda! Czy uda Wam się zrealizować wszystkie cele? Uwaga! Poziom trudności cały czas rośnie, czyli im dalej w las, tym trudniej. Poczujcie się jak poszukiwacze skarbów. Wyruszcie w niezwykłą misję! Powodzenia, podróżnicy!\nPrezent obejmuje wyprawę offroadową, dla maksymalnie trzech osób. Jedna z osób będzie prowadzić pojazd.\nCzym jest Road Book?\nRoad Book to specjalnie przygotowana mapa, na której znajdują się cele i zadanie, które czekają na Was podczas zabawy. Dzięki niej poczujecie się jak prawdziwi podróżnicy, a jazda offroadowa zmieni się w prawdziwą wyprawę, pełną emocji.\nJakie zadania czekają na nas na trasie?\nPodczas przeżycia czeka Was szereg zadań do wykonania: odnalezienie fotograficznych punktów kontrolnych, rozwiązywanie ukrytych zadań, zdobywanie pieczątek w trudno dostępnych miejscach, konieczność zaliczania punktów kontroli przejazdu.\nEkstremalna Wyprawa Offroad sprawdzi się jako:\nSzukasz ciekawego pomysłu na spędzenie wolnego czasu z przyjaciółmi? Marzysz o wspaniałej przygodzie? Ekstremalna Wyprawa Offroad to gwarancja niezapomnianych emocji! Świetny pomysł na prezent zarówno dla kobiety, jak i mężczyzny! Wielka, motoryzacyjna przygoda to idealny podarunek z okazji urodzin lub imienin! Będąc za kierownicą pojazdu, osoba obdarowana poczuje się jak na Rajdzie Paryż-Dakar!\nPrezent obejmuje wyprawę offroadową, dla 1-3 osób. Jeden z uczestników będzie prowadził pojazd. Do realizacji prezentu za kierownicą wymagane jest ważne prawo jazdy kat. B.


Mali sportowcy | Segritta.pl\na po cholere ma byc wybitne nadludzkim wysilkiem? Jak ktos jest predysponowany do jakiejs dziedziny, to dla niego ‚praca to zabawa’, bawiac sie uczy, i robi to po prostu wydajniej od innych, ktorzy, zeby mu dorownac, musza wysilac sie z calej mocy, a po co? Mam znajomego, noga ze wszystkich ‚normalnych’ przedmiotow szkolnych, a geniusz mechaniki samochodowej, w wieku 12 lat naprawial wysokocisnieniowe systemy hydrauliczne koparki wielkiej jak dom, ba, sam nawet te koparke obslugiwal, kopal nia torf na torfowisku. Jak inni dostaja czesc samochodowa do rozpoznania na warsztatach w samochodowce i czesto jej nie rozpoznaja, on potrafi powiedziec z jakiej marki, nawet z ktorego rocznika jest to czesc. I nawet co jest w niej zepsute. I po co meczyc innych, zeby mu dorownali, jak ich to nie bawi?\nOk, jestem aktualnie na etapie „I just want to be perfect” (piękne gify z „Black Swan” internety porobiły, piękne) i wydaje mi się, że więcej racji mają te, załóżmy, że to dobre określenie, psycho-matki. Założenie jest dobre, z wykonaniem gorzej – stąd przedrostek ‚psycho’. Rodzic powinien wiedzieć lepiej, pokazać dziecku jak najwięcej możliwości (taniec, sport, języki, sztuka), zainteresować dziecko światem, troszkę nawet to zainteresowanie wymuszając – zostawiając mu pewien zakres swobody, ale nie na tyle duży, by opcja „popacze tępo w telewizor” wchodziła w grę.


Gwałtowne burze w północnych Włoszech. Osuwiska ziemi, ulicami płynęły rzeki, a do domów wdarło się błoto - Polacy we Włoszech - wiadomości online\nHome Aktualności Gwałtowne burze w północnych Włoszech. Osuwiska ziemi, ulicami płynęły rzeki, a do domów wdarło się błoto\nGwałtowne burze w północnych Włoszech. Osuwiska ziemi, ulicami płynęły rzeki, a do domów wdarło się błoto\nGwałtowne burze i silne ulewy zalały Górną Adygę (Alto Adige), duże zniszczenia zanotowano w rejonie Alta Val Pusteria. Pociąg regionalny kierujący się do San Candido został zablokowany przez osuwisko ziemi w Valdaora. Pasażerowie zostali przetransportowani do najbliższej stacji.\nJeden z hoteli został odizolowany i służby ratownicze musiały dotrzeć tam helikopterem.\nW okolicy Val di Braies nastąpiło oberwanie chmury. Samochody zaparkowane w pobliżu potoku rio Braies porwała ze sobą woda. Burmistrz górskiej miejscowości Braies potwierdził, że ostatnia noc była dramatyczna. Błoto wdarło się do wielu domów, gdzieniegdzie brakuje jeszcze elektryczności. Na szczęście nie ma rannych.\nOd wielu godzin pracują bezustannie służby lokalnej Ochrony Cywilnej.\nTakże Valtellinę w Lombardii nawiedziły groźne ulewy. W prowincji Sondrio burze, wichury i osuwiska połamały drzewa.\nPodobna sytuacja miała miejsce w Valle Tramontina w regionie Friuli, a także w innych północnych regionach.\nEksperci zalecają szczególną ostrożność na szlakach górskich.\nTAGAlto Adige burze błoto Friuli Lombardia osuwiska Polacy we Wloszech pólnocne Włochy ulewy Wlochy\nPoprzedni wpisAscoli Piceno: Quintana Kolejny wpisWzruszajacy list pożegnalny do polskiej pielęgniarki z Sanremo zmarłej na raka


Mordy - cmentarz żydowski - Zapomniane cmentarze\nMordy – cmentarz żydowski\n28 października 2017 trobalcmentarze żydowskie (kirkuty), kirkuty woj. mazowieckie\nChociaż cmentarz żydowski w Mordach założono na początku XIX w., to dzieje społeczności żydowskiej w tej miejscowości sięgają wieku XVII. Jeszcze w 1827 r. w Mordach ma mieszkać 533 Żydów przy ogólnej liczbie 1172 mieszkańców. Miasto znajduje się w pobliżu Łosic i Siedlec. Prawdopodobnie ta bliskość sprawiła, że ludność żydowska w Mordach mogła nie posiadać do XIX w. własnego kahału i cmentarza. Przyrost liczby Żydów w wieku XIX zmienił ten stan rzeczy. W 1897 r. przy ogólnej liczbie 2520 mieszkańców osady, 1532 to Żydzi.\nCmentarz został zniszczony podczas II wojny światowej raz po niej. Część płyt nagrobnych wykorzystano po wojnie do budowy rampy kolejowej.\nZdjęcia z dnia 13.04.2013 r.\nCiekawe, że choć niewiele źródeł wspomina o Żydach w Mordach to można znaleźć informację, że z Mord pochodził Józef Buchbinder (artysta-malarz), którego talent odkryć miał Michał Zembrzuski (prawdopodobnie spokrewniony z właścicielami osady lub jej właściciel). Miał on nakłonić Józefa do przyjęcia chrztu i rozwijania talentów artystycznych. Zabrakło w tym miejscu informacji, że ojciec Józefa zajmował się renowacją obrazów i pomagały mu w pracy dzieci. M.in młodszy brat Józefa, Szymon urodzony w Radzyniu Podlaskim.\nJedynie na stronach Wirtualnego Sztetlu pojawiają się informacje o pogromie dokonanym przez wojsko polskie we wrześniu 1920 r. oraz zabiciu pięciu członków Bundu oskarżonych i współpracę z bolszewikami.\nŁosice – cmentarz żydowski


Ostrzenie łyżew łyzwy hokejowe | ŁYŻWY \_ Akcesoria | SklepHokejowy.com - sprzęt hokejowy, łyżwy i rolki, akcesoria hokejowe, hokej\nCeny ostrzenia dotyczą nowych łyżew zakupionych w sklepie.\nna płaskChannel - Z 13 ( 1/2'' ) 19 ( 3/4'' ) 16 ( 5/8'' )22 (7/8'')\nrodzaj łyzew:łyzwy hokejowe\nChannel - Z\nZastosowanie Kanału Z powoduje, że mamy dwie płozy w jednej. Takie ostrzenie ma za zadanie zwiększyć przyczepność, kontrolę i prędkość. Przy wyborze rowka zwykle trzeba szukać kompromisu między dobrą przyczepnością a długim ślizgiem. Przy wykorzystaniu Kanału Z dostaniesz obie te rzeczy na raz!\nDodatkowe wewnętrzne krawędzie zapewnią lepszą kontrolę i przyczepność oraz umożliwią szybkie zmiany kierunku jazdy. Łyżwiarz będzie zwinniejszy oraz bardziej pewny siebie przy szybkich zmianach kierunku jazdy. Pozwoli to na wykonywanie skomplikowanych manewrów z całkowitym zaufaniem, że krawędzie płozy będą dobrze zagłębione w lodzie. Nie ma mowy o upadku, łyżwy mają lepszą przyczepność.\nKanał Z nie zdejmuje dużo stali podczas ostrzenia. Ponadto, można go zmienić z powrotem w regularny rowek podczas każdego właściwego ostrzenia.\nLepsza przyczepność w szybkich zakrętach czy zwrotach\nLepsza wydajność (mniej zużytej energii zawodnika)\nDoskonała kontrola krawędzi.\nMniejsze tarcie dla lepszego poślizgu, efektywnej jazdy na łyżwach i większej prędkości.\nSzerokość ostrza 0,75\nOpinie o Ostrzenie łyżew\nPatrzenie na 0,06 idealnie przygotowało moje nowe łyżwy dla mnie jako poczatkujacego. Naostrzone równo idealnie prowadzi się po lodzie :) Polecam !\nUsługa wykonana profesjonalnie. Łyżwy ostre jak brzytwa, spokojnie można się golić ;)\nProfesjonalnie naostrzone łyżwy, żyleta, polecam.\nBardzo precyzyjnie naostrzone łyżwy, równa głębokość na całej długości. Wybrałem rowek 0,06 ale myślę, że 0,09 były lepszy. Mariusz- Toruń\nMariusz, Zławieś Wielka\nFajnie na ostrzone.\nRE-WE-LA-CJA !!! Łyżwy śmigają jak szalone, zastanawiam się co zrobie jak się stępią, ale na pewno rozważe ich przesłanie do naostrzenia.\nNie miałem jeszcze tak świetnie naostrzonych łyżew!\nŚwietnie naostrzone łyżwy. Polecam.\nBłażej, Zielona Góra\nFachowo naostrzone łyżwy, polecam\nPolecam! Łyżwy zaostrzone bardzo profesjonalnie! Ostrzenie na płasko polecam!!!\nŁyżwy przyszły naostrzone wręcz idealnie - nic dodać, nic ująć. Szkoda, że w moim mieście nie ma takiego sklepu...\nSuper ostrzenie :D szkoda zę na miejscu nie mogęich tak naostrzyc : ( POLECAM\nNie wiedziałem, że ostrzenie tak wiele znaczy. Ostrzyłem obojętnie gdzie i powiem szczerze, że żałuję, że nie mam na miejscu takich ludzi!\nUsługa godna polecenia. W okolicy mam miejsce gdzie mogę naostrzyć łyżwy więc za jakiś czas będę miał porównanie. Na teraz tą usługę POLECAM\nBardzo dobrze wykonana usługa. Polecam!\nDoskonała usługa, szczerze polecam!!!\nProfesjonalnie naostrzone łyżwy ;)\nŁyżwy naostrzone super. Tradycyjnie obsługa sklepu stanęła na wysokości zadania. Pozdrawiam\nnaostrzone bez zarzutu ;) warto!\nPo prostu - dobra robota.\nWszystko ok niemniej w zależności od klienta głębokość powinna być uzgadniana z klientem ( ja osobiście wolę głębszy rowek ponieważ lubię jazdę szybką i agresywną) trzeba uwzględniać ostrzenie do wagi ciała jak również stylu jazdy. polecam sklaep .\nNie mam zastrzeżeń co do głębokości rowka - idealny do zwykłej jazdy. Łyżwa naostrzona równo na całej długości.\nNaostrzone w sam raz do jazdy aczkolwiek minimalnie głębszy rowek by nie zaszkodził;]\nTransakcja przebiegła zgodnie z ustaleniami, Jak najbardziej sprzedający na miejscu, wzorowe podejście do klienta. Towar zgodny z opisem. pozdrawiam - vipziolo\nRewelacja łyżwa jak brzytew równiutko naostrzona CYMES\nŚwietna profesjonalna ostrzałka. Wreszcie w tym mieście można naostrzyć łyżwy profesjonalnie. Polecam ostrzenie. Do hokeja preferuję głębszy rowek.\n4.73 / 5.00 197 opinii


Wojciech Kaźmierski 30 marca, 2016, 09:56\nZ jednej strony głos rozsądku i prawdy w powyższym felietonie,\nz drugiej, przerażająca jednomyślność większości polskich polityków i większości krajowych dziennikarzy we wrogości w stosunku do Rosji.\nZwolennikom aktualnie obowiązującej w Polsce polityki w stosunku do naszych wschodnich sąsiadów dedykuję rymowankę:\nchociaż mówisz to lub owo,\npoznaję po minie,\nczekasz na światową.\ndo światowej niedaleko,\nalbo zostaniesz kaleką.\nnie pomogą myśli, słowa,\nMarek 30 marca, 2016, 15:54\nZdecydowanie nie podoba mi sie ton tego artykułu. Piszę o tonie, bo pobrzmiewa resentymentem. Z tez zrozumiałem tyle, że polscy dziennikarze (zarówno z prawa jak z lewa) uwzieli się żeby przedstawiać Putina jako zamordystę, a autor widzi gołym okiem, że przynajmniej jeśli chodzi o media państwowe, to w zakresie polityki zagranicznej panuje w Rosji większa swoboda wypowiedzi niż w Polsce. Nie oglądam rosyjskiej relewizji więc nie bedę polemizował, ale czytałem o pani redaktor Annie Politkowskiej, która miewała inne zdanie o polityce rosyjskiej np. w sprawie Czeczenii (to taki obszar Rosji, którym Putin zainteresował się bliżej na kilka lat przed Krymem). Nie wiem czy red. Politkowska mogła się wypowiadać w TV Rossia, ale wiem, że od 2006 roku za sprawą “nieznanych sprawców” ( a raczej “nieznanych mocodawców”) nie wypowiada się już na żadne tematy.\nWogóle uważam, że pisanie z oburzeniem, w dniu ogłoszenia wyroku na Nadiję Sawczenko iż w polskiej prasie Putin jest przedstawiany jako bandyta, jest po prostu nieprzyzwoitością. Co innego nazywanie Putina miernotą – on jest wybitnym państwowcem. Może nie tak wybitnym jak Breżniew czy jego idol Stalin, ale idzie w dobrym kierunku.\nNie bronię polskiej publicystyki wschodniej, ale uważam że opinie red. Radziwinowicza są dużo bliższe rzeczywistości i polskiej racji stanu niż ton tego felietonu.\nzorbaG22 1 kwietnia, 2016, 15:51\nha ha Radziwinowicza ?? a spadajcie obaj do mamełe i tatełe nie roznoście smrodu po Polsce bo już rzygam tą nachalną antypolską propagandą knesetu


Amerykański lekarz przepisał europejskiemu pacjentowi kosztowne i niechętnie przyjmowane przez niego lekarstwo, ale ta terapia wstrząsowa to jedyny sposób, by pacjent z doktorem byli w stanie nadal współdziałać w ramach NATO. Bez tej ostrej kuracji najpotężniejszemu sojuszowi polityczno-militarnemu świata grozi paraliż i odejście do lamusa historii - z nieobliczalnymi tego skutkami dla Europy i całego świata.\nDonald Rumsfeld, amerykański sekretarz obrony, bez ceregieli nakłaniał w Warszawie swoich kolegów z europejskich krajów członkowskich NATO do powołania sił szybkiego reagowania. Przekonywał, że sojusz stanie się niepotrzebny, jeśli się nie zmodernizuje i nie będzie miał liczących co najmniej 20 tys. żołnierzy sił szybkiego reagowania, które można by błyskawicznie przerzucić w dowolny rejon świata - do zwalczania nowych zagrożeń w postaci terroryzmu i tzw. państw rozbójniczych (jak Irak), dysponujących bronią masowego rażenia. Prezydent George W. Bush dał wcześniej do zrozumienia, że potrzebne jest NATO zdolne dokonywać uderzeń o charakterze prewencyjnym.\nSprawa jest tym bardziej paląca, że już w listopadzie ma się odbyć w Pradze szczyt NATO. Jeżeli ograniczy się on do przyjęcia nowych członków, nie pokazując światu, że sojusz jest gotów stawić czoło dzisiejszym zagrożeniom, to spotkanie - zamiast być świętem aliantów - zakończy się fiaskiem i może mieć groźne konsekwencje. Kilku uznanych europejskich polityków i ekspertów, wśród nich Bronisław Geremek i Klaus Naumann, były szef Komitetu Wojskowego NATO, już w czerwcu napisało wspólnie w "International Herald Tribune", że praski szczyt przesądzi o "być albo nie być" sojuszu. Waszyngton dał jasny sygnał - nie chce tylko fety rozszerzenia, lecz także nowych instrumentów działania. Richard Lugar, w przeszłości orędownik rozszerzenia Paktu Północnoatlantyckiego, mówi dziś, że kolejni członkowie mogą być doń przyjęci tylko wówczas, gdy ich akcesja wzmocni, a nie osłabi sojusz.\n- Popieramy amerykańską propozycję powołania NATO-wskich sił szybkiego reagowania - mówi Joanna Millington rzecznik brytyjskiego resortu obrony. Jednak sprawa nie jest wcale przesądzona. Wielu europejskich polityków obawia się, że plany USA godzą w fundament sojuszu - ideę kolektywnej obrony, próbując przekształcić NATO w instrument agresji.\nRobert Kagan, amerykański ekspert mieszkający na stałe w Europie, wywołał burzę na europejskim brzegu Atlantyku, gdy oznajmił, że Zachodowi grozi rozłam. Również najbardziej liczący się francuski komentator spraw międzynarodowych Dominique Moisi w ostatnim numerze "Wprost" stwierdził bez ogródek, że Europa musi nadrobić zaległości w sferze militarnej, bo inaczej przestanie być prawdziwym partnerem Ameryki. Francis Fukuyama daje NATO - sojuszowi, który spaja Europę i Amerykę - 10 lat na zejście ze sceny. Jeszcze przed spotkaniem w Warszawie sekretarz generalny NATO George Robertson przestrzegał w alarmującym tonie, że jeśli sojusz się nie unowocześni, to przepadnie.\nJuż operacja przeciwko Jugosławi w 1999 r. udowodniła, że sojusz nie jest w stanie sprostać nowym wyzwaniom, mimo że po upadku komunizmu gruntownie zmienił strategię i przyjął nowych członków. Atak terrorystów z 11 września ubiegłego roku na Nowy Jork i Waszyngton nie pozostawił cienia wątpliwości: garnitur NATO - przykrojony na miarę potrzeb zimnej wojny - jest nie tylko przyciasny, ale i zżerany przez mole. Przeróbki krawieckie niewiele pomogły. Amerykanie ruszyli na wojnę w Afganistanie praktycznie sami, mając jedynie poparcie polityczne głównych aliantów. Stało się jasne, że machina wojenna sojuszu kompletnie nie przystaje do nowych zagrożeń.\nPoza jednostkami amerykańskimi właściwie nie ma oddziałów, które można by szybko skierować do walki. A jeśli są, nie mają jak dotrzeć we wskazane miejsce. Tylko USA dysponują środkami transportu strategicznego - samolotami i okrętami. Europejski program budowy Airbusa A400M ma się zakończyć dopiero pod koniec tej dekady. Na razie europejskie oddziały mogą korzystać jedynie z czterech samolotów C-17s - wyleasingowanych od USA.\nMight is right - mówią Anglosasi. To brutalne stwierdzenie, że siła daje rację, ale też to, że ma się rację, nie wystarczy - trzeba jeszcze siły, żeby ją przeforsować. Europejscy sojusznicy Ameryki zbyt łatwo uwierzyli, że po zakończeniu zimnej wojny mogą spać spokojnie i korzystać z tzw. dywidendy pokoju, czyli przeznaczać na cele cywilne sporą część funduszy wydawanych wcześniej na zbrojenia. Teraz jest ostatni dzwonek, by się wyrwać z letargu. Inaczej, jak twierdzi w raporcie dla unijnego Instytutu Studiów Bezpieczeństwa Julian Lindley-French, Europejczycy są skazani na rolę "zbieraczy śmieci" po Amerykanach.\nJuż po ataku na WTC Amerykanie wyraźnie pokazali drogę, zwiększając wydatki na zbrojenia niemal do 400 mld USD rocznie! Wydatki na wojsko w USA są o 85 proc. większe niż pozostałych 18 członków NATO razem wziętych. W dodatku, podczas gdy Amerykanie co kilka lat dokonują skoków technologicznych, Europejczycy przede wszystkim wydają pieniądze na utrzymywanie 2 mln wojskowych. Problemem jest to, że Europa zmaga się z dekoniunkturą gospodarczą i rządy nie mają odwagi, by przeznaczyć więcej na wojsko.\nPieniądze to nie jedyny problem. Na razie na ekspedycję sił, których utworzenia domaga się USA, nie pozwala traktat waszyngtoński. Pakt Północnoatlantycki został powołany pół wieku temu po to, by umożliwiać wspólnym wysiłkiem Europy i Ameryki obronę przed atakiem ze strony ZSRR i Układu Warszawskiego. Obronę, a więc właściwie działanie na Starym Kontynencie (tu, a nie w Kanadzie i USA, zagrożenie było największe). W dodatku - obronę przed atakiem regularnych armii, a nie na przykład eskadry cywilnych samolotów porwanych przez terrorystów.\nPo 11 września NATO poszło więc w odstawkę z rozmaitych powodów, choć jego sekretarz generalny, lord Robertson, ogłosił wtedy rzecz bez precedensu - że atak terrorystów uzasadnia uruchomienie mechanizmu kolektywnej obrony sojuszu, opisanego w artykule 5. traktatu waszyngtońskiego. Jego sens sprowadza się do zasady, jaka przyświecała muszkieterom Dumasa: "Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego". Ameryka potraktowała to bardziej jako gest solidarności niż twardą deklarację przystąpienia do wojny z terrorem. Teraz, w wypadku Iraku, wydaje się jednak, że nawet z deklaracjami poparcia będzie nie lada problem. Największy z Niemcami. Jak twierdzi Witold Waszczykowski, zastępca stałego przedstawiciela RP przy NATO w latach 1997-1999 oraz do niedawna ambasador Polski w Iranie (jedno z państw zaliczonych przez USA do "osi zła"), Niemcy czują się o wiele bezpieczniej po pierwszej fazie rozszerzenia sojuszu oraz ze względu na spodziewane przyjęcie kolejnych członków, dlatego nie chcą się bardziej zaangażować w walkę z zagrożeniami z dala od ich granic. Francja - wbrew pozorom - jest bardziej skłonna do współpracy z Ameryką. Francja tradycyjnie pilnuje swych interesów w wielu rejonach świata (vide: obecna akcja jednostek francuskich na Wybrzeżu Kości Słoniowej). To Francuzi mieli drugi co do wielkości udział (po USA) w operacji przeciwko Jugosławi.\nNie ulega kwestii, że na NATO łatwo nie pozostawić teraz suchej nitki. Równocześnie można powiedzieć jak Churchill, który podsumował demokrację - dotychczas nie wymyślono nic lepszego. Dobijanie się nowych kandydatów do drzwi NATO nie jest przecież próbą dołączenia do konduktu żałobnego, który wlecze się za trumną sojuszu. Przeciwnie - jest dowodem wiary, że dzięki członkostwu lepiej zadbają o swoje bezpieczeństwo. Przecież nie pierwszy raz trąbi się głośno o tym, że sojusz to przeżytek. Mówiono tak nie tylko po upadku komunizmu, ale i wtedy, gdy sojusz miał jeszcze jasno określonego wroga, lecz pojawiała się konieczność modernizacji.\nTymczasem udział europejskich oddziałów w akcji na Irak nie gwałciłby doktrynalnych założeń paktu, a jedynie modyfikował jego militarną strategię w zmienionym świecie. - Misja paktu pozostaje nie zmieniona. Zmieniły się natomiast zagrożenia, jakim musi stawić czoło i dlatego trzeba zmieniać metody radzenia sobie z nimi - tłumaczył "Wprost" w Warszawie rzecznik Pentagonu Bryan Whitman. - Sojusz nie staje się bardziej agresywny. Jego celem jest cały czas samoobrona - wtórował rzecznik NATO, Yves Brodeur.\nWaszyngton jeszcze raz zdecydował się nadać NATO nowego wigoru. Amerykanie - choć ich potęga militarna nie ma żadnej konkurencji w dzisiejszym świecie - nie chcą bowiem być samotnym światowym żandarmem. Chcą, by silna Europa stanęła z bronią u ich boku - gotowa do obrony nie tylko na swoim podwórku, lecz wszędzie tam, gdzie trzeba się bronić - choćby oznaczało to konieczność podjęcia operacji wojskowych, które mogą przynieść wiele ofiar.\n1949 W odpowiedzi na sowieckie zagrożenie dwanaście krajów tworzy Pakt Północnoatlantycki, czyli NATO. Państwa członkowskie gwarantują sobie wzajemną pomoc w razie napaści.\n1952-1955 Do NATO przystępują Grecja, Turcja i RFN.\n1967 NATO zastępuje doktrynę masowego odwetu doktryną elastycznego reagowania - wyeliminowano "automatyzm" użycia broni atomowej w wypadku uderzenia ze strony Układu Warszawskiego.\n1966 Francja występuje z wojskowych struktur NATO, pozostając w politycznych strukturach paktu.\nNATO rozmieszcza w Europie Zachodniej rakiety dalekiego zasięgu jako przeciwwagę dla sowieckich rakiet w Europie Wschodniej.\n1991 Rozwiązanie Układu Warszawskiego, wroga NATO w czasach zimnej wojny. Powstaje koncepcja "wysuniętej obecności wojskowej" - potężne zgrupowania zostają zastąpione siłami bardziej mobilnymi.\n1995 Interwencja w Bośni - pierwsza operacja wojskowa sojuszu.\n1997 Podpisanie Karty NATO - Rosja - dawny wróg paktu staje się jego "strategicznym partnerem".\n1999 Przyjęcie do NATO Polski, Czech i Węgier, interwencja w Kosowie.\n2001 Po ataku na Amerykę członkowie NATO uznają, że był to także atak na państwa sojuszu.\n2002 Powołanie Rady NATO - Rosja. Wysunięto propozycję utworzenia sił szybkiego reagowania do walki z terroryzmem i obroną przed atakiem z użyciem broni masowego rażenia.


Weterynarz, tak jak lekarz ludzki, powinien być tylko z powołania.\nWysłany: Sob 18:15, 25 Lis 2006 Temat postu:\nTak , tylko niestety nie zawsze tak jest\nWysłany: Sob 21:11, 25 Lis 2006 Temat postu:\nCzasem weterynarz krzywdzi zwierzęta a czasem im pomaga : :\nWysłany: Nie 9:35, 26 Lis 2006 Temat postu:\nTo wiadome ! Ja osobiście oddaję do leczenia moje zwierzaki tylko u jednego, zaufanego weta\nJa znam dwóch zaufanych , więc moge jak jednego nie będzie pójść do drugiego.\nWysłany: Pon 7:08, 26 Mar 2007 Temat postu:\nto jest szkodliwy link, nie klikać!\nWysłany: Pon 19:17, 26 Mar 2007 Temat postu:\nA ja będe chozić do jednego bo akurat takiego mam zaufanego\nWysłany: Sob 21:01, 23 Sie 2008 Temat postu:\nWłaśnie wróciłam z urlopu i dowiedziałam się, że ukochany kot mojej mamy i ulubieniec całej rodziny nie żyje. jestem tak zszokowana, że nie mogę się pozbierać. Przed moim wyjazdem Bonifacy był zupełnie zdrowy.\nOtóż moja mama zauważyła u Kotka jakieś charczenie w nosku. Udała się do weterynarza na Centralną- przyjmował Bakowski. Kot był coraz słabszy, nie miał apetytu, ciężko oddychał. Doktor zaaplikował 4 zastrzyki i zmierzył temperaturę. Stwierdził, że to nic poważnego. Powiększone węzły, niewielka gorączka. Mama i moja siostra, która jej towarzyszyła, miały przywieźć Bonifacego do kontroli za dwa dni. Diagnoza wydała się wiarygodna, gdyż kiciuś rzeczywiście wyglądał na przeziębionego. W domu jednak okazało się, że ze zwierzątkiem jest coraz gorzej. Coraz ciężej oddycha, słabnie z godziny na godzinę. Mama udała się więc z kotem na Centralną ponownie tego samego dnia wieczorem. Doktor potraktował nas oschle. Rzucił tylko okiem na kota i stwierdził, że leki przecież nie zaczęły jeszcze działać. Nie zważał na to, co się do niego mówi: że kotu znacznie się pogorszyło i ledwie oddycha. Odesłał mamę z kwitkiem i kazał wrócić za dwa dni, jak zadecydował wcześniej i nawet nie zbadał cierpiącego zwierzątka.\nBoniu cierpiał całą noc. Dusił się, łapał powietrze jak ryba, nie potrafił już\nzałatwić potrzeb fizjologicznych w kuwecie tylko siusiał pod siebie… A\nlekarstwa doktora Bakowskiego nie zaczynały działać... Następnego dnia mama znów pojechała na Centralną. Wciąż ufała Bakowskiemu...\nTym razem lekarz zauważył, że zwierzę jest w bardzo złym stanie. Stwierdził, że infekcja poszła dalej i zaaplikował Bonifacemu kolejne 4 zastrzyki.\nAsystująca mu młoda lekarka nieśmiało zauważyła, że kot ma chyba wodę w płucach... Lekarz wbił więc kotu wielką igłę w okolicę płuc i ściągnął płyn.\nTen zabieg sprawił, że prawie nieprzytomny kot dostał spazmów, zaczął się rzucać, skakać, wyć... Mama i siostra próbowały ingerować, mówiąc, żeby może\ngo zbadać, prześwietlić, zastosować jakieś inne leczenie, skoro to nie\nskutkuje... Zostały jednak zbyte, potraktowane z ironią, bo przecież się nie znają. Miały wziąć kota i iść. Tymczasem Bonifacy po zabiegach zastosowanych przez Bakowskiego wpadał w agonię- z wielkim trudem łapał oddech, krztusił się. Mama i siostra błagały o pomoc, ale lekarz kazał im opuścić gabinet.\nUdało się kota donieść do samochodu, w którym po kilku minutach straszliwych cierpień, spazmów i nie dającego się opisać płaczu umierającego kota nasz przyjaciel odszedł... Jednak jeszcze zanim nadszedł koniec, gdy mama tuliła rzężące ciałko, siostra wróciła do kliniki po lekarza. Powiedziała, że musi przyjść do kota, do auta. Lekarz, owszem, przyszedł (akurat stał przed wejściem do kliniki) i oschłym\ngłosem zapytał, czy kot zdechł. Rzeczywiście, kotek już nie żył. Lekarz wziął go wtedy jak worek i zabrał do gabinetu. Mama i siostra były w takim szoku i rozpaczy, że nie potrafiły reagować. Lekarz zrobił szybką sekcję zwłok i oznajmił, że i tak nic nie mógł zrobić, bo kot miał nowotwór płuc i tyle. Siostra zadała jeszcze przez łzy pytanie, dlaczego więc nie postawił prawdziwej diagnozy wczoraj, dlaczego nie zbadał kota, nie prześwietlił, ale nie usłyszała odpowiedzi… Ciałko Bonifacego zostało w lecznicy... Zadaję sobie pytanie- czy kot rzeczywiście miał raka? Czy też może źle leczona infekcja i zupełny brak zainteresowania cierpieniem Bonifacego doprowadziły do Jego śmierci? Tak żałuję, że mnie nie było w Krakowie, bo już po pierwszej, tak nieskutecznej wizycie na Centralnej wzięłabym kota do innego lekarza...\nNiestety, my już nic nie możemy zrobić, ale bardzo pragniemy przestrzec innych przed taką tragedią, jaka spotkała naszą rodzinę...\nWysłany: Nie 8:43, 24 Sie 2008 Temat postu:\nNiestety, szarlatanów nie brakuje także wśród weterynarzy\nProponuję pójść z tym do gazety, bo niestety skarga do Izby Weterynaryjnej chyba nic nie da. Taka sama klika jak w przypadku ludzkich lekarzy Ale do gazety chyba warto z czymś takim iść, żeby ostrzec innych ludzi.\nWysłany: Nie 19:34, 24 Sie 2008 Temat postu:\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Nie 19:38, 24 Sie 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 15:13, 27 Sie 2008 Temat postu:


Wodór H2 vs Przedłużenie Życia - Medycyna Kwantowa i Terapie H2 - Poznań\nWodór H2 vs Przedłużenie Życia\nPrzedłużenie Życia – na początek trzeba jasno napisać – Nie ma żadnego wiarygodnego badania naukowego które wiązało by inhalację wodorem lub Gazem Browna lub spożywanie wody wodorowej z przedłużeniem życia – brak nawet testu na muszkach owocówkach.\nZ drugiej strony biorąc pod uwagę udowodnione na ludziach wyjątkowo szerokie spektrum oddziaływania pro zdrowotnego na organizm, oraz fakt, że znany jest dość dokładnie mechanizm działania wodoru w organizmach żywych można wysnuć przypuszczenie, że wieloletnia codzienna inhalacja Gazem Browna i picie wody wodorowej może przyczynić się do znaczącej poprawy zdrowia (czy raczej braku chorób) i przedłużyć życie, także zdrowego człowieka.\nMam na myśli osoby zdrowe – osoby chore powinny najpierw wyleczyć swoje dolegliwości, a dopiero potem rozważać strategię przedłużenia swojego życia. Co więcej niezwykle ważne w takiej strategii jest środowisko w jakim żyje dana osoba – czyli brak ciągłego narażania organizmu na szkodliwe czynniki środowiskowe skracające życie człowieka.\nPiszący te słowa od 14 lat gromadzi śledzi wszystkie (tak myślę) źródła i badania mówiące o możliwości przedłużenia życia człowieka. Postęp jest gigantyczny i dokonano w tej materii spektakularnych odkryć, także dotyczących ludzi, które jednak nie są szeroko upubliczniane, a raczej ukrywane.\nWyobraźcie sobie teoretycznie – wychodzi Premier Polski i mówi, że od dziś każdy Polak za 1 zł dziennie (jedna tabletka dziennie) może wydłużyć swoje życie o 15% (czyli około 10 lat) i jeszcze poprawić stan zdrowia. Przecież to całkowita katastrofa gospodarcza – ZUS od razu „bankrutuje” – zmniejsza się ilość zgonów, poprawia zdrowie ludzi i przybywa w ciągu najbliższych lat kilka milionów emerytów, bo ci co mieli umrzeć zgodnie z średnia nagle nie umierają ! (spoko, jednak się nie martwcie – Premier ma rozwiązanie – jest wdrożona strategia z kechapem i majonezem)\nOsobiście od 10 miesięcy codziennie inhaluje się Gazem Brawna jako kolejny element strategii zdrowia i długiego życia. Trzeba doliczyć jeszcze wcześniejsze 9 miesięcy kiedy to inhalowałem się wodorem nieregularnie. Inne elementy strategii przedłużenia życia stosuje mniej więcej od 14 lat kolejno dodając różne działania.\nCzy coś zauważyłem – NIE – byłem, zanim zacząłem stosować strategie przedłużania życia i jestem nadal zdrowy. Może tylko to, że na ostatnim spotkaniu klasy maturalnej czułem się jakbym nie był z tego rocznika.\nWięc o to czy to działa zapytajcie mnie nie wcześniej jak za 25 lat.\nTrochę dodatkowych informacji pod tym Linkiem: https://www.vital-reaction.com/blogs/news/molecular-hydrogen-and-aging\nLink Bezpośredni do tej odpowiedzi.


Tajemnica Fatimy i cierpienie Kościoła - Cristina Siccardi - ebook [mobi, epub] - kup w księgarni Publio.pl\nPublio.plEbookiReligia i wiaraChrześcijaństwo, życie chrześcijańskieTajemnica Fatimy i cierpienie Kościoła\nTajemnica Fatimy i cierpienie Kościoła. Cristina Siccardi - ebook (epub + mobi)\nCristina Siccardi, włoska pisarka i badaczka objawień, prowadzi nas przez labirynt prawdziwych i fałszywych poszlak dotyczących tajemnic fatimskich, rzetelnie i pasjonująco przedstawiając fakty oraz mity na temat orędzia, którego przepowiednie wypełniają się na naszych oczach. Autorka szuka odpowiedzi na pytania: Czy można mówić o istnieniu czwartej tajemnicy fatimskiej? Czy jest to zapowiedź apokalipsy i zniszczenia, a przynajmniej głębokiego kryzysu Kościoła? Kim byli wizjonerzy z Fatimy? Co mówi o przyszłości Kościoła znana, bezsporna część objawień?\nEPUB - 1,35 MB, MOBI - 1,73 MB,\nFatima, (18), Kościół katolicki, (485), Kościół katolicki, (119), objawienie, (53), religia, (1347), religia, (237), tajemnice fatimskie, (3), tajemnice fatimskie (1917), (7), wiara, (1469), wiara(264)


PSL: 500 plus dla seniora i strażaka - (komentarze, ) - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaPSL: 500 plus dla seniora i strażaka\nPSL: 500 plus dla seniora i strażaka\n29.12.2017, 15:55; Aktualizacja: 29.12.2017, 16:14\nPoseł PSL Paweł Bejda podczas konferencji prasowej podkreślił, że flagowym projektem partii na pierwsza połowę przyszłego roku jest wprowadzenie emerytury bez podatku.źródło: ShutterStock\nWprowadzenie emerytury bez podatku, 500 plus dla seniorów i pracowników ochotniczej straży pożarnej oraz likwidacja zmiany czasu - to główne propozycje legislacyjne Polskiego Stronnictwa Ludowego na pierwsze półrocze 2018 r. Posłowie PSL przedstawili w piątek plany ustawodawcze ugrupowania na przyszły rok.\nPo Kartę Dużej Rodziny z nowym wnioskiem\nobiektywny(2017-12-29 17:47) Zgłoś naruszenie 530\nA dlaczego tego nie wprowadzili jak rządzili??????Teraz mieli by ogromne poparcie.A tak to mają bardzo znikomą szansę na przekroczenie progu wyborczego.\nBert(2017-12-29 19:58) Zgłoś naruszenie 502\nPSL, co tak słabo, tak bez fantazji. Są jeszcze nauczyciele, pielęgniarki, hodowcy storczyków, łowcy motyli. Wszyscy oni czekają na 500+ od PSLu\nVoxveritas(2017-12-29 20:50) Zgłoś naruszenie 355\nZSL ( banda posowieckich kombinatorów podszywająca się pod etos PSL) - a to oni jeszcze nie siedzą?\nxxx(2017-12-29 21:42) Zgłoś naruszenie 373\nPSL usiłuje odzyskać wiejski elektorat? Za poźno.\nA(2017-12-30 09:32) Zgłoś naruszenie 382\nZgadzam się z propozycją PSL pod warunkiem, że projekt zostanie sfinansowany ze składek KRUS-u.\npartia która złamała konstytucję,poszargała dobre(2017-12-30 12:25) Zgłoś naruszenie 150\nimię pracownika,zasiewając niesprawiedliwość społeczną wobec robotników na korzyść rolników.Partia która obecnie rozdaje już bonusy w swoich firmach,czyli w większości ,w służbie zdrowia.Gdzie występuje kryzys szczególnie finansowy tylko dlatego aby im żyło się lepiej????Dość szargania !!!!!!!!\nSzela(2017-12-30 13:09) Zgłoś naruszenie 125\nPSL - Parachłopi Socjotechnicy Lennicy.\nWarsz1417(2018-01-19 10:21) Zgłoś naruszenie 11\nNie dla seniora i strażaka, a dla chciwego bez opamiętania chłopa, co to wszystko mu się należy!\nWarsz1417(2018-01-19 10:24) Zgłoś naruszenie 10\nNa podobny temat: Polskie Radio, reportaż: „Miałam mieszkanie własnościowe, ale syn narkotyzował się i bił, wiec się wyprowadziłam (zamiast synusia wypier…. na zbitą mordę!) - opowiada Dorota Piątek, która przebywa w ośrodku charytatywnym Caritasu "TYLKO". Kobieta jednak się nie poddała. Zachowała radość życia i nadzieję - czeka na mieszkanie socjalne.” Ukochanemu synusiowi zostawiła mieszkanie, żeby je sprzedał za psi grosz i miał na narkotyki, a ona będzie korzystać Z PIENIEDZY PODATNIKÓW i za jakiś czas będzie żądała mieszkania socjalnego dla tego synusia sqr…a! Oto jak bomisie(należy) mają nasr… we łbie! Kto broni taką patologię, niech ją weźmie do swojego mieszkania!\nCzytelnik odwiedzający(2018-06-02 12:06) Zgłoś naruszenie 00\nJak najbardziej jestem za zlikwidowaniem zmiany czasu. Bo to kompletna bzdura. Nikt kto musiał choć raz wyjechać w tę "magiczną" noc ze zmianą czasu nie będzie już chciał jego utrzymania. Jeżeli chodzi o kolejne 500 czy 500+ to trzeba sobie zdawać sprawę, że takie działania napędzają inflację. Oczywiście każdy chce otrzymać z różnych programów po 500zł. Jednak w końcu to obróci się przeciwko wszystkim. Cyny rosną. Jasne jest, że dodatki dla rodzin na dzieci winny być zrównane z Europejskimi bo ceny już są EU a nawet je przewyższają. Ktoś powie, że tam są wyższe ceny! Nieprawda. To co w Polsce jest sprzedawane w określonej cenie to np. Niemiec nigdy nie kupi w swoim nawet markecie. Bo to po prostu szajs. A produkty wysokiej jakości - tak u nas również się zdarzają to cena u nas jest kosmiczna. W Niemczech są to produkty na ogół kupowane powszechnie na co dzień. Proszę mojej wypowiedzi nie szufladkować do żadnej opcji politycznej - bo bierze mnie obrzydzenie obecny sposób jej uprawiania. Niektórzy z nas tak łatwo dają się manipulować.\n3 mln zł dla gmin na pomoc społeczną w 2019 r. »\nWalne zgromadzenie kończy umowę prezesa spółki »\nKobiety w ciąży dostaną leki za darmo? »\nAbsencja uzasadnia zwolnienie w razie dezorganizacji pracy »\nNFZ zgłosił nierzetelną placówkę medyczną do prokuratury po interwencji internauty »\nJuż milion e-zwolnień. Wcześniej rekordzista wystawiał 500 papierowych zwolnień miesięcznie »\nTrybunał zajmie się świadczeniem pielęgnacyjnym\nKoniec z dysproporcją. Senatorowie chcą zmian w świadczeniu pielęgnacyjnym\nRząd straci sojusznika? Solidarność zapowiada protesty w sprawie wynagrodzeń budżetówki i kwoty wolnej\nKoszt zatrudnienia pracownika 2018: Ile pracodawca zapłaci składek do ZUS po podwyżce płacy minimalnej


W solarium można zachorować na raka skóry - Kobieta - Wszystko o kobietach i dla kobiety - serwis dla kobiet dziennik.pl\n27.10.2008, 00:04 | Aktualizacja: 07.06.2010, 19:01\nSolarium może zabić. Dowodem na to jest śmierć 44-letniej Brytyjki, która zmarła na raka skóry, po tym jak opalała się kilka razy w tygodniu przez 25 lat. Jej rodzina walczy teraz o to, by w solariach umieszczać ostrzeżenia takie, jak na paczkach papierosów.\n44-letnia fryzjerka zaczęła opalać się w wieku 17 lat. Po 25 latach lekarze wykryli u niej zaawansowany nowotwór skóry. Rodzina Dorne będzie teraz walczyła o umieszczenie na łóżkach opalających ostrzeżeń o szkodliwości opalania na solarium, podobnych jak na paczkach papierosów. Organizacje, które w Wielkiej Brytanii prowadzą kampanie zdrowotne, chcą jeszcze więcej - dążą do wprowadzenia zakazu korzystania z solarium osobom poniżej 18. roku życia. Specjaliści są bowiem przekonani, że najbardziej ryzykują ci, którzy zaczęli się opalać w młodym wieku, zagrożenie w ich przypadku wzrasta nawet czterokrotnie.\nW powszechnej opinii rak skóry atakuje rzadziej niż inne. Jednak fakty na jego temat są takie, że to szósty z kolei zabójca wśród nowotworów. Kolejny szkodliwy mit głosi, że solarium nie naraża na raka, bo promienie, które wysyła, nie są tak szkodliwe jak słoneczne. Kiedy powstawały pierwsze solaria, rzeczywiście chwalono je za to, że promienie UVA opalają zdrowo, bez ryzyka poparzeń skóry i niezdrowego rumienia. Jednak już w latach 90. lekarze odkryli, że promienie UVA są tak samo niebezpieczne jak słoneczne UVB. 10 - minutowa sesja solarium to mniej więcej to samo, co dzień w pełnym słońcu. Promienie UVA, tak samo jak UVB, są odpowiedzialne za odwodnienie i starzenie się skóry oraz narażanie jej na choroby nowotworowe.\nJeśli nawet jednak organizacje prozdrowotne odniosłyby sukces i doprowadziły do obostrzeń w dostępie do solariów, szkodliwe nawyki nie znikną. Do tego potrzebna jest niechęć kobiet do opalania. Jednak opalenizna to, mimo licznych dowodów na jej szkodliwość, wciąż oznaka urody i młodości.\nNaukowcy i dermatolodzy od dawna alarmują o rosnącej liczbie śmiertelnych przypadków raka skóry. Jednak w Wielkiej Brytanii z solarium korzysta codziennie ponad 3 miliony osób, a 1,5 tys. ludzi umiera tam co roku z powodu czerniaka złośliwego wywołanego nadmiernym opalaniem w młodym wieku. W Polsce rocznie rozpoznawanych jest 10 tys. nowych przypadków zachorowań. Jednak dziewczyny, których wzorem jest choćby opalona Gisele Bündchen, nie słuchają. Dopóki naturalnego odcienia skóry nie zaczną promować same gwiazdy, a wraz z nimi koncerny kosmetyczne i projektanci mody, walka z solarium jest z góry skazana na przegraną.\nOsoby, które absolutnie nie powinny korzystać z solarium\n- w ciąży albo karmiące piersią\n- chore na tarczycę, nerki lub serce\n- mające rozległy trądzik, dużo pieprzyków i brodawek\n- mające znamiona barwnikowe, blizny, krewni osób, które miały nowotwór skóry\n- z rozszerzonymi naczynkami na ciele lub twarzy\n- biorące leki fotouczulające (także niektóre środki antykoncepcyjne) lub używające kosmetyków ze składnikami fotouczulającymi.\nCeline Dion wydała 47 milionów euro przeczytaj »


Zacisze Lesne II ZL II 0.12\nPrzytulny apartament 1 pokojowy położony na parterze nowoczesnego apartamentowca w kompleksie Zacisze Leśne II. Lokal składa się z pokoju dziennego połączonego z aneksem kuchennym ( 2 palnikowa płyta elektryczna, czajnik elektryczny, mikrofalówka) oraz łazienki z prysznicem, WC i pralką. Wygodne spanie zapewnią dwie rozkładane kanapy 2 osobowe. W pokoju dziennym znajduje się stół i 4 krzesła. Apartament posiada, otoczony zielenią, taras od strony południowej. W obrębie apartamentu można korzystać z bezpłatnego, bezprzewodowego internetu.


Zawsze z polską flagą | SuperNowości24\nBy Redaktor on 22 czerwca 2018 1 komentarz\n– Jakie to uczucie stanąć na dachu Ziemi?\n– Jest radość i euforia ze zdobycia szczytu, ale i… duże zmęczenie organizmu. Z tyłu głowy cały czas tłucze się, że trzeba być skupionym, że nie wolno się rozpraszać, bo jeszcze długa droga z powrotem. A jak mówią statystyki, do ponad 90 proc. wypadków dochodzi właśnie przy zejściu. Zresztą sami zaraz naocznie się o tym przekonaliśmy. Przy ścianie, blisko drogi, którą schodziliśmy, dosłownie 20 – 30 cm leżą zwłoki. Przechodzi się tuż obok. Ułożenie ciała pokazuje, że była to osoba, która schodziła już z góry. Nie wiem, czy zdobyła szczyt czy też nie.\n– Podobno cała droga na Mount Everest jest usłana zwłokami tych, którym się nie udało…\n– Nie do końca. Na trasie, którą my wybraliśmy, widać ciała dwóch osób. Jedno to właśnie, które leży zaraz przy ścieżce, a drugie znajduje się kilkanaście metrów niżej w kilkunastometrowej przepaści. Ten człowiek spadł, wkleszczył się w ścianę i tak już został. Może się odpiął? Nie wiem. Natomiast od strony nepalskiej zwłok jest więcej. Tam odcinki są krótsze, a droga po trzęsieniu ziemi w Katmandu, kiedy to zniknął Stopień Hillary’ego [12-metrowy skalny próg o nachyleniu ok. 50 st., na wysokości ok. 8790 m], stała się łatwiejsza. Od Nepalu wchodzi więcej ludzi, część z nich jest nieprzygotowana.\n– Faktycznie wspinają się tłumy? Kogo spotyka się w drodze?\n– Te doniesienia o tłumach i kolejkach są przesadzone. Fakt, ten rok będzie rekordowy – do tej pory już ok. 650 osób stanęło na szczycie, ale większość z nich idzie łatwiejszą trasą – właśnie tą od strony nepalskiej. Trasą, którą my wybraliśmy, poprzez Tybet wspina się o wiele mniej, bo jest najdłuższa i najtrudniejsza. Pozwoleń na wejście wydano tu tylko ok. 120. Tu nie widać turystów. Ludzie wiedzą, po co przyjeżdżają i są przygotowani do wyzwania na 100 procent. Odcinki między obozami są bardzo długie, podejścia prawie pionowe i ich pokonanie faktycznie kosztuje sporo siły, tym bardziej że wszystkie odcinki znajdują się na wysokości powyżej 7 tys. m n.p.m. A wiadomo, że im wyżej tym mniej tlenu, i nawet stosując maskę tlenową jest naprawdę ciężko się wspinać. Na samym szczycie trudno było ustać i trudno cokolwiek powiedzieć, co słychać nawet na filmiku, który tam nagrałem.\n– Co miał Pan w plecaku?\n– Od obozu III na wysokości 8300 m n.p.m. na sam atak szczytowy w plecaku są tylko dwie butle tlenowe, one razem ważą 10 kg, termos litrowy z ciepłą herbatą, batony i żele energetyczne.\n– A jak znalazł się Pan w składzie ekipy?\n– Najpierw trafiłem do projektu Polskie Himalaje 2018. Tam poprzez swoje wcześniejsze dokonania górskie zostałem zaangażowany jako kierownik grupy, która w październiku prowadziłem od strony nepalskiej do bazy pod Everestem. Tam zrodził się pomysł, by zebrać doświadczonych już ludzi i uczcić rocznicę 100-lecie odzyskania niepodległości Polski wyjściem na Everest. Planowaliśmy wyruszyć już jesienią. Niestety, w tym okresie wyprawa okazała się tak kosztowna, że nie udało się zebrać na nią aż tak dużych funduszy. Ze znajomymi stwierdziliśmy jednak, że wybierzemy się mniejszą grupą, też jako wyprawa niekomercyjna.\n– Kiedy rozpoczęły się przygotowania?\n– Wszystko zaczęło się 3 lata temu, a poważniejsze planowanie, szukanie agencji w Katmandu ruszyły półtora roku temu. W końcu znaleźliśmy odpowiednią i dogadaliśmy się, co do kosztów. Równolegle cały czas pozyskiwaliśmy środki finansowe. No i oczywiście cały czas pilnowaliśmy treningów fizycznych.\n– Wyprawę planowaliście na ok. 60 dni, a skróciliście ją niemal o połowę. Dlaczego?\n– Kolega, Łukasz Łagożny z Sanoka chciał zdążyć wrócić do Polski już na 27 maja na komunię córki. Dlatego zaraz po aklimatyzacji i rozmowie z naszymi Szerpami [miejscowi przewodnicy] przyspieszyliśmy akcję górską. Początkowo zakładaliśmy, że on wejdzie jako pierwszy, a my w drugiej kolejności, ale wyszło tak, że trzy osoby z naszej ekipy: ja, Łukasz i kolega ze Szwecji poszliśmy od razu z obozu I do obozu III. Tu było tylko kilka godzin odpoczynku, zjedzenie posiłku uzupełnienie płynów i od razu strzała – atak szczytowy i wejście do 7000 m n.p.m. Tak, że wyszło nam 33 – 34 godziny ciągłego wspinania się w tym mała przerwa w obozie na wysokości 8300 m n.p.m. na posiłek i uzupełnienie płynów.\n– To mordercze tempo…\n– Tempo było mordercze, również ze względu na pierwsze okno pogodowe, które się otworzyło i było dość krótkie. Musieliśmy się wstrzelić dokładnie w trzy dni, a tak naprawdę to czasu było jeszcze mniej, bo zawsze pierwszą ekipą, która wejdzie na szczyt w danym okresie musi być ekipa chińska. No i jeszcze trzeba było czekać na oporęczowanie drogi na szczyt, bo wcześniej nie było takiej możliwości ze względu na silny wiatr i ciągłe opady śniegu. I tak 14 maja Szerpowie zaporęczowali drogę na szczyt, 15 maja weszła tam ekipa chińska, a my – 16 maja. Mieliśmy piękne słońce, można było rozpiąć kurtkę, ściągnąć rękawice. Byłem na szczycie 40 minut, a mój kolega, Łukasz, ponad godzinę, a to jest rzadkością na Mount Evereście. Zazwyczaj jest tak zła pogoda i tak zimno, że ekipa wspina się, robi zdjęcia, popatrzy wokół i szybko schodzi na dół, a u nas była „plaża”. Nie wiem czemu zawdzięczamy, że tak nam się wszystko udało. Także i w nocy nie mieliśmy złych warunków. Atak szczytowy rozpoczęliśmy o północy z minutami. Pogoda była łaskawa – na zegarkach pokazywało się minus 25 stopni Celsjusza, czyli odczuwalna temperatura wynosiła minus 30 stopni, minus 35 stopni Celsjusza. W Polsce może wydawać się to trudne do wytrzymania, ale podczas wspinaczki ma się inne ciuchy, inne buty, no i człowiek jest cały czas w ruchu, więc było nam naprawdę ciepło. A jeszcze towarzyszyło nam piękne gwiaździste niebo – warunki pogodowe przeidealne. Zresztą do tej pory jakoś tak się zawsze układa, że ja na każdym szczycie trafiam na pogodę – słoneczko, podstawy chmur niżej, widoki piękne, wszystkie szczyty dookoła widać.\n– Zdarzyło się zwątpić w sens wyprawy, osiągnięcie celu? Miał Pan moment załamania?\n– Zwątpienia nie było. Chociaż, jeszcze na początku wyprawy, w obozie na wysokości 5200 m n.p.m. pojawił się u mnie taki dziwny strach. Nie wiem, czym było to spowodowane… Bałem się nie tyle samej wysokości, co tego, czy organizm poradzi sobie z tak dużym obciążeniem, czy te treningi, które wykonywałem w Polsce, przełożą się na siłę i wytrzymałość potrzebną w tak wysokich górach. No, ale organizm wytrzymał. Chociaż przy zejściu na wysokości 7600 – 7700 m n.p.m. złapał mnie silny kaszel, dostałem gorączki i przy tak niesprzyjającym samopoczuciu zszedłem na 7000 m n.p.m. Była już godz. 21, więc nie schodziłem niżej. Dołączyłem do kolegi, który też zdecydował się zostać. Zjedliśmy, przespaliśmy się. Niżej ruszyliśmy dopiero rano. W obozie na 5200 m dopiero zaczęliśmy sobie szczerze i serdecznie gratulować. Tu już wiedzieliśmy, że jesteśmy bezpieczni i można było świętować.\n– Czy to, że wspinaliście się, by uczcić 100-lecie odzyskania niepodległości i 40-lecie zdobycia szczytu przez Wandę Rutkiewicz, dodatkowo mobilizowało?\n– Zawsze wożę ze sobą polską flagę. Ta sama flaga towarzyszy mi już kilkanaście lat. Na każdym zdobytym szczycie robię sobie z nią zdjęcia. W przypadku tej wyprawy wydawało się, że w związku z rocznicami łatwiej będzie pozyskać fundusze. Mocno zaangażowałem się w ten projekt i byłem rozczarowany, że zainteresowanie ze strony niektórych urzędów było znikome. W naszym kraju dużo się mówi o patriotyzmie, ale jak przyjdzie do konkretów, to już tak pięknie nie jest. Jeden z moich kolegów, który też działa w organizacjach patriotycznych, ale na Śląsku, nie dał rady w ogóle dopiąć funduszy. Mnie się udało, również dzięki publikacji, która ukazała się w Super Nowościach.\n– Ile kosztowała wyprawa?\n– Po podliczeniu wszystkich kosztów i wydatków zamknąłem się w kwocie ok. 120 tys. zł. To całkowity koszt łącznie z przelotami, ubezpieczeniem, opłatami i agencją.\n– Czy Polacy jako ci, którzy zimą jako pierwsi zdobyli najwyższy szczyt świata, są lepiej postrzegani przez miejscowych niż inni wspinacze?\n– Nie wszyscy o tym wiedzą. Ludzie tam żyją z wypraw, ale zajmują się bardziej ich biznesową stroną. Nie interesują się aż tak dokonaniami. Niby kojarzą, że większość szczytów jest zdobyta przez Polaków, ale nie znają szczegółów. Kiedy rozmawialiśmy o tym z naszymi Szerpami, to okazało się, że tylko jeden znał Krzysztofa Wielickiego, ale już o Leszku Cichym nie słyszał.\n– Jakie są Pana dalsze plany, wysokogórskie marzenia?\n– Na razie staram się kompletować szczyty należące do Korony Ziemi. Są już plany, by wybrać się na masyw Vinsona, najwyższy szczyt na Antarktydzie. Nawet marzyło nam się zrobić to jeszcze w tym roku na przełomie grudnia i stycznia, kiedy tam jest lato – choć temperatury sięgają wtedy minus 60 stopni C – ale pewnie nam się nie uda. Realniejszy wydaje się przyszły rok. To niewielka góra, bo ma tylko 4892 m n.p.m., ale trudniejszy do przeskoczenia jest aspekt finansowy. By się tam wybrać, trzeba mieć prawie 200 tys. zł. A skoro finanse na Everest tak ciężko było dopiąć, to na Vinsona już sobie nie wyobrażam… Może dzięki publikacji w Super Nowościach uda się pozyskać sponsorów?\n– Najbliżsi pogodzili się z niebezpieczeństwem towarzyszącym Pana pasji?\n– No… nie do końca. Tym bardziej że w tym roku na Nanga Parbat zginął Tomasz Mackiewicz, również polska wyprawa na K2 trafiła na dość ciężkie, niesprzyjające warunki. Wiadomo, że przy każdym wyjściu robimy wszystko, aby bezpiecznie wyjść i wrócić do domu. Z najbliższymi żegnamy się jednak zawsze tak, jakbyśmy mieli się nie zobaczyć. Wysoko w górach jest bowiem dużo czynników wpływających na to, że człowiek może tam zostać na zawsze. Chociaż, jeżeli jest się dobrze przygotowanym, w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej, bo ważne jest nie tylko ciało, ale i w głowie musi być wszystko poukładane, to musi się udać!\nZawsze z polską flagą added by Redaktor on 22 czerwca 2018