kombinezon igloo 2 panoply\nStrona główna > Kombinezon IGLOO II Deltaplus\nKurtka LITE Deltaplus\n94,35 zł\t103,94 zł\nCena: 606,03 zł\nKOMBINEZON Z POLIESTRU I BAWEŁNY DO PRAC W NISKICH TEMPERATURACH\nKombinezon ocieplany Igloo do prac w niskich temperaturach do -37 stopni C.\nKombinezon z poliestru i bawełny z podszewką pikowaną 3M THINSULATE. Kaptur stały podszyty polarem i 3M THINSULATE, ze ściągaczem podtrzymującym. Zapinany z przodu na zamek błyskawiczny pod listwą na rzepy. Kieszenie: 1 kieszeń na piersi z klapką na rzep z naszytą kieszonką na długopis, 1 kieszeń na piersi zapinana taśmą na rzep z naszytą kieszenią na telefon, 2 dolne kieszenie z klapkami zapinane na rzepy. Gumka w talii. Dół rękawów ściągany listwą na rzep, wewnątrz ściagacze dziane. Dół nogawek odpinany na zamek błyskawiczny pod listwą ściaganą patką na rzep.\nMateriał zewnętrzny: 85% poliester, 15% bawełna.\nPodszewka pikowana: 100% poliester.\nWypełnienie: 100% poliester 3M THINSULATE.\nRozmiary : M, L, XL, XXL\nSymbol : IGLOO2


Film Don Jon (2013) - Filmy Online - EKINO.tv\nRecenzja / LolaFLW\nRecenzja / smerfetka14\nPrzebojowa komedia w której ON: (Joseph Gordon-Levitt) przystojniak-seksoholik, spotyka JĄ: (Scarlett Johansson) seksowną blondynkę, niepoprawną romantyczkę. Oryginalna love story, w której flirtują ze sobą ulubione gatunki popkultury - porno i melodramat. W życiu Jona liczy się kilka rzeczy - siłka, bryka, Bóg, rodzina, koledzy i porno. Kumple nazywają go Don Jon, bo żadna mu się nie oprze. Barbara jest młoda, seksowna i "ma styl". Zakochana w hollywoodzkich romansach marzy o księciu z bajki, z którym wyruszy w stronę zachodzącego słońca. Obydwoje uwielbiają filmy, szczególnie te z happy endem. Choć każde z nich preferuje inny gatunek. Film co najmniej nietuzinkowy, poruszający tematy dla niektórych z pewnością drażliwe. Jak połączyć głęboką wiarę, potrzebę ciągłego doskonalenia swojego ciała, pasję do aut oraz pociąg do filmów pornograficznych? Jonowi się to udaje, nie mniej jednak tylko do czasu... W jego życiu w różnych okolicznościach pojawiają się dwie kompletnie różne kobiety. Jon musi zajrzeć wgłąb siebie by odnaleźć odpowiedź na pytanie jakiej kobiety potrzebuje by zaznać spełnienia w związku. Jak poradzić sobie w świecie pełnym pokus? Jak rozpoznać prawdziwe uczucie? Odpowiedzi na te pytania z powodzeniem możecie poszukać w tym filmie. Polecam szczególnie tym, którzy nie lubią banalnych fabuł i oczywistych rozwiązań. Komedia, nie da sie ukryć. Tytułowy "Don" Jon jest singlem w okolicach 30-stki. Mieszka sam. Dba tylko o istotne dla niego sprawy takie jak, bryka, swoje ciało, rodzina, religia czy porno. Jon jest typowym graczem i co tydzień budzi sie z kimśinnym w łóżku, aż do pewnego momentu... Don spotyka Barbare (Johansson) w której sie zakochuje. Niestety swoje porno kocha bardziej. W szkole wieczorowej spotyka Esther (Moore) czy Jon zakocha się ponownie tym razem z odwzajemnieniem? Film polecam na spokojny wieczór, niekoniecznie z drugą połówką :) Bardzo zabawna komedia. Przystojny mężczyzna, który jest seksoholikiem , ma nie za bardzo po układane życie. Pewnego dnia spotyka niezmiernie piękną dziewczynę, kobietę, której włosy są koloru blond. Kobieta sama w sobie jest bardzo atrakcyjna, jest romantyczką. Mężczyzna jest niezmiernie seksowny, który wierzy, że nikt, żadna kobieta mu się nie oprze. W jego życiu liczy się tylko Bóg, koledzy, filmy pornograficzne,rodzina, siłownia, samochód. Ze względu, że żadna kobieta nie umie się oprzeć jest nazywany Don Jon. Kobietę, którą spotyka mężczyzna jest marzycielką, która w ciąż śni o księciu na białym koniu. Zaloguj się aby dodać recenzję.\nNa eKino.tv od: 27.05.2013.\nble:( Dodany dnia 2014-01-01 22:35:35 przez saturnin25 +1\nprzyjemny film :) Dodany dnia 2014-01-06 16:37:41 przez Milnka +2\nFilm kompletnie mi sie nie podobał.. Komedia to to napewno nie jest.. szkoda 1,5 h ze swojego życia na jego obejrzenie.. Lepiej po raz 100 obejrzeć jakiś klasyk Dodany dnia 2013-12-21 18:47:46 przez bemilka Wszystkie komentarze\nscarlet nie jest piekna a ten film to o typowym chlopaczku co w glowie ma tylko seks Dodany dnia 2015-02-04 19:04:29 przez Amharec +2\nTaki Prawdziwy :D Dodany dnia 2014-05-10 17:11:32 przez Pawcioxx +2\nSuUpeER Dodany dnia 2014-05-01 21:36:07 przez ingaolga -1\nciekawy filmik Dodany dnia 2014-05-01 19:04:10 przez Czarnullaaa 0\nJak dla mnie troche tandetne , gosc ktory nie moze zyc bez recznego . Ogolnie zachowanie tego goscia , za czym idzie fabula zasluguje na 1 ~ ale 3 za Scarlett Johansson ;3 Dodany dnia 2014-04-18 19:53:21 przez promaster16 +1\nto nie jest komedia. to jest dramat przez duże D Dodany dnia 2014-04-11 20:06:35 przez ep101 -2\n7/8 Dodany dnia 2014-04-10 20:10:19 przez marcelo1945 -3\nśrednio 7/10 Dodany dnia 2014-04-09 13:43:54 przez Gaugar +1\ntaki sobie. Raz można oglądnąć i sie nie nudzić ale wracać do tego filmu nie będe. Dodany dnia 2014-04-08 19:36:22 przez marta2468 -3\n8/10 średni ;PP Dodany dnia 2014-04-06 01:49:44 przez lou3125 -3\nmożna obejrzeć Dodany dnia 2014-04-04 16:36:02 przez Jachu01974 +3\njak dla mnie rewelacja w klimacie American Beauty Dodany dnia 2014-03-29 07:26:46 przez smok44 0\nFilm wart obejrzenia jedynie w ostatnich 25 minutach, gdzie w głównym bohaterze dochodzi do wewnętrznej przemiany, a to za sprawą o wiele starszej od siebie kobiety.\nSuma sumarum film słaby i monotonny. Dodany dnia 2014-03-28 11:58:59 przez toja22 +2\nPowiem tak, jak na realia tego co ma do przekazania, to rzeczywiście nie jest zły i dodatkowym plusem jest to, że jest na co popatrzeć, szczególnie dla męskiej strony widowni. Ale pokazane jest to w taki sposób, że naprawdę za bardzo nie wiem jak zabrać się za opisanie tego, a to że jest już późna godzina, niejako mnie ratuje, więc wolę grzecznie iść spać.. końcem można uznać tyle, że prócz naprawdę dobrej obsady całokształt filmu odbiega od jej klasy znacznie ;) Dodany dnia 2014-03-27 01:25:14 przez MadeInSPG -4\nkiepski. Dodany dnia 2014-03-26 21:12:44 przez k32x -1\njak ściągnąć? Dodany dnia 2014-03-23 17:27:46 przez koochamkino +7\nMistrz ! Serdecznie polecam. Jeden z lepszych filmów, jakie ostatnio oglądałam,a oglądałam wiele :-) Dodany dnia 2014-03-22 19:49:00 przez kasiaweis -2\n6/10 Dodany dnia 2014-03-20 00:01:41 przez martanika -2\nMimo obsady film karegorii - nie oglądać - szmira straszna ! Dodany dnia 2014-03-19 23:26:14 przez atir5 +12\nJak ktoś chce oglądać tandetne komedie to niech ogląda. To jest film, w którym widać nie tylko schemat idealnej rodzinki (którą każdy jest znudzony), kościółka i ogólnego zakłamania. Soczyste dialogi i sceny w klubach z życia wzięte. Jednym się będzie podobać (bo inteligentne), innym nie. Polecam wytrwać do końca i się przekonać. Dodany dnia 2014-03-16 19:06:35 przez NightAndCat 1\n| Komedia, Obyczajowe 7.35\nTony Danza Jon Senior\nPaul Ben-Victor Ksiądz\nSarah Dumont Dziewczyna z cekinami\nLoanne Bishop Matka Barbary\nArin Babaian Barman\nArielle Reitsma Dziewczyna w różowej sukience\nRizwan Manji Nauczyciel\nEva Mah Kelnerka\nNina Agdal Modelka w reklamie\nJason Burnham Promotor\nJohnny Ferrara Kierowca\nTiffany Pulvino Hostessa\nOlia Voronkova Rosyjskie głosy\nSonnie Brown Kobieta w samochodzie\nElena Kim Dziewczyna w fioletowej sukience\nTanya Mityushina Dziewczyna w białych szortach\nCraig Marks Parafianin\nAnne Hathaway Hollywoodzka aktorka\nChanning Tatum Hollywoodzki aktor\nMeagan Good Hollywoodzka aktorka\nCuba Gooding Jr. Hollywoodzki aktor\nRussell Fung Student\nJasper Salon Klubowicz\nDaniel D. Houy Klient księgarni\nMarc Wilkinson Student\nMaydelle Clarice Studentka\nFelicia Dillon Seksowna fanka\nAlyssa Szarkowski Madalein Jackson Nina Varano Dziewczyna z klubu\nJen Mears Kelnerka\nMariah Quintana Hostessa na przyjęciu księżniczki\nIris Rodriguez Widz w teatrze


KOSTRZYN NAD ODRĄ. Dni Twierdzy Kostrzyn 2019. Sprawdź program imprezy. To będzie jubileuszowa, 20. edycja tego wydarzenia | Gazeta Lubuska\nMuzeum Twierdzy Kostrzyn, oprac. (pik) 29.08.2019 Zaktualizowano 29.08.2019\nDni Twierdzy Kostrzyn 2019 odbędą się w sobotę, 31 sierpnia. Będzie to już 20. edycja tej imprezy. Jakub Pikulik / archiwum\nBędzie również coś dla miłośników orkiestr dętych, muzyki folk-rockowej i reggae. W niedzielę natomiast odbędzie się wycieczka szlakiem pomników wojennych i wojskowych.\nProgram Dni Twierdzy Kostrzyn 2019\nOrganizatorzy apelują o korzystanie z obszernych parkingów zlokalizowanych przy siedzibie Muzeum Twierdzy przy ul. Granicznej (w rejonie byłego przejścia granicznego). Dojście z nich do miejsca imprezy przez Bramę Berlińską jest krótsze, wygodniejsze i będzie oświetlone. Parking przy Hotelu Bastion jest w weekendy zatłoczony, a dojście dłuższe i zaciemnione.


Australia powiedziała tak równości małżeńskiej! - Wysoka frekwencja w referendum\nAustralia powiedziała tak równości małżeńskiej!\nStało się, Australia powiedziała tak równości małżeńskiej w korespondencyjnym referendum. 61,6 proc. obywateli odpowiedziało pozytywnie na pytanie, czy "prawo małżeńskie powinno zostać zmienione tak, by umożliwić małżeństwa parom jednopłciowym?". Zaskakuje frekwencja - prawie 80 proc., zwłaszcza, że udział w referendum nie był obowiązkowy. Warto jednak wiedzieć, że... głosowanie nie było wiążące. Co dalej zatem z równością małżeńską w Australii?\nDyskusja na temat równości małżeńskiej trwa w Australii od lat. I chociaż sondaże od dawna mówią, że Australijczycy chcą, by pary jednopłciowe mogły wstępować w związki małżeńskie, politycy robili wszystko, by nie zająć się tematem. Polityczna zmiana przyszła przed wyborami w 2013 i 2016 roku, gdy temat równości małżeńskiej na dobre zagościł w przedwyborczych debatach. Przypomnijmy, że w zeszłym roku mówiono o referendum w lutym - głosowanie w Senacie przepadło jednak z powodu m.in. Zielonych i laburzystów, którzy nie chcieli, by o równości małżeńskiej decydowało społeczeństwo. Zdaniem polityków referendum wywołałoby falę nienawiści względem LGBT i byłoby... ... ( Pozostało znaków: 2900 )\naustralia małżeństwa jednopłciowe referendum równość małżeńska\nCzwartek, 24.01.2019 Australia: referendum o równości małżeńskiej miało zły wpływ na psychikę osób LGBTQ Środa, 20.12.2017 No i nie będzie rozwodu Czwartek, 07.12.2017 Australia z równością małżeńską! Czwartek, 30.11.2017 Senat za małżeństwami, poruszające wystąpienie Magdy Szubanski Piątek, 17.11.2017 Obiecali się rozwieść z powodu... równości małżeńskiej


Nie daj się zgadze! Jak zapobiegać i walczyć z pieczeniem w przełyku? - Dietoteczka\nNie daj się zgadze! Jak zapobiegać i walczyć z pieczeniem w przełyku?\nZgaga to jedna z najczęstszych dolegliwości, jaka dręczy nas podczas wakacji. Podczas urlopu często się przejadamy i pijemy sporo alkoholu oraz napojów gazowanych, co skutkuje nie tylko nieprzyjemnym uczuciem ociężałości, ale także pieczeniem w okolicach przełyku i żołądka. Czym jest zgaga i w jaki sposób z nią walczyć?\nZgaga to popularna dolegliwość układu pokarmowego, która objawia się pieczeniem w okolicach przełyku i żołądka, wywoływanym powrotem kwaśnej treści żołądka w stronę przełyku. Choć przyczyny zgagi często są bardzo prozaiczne, czasem pieczenie w żołądku czy w przełyku oznaczają wrzody żołądka, wrzody dwunastnicy lub refluks żołądkowo-przełykowy. Jeżeli odczuwasz zgagę okazjonalnie, nie masz powodów do niepokoju – odpowiednia dieta i preparaty dostępne w aptece powinny Ci pomóc w bardzo krótkim czasie.\nZgaga – łatwiej zapobiegać, niż leczyć\nNajważniejsze w walce ze zgagą jest profilaktyka. Aby zapobiegać uczuciu pieczenia, należy dbać o to, aby jeść regularnie i nie przejadać się. Jeżeli często cierpisz z powodu zgagi, zrezygnuj z tłustych, ciężkich potraw i postaraj się wprowadzić do swojego jadłospisu jak najwięcej warzyw. Jedz często, ale małe porcje. Pamiętaj także, że powstawaniu zgagi sprzyja picie napojów gazowanych, alkoholu oraz palenie papierosów. Jeżeli Twój przewód pokarmowy jest wrażliwy, zrezygnuj z takich używek lub zredukuj ich spożycie do minimum. Warto pamiętać, że powstawaniu nieprzyjemnego pieczenia w okolicach żołądka sprzyja także stres oraz noszenie zbyt ciasnych ubrań, które opinają Twój pas.\nKiedy piecze i boli… Co robić kiedy cierpisz z powodu zgagi?\nZgaga sprawia, że nasze samopoczucie wyraźnie się pogarsza, a normalne funkcjonowanie jest utrudnione. Na szczęście, zgagę, która nie jest wywołana zmianami chorobowymi, można leczyć w stosunkowo łatwy sposób. Jeżeli odczuwasz nieprzyjemne pieczenie, wypróbuj naturalne metody, np. wypij napar z mięty lub z dziurawca. Pomocne mogą się okazać zimne kompresy na brzuch oraz słaba herbata z cytryną lub imbirem, która neutralizuje kwas solny w żołądku. Wiesz już, że takie metody nie działają? Udaj się do apteki i poproś o radę farmaceutę. W aptekach znajduje się cały szereg preparatów na zgagę, na gumach do żucia zaczynając, a na tabletkach kończąc.\nCo robić, gdy zgaga nie ustępuje?\nJeżeli problemy z pieczeniem żołądka i przełyku utrzymują się przez trzy tygodnie, koniecznie udaj się do lekarza – zgaga może być objawem poważniejszej choroby, która wymaga hospitalizacji i specjalistycznego leczenia. Dodatkowe badania pozwolą wykluczyć ewentualne schorzenia i umożliwią dobór odpowiednich metod zaradczych.\nTagi: choroby, refluks, zdrowie, zgaga\nChoroby Kiedy warto odwiedzić dietetyka?\nChoroby Przewlekły katar u dzieci. Jak reagować?


Czytając na temat tabletki calominal opinie są zazwyczaj bardzo pozytywne. Kobiety chwalą ten rodzaj suplementacji twierdząc, że tabletki te nie mają złego wpływu na ich zdrowie i samopoczucie przy jednoczesnej pomocy w odchudzaniu. Oczywiście samo zastosowanie suplementacji nie sprawi, że staniemy się szczupli i nie będziemy musieli stosować żadnej diety. Prawdą jednak jest, że suplementacja jest pomocna w walce z otyłością. Dzięki stosowaniu calominal zyskujemy pewność, że skuteczność naszej diety jest wzmocniona. Tabletki te nie są jedynie pomocne w zrzucaniu wagi, lecz także pomagają utrzymać odpowiednią wagę, a także mają pozytywny wpływ na poziom cholesterolu w naszym organizmie. Dzięki takiej pomocy jak tabletki calominal odchudzanie nie musi być bardzo trudne. Zatem osoby, które nie mają bardzo silnej woli i samodyscypliny także mogą uzyskać pomoc, dzięki zastosowaniu odpowiedniej suplementacji. Zatem trzeba zastanowić się, który rodzaj diety i suplementacji byłby dla nas odpowiedni, a następnie wyznaczyć swoje cele i działać.\nSą miejsca, które zachwycą każdego i do których zawsze chętnie wracamy. Jednym z takich miejsc jest bez wątpienia Zakopane. Tu każdy znajdzie coś dla...


Zbicie papieskich błędów – cz. 10: Czy katolicka doktryna o usprawiedliwieniu jest prawdziwą doktryną, ponieważ jest udzielana przez nieomylny ‚przewód’? | Zbór Chrześcijański w Bielawie\nZbicie papieskich błędów – cz. 10: Czy katolicka doktryna o usprawiedliwieniu jest prawdziwą doktryną, ponieważ jest udzielana przez nieomylny ‚przewód’?\nGdy katoliccy teolodzy utrzymywali, że katolicka doktryna o usprawiedliwieniu jest prawdziwą doktryną, ponieważ jest ona udzielana przez nieomylny „przewód” (tj. sposób/środek kontaktu/pośrednika między Bogiem a ludźmi), Luter i jego zwolennicy twierdzili, że ten „przewód” – nie otrzymujący swych wód ze zbiornika Prawdy, Biblii – musi czerpać wody z bagien błędów i dlatego nie może być tym przewodem, którego nauki są czyste i z tej racji nadające się do przyjęcia:\nGalacjan rozdział 1 wersety 6-9: „(6) Dziwię się, że tak szybko odstępujecie od Tego, który was powołał do uczestnictwa w łasce Chrystusowej i zwracacie się ku innej ewangelii. (7) Nie ma innej! Są jedynie tacy, którzy sieją zamęt wśród was i chcą sfałszować Ewangelię Chrystusa. (8) Ale choćbyśmy sami czy nawet anioł z nieba głosił wam coś innego, niż myśmy wam głosili, niech będzie przeklęty! (9) Jak poprzednio stwierdziliśmy, tak i teraz powtarzam: Gdyby wam ktoś głosił ewangelię inną od tej, którą otrzymaliście, niech będzie przeklęty!”;\nIzajasza rozdział 8 werset 20: „Do zakonu raczej i do świadectwa; ale jeźli nie chcą, niechże mówią według słowa tego, w którem niemasz żadnej zorzy” (w innym przekładzie: „Do objawienia i do świadectwa! Jeśli nie będą mówić zgodnie z tym słowem, to nie ma dla nich jutrzenki”);\nDzieje Apostolskie rozdział 5 werset 29: „Piotr i apostołowie odpowiedzieli: ‘Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi’”;\nEwangelia Jana rozdział 17 werset 17: „Poświęć je w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą”;\n2 Tymoteusza rozdział 3 wersety 15-17: „(15) i ponieważ od dzieciństwa znasz Pisma święte, które mogą cię pouczyć o zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. (16) Wszelkie Pismo od Boga natchnione jest pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości, (17) aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego dzieła”.\nZ powyższego punktu widzenia, oraz tych, które były omówione w poprzednich odcinkach, a także z każdego innego bezspornego punktu widzenia, Luter i jego zwolennicy zbijali każdy argument skierowany przeciwko doktrynie usprawiedliwienia przez wiarę.


Sprawdzony Produkt - Drewno na ogrzewaniu podłogowym\nJesteś tutaj: Home » Drewno na ogrzewaniu podłogowym\nDrewno na ogrzewaniu podłogowym.\nOgrzewanie podłogowe i parkiet mają opinię niedobranej pary. Problemów ze sprawnością ogrzewania i wyglądem podłogi można jednak uniknąć, jeśli dobrze wybierzemy gatunek drewna, rodzaj posadzki i wykonawcę.\nTak jak kolorem czy rysunkiem słojów, gatunki drewna różnią się właściwościami izolacyjnymi. Określa je współczynnik przewodzenia ciepła x, właściwy każdemu rodzajowi drewna (patrz: ramka po prawej). Im jest wyższy, tym więcej ciepła przedostanie się przez drewno i tym lepiej będzie ono sprawowało się na ogrzewanej podłodze.\nOd gatunku drewna zależy także, jak podłoga poradzi sobie z wysoką temperaturą i niską wilgotnością. Drewno jest materiałem higroskopijnym, czyli wchłaniającym parę wodną z powietrza i oddającym ją, gdy wilgotność powietrza spada. Wahania wilgotności powodują pęcznienie, jak i skurcz drewna. Przy ogrzewaniu podłogowym ważne jest kurczenie się deszczułek. Najbardziej zmienia się szerokość klepki – współczynnik skurczu wynosi średnio 0,25% przy spadku wilgotności o 1%. Im niższy jest współczynnik skurczu danego gatunku, tym lepiej. Na przykład dla wiązu wynosi on 0,23%, teaku i merbau – 0,26%, iroko – 0,28%, dębu – 0,36%, natomiast dla buku i brzozy – 0,41%.\nIstotny jest też czas osiągania równowagi higroskopijnej, czyli reakcji na zmianę wilgotności. Im dłużej drewno się przystosowuje, tym lepiej współpracować będzie z ogrzewaniem podłogowym (wilgotność powietrza nad podłogą spada do 25-30%, optymalna wynosi około 50%). Są gatunki, których czas osiągania równowagi higroskopijnej jest długi (ok. 40 dni) – należą do nich iroko, dąb, jesion, teak, czy merbau. I one właśnie polecane są jako materiały na ogrzewane posadzki.\nZwykle wybieramy go, kierując się preferencjami estetycznymi, trwałością i kosztem zakupu oraz wykończeniem drewna. Jeśli ma ono przykrywać ogrzewaną podłogę, powinniśmy wziąć pod uwagę jeszcze opór cieplny materiału. Zależy on od rodzaju i grubości pokrycia. Drewno lite będzie dla ciepła przeszkodą trudniejszą do pokonania niż warstwowe. A im jest grubsze, tym lepiej izoluje. Przekłada się to na sprawność ogrzewanej podłogi – temperatura w pokoju z podłogą z klepki dębowej będzie o 2,8°C niższa niż z mozaiką z dębu, przy tej samej temperaturze pracy instalacji grzewczej. Dlatego, jeśli decydujemy się na parkiet lity, powinniśmy wybrać cienkie pokrycie o wąskich elementach.\nMozaika to jeden z popularniejszych i dość tanich rodzajów parkietu. Ma grubość 8-10 mm. Lamelki mozaiki są naklejone na siatkę i tworzą płyty o gotowym wzorze. Po ułożeniu mozaikę trzeba cyklinować i wykończyć.\nLamparkiet (parkiet lamelowy) jest tańszym rodzajem klasycznej klepki. Różni się tym, że deszczułki nie mają piór i wpustów, są też cieńsze (10 mm). Podobnie jak mozaika, lamparkiet wymaga wykończenia.\nNa ogrzewaniu podłogowym lepiej jednak sprawdzają się podłogi warstwowe. Są cieńsze i składają się z dwóch lub trzech warstw drewna (dolne często wykonane są z sośniny, o dobrym współczynniku przewodzenia ciepła i czasie reakcji higroskopijnej), sklejonych ze sobą w poprzek słoi. Dzięki takiej konstrukcji mają mniejszy opór cieplny i współczynnik skurczu niż drewno lite.\nFinishparkiet wykonany jest z dwóch, ułożonych prostopadle wobec siebie warstw drewna. Zapobiega to powstawaniu naprężeń i paczeniu się drewna. Parkiet taki ma 14 mm grubości (licowa warstwa – ok. 6 mm, co pozwala na kilkukrotne cyklinowanie), dzięki czemu nie odkształca się tak szybko jak lity. Jest fabrycznie pokryty lakierem.\nDeski warstwowe, zwane panelami drewnianymi zbudowane są z trzech warstw drewna, spodnich z sośniny i ostatniej, licowej ze szlachetnego gatunku. Mają grubość 12-18 mm (lico ok. 4 mm) i wykończenie z kilku warstw lakieru lub oleju. Poszczególne deski łączy się na pióro i wpust lub specjalnie wyprofilowane zamki, można je układać jako podłogę pływającą lub przytwierdzić do podłoża klejem. Wybierając deski warstwowe, sprawdźmy, czy producent dopuszcza układanie ich na ogrzewanych podłogach.\nWygrzewanie posadzki polega na uruchomieniu ogrzewania po pierwszej fazie schnięcia wylewki i sukcesywnym podnoszeniu temperatury pracy o 5°C dziennie, aż osiągnie się maksymalną, czyli 27°C. Następnie obniża się ją do 25°C i utrzymuje na tym poziomie przez dwa tygodnie.\nPo osiągnięciu przez jastrych odpowiedniej wilgotności prace parkieciarskie można prowadzić przy temperaturze posadzki w granicach 15-18°C (odpowiada to ok. 24°C pracy systemu grzewczego) i względnej wilgotności powietrza nie większej niż 55%. Powyższe warunki powinny zostać utrzymane jeszcze przez 7 dni po zakończeniu robót.\nPolega na przechowywaniu go w pomieszczeniu, w którym zostanie ułożony. Dzięki temu drewno wyrówna poziom wilgotności. Przed ułożeniem parkieciarz powinien sprawdzić wilgotnościomierzem, czy mieści się on w dopuszczalnych granicach – 9% dla drewna litego i 8% dla pokryć warstwowych. Konieczne jest też zmierzenie wilgotności wylewki.\nO ile lite parkiety muszą być przyklejone do podłoża, o tyle deski warstwowe można montować jako podłogę pływającą, czyli układać je na warstwie podkładu, łącząc między sobą poszczególne elementy. Niektórzy parkieciarze zalecają jednak, by nawet deski warstwowe przyklejać – dzięki temu pomiędzy ogrzewaniem a drewnem nie ma kolejnej warstwy obniżającej wydajność systemu grzejnego. Jeśli jednak wybierzemy montaż bez klejowy, między podłożem a drewnem powinniśmy zastosować warstwę pośrednią ze specjalnej pianki przystosowanej do ogrzewania podłogowego lub tektury falistej.\nPrzy wyborze preparatów do układania parkietu – gruntów, mas szpachlowych i klejów – trzeba zwrócić uwagę na zalecenia producenta. Tylko produkty oznaczone odpowiednim piktogramem mogą być stosowane w warunkach bezpośredniego działania podwyższonych temperatur.\nKleje do parkietu oznaczone symbolem „przystosowany do ogrzewania podłogowego” powinny zachowywać swoje właściwości nawet przy długotrwałym działaniu temperatur do +55°C. Najlepiej sprawdzają się elastyczne kleje poliuretanowe (do pokryć z drewna litego) oraz polimerowe kleje hybrydowe (do parkietów warstwowych).\nZaletą parkietów warstwowych jest fabryczne wykończenie każdego elementu kilkoma warstwami lakieru albo oleju. Natomiast lite drewno po ułożeniu i wycyklinowaniu trzeba zabezpieczyć. Najlepiej sprawdzają się oleje i woski, które wnikają we włókna drewna. Można też zastosować lakiery uretanowo-alkidowe, które są elastyczne i pozwalają drewnu pracować. Nie należy natomiast używać lakierów zawierających tworzywa sztuczne (np. poliuretanowych), bo gdy dostaną się w szczeliny między elementami parkietu, sklejają je w bloki. Na skutek skurczu drewna lakier pęka (czasem z donośnym trzaskiem!), a na podłodze powstają wyraźne szczeliny.\nRodzaj Współczynnik x drewna W/(mK)\nKlasyczne mozaiki o grubości 8-10 mm\nFinishparkiet, klejony z dwóch warstw drewna\nDeski warstwowe łączone na zatrzask


Forum KGB - Książkowe forum dyskusyjne :: Czytelnia: McCaffrey Anne "Pieśń kryształu"\nForum KGB » Literatura » Kącik wydawniczy » Czytelnia » Czytelnia: McCaffrey Anne "Pieśń kryształu" Poprzedni temat :: Następny temat\nCzytelnia: McCaffrey Anne "Pieśń kryształu"\nWysłany: 2006-12-05, 12:55 Czytelnia: McCaffrey Anne "Pieśń kryształu"\nKsiążka jest pierwszym tomem trylogii o śpiewaczce kryształu. Zainteresowanych recenzją tej trylogii odsyłam do TEGO tematu, mojego autorstwa. Ponieważ napisałem juz recenzję, to dla chętnych i nieprzekonanych wrzucam spory fragment prologu pierwszego tomu (więcej się nie zmieści ).\nKillashandra słuchała, a słowa niczym lodowe bomby padały ciężkimi, ołowianymi kroplami na jej skostniałe ciało. Wpatrywała się w słynny profil Maestra, obserwując, jak jego usta zamykają się i otwierają, formując słowa, będące wyrokiem śmierci dla wszystkich jej ambicji i nadziei na przyszłość. Dziesięć lat ciężkiej pracy i nauki – na darmo.\nWreszcie Maestro spojrzał wprost na nią. Szczere współczucie, malujące się w jego wyrazistych oczach, dodawało mu lat. Mocne mięśnie szczęki zawodowego śpiewaka rozluźniły się, tworząc podwójny podbródek.\nKiedyś być może Killashandra przypomni sobie wszystkie te szczegóły. Teraz jednak zbyt była przygnieciona wszechogarniającym poczuciem klęski, by dotarło do niej cokolwiek poza świadomością ostatecznej przegranej.\n– Ale... ale jak pan mógł?\n– Jak mogłem co? – spytał Maestro zaskoczony.\n– Jak mógł mnie pan zachęcać do dalszej nauki?\n– Zachęcać? Ależ drogie dziecko, nic podobnego.\n– Właśnie że tak! Mówił pan, że... że muszę tylko ciężko pracować. Czyżbym zbyt mało się starała?\n– Oczywiście, że nie – odparł Valdi z urazą. – Stawiam moim uczniom wysokie wymagania. Potrzeba lat pracy, aby wyszkolić głos i opanować repertuar, stanowiący choćby cząstkę muzyki z różnych planet...\n– Ja mam repertuar! Tak się starałam, a teraz... teraz pan mi mówi, że nie mam głosu?\nMaestro Valdi głęboko westchnął. Ten zwyczaj zawsze irytował Killashandrę, a akurat teraz był wręcz nie do zniesienia. Już otwierała usta, aby zaprotestować, powstrzymał ją jednak uniesieniem ręki. Przyzwyczajenie, utrwalone przez cztery lata nauki, kazało jej zamilknąć.\n– Nie masz głosu, by być solistką, moja droga Killashandro, nie wyklucza to jednak wielu innych odpowiedzialnych i interesujących...\n– Nie będę na drugim planie. Chcę... chciałam – miała przynajmniej tę satysfakcję, by ujrzeć, jak Maestro krzywi się na dźwięk bijącej z jej słów goryczy – zostać śpiewaczką koncertową najwyższej klasy. Powiedział pan, że mam...\nPonownie uniósł dłoń.\n– Natura obdarzyła cię idealnym słuchem, twoja muzykalność jest nienaganna, pamięć – znakomita, zdolności aktorskie bez zarzutu. Lecz twój głos brzmi lekko chrapliwie i w wyższych rejestrach staje się nie do zniesienia. Sądziłem, że trening pozwoli ci się tego pozbyć, ale... – bezradnie wzruszył ramionami i zmierzył ją surowym wzrokiem. – Dzisiejsze przesłuchanie w obecności całkowicie niezależnych sędziów udowodniło ostatecznie, że owa skaza jest nieodłączna twojemu głosowi. Ten moment musi być dla ciebie straszny, dla mnie też nie jest najprzyjemniejszy – widząc buntowniczą minę, obdarzył ją kolejnym karcącym spojrzeniem. – Nieczęsto mylę się przy ocenie głosów. Naprawdę sadziłem, że zdołam ci pomóc. Niestety, nie potrafię i podwójnym okrucieństwem z mojej strony byłoby zachęcać cię do dalszej pracy solowej. Nie. Lepiej będzie, gdy rozwiniesz swoje możliwości w inną stronę.\n– A cóż to, według pana, ma być? – spytała ostro Killashandra. Jej głos był tak napięty, że zabolało ją gardło. Zdołał spojrzeć jej prosto w oczy.\n– Nie jesteś zbyt cierpliwa i nie masz usposobienia nauczycielki, ale znakomicie sprawdziłabyś się w jednej z bratnich dyscyplin teatralnych, gdzie twoje zrozumienie dla problemów pracy śpiewaka mogłoby okazać się bardzo użyteczne. Czy masz trening syntetyzerski? Hmmm. Wielka szkoda, wykształcenie muzyczne byłoby tu ogromnym atutem. – Urwał, widać było, że coś przyszło mu do głowy. Porzucił jednak tę myśl. – No cóż, w takim razie zalecałbym, abyś w ogóle porzuciła teatr. Przy twoim słuchu mogłabyś stroić kryształy, pracować przy odlotach pojazdów lotniczych i promów, czy...\n– Dziękuję panu, Maestro – powiedziała, bardziej z przyzwyczajenia niż wiedzioną szczerą wdzięcznością. Obdarzyła go półukłonem, jakiego wymagała jego pozycja, i wyszła.\nNie zdołała się powstrzymać przed zatrzaśnięciem drzwi. Szła korytarzem, oślepiona łzami, którym duma nie pozwalała popłynąć. Jednocześnie pragnęła i obawiała się spotkania z którymś z kolegów, mogących zapytać, czemu płacze, i współczuć w nieszczęściu. Kiedy jednak dotarła do swej studenckiej klitki nie napotkawszy nikogo, ogarnęła ją niepohamowana ulga. Wreszcie wolno jej było poddać się rozpaczy, szlochała histerycznie i krztusiła się łzami, póki nie była zbyt wyczerpana, by tylko chwytać powietrze.\nJeśli jednak jej ciało protestowało przeciwko emocjonalnej nawałnicy, umysł rozkoszował się nią. Bowiem Killashandra czuła, że została wykorzystana, źle pokierowana, okrutnie potraktowana i okłamana. Kto wie, ilu jej kolegów w skrytości ducha naśmiewało się teraz z jej rojeń o olśniewających sukcesach na scenach operowych i koncertach. Killashandrze nie brakowało pewności siebie, jej wysoce rozwinięte ego zaspokoiłby tylko wyśniony zawód. Natomiast zupełnie brakowało jej samokrytycyzmu: uważała, że sukces i status gwiazdy to tylko kwestia czasu. Teraz aż kuliła się wspominając dawną pewność siebie i arogancję. Poranne przesłuchanie traktowała jako czczą formalność i otrzymanie rekomendacji do dalszej pracy solowej wydawało jej się czymś zupełnie pewnym. Pamiętała twarze egzaminatorów, tak miło uśmiechnięte; jeden z nich bezmyślnie kiwał głową w takt szkolnych arii. Wiedziała, że jej tempo było bez zarzutu, za to akurat otrzymała wysokie noty. Jak mogli wyglądać na tak... tak... zadowolonych? Patrzeć zachęcająco? Pragnęła całkowicie wymazać z pamięci dzisiejsze fiasko!\nJak mogli wystawić jej niezadowalającą ocenę?\n„Głos pozbawiony dynamiki operowej. Nieprzyjemna i zbyt donośna chrapliwość”. „Dobry instrument, nadający się do śpiewu z orkiestrą i chórem, zagłuszającym skazę”. „Duże możliwości w zakresie prowadzenia chóru; studentkę należy zdecydowanie odwieść od pracy solowej”.\nNiesprawiedliwe! Niesprawiedliwe! Jak można było pozwolić jej zajść tak daleko, cały czas oszukiwać ją, tylko po to, by w końcu odrzucić na przedostatnim etapie? Po czym zaoferować na pocieszenie prowadzenie chóru! Cóż za hańba i poniżenie!\nZ torturujących ją wspomnień wyłaniały się twarze braci i sióstr, szydzących z tego, że „drze się na całe gardło”. Wyśmiewających godziny spędzone na wystukiwaniu palcówek i próbach „zrozumienia” niektórych dziwacznych harmonii pozaświatowej muzyki. W końcu rodzice zaakceptowali jej wybór zawodu, ponieważ, po pierwsze, od początku naukę opłacał planetarny system edukacji; po drugie, mogło to podnieść ich własną pozycję społeczną; i po trzecie, pierwsi nauczyciele sztuki wokalnej i muzyki zadawali się ją zachęcać do dalszej pracy. A oni! Czy to niekompetencji jednego z tych prostaków zawdzięczała skazę w swym głosie? Czy to jakiś błąd we wczesnym, jakże ważnym stadium nauczania? Killashandra zwijała się w męce żalu nad samą sobą.\nW pewnym momencie zrozumiała, że naprawdę to jest tylko użalanie i usiadła sztywno na krześle, patrząc w lustro, które odbijało wszystkie długie godziny nauki i samodoskonalenia. Samooszukiwania!\nCo takiego Valdi ośmielił się zasugerować? Bratnie dyscypliny? Syntetyzerstwo? Ha! Miałaby spędzić życie na opiekowaniu się uszkodzonymi umysłami w domu dla psychicznie chorych jedynie dlatego, że w jej głosie także występowała skaza? Czy naprawiać uszkodzone kryształy, żeby umożliwić prawidłowe funkcjonowanie transportu międzyplanetarnego albo czyjejś przetwórni energii?\nNagle, w jednej sekundzie, Killashandra otrząsnęła się całkowicie z żałosnego samopobłażania. Rozejrzała się po pracowni, maleńkim pokoiku zdominowanym przez stosy nut, porządnie poukładanych obok widifaksu, którego pełna klawiatura podłączona była do archiwów Centrum Muzycznego, dostarczając na życzenie wszystko, co stworzyli kompozytorzy całej galaktyki. Zerknęła na odbitki ze szkolnych przedstawień – zawsze ona śpiewała główne partie – i zrozumiała, że najlepiej będzie zapomnieć o tym wszystkim! Jeśli nie mogła znaleźć się wśród najlepszych, to do diabła z teatrem! W tym, czym się zajmie, albo dotrze na szczyt, albo umrze, starając się tam dostać.\nWstała. W pokoju, który jeszcze trzy godziny temu stanowił centrum jej życia, teraz nie znajdowała nic, co chciałaby zatrzymać. Wszelkie osobiste drobiazgi, poukrywane w szufladach i na półkach, rozwieszone na ścianach dyplomy i opatrzone autografami hologramy śpiewaków, którym miała nadzieje dorównać, a potem prześcignąć, nie miały już z nią nic wspólnego. Sięgnęła po płaszcz i zanim przewiesiła go sobie przez ramie, zdarła z niego studencki znaczek. Obracając się na pięcie pomyślała, że jednak lepiej będzie zabrać ze sobą płytkę kredytową. Gdy grzebała w pełnej papierków szufladzie, dostrzegła przyczepioną do drzwi wiadomość.\n„Poegzaminacyjna impreza u Roarego!” Prychnęła. Pewnie wszyscy już wiedzą. Niech sami naśmiewają się z jej upadku. Dziś wieczór nie będzie odgrywała odważnie uśmiechniętej w obliczu nieszczęścia bohaterki. Ani nigdy więcej.\n– Killashandra ukradkiem schodzi ze sceny środkowym wyjściem – powiedziała do siebie, zbiegając po długich, opadających łagodnym łukiem schodach, wychodzących ma promenadę naprzeciw Centrum Kultury. Ponownie poczuła jednocześnie satysfakcję i żal, że nikt nie jest świadkiem jej odejścia.\nBardziej dramatycznego wyjścia nie mogła sobie wymarzyć. Dziś wieczór będą się zastanawiać, co się stało. Może ktoś o czymś słyszał. Wiedziała, że Valdi nigdy nie powtórzyłby nikomu ich rozmowy. Nie znosił porażek, a szczególnie własnych. Od niego się nie dowiedzą. Werdykt egzaminatorów, a przynajmniej jego dokładne brzmienie, był zamknięty w komputerze. „Ktoś” jednak będzie „wiedział”, że Killashandra Ree oblała końcowy egzamin wokalny i dlaczego tak się stało.\nAle jej tymczasem uda się zniknąć. Mogli się zastanawiać – od tego nic ich nie powstrzyma. Przypomną ją sobie, kiedy stanie się sławna na innym polu. Wtedy zrozumieją, że jedna porażka nie zdoła zniszczyć jej wrodzonej wielkości.\nPodobne refleksje pocieszały Killashandrę przez całą drogę do mieszkania. Studentom przysługiwały dotowane kwatery. Jej pokój z pewnością nie był jednak pałacem.\nGdy nie odnowi rejestracji w Centrum Muzycznym, komputer zawiadomi właścicielkę mieszkania, ta zaś zamknie przed nią drzwi. Życie na zasiłku wydawało się Killashandrze odrażające: oznaczało brak zdolności do osiągnięcia czegoś lepszego. Ale tu też postanowiła przejąć inicjatywę. Zatem pokój należy opuścić natychmiast. A wraz z nim wszystkie zawarte tu wspomnienia.\nPoza tym nie chciała zniszczyć efektu „tajemniczego zniknięcia”. Toteż, lekko skinąwszy głową gospodyni, która zawsze sprawdzała, kto wchodzi i wychodzi, Killashandra wdrapała się na swoje piętro, wystukała kod i otworzyła drzwi, po czym rozejrzała się wokół. Naprawdę nie było tu nic wartego zabrania, może poza ubraniami.\nMimo to Killashandra spakowała również lutnię, którą kiedyś wykonała własnoręcznie. Być może już nigdy nie zechce na niej grać, ale też nie potrafiłaby jej tak po prostu zostawić. Włożyła instrument pomiędzy ubrania do worka, który przewiesiła przez ramię i okryła fałdami płaszcza. Zasunęła drzwi i zbiegła po schodach, jak zawsze pozdrowiła gospodynię i wyszła bez słowa. Zaspokoiła tym samym dramatyczne wymagania swej nowej roli, ale teraz nie miała najmniejszego pojęcia, co dalej. Przeskoczyła na szybszy pas chodnika, kierując się w stronę centrum miasta. Powinna zarejestrować się w biurze pracy, powinna zwrócić się o zasiłek. Powinna zrobić wiele rzeczy, lecz nagle Killashandra odkryła, że słowo „powinna” przestało rządzić jej życiem. Koniec z próbami, lekcjami, nauką, z poświęcaniem czasu tak zwanym przyjaciołom i znajomym. Była wolna – całkowicie, bezdyskusyjnie wolna. I miała mnóstwo czasu, który powinna czymś zapełnić. Powinna?\nChodnik unosił ją błyskawicznie w ruchliwsze, handlowe dzielnice. Na skrzyżowaniach migały oznaczenia dla pieszych: fioletowy trójkąt handlowy nałożony na pomarańczowe koło opieki socjalnej; zielona fabryczna kratka i błękitne linie noclegowni, medyczne czerwono–zielone paski, a dalej czerwona strzałka lotniska i gwiaździstoniebieska kosmoportu.\nKillashandra, ogarnięta paraliżem niezdecydowania, oszołomiona różnorodnością rzeczy, jakie może zrobić, minęła skrzyżowanie, z którego prowadziły drogi w miejsca, gdzie powinna się dostać.\nZnowu „powinna”, pomyślała. I pozostała na pośpiesznym paśmie. Jedna jej połowa czuła rozbawienie: oto ona, Killashandra, niegdyś tak pewna celu w życiu, teraz nie potrafiąca się na nic zdecydować. W tej chwili nie przyszło jej nawet na myśl, że przeżyła niezwykle silny wstrząs. I że właśnie go odreagowuje: z początku w niezbyt dojrzały sposób, gwałtownie porzucając wszystko, co ją uprzednio zajmowało, a teraz jak człowiek dorosły: otrząsając się z żalu nad sobą i wyruszając na poszukiwanie nowego, innego życia.\nNie mogła wiedzieć, że Esmond Valdi martwi się o nią, wiedząc, iż dziewczyna musi silnie przeżywać koniec wszystkich swoich ambicji. Gdyby zdawała sobie z tego sprawę, może pomyślałaby o nim nieco przyjaźniej, choć ograniczył się jedynie do sprawdzenia, czy dotarła do pracowni, i zawiadomienia o swych obawach szkolnych kadr. Doszedł do uspokajającego wniosku, że Killashandra znajduje się w pokoju jednego z przyjaciół, gdzie może wypłakać swe troski. Znając jej umiłowanie muzyki, uznał – równie błędnie – że bez wątpienia nie przerwie muzycznej edukacji i w odpowiednim czasie przyjmie kierownictwo chóru. Tam właśnie chciał ją widzieć. Nie przeszło mu nawet przez myśl, że Killashandra mogłaby być zdolna do odrzucenia w jednym ułamku sekundy dziesięciu lat intensywnego szkolenia.\nTymczasem obiekt jego rozterek był już w połowie drogi do kosmoportu, choć Killashandra jeszcze nie postanowiła, że tam właśnie powinna się udać. Tym razem „powinna” nie w sensie obowiązku, lecz ciekawości.\nFuerte wiązała się dla niej jedynie z przykrymi wspomnieniami. Opuści ją, zrywając w ten sposób wszystkie ślady bolesnych więzów, rodzinnych i zawodowych. Dobrze, że zabrała lutnię. Miała wystarczające uprawnienia, aby zatrudnić się na jakimś statku jako – w najlepszym razie – muzyk, a w najgorszym – członek obsługi. Równie dobrze może trochę popodróżować i zastanowić się, co jeszcze „powinna” zrobić ze swym życiem.\nGdy chodnik począł zwalniać na prowadzącym do terminalu kosmoportu zakręcie, Killashandra po raz pierwszy od czasu, gdy opuściła gabinet Maestra Valdiego, dostrzegła swe otoczenie: ludzi i przedmioty.\nUświadomiła sobie nagle, że jeszcze nigdy nie była w tym, zaplanowanym z iście gwiezdnym rozmachem budynku. Nigdy nie przyłączyła się do żadnego z komitetów powitalnych, wychodzących na spotkanie pozaświatowych przybyszów. Z doku poderwał się prom, a odgłos jego potężnych silników sprawił, że nieszczęsny budynek aż zadygotał. Lecz zwyczajnemu hałasowi towarzyszył też wysoki, przeszywający skowyt, który docierał do niej niemal podprogowo. Czuła go od kości czaszki aż po pięty. Potrząsnęła głową. Skowyt wzmagał się – musiał dochodzić z promu – aż wreszcie w obronie przed nim zakryła dłońmi uszy. Stopniowo dźwięk przygasł i wkrótce zapomniała o tym incydencie, wędrując po nakrytej wielką kopułą ogromnej hali przylotów. W wewnętrznej części dostrzegła szeregi widifaksów, każdy z nich opatrzony był tabliczką z nazwą statku transportowego lub pasażerskiego. Na zielonych ekranach widniały niezwykle brzmiące nazwy odległych miejsc: przyszedł jej na myśl fragment starej pieśni i natychmiast został wymazany. Koniec z muzyką. Przystanęła przy oknie, obserwując rozładunek statku. Wokół kręcili się ludzie z obsługi i ich pneumatyczne wózki, używane do przewożenia niewymiarowych pakunków, nie mieszczących się na taśmie ładowarki. Brygadzista był wszędzie, złowieszczo marszcząc brwi przeglądał kody paskowe, żonglował jednostkami wagi i wykłócał się z pracownikami doku. Killashandra prychnęła. Musiała znaleźć ujście dla rozładowania rozpierającej ją energii. Nagle poczuła apetyczny zapach.\nByła głodna! Głodna? Kiedy całe jej życie legło w gruzach? Jakież to banalne. Lecz woń sprawiła, że do ust napłynęła jej ślinka. No cóż, posiadany kredyt powinien wystarczyć na jakiś posiłek, choć lepiej sprawdzić, bo po co ma się najeść wstydu w restauracji.\nPrzy jednym z wielu znajdujących się w hali przyjęć publicznych wyjść komputera wcisnęła swą bransoletę we wgłębienie i przyłożyła do sprawdzającej odciski płytki prawy kciuk. Mile zaskoczyło ją odkrycie, że właśnie tego dnia jej kredyt się zwiększył. O kolejne stypendium, jak stwierdziła ze złością. Ostatnie. Fakt, że dostała premię, zirytował ją jeszcze bardziej. Premię, która miała wynagrodzić, że nigdy nie zostanie solistką?\nSzybkim krokiem skierowała się w stronę najbliższej restauracji, uważając tylko, by nie był to jeden z tanich barów. Dawna, obowiązkowa Killashandra wycofałaby się pośpiesznie. Nowa Killashandra z godnością wkroczyła do środka.\nO tej porze nie było tłoku, toteż zajęła kabinę na wyższym poziomie, z której poprzez plastoszkło roztaczał się widok na przepływające obok statki i mniejsze jednostki kosmiczne. Nigdy nie zdawała sobie sprawy, jak wielki ruch panował w porcie jej niezbyt ważnej rodzinnej planety. Mgliście majaczyło jej w głowie, że Fuerte stanowi punkt przesiadkowy. Menu na ekranie widifaksu było długie i urozmaicone. Kilka razy poczuła pokusę, aby zaszaleć i spróbować zachęcająco opisanych egzotycznych delikatesów. Ostatecznie zdecydowała się na potrawkę, rozważnie skomponowaną z pozaświatowych ryb, niezwykłą, lecz nie za ostrą dla niedoświadczonego studenckiego podniebienia. Wchodzące w skład dania pozaplanetarne wino zasmakowało jej tak bardzo, że zamówiła jeszcze jedną karafkę. Zapadał zmierzch.\nNagle poczuła dziwne poruszenie, z początku pomyślała, że to rezultat wypitego wina. Lecz nieprzyjemne uczucie narastało zbyt szybko jak na efekt działania alkoholu. Rozcierając kark i krzywiąc usta rozejrzała się w poszukiwaniu potencjalnego źródła zakłóceń. Potrząsnęła głową i dopiero widząc schodzący do lądowania prom zrozumiała, że musi to być reakcja na dźwięk, chociaż nie miała pojęcia, jak mógłby przedostać się do osłoniętej restauracji. Zakryła uszy, z całej siły dociskając dłonie, aby złagodzić przeszywający ból. Nagle wszystko ustało.\n– Mówię wam, ten prom jest na granicy eksplozji, połączcie mnie z kierownikiem kontroli – w błogiej ciszy rozległ się czyjś baryton. Zaskoczona Killashandra rozejrzała się wokół.\n– Skąd wiem? Wiem! – upierał się wysoki mężczyzna. – Dajcie mi wieżę kontrolną. Czy wszyscy tam są głusi? Chcecie mieć wybuch przy następnym starcie promu? Nie słyszeliście tego?\n– Ja słyszałam – powiedziała Killashandra, podbiegając, żeby znaleźć się w polu widzenia urzędnika.\n– Słyszała pani? – łącznościowiec był autentycznie zdumiony.\n– Oczywiście. Prawie rozwaliło mi czaszkę. Nadal bolą mnie uszy. Co to było? – spytała wysokiego mężczyznę.\nNawet zdenerwowany głupotą urzędnika sprawiał wrażenie kogoś nawykłego do wydawania poleceń. Jego nazbyt szczupłe ciało było dumnie wyprostowane, dzięki czemu strój z kosztownego materiału o wyraźnie pozaświatowym kroju i wykonaniu znakomicie się układał.\n– Ona też słyszała. A teraz połącz nas pan z wieżą kontrolną.\n– Ależ proszę pana, mamy wyraźne rozkazy...\n– Nie bądź takim służbistą – warknęła Killashandra nader obraźliwym tonem.\nTo, że podobnie jak on sama była Fuertanką, zadziałało mocniej niż oblega. A potem obcy, wypluwając z siebie przekleństwo równie barwne, co dobitnie określające idiotyzm upartego strażnika, otworzył wydobyty zza pasa portfel z kartami identyfikacyjnymi. Cokolwiek pokazał, sprawiło, że urzędnik wybałuszył oczy.\n– Przepraszam pana. Nie zdawałem sobie sprawy, proszę pana.\nKillashandra obserwowała, jak mężczyzna wystukuje kod. Po chwili na ekranie pojawił się widok wieży kontrolnej. Pozaświatowiec stanął dokładnie przed ekranem, a Killashandra odsunęła się uprzejmie.\n– Kontrola? Chodzi o ten prom, który właśnie wylądował. Nie można zezwolić mu na ponowny start. Potrzebuje całkowitego przeglądu. Rezonuje do tego stopnia, że połowa kryształów napędu musi się przegrzewać. Czy nikt z was nie słyszał częstotliwości uderzeń? Wtórne rejestry... Nie, nie jestem pijany i to nie są pogróżki. To fakt. Czy cała załoga kontrolna zupełnie ogłuchła? Nie monitorujecie krzywych prędkości? Ile kosztuje sprawdzenie napędu w porównaniu z ceną nowego portu? Czy tej zapadłej planetki nie stać nawet na stroiciela kryształów albo mechanika?\n– No, nareszcie coś rozsądnego – oznajmił obcy po chwili. – Co do mnie, to jestem Carrik z Cechu Heptyckiego, z Ballybranu. Tak, to właśnie powiedziałem. Słyszałem wtórne rejestry przez ściany, więc diablo dobrze wiem, że kryształy muszą się przegrzewać. Cieszę się, że wasze monitory zarejestrowały nierówny odrzut silników. Więc przechłodźcie ten prom i zestrójcie kryształy. – Nastąpiła kolejna przerwa. – Dzięki, ale już zapłaciłem swój rachunek. Nie, dziękuję. Tak... – Killashandra wyraźnie widziała, że wyrazy wdzięczności drażnią Carrika. – Och, no dobrze, jak chcecie – zerknął na Killashandrę. – Dla dwojga – dodał i uśmiechnął się do niej szeroko. – W końcu ty też to słyszałaś –odszedł od konsoli i ujął łokieć Killashandry. Poprowadził ją w stronę odosobnionej kabiny.\n– Mam tam butelkę wina – zaprotestowała lekko, jednocześnie rozbawiona tą apodyktyczną eskortą.\n– Za chwilę dostaniesz lepsze. Nazywam się Carrik, a ty?\n– Killashandra Ree.\nUśmiechnął się, a jego szare oczy przez moment zabłysły.\n– Co za urocze imię.\n– Daj spokój. Na pewno znasz lepsze teksty.\nZaśmiał się, mimochodem starł pot z czoła i znad górnej wargi, po czym opadł na miejsce.\n– Znam i jeszcze do nich dojdę, co nie zmienia faktu, że to piękne imię. Melodyjne. Czy powiedziałem coś nie tak?\nNa to szczere zapewnienie rzucił jej sceptyczne spojrzenie. Z podajnika wynurzyła się oszroniona butelka. Carrik zerknął na etykietę.\n– Siedemdziesiąty drugi. Niesamowite – przerzucił menu. – Ciekawe, czy mają tu forellańskie herbatniki i pastę aldebarańską. A, mają. Cóż, może będę musiał zmienić swą opinię o Fuerte.\n– Naprawdę, właśnie skończyłam... – zaprotestowała Killashandra.\n– Wręcz przeciwnie, moja droga Killashandro Ree, dopiero zaczęłaś.\n– Ach tak? – słysząc ton jej głosu, każdy z byłych znajomych Killashandry natychmiast zmieniłby taktykę.\n– Tak – ciągnął Carrik pogodnie. W jego oczach błyskały iskierki wyzwania. – Jest to bowiem noc uczt i zabaw... zresztą na koszt kierownictwa. Ponieważ przed chwilą ocaliliśmy port przed zrównaniem z ziemią, twoje i moje życzenie jest dla nich rozkazem. Będą jeszcze wdzięczniejsi – ciągnął wesoło – kiedy rozbiorą napęd i zobaczą pęknięcia kryształów przetwornika. Zeszły z tonu co najmniej o sto drgań.\nJej niemal już podjęte postanowienie wycofania się z godnością zgasło w zarodku. Spojrzała na Carrika. Wychwycenie takiej różnicy wysokości wymagało bardzo wytrenowanego ucha.\n– Co najmniej sto drgań z tonu? Jak to rozumiesz? Jesteś muzykiem?\nCarrik popatrzył na nią, jakby powinna dobrze wiedzieć, kim i czym był. Podążył wzrokiem za jednym z członków obsługi, po czym wyciągnąwszy się niedbale na siedzeniu, uśmiechnął się do niej enigmatycznie.\n– Tak, jestem czymś w rodzaju muzyka. A ty?\n– Już nie – odparła kwaśno. Pragnienie ucieczki powróciło z ogromną siłą. Na bardzo krótką chwilę zdołała zapomnieć, dlaczego znalazła się w kosmoporcie. Teraz przypomniał jej o tym, a nie życzyła sobie więcej takich wspomnień.\nMocny uchwyt jego palców na ramieniu przytrzymał Killashandrę na miejscu. Dokładnie w tym momencie do restauracji wpadł jeden z urzędników. Wzrokiem szukał Carrika. Na ich widok jego twarz przybrała wyraz udawanej ulgi i radości. Podszedł do stolika. Carrik uśmiechnął się do Killashandry, jakby prowokując ją do tego, by wobec świadka spróbowała się uwolnić. Miała nawet na to ochotę, doskonale wiedziała jednak, że nie może zrobić sceny. Jak dotąd nie dał jej dostatecznych podstaw do oskarżenia o naruszenie swobody osobistej. Carrik, w pełni świadom, w jak kłopotliwej sytuacji ją stawia, ośmielił się wznieść na jej cześć zuchwały toast, po czym przełknął tradycyjny próbny łyk wina.\n– Tak, proszę pana, siedemdziesiąty drugi. Doskonały wybór. Z pewnością będzie pan...\nKlapa podajnika uniosła się, ukazując lekko parujący talerz herbatników i półmisek czerwonobrązowej substancji.\n– Ależ tak, forellańskie herbatniki i pasta aldebarańska. Jak widzę, herbatniki podają tu na gorąco. Wasza obsługa zna się na rzeczy – stwierdził Carrik z udawanym zaskoczeniem.\n– Fuerte nie imponuje może wielkością w zestawieniu z portami, jakie pan widywał... – zaczął uniżenie urzędnik,\n– Tak, tak, dziękuję – i Carrik odprawił go szorstkim gestem. Killashandra odprowadziła mężczyznę wzrokiem, zastanawiając się, jakim cudem nie zareagował ostro na tak bezczelną odprawę.\n– W jaki sposób uchodzi ci takie zachowanie? – spytała Carrika. Uśmiechnął się.\n– Skosztuj wina, Killashandro – jego uśmiech sugerował, że ten wieczór będzie tylko preludium do intymnej znajomości.\n– Kim jesteś? – teraz była już naprawdę wściekła.\n– Jestem Carrik z Cechu Heptyckiego – powtórzył tajemniczo.\n– I to daje ci prawo do naruszania mojej wolności osobistej?\n– Tak, jeśli słyszałaś rezonans kryształów.\n– Powiedz mi, co sądzisz o winie, Killashandro Ree. Z pewnością musiało zaschnąć ci w gardle i wyobrażam sobie, że od tych poddźwiękowych tortur rozbolała cię głowa. To tłumaczy twój paskudny humor.\nIstotnie, czuła ból u podstawy czaszki. Miał też rację co do suchości w gardle... i paskudnego humoru. Złagodził jednak krytyczne brzmienie słów gładząc jej dłoń.\n– Musisz wybaczyć moje zachowanie – w jego głosie nie słychać było prawdziwego zakłopotania. Uśmiechnął się ujmująco. – Te harmonie napędów są denerwujące. Wyzwalają w nas wszystko, co najgorsze.\nSącząc wino, przytaknęła skinieniem głowy. Trunek był przedni. Z zachwytem uniosła wzrok, a on poklepał ją po ramieniu i gestem nakazał, aby dopiła.\n– Kim jesteś, Carriku z Cechu Heptyckiego, że władze portowe słuchają cię, a wieże kontrolne zamawiają z wdzięczności egzotyczne przysmaki?\n– Gdybym wiedziała, nie pytałabym.\n– Gdzie byłaś przez całe życie, skoro nie słyszałaś o Cechu Heptyckim?\n– Studiowałam muzykę na Fuerte – odparła, niemal wypluwając słowa.\n– Nie masz przypadkiem słuchu absolutnego? – jego nieoczekiwane, zbyt nonszalancko zadane pytanie zaskoczyło ja tak, że nawet nie zdążyła się na dobre rozzłościć.\n– Tak, mam, ale nie...\nJego twarz, i tak raczej atrakcyjna, rozpromieniła się.\n– Co za fantastyczne szczęście! Powinienem był dać temu agentowi, który mnie tu przysłał, spory napiwek. To wręcz nie do wiary...\n– Szczęście? Gdybyś tylko wiedział, czemu tu jestem.\n– To mnie nie interesuje. Ty tu jesteś i ja tu jestem – chwycił jej dłonie. Wzrokiem zdawał się pożerać twarz Killashandry. Zaśmiał się tak wesoło i zaraźliwie, że i ona nie mogła opanować uśmiechu.\n– Och tak, prawdziwe szczęście, moja droga. Los, przeznaczenie, Karma, Lequoal, Fidalkoram, jakkolwiek nazwałabyś przypadek, który połączył linie naszego życia. Powinienem zamówić dziesiątki flaszek tego wina dla pilota, tego niezdary, za to, że wywołał takie zagrożenie dla portu i nas osobiście.\n– Nie mam pojęcia, o czym tak rozprawiasz, Carriku z Cechu Heptyckiego – oznajmiła Killashandra, nie była jednak całkiem odporna na komplementy ani na roztaczany przez niego urok. Wiedziała, że zazwyczaj jej pewność siebie zniechęcała mężczyzn, tu jednak siedział przed nią doświadczony pozaświatowiec, człowiek o niewątpliwie wysokim stanowisku i pozycji, z niewyjaśnionych powodów wyraźnie nią zainteresowany.\n– Naprawdę? – drażnił się, wyśmiewając banalność jej zaprzeczeń. Zamknęła usta, przez sekundę gotowe do wypowiedzenia dalszego ciągu standardowej odprawy. –Mówiąc poważnie – ciągnął, gładząc palcami wnętrze jej dłoni, jakby starając się uciszyć jej gniew – czy nie słyszałaś nigdy o śpiewakach kryształu?\n– Śpiewakach kryształu? Nie. Stroicielach kryształu, owszem.\nCarrik zbył stroicieli lekceważącym pstryknięciem palców. – Wyobraź sobie, że śpiewasz c – czyste, wyraźne środkowe c – i słyszysz, jak odpowiada ci całe górskie pasmo.\n– Podnieś głos o tercję albo obniż, to bez znaczenia. Śpiewasz i słyszysz, jak wraca do ciebie harmonia. Cała góra odpowiadająca c i kolejna ściana różowego kwarcu, wibrująca w dominancie. Noc budzi tonacje molowe niczym ból w piersiach, najpiękniejszy ból na świecie, bowiem muzyka kryształów jest w twojej krwi, w twoich kościach...\n– Oszalałeś? – Killashandra wpiła palce w jego dłonie, żeby przerwać potok słów. Przywodziły na myśl zbyt wiele bolesnych skojarzeń. Musi po prostu zapomnieć o tym wszystkim. – Nienawidzę muzyki. Nienawidzę wszystkiego, co ma związek z muzyką.\nPrzez moment przyglądał się jej z niedowierzaniem, potem jednak objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie, mimo początkowego oporu dziewczyny. Nieoczekiwanie w jego oczach zabłysło współczucie i tkliwość.\n– Moja droga, co ci się dziś przydarzyło?\nJeszcze przed chwilą prędzej przełknęłaby garść odłamków szkła, niż zwierzyła się komukolwiek, lecz ciepło jego głosu obiecujące wyrozumiałość było tak niespodziewane i trafiło na odpowiedni moment. Urywanymi zdaniami opowiedziała mu całą historię swej osobistej klęski. Uważnie słuchał każdego słowa, od czasu do czasu mocniej ściskając jej dłoń na znak współczucia. A wreszcie z zaskoczeniem ujrzała, że w jego oczach odbija się prawdziwe uczucie. W ostatniej chwili udało jej się powstrzymać napływające łzy.\n– Moja droga Killashandro, co mogę na to powiedzieć? Wszelkie słowa pociechy nikną w obliczu podobnej osobistej katastrofy! A ty – w jego oczach zalśniło coś, co Killashandra zdecydowała się uznać za podziw – siedziałaś sobie tutaj nad butelką wina jak gdyby nigdy nic. Albo może – przechylił się ku niej ze złośliwym uśmiechem – zbierałaś się na odwagę, by skoczyć pod startujący prom? – nadal trzymał jej dłonie, które na tę szokującą sugestię spróbowała uwolnić. – Nie, widzę, że samobójstwo było najdalsze od twych myśli. Choć... – wyraz jego twarzy zmienił się na zamyślony – mimowolnie mogłoby ci się udać, gdyby dopuszczono do ponownego startu tego promu. Gdyby mnie tu nie było... – posiał jej czarująco naganny uśmiech.\n– Cóż za skromność! – jednak jej oskarżycielski ton był tylko żartem. Nie mogła się oprzeć dyktatorskiemu zachowaniu Carrika, który różnił się od wszystkich ludzi, jakich znała.\nNadal uśmiechał się zuchwale, kiwając głową w stronę resztek egzotycznej przekąski.\n– Nie bez powodów, drogie dziewczę. Słuchaj, jesteś już wolna od wszelkich zobowiązań, prawda? – kiedy z wahaniem przytaknęła, dodał: – Czy masz jakiegoś przyjaciela? – wypowiedział te słowa ostro, jakby chcąc wyeliminować każdego rywala.\nPóźniej Killashandra przypomni sobie może, jak zręcznie Carrik ją podszedł, wykorzystując to, że była całkowicie wytrącona z równowagi i że jej kobiecość domagała się swych praw. Lecz ten przebłysk zazdrości stanowił duży komplement, a zapał jego oczu, jego rąk nie był udany.\n– Nie ma nikogo, kto by za mną tęsknił. Carrik spojrzał na nią sceptycznie i musiała przypomnieć mu, że wszystkie swe siły poświęciła śpiewowi.\n– Z pewnością nie wszystkie – zadrwił z jej poświęcenia.\n– Nikogo – powtórzyła stanowczo.\n– Zatem złożę ci szczerą propozycję. Jestem pozaświatowcem na wakacjach. Nie muszę wracać do Cechu przed... – nonszalancko wzruszył ramionami – jak długo zechcę. Pieniędzy mam dość. Pomóż mi je wydać. Oczyszczę cię z brudu uczelni muzycznej.\nSpojrzała na niego ostro, bowiem ich znajomość była tak krótka i niezwykła, że Killashandra nie wzięła nawet pod uwagę możliwości, że mógłby jej towarzyszyć. Niezupełnie mu ufała. Jego władcze, dominujące zachowanie zarówno pociągało ją, jak i odpychało, stanowił jednak wyzwanie.\nZ pewnością był całkowitym przeciwieństwem młodych mężczyzn, jakich dotąd spotykała na Fuerte.\n– Nie musimy też zostać na tej kulce błota.\n– To po co tu przyleciałeś? Roześmiał się.\n– Powiedzieli mi, że nigdy przedtem nie trafiłem na Fuerte. Nie mogę powiedzieć, aby była godna swojej reputacji, chyba że ty podniesiesz walory planety. No dalej, Killashandro – dodał, gdy starała się stłumić uśmiech. – Na pewno nieraz już cię podpuszczano. A może studenci muzyki tak bardzo zmienili się od moich czasów?\n– Studiowałeś muzykę?\nW jego oczach przez moment przemknął dziwny cień.\n– Chyba tak. Niedokładnie pamiętam. W innych czasach, w innym życiu... – naraz jego uroczy uśmiech stał się jeszcze głębszy i cieplejszy, co z lekka ją zaniepokoiło. –Powiedz, co zabawnego można robić na tej planecie?\nKillashandra zastanowiła się przez moment, na jej twarzy pojawił się wyraz zdziwienia.\n– Wiesz, że nie mam bladego pojęcia!\n– Zatem dowiemy się razem.\nPołączone działanie wina, wprawnych pochlebstw Carrika i jej własnej brawury sprawiło, że Killashandra nie zdołała oprzeć się pokusie. Wiedziała, że powinna zrobić mnóstwo rzeczy, lecz "powinność" zniknęła gdzieś podczas trzeciej butelki. Po nocy spędzonej w jego ramionach w najdroższym apartamencie portowego hotelu Killashandra postanowiła na kilka dni zawiesić swoje plany i zająć się czarującym gościem.\nDrukarka widifaksu zaterkotała i wypluła z siebie dziesiątki kart z propozycjami różnych miejscowości wypoczynkowych na Fuerte. Killashandra nie przypuszczała, że na planecie jest ich aż tyle. Ale w końcu dotąd miała ograniczone środki i czas. Nigdy nie jeździła na nartach wodnych, więc Carrik zdecydował, że oboje spróbują tego sportu. Zamówił prywatny ślizgacz, który miał być gotów za godzinę. Podczas gdy radośnie wyśpiewywał swym dźwięcznym, głębokim basem, pluskając się w eleganckiej, wpuszczonej w podłogę wannie ich apartamentu, Killashandra przywołała resztki samozachowawczej ostrożności i wystukała na konsoli kilka dyskretnych pytań.\nŚPIEWAK KRYSZTAŁU... kolokwialny galaktyczny eufemizm określający członków Cechu Heptyckiego z Ballybranu, zajmujących się pracami wydobywczymi w kryształowych pasmach górskich, występujących wyłącznie na tej planecie. PATRZ: Ballybran, system Regulusa, A–S–F/128/4. Kryształ wydobycie. Kryształ technologia. Czarny kwarc – zastosowanie w łączności. UWAGA: nieupoważnione lądowanie na Ballybranie zabronione przez Federację Planet Rozumnych, artykuł 907, kod 4, paragrafy 78–90.\nZakaz lądowania zaskoczył Killashandrę. Spróbowała przypomnieć sobie szczegóły z obowiązkowych zajęć szkolnych, dotyczących Praw i Obowiązków FPR. Artykuły dziewięćsetne miały coś wspólnego z formami życia, tak jej się przynajmniej zdawało, natomiast kod 4 sugerował znaczne zagrożenie.\nWystukała numer artykułu, kod i paragrafy, i w odpowiedzi uzyskała pytania o „Uzasadnienie”. Ponieważ w tej chwili nie potrafiła wymyślić żadnego, przeszła do odnośnika planetarnego i na ekranie pojawił się długi tekst.\nBALLYBRAN: piąta planeta słońca Scoria, sektor Regulusa; trzy satelity; lądowanie dozwolone na pierwszym, Shankillu; standardowa baza handlowo mieszkalna, pomieszczenia dla przybyszów. ZAKAZ LĄDOWANIA NA PLANECIE BEZ UPOWAŻNIENIA: artykuł 907, kod 4, paragrafy 78–90. Wyłączne zwierzchnictwo: Cech Heptycki, Baza Księżycowa Shankill.\nPo tym następowały gęsto zapisane wiersze analiz spektralnych Scorii i jej satelitów, z których jedynie Ballybran został zaszczycony dłuższym wydrukiem. Te dane Killashandra potrafiła częściowo zinterpretować. Grawitacja Ballybranu była nieco niższa od galaktycznej normy ludzkiej adaptacyjności. Planeta miała atmosferę, którą dało się oddychać, więcej oceanów niż lądu, pływowe komplikacje spowodowane oddziaływaniem trzech księżyców i niezwykłą meteorologię, pobudzaną przez plamy słoneczne gwiazdy.\nGłówny przemysł: 1) kryształy ballybrańskie; 2) wody terapeutyczne.\n1) Ballybrańskie żywe kryształy różnią się gęstością, barwą, trwałością i występują wyłącznie na tej planecie. Niezbędne przy produkcji elementów kontrolnych, zastępują układy scalone (w hierarchii kaskadowej); używane w robotyce pozytronowej; jako przetworniki promieniowania elektromagnetycznego (w paśmie podstawowym od 20 do 500 KHz, ze wspomaganiem akustycznym i rezonansem w niższych rejestrach) i cieplnego w ofteriańskich przekaźnikach dźwięku i instrumentach muzycznych; błękitne czworościany stanowią kluczowy element tachjonowych układów napędowych.\nTak zwany czarny kwarc, fenomen występujący jedynie na Ballybranie, to niezbędny składnik natychmiastowych międzygwiezdnych systemów komunikacyjnych. Posiada zdolność zwijania przestrzeni, tak że pod względem magnetycznym, elektrycznym i, na ile udało się stwierdzić, optycznym para poddanych rezonansowi segmentów nie wykazuje żadnego dostrzegalnego oddzielenia, niezależnie od dzielącej je rzeczywistej odległości. Zgodność czasowa przy odległości 500 lat świetlnych ujawnia spójność rzędu 1 x 10–6 według czasowego standardu atomu cezu.\nCzarny kwarc zdolny jest do osiągnięcia jednoczesnej synchronizacji z dwoma innymi segmentami, dzięki czemu uzyskuje się pierścieniowy układ podwójny. Na przykład przy sześciu segmentach A–F, A połączony jest z C, D i F...\nWszystko, cokolwiek chciałabym wiedzieć o komunikacji czarnokwarcowej, pomyślała Killashandra, gdy na ekranie zaczęły przesuwać się wykresy i obliczenia, i wywołała bardziej interesujące dane. Zwolniła tempo wyświetlania, dostrzegłszy hasło "Członkostwo", i wróciła do początku tekstu.\nW chwili obecnej liczba członków Cechu Heptyckiego z Ballybranu wynosi 4425, łącznie z członkami nieaktywnymi, liczba ta jednak podlega nieustannym wahaniom w związku z niebezpieczeństwami pracy. Personel pomocniczy i techniczny liczy obecnie 20 007 osób. Osoby ubiegające się o przyjęcie do Cechu winny wziąć pod uwagę, iż profesja ta oceniana jest jako wysoce niebezpieczna i zgodnie z wymaganiami Prawa Federacji Cech Heptycki zobowiązany jest ujawnić wszelkie szczegóły możliwych zagrożeń przed przyjęciem nowych członków.\nCztery tysiące czterysta dwadzieścia piec było absurdalnie małą liczba jak na Cech o zasięgu galaktycznym, zaopatrujący tak wiele gałęzi przemysłu w niezbędne elementy. Większość galaktycznych cechów liczyła co najmniej cztery miliony członków. A personel pomocniczy i techniczny? Wszelkie szczegóły możliwych zagrożeń nie zniechęciły Killashandry ani odrobinę. Niebezpieczeństwo to pojęcie umowne.\nWycinanie ballybrańskich kryształów to zajęcie wymagające starannego wyszkolenia i znakomitych warunków fizycznych. Między innymi wymaga ono absolutnego słuchu i zdolności idealnej reprodukcji dźwięków w skali głosowej i timbre spotykanych jedynie u typów IV do VII dwunogich humanoidów – pochodzenie Sol III.\nWydobycie kryształu wiąże się nieodłącznie z członkostwem w Cechu Heptyckim, który szkoli, wyposaża i zawiaduje cechowymi usługami medycznymi, za co pobiera trzydziestoprocentowy podatek od wszystkich aktywnych członków.\nKillashandra gwizdnęła cicho pod nosem: trzydzieści procent to prawdziwe zdzierstwo. A przecież Carrik miał wystarczająco duży kredyt i to zarówno finansowy, jak i profesjonalny. Widocznie siedemdziesiąt procent zarobków stanowiło niezłą sumkę.\nWspomniawszy Carrika, wystukała pytanie. Każdy mógł udawać członka cechu; oszuści często posługiwali się znakomicie podrobionymi dokumentami i potrafili przekonująco dyskutować o swej domniemanej pracy, lecz komputera nie dało się oszukać. Uzyskała potwierdzenie, że Carrik istotnie był członkiem Cechu Heptyckiego, lokującym się na dobrej pozycji, obecnie na urlopie. Przez ekran przemknął hologram Carrika sporządzony przed pięcioma dniami, gdy korzystał z płytki kredytowej, kupując bilet na Fuerte. No cóż, niewątpliwie był tym, za kogo się podawał. Jego status członka Cechu gwarantował jej bezpieczeństwo w razie przyjęcia „szczerego zaproszenia” na wspólne spędzenie wakacji. Nie zostawi jej z nie zapłaconymi rachunkami, gdyby nawet zdecydował się pochopnie opuścić planetę. Uśmiechnęła się do siebie. A więc Carrik uważał, że ma szczęście? Ona również tak sadziła. Ostatni ślad „powinności” stanowiła przelotna myśl, że „powinna” zarejestrować się w centralnym komputerze Fuerte jako osoba bez stałego zatrudnienia, ale ponieważ bynajmniej nie miała obowiązku tego robić tak długo, jak długo nie występowała o zasiłek, myśl przepadła.\nW tym akurat momencie kilkoro z jej kolegów szkolnych zaczęło się poważnie o Killashandrę niepokoić. Wszyscy wiedzieli, że werdykt komisji musiał ją bardzo poruszyć. I nawet jeśli w opinii niektórych zasłużyła sobie na to swą pewnością siebie i pychą, to przecież inni, łagodniejszego serca, czuli pewne obawy z powodu jej zniknięcia. Podobnie jak Maestro Valdi.\nPrawdopodobnie nie rozpoznaliby Killashandry śmigającej na wodnych nartach wśród oceanicznych fal zachodniej półkuli, czy przyodzianej w elegancką suknię i wspartej na ramieniu wysokiego, dystyngowanego mężczyzny, którego traktowano z rewerencją nawet w najbardziej ekskluzywnych hotelach.\nZ nieograniczonymi funduszami Killashandra czuła się znakomicie. Carrik zachęcał ją do wydawania, a rzeczywistość sprawiła, że zapomniała o resztce skrupułów pozostałych z czasów, gdy studenckie stypendium musiało starczyć na wszystkie najpilniejsze potrzeby. Zachowała choć tyle przyzwoitości, by z początku protestować przeciwko tym ekstrawagancjom.\n– Nie przejmuj się, maleńka. I tak trzeba to wydać –zapewniał ją Carrik. – Mnóstwo zarobiłem na durowych tercjach w Błękitnym Paśmie mniej więcej w tym samym czasie, gdy jacyś idiotyczni rewolucjoniści wysadzali w powietrze połowę systemu komunikacyjnego swej planety – urwał; jego oczy zwęziły się, jakby na wspomnienie czegoś nieprzyjemnego. – Miałem też szczęście, jeżeli chodzi o kształt. Widzisz, nie wystarczy tylko przy wycinaniu złapać rezonanse. Musisz pamiętać, jaki kształt ciąć, i właśnie to prowadzi do sukcesu albo porażki śpiewaka. Trzeba pamiętać, co akurat chodzi na rynku, chyba że zdarza się coś takiego jak ta rewolucja na Hardesty – dla podkreślenia swych słów rytmicznie uderzał w stół, głupio zachwycony tym wspomnieniem. – Dobrze pamiętałem i dokładnie wtedy, kiedy trzeba.\n– Nie przejmuj się, maleńka – standardowy unik. –Chodź, pocałuj mnie, oczyść mą krew z kryształu.\nMiłość z nim nie miała jednak nic z kamiennego chłodu, i widząc, jak wielką radość czerpał z jej ciała, Killashandra świadomie nie zwracała uwagi na jego uniki. Z początku sądziła, że w końcu gość ma wakacje i nie chce rozmawiać o pracy. Potem zaczęła odnosić wrażenie, jakby jej pytania budziły w nim niesmak – jakby za wszelką cenę pragnął zapomnieć o śpiewaniu kryształu. Nie posuwało to naprzód jej planów, ale Carrik nie był przecież niezdarnym nastolatkiem, błagającym o łaskę i względy. Toteż pomogła mu zapomnieć o śpiewaniu kryształu.\nZajętemu odkrywaniem ciągle nowych cudów zarówno jej samej, jak i Fuerte, udawało mu się to znakomicie aż do owej nocy, gdy zbudziły ją jego jęki. Zwijał się z bólu.\n– Carrik, co się dzieje? Czy to te skorupiaki, które jadłeś na kolację? Mam wezwać lekarza?\n– Nie, nie! – szarpnął się gwałtownie i pochwycił jej rękę, nim zdążyła dotknąć komunikatora. – Nie zostawiaj mnie. To przejdzie.\nObjęła go zatem i trzymała w ramionach, gdy krzyczał i zaciskał zęby w nieznośnej męce. Ze wszystkich porów wylewał mu się pot, a mimo to Carrik z uporem nie pozwalał na wezwanie kompetentnej pomocy. Wstrząsające nim ataki trwały ponad godzinę, nim wreszcie ustały, pozostawiając go wyczerpanego i słabego. W ciągu tej godziny Killashandra uświadomiła sobie, jak bardzo się do niego przywiązała, ile radości sprawiało jej przebywanie razem z nim, jak wiele straciła, nie pozwalając sobie wcześniej na żadne intymne związki. Kiedy już wyspał się i odpoczął, nieśmiało spytała, co to było. – Kryształ, moja droga, kryształ – jego szorstkie zachowanie i wyczerpany wyraz twarzy, nadający mu naraz wygląd bardzo starego człowieka, sprawiły, że nie zapytała o nic więcej.\nPo południu był już niemal sobą. Zniknęła jednak wcześniejsza spontaniczność. Na pozór nadal świetnie się bawił, zachęcając ją do coraz śmielszych wypadów na nartach wodnych, ale sam pluskał się jedynie na płyciźnie. Kończyli właśnie leniwy posiłek w ulubionej nadmorskiej restauracji, kiedy oznajmił, że musi wracać do pracy. – Nie mogę powiedzieć „tak szybko”? – Killashandra parsknęła śmiechem. – Ale czy to nie zbyt nagła decyzja? Uśmiechnął się dziwnie.\n– Zgadza się, lecz czy nie było tak samo z większością moich decyzji? Na przykład z pokazaniem ci drugiej strony ponurej, stęchłej Fuerte?\n– A teraz nasza idylla dobiegła końca? – starała się, by zabrzmiało to nonszalancko, lecz do jej głosu zakradła się obca nuta.\n– Muszę wracać na Ballybran. Ha! To zupełnie jak jakaś rybacka pieśń – zanucił banalną melodię, tak przewidywalną, że Killashandra z łatwością dołączyła do niego, wtórując harmonijnie.\n– Razem tworzymy piękną muzykę – stwierdził. Jego spojrzenie szydziło z niej. – Przypuszczam, że wrócisz teraz do nauki?\n– Nauki? Po co? Żeby zostać wiodącym sopranem w chórze, odśpiewującym opatrzone komentarzem i zorkiestrowane steki oraz jęki Fiffidipidiego z planety Grnch?\n– Mogłabyś stroić kryształy. W waszym kosmoporcie najwyraźniej potrzebują fachowca.\nMruknęła nieuprzejmie i spojrzała na niego wymownie. Odpowiedział jej uśmiechem, grzecznie odwracając głowę i czekał, co powie.\n– Albo też – stwierdziła przeciągle, nie spuszczając z niego wzroku – mogłabym zgłosić się do Cechu Heptyckiego jako śpiewaczka kryształu.\nNapięcie i ostrość w jego głosie zaskoczyły ją przez moment.\n– Wcale nie chcesz śpiewać kryształu.\n– Skąd wiesz, czego chcę? – wybuchnęła wbrew sobie, nie bacząc na dręczącą ją niepewność co do jego uczuć. Mogła być idealną partnerką w wylegiwaniu się na słonecznej plaży, ale czy chciał ją jako stałą towarzyszkę w niebezpiecznym zawodzie?\n– Nie chcesz być śpiewaczką – uśmiechnął się ze smutkiem.\n– Och, daj spokój tym komputerowym bzdurom.\n– Są prawdziwe.\n– A zatem, skoro mam doskonały słuch, mogę próbować.\n– Nie wiesz sama, w co się pakujesz – powiedział to płaskim, bezbarwnym głosem. Jego mina wyrażała jednocześnie ostrzeżenie i gniew. – Śpiewanie kryształu oznacza okropne, samotne życie. Nie zawsze możesz znaleźć kogoś, kto śpiewałby z tobą, czasem nie uda ci się trafić na właściwy ton właśnie odkrytej kryształowej ściany. Oczywiście, śpiewając w duecie można dokonać niesamowitych rzeczy – jakby się zawahał.\n– Jak mam się o tym przekonać? – spytała, udając niewiniątko. Prychnął z rozbawieniem. – Jasne, że tylko w praktyce. Ale ty nie chcesz śpiewać kryształu. Smutek, jaki zadźwięczał w jego głosie, niemal ją przeraził.\n– Kiedy już raz zaczniesz śpiewać kryształ, nie możesz przestać, dlatego właśnie mówię ci: nawet o tym nie myśl.\n– A więc... powiedziałeś mi, żebym o tym nie myślała.\nZłapał ją za rękę i z pasją spojrzał w oczy.\n– Nigdy nie byłaś w Mikeleyach podczas gigawichru. Pojawiają się znikąd – podkreślił te słowa zamaszystym gestem – i zwalają się na ciebie niczym nagle rozpętane piekło – poczuła pod dłonią, że ciałem Carrika wstrząsa dreszcz. – To właśnie oznacza zdanie z banku danych: „Cech do końca zajmuje się swymi członkami”. Gigawiatr może zredukować człowieka do poziomu rośliny w jednym wielkim crescendo.\n– Istnieją jeszcze inne – choćby mniej gwałtowne – sposoby doprowadzania do poziomu rośliny – odparła, myśląc o pracownikach hotelowych, o kontrolerze nadzorującym załadunki, przejmującym się tylko ciężarem towaru, o nauczycielach, apatycznie słuchających gam wyśpiewywanych przez początkujących studentów. – Z pewnością istnieją instrumenty, które ostrzegałyby o nadejściu wichury – nawet tej giga – w górach?\nPrzytaknął. Jego wzrok skierowany był ponad jej głowę, skupiony na jakimś niedostrzegalnym zjawisku.\n– Zabierasz się do cięcia kryształu i jesteś właśnie w połowie. Wiesz, że kiedy wiatr ucichnie, zmienią się wszystkie tonacje, i przekraczasz margines bezpieczeństwa, ale ten ostatni kryształ może oznaczać, że uda ci się wyjechać...\n– Nie każda wyprawa w góry oznacza opuszczenie planety? Niecierpliwie pokręcił głową, zirytowany jej wtrąceniem.\n– Nie zawsze udaje się pokryć koszty podroży, spłacić stare szkody, czy wyciąć odpowiedni kształt i ton. Czasami ton jest ważniejszy niż kształt, wiesz?\n– I musisz pamiętać wszystko, czego potrzeba, tak? – Skoro dysponowała absolutnym słuchem i znakomitą pamięcią, śpiewanie kryształu wydawało się zawodem jakby stworzonym specjalnie dla niej.\n– Musisz pamiętać wszelkie nowiny – odparł, kładąc dziwny nacisk na czasownik.\nKillashandra nie rozumiała, w czym problem. Pamięć to tylko kwestia przyzwyczajenia, wyszkolenia, pewnych mnemotechnicznych chwytów, które uruchamiały dostęp do istotnych informacji. Miała sporą praktykę w zapamiętywaniu.\n– Czy jest jakaś szansa, żebym mogła towarzyszyć ci na Ballybran i zgłosić się...\nJego palce wzmocniły uchwyt, nawet oddech jakby zamarł na chwilę. Oczy wpatrzyły się w nią z nieznośnym napięciem.\n– Prosiłaś o to. Pamiętaj!\n– Cóż, jeśli moje towarzystwo...\n– Pocałuj mnie i nie mów nic, czego mogłabyś później żałować – stwierdził, przyciągając ją szorstkim gestem do siebie i zamykając usta tak szczelnie, że nie mogła wydusić z nich już ani słowa.\nDrugi atak konwulsji nastąpił tak szybko po orgazmie, że w pierwszej chwili zaczęła winić siebie. Drgawki były jeszcze silniejsze niż za pierwszym razem i kiedy wreszcie ustały, Carrik zapadł w gorączkowy, niespokojny sen.\nGdy się obudził, po jakichś czternastu godzinach, wyglądał na starego i zmęczonego. Poruszał się niczym zaawansowany przypadek geriatryczny.\n– Muszę wracać na Ballybran, Killa – głos mu drżał, a cała duma i pewność siebie gdzieś zniknęły. – Na leczenie? Zawahał się lekko.\n– Raczej odnowienie zapasu energii. Połącz się z portem i zarezerwuj nam miejsca. – Nam?\n– Możesz lecieć ze mną – oznajmił z powagą. Sformułowanie to ubodło ją nieco, a zaproszenie zabrzmiało bardziej jak prośba niż zgoda. – Nie czekajmy na lot bezpośredni. Byle jak najszybciej dotrzeć na miejsce. Uzyskała połączenie i po trwających całą wieczność formalnościach i zmaganiach z urzędnikiem zdobyła wreszcie potwierdzenie rezerwacji na prom startujący z Fuerte za cztery godziny. Po kolejnym czterogodzinnym oczekiwaniu na stacji orbitalnej mieli się przesiąść na pierwszy odlatujący w ich kierunku liniowiec.\nMieli dość sporo drobiazgów do spakowania, choć Killashandra głosowała za zostawieniem wszystkiego na miejscu.\n– Takich rzeczy nie dostaniesz na Ballybranie, Killa – odparł Carrik i zaczął wolno składać koszule o krzykliwych barwach, sporządzone z prasowanych włókien drzewnych. Informacja o rezerwacji jakby dodała mu energii, lecz Killashandra czuła zdenerwowanie w obliczu nagłej przemiany czarującego, pełnego życia, nieco władczego mężczyzny w delikatny, kruchy cień. – Czasami nawet zwykła koszula pomaga przypomnieć sobie tak wiele! Jego nagła sentymentalność i uśmiech ją wzruszyły,\nPrzysięgła sobie cierpliwie znosić jego chorobę. – Każdy zawód wiąże się z pewnym ryzykiem. A śpiewanie kryształu... – ciągnął dalej.\n– To zależy, co uważasz za ryzyko – odparła łagodnie Killashandra. Cieszyła się, że może zabrać ze sobą zwiewne jaskrawe szmatki. Żadne ryzyko nie wydawało się zbyt wielkie w zestawieniu z życiem na takim poziomie. I do tego Cech liczył jedynie cztery tysiące czterysta dwadzieścia pięć osób. Szybko zajdzie na szczyt.\n– Czy naprawdę masz pojęcie, czego się wyrzekasz, Killashandro? – w jego glosie pobrzmiewała świadomość winy.\nSpojrzała na jego pomarszczoną, starzejącą się twarz i poczuła ukłucie prawdziwej niechęci. Po takich atakach każdy wyglądałby okropnie. Filozoficzny nastrój Carrika nie przypadł jej specjalnie do gustu i miała nadzieję, że nie będzie tak ględził przez całą drogę na Ballybran. Czy o to mu właśnie chodziło? Że człowiek na wakacjach to częstokroć zupełnie inna osoba niż podczas codziennej rutyny?\n– A czego mogę oczekiwać po Fuerte? – spytała, wzruszając ramionami. Po przybyciu na Ballybran nie musi w końcu wiązać się na stałe z Carrikiem. – Wolę raczej zaryzykować, nieważne, jak wysoka byłaby stawka, niż gnić tu bez końca.\nMusnął kciukiem wnętrze jej dłoni i po raz pierwszy ta pieszczota nie wzbudziła u niej nagłego dreszczu. Jego stan nie zapowiadał jednak pójścia do łóżka i ów gest był bez znaczenia.\n– Widziałaś jedynie jasną stronę śpiewania kryształu.\n– Już mi mówiłeś o niebezpieczeństwie i spełniłeś wymogi prawa. Teraz decyzja należy do mnie.\nMocno ścisnął jej rękę, a w oczach zabłysła mu radość, stanowiąca dużo lepsze wsparcie niż jakiekolwiek banalne słowa.\n– W dodatku to jeden z najmniejszych Cechów galaktyki – uwolniła dłoń i włożyła resztę rzeczy do torby podróżnej. – To mi odpowiada.\nUniósł brwi, obdarzając ją sardonicznym uśmieszkiem, bardziej odpowiednim dla poprzedniego wcielenia.\n– Anonimowy tłum, to nie dla ciebie.\n– Właśnie. Nigdzie nie będę druga. – Lepszy martwy bohater niźli żywy tchórz? – nabijał się z niej.\n– Jeśli tak chcesz to rozumieć. Trzymaj. To wszystkie nasz ubrania. Lepiej śmigajmy do portu. Muszę jeszcze sprawdzić przepisy planetarne, skoro opuszczam układ, Kto wie, może nawet przysługuje mi jakiś kredyt? Usiadła za sterem ślizgacza, a Carrik z zadowoleniem zdrzemnął się w sąsiednim fotelu. Być może ten odpoczynek dobrze mu zrobił albo starał się dbać o to, jak widzą go inni, wszystko jedno.\nForum KGB » Literatura » Kącik wydawniczy » Czytelnia » Czytelnia: McCaffrey Anne "Pieśń kryształu"


Najnowszy koncept CCC w Starym Browarze już otwarty – WIELKOPOLSKA\nAktualności Biznes Moda News Poznań Stary Browar Styl Wielkopolska\nNajnowszy koncept CCC w Starym Browarze już otwarty\nPaździernik 30, 2018 admin 0 Comments biznes, CCC, Miasto Poznań, moda, Poznań, Stary Browar, styl, Wielkopolska\nW piątek 26 października oficjalnie otwarty został salon CCC. Najbardziej rozpoznawalna na polskim rynku marek obuwniczych, ponownie dołączyła do grona najemców Starego Browaru.\nZ okazji otwarcia do 4 listopada klienci mogą tu zrobić zakupy ze zniżką 20%.\nSalon zajął lokal o powierzchni ponad 1080 m2 w Atrium +1. Najnowszy koncept marki to przede wszystkim jasne i przestronne wnętrza oraz liczne ekspozytory, które pozwalają na oglądanie asortymentu na poziomie wzroku, pozwalające na błyskawiczny dostęp do poszukiwanego rozmiaru.\n„Cieszymy się, że po kilkuletniej j przerwie CCC wraca do nas z imponującym salonem. Cenimy rozwój tej marki, z zaangażowaniem i konsekwencją budującej nowoczesną sprzedaż wielokanałową. Mają świetne kanały sprzedaży internetowej i jednocześnie spójny user experience w sklepach, wykorzystujących nowoczesne technologie i nie zapominając przy tym, do kogo kierują swoją ofertę. Doceniamy profesjonalne działania marketingowe CCC. Chcemy integrować pod naszym dachem dynamiczne i stabilne firmy .” – mówi Renata Gralec, dyrektor centrum Stary Browar.\nFirma CCC znalazła się na 4 miejscu w rankingu TOP10 największych prywatnych firm w Polsce według magazynu Forbes. Jako jeden z największych producentów i dystrybutorów obuwia w Europie, firma posiada własną fabrykę butów skórzanych w Polkowicach, gdzie rocznie produkowanych jest blisko 4 mln par. Marka kieruje się trendem „fast fashion” i niezwykle elastycznie dopasowuje się do poziomu zamożności klientów. W swojej ofercie, CCC ma zarówno obuwie damskie, męskie i dziecięce, torebki i plecaki, a także akcesoria do butów. Największą popularnością cieszy się ich sztandarowa marka Lasocki, oferująca obuwie i galanterię skórzaną.\nZ okazji otwarcia do 4 listopada klienci mogą zrobić zakupy ze zniżką 20% (rabat nie dotyczy asortymentu przecenionego i nie łączy się z innymi promocjami).\n← Nieletni na „gigancie” w kradzionym samochodzie – zatrzymani dzięki dzielnicowemu\nGroźne dachowanie samochodu osobowego. Poszkodowany kierowca trafił do szpitala →


CD Mirandés - Logrones transmisja live stream online w Internecie i na żywo w tv\nCD Mirandés – Logrones na żywo – gdzie oglądać live stream online za darmo?\nOglądaj transmisję meczu CD Mirandés – Logrones na żywo i za darmo w Internecie na kanale live stream online. Spotkanie w rozgrywkach Segunda Division rozpocznie się 11 Kwietnia 2021 roku o godzinie 18:15.\nPoprzedniRCD Mallorca – Lugo na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nNastępnyVenezia – Cosenza na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nMl.Boleslaw – Teplice na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie


Katowice Korczaka – inwestycja w rynkowym filarze rządowego programu mieszkaniowego – 523 mieszkania i ponad 540 mkw. powierzchni usługowo handlowej\n523 nowe mieszkania\n542 mkw. pow. usługowej\nBez kredytu i wkładu własnego\nPFR Nieruchomości S.A. odpowiada za filar rynkowy rządowego programu mieszkaniowego. Nasze budowy nie są dotowane (dotacje otrzymuje np. budownictwo komunalne czy obecne TBS-y). Środki Funduszu Sektora Mieszkań dla Rozwoju, zainwestowane w budowę mieszkań, w ciągu ok. 30 lat zwracamy z czynszów najmu.\n523 mieszkania i 542 m2 powierzchni usługowej\nPrzy ul. Korczaka w Katowicach, niedaleko secesyjnej wieży wodnej, powstanie 26 budynków o wysokości od 4 do 5 kondygnacji. Łącznie zaplanowano w nich 523 mieszkania oraz ok. 542 m2 powierzchni usługowo-handlowej. Mieszkańcy będą mogli korzystać z garaży podziemnych (118 stanowisk) oraz naziemnych (416 stanowisk), a także z wózkowni, przestrzeni rekreacyjnych, terenów zielonych i dwóch placów zabaw. Autorem projektu architektonicznego jest prestiżowa pracownia Kuryłowicz & Associates.\nprzestronne ogródki: od 20 do ponad 102 m2\nbalkony we wszystkich mieszkaniach poziomów: 1-4\nprzestronne salony – nawet do 36 m2\nłazienki nawet do 5,6 m2\nNajemcy będą mogli wybierać wśród lokali od 29 do niemal 90-metrowych. Inwestycja zostanie objęta dopłatami do czynszu w ramach programu „Mieszkanie na Start”. Wysokość dopłat zależy od indywidualnej sytuacji najemcy; obecnie nasi lokatorzy pobierają od 100 do 800 zł / m-c.\n4 pokoje: 70,14 – 82,62 m2\nNabór najemców rozpoczyna się zazwyczaj na ok. 6 miesięcy przed zakończeniem budowy. Składa z dwóch etapów: weryfikacji pod kątem kryteriów społecznych (ten etap przeprowadzi samorząd) oraz weryfikacji pod kątem zdolności czynszowej (ten etap przeprowadzi inwestor). Zasady naboru i najmu>>\nZ końcem czerwca zakończy się modernizacja pobliskiego Parku Tysiąclecia. Rewitalizację przejdzie staw, powstaną dwie ścieżki edukacyjne. Zadbano również o oświetlenie,…


Urodziny Jacka Kaczmarskiego - Historia - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 22.03.2012 07:00\nGdyby żył, 22 marca obchodziłby 55. urodziny - Jacek Kaczmarski, wybitny pieśniarz, poeta i kompozytor, autor pieśni "Mury", "Obława" i "Nasza klasa".\nJacek KaczmarskiFoto: wikipedia\nIAR, pd, gs\nZobacz więcej na temat: Jacek Kaczmarski Europa nasza klasa POLSKA Solidarność\nOstatnia aktualizacja: 13.12.2011 16:42\nIronicznie, boleśnie i czasami bardzo gorzko opowiadał o niełatwej historii Polski. Dziś jego ballady przypominają czas stanu wojennego.\n03'22 Lekcja historii Jacka Kaczmarskiego\nWłaśnie ukazała się książka "Lekcja historii Jacka Kaczmarskiego", do której dołączona jest płyta z jego piosenkami.\n– Jacka stan wojenny zastał w Paryżu – opowiada Krzysztof Nowak, inicjator tej publikacji. Mówi też, że bard uczestniczył w protestach pod ambasada polską i pomnikiem Mickiewicza, a potem zaangażował się w pomoc "Solidarności".\n– Grał mnóstwo koncertów, z których dochód przeznaczony był na fundusz wsparcia opozycji – opowiada Nowak. Od 1984 roku prowadził w Radiu Wolna Europa własny program "Kwadrans Jacka Kaczmarskiego". Pisał też komentarze polityczne, prowadził audycję "Fakty, wydarzenia, opinie". W tym samym czasie wydawane nielegalnie kasety z utworami Kaczmarskiego krążyły po całej Polsce.\nStan wojenny rozdzielił Kaczmarskiego z żoną, która została w Polsce. Udało się ją ściągnąć do Paryzą dopiero po dłuższym czasie. – Bardzo powoli docierało do niego, że jest emigrantem. Na pozostanie poza Polską namawiał go m.in. Seweryn Blumsztajn, tłumacząc, że dzięki temu będzie mógł pisać i śpiewać – opowiada Nowak. Podkreśla, że nawet po zniesieniu stanu wojennego Jackowi Kaczmarskiemu groziło więzienie.\nZ okazji 30. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego Polskie Radio uruchomiło specjalny serwis tematyczny. Zapraszamy na stronę stanwojenny.polskieradio.pl\nZobacz więcej na temat: Jacek Kaczmarski stan wojenny Rozmowy Jedynki POLSKA historia Polski Europa Paryż


Perska kobiecość - Laila Shukri (eBook) - Księgarnia Medyczna PZWL\nPerska kobiecość (eBook)\nCzy miłość to uczucie, które ocala czy gubi? Znana z "Perskiej zmysłowości" Joanna, po nagłym wyjeździe z Bali, gdzie spotkała miłość swojego życia, nie przestaje myśleć o ukochanym Richardzie. Chociaż nie ma z nim żadnego kontaktu, nie potrafi go wymazać ze swojego serca. Czyż można bowiem zapomnieć o prawdziwej miłości? Za namową przyjaciółki, Angeliki, leci razem z nią i ze swoją córką, Sarą, do Szanghaju. Nieoczekiwana rozmowa z najdroższym mężczyzną skłania ją do podróży na Bali i ponownego z nim spotkania. Czy tym razem kochankowie połączą się już na zawsze? Towarzysząca jej na rajskiej wyspie Sara, niepomna wcześniejszych dramatycznych przeżyć, zaczyna pałać gorącym uczuciem do przystojnego i czarującego Balijczyka, Wayana. Czy w jego ramionach wyleczy swoje rany i odnajdzie prawdziwe szczęście? I czy w miłości można się zatracić? Laila Shukri ponownie zabiera czytelnika w pełen wzruszeń świat płomiennych miłości i namiętności. Laila Shukri - ukrywająca się pod pseudonimem pisarka jest znawczynią Bliskiego Wschodu, Polką mieszkającą w krajach arabskich i podróżującą po całym świecie. Obecnie przebywa w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, ale już planuje kolejną podróż. Niezależnie od tego, czy zatrzyma się na dłużej w pustynnej oazie czy w ociekającym luksusem hotelu, udaje jej się dotrzeć do najgłębszych sekretów świata arabskiego. Po całym dniu uwielbia zasiąść na tarasie i napić się campari. Debiutowała w 2014 roku, od tego czasu każda z jej ksiażek podbija listy bestsellerów. Czy miłość to uczucie, które ocala czy gubi? Znana z "Perskiej zmysłowości" Joanna, po nagłym wyjeździe z Bali, gdzie spotkała miłość swojego życia, nie przestaje myśleć o ukochanym Richardzie. Chociaż nie ma z nim żadnego kontaktu, nie potrafi go wymazać ze swojego serca. Czyż można bowiem zapomnieć o prawdziwej miłości? Za namową przyjaciółki, Angeliki, leci razem z nią i ze swoją córką, Sarą, do Szanghaju. Nieoczekiwana rozmowa z najdroższym mężczyzną skłania ją do podróży na Bali i ponownego z nim spotkania. Czy tym razem kochankowie połączą się już na zawsze? Towarzysząca jej na rajskiej wyspie Sara, niepomna wcześniejszych dramatycznych przeżyć, zaczyna pałać gorącym uczuciem do przystojnego i czarującego Balijczyka, Wayana. Czy w jego ramionach wyleczy swoje rany i odnajdzie prawdziwe szczęście? I czy w miłości można się zatracić? Laila Shukri ponownie zabiera czytelnika w pełen wzruszeń świat płomiennych miłości i namiętności. Laila Shukri - ukrywająca się pod pseudonimem pisarka jest znawczynią Bliskiego Wschodu, Polką mieszkającą w krajach arabskich i podróżującą po całym świecie. Obecnie przebywa w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, ale już planuje kolejną podróż. Niezależnie od tego, czy zatrzyma się na dłużej w pustynnej oazie czy w ociekającym luksusem hotelu, udaje jej się dotrzeć do najgłębszych sekretów świata arabskiego. Po całym dniu uwielbia zasiąść na tarasie i napić się campari. Debiutowała w 2014 roku, od tego czasu każda z jej ksiażek podbija listy bestsellerów.


Kosmiczna ulewa. Przygotuj się na deszcz meteorów\nWiadomości24 » Cywilizacja » Nauka » Kosmiczna ulewa. Przygotuj się na deszcz meteorów\nMiejscowość: Legionowo Kraj: Polska\nO mnie: Umysł ścisły o różnorakich zainteresowaniach\nArtykuły (16) Galerie (0) Średnia ocen: (3.35)\nCiemna strona wszechświata mniej tajemnicza\nOficjalne otwarcie radioteleskopu ALMA\nOdkryto najbliższą planetę pozasłoneczną\nData dodania: 2012-08-10 15:35\nCzy gdy widzicie spadającą gwiazdę wymyślacie życzenia? Jeśli tak, to w ten weekend czyli 11-12 sierpnia przygotujcie długą listę, bo czeka nas, co najmniej kosmiczna mżawka, a może i deszcz meteorów.\nTak naprawdę z gwiazdami to zjawisko nie ma nic wspólnego. To nie one spadają tylko kamienie znajdujące się w przestrzeni międzyplanetarnej, ale nie obawiajmy się, że spowodują jakieś uszkodzenia, są na tyle małe, że nim dolecą do Ziemi spłoną w atmosferze. Materia która będzie nas zasypywać pochodzi z komety Swift-Tuttle, a dokładniej z jej warkocza i przecięła orbitę naszej planety, pozostawiając po sobie cząstki wielkości żwiru lub małych kamieni, dzięki czemu możemy co roku podziwiać to zjawisko.\nNazwa Perseidy wzięła się stąd, że w gwiazdozbiorze Perseusza znajduje się radiant, czyli pozorne miejsce skąd wylatują meteory. Kamienie wpadają równoległe, ale przez perspektywę widzimy je wylatujące z jednego punktu tak jak widzimy drogę której równoległe krawężniki łączą się w punkt w dalekiej odległości. Na obserwacje należy wybrać miejsce z dala od świateł ulicznych, by dostrzec najsłabsze obiekty. Możemy się spodziewać około 60 zjawisk na godzinę. Księżyc w kilka dni przed nowiem sprawi, że obejrzymy nawet słabiutkie meteory.\nDroga Mleczna może być o połowę większa niż dotąd szacowano. Galaktyka ma falisty profil?\nNowoczesne planetarium w Hradec Kralove\nNaukowcy badają komety pozasłoneczne. Odkrywają mechanizmy sprzed 4,5 mld lat\nNaukowcy z UW odkryli planetę posiadającą dwa słońca\nTagi: nocne niebo astronomia Perseidy noc meteorytów deszcz meteorytów 11 sierpnia deszcz meteorytów 12 sierpnia meteory deszcz meteorów deszcz meteorytów Deszcz meteorytów 2012


Brama piekiełBrama piekieł\nBrama piekieł J.R. Finch Seria: „Thriller/Sensacja/Kryminał” Wydawca: HarperCollins Polska MOBI + EPUB\nMroczna toń A.J. Banner Seria: „Thriller/Sensacja/Kryminał” Wydawca: HarperCollins Polska MOBI + EPUB\nŚmierć na żywoŚmierć na żywo\nŚmierć na żywo Marshall Karp Seria: „Thriller/Sensacja/Kryminał” Wydawca: HarperCollins Polska MOBI + EPUB\nMieszkańców niewielkiego amerykańskiego miasteczka paraliżuje strach o ich dzieci. Prawie wszyscy ulegli manii prześladowczej. Sypią się kłamstwa i pomówienia. Tylko Rose zachowała zdrowy rozsądek. Zadaje jednak zbyt dużo pytań. Dla tego niektórzy uważają, że należy jej się pozbyć…\nLaleczki Anna Snoekstra Seria: „Thriller/Sensacja/Kryminał” Wydawca: HarperCollins Polska MOBI + EPUB (w wersji papierowej 336 stron)


Koło haftu krzyżykowego w szkole! - Przystanek Kłodzko\nKiedy zacząć naukę haftu?\nUważam, że miłość do haftu krzyżykowego (jak i do każdego hobby), należy zaszczepiać w dzieciach jak najwcześniej 🙂 Sama zostałam nauczona tej sztuki przez kuzynkę na wakacjach pomiędzy piątą a szóstą klasą szkoły podstawowej (ach… jak wiele lat minęło od tamtych wakacji…) i jest to bardzo dobry czas na takie działania 🙂\nKoło haftu krzyżykowego w szkole\nDzieci lubią się uczyć nowych rzeczy, a także spędzać czas w szkole w sposób nietypowy, uznałam więc, że koło haftu krzyżykowego będzie wspaniałym pomysłem 🙂 Mam jednocześnie świadomość, że to raczej hobby dość niszowe… nie dodam, że polecane wyłącznie płci pięknej, ponieważ kila lat temu najaktywniejszym uczestnikiem owego koła był właśnie chłopiec! Jest już dorosły, co więcej – został księdzem 🙂 – mam jednak nadzieję, że nadal miło wspomina nasze wspólne szkolne haftowanie – jeszcze w dawnym Gimnazjum nr 2 w Kłodzku przy ulicy Wyspiańskiego.\nKolejne próby nauki…\nKilka lat temu spróbowałam zaszczepić tę dziedzinę rękodzieła w Miejskim Zespole Szkół przy ulicy Sienkiewicza. Uczestniczkami koła były wtedy uczennice klas piątych – w sumie około 15 dziewcząt. Spotkania odbywały się co tydzień, w poniedziałki i wtorki w mniejszych grupach (uzależnione było to oczywiście od planu lekcji). Dziewczynki haftowały chętnie, dawało im to wielką satysfakcję, mimo że prace są zwykle dość czasochłonne – nawet te najmniejsze. Jestem z nich jednak bardzo dumna!\nOto kilka tegorocznych prac dziewcząt z Miejskiego Zespołu Szkół w Kłodzku:\n…zamiast koła haftu krzyżykowego prowadzę w szkole zajęcia artystyczne, skupiające dzieci od klas I-III aż do gimnazjum. Zajmujemy się przede wszystkim scrapbookingiem, pracami plastycznymi, ale haft krzyżykowy też się na zajęciach pojawia 🙂\nKategorie HAFT KRZYŻYKOWY, KREATYWNIE Tagi hafty, nauka, szkoła 6 komentarzy Zobacz wpisy\n6 komentarzy do wpisu „Koło haftu krzyżykowego w szkole!”\nŚwietna inicjatywa. Ja również wcześnie wzięłam się za krzyżykowanie i wracam do nich i wracać będę. To jest nauka i potencjał na całe życie! Mama, Babcie i Ciocie pokazały mi szycie, krzyżyki, szydełko i druty. Nie wszystkie techniki równie mocno pokochałam (do drutów na przykład jak dotychczas się nie przekonałam), ale mogłam wszystkiego popróbować i miał mnie kto tym wszystkim pozytywnie zarażać!\n18 września 2017 o 15:47\nMam nadzieję, że jeszcze wrócę do intensywnego wyszywania, bo bardzo za tym tęsknię, ale na razie całą moją energię pochłaniają pudełeczka 🙂\n7 września 2017 o 08:21\nMyślę, że w dzisiejszych czasach, kiedy komputery, tablety i smartfony zawładnęły dziećmi i młodzieżą, nauka “babcinego fachu” będzie dla nich interesującą alternatywą do spędzenia czasu.\nAniu jesteś W I E L K A !!!!!!!


Zalety łóżka z drewna – weyden.com.pl\nDrewno od wieków jest cenionym materiałem, wykorzystywanym przez człowieka nie tylko do produkcji narzędzi czy przedmiotów codziennego użytku. Drewno przez długo czas stanowiło główny budulec domostw, zapewniało ciepło, było tworzywem miękkim i odpowiednim do obróbki. Współcześnie rola drewna to przede wszystkim wykorzystanie go w budownictwie, stolarstwie oraz dekoratorstwie.\nŁóżka drewniane są obecnie jednym z najchętniej kupowanych. Dlaczego? Przede wszystkim z powodu trwałości tego materiału. Odpowiednio zabezpieczone drewno jest odporne na działanie wilgoci, wnikanie brudu, zarysowania, uszkodzenia mechaniczne czy ścieranie. Zanim jednak stolarz zabierze się do tworzenia mebli drewno musi przejść odpowiednią obróbkę. Początkowo konieczne jest wybranie drewna pozbawionego skaz oraz ubytków. Kolejnym krokiem jest odpowiednie dosuszenie drewna – proces ten trwa od kilku dni do kilku tygodni. Dopiero po tym etapie możliwa jest obróbka drewna.\nProducenci dbają o to, aby drewno było odpowiednio zabezpieczone przed zniszczeniami. W tym celu stosują przede wszystkim lakiery oraz bejce. W przypadku bejc możliwa jest również zmiana naturalnego koloru drewna. Lakiery pozwalają na skuteczne zamknięcie dostępu do wnętrza tworzywa. Dzięki temu drewno nie ciemnienie i na dłużej zachowuje piękny wygląd.\nOlder Entry Kuchnia i jadalnia w jednym!\nNewer Entry Wróżenie z daty urodzenia\nZ jakiego powodu tak mało osób decyduje...\nOryginalny przedpokój – jak poradzić...\nLip 8,2016 0\nSpokojny sen każdej nocy\nJak zadaszyć taras, aby chronił nas przed...\nGru 27,2018 0\nDziałki nad morzem- czy to się opłaca?\nUrządzamy przyjęcie na świeżym powietrzu\nKonstrukcje warte uwagi