Ona [Maria Rodziewiczówna] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00166 002711 22446028 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788726235593 Data wydania: 2019-12-11\nŻycie tytułowej bohaterki, Konstancji Skowrońskiej od dzieciństwa naznaczone było cierpieniem. Kostusia jest sierotą od małego wychowywaną przez wujostwo. Codzienną pracą stara się odwdzięczyć krewnym za opiekę. W wieku osiemnastu lat prowadzi niemal całe gospodarstwo. Stara się nie brać do siebie uszczypliwych słów, padających ze strony rodziny. Kiedy poznaje Sewera Stamierowskiego jej serce przyspiesza. Mężczyzna, podobnie jak Kostusia cierpi na samotność. Jego zachłanny ojczym pozbawił go dziedzictwa. Kostusia ma nadzieję, że wuj pobłogosławi jej związkowi z Sewerem. Staje się jednak inaczej... Na drodze dziewczyny pojawi się wiele przeciwności, które będzie musiała pokonać w imię miłość do ukochanego.\nMaria Rodziewiczówna Ona Saga\nOna Zdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 1890, 2019 Maria Rodziewiczówna i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726235593 1. Wydanie w formie e-booka, 2019 Format: EPUB 2.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora. SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont\nI Do izdebki, służącej jej za mieszkanie, słońce wstępowało pierwsze i budziło ją. Wstawała wtedy żywo, codzień zaniepokojona, czy nie zaspała, broń Boże. Ale wielki, murowany pałac, którego zajmowała poddasze, był głuchy i niemy, a świat przed oknem, różowy od świtu, ledwie się budzić zaczynał. Była pierwsza w całym dworze. Uspokojona, odmawiała krótki pacierz, zaplatała dwa wielkie, ciemne warkocze i upinała je bez cienia pretensji wokoło głowy, obywając się przytem bez lustra. Odziewała się w wytartą, starannie cerowaną i oczyszczoną kamlotową sukienkę, kładła na wierzch wielki dymkowy fartuch i była gotowa. Pośpiesznie sprzątała izdebkę, otwierała okienko, przyczem starannie obracała do słońca wazonik z mirtem, brała ze stolika trzy pęki kluczów, koszyk z robotą i wychodziła z izdebki. Mieszkanie jej sąsiadowało z sypialniami pokojowych i tam wchodziła najpierwej. — Moje drogie, — odzywała się łagodnie, prosząco — wstawajcie już. Pani będzie nierada. Rozespane garderobiane czasem mruczały niechętnie, czasem przeklinały służbę «psią», zwykle jednak, ułagodzone mimowolnie jej głosem i tonem, zrywały się posłuszne i dziękowały za przysługę. A ona kiwnąwszy im przyjaźnie głową, szła dalej. Z wyżyn strychu zstępowała na padół folwarku. Schody były strome i ciemne, ale je dobrze znała i stąpając prędko, mruczała do siebie jak wyuczoną lekcję: — Śniadanie przygotować, wydać prowizje z apteczki, kompoty, soki, galarety, przesuszyć stołową bieliznę. Przyjadą kupcy na owce, obejrzeć pytlowaną mąkę, czy się mole nie dobrały, zdać tygodniowy rachunek z pachtu, rój pszczeli może dziś wyjdzie... no, i serwety poznaczyć. To i koniec! A może co zapomniałam?... Schodziła na dół aż do suteren. Największym kluczem otwierała drzwi do apteczki, potem do piwnicy, potem do różnych innych składów. Kucharze i szafarki szli za nią; napełniała ich naczynia i worki produktami, załatwiała porządnie i prędko kwestję alimentarną, całodzienną. Potem zamykała spiżarnie i pobrzękując kluczami, wybiegała na dziedziniec folwarczny, pełen budzącego się życia i ruchu i śpieszyła w stronę obór, gdzie dojono krowy. Który ją spotkał z oficjalistów, pozdrawiał bardzo przyjaźnie: — Dzień dobry, panno Konstancjo. Pani zawsze «najranniejsza!» — I pan słońca nie zasypia! — odpowiadała z uśmiechem. Z obór biegła do piwnicy i dozorowała pomiaru i zlewania mleka, a stamtąd, napędzana obawą opóźnienia, wracała znowu do pałacu. W sali jadalnej pod jej nadzorem lokaje zastawiali dla państwa stół do śniadania. Ogrodnik przynosił przepyszny bukiet, zjawiały się na śnieżnej bieliźnie saskie filiżanki, ciężkie srebro, w ozdobnych koszach eleganckie przysmaki. Przy oknie ustawiano maszynkę do kawy i samowar i ona zajmowała tam swe miejsce. Odpinała fartuch i chowała go na spód kosza, a natomiast wydobywała serwetę nową i haftowała na niej kunsztownie spleciony monogram pod koroną o licznych gałkach. Czekała zwykle dość długo, spoglądając niekiedy od roboty swojej to na zegar, to w okno słońcem objęte, uważna na każdy szelest w głębi mieszkania. Pierwsza ukazywała się zwykle pani domu, osoba okazałych kształtów ze śladami piękności na twarzy osoba arcyenergiczna i arcykapryśna. — A, jesteś już! To dobrze. Daj mi kawy! Takie było codzienne powitanie. — Zła śmietanka! Pewnie szafarka za twemi plecami podlewa ją wodą. Tyle razy ci powtarzam, żeś powinna mniej polegać na służbie, a więcej sama się zajmować. — Dobrze ciociu — odpowiadała ze zwykłą swą pogodą. Była zatem krewną, nie sługą. Pani domu sączyła powoli kawę i egzaminowała ją ściśle: ile było mleka, ile usmażono konfitur, co ma robić dzisiaj. Powoli rysy jej rozchmurzały się i łaskawie spoglądała na szczupłą postać dziewczęcia, pochyloną nad delikatnym haftem. — Wypijże śniadanie — kończyła rozmowę zupełnie już uprzejmie. Potem przychodził zwykle do jadalni sam gospodarz, człek mocno otyły i przysadzisty, z natury jowialny i szczery. — Ha, Kostusia! — wolał od progu. — Jak mi dasz kapitalnej herbaty, to ci coś powiem ciekawego! Dostawał herbatę, rozsiadał się wygodnie, zapalał cygaro i zaczynał drażnić się z dziewczyną. — Słyszałem, że dzisiaj wstałaś o godzinę później. — Nie, wujaszku! Jak codzień — broniła się. — Słyszałem też, żeś wczoraj spaliła na karmelki syrop do konfitur. — Dajże jej spokój, mój drogi! — protestowała pani. — Podobno ją oszukał na trzy złote kupiec od twarogu — recytował dalej. — Nie może być — oburzała się wtedy — jeśliby nawet oszukał, to swojemi pieniądzmi dołożę. — Pi, pi, pi! Co za hardość! A dużo ty ich masz? Może mnie pożyczysz? Śmiała się serdecznie i on się śmiał, tworząc na suficie arabeski z dymu, rozkoszując się swym dobrobytem, spokojem i dobrem zdrowiem. Pani domu opuszczała jadalnię i udawała się na przechadzkę do ogrodu, a na jej miejsce ukazywały się dwie pociechy i chluby domu, dwie panienki w eleganckich szlafroczkach, z utrefionemi loczkami, uśmiechnięte pieszczoszki i faworytki rodziców. Szczebiotały z ojcem po francusku, między sobą po angielsku, do Kostusi nie odzywały się wcale. Chrupiąc biszkopty, przypuszczały do ojca szturm o przyjemności i rozrywki, układały wycieczki lub odwiedziny w sąsiedztwie. Kostusia haftowała w milczeniu. Nareszcie panienki kończyły ranny posiłek i wybiegały, pociągając za sobą ojca. Wówczas ona sprzątała przysmaki, lokaje zdejmowali nakrycie, spożywała kęs chleba z herbatą i wybiegała do roboty. Przez dzień cały potem czarny jej kamlot i pasiasty fartuch widać było po wszystkich zakątkach dworu, migała jak wielki, żałobny motyl od sernika do wędlarni, od lamusa do kurników, od ogrodu do pasieki. Zaglądała w kąty i zakąty, chwaliła, ganiła, prosiła i uśmiechała się, jak mrówka niestrudzona i silna, jak skowronek wesoła. Do obiadu i wieczerzy zjawiała się w pałacu, zarządzała zastawę i miała swe miejsce w gronie rodziny, na szarym końcu stołu. Czasem odzywano się do niej protekcjonalnie lub żartobliwie, przy gościach ignorowano ją zupełnie. Tak do późnej nocy krzątała się i krzątała. Dopiero gdy pałac oświecał się rzęsiście, a na folwarku do snu się zabierano, wstępowała powoli na swe wyżyny. Była to dla niej jedyna chwila odpoczynku. Siadywała u okienka i założywszy spracowane ręce, śpiewała, do gwiazd zwracając oczy i myśli. Wspominała wówczas dzień, pracowicie spędzony, i wewnętrznie z siebie zadowolona, śpiewała głośno i wesoło, potem wspominała rodziców pomarłych, bezdomność swoją, wielkie sieroctwo i piosenka stawała się cichszą, nuta przeciąglejszą, aż cichła zupełnie. Gdy potem klękała do pacierza, odmawiała same tylko modlitwy za umarłych; dla siebie nie umiała prosić o nic. Bo i o co? Zdrowa była, krzywdy nie miała od nikogo, nie zazdrościła nikomu niczego. Prosiłaby o coś przecie, ale wiedziała, że rodzice z pod ziemi nie wrócą, do domu jej nie zabiorą, więc tylko gorąco się modliła dla nich o niebo, dla siebie o siły i ochotę szczerą, by dobrodziejom swoim płacić mogła zawsze i zawsze za dach ten, za strawę, za każde słowo przyjazne, za spojrzenie życzliwe. Tło i grunt natury tej, nawskróś szczerej i prostej, stanowiła do przesady posunięta wdzięczność i ofiarność. Los od dziecka nauczył ją obywać się bez wiela, bez żadnych słodyczy żywota, nauczył ją też pokory i cichości, poświęcenia i zapomnienia o sobie; praca ustrzegła ją od goryczy, dała pogodę i spokój, wyrobiła trzeźwy sąd i poczucie samodzielności. Mało uczona, posiadała zasady prawe, wrodzoną logikę, umysł jasny, ogromny zapas stanowczości i woli. Mogłaby przy tych zasobach zapragnąć szerszych celów, wyrywać się do nieograniczonej swobody; wdzięczność trzymała ją w szarym cieniu zależnego stanowiska. Dzieckiem małem od martwej piersi matczynej wzięli ją ci ludzie, dalecy krewni, hodowali, karmili, uczyli — teraz ona płaciła z lichwą, przywiązała się do nich jak krzewina młoda do ziemi i jak krzewina nie pomyślała nigdy, że siły i urodę, nie sama ziemia jej dała, ale także słońce letnie, majowe, rosy wieczorne... Gdy drobinę tę, napół martwą, przed laty pan domu przyniósł pewnej nocy do żony, w połę płaszcza otuloną, pani zafrasowała się mocno. Dziecko mogło umrzeć, co gorzej skompromitować ich, ale pan ręką na perswazje machał. — Co tam — rzekł. — Skowrońska, konając, zaklęła mnie na Boże rany, bym dziecko za swoje wziął i wezmę! Niech się, co chce, dzieje. Co rzucimy za siebie, znajdziemy przed sobą — nie tu — to tam! Dziecko zostanie. Niech z naszą Jadwisią śpi w kołysce. Dziecko zostało. Było z niem dużo kłopotu, kosztowało dużo starań. Kostusi opowiadała o tem stara wieśniaczka, która ją wykarmiła. Gdy doszła piętnastu lat, zaczęła płacić. Nie spostrzegła pani domu, jak ten podlotek począł ją we wszystkiem wyręczać, jak jej wreszcie zdjął z barków cały trud gospodarski; nie zdawali sobie państwo sprawy, dlaczego od trzech lat dochód domowy w trójnasób urósł, a rozchód o połowę się zmniejszył. Lubili Kostusię, ale nie znali jej wcale. Wesołość jej brali za głupowatość, pracowitość za wrodzoną chciwość, łagodność za lęk przed ich powagą, brak wszelkich pretensyj za ograniczenie. Kostusia lubiła ich wszystkich. Ciotka gderała nieraz, ale to tylko wskutek częstej migreny, starsza kuzynka, piękna Fela, traktowała ją zgóry, bo była starsza, nie chowały się razem i była już tak z natury dumna. Młodsza, Jadwisia, jej rówieśnica i towarzyszka w dzieciństwie, drwiła i przekpiwała jej wytartą sukienkę, opalone ręce i prostacze rumieńce; Jadwiśka była zawsze kpiarz i śmieszek! Szczególne przywiązanie żywiła Kostusia do wuja. Pamiętała, że on ją przyniósł maleńką do domu, że ją często gładził po głowie, a czasem w swe ręce brał jej twarz i całował w czoło. Kostusia za wuja gotowa była iść w ogień! Żarty jego były takie zabawne i serdeczne, on też najwięcej myślał o niej. Z podróży przywoził jej zawsze pamiątkę, na gwiazdkę obdarzał na równi z dziećmi własnemi, a w ciągu roku, gdy dojrzał za wiele lat w sukience, wsuwał jej do fartucha trochę pieniędzy i wołał wesoło: — Kostusiu, jak mi się nie ubierzesz porządniej, każę cię jutro postawić w prosie, wróblom na postrach, ludziom na widowisko! Pamiętaj! Predylekcję też szczególną miała Kostusia do kuzynka Kazia, który tylko na parę letnich miesięcy przyjeżdżał ze szkół do domu. O rok był młodszy od niej, dziećmi będąc, bawili się z sobą najlepiej, zawarli nawet pakt koleżeństwa, którego ani lata, ani oddalenie nie zatarło. Chłopak był jak ona pracowity i ambitny, podczas wakacyj czytywał jej piękne książki, pomagał jej w zajęciach, wyciągał z sobą w niedzielę na dalekie spacery łódką po rzece lub pieszo po gajach, otaczających dwór. Śpiewali wtedy lub śmiejąc się, odnajdywali kryjówki, gdzie przed laty udawali Robinsona. Tak bywało latem. Ale potem przychodziła pracowita jesień, Kazio odjeżdżał, ptaszki milkły. Kostusia zbierała resztę owoców, napełniała spiżarnię konserwami i suszeninami, dozorowała sprzętu warzywa, zalewała złote miody, topiła wosk, a z pierwszemi płatkami śniegu żegnała świat smutny i nikła na czas jakiś, owładnięta wielką tęsknotą za latem. Wtedy nie budziło już jej słońce, lecz przyzwyczajenie. Wstawała przy świetle lampki, odziewała się w futerko i kapturek, zsiniałe ręce chowała w wełniany zarękawek, dreptała po mrozie i śniegu. Wieczory trwały bez końca. Na dole bawili się goście często, sąsiedztwo było liczne i zażyłe, a dom ten uważano za najświetniejszy. Kostusia wówczas siadywała u siebie i szyła. Ciotka dawała jej robotę dla siebie lub córek, było też do sporządzania dużo bielizny domowej, dużo szarego płótna na gospodarskie potrzeby. I siebie oporządzała wtedy z podarowanych przez ciotkę, wysortowanych sukienek letnich Jadwisi. Z tego powodu Kostusia miała zwykle perkale na zimę, a wełnianki na lato. Na ten szczególny zbieg okoliczności zwrócił uwagę, jak zwykle, wuj żartobliwie. Uśmiała się z jego konceptów szczerze, bez cienia urazy. Jej zawsze dogadzało wszystko, a perkalik, tak srodze skrytykowany, właśnie bardzo się jej podobał. Poco go miała chować aż do lata? Wuj się uśmiał do syta, uszczypnął ją za policzek, a w dwa tygodnie potem przywiózł jej z miasta ładną, granatową flanelkę. Kostusia aż się przestraszyła, podziękowała ze łzami, ale flanelki nie włożyła nigdy. Żałowała na krawca, szyć sama nie umiała, schowała ją na sam spód zielonego kuferka, gdzie miała całą swą garderobę i wszystko, co swojem nazywała na świecie. W te długie, samotne wieczory na strychu towarzyszył jej świerszcz, przyniesiony ze strąkami fasoli do łuskania i ulokowany za piecem, a wśród zimy, w najtęższe mrozy, dostawała zawsze kwaterunek. Przychodziła do niej mamka, biedna komornica, ulokowana za łaską wuja w chatynie samotnej na granicy majątku. Latem zarabiała w polu, zimą głód i zimno wypędzało ją z budy. Brała z sobą prząśnicę i garść lnu, podpierała kołkiem chatę, nakładała na siebie, ile miała, odzieży i szła do dworu. Kostusia, za pozwoleniem ciotki, dawała jej przytułek. Baba przędła w kącie za piecem, wygrzewając swoje kości, i gwarzyła ze swą zazulą . Po wsiach uchodziła za wielką znachorkę, umiała też wiele bajek i pieśni, które czasem, rozochocona, śpiewała trzęsącym głosem. Kostusia lubiła bajki, a szczególniej jedną, o którą codzień prosiła i którą zwała «moją» bajką. ...Był kiedyś biały dwór, a w nim dwa gołębie białe i w nim pisklę maleńkie, ot, takie malutkie. Na dwór spadły ognie, a na gołębie szulaki (jastrzębie). Urwały głowę gołębiowi i poleciały, urwały głowę gołębicy i poleciały. I po małe przyleciały, ale nie znalazły — i odleciały. Taki bajki koniec: na dworze żyto faluje, to tu, to tam, niby żywe. A pod żytem, pod ziemią, pod siwą, gołąb leży — taj przez to żyto stęka: «gdzie gniazdo moje?» — taj przez trawę miedzową szepce: «gdzie malutkie moje?». Nie płacz, gołąbko moja, nie płacz, malutkie twoje piórkami porosło, w skrzydełka uderzyło! Gołębie przylecą w swaty, zagruchają, zatokują, taj gniazdo jej złote uścielą!... Baba nie miała nikogo na świecie. To cudze dziecko wykarmiła swem mlekiem i do niego w swem sieroctwie jak do swego rodzonego przylgnęła. Opowiadała czasem Kostusi, jak jej męża zły człowiek pomoczył, jak mu uroki kołtunem wyszły, pokręciły ręce i nogi, aż umarł. Nie płakała po nim. Opowiadała potem, jak jej ostatniego, Janka, mlecznego brata Kostusi, na noclegu przy koniach zła febra opadła, że ni zioła, ni wywary, ni maście nie pomogły. Zbielał jak «gęś», spuchł «jak szklanka» taj za tamtemi na mogiłki poszedł. Wtedy w jej zapadłych, mgławych oczach, zjawiały się wielkie, ciche łzy i płynęły powoli, a ona i otrzeć je zapominała, zasłuchana w swe ciężkie wspomnienia. Święta Bożego Narodzenia przerywały na czas jakiś monotonię zimowego życia Kostusi. Miała wtedy sporo krzątaniny w kuchni i domu, piekła strucle, zakładała czyste firanki, stroiła pokoje dla gości, dobywała z kredensów najparadniejsze nakrycia i adamaszkową bieliznę. Od Nowego Roku liczyła dni do wiosny. Zwykle wtedy zostawała czas jakiś sama, bo państwo z całą rodziną wyjeżdżali do miasta, w części, by odwiedzić syna, w części dla karnawału. Wtedy Kostusia pilnowała całości domu i służby i zarządzała wielkie oszczędności. Ciotka za powrotem zastawała wszędzie wzorowy porządek i uradowaną twarzyczkę Kostusi na progu. Znajdowała też na swem biurku sporą paczkę pieniędzy zaoszczędzonych, oglądała składy i śpiżarnię i dawała Kostusi pamiątkę jaką; pierścionek z koralikiem, broszkę srebrną, sztuczkę płótna na koszule. Fela podawała jej rękę, Jadwisia darowywała resztki cukierków i znoszone sztuczne kwiaty, wuj, jak zawsze, żartobliwy, całował zarumienioną w same usta. — To od Kazia! — mawiał, mrugając oczami. Usta Kostusi były czerwone i świeże, a ona sama smukła i pomimo niezgrabnego stroju, zręczna. Twarzyczkę miała ściągłą i rumianą, oczy siwe, ładnie ocienione, pełne siły i prawdy. Nad gładkiem czołem ciemne włosy, bardzo bujne i jedwabiste. Taka była — ona — nazewnątrz i duchowo.\nII Było lato w samym początku, 16 maja i niedziela. Kostusia zapamiętała ten dzień. Wuj przyszedł do śniadania w dwójnasób wesół i rozpromieniony. — Ej, Kostusiu, Kostusiu! — zawołał od progu — ani się spodziewasz, jaką ci przynoszę nowinę! Dajno, serduszko, herbaty. Dziewczyna poskoczyła żywo. — Kazio zdał egzamin szczęśliwie! — rzekł. — Chwała Bogu — szepnęła. — I dzisiaj przyjeżdża do nas. Kostusia jak zorza pokraśniała, a oczy jej stanęły w blaskach niesłychanej radości. Wuj palcem pogroził. — Ej dziewczyno, dziewczyno, jak mi się poważysz chłopca zbałamucić!... Zatrzymał się, srożąc minę.... — To was zawiozę do parafji — i do ołtarza prosto! — dokończył, ubawiony jej przestraszoną twarzą. — Kostusiu! — zabrzmiał z progu głos pani domu — trzeba przygotować i odświeżyć mieszkanie Kazimierza. Proszę, żebyś się z tem na służbę nie spuszczała, bo zrobią źle. — Wiem, ciociu. Sama się zajmę. — Czy już po Kazia poszły konie, papo? Czy z pewnością przyjedzie? — wołały, wchodząc, siostry. — Fela pewnie spodziewa się sprawunków? — odparł. — Naturalnie! Prosiłam go o letni kapelusz i najnowsze fasony amazonek. — A ja czekam na włóczki i jedwabie — dodała Jadwiga. — Zatem ręczę wam, że sprawunki będą. O Kazia mniejsza. Dla Feli mam jeszcze jedną ciekawą nowinę. — Niech papa powie! — prosiła piękna panna. — Przyjdzie jeszcze ktoś, ale bez sprawunków! — Ciekawam! Papa pewnie żartuje... — No, no, domyśl się! Pamiętasz przecie ostatni karnawał. — Ach, więc ktoś z karnawału? Tylu miałam tancerzy! — Mój drogi — wmieszała się pani — nie traktuj nas zagadkami. Jesteśmy dorośli. Spodziewasz się gości? — Sewer Stamierowski spotkał mnie wczoraj i pytał, czy może dzisiaj złożyć paniom swoje uszanowanie. — A ten się skąd tu znalazł! — zawołała Jadwisia. — Przed tygodniem wrócił do domu. — Pogodzili się z ojczymem? — spytała pani. — To trudno przy ich charakterach — odparł wesoło. — Stamierowski — ozwała się Fela — doskonale prowadzi kotyljona. — I doskonale podobno robi długi — dodała pani. — Opowiadał mi Kazio — wtrąciła Jadwisia — że jest niesłychanie gwałtowny. W szkołach o byle co chciał policzkować profesorów, wypędzono go też. W wojsku zaś także niedługo usiedział z powodu ciągłych pojedynków. Bardzobym chciała zobaczyć go w złości. — Wszystko to prawda, ale to nie przeszkadza, że jest to najlepsza partja w powiecie — dodał pan poważnie. — Doprawdy? Panią zajęło to widocznie. — Naturalnie. Stamierów wart okrągłe trzykroć. Wprawdzie z ojczymem nie skończy bez procesu, ale w każdym razie, gdy się chłopak ustatkuje, będzie miał na czem żyć i używać. Co ty na to mówisz, Felo? Podobał ci się Stamierowski? Hę! — Ho, ho! Ja wiem, że była nim zajęta w karnawale — zaśmiała się Jadwisia. Piękna Fela ruszyła lekceważąco ramionami, wstała majestatycznie i wyszła bez odpowiedzi. Za nią gonił śmiech ojca i siostry. — Mój drogi, — badała dalej pani — dlaczego sadzisz, że Stamierowski ma się procesować z ojczymem? — Widzisz, duszko, — zaczął pan — Stamierowska stara majątek swój zapisała w dożywocie drugiemu mężowi, a w razie śmierci syna na własność Rudakowskiemu. Syn ma tylko połowę dochodów i zadowalniać się musi tem, co mu Rudakowski ofiarować raczy. Znasz Rudakowskiego przecie. Ciekawe muszą być rachunki z tych dochodów! Dziwię się, że dotąd nie otruł Sewera! Ergo — proces być musi prędzej czy później. — Jeżeliby jednak Stamierowski na serjo pomyślał o Feli, ty mu dopomożesz? Wszak to krzycząca krzywda i wyzysk haniebny! — Hm, będzie na to czas. Lubię tego szaławiłę i chciałbym go za zięcia. Co Bóg da. Zobaczymy. Kostusia, słuchając półuchem, drżała z niecierpliwości. Śniadanie przeciągało się nad miarę, a jej tak śpieszno było ustroić pokoiki Kazia. Skończyło się wreszcie i dzieweczka poskoczyła na pierwsze piętro, śpiewając wesoło. Pod jej pracowitą ręką pokoiki przyjaciela przybierały odświętny, elegancki pozór. Była w połowie roboty, gdy ją turkot spłoszył. Poskoczyła do okna z pękiem zieleni w ręku, którą maiła ściany. Nie spojrzała na konie i powóz, nie zastanowiła się, że godzina była zbyt wczesna na przyjście pociągu — wychyliła się i rzucając pod stopy wysiadającego świeże gałązki, zawołała z wybuchem radości: — Kazio! Kazio! Przybyły podniósł oczy zdumione. Był to zupełnie obcy jej człowiek. Przez sekundę on ujrzał promienną twarzyczkę, ona śniadawe oblicze, kruczy wąs i bardzo wyraziste oczy. Potem ona się cofnęła, śmiertelnie zawstydzona, on wszedł do sieni. Kostusi ze strachu i przykrości serce zabiło młotem, schowałaby się chętnie pod ziemię, zdawało się jej, że ze wszech kątów patrzą na nią drwiące oczy, że cały świat wie i urąga z jej roztrzepania. Chciała płakać albo uciec stąd na zawsze. Na myśl spotkania tego obcego przy obiedzie krew jej zamierała w żyłach. Nie sposób jednak było wypełnić choć jeden z rozpaczliwych projektów. Odnalazł ją na górze ogrodnik, żądając nasion, musiała wyjść między ludzi. Spożyto już dwie potrawy, gdy się nareszcie ośmieliła wsunąć do jadalni. Cichutko zajęła swe miejsce u rogu stołu. Gość siedział pomiędzy Felą i Jadwisią, zajęty ożywioną rozmową i zdawało się, że nie zwrócił na nią żadnej uwagi. Był to oczekiwany Sewer Stamierowski. Piękny, dwudziestokilkoletni człowiek, zgrabny, silnie zbudowany, ubrany z wyszukaną elegancją. Nadmiar zdrowia, sił i szalonych fantazyj tryskał zeń. Rozmawiał swobodnie i wesoło o karnawałowych wspomnieniach, a tymczasem chwilami dzikie bunty latały mu w oczach, nieposkromione myśli swawoli rozdymały ruchliwe nozdrza, uśmiechy przekory rozchylały usta. Ręce jego niespokojnie skubały wąsy, widocznym wysiłkiem powstrzymywał się od niesfornych ruchów. Był bardzo przyzwoity, ale nienaturalny w tej chwili. Po dość długiej przerwie spojrzał na osamotnioną i milczącą dziewczynkę, z którą go nikt zapoznawać nie myślał. Musiał ją poznać, przypomnieć sobie niefortunny okrzyk i powitanie, bo się uśmiechnął lekko, i zwracając się do Feli, spytał zcicha: — Kto to jest? — Uboga krewna... Dopomaga mamie w gospodarstwie — odparła obojętnie piękna panna. Sewer nie opowiedział, jak go ta uboga krewna powitała. Rozmowa stała się ogólną. Przy końcu obiadu głos wuja ocucił Kostusię z martwoty. — Moje dziecko, — zawołał rozochocony — musiałaś na przyjazd Kazia wydobyć nielada specjał z piwnicy. Coś mi od bufetu stary węgrzyn zalatuje. Dajno go nam pokosztować. Znowu Sewer spojrzał na nią i przeprowadził wzrokiem do kredensu. Zrozumiał. Uboga krewna żywiła afekt do kuzynka. Kostusia wydała lokajom wino i jak zwykle, nie czekając, aż wszyscy wstaną, wymknęła się z jadalni. Wybiegła na drogę, za dwór, i na skręcie stanęła chwilę. Woddali kurz się kłębił, poznała konie i ludzi. Poznał ją też młodzieniec w uniwersyteckiej czapce, o poczciwych jak ojciec oczach. Poznał, z powozu wyskoczył i uścisnął po bratersku. Powóz potoczył się do stajen, oni ręka w rękę poszli pieszo przez ogród. — Ależ, Kostusiu, wyrosłaś i wyładniałaś. A twoje gospodarstwo jak idzie? A mamka zdrowa? A wędki nasze w komplecie? Cóż słychać w domu? — Goście są. — Kto? — Ze Stamierowa. — Co, Rudakowski? To monstrum? A, tom trafił! — Nie, pasierb jego. — Sewer narwany! A ten tu czego? — Może do Feli... — Majaczysz, Kostusiu. — Dlaczego? — Ot, wiesz! Tak mi się wyrwało. Bo, prawdę mówiąc, jak może kto Feli zapragnąć! To mi się w głowie nie mieści. — Fe, Kaziu, Fela dobra bardzo. — Tobie Kostusiu i stary harpagon Rudakowski wydałby się dobrym. Przywiozłem ci dużo ładnych książek, a ty mnie zato odkarmisz przez wakacje. Zamęczyły mnie egzamina. — Bardzoś mizerny i blady. Poco się zamęczać? — A ty poco się zamęczasz? — Ja... nie. Co ja tak bardzo robię — potrząsnęła głową. — Zresztą ja co innego — dodała po namyśle. — Cóż innego? — pytał. — Ja wypłacić się muszę wam za wszystkie dobrodziejstwa. — A mnie za kogo masz? Za pasorzyta? A jaż mało mam wypłat? Wypłacić się muszę ziemi, która mnie karmi; braciom, wśród których żyję; rodzicom, co mi dali siły i naukę. Każdy ma wypłaty, Kostusiu, a kto o nich nie pamięta, ten zwierzę. Nie mów mi więc, żem inny jak ty. Obojeśmy ludzie, tylkoś ty stokroć lepsza. — To ty teraz majaczysz, Kaziu — zaprotestowała. Stali przed domem. Chłopak ją uścisnął serdecznie i zniknął za drzwiami, ona odeszła do swych zatrudnień. Zobaczyli się znowu przy wieczornej herbacie. Ona zdaleka, od stolika z samowarem, uśmiechała się doń, pilnując, by miał pod ręką ulubione przysmaki, on podchodził do niej parę razy, wbrew etykiecie, służył za łącznik między nią a resztą biesiadników. Badawcze spojrzenie Sewera śledziło ich pilnie. Więc afekt był obustronny. Szczęśliwi ludzie. Po herbacie gość wyjechał, pożegnany wezwaniem do częstszych odwiedzin. Z Kazimierzem umówili się o wspólne polowanie, z panną Felicją ułożyli się o konne spacery. Podobał się ogólnie. Kostusia, gdy się znalazła sama w izdebce, pomyślała też z wdzięcznością o nim. Dobry był, nie zdradził jej powitania, nie drwił. Przypomniała sobie jego jedno spojrzenie, gdy Kazio jej za herbatę dziękował — było smutne. Kostusię smutek cudzy bolał okropnie. Od tego dnia we dworze coś się zmieniło. Sewer Stamierowski bywał często, co parę dni prawie, przesiadywał długo; Fela stała się przystępniejszą, odzywała się grzecznie nawet do Kostusi. Czworo młodych bawiło się doskonale, następowały po sobie spacery konno i pieszo, przejażdżki łódką i powozem, krokiet i wolant. Kostusia spotykała ich tylko, zawsze zajęta, wymawiając się i prosząc Kazia, by jej do towarzystwa nie wciągał. Ładnieby wyglądała w takim razie gospodarka. Któżby bielił płótno, ktoby doglądał masy świeżo wykłutych piskląt? Szafarka? Co to warte obce ręce, płatna służba! Ona sama być musi! Rozrywana na wsze strony, widywała tylko kawalkady i krokiet, widywała też często Sewera i oswoiła się z nim zupełnie. Nikt ich nie zapoznał i nie zamienili z sobą trzech słów. Spotkawszy się, zamieniali milczący ukłon. Sewer jakby się przejął duchem całego domu, uważał ją za sprzęt, nieodłączny we dworze, a szczególniej w pałacowej jadalni. Wieczorem, gdy się zbierano w salonie, ona biegła do swej izdebki i czytała chciwie ciekawe książki, dar Kazia. Tak upłynęło kilka tygodni. Między służbą szeptano już stanowczo, że Sewer stara się o Felę, w sąsiedztwie też o niczem innem nie mówiono. Jedni radzili, drudzy odradzali. Były wersje, że młodzi są już po słowie, że wyprawa się szyje, że pan Odachowski ma w imieniu przyszłego zięcia rozpoczynać proces z Rudakowskim. Że to wszystko było bajką, o tem najlepiej wiedziała Kostusia. Staranie się Sewera było widoczne, ale do oświadczyn jeszcze nie doszło. Fela, zniecierpliwiona, zaczynała narzekać, że ją kompromituje, że go widzieć nie chce, że to warjat, narwaniec. Jadwisia nie straciła nadziei, że go potrafi do złości doprowadzić, pan domu żartował sobie z całego świata, pani żółć i niepokój wylewała w gderaniu na Kostusię. Najgorszy zaś malkontent był Kazio. Pewnego wieczora wyśliznął się z towarzystwa i zjawił się w izdebce na strychu. — Pobawmy się po swojemu, Kostusiu! — zawolał. — Nie można! Goście są. — Zlituj się! Daj mi na chwilę o tem zapomnieć! Nie pamiętam tak nudnych wakacyj! Co to za goście! Sewer! To mi osobliwość! Przecież on o mnie się nie stara! — Ale o twoją siostrę, a ciocia nie lubi, żebyś ich samych zostawiał. — Przyjemna rola! Pilnować zakochanych. Jest przecie na to Jadwisia! I poco ich pilnować?! Czy ty wiesz, Kostusiu, co to zakochany? — To człowiek bardzo dobry. — At, gadasz! To istota chytrzejsza od kota, zwinniejsza od węża, psotniejsza od sroki. Żeby pułk ich pilnował, potrafią się przecie pokryjomu pocałować, jeśli zechcą, naturalnie. Ale mnie się zdaje, że ci nasi pseudozakochani, nie mają potemu ochoty. Nie wiem też, skąd pewnik, że Sewer stara się o Felę. Ja nic podobnego nie zauważyłem. Równie dobrze może się kochać w Jadwisi lub w tobie. To nawet wedle mnie prawdopodobniejsze. — Co też ty, Kaziu, prawisz? — To, co mi się zdaje. Zmarnowane moje wakacje! Kostusiu, czy ci nie żal naszych przeszłorocznych i innych! Gdzie nasze śpiewy, wspólne czytanie, gospodarowanie we dwoje! Kostusiu, pobawmy się choć raz po swojemu! Kostusia śmiała się serdecznie. — Jakże się mamy bawić? — Ot, pokaż mi swe skarby, całą zawartość zielonego kuferka! Śmiejąc się, wyciągnęli skrzynkę na środek izdebki. Było w niej trochę bielizny i sukienek, a najwięcej zużytych bombonierek i pustych flakonów od perfum. — Pewnie prezenty Jadwisi! — rzekł ze złością. Potwierdziła. Pokazała mu potem ową sławną flanelę od wuja, igielnik od ciotki, wachlarz od Feli. — A precjozy? — spytał żartobliwie. Z dawnych lat pamiętał, że klejnociki swe chowała w blaszanem pudełku od herbaty. Znalazł je, do rąk wziął i potrząsnął — było puste. — Gdzie twoje klejnoty? — zawołał. — Fi! Na co mi one! — odparła wymijająco — odsuwając na bok blaszankę. Ale on nie ustępował. — No, powiedz, powiedz, coś zrobiła z tem? — prosił. — Niema. Sprzedałam — przyznała się wreszcie. — Kto kupił? — Pisarz dla żony. — Ileż ci dał? — Pięć rubli. — Gdzież one? — Oddałam mamce. — Poco? — Bo od miesiąca chora leży. Umilkła i zamyśliła się poważnie. — Kostusiu, czemuś mamie nie powiedziała? — A poco, kiedy jeszcze były pieniądze. — A mnie czemuś w to nie wtajemniczyła? — Cóżbyś pomógł! Mówię ci, były pieniądze i na chleb, i na doktora, i na lekarstwa! — Ale teraz już niema? — Owszem, starczy jeszcze na tydzień. — A potem co będzie?... Siedzieli naprzeciw siebie, na ziemi, nad wypróżnionym kuferkiem, otoczeni gratami. Kazio patrzał na te skarby, widocznie rozdrażniony. Kostusia z lubością i dumą. Na ostatnie jego zapytanie zamyśliła się chwilę, jakby coś rachowała w pamięci.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Ona-ebookRO/p00627781i006" target="_blank" title="Ona [Maria Rodziewiczówna] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ona [Maria Rodziewiczówna] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Manny's Downtown Pizza, Plymouth - recenzje restauracji - TripAdvisor\nNr 14 wśród 30 Restauracje w lokalizacji Plymouth\nlokalnej podsieci i pizza sklep\nManny's to moja przejść do sklepu. Ceny są dobre. Personel jest zawsze przyjazny i jedzenie jest dobre. Co mogę powiedzieć.\nDobra pizza i calzone i kanapki!\nZatrzymałem się na szybki lunch i cieszę się, że tak! Manny to sklepu sklep w samym centrum miasta Plymouth, to świetna kolacja atmosfera. Bardzo podobało mi się to miejsce i wszystkie zdjęcia na ścianie. Menu było szersze niż myślałem, że będzie z duży wybór pizzy,...calzone i kanapki, sałatki i wszystko, co można oczekiwać od dobrej pizzy. Personel był bardzo przyjazny i pomocny. Mam własne calzone była bardzo dobra. To głęboko smażone, nie spodziewałem się. Co sprawiło, że nie jest trochę tłuste, ale smakowały wyśmienicie! Jestem pewien, że wrócę tu aby zobaczyć jakie inne dobre rzeczy, które można dostać tutaj!Więcej\nTo dobrze zintegrowany pizza bez jednego elementu przytłaczające innych. Myślę, że to może mieć więcej grzybami.\nZamówiliśmy pizzę na wynos, na pracowita noc. Nasz czekać około pół godziny więc poszliśmy na ulicy i lody i wróciliśmy z powrotem do odebrać naszą pizzę zjedliśmy w naszym hotelu. W meatlover's pizza była bardzo dobra.\nWiem, co jest dobrą pizzę. To nie dobra pizza. Kiepskie ciasto, skąpe dodatków. Sos musi być ich hybrid. Nie wrócę. Właściciel musi dostać się do Bostonu lub jeszcze lepiej we Włoszech dowiedzieć się, co pizza smakuje jak.\nBardzo dobra pizza w przeciętnej pizza wypełnione miasta\nPróbowaliśmy każdego pizzerii w okolicy. Większość mamy tylko próbowałem tylko raz. Podobało nam się Manny's tak bardzo, że byliśmy tam jeszcze dwa tygodnie później. Mamy tylko wynos ale pizze były bardzo dobre. Skórka smaczniejszy i nie tak jak guma do żucia po raz pierwszy dostaliśmy...pizze, więc spójność może być problemem. Ale próbowaliśmy koziego sera, kiełbasa, szpinak, ser i prosty.Więcej\nCieszę się, że tak nie chce mi się gotować!\nzmęczeni, potrzebuje dobrego jedzenia i nie chce mi się gotować ... więc tam poszliśmy. Małe, lokalne miejsce centrum Plymouth. Sałatki były zimne i świeże, sos jest Kens w pakietach, ale zawsze smaczne. Dostaliśmy miłośnikami mięsa i wegetariańskie pizza. Ładne ciasto, oczywiście. sos był jasny i...smaczne, a dodatki obfite i świeże. Ogólnie rzecz biorąc sycące i satysfakcjonujące. Dobry wybór menu ... pizza, szlifierki, calzone i kanapki, sałatki, hamburgery itp. . Duże i małe pizza karmione dwie kobiety dla dorosłych. Wspaniałe miejsce na przystanek na zmęczeni i głodni folk.Więcej\ndobrą pizzę. Dobre frytki. Miła, uśmiechnięta obsługa. Annie jesteś najlepszy! Należy go wypróbować, nie będziesz rozczarowany!\nDoskonałe jedzenie, było zalecane przez personel hotelu. Pizza była po przystępnych cenach i bardzo dobre. Manny's był bardzo pracowity, ale obsługa była szybka.\nIch restauracja jest bardzo czyste. Będą utrwalenia pizzę lub cokolwiek wam tak, jak lubisz! Jedzenie jest bardzo dobre! Ceny są bardzo rozsądne! Tak się cieszę że ktoś powiedział mi o tym!\nPobliskie hoteleZobacz wszystkie 9 hoteli w lokalizacji Plymouth\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Manny's Downtown Pizza.\nDostęp dla niepełnosprawnych, Dostawa, Na wynos, Miejsca siedzące, Telewizja, Płatność kartami American Express, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Płatność kartami Discover, Ogródek\nAdres: 89 Main St, Plymouth, NH 03264-1569\nNumer telefonu: +1 603-536-3524


Podziękowanie dla funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w Katowicach\nD.D./katowice.eserwis.info, info/foto: Policja, Katowice włącz 21 grudzień 2017 . Opublikowano w Katowice wiadomości\nKomendant Miejski Policji w Katowicach inspektor Paweł Barski otrzymał podziękowanie od Dyrektora Caritas Archidiecezji Katowickiej ks. dr Krzysztofa Bąk za przeprowadzoną zbiórkę odzieży dla bezdomnych i potrzebujących. W zbiórkę zaangażowani byli funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w Katowicach. Zebrane dary dla najbardziej potrzebujących zostały przekazane do noclegowni w Katowicach przy ul. Dębowej oraz do Sióstr Matki Teresy z Kalkuty w Katowicach przy ul. Krasińskiego.\nD.D./katowice.eserwis.info, info/foto: Policja, Katowice włącz 20 grudzień 2017 . Opublikowano w Katowice wiadomości\nW dniu 15 grudnia br , w Katowicach odbyła się kolejna debata społeczna pn. „Porozmawiajmy o bezpieczeństwie – możesz mieć na nie wpływ”. Policjanci z Komisariatu III Policji w Katowicach spotkali się z mieszkańcami dzielnicy Brynów i Załęska Hałda. Przeprowadzone spotkanie było okazją do omówienia funkcjonowania aplikacji „Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa” oraz „Moja Komenda”. Dzielnicowi przybliżyli zebranym nową koncepcję pracy „Dzielnicowy bliżej nas" i przedstawili swoje plany priorytetowe.\nRekord Guinnessa w najdłuższym maratonie szachowym pobity w Katowicach\nDwójka szachistów o 10.00 w piątek 15.12.2017 r. rozpoczęła walkę z czasem by po 50 godzinach gry pobić rekord Guinnessa w najdłuższym maratonie szachowym.\nD.D./katowice.eserwis.info, info/foto: Policja, Katowice włącz 16 grudzień 2017 . Opublikowano w Katowice wiadomości\nD.D./katowice.eserwis.info, info/foto: Policja, Katowice włącz 15 grudzień 2017 . Opublikowano w Katowice wiadomości\nPolicjanci z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Katowicach w dziś o 6.00 zakończyli 24-godzinne krajowe działania pn."Alkohol i Narkotyki". W akcji wzięło udział 60 policjantów, którzy skontrolowali 8595 kierujących. Niestety, aż 11 kierujących prowadziło swoje pojazdy pod wpływem alkoholu.\nPolicjanci z Miechowa poszukują zaginionego 24-latka\nD.D./katowice.eserwis.info, info/foto: Policja, Katowice włącz 14 grudzień 2017 . Opublikowano w Katowice wiadomości\nRysopis: Wzrost 171-175 cm., Waga ok. 65 kg., Budowa ciała: szczupła, Włosy: ciemne, krótkie, Kolor oczu: ciemne, Twarz: trójkątna, blizny po trądziku, Uszy: średnie, wyraźnie odstające, Nos: prosty, Uzębienie: pełne. Znaki szczególne: Blizny po trądziku na plecach, twarzy Ubiór w dniu zaginięcia: Kurtka koloru szarego, spodnie jeansy koloru ciemnego, obuwie sportowe czarne, okulary ciemne fotochromy, plecak koloru ciemnego.\n2 stycznia (we wtorek) Urząd Miasta Katowice będzie nieczynny. Wyjątkiem będzie dyżur Urzędu Stanu Cywilnego w godz. 8.00 - 12.00, w którym będzie można zgłaszać rejestrację zgonów. Od trzeciego stycznia Urząd pracuje wg zwykłego harmonogramu.\n36. rocznica tragicznych wydarzeń w Kopalni Wujek\nD.D./katowice.eserwis.info, info/foto: Policja, Katowice włącz 17 grudzień 2017 . Opublikowano w Katowice wiadomości\nDzisiaj minęła 36. rocznica tragicznych wydarzeń, do jakich doszło w katowickiej kopalni „WUJEK”. Pod pomnikiem upamiętniającym śmierć 9 górników wieniec złożyła Pani Wicepremier Beata Szydło. Nie zabrakło również delegacji mundurowych z Zastępcą Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach mł.insp. Mariuszem Krzystyniakiem na czele. Całość obchodów zabezpieczali katowiccy policjanci.\nPolicjanci ustalają tożsamość i poszukują mężczyzn, którzy są podejrzewani o dokonanie rozboju. Sprawcy w bramie przy ulicy Opolskiej zaatakowali 17-latka. Pobili go i zabrali mu pieniądze, a następnie uciekli. Za zgodą prokuratury publikujemy wizerunki sprawców. Wszystkie osoby, które rozpoznają mężczyzn na nagraniu z monitoringu proszone są o kontakt z policjantami z Katowic pod numerem tel. 32 200 2555, 32 200 3850, 32 200 3879 lub 112. Gwarantujemy anonimowość.\nD.D./katowice.eserwis.info, info/foto: katowice.eu włącz 14 grudzień 2017 . Opublikowano w Katowice wiadomości


Podróże polecją - Egipt\nHerbatę (shay), jak przystało na napój narodowy, pija się w Egipcie zawsze i wszędzie. Liście herbaciane gotuje się w czajniczku i słodzi, nie żałując cukru. Podaje się samą lub z dodatkiem mleka. W upalne dni najlepiej pić herbatę miętową (shay bi na'na').\nKawa (qahwa), tradycyjnie mocna i bardzo słodka (ziyada), jest parzona z dużą ilością cukru w tygielku i rozlewana do maleńkich filiżanek. Jeśli nie chcesz pić ulepku, poproś o kawę średnio słodką (mazbut), z odrobiną cukru (ariha) lub bez (sada).\nWodę najlepiej pić z butelek fabrycznie zamykanych, a nie z karafek stawianych w restauracjach na stół. Przed wypiciem warto sprawdzić, czy kapsel lub nakrętka nie są naruszone, gdż zdarzają się przypadki ponownego napełniania butelek wodą z kranu.\nSoki (asir) - tanie, smaczne i orzeźwiające, wyciskane ze świeżych owoców: pomarańczy (burtu'aan), truskawek (farawla), granatów (ruman), mango (manga), bananów (mohz) lub z. trzciny cukrowej (asab). Popularne są także soki warzywne: ogórkowy (khiyar), pomidorowy (tamaatin), marchewkowy (gazar) czy pomarańczowo-marchewkowy (nuss wa nuss). Pyszny i bardzo popularny jest napar z liści hibiskusa (karkadeh).\nEgipcjanie, jak przystało na muzułmanów, rzadko piją alkohol. Nic więc dziwnego, że produkowane u nich wina, giny, brandy i whisky nie należą do światowej czołówki. Miejscowe piwo Stella jest dość słabe, za pół litra trzeba zapłacić od 6 EGP wzwyż (w zależności od klasy lokalu), dużo mocniejsze, ale i droższe jest Stella Export (15 EGP). Warto natomiast spróbować zibiby, egipskiej odmiany ouzo. Trunek ten pija się także nierozcieńczony. W hotelach i większych restauracjach można zamówić drinki lub importowane piwa, ale niestety, są drogie. Dużo lepszym rozwiązaniem jest zakup importowanego alkoholu w supermarkecie lub sklepie wolnocłowym. Przed upływem 24 godzin od wjazdu do Egiptu można kupić maksymalnie 4 litry. W ciągu 48 godzin - 3 litry. Jedyny warunek - trzeba okazać paszport. W Kairze są trzy sklepy wolnocłowe: na lotnisku, 500 m od hotelu "Atlas-Zamalik" oraz w hotelu "Sheraton" w Dokki.\nmolochija - gęsta zupa z liści warzywa podobnego do szpinaku, lekko kleista\nta'amija/falafel - smażone kulki z uprzednio zmiksowanej ciecierzycy/fasoli


Wycieczka | Love Eat Travel\nRzym na zdjęciach\nMożna pisać, opowiadać, mówić, ale chyba nic nie działa na ludzką wyobraźnię tak, jak obraz. Poznawanie świata to oglądanie. Dlatego też oglądajcie i poznawajcie. A jak już obejrzycie zdjęcia i się zakochacie w tych przepięknych zabytkach, uliczkach i widokach, to wykorzystajcie niedzielę i zaplanujcie podróż do Rzymu! 1. Włoska flaga na Zamku Anioła 2. Colosseum 3.Santa Maria […]


REUSCH Rękawice narciarskie Reusch Be Epic R-TEX\nZamówienia telefoniczne33 874 53 05\nRowery, Odzież rowerowa\nPaski,szelki do spodni\nKod produktu: 49012384503\nCena brutto:389,00zł 599,00 zł\nPowiadom mnie o dostawie Zapytaj o produkt\nPrzesyłka i wymiana gratis dla zakupów powyżej 350 zł przy wpłacie na konto.\nModel: Rękawice Reusch Be Epic R-TEX® XT\nKod produktu: 48/01/238\nSportowe rękawice dla mężczyzn polecane są dla amatorów jazdy na nartach. Skutecznie chronią przed zimnem oraz zapewniają bardzo dużą ilość ciepła potrzebnego do długiej jazdy na stoku. Zapewniają wysoki komfort podczas noszenia oraz nie ogranicza swobody ruchów podczas jazdy na stoku.\n- Męskie rękawice narciarskie zostały wykonane z wysokiej jakości, trwałych materiałów syntetycznych.\n- Posiadają ocieplenie R-TEX, które zapewnia odpowiednią ilość ciepła potrzebną do całodziennej jazdy na stoku.\n- Bardzo dobrze zabezpieczają przed wszelkimi urazami oraz zabezpieczają przed uderzeniem o twardą powierzchnie śniegu.\n- Dobrze leżą na dłoni oraz zapewniają doskonały chwyt kijków do nart.\nSpecjalnie zaprojektowany szerszy mankiet ułatwia zakładanie i zdejmowanie rękawic.\n- Ściągacz w obwodzie rękawicy skutecznie zabezpiecza przed przedostaniem się do wnetrza śniegu oraz drobinek lodu i wody.\n- Zapięcie na wysokości nadgarstka sprawiają , że rękawice Reusch doskonale dopasowują się do każdego rodzaju dłoni.\n- Membrana: R-TEX® XT\n- Izolacja: Polartec Power Fill\n- Skóra owcza\n- Wykonczenie: MicroActive\n- Materiał zewnętrzny: materiał syntetyczny\n- Dodatki: szerszy mankiet z regulowanym paskiem na wysokości nadgarstka, ściągacz w obwodzie, firmowe logo z przodu rękawicy\n- Heat Trap - zapobiega przed "ucieczką" rękawicy.\nREUSCH Rękawice męskie World Cup Warrior Neo\n324,00 zł 499,00 zł\nREUSCH Rękawice męskie Henrik Kristoffersen\n519,00 zł 799,00 zł\nReusch Rękawice narciarskie William R-TEX Mitten\n421,00 zł 649,00 zł\nREUSCH Rękawice narciarskie męskie Marcel Hirscher\n454,00 zł 699,00 zł\nZapraszamy do dodania opinii o REUSCH Rękawice narciarskie Reusch Be Epic R-TEX\nZapisz się do naszego Newsletter-a i otrzymuj informację o rabatach i nowościach. Dodatkowo otrzymasz na pierwsze zakupy 5% rabatu na dowolne produkty. Przekonaj się że warto!\nWysyłka gratis dla zamówień powyżej 350zł.\n14-dni na zwrot lub wymianę.\nZawojski.pl sklep sportowy\ntel. 666151615 / 606151615\npn-pt 9-17, sob 9-14\nZapisz się do naszego Newsletter-a i otrzymuj informację o rabatach i nowościach. Przekonaj się że warto! Dodatkowo otrzymasz na pierwsze zakupy 5% rabatu na dowolne produkty.


Czaplinek • Regeneracja turbosprężarek, naprawa turbin w Czaplinku • Czyszczenie turbo w 1 warsztatach z Czaplinka, powiat drawski.\nCzyszczenie turbosprężarki i regeneracja turbin pod Czaplinkiem (kod pocztowy 78-550) i w Czaplinku\nTurbosprężarki Czaplinek Sklep\nCzy w Czaplinku naprawię turbinę?\nTurbosprężarki w Czaplinku można naprawić w autoryzowanych pracowniach naprawy turbosprężarek lub przedzwonić oraz umówić się na wysyłkę kurierem.\nJak przebiega regeneracja turbo w Czaplinku?\nOdbieramy turbosprężarkę kurierem albo dostarczamy turbinę do pracowni regeneracji,\nTurbosprężarki są demontowane po czym dzwonimy z informacją o problemach turbiny,\nJaka jest cena regeneracji turbiny w Czaplinku?\nOpłata za usługę naprawy turbin zależny jest od uszkodzeń części. Test turbiny wykonujemy za darmo.\nJak najszybciej doręczyć turbo do firmy naprawiającej turbosprężarki w Czaplinku?\nNajlepszym sposobem jest turbinę wysłać do zakładu regeneracji w Czaplinku za pomocą kuriera którego możemy dla Państwa zamówić chociaż rzecz jasna zapraszamy do osobistej wizyty w firmie gdzie można przyjrzeć się jak odbywa się proces czyszczenia turbiny.\nJakie turbosprężarki można remontować w Czaplinku?\nJakie są sygnały uszkodzenia systemów doładowania jakie można regenerować w Czaplinku?\nCzemu należy postawić na zakłady z Czaplinka i nasz portal?\nCzy wiesz, że w Czaplinku zregenerujesz swoją turbinę w najlepszej cenie w okolicy? Wszystko to w specjalistycznej pracowni regeneracji turbosprężarek w Czaplinku. Pracownia powstała tu z powodu coraz częstszych uszkodzeń turbo, które spowodowane są na przykład brakiem oleju silnikowego, uszkodzeniem z powodu ciała obcego lub z powodu dużej ilości zanieczyszczeń w układzie olejowym. Regeneracja turbin to skomplikowany proces, który wymaga specjalistycznych maszyn, które pracownia w Czaplinku posiada.\nProfesjonalna regeneracja uszkodzonych turbin w Czaplinku\nMiasto Czaplinek położone jest w granicach województwa zachodniopomorskiego, w powiecie drawskim, między jeziorami Drawsko i Czaplino i jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej Czaplinek. Czaplinek znajduje się w odległości około 125 kilometrów od Szczecina, 95 kilometrów od Koszalina i około 65 kilometrów od Piły. Najstarsze ślady osadnictwa w Czaplinku pochodzą sprzed około 2500 lat. Czaplinek prawa miejskie uzyskał w roku 1291 i należało do państwa polskiego do roku 1658. Powierzchnia miasta Czaplinek to około 13,6 kilometra kwadratowego, natomiast liczba mieszkańców miasta to około 7150 osób. Do najważniejszych zabytków miasta Czaplinek zalicza się przede wszystkim: kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy wybudowany w XIII wieku i odrestaurowany w roku 1725, dzwonnica drewniana przy kościele parafialnym z XVIII wieku, neoromański kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego z 1830 roku, ratusz z 1845 roku położony na rynku oraz stary cmentarz żydowski. Czaplinek jest ośrodkiem turystycznym, znajduje się tu dobrze rozbudowana baza noclegowa i zaczyna się tu spływ rzeką Drawą.\nPrzez miasto Czaplinek przebiega droga wojewódzka numer 177 (Czaplinek → Mirosławiec → Człopa → Wieleń), droga wojewódzka numer 163 (Kołobrzeg → Białogard → Połczyn-Zdrój → Czaplinek → Wałcz), droga wojewódzka numer 171 (Bobolice → Barwice → Czaplinek) oraz droga krajowa numer 20 (Stargard Szczeciński → Chociwel → Węgorzyno → Drawsko Pomorskie → Czaplinek → Szczecinek → Biały Bór → Miastko → Bytów → Kościerzyna → Żukowo → Gdynia).\nGospodarka Czaplinka jest gównie związana z przemysłem, ale bardzo dobrze rozwijającą się firmą usługową jest specjalistyczna pracownia regeneracji turbosprężarek, która oferuje bardzo korzystne ceny, co dodatkowo przyciąga klientów. Ceny pracowni w Czaplinku znajdują się w tabeli poniżej.\nRegeneracja Turbiny Czaplinek\nSerdecznie zapraszamy do najbliższego oddziału Poczty Polskiej w Czaplinku, gdzie będą mogli Państwo wysłać do nas swoje turbiny.\nKod pocztowy: 78-440 Czaplinek\nN 53° 33' 38.594'' E 16° 13' 51.304''\nNaprawione w pełni turbo z Czaplinka\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek w Czaplinku\nRozbiórka, sprawdzenie, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki i wycena w Czaplinku 0 złotych\nRegeneracja turbosprężarki, turbiny do samochodów osobowych i dostawczych pod Czaplinkiem 285 złotych (netto) + części\nRegeneracja turbin, turbosprężarek do samochodów ciężarowych z Czaplinka 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii • Czaplinek 163 złote (netto) + koszt części\nPodstawowa regeneracja turbosprężarki (robocizna + części) w Czaplinku 399 do 560 złotych (netto)\nZarezerwuj termin (miasto Czaplinek)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki i wycena w Czaplinku Regeneracja turbosprężarki, turbiny do samochodów osobowych i dostawczych pod Czaplinkiem Regeneracja turbin, turbosprężarek do samochodów ciężarowych z Czaplinka Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii • Czaplinek Podstawowa regeneracja turbosprężarki (robocizna + części) w Czaplinku Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nSerwisy Luxgen z Czaplinka (kod pocztowy 78-550)\nBMW w Czaplinku (kod pocztowy 78-550)\nVolvo w Piaskach (kod pocztowy 21-050)\nKalisz Pomorski (kod pocztowy 78-540), powiat drawski\nPołczyn-Zdrój (kod pocztowy 78-320) w województwie zachodniopomorskim\nASO Porsche pod Czaplinkiem (kod pocztowy 78-550)\nKoszt turbiny z Czaplinka (kod pocztowy 78-550)\nSerwisy Skoda z Jabłonowa Pomorskiego (kod pocztowy 87-330)\nW Czaplinku nadać można turbosprężarki do regeneracji i wygodnie wysłać turbo z Czaplinka do regeneracji i naprawy w jednym z punktów:\nZ Czaplinka turbosprężarki można wysłać do pracowni regeneracji dzięki jednemu z wielu punktów zaznaczonych poniżej na mapie, lub zadzwonić, a my umówimy kuriera:\nPoczta Polska Ulica: Rynek 3 Kod pocztowy: 78-440 Czaplinek Współrzędne GPS:N 53° 33' 38.594'' E 16° 13' 51.304''


YAMAHA XVS 650, 950, 1100, 1300, 1600, 1700, 1900 FORUM :: Zobacz temat - XVS 125 - zapieczona śruba króćca ssącego\nYAMAHA Drag Star FORUM » XVS Ogólnie » Naprawa » XVS Drag Star 125,650,1100 » Mechanika » XVS 125 - zapieczona śruba króćca ssącego Poprzedni temat :: Następny temat\nXVS 125 - zapieczona śruba króćca ssącego\nWysłany: 2019-09-08, 19:30 XVS 125 - zapieczona śruba króćca ssącego\nMam problem z odkręceniem śruby króćca ssącego gaźnika. Śruba jest zapieczona na tyle, że nie idzie ją ruszyć. Łepek śruby to torx, ale niestety uszkodzony na tyle, że klucz się po nim ślizga. Wybrałem trochę (patrz zdjęcie) materiał króćca, aby było łatwiej chwycić łepek śruby żabką, nic z tego, stoi w miejscu. Zapodałem naftę do penetracji. Macie jakiś sposób, radę na ten problem?\nWysłany: 2019-09-09, 20:55\nNajstarszy sposób - młotek i przecinak - zrób "zadrę" przecinakiem na brzegu łba śruby, a potem opierając o nią solidny śrubokręt przywal parę razy młotkiem (zgodnie z kierunkiem odkręcania).\nWysłany: 2019-09-10, 15:10\nLub zastosuj "wykrętak" do ukręconych śrub - o średnicy takiej, aby wszedł w otwór torx'a i nie będziesz musiał walić młotkiem (o ile jest tam dojście od góry)\nWysłany: 2019-09-11, 07:33\nJak na razie karmię połączenie naftą już 4 dzień i czekam na dobry torx, który zamówiłem, więc zrobię jeszcze jedno podejście. Jeśli nie dam rady spróbuję waszych metod. Miejsca faktycznie jest mało, kiepskie dojście.\nWysłany: 2019-09-11, 18:04\nMasz widzę czas to możesz jeszcze torxa posmarować klejem i jak zwiąże działać.\nWysłany: 2019-09-11, 21:38\nProblem rozwiązany. W pierwszej kolejności chcę podziękować za wszystkie wasze porady.\nDobry torx "Beta", który kupiłem L=75mm, na nasadkę 10mm i mała grzechotka + nafta zrobiła swoje. Nawet charakterystycznego zgrzytu nie było słychać kiedy śruba się poddała. Myślę, że w takich przypadkach najważniejsze to cierpliwość i dobre rady\nYAMAHA Drag Star FORUM » XVS Ogólnie » Naprawa » XVS Drag Star 125,650,1100 » Mechanika » XVS 125 - zapieczona śruba króćca ssącego


Duża pikowana torebka damska Monnari na ramie - | sklep internetowy TMC Galanteria\nDuża pikowana torebka damska Monnari na ramie\nDuży, kwadratowy shopper damski wykonany ze skóry naturalnej o pikowanej strukturze. Torebka zamocowana na mocnych, lekko lakierowanych uchwytach ze złotymi sprzączkami. Reszta okuć w torbie ma również kolor złoty.\nDuża pikowana torebka damska Monnari na ramie BAG9070-K020\nElegancka torba damska o klasycznym fasonie i pięknej pikowanej fakturze.\nTorebka posiada jedną komorę, wewnątrz szeroki schowek na suwak oraz dwie otwarte kieszenie, w której możesz trzymać telefon.\nPo zewnętrznej stronie, od tyłu szeroki schowek na suwak.\nFront zdobi stylowe logo producenta.\nSama zdecyduj jak chcesz nosić torbę - posiada wygodne uchwyty na dłoń jak również odpinany, regulowany pasek na ramie!\nmaksymalna długość paska: 104cm


Doom z wysokim poziomem trudności\nDoom, za: id Software\nprzez Łukasz Morawski 26 stycznia 2016 Gry Informacje ze świata gier i technologii Newsy o grach\nNajnowsza produkcja id Software może być nie lada wyzwaniem dla graczy.\nRestart serii Doom zapowiada się rewelacyjnie. Mogliśmy się o tym przekonać przekonać chociażby przy okazji ostatnio udostępnionej przez producenta galerii. Martin Stratton z id Software twierdzi, że studio nie zaoferuje wyłącznie ładnej oprawy graficznej, ale również wymagający i dynamiczny gameplay:\nJeśli spodziewacie się po Doomie świetnej strzelaniny, to myślę, że będzie mieli powody do radości. Poświeciliśmy masę czasu żeby wszystko grało jak należy, żeby poziom trudności wzrastał wraz z czasem grania. Podkręciliśmy skomplikowanie gry i widzimy po osobach testujących produkcję, że tego właśnie chciały.\nStratton odniósł się również do fabuły Dooma. Cóż, w tym przypadku raczej nie mamy co oczekiwać złożonej, wielowątkowej historii:\nŻołnierz nie posiada imienia. Podczas produkcji nie skupialiśmy się na fabule, tylko na projektowaniu systemu walki. Dodam jednak, że rozwinęliśmy trochę historię dla osób, które chcą dowiedzieć się trochę więcej o głównym bohaterze.\nW dalszej części wywiadu Stratton wypowiedział się na temat eksploracji świata gry. Podobnie jak w pierwszej i drugiej odsłonie cyklu, natrafimy na masę poukrywanych lokacji, a poziomy budową będą przypominały labirynty. Wyłącznie od gracza ma zależeć, w jaki sposób chce zwiedzać mapę. Oczywiście walcząc po drodze z kolejnymi hordami przeciwników.\nNowa odsłona Dooma tworzona jest z myślą o platformach PC, PlayStation 4 oraz Xbox One. Oficjalna data jest nieznana. Krążą jednak plotki, że grę przetestujemy już w czerwcu bieżącego roku.


Honda CBF600S/N - sakramentalne "tak"\nStrona główna / Motocykle / Motocykle Honda / Honda CBF600 S/N / Honda CBF600S/N - sakramentalne "tak"\nAutor: Łukasz „Boczo” Tomanek 2010.08.09, 10:59 50 Drukuj\nHonda CBF600 to nudny motocykl. Nudniejsze są tylko białe rękawiczki pracownika składającego go na taśmie. Problem w tym, że jajecznica też jest nudna, ale nikt nie widzi w niej żadnych wad.\nHonda CBF600 została stworzona dla grupy ludzi, którym w motocyklu nie zależy na jakiejkolwiek formie polotu wizualnego, imponujących osiągach, niszczeniu stawów ramion przy każdym dodaniu gazu. Honda CBF600 została stworzona dla celów stricte użytkowych. Jest niebezpiecznie poprawna, porządna, solidna, uczciwa. I w absolutnie żaden sposób ekscytująca. To narzędzie z gwarancją niezawodnej pracy. Sześcioletnia egzystencja na rynku pozwoliła CBF600 wypracować sobie nieskazitelnie pozytywną opinię w motocyklowym środowisku, czego potwierdzeniem są dziesiątki wygranych testów porównawczych i upodobanie tysięcy motocyklistów na całym świecie. W Polsce CBF600 jest popularnym zawodnikiem wśród motocykli używanych. Zastanówmy się, czy są, a jeśli tak, to jakie, powody, dla których warto byłoby rozejrzeć się za najbardziej konsekwentnym motocyklem na rynku.\nNic, absolutnie nic nie przykuwa uwagi w Hondzie CBF600. Nie ma tu żadnego stylistycznego „wow!, patrzcie na to, jakie wypasione!”. Niemniej jednak nie można rzec, że jest to paskudny motocykl. Jest dokładnie przeciwnie – to bardzo dobrze zaprojektowana maszyna. To, że nie ma w niej nic, co powodowałoby wyskoczenie gałek ocznych z czaszki, nie oznacza, że można się do czegoś przyczepić. Zbiornik paliwa jest ładnie i dość agresywnie wyprofilowany, przypomina trochę ten z kolosalnej CB1300. Siedzenie (zarówno kierowcy i pasażera) wygląda na kanciaste i mało komfortowe, ale siedzi się na nim zupełnie przyzwoicie. Zresztą cały ten motocykl jest przyzwoity i łatwiej znaleźć przejawy uczciwości w NFZ, niż jakąś poważną, naprawdę irytującą wadę Hondy CBF600. I tak już ogromną praktyczność zwiększa półowiewka w wersji CBF600S. Znaczne jej rozmiary powodują, że nie tylko cały motocykl nabiera poważniejszego wyglądu (podobnego do Hondy Varadero), ale uprzyjemnia szybkie przeloty trasą. Prędkości rzędu 140-160 km/h nie powodują żadnego zmęczenia dla szyi, a szybę możemy jeszcze regulować. Honda często polecana jest jako pierwszy motocykl i jest to stwierdzenie w zasadzie poprawne. Dlaczego w zasadzie? Ano dlatego, iż dla osoby początkującej 197 kg masy suchej motocykla może być za dużą wartością, a dochodzi do tego około 23 litry płynów. Niemniej jednak, cały sprzęt dzięki relatywnie nisko umieszczonemu środkowi ciężkości jest przyjemnie ogarnialny w mieście, na parkingach etc.\n„I nie opuszczę Cię aż do śmierci”.\nDziennikarze motoryzacyjni uwielbiają z ogromną zawziętością doszukiwać się wad w silnikach. I dostają szału, kiedy dana jednostka napędowa nie pozwala im na wytoczenie słownej kawalkady inwektyw skierowanych a to w stronę hałaśliwej pracy układu rozrządu, a to lekko ślizgającego się sprzęgła, a to nierównej pracy na wolnych obrotach. Pod tym względem Honda CBF600 jest najgorszym z możliwych motocykli. Jej silnik, który jest piecem przeszczepionym ze sportowej CBR600F3, jest nieskalanie pozytywną jednostką, wolną od 99% niedomagań znanych z innych sprzętów. Przy użyciu fabrycznego tłumika praca silnika hipnotyzuje, choć odpowiednim słowem byłoby „usypia”. Dlatego też czym prędzej należy pozbyć się dziwnie wyglądającej końcówki układu i zastąpić ją przelotowym kominem. Fajność motocykla momentalnie wzrasta kiedy zamiast drzemki kanarka mamy warczenie pantery. Skoro mowa już o zwierzętach, to koni w CBF-ie mamy 76 i jestem w pełni świadomy, że wartość ta rozpali jedynie ludzi, którzy jeżdżą wyłącznie prawym pasem, unikając manewru wyprzedzania. Praktyka pokazuje (opinie użytkowników również), że tyle koni wystarcza do miejskiej, dynamicznej jazdy. Wiecznie trzęsący się miłośnicy Red Bulla zapytają się „a da się to postawić na gumie?”. Każdy motocykl da się postawić na gumie, CBF600 także i wcale nie jest to takie trudne jak mogłoby się wydawać.\nLatanie na gumie sprowadza nas do bardzo ważnej cechy silnika Hondy. Oddaje on moc maksymalnie liniowo, płynnie, harmonijnie i trzeba się naprawdę postarać, mam na myśli zupełnie skandalicznie dzikie zachowania, aby wyprowadzić ten sprzęt z równowagi i sprawić, aby nas w jakiś sposób zaskoczył. Nagła ochota wyprzedzenia trzech tirów wiąże się z koniecznością wachlowania w skrzyni biegów, która notabene jest przysłowiowym „ciepłym masełkiem”. Temat hebli i zawiasu najlepiej byłoby pominąć, ale nie dlatego, że są beznadziejne, ale dlatego, że nie reprezentują sobą nic świeżego, rewolucyjnego, jednak działają, i to tak, jak powinny. Jeśli już mielibyśmy przemyślenia skierować w jakąś stronę, to można powiedzieć, że zawieszenie jest skonstruowane z myślą o komforcie, zwłaszcza o komforcie w dalekiej podróży. Klasyczny widelec teleskopowy (żadnej regulacji) i monoshock (regulacja wstępnego naprężenia) przytwierdzony do wleczonego wahacza wybierają nierówności tak, aby kierowca wiedział o ich istnieniu jak najmniej.\nŚrednia kwota, którą należy przeznaczyć na CBF600 to 10-11 zł. Za takie pieniądze można dostać Suzuki SV650 w fabrycznym stanie, naprawdę zdrową Hondę Hornet, przyzwoite Kawasaki ER-6, Yamahę Fazer, , Suzuki Bandit 600/650, Kawasaki Z750, lub duże miejskie rzeczy – całą gamę Banditów 1200, Yamahę XJR1300 czy Hondę X11. Dlaczego zatem miałbym wydawać swoje pieniądze na motocykl, który jeśli chodzi o duszę i charakter przy wspomnianych sprzętach nawet nie stał? Cóż, problem jest równie prosty, jak jego rozwiązanie. Każdy z wyżej wymienionych motocykli posiada jakieś typowe wady lub irytujące drobiazgi, które prędzej czy później się ujawnią. Kawasaki ER-6 np. po przekroczeniu 5000 obr/min wibruje, Suzuki SV650 ma kolosalnie mocne hamowanie silnikiem (przesiew początkujących jeźdźców na deszczu), duże Bandity co sezon zjadają sprzęgła, a Honda X11 jest po prostu za szybka jak na nakeda. Poczciwa CBF600 jednak nie ma nic, co można by określić jako „wada typowa”. Wysilając się ogromnie, można stwierdzić, że wskaźnik paliwa jest nieprecyzyjny, a cały motocykl trochę za ciężki, ale to naprawdę usilne marudzenie. Jeśli na co dzień jeździłbym Ducati z lat 90tych albo starym Harleyem, zostawiając 80% wypłaty u mechaników, pierwszą moją myślą o motocyklu niezawodnym i takim, który będzie mnie po prostu woził, nie zmuszając do zaciągania kredytu, byłaby Honda CBF600. Aby ją zepsuć, trzeba ją zrzucić z klifu, jakoś wykonania jest bardzo dobra (choć w niektórych miejscach lakier jest dość wrażliwy), kanapa wygodna, pozycja za sterami neutralna. Patrząc na CBF przez pryzmat motocykla, widzimy najnudniejszy sprzęt jaki można sobie wyobrazić. Nużący, niezajmujący, sterylny, jałowy, nijaki. Kiedy jednak spojrzymy na nią jak na narzędzie, instrument do wykonania pewnej pracy, jej wartość wzrasta o 100%.\nHonda CBF600 nie ma typowych wad. Po prostu nie ma. Fora, listy dyskusyjne, a nawet mechanicy milczą, bo i tak nigdy nie mieli w swoich warsztatach CBFy z problemem innym niż wymiana oleju. Przy zakupie warto zwrócić uwagę na sprzedającego. Motocykl ten często wybierany jest przez dziewczyny. Nie twierdzimy, że to reguła, ale czasami egzemplarze użytkowane przez piękne nowicjuszki mają skatowane tarcze sprzęgłowe (jazda na półsprzęgle), nadmiernie wyeksploatowane klocki hamulcowe, czy ślady drobnych gleb parkingowych (w końcu drobniutkiej kobiecie czasami może być trudno utrzymać 220 kilogramów motocykla w pionie przy cofaniu). Niemniej jednak, stan używanych sztuk oferowanych na polskim rynku wtórnym jest dobry i trudno natrafić na zdezelowanego grata po serii niefortunnych paciaków lub z wałem korbowym wystającym przez wydech. Eksploatacja przebiega raczej bezproblemowo, choć znane są głosy lekkiej krytyki dotyczące wspomnianego wcześniej nieprecyzyjnego wskaźnika poziomu paliwa, a dokładnie rezerwy. A propos paliwa, to między bajki należy raczej wsadzić historie o spalaniu rzędy 3,5 do 4,5 litra. Lekko głaskana gazem CBF po mieście zużywa około 5,5 – 6 litrów, ale odwiń trochę mocniej i 9 litrów na setkę jest prawie pewne.\nSilnik Chłodzony cieczą, 4-suwowy, 16-zaworowy, 4-cylindrowy rzędowy DOHC\nPojemność skokowa 599 cm³\nŚrednica x skok tłoka 65 x 42,5 mm\nMoc maksymalna 76 KM przy 10500 obr./min.\nMoment obrotowy 58 Nm przy 8000 obr./min.\nZsilanie 4x gaźnik VP 34mm\nZbiornik paliwa 19 litrów\nRama stalowa Mono Backbone\nWysokość siedzenia 785 (15 mm regulacji)\nMasa własna pojazdu (z płynami i paliwem) 220 kg\nZawieszenie przód Widelec teleskopowy z goleniami o średnicy 41 mm\nZawieszenie tył Monoshock i wahacz wleczony\nHamulce przód Hydrauliczne tarczowe 2x 296, zaciski 2 tłoczkowe\nHamulce tył tarcza 240mm, zacisk 1 tłoczkowy\nOpona przód 120/70\nOpona tył 160.60\nAutor:Ar2r 09/06/2021 12:04\nNie wiem dlaczego autor tekstu twierdzi, że spalanie poniżej 5l należy włożyć między bajki. Mam gaźnikowca z 2006r i ciężko to mi jest, ale przekroczyć 5l. W trasach jadąc do 120km/h schodzę ...\nAutor:Gość 11/09/2019 21:49\nJak czytam, że motocykl ten nie jest w żaden sposob ekscytujacy to sory ale jak się umie jeździć to wystarczy..mam go 2 rok i jest fantastyczny..ciężko się prowadzi to fakt ale jeśli ktoś lubi ...\nAutor:dawfil 14/11/2018 17:22\nDużo do czytania ale może komuś się przyda w trakcie kupna : Dużo się przez ten okres działo. Moto : Honda CBF 600/ Do tej pory zrobiłem może z 15 tysięcy. Przez taki okres to niemało prawda? ...\nAutor:miro 15/07/2016 21:55\npraca silnika i elastyczność w tej klasie 4 cyl rzedówek nie mają sobie rownych. fazer ma sztywniejszy zawias ale jest 10 c krótszy i niewygodny żęzi sprzeglem ima meganieelastyczy silnik\nAutor:Cebulak600 03/12/2015 09:03\n"Skoro mowa już o zwierzętach, to koni w CBF-ie mamy 76 i jestem w pełni świadomy, że wartość ta rozpali jedynie ludzi, którzy jeżdżą wyłącznie prawym pasem, unikając manewru wyprzedzania. Praktyka...\nAutor: mik 05/01/2017 06:44\n4 sek. do setki to on osiąga tylko na papierze, miałem tan sprzet przez 3 sezony (2009r na wtrysku) na światłach brały mnie 125-tki, mają leprze przełożenia CBF na 1 i 2 biegu się nie rozpędza dopiero 3 ma ciąg\nAutor: Tomek 10/08/2020 23:43\nTo chyba 60 KM gdzieś ci uciekło\nAutor: boski 06/03/2017 18:11\njak wyzej - pewnie masz zablokowane moto na kat A2. 4.2 sekundy do setki wg fabryki i tyle mi to zajmuje.\nAutor: jan 05/01/2017 12:38\npewnie zablokowana na 25 kW\nAutor: dawfil 06/10/2017 19:19\nDokłądnie zablokowany masz to niemozliwe niedawno kupilem moto lekko odkrece i kazdy samochod widze daleko daleko w tyle\nhonda (2697) honda cbf (3) cbf600s (3) cbf600n (3) honda cbf600s (4) honda cbf600n (2) honda cbf600 (4)


Spisz się samodzielnie!\nWojskowe Kino Plenerowe\nW dniu 21 sierpnia 2021 r. o godz. 16:00 w Parku Miejskim przy Alejach Armii Krajowej w Chełmie rozpocznie się Piknik Wojskowy połączony z projekcją filmu "1920 BITWA WARSZAWSKA".\nDroga S12 - działania informacyjne\n!!! UWAGA !!! Z treścią raportu można się zapoznać w siedzibie Urzędu Miejskiego w Siedliszczu w godzinach pracy urzędu. Z uwagi na panujące nadal zagrożenie COVID-19 osoby zainteresowane prosimy o wcześniejsze umówienie się telefonicznie pod nr tel. 82 56 92 284\nZaproszenie na XXIV sesję Rady Miejskiej w Siedliszczu\nZAPROSZENIE Przewodniczący Rady Wiesław Prażnowski zaprasza na XXIV sesję Rady Miejskiej w Siedliszczu, która odbędzie się w dniu 22 lipca 2021 r. (czwartek) o godz. 900 w Domu Kultury w Siedliszczu.\nIII Zlot Motocyklowy w Siedliszczu\nStowarzyszenie MOTOCYKLAN Siedliszcze pragnie serdecznie zaprosić na III Zlot Motocyklowy, który odbędzie się 14 sierpnia 2021 r. Imprezę rozpoczynamy Mszą Świętą w Kościele Parafialnym o godzinie 1000, w intencji wszystkich motocyklistów. Następnie odbędzie się parada motocyklowa, po której czeka na Państwa wiele ciekawych - tematycznych atrakcji na Placu Targowym w Siedliszczu.\nBurmistrz Siedliszcza, Wydawnictwo TAWA w Chełmie, Pismo Literacko - Artystyczne "Egeria" mają zaszczyt zaprosić Państwa na Siedliską Biesiadę Literacką, która odbędzie się 10 lipca 2021 r. W programie m.in.Podsumowanie XIV Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Wacława Iwaniuka, odsłonięcie Ławeczki Wacława Iwaniuka\nDNI KULTURY ŻYDOWSKIEJ W SIEDLISZCZU\nZapraszamy na cykl wydarzeń związanych z odkrywaniem historii i kultury żydowskiej w Siedliszczu!\nW świetle ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, od 1 lipca 2021 r. właściciel lub zarządca budynku lub lokalu ma obowiązek złożenia Burmistrzowi Siedliszcza deklaracji o źródłach ciepła lub źródłach spalania paliw.


Kiedy Dom Towary Posejdon zostanie odnowiony? » Twój Szczecin\nKiedy Dom Towary Posejdon zostanie odnowiony?\n15 stycznia 2015\t0\tprzez Karol\nSzczecińska spółka Porto oraz Miasto Szczecin doszły do porozumienia i postanowiły podpisać list intencyjny dotyczący Domu Towarowego Posejdon, który zapewne niektórym znany jest jako DT Centrum.\nPrzez wiele lat nieruchomość należała do warszawskiej spółki Centrum Development& Investments Polska, jednak na szczęście to uległo zmianie i teraz należy ona do spółki ze Szczecina, czyli Porto, a ta spółka jest własnością firmy budowlanej Calbud, która jest znanym i szanowanym szczecińskim przedsiębiorstwem w Polsce oraz w innych krajach.\nJacek Gackowski, wiceprezes Calbudu stara się zbytnio nie wychodzić w przyszłość i podchodzi do inwestycji z dystansem:\nNa razie trudno powiedzieć, jaki kształt przyjmie budynek. Nie wiemy, jakie są oczekiwania w tej mierze miasta. Przed nami rozmowy z magistratem. Jedno jest pewne, terminów na pewno dotrzymamy.\nNieruchomość jest położona przy takich ulicach jak Partyzantów oraz Kaszubska i przy Bramie Portowej. List intencyjny został parafowany przez pełnomocnika miasta, czyli wiceprezydenta Mariusz Kądzioła, zaś od strony firmy Porto przez Marcina Woźniaka i Annę Węgrzyniak.\nJakby nie patrzeć może być to naprawdę spora zmiana i istnieje szansa, że przyniesie to wreszcie oczekiwane rezultaty. Sam Posejdon już przed wojną pełnił funkcję handlowo-usługową niczym współczesne Centra Handlowe. Niestety budynek nie miał zbyt dużo szczęścia do inwestorów, ponieważ już 6 lat temu miały ruszyć prace związane z jego przebudową. W 2009 roku miasto zgodziło się podpisać akt notarialny ze spółką z Warszawy i miała nastąpić wtedy naprawdę wielka zmiana, jednak w perspektywie czasu nic się nie zmieniło. Teren oraz obiekt budowlany zostały przekazany wtedy spółce celowej, czyli Posejdon Development. Spółka poprzez podpisanie umowy zobowiązała się do tego, że wybuduje całkowicie nowy dom towarowy i zajmie jej to 4 lata, czyli skończy 27 stycznia 2013 roku. Całość miała liczyć łącznie 9 pięter, ponieważ nowy budynek nie miał kolidować ze starym obiektem, a jedynie go rozbudować.\nTomasz Klek z biura prasowego magistratu informuje o tym jak wyglądał przekazanie spółki do rąk Porto:\nDokument został podpisany ze względu na zamiar nabycia przez spółkę Porto od obecnego użytkownika wieczystego, spółki Posejdon Development, prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W styczniu 2013 roku upłynął termin zabudowy działek, w związku z tym Posejdon Development zapłacił na rzecz gminy karę umowną w wysokości 1 mln złotych.\nNowa umowa, która została nawiązana ze spółką Porto zawiera zapis, który dotyczy terminu zagospodarowania, jednak nie może być on późniejszy niżeli 31 marca 2019 roku. Zostały również opisane wstępne plany, które muszą zostać zrealizowane przez spółkę. Tomasz Klek wyjaśnia jak to ma wyglądać:\nChodzi o zagospodarowanie nieruchomości zabudową biurowo – handlowo – usługowo – mieszkalną w oparciu o zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego „Centrum – Brama Portowa”\nJeżeli spółka Porto będzie chciała ustalić nowy termin zabudowy będzie musiała wnieść do miasta kwotę w wysokości 1.213,7 tysiąca złotych. W przypadku, gdyby jednak okazało się, że firma nie wywiązuje się z umowy i mimo terminu budowa cały czas trwa to spółka wtedy zostanie ukarana sumą o wartości jednego miliona złotych. Widząc, że jednak miasto zdecydowało się na takie zabezpieczenia raczej można być spokojnym i czekać, aż wreszcie Posejdon ożyje na nowo.\nJak będzie wyglądał Most Kłodny w Szczecinie? Kto kupił Centrum Handlowe Galaxy? Plac Orła Białego jednak nie zostanie przebudowany? Kto zostanie sponsorem Areny Szczecin?\nTagidom towarowy posejdon szczecin nowy posejdon szczecin renowacja posejdona szczecin\nPrezydent chce zmienić budżet?\nDzień z piratami w Szczecinie?


Można odmówić delegacji w rejony zagrożone Covid-19 - Asystent BHP - akty prawne, ocena ryzyka zawodowego, prawo pracy, porady\nMożna odmówić delegacji w rejony zagrożone Covid-19\nPost by: Malwina Wójcikowska in Koronawirus Państwowa Inspekcja Pracy Pracodawca Pracownik Środki przeciwdziałania\nMonitorujemy przestrzeganie praw pracowników w związku z koronawirusem – zapewniła PAP Państwowa Inspekcja Pracy. Poinformowała, że pracownik może odmówić delegacji w rejony zagrożone koronawirusem.\nBędziemy reagować w przypadku takich zgłoszeń. Sytuacja jest przez nas na bieżąco monitorowana – zapewnił Zalewski.\nJeżeli pracownik zdecyduje się na wyjazd w regiony, gdzie może być narażony na zarażenie koronawirusem, wówczas pracodawca powinien ocenić ryzyko związane z takim wyjazdem i zapewnić pracownikowi odpowiednie środki ograniczające ryzyka związane z możliwością zarażenia patogenem oraz podjąć działania, które zminimalizują potencjalne zagrożenie, np. zorganizować tak wyjazd, by czas przebywania w niebezpiecznym miejscu był jak najkrótszy – wyjaśnił PIP.\nTags: Państwowa Inspekcja Pracy Pracodawca pracownik Środki przeciwdziałania\nKoronawirusPaństwowa Inspekcja PracyPracodawcaPracownikŚrodki przeciwdziałania


Mydło peelingujące z olejem arganowym LAWENDA\nKod produktu: SDM 110860\nNaturalne mydło o relaksującym aromacie kwiatów lawendy, wzbogacone bio-olejem arganowym. Zapewnia skórze dodatkową pielęgnację i nawilżenie. Lekki efekt złuszczający zawdzięcza rozdrobnionym łupinkom orzechów drzewa arganowego. Odpowiednio dobrane, najwyższej jakości składniki łagodnie oczyszczają skórę ciała i twarzy, nie uszkadzając jej naturalnej warstwy ochronnej.\nZ uwagi na zawartość olejków eterycznych: rozmarynowego i lawendowego, które zawierają naturalny komponent - kamforę w stężeniu wyższym niż 0,015 %, zgodnie z rekomendacją francuskiej agencji ds. bezpieczeństwa produktów zdrowotnych AFSSAPS z 2008 r., mydła nie zaleca się stosować u dzieci poniżej 4 roku życia.\nSkład: sól sodowa oleju palmowego, sól sodowa oleju palmowego (z nasion), woda, olejek lawendynowy**, gliceryna, sproszkowane łupiny orzechów drzewa arganowego*, chlorek sodu, olejek z lawendy wąskolistnej**, olej arganowy*, kwas cytrynowy, wyciąg z liści rozmarynu lekarskiego, olej słonecznikowy, korund, tlenek magnezu, pigmenty mineralne (CI 77007, CI 77499), tlenki żelaza, linalol**, geraniol**, limonen**.\nSkład INCI: Sodium Palmate, Sodium Palm Kernelate, Aqua, Lavandula Hybrida Oil**, Glycerin, Argania Spinosa Shell Powder*, Sodium Chloride, Lavandula Angustifolia Oil**, Argania Spinosa Kernel Oil*, Citric Acid, Rosmarinus Officinalis Leaf Extract, Helianthus Annuus Seed Oil, Alumina, Magnesium Oxide, CI 77007, CI 77499, Linalool**, Geraniol**, Limonene**.\nmydło super peelinguje skórę, dobrze się pieni, zapach też jest przyjemny


Zakończenie serii GoW | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nZakończenie serii GoW\nTemat na forum 'Pomoc' rozpoczęty przez Młody Zielarz, Październik 17, 2010.\nWięc w tym temacie podajemy propozycje zakończenia serii GoW, tz. wszyscy ludzie zginą a może rozwalą szarańcze czy coś w tym guście.\n[Jak złe miejsce na taki temat to sory]\nMłody Zielarz, Październik 17, 2010\nTo co wywniąskowałem brzmi tak:\nPod koniec Gears Of War 2 ojciec Marcusa Fenixa krzyczał na nas:Co wyście Zrobili?!?!,więc myślę,że ta woda którą zalaliśmy Jacinto jakoś zmutowała niektórą szarańczę na taką,jaka widzimy w trailerach,i teraz szarańcza połączy się z cog i razem pokonają te mutanty i będzie rozejm.Zakończę to zdaniem:\nWedług mnie tak samo jak napisał kolega powyżej...\nTylko ,że po rozejmie szarańcza oczywiście się buntuje i dalej walczy z COG\nHmmm myślę że na końcu 3-ki Marcus zginie ... to takie moje przeczucie co do zakończenia\nBtw bardzo dobry temat bo można odstresować się od tych tematów zakładanych przez Dziend0bry'ego\nPodobnie myślę ale dodam że może to będzie poświęcenie się dla świata w stylu misji samobójczej w której zginie lub będzie parę zakończen jak w mass efeckt 2\nPowiem tak cholera wie i jestem tego bardzo ciekaw zdaje mi się że Carmain zginie a królowa szarańczy przyłączy się do ludzi i razem pokonają mutantów\nWłaśnie, co z akcją Carmine must die/survive? Epic Games podzielą się wynikami z fanami, czy to ma okazać się dopiero podczas rozgrywki? Jeżeli to drugie, to znaczy, że ta akcja mogła być właściwie dla picu a cały scenariusz i tak był gotowy\nTa gra jest cudowna i mam nadzieję, że zakończenie również będzie EPICKIE! I oczywiście wielka prośba do M$ Polska - żadnego dubbingu! Dialogi w tej grze są po prostu zbyt piękne, żeby je zepsuć.\ntrayman, Październik 24, 2010\nNo nie wiem.To są twardziele przez wielkie "T". Wylewają pot i krew za ludzką rasę i nagle im ktoś mówi że "szarańcza"to ziomy i razem będą walczyć. Nie kupuję tego. Prędzej Marcus z ekipą sie zbuntuje na rozejm i będą WANTED - DEAD OR ALIVE przez wszystkich.\nSFU666, Październik 24, 2010\nMarcus jest zbyt pancerny, nigdy nie zginie.\nSeezSQ, Październik 25, 2010\nJa myślę, że ojciec Marcusa okaże się przywódcą szaranczy. Będzie chciał nauczyć ludzi, żeby nie walczyli między soba


Jednym z czynników napędzającym rozwój rynku nielegalnego handlu organami jest wszechobecny kryzys, który od kilku lat widoczny jest na całym świecie. Zła sytuacja finansowa, marazm, bezrobocie coraz częściej są przyczynami decyzji o sprzedaży narządów. Rozwój handlu narządami umożliwia również szeroki dostęp do Internetu - na forach mnożą się ogłoszenia o gotowości sprzedaży narządów (nerki, płaty wątroby, płuca). Wyspecjalizowane grupy przestępcze namawiają także mieszkańców krajów uboższych (w Europie głównie post-komunistycznych) to odsprzedania swoich narządów, oferując wysokie ceny. Wg raportów policji grupy takie wyszukują także zdesperowanych pacjentów oczekujących na przeszczep, dysponujących dużą gotówką. Instytucje zajmujące się monitoringiem i wykrywaniem przestępstw tego typu podają, że rocznie na czarnym rynku odsprzedawanych jest od ok. 15 do 20 tysięcy samych nerek.