Morsmordre :: Mieszkania :: Pozostałe miejsca :: Gloucestershire, okolice Cranham\nSypialnia [odnośnik] 15.07.20 16:22\nKolorystycznie najchłodniejsze i najbardziej minimalistyczne pomieszczenie w całym domu, mówiące tak naprawdę wszystko o właścicielu. Sypialnia mieści się na piętrze, zajmując całą powierzchnię poddasza. Mała ilość światła jaka dociera do wnętrza dodaje mu ponurości, co nie przeszkadza w żaden sposób. Duże łóżko i jedna szafka nocna z lampką, dłuższy czas stanowiły całość wyposażenia, ale z biegiem tygodni pojawiły się inne meble i wiele przedmiotów zdradzających, że ktoś zajmuje to pomieszczenie.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 21.08.20 1:20\nJasne pantofelki przystanęły na niewielkiej dróżce, prowadzącej do mieszkania listownego przyjaciela. Nie była pewna, czy podobną zażyłość uda im się utrzymać w rzeczywistym świecie, o wiele bardziej skomplikowaną, niż płótno pożółkłych, regularnie wymienianych listów. Nie szkodziło jednak spróbować, czyż nie? Ostatnie tygodnie zdawały się powoli dodawać pannie Burroughs niewielkiej odrobiny odwagi, jaka potrzebna była w tych czasach by nie utopić się w bagnie, rozlewającym się po czarodziejskim świecie.\nCzemu tu właściwie przyszła? Nie byłaby w stanie odpowiedzieć na to pytanie, niezależnie od tego, jak długo by się nad nim zastanawiała. Coś zwyczajnie mówiło jej, by pojawić się późnym porankiem w domu mężczyzny, poszukując czegoś, czego nie potrafiła nazwać. Szaroniebieskie spojrzenie uważnie wodziło po otoczeniu, z zaciekawieniem przyglądając się okolicy która wydawała jej się... mroczna. Niepokojąca. I mimo iż jej dom również stał w oddaleniu od innych siedzib, aura tego miejsca zdawała jej się rażąco inna.\nByła cztery, może pięć kroków od niewielkich schodków prowadzących do mieszkania, gdy zza jej pleców rozległo się ciche powarkiwanie. Na Merlina, tylko nie to! Najgorsze myśli oraz scenariusze przemknęły jej przez głowę. Niczego nie bała się tak, jak wilków. Przerażające, najeżone zębiskami oraz ostrymi pazurami potwory nawiedzały ją w koszmarach, odkąd tylko była w stanie sięgnąć pamięcią co nasiliło się po jej majowym spotkaniu z przerażającą wilkołaczą kreaturą jaka stanęła na jej drodze podczas spaceru z Sheridanem. Fala paniki zalała wątłe ciałko dziewczęcia, a okrutne macki strachu owinęły się wokół jej umysłu. Co powinna zrobić? Uciekać? Spróbować go powstrzymać swoimi, pozostawiającymi wiele do życzenia, zdolnościami? Ostrożnie, bardzo powoli odwróciła się, a zaszklone od napływających łez oczy napotkały mrożący krew w jej żyłach widok.\n- Cillian! - Pisnęła głosem pełnym przerażenia, mając nadzieję, że mężczyzna nie śpi i ruszy jej na pomoc. Przez chwilę nasłuchiwała jakiegoś dźwięku dochodzącego z domu, będącego zapowiedzią nadchodzącego ratunku, lecz nic po za warczeniem nie dotarło do jej uszu. Niedobrze, bardzo niedobrze! Bystry umysł alchemiczki uważnie przeszukiwał wszelkie szufladki w poszukiwaniu jakiegoś rozwiązania. Co mówił Dudley w takiej sytuacji? Uciekaj? Paskudne wilczysko wykonało kolejny krok w jej kierunku. Frances siłą zmusiła mięśnie do pracy, wpierw powoli wspięła się po drewnianych schodkach, by, czując że zbliża się do drzwi ruszyć biegiem do środka. W tym samym momencie wilk postanowił ruszyć za nią. - Cillian! - Pisnęła po raz kolejny, gdy tylko przekroczyła próg jego domu. Niewiele myśląc ruszyła schodami, z dziwną nadzieją, że ta przeszkoda spowolni krwiożercze zwierzę.\nSłyszała skrobanie pazurów na drewnianej podłodze, które podsycało panikę, jaka zagościła w jej umyśle. Drzwi, jakie pojawiły się przed jej oczami zdawały się być wybawieniem, bez większego zastanowienia wbiegła do pomieszczenia i zatrzasnęła drewnianą przeszkodę, zdawać by się mogło, że ledwie centymetry przed spotkaniem z paskudnymi zębiskami.\nZ przyspieszonym oddechem, łzami napływającymi do oczu zrobiła kilka kroków w tył, nie spuszczając spojrzenia z drzwi. Panika sprawiła, że nawet nie rozejrzała się, gdzie przyszło jej wylądować. Nie zauważyła również niewielkiego przedmiotu niewiadomej nazwy o który zwyczajnie się potknęła. Kolejny pisk wydobył się z jej gardła, a panna Burroughs runęła na łóżko oraz znajdującego się w nim czarodzieja.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 30.08.20 0:13\nOstatnie dni prawie zatarły się w jedno, gdy całkowicie poświęcił się pracy i znów zapomniał, że sen był dość potrzebny w życiu. Nie był to pierwszy raz, kiedy dzielił czas między odławianie zwierząt na zlecenie, załatwianie pobocznych interesów i dalsze sprawdzanie co mógł mu zaoferować Londyn oraz sama Anglia. Żmudne zajęcia, sprawiały, że doba wydawała się zdecydowanie za krótka, dlatego wracając w końcu do domu, czuł się wyrzuty z sił. Średnio kontaktował, kiedy zatrzasnął za sobą drzwi i wspiął się po schodach do sypialni. Na wpół przytomnie zrzucił ubrania, porzucając je niedbale na podłodze, by zaraz przywitać się z kołdrą oraz poduszką. Nie potrzebował więcej do szczęścia, więc rzucił jedynie krótkie spojrzenie na zegarek, aby zakodować, że właśnie dochodziła szósta rano. To był najlepszy moment, aby pójść spać i zregenerować siły po ostatnich dniach. Nie miał żadnych obowiązków, które mogły go od tego odwieść i nie spodziewał się gości. Ogół zmęczenia wpłynął dość mocno na fakt, że nie usłyszał zamieszania przed domem ani nie zarejestrował chwili, gdy intruz, a raczej dwójka wpakowała się do środka. Nie miewał gości, nikt o zdrowych zmysłach nie chciał tutaj przychodzić, a już na pewno nie w ten sposób i bez zapowiedzi. Dopiero hałas na schodach sprawił, że skrzywił się, nadal pół śpiąc i przykrył nieco mocniej, ignorując narastające dźwięki. Niestety niedługo później poczuł jak coś lub ktoś upada na łóżko i w sumie na niego. Wiedziony wyrobionym latami odruchem, sięgnął po różdżkę leżącą na stoliku i w tym samym momencie usiadł, aby zlokalizować niechcianego gościa, nim potraktuje go zaklęciem. Szczęśliwie dla Frances zdążył się w porę opanować, a inkantacja nie wybrzmiała, zamierając w gardle.\nSpoglądał z zaskoczeniem na dziewczynę, czując, jak adrenalina skutecznie odgoniła senność i wprowadziła organizm na wyższe obroty. Był skupiony, myślał jasno, nawet jeśli mogło to potrwać krótko.\n- Frances – mruknął, by zwrócić jej uwagę, gdy wpatrywała się w drzwi i wbijała mu łokieć w brzuch. Zerknął w tamtym kierunku, słysząc warczenie. Charakterystyczny warkot podpowiadał, co znajdowało się po drugiej stronie, a słowa, jakie zaraz zdały się rozbrzmieć w powietrzu i być zrozumiałe jedynie dla niego, potwierdzały przypuszczenia. Tak nie komunikowały się psy, a więc coś zdecydowanie dzikiego.- Zwykle, gdy jakaś panna ląduje w moim łóżku, ma na sobie zdecydowanie mniej ubrań… więc jeśli chcesz tu zostać, dostosuj się albo chociaż zejdź ze mnie – dodał, zwracając jej uwagę na pozycję, w której się znalazła. Po chwili odchylił się z powrotem do tyłu, by na moment jeszcze poczuć pod głową poduszkę i zerknąć na zegarek.\nTrzy godziny. Czysto teoretycznie i mocno naciąganie powinno mu wystarczyć, jednak w praktyce był pewien, że nie będzie tak pięknie. Za jakiś czas najpewniej senność położy go w jakimś niewygodnym miejscu, zmuszając do krótkiej drzemki, po której obudzi się połamany, klnąc na wszystko.\nSłysząc narastający warkot, westchnął cicho. Usiadł ponownie, by zaraz zsunąć z siebie cienką kołdrę i wstać. Nie obchodziło go, że nie ma na sobie nic, dziewczyna wpakowała mu się do sypialni, wiec powinna już wiedzieć, z czym to się wiąże. Pozbierał z ziemi ubrania, lecz wciągnął na siebie jedynie spodnie.\n- Co mu zrobiłaś, że jest tak wściekły? – spytał, dopinając pasek, aby spodnie nie zsuwały się z wąskich bioder. Spojrzał na nią z uwagą, po raz pierwszy od jej wtargnięcia.- I dlaczego wpuściłaś go do środka? To nie pies, który potrafi zachowywać się w budynku.- musiała mu wybaczyć nieco suchy ton i opryskliwość od pierwszych słów.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 30.08.20 1:44\nNie zauważyła jak Cillian sięga po drewno swojej różdżki zbyt przerażona potworną bestią czającą się za drzwiami oraz powtórnym spotkaniem z czymś, czego bała się najbardziej. Miała szczerą nadzieję, że wilk na jakiego natknęła się na trzęsawisku będzie ostatnim, jakiego kiedykolwiek ujrzy… Los jednak zdawał się chcieć inaczej.\nDopiero jej imię wypowiedziane znajomym, przyjaznym głosem wyrwało ją z dziwnego transu. Szaroniebieskie, przerażone tęczówki zachodzące łzami spojrzały w kierunku Cilliana… Na którym leżała. W pierwszej chwili była pewna, że wylądowała na pościeli, dopiero teraz uświadamiając sobie, że znajduje się nie gdzie indziej, a na znanym jej czarodzieju. Policzki dziewczęcia zarumieniły się lekko, nim jednak zdążyła zareagować, kolejne słowa opuściły jego usta.\n- Nie podoba Ci się moja sukienka? - Spytała z wyraźnym rozczarowaniem w głosie. Strach pulsujący w jej żyłach odrobinę zakłócał zdolność logicznego myślenia. Od jakiegoś czasu, panna Burroughs próbowała nowych krojów, odrobinę bardziej kobiecych niż dziewczęcych, czując wewnętrzną potrzebę niewielkiej zmiany wizerunku. Dopiero po chwili dotarł do niej właściwy sens jego słów, co sprawiło, że jasne policzki przybrały barwę głębokiej czerwieni.\n- Nie jestem byle jaką, zwykłą panną, Cill. Ta zasada mnie więc nie zobowiązuje. - Odpowiedziała z odrobinę udawaną pewnością siebie, co z pewnością nie współgrało z rumieńcami oraz zawstydzeniem, jakie pojawiły się na jej buzi oraz drżącym z przerażenia głosem. Bała się bestii czyhającej za drzwiami, a przerażone spojrzenie mimowolnie co jakiś czas kierowało się na drzwi, dzielące ich od podłego spotkania.\nPospiesznie przesunęła się odrobinę, ułożyła rękę na materacu by podnieść się z łóżka. Jej spojrzenie na chwilę powędrowało w kierunku jej dłoni, by z przerażeniem zauważyła, że nie spoczywa ona na materacu a biodrze Macnaira, zdecydowanie za nisko, by uznać to za coś przyzwoitego. Panna Burroughs, jakby coś ją sparzyło odsunęła się szybko w bok, na drugą część łóżka. Policzki zapiekły nieprzyjemnie zawstydzeniem nabierając jeszcze intensywniejszego odcienia. Na Merlina, dzisiejszy dzień zdawał się być przeklęty. A przecież tylko udała się na spacer w poszukiwaniu czegoś, czego nie potrafiła nazwać!\nI już, już miała zacząć go przepraszać, gdy ten postanowił wstać z łóżka… I ukazać się jej w całej swojej krasie, dokładnie tak, jak sam Merlin go stworzył. Usta dziewczęcia otwarły się lekko, a rozszerzone szokiem źrenice przez chwilę nie potrafiły uciec od tego, jakże osobliwego widoku. Nie miała doświadczenia w pewnych kwestiach, więc i pewne widoku były dla niej nowością, nie licząc paskudnego nieporozumienia z Bojczukiem.\n- Cillian! - Pisnęła, szybko unosząc dłonie aby zasłonić oczy przed widokiem rozebranego przyjaciela. - To… Tak… Ty… Ja… Ja… Och, tak nie można! - Rozpaczliwa wypowiedź będąca niezrozumiałą składnią, łamiącym się głosem wydobyła się z jej ust. Przerażenie, zawstydzenie oraz szok zdawały się powoli stawać mieszanką, której drobne ciało alchemiczki nie było w stanie znieść przez dłuższy czas.\nSłysząc kolejne pytania delikatnie rozsunęła palce jednej z dłoni by sprawdzić, czy mogła już odsłonić oczy. Dopiero gdy zauważyła spodnie okrywające jego intymne części odsunęła dłonie od twarzy.\n- Ja? Ja mu nic nie zrobiłam! Ta bestia rzuciła się na mnie pod Twoim domem, Cill! On… On mnie gonił. A ja się ich boję… I… Och, jak do tego doszło, nie wiem… - Nie sposób było stwierdzić, że wilki faktycznie napełniały Frances przerażeniem. Nadal siedząc na jego łóżku drżała, jej głos był niepewny a spojrzenie przepełnione mieszanką strachu oraz wstydu. I jedynie policzki panny Burroughs płonęły, jakby ktoś postanowił rozpalić na nich niewielkie ogniska.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 16.09.20 22:17\nObserwował ją, gdy wyglądała jakby zaraz miała się rozpłakać. Zachodził w głowę, czego ona się spodziewała? Weszła do lasu, poruszała się po terenach oddalonych od ludzi, więc logicznym było, że w okolicy mogą być dzikie zwierzęta. To tym bardziej nie tłumaczyło wszystkich jej decyzji w wyniku których trafiła tutaj, a za drzwiami pozostał wilk. Widząc na jej policzkach pojawiający się rumieniec, uniósł lekko brew. No proszę, teraz krępowała ją sytuacja… jednak nadal nie pomyślała, aby przestać wbijać mu łokieć w brzuch. Odczekał cierpliwie te parę sekund, zanim zrozumiała sytuację do końca.\n- Za skromna.- ocenił szczerze, zerkając na jej kreacje. Był mężczyzną, który nie odmawiał sobie podziwiana kobiecych atutów, dlatego sukienka, którą miała na sobie dziewczyna nie powalała go. Poza tym z tej pozycji, ciężko było dokładniej się przyjrzeć. Obojętnie podszedł do jej kolejnych słów, jedynie ze względu na delikatność panny Burroughs, darując sobie ostry komentarz.\n- Ta zasada obejmuje wszystkie panny, zwykłe czy niezwykłe.- wyprowadził ją z błędów, tym samym najpewniej niszcząc jej pewność siebie. Czując dłoń na biodrze, zerknął na nią ponownie, zaczynając nieco wątpić, czy Ona na pewno robi to przypadkiem. Coraz wyraźniejszy rumieniec na dziewczęcych policzkach, wykluczał jednak świadome działanie. Może, gdyby lubił ją trochę mniej albo gdyby nie wyglądała na tak kruchą fizycznie i psychicznie, podjąłby małą gierkę na jej emocjach oraz nerwach. Skoro tak krępowała ją bliskość, miałby niezłą pożywkę dla złośliwości, jaką nie raz zdradzał.\nObejrzał się na nią, zapinając spodnie, nie od razu pojmując skąd pisk.\n- Daj spokój, nigdy nie widziałaś nagiego mężczyzny? – spytał, nieco powątpiewając w to. Rozumiał, że była młoda, a jeśli dobrze pamiętał, niedawno dopiero przekroczyła dwudziesty pierwszy rok życia, ale do cholery, nie mogła być aż tak niewinna. W pewien sposób rozumiał, że mogła poczuć się skrępowana, gdy zrozumiała, że przewracając się spadła wprost na niego, ale teraz robiło się już dziwniej.\nWziął znów różdżkę z szafki nocnej, obstawiając, że bez kilku zaklęć nie obejdzie się. Wilk brzmiał na mocno rozjuszonego, więc próba przemówienia najpewniej spełźnie na niczym.\n- Musiałaś zrobić coś nieświadomie, ale to nie istotne.- mruknął, domyślając się, że nic więcej dziewczyna mu nie powie. Najwyraźniej strach zapanował nad nią na tyle, aby nie była wstanie odtworzyć tego, co zrobiła po kolei, a co już na początku musiało podjudzić wilka.- Następnym razem nie odwracaj się do jakichkolwiek drapieżników plecami, jedyne co osiągasz, to wzbudzasz chęć pościgu za ofiarą. Nie jesteś od nich szybsza, więc nie uciekniesz.- dodał, ale nie brzmiał już tak marudnie. Podszedł do drzwi, nasłuchując chwilę, a mając pewność, ze wilk musiał zbiec na dół. Wyszedł z sypialni, zamykając ją za sobą. Pozbycie się futrzaka z domu, zajęło mu więcej czasu niż przypuszczał i skończyło się rzuceniem kilku zaklęć, aby zwyczajnie go przegonić bez robienia krzywdy. W salonie znajdowały się już dwie wilcze skóry, trzeciej nie było potrzeba. Wrócił na górę, gdy tylko uporządkował bałagan, jaki zostawił po sobie wilk. Rzucone Chłoszczyść wystarczyło, by wszystko wyglądało tak jak wcześniej.\n- Po problemie.- poinformował dziewczynę, gdy tylko otworzył drzwi.- Chodź na dół, mam coś dla Ciebie. Miałem ci to podrzucić za parę dni, ale skoro już przyszłaś.- nie czekał na nią, wracając na parter. Wyciągnął z szuflady komody, niedużą paczuszkę, zabezpieczoną tak, aby zawartość nie ucierpiała.- Jakbyś zastanawiała się, czy twój dostawca sprawdza się w tej roli.- podał jej paczkę z ingrediencjami.- Póki co niewiele, ale niedługo powinienem mieć coś jeszcze.- wyjaśnił.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 18.09.20 16:22\nNie spodziewała się, że Macnair zamieszkuje w tak dzikiej okolicy. W poszukiwaniu towarzystwa i dobrej chęci zjedzenia wspólnego śniadania znalazła się w tej okolicy, nie pewne co dokładnie zastanie. Dalsze wydarzenia były połączeniem nieszczęśliwego zbiegu wydarzeń oraz zwykłego, prostego strachu jaki wykwitł w jej sercu. Nie powinien patrzeć na nią tak krytycznie, nawet jeśli w dość niezgrabny sposób wybudziła go ze snu oraz wpuściła do jego domu dziką bestię. Przypadki chodziły po czarodziejach, czyż nie?\nSzaroniebieskie tęczówki wywróciły się w geście niewielkiej pogardy, do jego oceny. Nie była portową dziwką lecz elegancką młodą kobietą. Nie polowała na mężczyzn dla złudnego poczucia wartości, coraz mocniej uświadamiając sobie swoją własną wartość. Oczekiwała szacunku oraz odpowiedniego traktowania, nie mając zamiaru łasić się do męskich nóg, by czuć się lepiej w swojej skórze. Podejrzewała jednak, że Macnair nie ma zbyt wiele doświadczenia z kobietami podobnymi jej.\nI kolejne słowa, jakie padły z jego ust nie przypadły jej do gustu. Poczuła się urażona, w ten nieprzyjemny sposób, w jaki mężczyzna może urazić kobietą. Posiadała bystry umysł oraz własną, skrupulatnie odkrywaną wartość, będąc kimś więcej niż dziewczynką do wykonywania męskich rozkazów.\n- To, że spotykasz się z pannami lekkich obyczajów o inteligencji brodawkolepa nie jest moim problemem, Cillianie. - Zaczęła, z wyraźną urazą w głosie uznając jego słowa za obrazę jej inteligencji oraz wartości. - Nie rozbieram się na rozkaz i to trochę żałosne, że musisz uciekać się do głupich zasad, aby pozbyć się z kobiety ubrań. - Dodała wzruszając ramionami. W tym wypadku nie miała najmniejszego zamiaru, aby się mu podporządkowywać. Nie była głupią gąską. Posiadała tytuł mistrzyni eliksirów oraz inteligencję, którą zawstydziłaby nie jednego mężczyznę, co dawało jej pewność, iż zasługuje co najmniej na odrobinę szacunku. Zapewne kilka tygodni temu nie wypowiedziałaby podobnych słów, w głowie jednak nadal wybrzmiewały jej słowa Wrońskiego odbudowujące jej samoocenę oraz sposób postrzegania samej siebie. W tym wszystkim jednak nie wyzbyła się nadal wrodzonej nieśmiałości, czerwieniącej jej policzki za każdym razem gdy doznawała nieznanej dotychczas bliskości… Bądź widoków, których nigdy wcześniej nie przyszło jej widzieć. Zwłaszcza, gdy te widoki zawierały postać nagiego przyjaciela.\n- Och, oczywiście, że nie! - Odparła, wzruszając bezradnie ramionami. O numerze jaki wywinął jej Bojczuk w jednej z pracowni alchemicznych szpitala nie chciała pamiętać, uparcie wypierając tamto tragiczne zdarzenie z pamięci, nie chcąc by to właśnie ten Zachrypnięty Bażant jawił się w jej wspomnieniach jako pierwszy mężczyzna, którego przyszło jej zobaczyć bez ubrań.\n- Nie znam się na paskudnych bestiach. - Wyznała na jego uwagi, starając się je zapamiętać. Odkąd sięgała pamięcią wilki wzbudzały w niej paraliżujące przerażenie, a ostatnimi czasy aż nazbyt często miała okazję, aby się z nimi spotykać.\nNie protestowała gdy wyszedł, nadal odczuwając reminiscencje urazy, jaką wywołały jego słowa. Czekała, spokojnie, siedząc nadal na miękkim materacu (w ramach cichego protestu) i poprawiając sukienkę. Nie chciała wiedzieć, co Macnair robi z podłym wilkiem. Gdy wrócił, szaroniebieskie tęczówki uważnie powiodły po jego sylwetce, wyszukując możliwych ran, wywołanych wilczymi zębiskami. I odetchnęła z ulgą, gdy nie zauważyła chociażby odrobiny czerwieni na jego skórze. Rzuszyła za nim, z zaciekawieniem wymalowanym na delikatnej twarzyczce.\nOstrożnie ujęła paczuszkę w dłonie, nie otworzyła jej jednak, nie chcąc przypadkiem uszkodzić ingrediencji.\n- Lubię, jak dajesz mi takie prezenty. - Odpowiedziała z ciepłym uśmiechem, nawet jeśli prezentem w pełni to nie było. Płaciła za dostawy oraz oferowała swoje usługi, nie spodziewała się jednak ingrediencji w najbliższym czasie. - Potrzebujesz jakiś eliksirów? - Spytała, unosząc z zaciekawieniem brew ku górze. Jego praca bywała ryzykowna, a ona nie chciała stracić dobrego, solidnego dostawcy. - I w ogóle… Czy byłbyś w stanie zorganizować krew jednorożca? Potrzebuję jej do płynnego szczęścia. O ile z kwiatami paproci nie mam większych problemów, tak krew jednorożców jest po za moim zasięgiem. - Szaroniebieskie spojrzenie błysnęły zainteresowaniem. Fakt, że potrafiła przygotowywać tak skomplikowane mikstury nie powinien nikogo dziwić.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 18.09.20 20:08\nSpoglądał na nią uważnie, gdy zauważył reakcję na swoje słowa. Ta lekka pogarda, jaką okazała, wzbudziła cień rozdrażnienia, który tłumił usilnie. Ich znajomość, chociaż długa, dopiero teraz mogła ukazać całość charakterów, które posiadali. Niby wiedział, że Frances nie zna go tak jak inni, wcześniej nie odczuwając bezpośrednio ciężkiego charakteru, który przejawiał od zawsze. Wszystko, co pisała w listach, traktował pobłażliwie, a przy ostatnim spotkaniu, poddał się ciekawości jej osoby. Teraz kiedy wparowała mu do domu, gdy spał… trafiła na zdecydowanie inne nastawienie i musiała się z tym zmierzyć oraz liczyć. Nie wzgardzał płcią piękną, szanował je na tyle na ile powinien, a przekrój kobiet, z jakimi miał do czynienia był szeroki. Obracał się w różnym kobiecym towarzystwie na przestrzeni lat, lecz żadna nie mogła liczyć na szczególne traktowanie, a już zwłaszcza w obecnej sytuacji. No może jedna, będąca wyjątkiem w każdym aspekcie.\n- Tupnij jeszcze nogą, by dać wyraz swemu urażeniu.- rzucił kpiąco, jasno dając jej do zrozumienia, że wszelkie pokazy oburzenia, spływają po nim całkowicie. Lubił ją, ale to miało swoje granice, które obecnie naruszała poważnie.- Uważaj, Frances Burroughs, zaczynasz wchodzić na bardzo grząski grunt. Jeszcze parę nierozważnych słów i nie skończy się to dobrze.- ostrzegł ją, nie kryjąc pewnej groźby w słowach. Jego cierpliwość nie była mocno naruszona, przez zmęczenie. Wiedział, że wina leży po jego stronie, ale to ona obecnie ryzykowała.\nSłysząc jej odpowiedź na temat nagich mężczyzn, jakoś powątpiewał, widząc nadal jak rumieniec nie do końca znikał z jej policzków. Całe szczęście, że już się nie pogłębiał, bo najpewniej zrobiłoby się jeszcze niezręcznie, co jego samego średnio by ruszało.\n- Nie brzmisz zbyt wiarygodnie.- mruknął tylko, dając jej spokój, aby nie zniszczyć wypracowanej przez dziewczynę odwagi. W sumie odrobinę go to bawiło, ale nie okazał tego w żadne sposób.\nSchodząc na dół po raz drugi, zastanawiał się, czy nie uświadomić jej trochę jak wiele dzikich zwierząt kryje się w tych lasach i jak bardzo powinna jednak uważać, jeśli planuje kręcić się w okolicy lub jeszcze wpadać do niego bez zapowiedzi. Zrezygnował jednak, póki co, obiecując sobie w myślach, że jeszcze do tego wrócą. Dziś nie koniecznie miał ochotę na, to gdy w perspektywie miał spadek sił oraz pokonującą go senność.\nObserwował jej reakcje, gdy dostała prezent. Co zabawne skojarzyła mu się z dzieckiem, które obrażone, zapomina o urazach, jeśli tylko dostanie coś w zamian. Darował sobie powiedzenie tego na głos, wiedząc, że jak każda kobieta… dopiero teraz dałaby wydźwięk temu jak jest zła.\n- Zapamiętam.- naprawdę zamierzał podrzucać jej więcej ingrediencji, ale jak mu to wyjdzie w praktyce, ciężko było już powiedzieć. Słysząc pytanie, otworzył inną szufladę, wyciągając złożona na dwa kartkę. Zerknął na to ,co zapisał już jakiś czas temu, parę rzeczy ogarnął, ale cztery pozycje nadal widniały.- Tylko tych.- odparł, podając jej kartkę.\nUniósł lekko brew, słysząc, czego w zamian potrzebowała ona.\n- Krew jednorożca, mówisz.- miał mieszane odczucia względem zdobywania krwi, ale wiedział, gdzie może ją dostać.- Zobaczę, może będę w stanie, ale nic nie obiecuję. To nie jest przeciętna rzecz, ale pewnie dobrze o tym wiesz.- nie mógł jej zapewnić, że na pewno coś takiego dostanie.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 19.09.20 21:32\nSzaroniebieskie tęczówki panny Burroughs stały się chłodne. Podejrzliwie spoglądały w kierunku mężczyzny, a gdzieś w środku narosła w niej chęć wyjścia z tego domu. Zostawienia jego oraz jego humorów gdzieś za sobą, by nie rzutowały na dalsze jej godziny. Nie znała dokładnie jego charakteru i miała tego świadomość. Ich znajomość rozwijała się w postaci listów i dopiero teraz miała zostać zweryfikowana przez rzeczywistość. W tym jednym momencie nie była jednak pewna, czy posiadała chęci aby kontynuować taką znajomość. Drogę do wyjścia blokował jej jednak paskudny, wściekły wilk.\n- Cillianie Matthew Macnair… - Zaczęła, używając jego pełnego imienia, w ten sposób chcąc podkreślić swoje słowa. To on rozpoczął tę batalię, nie ona. Jak jednak wielu mężczyzn zdawał się być zaślepiony swoim zdaniem, nawet jeśli było ono błędne. Panna Burroughs napotykała się na podobne myślenie codziennie, podczas pracy w szpitalu Świętego Munga. - Nie życzę sobie, żebyś mi groził. - Sześć słów, wyrażających wszystko, co miała w tym momencie mu do powiedzenia. W szaroniebieskich oczach błysnął smutek. W swoim krótkim życiu nasłuchała się wystarczająco gróźb - z ust wuja, klientów paskudnego parszywego, przechodniów w ciemnych uliczkach doków… Nie chciała przez to ponownie przechodzić. Przez ciągły strach kryjący się gdzieś z tyłu głowy, odbierający spokój, jaki w końcu udało jej się osiągnąć od momentu przeprowadzki do przytulnego domku w Suurrey.\nKolejne słowa z jego ust puściła mimochodem, odwracając jedynie głowę. Temat relacji damsko-męskich zawsze był dla niej problemem. Tematem krępującym, niewygodnym oraz nie do końca rozumianym, mimo pierwszym kroków jakie stawiała w tej materii. Nigdy nie należała do kobiet śmiałych, w szkolnych czasach woląc siedzieć z nosem w książkach zamiast biegać za chłopcami którzy, przynajmniej w jej mniemaniu, nie interesowali się nią w podobnej materii.\nNie zapomniała o urazie, kwestia ingrediencji jawiła się w jej głowie jako ważniejsza. Potrzebowała składników do eliksirów ale i prowadzonych przez siebie badań, które pochłaniały multum składników. I mimo iż media zdawały się przekonywać o końcu konfliktów, zdobywanie odpowiednich ingrediencji wcale nie jawiło się jako łatwiejsze.\nSmukłe palce ujęły pergamin z zapisanymi eliksirami, aby przyjrzeć się wybranym przez Macnaira nazwom.\n- Tego… - Tu wskazała jedną z nazw. - Z pewnością Ci nie przyrządzę. Ta receptura jest przestarzała, ostatnio mieliśmy w szpitalu kilku czarodziejów z dziwnymi reakcjami. Nie miałam jeszcze czasu aby usiąść do poprawienia tej receptury, chwilowo pracuję nad czymś innym. - Odpowiedziała, wzruszając delikatnie ramionami. Zdenerwował ją, lubiła go jednak na tyle, aby nie ryzykować jego zdrowiem. - W zamian mogę podrzucić Ci coś innego. - Dodała, składając karteczkę by ułożyć ją na opakowaniu z ingrediencjami. Zapisane nazwy dawały jej jakiś namiar na to, do czego ich potrzebował. I była w stanie dobrać coś, co będzie przydatne oraz nie zaszkodzi.\n- Och Cill, doskonale wiem, że to nie jest przeciętna rzecz. - Zaczęła, posyłając mu ciepły uśmiech. - Jestem jednak pewna, że tak sprytny czarodziej wpadnie na pomysł, skąd ją wziąć. Nigdy nie wiadomo, kiedy przyda się nam odrobina szczęścia, czyż nie? - Dokończyła swoją myśl, ponownie delikatnie wzruszając ramionami. Felix Felicis jawił jej się jako niebywale przydatna mikstura, zwłaszcza w tak niestabilnych czasach. Jedną porcję podarowała Drew, ona sama jednak mogłaby skorzystać z cennego eliksiru.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 29.09.20 21:56\nSłysząc swoje pełne imię i nazwisko, spojrzał na nią z pewną pogardą, której dotąd nigdy jej nie okazał. Nie wierzył wręcz, że naprawdę ta inteligentna młoda alchemiczka okazuje się tak głupia, aby próbować go strofować jakby był niesfornym dzieckiem. Gotowało się w nim powoli, ale coraz mocniej. Palce zamknięte dotąd na judaszowcu wzmogły uścisk. Nie wiele brakowało, aby przekroczył granice opanowania i sięgnął po zaklęcia, których nigdy nie obawiał się używać wobec drugiej osoby, nawet jeśli był to ktoś względnie bliski. Nie miał skrupułów, a ona niestety najwyraźniej o tym nie wiedziała ani nie domyślała się, że człowiek, którego miała przed sobą był równie groźny, co wilk czyhający za drzwiami. Wiedziała, czym się zajmował, zdradził jej pewien zakres, który powinien być podpowiedzią, aby nie postrzegała go jako tego dobrego.\n- Nie będę się powtarzał, Frances.- ponure myśli zaczęły kłębić się w głowie, zachęcająco podsuwając pomysł, aby nie uświadamiać jej słowem, a czynem. Wystarczyło zrobić użytek z trzymanej w dłoni różdżki, sięgnąć po zaklęcie, którego używał nie raz, które miało zostawić szkody na psychice, ale nie na ciele. Miało stać się przestrogą przed kolejną próbą działania mu na nerwy.\nWypuścił powietrze z płuc, odnajdując resztkę spokoju, wyciągając ostatnie rezerwy, jakie posiadał.\nOdpuścił. Zrezygnował, mając teraz inny cel, lecz był pewien, że kolejny raz nie skończy się już tak. Jego tolerancja wobec pewnych zachowań miała zbyt wyraźne granice i łatwo było je przekroczyć. Niepokojąco coraz łatwiej, z tygodnia na tydzień.\nStojąc w salonie, spoglądał na nią, gdy zapoznała się z zapisanymi na kartce eliksirami. Słysząc, że jednego nie dostanie, poczuł cień rozczarowania jej osobą, ale argumentacja uciszyła to odczucie. Miło, że pomimo ich małego sporu na piętrze, nie zamierzała go wykończyć dając coś, co mogło poważnie zaszkodzić.- Rozumiem.- odparł spokojnie.- Jeśli istnieje coś o podobnym działaniu, chętnie przyjmę zamiast tego.- dodał. Nie znał się na eliksirach aż tak, a jego wiedza ograniczała się do tego, co dostarczali mu alchemicy. Dlatego był gotów zaufać w tej kwestii pannie Burroughs, nadal wierzył w jej umiejętności oraz ponadprzeciętną wiedzę, co udowadniała mu już nie raz.\n- Cieszy mnie to.- niestety nie raz zdarzało mu się współpracować z osobami, które żądały czegoś, co było naprawdę ciężkie do zdobycia, lecz nie byli tego świadomi. Tłumaczenie takich kwestii naruszało cierpliwość i powodowało nieprzyjemne sytuacje. Wolał tego uniknąć, chwilowo.- Brawo, panno Burroughs, zaczynasz być niezrównana w łechtaniu męskiego ego. - rzucił nieco kąśliwie, ale był tym głównie rozbawiony. Nie potrzebował takich słów, lubując się za mocno we wszelkich wyzwaniach i dzięki temu zamierzał faktycznie rozejrzeć się za tym, czego dziewczyna potrzebowała.\nWyminął ją, aby usiąść na kanapie i zlustrować ją uważniejszym spojrzeniem.\n- Wyrwałaś mnie na tyle gwałtownie ze snu, że zapomniałem spytać. Co tu robisz? – był tego trochę ciekaw, bo nie wspominała, że planuje go odwiedzić, a przez fakt jak pracował istniała duża szansa, że nie zastałaby go w domu.- Napijesz się czegoś? – spytał, dając jej swobodny wybór, co by chciała.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 30.09.20 2:12\nZe wszystkich rzeczy, jakie można było zarzucić pannie Burroughs głupota z pewnością nie była jedną z nich. Odrobina braku instynktu samozachowawczego, niewielka nieznajomość płci przeciwnej oraz wybiórcze postrzeganie rzeczywistości zadziałały w tym przypadku. Cillian jawił jej się w przyjemnych, ciepłych barwach jako przyjaciel z którym zwykła wymieniać listy. Nigdy nie widziała go w akcji, nie posiadała większego pojęcia o tym, jak okrutny potrafił się stać. I nie było pewności, by po takiej obserwacji również zmieniła o nim zdanie. Widziała Wrońskiego gdy znęcał się nad złodziejem nie tylko przy pomocy siły ale i czarnej magii, nie zmieniło to jednak kierowanych do niego, najcieplejszych uczuć jakie posiadała.\nNapięcie jednak pozostało w sypialni, a przeniesienie się do salonu skutkowało skierowaniem myśli w innych kierunkach, o wiele lepiej znanych eterycznej alchemiczce. Uśmiechnęła się do Macnaira, jakoby rozmawiali o czymś niezwykle błahym. I w pewien sposób właśnie tak było - znała mikstury, wiedziała z czym wiąże się ich spożycie oraz jak będą się zachowywać w różnych sytuacjach.\n- Mogę Ci obiecać, że będziesz zadowolony z tego, co otrzymasz. - Odpowiedziała z pewnością w głosie. Nie była amatorem, większość swojego niedługiego życia poświęciła zgłębianiu eliksilarnych tajemnic, co odzwierciedlało się teraz w jej wiedzy. I jeśli mogła nią pomóc przyjacielowi, zamierzała to zrobić.\nCiepły uśmiech zagościł na jej buzi, a eteryczne dziewczę luźno uniosło smukłą dłoń by przyłożyć ją do zarośniętego policzka Cilliana. Delikatnie przejechała kciukiem po jego skórze w geście ciepłym, subtelnie zahaczającym o beztroskę.\n- Odpowiednie słowa mogą działać lepiej od różdżki, mój drogi. - Odpowiedziała odrobinę ciszej. Szaroniebieskie spojrzenie utkwiło w buzi jej towarzysza, przez chwilę uważnie się jej przyglądając z cieniem troski wyglądającym zza tęczówek. Kciuk jeszcze raz przewędrował przez jego policzek. Dopiero wtedy Frances zabrała swoją dłoń. - To przydatna umiejętność zwłaszcza w czasach tak nieprzyjaznych dla kobiet takich jak ja. Do mistrzostwa jednak trochę mi pozostało. - Wątłe ramiona uniosły się w delikatnym uniesieniu, a szaroniebieskie spojrzenie przez chwilę błysnęło dziwną melancholią którą szybko zamaskowała kolejnym uśmiechem, jaki powędrował w kierunku mężczyzny. Na szpitalnych korytarzach ciągle musiała mierzyć się z nieprzyjaznymi zachowaniami ze strony niektórych współpracowników. Drobne manipulacje działały lepiej, niż najsilniejsze trucizny.\n- Przepraszam, Cilly. Panicznie boję się wilków, zwłaszcza po ostatnich wydarzeniach. Widzisz, byłam na spacerze z jednym czarodziejem, chodzi za mną jak psiak uznałam więc, że przyda mi się do noszenia kosza z ingrediencjami... Wyskoczył na nas wilk, a on wiedząc, że się ich boję jedynie mnie skrzyczał i obwiniał, że zaklęcia mu nie wychodzą. Cudem udało mi się uniknąć pogryzienia. - Pożaliła się. Uśmiech umknął z delikatnej twarzy, a szaroniebieskie spojrzenie błysnęło czystym strachem na wspomnienie spotkania paskudnej, wielkiej bestii podczas spaceru w okolicy jeszcze paskudniejszego trzęsawiska. - Byłam w okolicy, pomyślałam więc, że mogę wpaść i zjeść z Tobą śniadanie, jeśli będziesz w domu. - Panna Burroughs wzruszyła delikatnie ramionami, nie uznając tego za nic wielkiego. Postrzegała Cilliana jako przyjaciela, przysługiwały mu więc specjalne względy. Jednym z nich było dokarmianie domowymi posiłkami i sporadyczne oraz spontaniczne wizyty.\n- Możesz zrobić mi herbatę, a ja zaraz wyczaruję nam coś pysznego. - Oznajmiła, sięgając po swoją różdżkę znajdującą się w ukrytej kieszeni sukienki. Nie pytała czy jest głodny, doskonale znała podobne mu przypadki, które pracę przekładały ponad odpowiednie żywienie. Frances otworzyła niewielką, zaczarowaną torebeczkę, by rozpocząć wyciąganie z niej specyfików, począwszy od jedzenia, na talerzach skończywszy. Przygotowała się. Wychodząc z domu czuła, że nie będzie jadła śniadania w samotności. Kilka machnięć różdżką później wszystkie składniki połączyły się ze sobą, prezentując na stole zachęcające, pięknie pachnące śniadanie w angielskim stylu.\n- Smacznego, Cilly. - Rzuciła, zapraszając mężczyznę do stołu. Sama usiadła na jednym z krzeseł, by upić łyk herbaty. - Opowiadałam Ci, że znalazłam w ogródku poturbowanego nieśmiałka? Zajęłam się nim i teraz nie chce się ze mną rozstawać. - Uśmiech ponownie zagościł na jej buzi. Wiedziała, że zainteresowania Macnaira zakrawają o magiczne stworzenia, nie mogła więc pominąć tego, niewielkiego faktu.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 04.10.20 23:09\nOdrobina braku instynktu samozachowawczego w przypadku Frances to coś, z czym zdecydowanie polemizowałby, szczerze wątpiąc, aby była to tylko odrobina. Nigdy nie ukrywał, że lubił charakterne kobiety, nawet jeśli często tłamsił je później, gdy robiły się zbyt pewne siebie. Niestety to, co teraz robiła młoda kobieta, zahaczało o przesadę, gdy przekraczanie pewnych granicy było po prostu niebezpieczne. Nie był typem damskiego boksera, nie potrzebował słabszych przeciwników, aby poczuć się lepiej… niestety impulsywność wracała, sukcesywnie powracał też gniew. Im dłużej przebywał w Anglii, tym bardziej uciekał rozsądek i opanowanie, które zdawało mu się, że wypracował przez lata, odkąd był zdany tylko na siebie. Zejście na parter okazało się jednak dobrym rozwiązaniem, bo wraz ze zmianą miejsca odpuścili również coś, co zaczynało zakrawać o kłótnie. Znów było tak jak zawsze, co działało uspokajająco na nadszarpnięte nerwy.\n- Wiem, że będę.- w tej kwestii był skory obdarzyć ją namiastką zaufania, zwłaszcza że dotąd nie miał żadnych powodów, aby było inaczej. Nie zawodziła, gdy czegoś potrzebował. Bez wahania uważał ją za profesjonalistkę mimo młodego wieku, takie osoby jak ona były rzadkością i tym cenniejsze, skoro ciągle się rozwijały.\nSpojrzał na nią czujnie z pewną rezerwą, gdy takie gesty były mu obojętne, ale póki nie wykonywała ich Ona. Przed chwilą rumieniła się i wydawała spłoszona bliskością, a niespodziewanie sama naruszała dystans.\n- Możliwe.- odparł lakonicznie. Nie przeczył, że siła słowa czasami była ogromna, lecz nigdy nie był tym typem osoby, która mamiła mówiąc, a woląc bardziej bezpośrednie działania. Nie mniej do tej delikatnej dziewczyny pasował tak przebiegły sposób działania, gdy nie mogła poradzić sobie inaczej. Kiedy go przeprosiła, zignorował ten fakt, bardziej zwracając uwagę na to, jak się do niego zwróciła. Cilly. Słyszał to, tylko od jednej osoby w całym swoim życiu i nie widział Jej od paru lat, a dokładnie od pogrzebu Caleba. Nie tęsknił szczególnie, wiedząc, że znów zapadłaby między nimi ciężka do zniesienia cisza, przepełniona żalem i pretensjami, skierowanymi w jego stronę.\nWysłuchiwał kobiecego wytłumaczenia, nieco rozumiejąc ów zachowanie, które doprowadziło do wpuszczenia wilka do środka. Wiedział, że wiele osób boi się tych psowatych i nie dziwił się temu. W większym stadzie potrafiły być dużym zagrożeniem, nawet on wtedy ich unikał. Jednak tutaj był jeden osobnik do tego dość młody, co wzbudziło odrobinę rozbawienia u Macnaira, ale darował sobie komentowanie tego i uświadamianie dziewczyny, że wystarczyło zachować się trochę inaczej, aby wilk zrezygnował z ataku. Jeśli się bała, nie działała rozsądnie.\n- Było go przewrócić i zostawić na pożarcie. Zanim by wstał, wilk zdążyłby skoczyć do gardła. Oboje bylibyście zadowoleni, On najedzony, a Ty bezpieczna.- rzucił półżartem, nie wierząc, że Frances byłaby zdolna coś takiego zrobić.- Dobieraj sobie lepiej znajomych.- dodał, chociaż po spięciu, które mieli parę minut temu, sam też nie był najlepszym towarzyszem dla dziewczyny.\nKiedy wyjaśniła, dlaczego tu przyszła, westchnął tylko cicho. Wybrała sobie wyjątkowo zły moment na to, ale odnalazł w sobie resztki jakiejś skrzywionej dobroci, by nie wygonić jej, a zaakceptować fakt, że czeka go śniadanie w towarzystwie panny Burroughs.\nPoszedł do kuchni, aby faktycznie zaparzyć herbatę, a w międzyczasie wszedł jeszcze na górę i uzupełnił ubranie o koszulkę. Wrócił do młodej kobiety, stawiając przed nią kubek z gorącym napojem, sam zrezygnował z tego dodatku do posiłku.\nZajmując miejsce, spojrzał na nią uważniej, gdy wspomniała o nowym zwierzątku.\n- Tylko jednego? Dziwne. Nieśmiałki nie są samotnikami, żyją w większych grupach. Jakbyś potrzebowała jajeczek elfów dla niego, daj znać.- zdecydowanie magiczna fauna była czymś, co pochłaniało go równie mocno, jak Frances alchemia.- Nadałaś mu jakieś imię? – dopytał jeszcze z ciekawości.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 06.10.20 23:32\nNie kontynuowała tematu zamówienia, nie widząc w tym najmniejszego sensu. Posiadała znaczną wiedzę, którą mało który alchemik byłby w stanie się pochwalić nie tylko w kwestii samych eliksirów, ale i tworzenia nowych receptur oraz manipulacji składnikami. Była pewna, że eliksir który chciała mu podarować z pewnością zapewni ciekawsze oraz, co ważniejsze, ciekawsze działanie.\nSzaroniebieskie tęczówki błysnęły zaciekawieniem, gdy usłyszała lakoniczną odpowiedź na jej słowa. Ciekawiło ją, co też siedziało w głowie Cilliana, postanowiła jednak o to nie pytać. Nie dziś, nie w momencie gdy jeszcze chwilę temu zdawał się mieć ochotę dorwać się do jej gardła, niczym wilk jakiego przypadkiem wpuściła do jego mieszkania. Zamiast tego mówiła. Szczerze, nie wdając się jednak w głębsze szczegóły, czując niewielkie poczucie winy, za zburzenie jego spokoju. Z drugiej jednak strony… Chciała dobrze. W swojej wizycie nie miała złych intencji, nie potrafiła jednak nic poradzić na paniczny strach, żywiony względem wilków.\nKąciki ust dziewczęcia uniosły się delikatnie ku górze.\n- Zabawne, Drew mówił mi podobnie. - Odpowiedziała wzruszając delikatnie ramionami. Wiedział, że zna jego kuzyna, zapewne jednak nie mając pojęcia o tym, iż w niektórych kręgach tamten uważany był za jej brata. Dziewczę uciekło na chwilę spojrzeniem, gdzieś w bok. - Nie mam w tym wprawy, Cilly. Zwykłam skupiać się bardziej na książkach niż znajomych i wierz mi, gdybym wiedziała, że tak się skończy mama nigdy nie zmusiłaby mnie do tego spotkania… - Odparła, oblewając się rumieńcem. Temat jej relacji, zwłaszcza tych, damsko-męskich, nie należało do prostych. Nawet jeśli powoli poznawała tę sferę życia. Ciężkie westchnienie wyrwało się z jej piersi, a spojrzenie nieśmiało powróciło do twarzy towarzysza. - Swoją drogą, tamten wilk był… Dziwny. Jakoby skrzyżowano wilkołaka ze zwykłym wilkiem… Byliśmy koło trzęsawiska w okolicach Gloucester, wydaje mi się, że jakbyś się tam rozejrzał, znalazłbyś coś ciekawego. - Dodała, z zaciekawieniem wlepiając szaroniebieskie spojrzenie w twarz Macnaira. Widziała, przynajmniej oficjalnie, czym przyszło się mu zajmować, wolała więc poinformować go o dziwnym ewenemencie, na jaki mógł natrafić w swojej okolicy. Kto wie, może uda mu się dojść do jakiegoś ciekawego wniosku bądź odkrycia?\nPanna Burroughs sprawnie przygotowała posiłek, dbając o każdy, nawet najmniejszy jego element. A gdy stanął przed nim kubek (wydający się odrobinę abstrakcyjnym dla kobiety, nawykłej do bogato zdobionych filiżanek) podziękowała towarzyszowi, samej zajmując miejsce przy stole. Gorący napar powędrował do malinowych ust. Dopiero teraz poczuła, że gardło nieprzyjemnie wyschło jej po porządnej porcji strachu oraz długich słów, jakie niedawno uleciały z jej ust.\nKiwnęła głową, wprawiając w ruch złote pukle okalające jej buzię.\n- Nazywa się Nicolas, pewnie nie uwierzysz, ale to małe stworzonko próbuje pomagać mi przy eliksirach. Jest też dość... Charakterny. - Odpowiedziała z wyraźnym rozbawieniem w głosie. - Z tyłu ogrodu, na jednej z wierzb, widziałam kiedyś kilka dzikich nieśmiałków. Nicolas jednak bardzo ich unika, nie mam pojęcia, dlaczego. Nie chce również się ze mną rozstawać, wyjścia do pracy bywają trudne. - Odpowiedziała z wyraźnym zaciekawieniem w głosie. Magiczną faunę znała głównie pod względem ingrediencji, jakie można było z nich pozyskać. - Jeśli będziesz miał jakieś jajeczka, możesz mi je podrzucić i przy okazji poznać Nicolasa. Mam wrażenie, że może to być ciekawy przypadek. - Dodała, posyłając mu delikatny uśmiech. Cillian, mimo swoich przywar był gościem mile widzianym w jej niewielkim domku, którego nie miał jeszcze zobaczyć.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 11.10.20 14:53\nW pierwszej chwili zareagował jedynie cieniem uśmiechu, milcząc przez moment, nim odezwał się ponownie.- Więc wyciągnij z tego wniosek, skoro dwóch Macnairów mówi podobnie.- odparł z nutą rozbawienia. Zdawał sobie sprawę, że młoda alchemiczka i jego kuzyn znają się. W końcu celnym pytaniem o tą znajomość doprowadził do lekkiego spięcia podczas pierwszego spotkania.\nPrzyglądał jej się z uwagą, gdy zauważył, jak ucieka spojrzeniem, a później dziewczęcych policzkach znów pojawia się rumieniec. Próbował dopatrzyć się powodu takiego zachowania, ale nie miał pewności czy wyciąga odpowiednie wnioski.\n- Rodzice zwykle nie sprawdzają się w tej kwestii.- jego polegli w tym bardziej niż większość, ale to zamierzał przemilczeć, nie widząc powodu, aby miał tę myśl wypowiedzieć na głos.- Sporo tracisz na tym.- skomentował, słysząc, że skupiała się na książkach, a nie na ludziach. Może nie był najlepszą osobą do wygłaszania takiego wniosku, samemu często stroniąc od towarzystwa, ale w przeciwieństwie do niej zdążył się zachłysnąć wszystkim, co oferowało życie. Kilka pierwszych lat po skończeniu Hogwartu, było w jego przypadku nie tylko zbieraniem doświadczenia w pracy, którą obecnie się parał, a poznaniem wszystkiego, co mógł zaoferować mu świat. Nigdy też nie żałował tego, czego dotąd spróbował, lecz po pewne rzeczy nie wyciągnąłby ręki ponownie i tak zachłannie, jak wtedy.\nSłysząc opis dziwnego stworzenia, pokiwał powoli głową.\n- Przejdę się tam, sprawdzę czy coś niespotykanego kręci się jeszcze w okolicy.- faktycznie zamierzał to zrobić, głównie z ciekawości tego, co mogły kryć pobliskie lasy. Obstawiał jednak, że ów krzyżówka wilka i wilkołaka, będzie najpewniej zwyczajnie wyrośniętym przedstawicielem tego pierwszego zwierzaka.- Zaproponowałby, żebyś poszła ze mną, ale skoro tak się boisz psowatych, to sam poszukam dokładnego miejsca.- nie widział sensu w narażaniu jej na dodatkowy stres i panikę, w jaką mogła wpaść, gdyby coś poszło nie tak.\nSiadając przy stole, spojrzał na przygotowane jedzenie. Przywykł do jedzenia na szybko, czegokolwiek co zaspokajało głód i dawało dość wartości, aby organizm był w stanie funkcjonować na wysokich obrotach, gdy tego potrzebował. Teraz za to miał przed sobą kompletnie zaplanowane i dopracowane śniadanie.- Mimo kiepskiego początku, zapraszam częściej, skoro posiadasz taki zakres umiejętności kulinarnych.- mruknął, podtrzymując nutę żartu, który wcześniej też udzielił mu się.\nNie przejmował się, że herbata podana w kubku może jakkolwiek gryźć się z przyzwyczajeniami dziewczyny. Nie posiadał ślicznie zdobionych filiżanek, gdyż wydawały się niepraktyczne i najpewniej jedynie kurzyłyby się nieużywane przez jego samego.\nUśmiechnął się lekko, gdy Frances opowiadała o swoim nowym pupilu. Wiedział, że nieśmiałki potrafią być pocieszne, będąc całkiem przyjemnym towarzystwem, póki nie były prowokowane. Wtedy podobnie jak inne zwierzęta mogły stać się uciążliwe.\n- Trafiłaś więc na ciekawy przypadek.- zawyrokował, słysząc o tym, że przypadł jej charakterny osobnik. Nazwa Nieśmiałek nie brała się znikąd.- Może nie należał do nich, ewentualnie z jakiegoś powodu odłączył się. Takie sytuacje się zdarzają, rzadko, bo rzadko, ale mają miejsce.- wyjaśnił jej, jaki może być powód, że Nicolas unika swoich.\n- Spróbuj więc zabierać go ze sobą, naucz Nicolasa, aby ukrywał się przed wzrokiem innych. Ponoć da się nauczyć Nieśmiałka prostych rzeczy, wiec może sobie poradzić.- nie miał potwierdzenia, że na pewno, ale mogło być w zasłyszanych pogłoskach trochę racji.\n- Rozejrzę się za nimi i chętnie wpadnę poznać twojego pupilka.- zapewnił. W wolnej chwili mógł odwiedzić starego znajomego, który powinien mieć trochę jajeczek elfów oraz innych ciekawszych rzeczy, może ingrediencji.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 12.10.20 2:18\nUśmiech pojawił się również na twarzy panny Burroughs.\n- Dwóch Macnairów nie może kłamać, czyż nie? - Odpowiedziała również rozbawionym tonem. Och, doskonale wiedziała, że mogą kłamać. I to pięknie, sprawnie bez zająknięcia bądź mrugnięcia okiem. I ona potrafiła tak kłamać, a wspomnienie kłamstwa jakiego dopuściła się z Drew, wywołało ciche parsknięcie śmiechem. - Jednego dnia… - Zaczęła, a rozbawienie zabłysnęło w jej oczach. - Ten czarodziej, przyszedł do mnie z kilkoma książkami które miał ode mnie pożyczyć. Tak się złożyło, że akurat był u mnie Drew. Wyobraź sobie, że ten nicpoń wmówił biednemu chłopaczynie, że jest moim bratem. Wierz mi, nigdy nie widziałam, aby ktoś był tak wystraszony czyjąś obecnością, zwłaszcza, gdy Drew zaczął go przesłuchiwać. - Wysnuła niewielką opowiastkę, z szerokim uśmiechem rozciągniętym na ustach. Biedny Sheridan siedział jak na szpilach, panna Burroughs nie mogła jednak odmówić sobie niewielkiego kłamstewka. Ach, jakże świat byłby przyjemniejszy, gdyby z Drew łączyły ją prawdziwe więzy krwi. - Chciałabym takiego brata. - Dodała, wzruszając delikatnie ramieniem. Jej własny brat był najgorszym, jakiego można było sobie wyobrazić przynajmniej w oczach eterycznej alchemiczki. Ciężkie westchnienie wyrwało się z jej piersi, na wspomnienie o rodzicach. - Moja mama jest… specyficzna. Teraz jednak już nie będzie większym problemem, od przeprowadzki się do mnie nie odzywa. - Uśmiech uciekł z jej twarzy. Cieszyła się z opuszczenia paskudnych doków, miło by jednak było posiadać świadomość, że nie jest w tym wszystkim sama.\n- Wiesz, po tylu latach trochę ciężko się przełamać. - Wyznała całkiem szczerze. Zapewne gdyby nie listy jakie zaczęli wymieniać i z nim nie przyszłoby się jej zaprzyjaźnić. Należała do nieśmiałych oraz nie pewnych siebie stworzonek, dopiero od niedawna powoli zaczynając pracować nad tymi mankamentami. A zdobywanie wiedzy, działało pozytywnie na podwyższenie samooceny oraz pewności siebie.\n- Och, musiałbyś mnie upić do nieprzytomności, żebym chciała tam ponownie iść. To naprawdę paskudne miejsce. - Odpowiedziała z nutą rozbawienia w głosie, szaroniebieskie spojrzenie błysnęło jednak reminiscencją strachu. Nie zdążyła jeszcze przetrawić tamtych wydarzeń, aby ponownie kierować swoje kroki w tamtą stronę.\n- Obiecuję, że jeśli następnym razem wpadnę do Twojej sypialni, zrobię to bez towarzystwa wilka. - Zaśmiała się dźwięcznie. Fakt, iż panna Burroughs zaczynała śmiać się z tamtego wydarzenia był dobrym zwiastunem. - Ale chętnie wpadnę, ktoś musi o Ciebie zadbać, mój drogi. - Odparła z rozbawieniem w głosie. A kto, jeśli nie ona? Nie sądziła, aby Cillian w swoim otoczeniu posiadał osoby, które potrafiły zrobić coś więcej niż kanapki. - Jeśli będziesz w mojej okolicy nie bój się wpaść na obiad. Musisz spróbować mojej popisowej pieczeni. - Zaproszenie było szczere - panna Burroughs nie lubiła jadać sama, a Cilliana darzyła sympatią. Znajomość z Macnairem jawiła jej się jako cenna oraz bliska, w porównaniu do innych znajomości, jakie przyszło jej mieć.\nSzaroniebieskie spojrzenie błysnęło zainteresowaniem, gdy wspomniał o naukach małego nieśmiałka. Do tej pory obawiała się zabierać go z domu.\n- Naprawdę? Pokażesz mi, jak się je uczy? - Poprosiła z niemal dziecięcym zaciekawieniem. Słyszała o nieśmiałkach potrafiących otwierać zamki. I była pewna, że w tych czasach z pewnością taki zamaskowany towarzysz mógłby okazać się nieocenioną pomocą.\n- Przyjeżdżaj kiedy tylko chcesz. A teraz jedz, Cilly nim wystygnie. - Z uroczym, anielskim uśmiechem przywróciła jego uwagę do posiłku. Kiedy przyjdzie mu poznać Nicolasa będzie miał niezliczoną ilość czasu na studiowanie jego zachowań.\nRe: Sypialnia [odnośnik] 09.03.22 15:26\nOd dawna gryzł się z myślami o tym, by tu przyjść. Przybyć. Przylecieć. Przecież nie miał już nóg zdolnych do wędrówki - jedynie świadomość zawieszoną gdzieś pomiędzy rzeczywistością a śmiercią. Wystarczająco jednak inteligentną, by wiedzieć, że może popełniać właśnie zarówno rzecz słuszną jak i największy błąd swojej egzystencji. Brat, którego uratował, a który nie miał serca mu wybaczyć, druga połówka, a jednak zupełnie inna natura. Odbicie zwierciadła, które zostało rozbite. Jego ukochana twierdziła, że Cillian nie zasługiwał na miłość, współczucie i troskę. Gdyby tylko był w stanie bez zawahania się z nią zgodzić lub wręcz przeciwnie - bez zawahania zaprzeczyć - wszystko byłoby prostsze. Tak jednak uczucia Caleba pozostawały równie sprzeczne co jego wątle funkcjonujący byt. Jak najgorszy idiota wystawiał się na ponowne zranienie z niezdrowej potrzeby kontaktu z bliźniakiem.\nJak mógłby odrzucić własną krew? Znacznie łatwiej odcinało się od tych członków rodziny, z którymi się nie wychowywał, którzy nie znali go na wylot. Był ciekaw, czy Cillian wciąż mieszka w tym samotnym domostwie na skraju dziczy. Czy jest w nim sam, czy wreszcie udało mu się zyskać sobie przychylność kobiety (kobiet?), za którymi zwykł się uganiać. Czy znajdzie wewnątrz obciążające dowody na jego domniemane zbrodnie.\nBo nie chciał przecież uwierzyć na słowo, że jego brat przeistoczył się w bestię. Czym innym była zemsta a czym innym mord bezpodstawny, poświęcony pustym ideom i własnej sadystycznej satysfakcji.\nKiedy pojawił się w Gloucestershire, dom stał pusty i prawie uwierzył w to, że jest porzucony, ale nie, rozpoznał ślady użytkowania: niewyprane koszule, pozostawione na wierzchu butelki. Prawie był też w stanie poczuć zapach - wyobrażał sobie, że jest to e dym, skóra i coś słodkogorzkiego, może woda kolońska. Obchodził powoli wszystkie pokoje, nieniepokojony przez nikogo, niewykrywalny dla większości czarów i niepowstrzymywany przez śmieszną barierę materialnych ścian. Wreszcie też zatrzymał się w sypialni, tam położył się na łóżku, wyciągnął nogi i z westchnieniem przyjrzał się poszarzałemu sufitowi. W rzeczywistości tylko lewitował, ale poczuł dziwny spokój na myśl o tym, że znajduje się w miejscu tak dla Cilliana drogim - że wciąż może odnaleźć sobie do niego łatwy dostęp. Kiedyś planował unikać bliźniaka po wsze czasy, teraz natomiast (z niejakim zaskoczeniem) zdał sobie sprawę, że w myślach świtała mu inna idea.\nIdea podążania za Cillianem, obserwowania go z pozycji wyklętej duszy i chodzącego wyrzutu sumienia. Może to pomogłoby mu się otrząsnąć. Może Caleb wciąż miał szansę mu pomóc, a może tylko znów naiwnie się łudził.


Mateusz Wojciechowski, Autor w serwisie Dziennik Sport\nAutor: Mateusz Wojciechowski\nIreneusz Kościelniak odchodzi z Miedzi\n29 lipca 2020 29 lipca 2020 Mateusz Wojciechowski\tI liga, Ireneusz Kościelniak, Miedź Legnica, piłka nożna\nIreneusz Kościelniak nie przedłuży umowy z Miedzią Legnica. 46-latek był trenerem Miedzi od 22 czerwca.\nSnajper się zaciął. Częściowo odkupiłem winy. Wiosenne inspiracje\n11 września 2019 11 września 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, promo, zajawka gazety\nDo reprezentacji? Pokonać Duńczyków. Sprawdził się\n30 lipca 2019 31 lipca 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, zajawka gazety\n29 maja 2019 29 maja 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, promo, zajawka gazety\n8 maja 2019 8 maja 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, promo, zajawka gazety\n20 kwietnia 2019 20 kwietnia 2019 Mateusz Wojciechowski\tLechia Gdańsk, Lotto ekstraklasa, Piast Gliwice, piłka nożna, promo\nTo co nie udało się trzy tygodnie temu, stało się w Wielką Sobotę. Zespół trenera Waldemara Fornalika przewyższał Lechię o głowę i sprawił, że gdańszczanie przegrali pierwszy mecz u siebie do maja.\n17 kwietnia 2019 17 kwietnia 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, promo, zajawka gazety\n15 kwietnia 2019 15 kwietnia 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, promo, zajawka gazety\n21 marca 2019 15 października 2019 Mateusz Wojciechowski\tGKS Katowice, Joanna Olszewska, Miłosz Stępiński, piłka nożna, piłka nożna kobiet, reprezentacja kobiet w piłce nożnej\n13 marca 2019 15 października 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, zajawka gazety\n12 marca 2019 15 października 2019 Mateusz Wojciechowski\tKamil Stoch, promo, skoki narciarskie, sporty zimowe, stefan kraft\n1 marca 2019 14 października 2019 Mateusz Wojciechowski\tLotto ekstraklasa, Piast Gliwice, piłka nożna, Śląsk Wrocław, Vitezslav Laviczka, Waldemar Fornalik\nWypowiedzi szkoleniowców po meczu Piast Gliwice – Śląsk Wrocław.\n22 lutego 2019 13 października 2019 Mateusz Wojciechowski\tCzarne Sosnowiec, piłka nożna, piłka nożna kobiet\n20 lutego 2019 13 października 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, zajawka gazety\n10 lutego 2019 13 października 2019 Mateusz Wojciechowski\tKatowicki Sport, zajawka gazety\n8 lutego 2019 13 października 2019 Mateusz Wojciechowski\tJakub Błaszczykowski, Lotto ekstraklasa, piłka nożna, promo, Wisła Kraków\nJakub Błaszczykowski znów oficjalnie w Wiśle Kraków. – Żaden klub nie powinien wpadać w takie tarapaty – mówi.


Tanie loty Paryż - Kreta od 415 zł | Porównaj oferty na Skyscanner\nTanie loty Paryż - Kreta\nNAJTAŃSZY LOT BEZPOŚREDNI W OBIE STRONY415 zł\nInformacje o locie z: Paryż do: Kreta\nŚredni czas lotu, całkowita odległość: 2368 km\nPorównaj loty z Paryż do Kreta i znajdź najtańsze bilety lotnicze ze Skyscanner\nSkyscanner to wyszukiwarka lotów, hoteli i wynajmu samochodów, która szybko i prosto porównuje setki ofert od linii lotniczych oraz biur podróży i znajduje najtańsze połączenia lotnicze z Paryż do Kreta.\nKiedy najlepiej kupić tanie bilety lotnicze z Paryż do Kreta?\nSprawdź, kiedy zapłacisz najmniej za połączenie lotnicze. Znajdź najlepszy czas na tanie loty z Paryż do Kreta korzystając z naszego narzędzia, które podpowie, kiedy najtaniej rezerwować bilety lotnicze.\nInformacje, które warto znać przed zarezerwowaniem lotu z Paryż do Kreta\nOdległość z Paryż do Kreta.\nCzas lotu z Paryż do Kreta.\nKtóre linie lotnicze oferują najtańsze bilety lotnicze z Paryż do Kreta.\nKtóre linie lotnicze realizują bezpośrednie loty z Paryż do Kreta.\nObserwuj aktualny status lotu - sprawdzaj czas odlotów i przylotów z Paryż do Kreta\nDostaniesz najnowsze powiadomienia o rozkładzie i aktualności dotyczące Twojego połączenia lotniczego z Paryż do Kreta.


Np. batatem, marchewką\nNie mając pojęcia, że to zupełnie co innego (nie przeczytałam od razu komentarzy), zrobiłam z curry w proszku i też wyszło obłędnie dobre\nPolecialam dzisiaj specjalnie do sklepu azjatyckiego po paste curry\nWłaśnie zrobiłam i zjadłam, to jest obłęd ! Na pewno to nie był ostatni raz\nTak Trzeba ją jednak dłużej gotować.\nPasta a przyprawa to niestety coś zupełnie innego Z pastą danie będzie dużo, dużo lepsze!\nNa szybko możesz ukręcić własną pastę curry: zmiksuj cebulę z imbirem (kawałek wielkości kciuka), mieloną kolendrą, czosnkiem, papryczka chili, olejem i sokiem z cytryny Podsmaż jak pastę i postępuj dalej wg przepisu.\ntak, dynia piżmowa będzie OK – tylko sprawdzaj, czy na pewno dokładnie zmiękła, ale raczej nie ma z nią problemów\nBardzo dobre danie. Nawet mojemu mięsożercy smakowało Czy można czymś zastąpić kolendrę?\nkolendrę możesz zupełnie pominąć – to tylko dodatek smakowy możesz zamienić na dowolne ulubione zioła np. rozmaryn, bazylia lub oregano (straci na „currowości”, ale nadal będzie przesmaczne!)\nA czy można czymś zastąpić mleko kokosowe? Bo bardzo chętnie wypróbuję ten przepis. A tak przy okazji: genialny blog!\nZrobione! Użyłam żółtego curry i dyniowego purre- wyszło PRZE MEGA PYSZNE!!!


Oczywiście czytając książki!!!\nPozdrawiam serdecznie. Mariola Żołnacz\nUROCZYSTE PASOWANIE UCZNIÓW KLASY I a i I b\nNA CZYTELNIKÓW BIBLIOTEKI SZKOLNEJ !\nW dniu wczorajszym, tj. 11 lutego 2021 r. nastąpiła długo wyczekiwana chwila PASOWANIA UCZNIÓW KLAS PIERWSZYCH NA CZYTELNIKÓW BIBLIOTEKI Szkoły Podstawowej nr 5 im. Polskich Olimpijczyków. Pierwsze spotkanie z biblioteką jest wyjątkową uroczystością, bo pierwsze wypożyczenie książki na długo pozostaje\nw pamięci każdego dziecka. Uroczystość zaszczycili dyrektorzy szkoły Pani Violetta Kamińska i Pan Czesław Bacławski.\nZanim jednak uczniowie złożyli przyrzeczenie, musieli wykazać się znajomością alfabetu i umiejętnością czytania. Przeprowadzony został egzamin\nz wiedzy o bajkach i bajkowych postaciach, który dzieci zdały na szóstkę! Następnie obejrzały film animowany na temat czytelnictwa. Pięknie wypowiadały się, jak należy zachowywać się w bibliotece oraz traktować wypożyczane książki. Przyszli czytelnicy poznali panujące zasady wypożyczania i zwracania książek. Po takim wprowadzeniu, skupione i poważne uroczycie przyrzekły, że będą kochać i szanować książki, korzystać z ich mądrości\ni sumiennie wypełniać obowiązki czytelnika. Po przyrzeczeniu nastąpiło uroczyste pasowanie na czytelnika, którego dokonał dyrektor szkoły Pan Czesław Bacławski. Po pasowaniu nowi czytelnicy mogli już wypożyczyć pierwszą książkę! Wybór był bardzo trudny, bo w bibliotece jest wiele pięknych i nowych książek!\nUczniowie klas I otrzymali pamiątkowe dyplomy oraz upominki w postaci zakładek do książek. Wszystkim uczniom klasy pierwszej wręczono także niespodziankę: pięknie wydaną książkę z programu Ministerstwa Edukacji Narodowej „Mała Książka, Wielki Człowiek”. Dumni i rozpromienieni obiecali, że będą częstymi gośćmi w biblioteceJ Oby dotrzymali słowa,\na czytelniczy zapał nigdy im nie minął! J Niech czytanie książek towarzyszy im przez całe życie, stając się nawykiem, modą i formą relaksu.\nHANNA CHMIELECKA BAJKOPISANIE – WIELKA, ŚWIĄTECZNA POMYŁKA!\nKONKURS - MOJA ULUBIONA KSIĄŻKA!


Windex Michał Krasiński - Windy i schody ruchome Grudziądz • pkt.pl\nKonserwacja wind i urządzeń dźwigowych\n86-300 Grudziądz, Centrum Wyszkolenia Kawalerii 3 lok. 20, woj. kujawsko-pomorskie\nDojazd do Windex Michał Krasiński\nNasza firma Windex specjalizuje się w naprawach wind i urządzeń dźwigowych. Właścicielem działalności jest Michał Krasiński, a jej siedziba mieści się w Grudziądzu, na terenie województwa kujawsko-pomorskiego.\nGłównym profilem naszej działalności jest konserwacja, serwis i naprawa urządzeń dźwigowych, takich jak windy. Specjalizujemy się w kompleksowym utrzymaniu w sprawności technicznej dźwigów osobowych i towarowych. Konserwacja wykonywana jest przez uprawnionego konserwatora urządzeń dźwigowych – jest to niezbędnie nie tylko do zachowania ważności dopuszczenia urządzenia do ruchu, lecz także do jego prawidłowej i bezpiecznej eksploatacji.\nDokonujemy konserwacji, serwisu i naprawy urządzeń takich jak:\nwindy dla osób z niepełnosprawnością.\nDysponujemy doskonale wyposażonym zapleczem technicznym oraz zatrudniamy osoby o odpowiednich uprawnieniach, kwalifikacjach, niezbędnej wiedzy i doświadczeniu w konserwacji wind, co pozwala nam zagwarantować pomoc w ciągłym utrzymaniu sprawności urządzeń dźwigowych.\nW celu zapoznania się ze szczegółami oferty, zapraszamy do kontaktu oraz zachęcamy do skorzystania z naszych usług.\nPrzeprowadzenie kompleksowej konserwacji dźwigu osobowego to szereg czynności, które zlecić można firmie Windex. Dowiedz się, czym zajmą się specjaliści!\nKontakt Windex Michał Krasiński\nserwis wind osobowych,\nserwis wind towarowych,\nnaprawa windy osobowej,\nnaprawa windy towarowej,\nkonserwacja wind dla osób z niepełnosprawnością,\nkonserwacja windy towarowej,\nnaprawa dźwigów towarowych,\nOpinie o firmie Windex Michał Krasiński\nSuper fachowcy! Profesjonalna obsługa. Polecam.\nSzybka reakcja na zgłoszenia usterki windy. Szczerze polecam!\nPo nawiązaniu współpracy firma sprawnie i rzetelnie rozwiązała nasz problem, a sama winda chodzi bezawaryjnie.\nNie mam żadnych zastrzeżeń do współpracy z Windex, reagują szybko na wezwania i usuwają szybko awarię po niewielkich kosztach. Polecam firmę do współpracy.\nwindy towarowe serwis,


Gala we Wrocławiu: Dąbrowski poznał rywala - Polsat Sport\nGala we Wrocławiu: Dąbrowski poznał rywala\n08.12.2016, 10:02 Sporty walki\nNadzir Bakhshyieu (2-4-1) uzupełnił stawkę wrocławskiej gali, która już 10 grudnia odbędzie się w Hali Orbita. Białorusin będzie rywalem Konrada Dąbrowskiego (8-1, 1 KO). Ponadto w ringu zobaczymy m.in. Michała Cieślaka (14-0, 10 KO) oraz Krzysztofa 'Diablo' Włodarczyka (51-3-1, 37 KO).\nWrocławska gala już w najbliższą sobotę. Na dni przed tym wydarzeniem swojego rywala poznał Dąbrowski. Bakhshyieu już raz walczył w Polsce. We wrześniu tego roku w Białymstoku zremisował z pochodzącym z Ukrainy Timurem Kuzakhmedovem (0-0-1). Początkowym rywalem 22-letniego Polaka miał być Krzysztof Szot (20-19-2, 5 KO).\nDwa najciekawiej zapowiadające się pojedynki to starcie niepokonanych Cieślaka i Nikodema Jeżewskiego (12-0-1, 7 KO), a także wydarzenie wieczoru, czyli walka "Diablo" Włodarczyka. Rywalem byłego mistrza świata organizacji WBC w wadze cruiser będzie Niemiec Leon Harth (14-1, 10 KO). Stawką będzie należący do Polaka pas IBF Inter-Continental.\nWaga lekka: Nadzir Bakhshyieu (2-4-1) - Konrad Dąbrowski (8-1, 1 KO)\nWaga średnia: Oleksandr Stretsky (1-0, 1 KO) - Aleksejs Ribakovs (3-0, 2 KO)\nTransmisja gali z Wrocławia w sobotę w Polsacie Sport.\nDIABLO WŁODARCZYKGALA WE WROCŁAWIUKONRAD DĄBROWSKIMICHAŁ CIEŚLAK


Pałac Skotniki - Geocaching Opencaching Polska\nPałac Skotniki - OP26D0\nopuszczony pałac i zapuszczony park\nOstatnio zmodyfikowano: 02-01-2013\nSkrzynka rekomendowana przez: coza, Daria&dializer, Drzazga, filips, lavinka, Pawel Blonie, PUG II BIELANY, r00t7, radekl, stepa, Szmajda, tec777, wallson, zyr\nPałac we wsi Skotniki ma charakter nieregularnej, neorenesansowej willi włoskiej, został zbudowany w 1862 roku w miejscu dworu Łuszczewskich, a potem w 1890 przebudowany, właścicielem by wtedy Hannibal Rostropowicz herbu Bogoria. W 1907 dobra zostały kupione przez Zbigniewa Brudzińskiego. Po II wojnie światowej w pałacu urządzono mieszkania dla pracowników, w budynku mieściła się też szkoła (pomoce naukowe, szafki, ławki są tam składowane do dziś), a obecnie opuszczony popada w ruinę. Wokół zapuszczony park krajobrazowy... park tak bardzo angielski, że nawet w Anglii takich nie mają. A na cmentarzu w pobliskim Mikołajewie (za Pisią) znajdziecie groby niektórych właścicieli Skotnik i okolicznych dóbr.\nWspółrzędne wskazują pałac, czyli miejsce ukrycia skrzynki, ale żeby się do niej dostać musisz wykonac następujące zadania:\n1) Dostać się na teren parku i dotrzeć do pałacu. Można użyć brute force, ale zapewniam, że nie trzeba skakać przez płot, ani przedzierać się przez krzaki, można do pałacu dojechać rowerem, całkiem sympatyczną ścieżką.\n2) Wejść do piwnic - ja znalazłem trzy wejścia o różnej trudności, (ale może jest więcej).\n3) Gdzieś w głównym korytarzu piwnicy jest skitrana skrzynka. Spróbuj znaleźć bez dodatkowych podpowiedzi. W razie problemów jest podpowiedź kodowana.\n4) Jak wam mało, to możecie zwiedzić nadziemne kondygnacje, jest co najmniej jedno wejście, ale zastawcie/zamaskujcie je potem z powrotem, by wyglądało na niedostępne i odstraszało wandali. Wydaje mi się, że przejścia piwnice-parter nie ma.\nWpisy do logu: 21x 0x 6x 3x Wszystkie wpisy Pokazuj usunięcia Galeria


prasa.wiara.pl » Niedziela » Internet - drzewo dobrego i złego\nTwierdząco odpowie ten, kto dzięki Internetowi utrzymuje codzienny kontakt z rodziną mieszkającą za granicą, co nie jest zjawiskiem rzadkim w dobie wzmożonej dziś wędrówki ludzi szukających swego miejsca w innych krajach. Podobnie zareaguje uczeń czy student, który potrafi wyszukiwać w Internecie wiadomości z dziedziny, która go pasjonuje. Z istnienia Internetu cieszy się osoba osamotniona i chora, bo pomaga on jej w utrzymywaniu kontaktów z innymi, w poproszeniu o przysługę czy pomoc, a także w oferowaniu komuś swego czasu i umiejętności.\nInternet to zły wynalazek – powie ojciec, którego dziecko spędza przed komputerem długie godziny i zaniedbuje obowiązki. To złe narzędzie dane nieodpowiedzialnym ludziom – skonstatuje ktoś, powołując się na fakt, że niejedna rodzina rozpadła się na skutek uzależnienia od niego któregoś z członków albo z powodu internetowej znajomości.\nNie na zabój!\nEntuzjastyczne zachłystywanie się nowymi możliwościami technicznymi nie może być równoznaczne z traktowaniem ich jako podmiotu w życiu. Jeśli ktoś ciągle korzysta z Internetu i odciąga go to od bliskich, wręcz wyłącza go z życia rodzinnego albo powoduje jego dobrowolne izolowanie się od rzeczywistości, zapominanie o własnej roli w świecie, o powierzonych zadaniach, o rozwijaniu życia duchowego i byciu dla innych – to czyni on sobie wielką krzywdę, bo wstępuje na drogę prowadzącą do utraty własnej godności jako człowieka.\nDzięki Internetowi można szybciej docierać do różnego rodzaju informacji. Ich rozpowszechnianie na skalę masową jest jedną z jego niewątpliwych zalet. Chodzi nie tylko o bieżące wiadomości na temat faktów czy o encyklopedyczne dane, ale również o transmitowane na żywo wydarzenia artystyczne, sportowe, polityczne. Trzeba mieć jednak na uwadze, że informacyjne zasoby nie są wartościowane. W sieci dostępne są informacje, których autorstwo trudno ustalić albo jest to wręcz niemożliwe. Z tego powodu nie można wierzyć w ich prawdziwość. Czy potrafimy ograniczyć nasze zaufanie do wszechwiedzy internetowej? Jako instrument pomocny w zdobywaniu wiedzy, poznawaniu rzeczywistości Internet jest użyteczny dla tych, którzy mają już podstawową wiedzę, doświadczenie, umiejętność weryfikowania danych. Nie można więc zaczynać edukacji od Internetu – trzeba zaczynać ją od książek, lekcji z nauczycielem, który odgrywa rolę przewodnika i autorytetu.\nInternet stwarza wielką pokusę dla nieuczciwych działań człowieka. Wprowadzając nieprawdziwe informacje (nawet niecelowo), można przyczynić się do ich powtarzania, a także przyswajania przez innych, zwłaszcza przez młodzież. Przestępstwem jest spisywanie znalezionych w sieci tekstów i przedstawianie ich jako swoich (np. przez studentów w pracach zaliczeniowych czy dyplomowych). Świadome umieszczanie w Internecie informacji szkalujących drugą osobę jest podłością. Za pośrednictwem tego narzędzia łatwiej jest rozpowszechniać pogłoski bądź plotki zniesławiające ludzi, ponieważ anonimowość sprzyja dawaniu upustu niedobrym emocjom. Wyrządza się w ten sposób krzywdę właściwie nieodwracalną, bo wiadomości lotem błyskawicy docierają do wszystkich.\nInternet zmniejszył świat. Na niespotykaną dotąd skalę zmienił sposób komunikowania się ludzi. Ponieważ mamy częstszy kontakt, nasze rozmowy w postaci wymiany maili są bardziej powierzchowne i krótsze. Używamy skrótów, znaczków zamiast słów – języki podlegają dynamicznej unifikacji. A przy tym drastycznie zmniejsza się dbałość o poprawność w zakresie gramatyki i stylu, otwierają się szeroko drzwi dla niechlujstwa i złych nawyków językowych. Wszyscy posługują się takimi samymi zwrotami, które często tracą swą dawną funkcję lub znaczenie. Listy elektroniczne zaczynają się od „Dzień dobry”, chociaż ktoś może je odczytać późnym wieczorem, albo od protekcjonalnego w dwustronnych kontaktach, by nie rzec: wielkopańskiego, „Witam”. A zakończenie w postaci „Pozdrawiam” niewiele dziś ma wspólnego z treścią tej frazy. Tak łatwo, rezygnując z różnych zwrotów grzecznościowych, przykładamy rękę do ubożenia naszego języka, do wyzbywania się tego, co stanowi o naszej tożsamości narodowej!\nInternet przyspiesza kontakt między ludźmi, ale trudno orzec, czy polepsza i buduje prawdziwe relacje międzyludzkie. Napisanie i wysłanie maila trwa chwilę i tworzy złudne poczucie nawiązania kontaktu. Właściwie jest to kontakt bezosobowy, nie patrzymy sobie w oczy, nasza rozmowa nie jest naturalna, ale „wystukana” na klawiaturze. W takiej sytuacji łatwiej o kłamstwo, o nadużycie. Dotyczy to zwłaszcza ludzi młodych, dzieci i młodzieży, którzy ulegają miłym słowom lub obietnicom i poprzez taki bezosobowy kontakt bywają wykorzystywani, oszukiwani.\nParadoks Internetu polega na tym, że ułatwia nam on porozumiewanie się ze światem, ale też ingeruje w relacje międzyludzkie. Wielu młodych ludzi nie ma już kolegów z sąsiedztwa, z klasy, ale ma ich z „netu”, gdyż portale społecznościowe zastępują tradycyjne stosunki międzyludzkie. Na tych portalach randkuje się, wymienia uwagi o innych, o modzie, niby się rozmawia. Nie jestem pewien, czy na życiowych zakrętach, w trudnych momentach, w sytuacjach podejmowania decyzji takie „wsparcie z netu” jest dobre i wystarczające. Internet z pewnością nie sprzyja budowaniu przyjaźni, a służy przekazywaniu sobie nawzajem komunikatów, nie zawsze zresztą zgodnych z prawdą. Tymczasem przyjaźń to relacja, która rodzi się poprzez osobiste kontakty i różne sprawdziany ich wartości, a nie poprzez przesyłanie znaków w listach elektronicznych.\nW Internecie można być tym, kim się chce być. Wobec innych z łatwością udaje się zbudować swój dowolny wizerunek, czasem kompletnie odmienny od prawdziwego. Czy zdajemy sobie sprawę, że przedstawianie siebie w lepszym świetle jest równoznaczne z kłamstwem, z okłamywaniem drugiego człowieka? Jest po prostu przejawem pychy.\nNiebezpieczne dla godności człowieka staje się tworzenie sobie wyimaginowanego świata w Internecie, bo może to posłużyć budowaniu i rozwijaniu chorych emocji, zwłaszcza że właśnie w sieci tak łatwo ujawniamy swoje emocje i oczekiwania. Wchodzenie w wirtualny świat oddala od życia, od bliskich, od spraw rzeczywistego świata. Jest zazwyczaj efektem problemów emocjonalnych osoby, a grozi pogubieniem się i pogłębieniem kłopotów psychicznych.\nWarto jednak podkreślić, że technologia przesyłania danych dokonała znacznej i pozytywnej zmiany w życiu gospodarczym i społecznym. Dzięki Internetowi wiele rodzajów pracy można wykonywać zdalnie. Wielu handlowców, doradców finansowych, designerów, tekściarzy jest w stanie wykonywać swoją pracę w domu. Taką zdalną pracę mogą podejmować np. matki wychowujące dzieci – w ten sposób nie tracą kontaktu z dzieckiem, a jednocześnie mogą pogodzić to z pracą zawodową. Dla osób niepełnosprawnych, dla których bardzo często przeszkodą są tzw. bariery architektoniczne, utrudniające – albo wręcz uniemożliwiające – przemieszczanie się, Internet jest znaczącym ułatwieniem. Także upowszechnianie wiedzy i różnych umiejętności zawodowych dzięki Internetowi staje się szybsze oraz tańsze (np. kursy językowe w formie e-learningu).\nTrzeba przyznać, że technologia internetowa wkracza w życie i w gospodarkę. Powstało wiele opracowań, wskazujących, w jaki sposób budowa sieci Internetu powszechnie dostępnych dla ludzi po jakimś czasie wpływa na większy wzrost gospodarczy. Mamy więc handel internetowy – zakupy w wirtualnym sklepie, najczęściej tańsze i zajmujące mniej czasu. Mamy usługi bankowe przez Internet, które oszczędzają nam czas. Mamy e-administrację, czyli możliwość szybkiego komunikowania się i załatwiania pewnych spraw z instytucjami publicznymi.\nMożna przypuszczać, że świadomy, umiejący wybierać między dobrem a złem człowiek poradzi sobie z niebezpieczeństwami ujawniającymi się przy korzystaniu z Internetu. Uzna go za narzędzie pomocne w codziennym życiu, a nie za najbliższego towarzysza, którego istnienie legitymizuje ignorancję w zakresie wiedzy, lenistwo umysłowe, wygodnictwo, egoizm.\nKtoś kiedyś powiedział, że wynalazki są dla ludzi mądrych. Korzystając w sposób rozumny z możliwości, jakie daje Internet, nie szukajmy w nim namiastki autentycznych relacji z innymi, prawdziwych uczuć, rodzinnego ciepła ani zaspokojenia swoich niezdrowych pragnień. W Internecie znajdziemy prawdę i kłamstwo, dobro i zło, pomoc i odmowę pomocy, rzeczy piękne i ohydne/plugawe, zachęcające do konsumpcjonizmu i relatywizmu, podżegające do nienawiści i zbrodni na sobie samym i na innych.\nCzy potrafimy żyć bez Internetu, by cieszyć się życiem, by zachować wolność myślenia, przyjemność samodzielnego odkrywania świata bez korzystania z często niepewnych podpowiedzi?\nNie godzi się, żebyśmy stali się niewolnikami, my, ludzie XXI wieku, którzy tak bardzo szczycimy się wolnością. Ta wolność w kontekście rozmyślań o roli Internetu w życiu człowieka wymaga szczególnej refleksji i troski.\nInternet jest jak drzewo wiadomości dobrego i złego, stawiające nas codziennie przed wyborem. I każde uderzenie w klawisze komputera staje się wyborem.\ndodane 03.11.2015 21:00\nStrona Niedzieli | Śmiertelna pułapka | Odnaleźć duszę zgubić pośpiech | Co internet robi z mózgiem? | Księża w sieci | Święty od Internetu? | Powrót z Internetu do życia | Kierunek: z e-Kościoła do wspólnoty | Katonet | Drużyna Maryi | Post od internetu? Czemu nie!


Pożar w Jarosławiu. Policjanci uratowali trzy osoby i dwa psy | Rzeszów24.pl | Praca Rzeszów ogłoszenia, noclegi, nieruchomości, firmy, mieszkania - hotele, noclegi, ogłoszenia, firmy rzeszów\nJAROSŁAW / PODKARPACIE. Funkcjonariusze z wydziału patrolowo-interwencyjnego z Jarosławia jako pierwsi dotarli na miejsce pożaru budynku na terenie miasta. Z zadymionego domu wyprowadzili trzy osoby i dwa psy. Po ewakuacji osób i zwierząt, na miejsce przybyli strażacy, którzy rozpoczęli akcję gaśniczą. Dzięki szybkiej reakcji stróżów prawa, dwóm kobietom, mężczyźnie oraz czworonogom nic się nie stało.\nZgłoszenie o pożarze domu jednorodzinnego na terenie Jarosławia dyżurny policji otrzymał w środę 3 marca po godzinie 21:00. Na miejsce zdarzenia natychmiast skierował funkcjonariuszy wydziału patrolowo-interwencyjnego, którzy w tym czasie pełnili służbę na terenie miasta. Zaalarmowani policjanci, jadąc na miejsce, użyli sygnałów uprzywilejowania z uwagi na zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego.\nMundurowi pierwsi dotarli na miejsce pożaru. Z poddasza wydobywały się płomienie, dlatego też policjanci podjęli decyzję o wejściu do budynku, gdzie według informacji miały znajdować się trzy osoby.\nW zadymionych pomieszczeniach funkcjonariusze odnaleźli dwie kobiety, w wieku 63 i 59 lat oraz 47-latka. Osoby te były zdezorientowane zaistniałą sytuacją. Funkcjonariusze ewakuowali całą trójkę i odprowadzili w bezpieczną odległość od płonącego budynku.\nWłaścicielka po wyjściu z budynku oświadczyła, że w mieszkaniu znajdują się jeszcze dwa psy. Policjanci nie zastanawiali się ani chwili, weszli do środka gdzie w zadymionym salonie zauważyli zwierzęta. Otworzyli drzwi tarasowe i wypuścili czworonogi na ogród posesji.\nPo ewakuacji osób i zwierząt z budynku na miejsce przybyli strażacy, którzy podjęli akcję ratowniczo-gaśniczą.\nDzięki szybkiej reakcji funkcjonariuszy domownikom oraz zwierzętom nic się nie stało. Przyczyny zaistnienia pożaru wyjaśni prowadzone postępowanie.\n« Kazimierz Rochecki kandydatem na prezydenta Rzeszowa\nCOVID-19. Ponad 1000 zakażeń na Podkarpaciu, 22 zgony »


Co Zarządca powinien wiedzieć o resursie? - PMM\nbiuro@pmm.waw.pl (22) 545 90 00\nTel.: (22) 545 90 00\nCo Zarządca powinien wiedzieć o resursie?\nPlanowałem napisać dalszą część o zmieniających się i nowych wymaganiach UDT dotyczących wind. Jednak zasypany zostałem pytaniami o resurs. Co to? Jakie konsekwencje ma dla wspólnot? Zatem o resursie.\nPojęcie resursu dotyczącego urządzeń transportu bliskiego pojawiło się w rozporządzeniu Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 30 października 2018r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie eksploatacji, napraw i modernizacji urządzeń transportu bliskiego. Rozporządzenie opublikowano w Dzienniku Ustaw RP z dnia 21 listopada 2018r. pod pozycją 2176.\nDefinicja resursu podana w rozporządzeniu:\n„resurs – parametry graniczne stosowane do oceny i identyfikacji stanu technicznego, określone na postawie liczby cykli pracy i stanu obciążenia UTB (urządzeń transportu bliskiego – rozwinięcie) w założonym okresie eksploatacji z uwzględnieniem rzeczywistych warunków użytkowania”.\nSamo pojęcie resursu to nic nowego, jest szeroko znane w technice. Resursy mają np. silniki i podzespoły samolotów, niektóre elementy elektroniczne. Resurs w tych przypadkach określany jest przez producenta. Takie były też dywagacje bezpośrednio po pojawieniu się rozporządzenia. Okazało się, że producenci podzespołów dźwigów resursu określać nie chcą, a wobec tego producenci całych dźwigów mają z określeniem resursu całego UTB spory kłopot.\nRozporządzenie rozstrzyga ten dylemat. Paragraf 7 punkt 5 rozporządzenia mówi:\n„Eksploatujący, w przypadku gdy nie jest znany resurs UTB, określa go na podstawie aktualnego stanu wiedzy technicznej i dobrej praktyki inżynierskiej.”\nOznacza to w praktyce, że eksploatujący (wspólnota, spółdzielnia, właściciel) budynku i urządzenia ma ten resurs określić. Jeśli eksploatujący nie ma do tego kompetencji to może zlecić określenie resursu. Moi Klienci proszą o określenie resursu mnie. To dość powszechne, że Klienci zlecają wykonanie określenia resursu firmom zajmującym się konserwacją UTB. Ale bywa i tak, że zleca się określenie resursu firmom lub osobom trzecim. Tutaj moja uwaga – zazwyczaj w umowie konserwacji znajdują się zapisy utrudniające dostęp osób trzecich do dźwigu lub ograniczające w takich wypadkach odpowiedzialność konserwującego. Warto przed zaangażowaniem osób trzecich przemyśleć zapisy umowy i porozmawiać z konserwującym.\nOsobnym zagadnieniem są warunki owego określenia resursu. Słyszałem o bardzo różnych warunkach – od poziomu 1000,00 PLN za 1 dźwig do poziomu usługi gratisowej. Radzę jednak z wyprzedzeniem zapytać konserwatora, na jakich warunkach określi resurs.\nOkreślenie resursu jest koniecznością obciążającą eksploatującego. Już obecnie, począwszy od listopada 2018, w decyzjach po badaniach UDT znalazła się formułka:\n„Przypomina się o konieczności wykonania dokumentacji dotyczącej stopnia wykorzystania resursu urządzenia, w terminie najpóźniej do następnego wyznaczonego badania.”\nZgodnie z wytycznymi UDT przy kolejnym badaniu okresowym Inspektor UDT musi rozpocząć badanie od analizy przedstawionego resursu. Jeśli resurs nie zostanie przedstawiony Inspektor UDT musi odstąpić od badania z winy eksploatującego i wydać negatywną decyzję dalszej eksploatacji UDT.\nOmówiliśmy zatem co to jest resurs, jak go określić i co się stanie, jeśli tego nie zrobimy. Zastanówmy się zatem po co ten resurs wprowadzono . Emocje eksploatujących wzrosły, gdy resurs pojawił się w dźwigach. Bo i po co ów resurs, skoro UDT przeprowadza badanie rejestracyjne, a potem systematycznie bada urządzenia. Ma zatem pełną wiedzę o stanie technicznym urządzenia. Sam UDT wskazywał na ogromną przydatność resursu w przypadku urządzeń wielokrotnie montowanych w różnych miejscach – żurawi budowlanych, bramownic, zwyżek budowlanych. W przypadku takich urządzeń resurs ma niewątpliwie głęboki sens i pozwala na śledzenie stanu technicznego i zapobieganie wypadkom. Emocje eksploatujących wzrosły, gdy resurs pojawił się w dźwigach. Bo i po co ów resurs, skoro UDT przeprowadza badanie rejestracyjne, a potem systematycznie bada urządzenia. Ma zatem pełną wiedzę o stanie technicznym urządzenia. Sporo wątpliwości zgłaszali również Inspektorzy UDT.\nW moim przekonaniu ten resurs jednak ma spory sens i dla eksploatującego. Pozwala mu zrozumieć co się dzieje i co się wydarzy. Określenie resursu windy np. na 20 lat pozwala eksploatującemu planować swoje działania. Może zakładać, że po owych 20 latach od zamontowania windy czekają go jakieś zwiększone wydatki. Do tej pory odbywało się to jednak „na czuja” i w myśl zasady „a może jeszcze trochę wytrzyma”.\nCo jednak z windami, które swój resurs przekroczą?\nParagraf 6 punkt 6 rozporządzenia mówi: „Eksploatujący, w przypadku przekroczenia resursu UTB, przeprowadza ocenę stanu technicznego UTB lub zleca jej przeprowadzenie.” To ponownie powtórzenie zasady resursu np. z lotnictwa. Skoro resurs się wyczerpał, to należy go przywrócić. Przywracanie resursu rozpoczyna się od oceny stanu technicznego UTB. Trzeba dokładnie sprawdzić wszystkie podzespoły, opisać ich stan w dokumencie i przedstawić zalecenia do wykonania – co trzeba zrobić, żeby każdy z zespołów UTB działał „jak nowy”. Wykonanie zaleceń z przeglądu, odpowiednio udokumentowane, pozwala na odtworzenie resursu. Odtworzony po wykonaniu napraw resurs, określony w dokumencie z oceny stanu technicznego – nieco mniejszy niż oryginalny – będzie podstawą do dalszej eksploatacji UTB i dalszego planowania nakładów na jego utrzymanie.\nZwracam uwagę, że wykonanie oceny stanu technicznego urządzenia oraz wykonanie napraw może zająć sporo czasu. Dlatego – zwłaszcza w urządzeniach eksploatowanych od około 20 lat i więcej – warto rozpocząć obliczanie resursu ze znacznym wyprzedzeniem. Może się bowiem okazać, że całość prac będzie trwała, a termin badania okresowego UDT nastąpi. Wówczas można spodziewać się negatywnej decyzji o dalszej eksploatacji.\nzajmijcie się resursem poważnie odpowiednio wcześniej przed badaniem UDT,\nokreślenie resursu pozwoli planować większe wydatki na windy,\nresurs jest do przywrócenia.\nTagi: Bez kategorii


Tanie uzdatnianie wody w mieszkaniu | Blog\nNa pewno każdy z nas chce cieszyć się w swoim domu wodą odznaczającą się faktycznie wysoką jakością. Niestety bardzo często okazuje się, że to, co leci z kranów w naszych domach po prostu nie może być pite bez wcześniejszego przegotowania. Rozmaite zarazki oraz szkodliwe substancje jakie znajdują się nierzadko w wodzie pochodzącej z wodociągów mogą powodować, że stwarza ona po prostu spore zagrożenie dla naszego zdrowia. Trzeba jednak wiedzieć o tym, że nawet w takiej sytuacji znajdziemy sporo sposobów na to, aby widocznie polepszyć jakość swojej wody.\nZapewne najlepszą propozycją dla każdego z nas mogą być specjalne filtry do wody, które cieszą się obecnie naprawdę ogromną popularnością. Coś takiego możemy zamocować bezpośrednio w kranie i mieć pewność co do tego, że płynąca z niego woda będzie dla nas rzeczywiście bezpieczna. Owe rzeczy odznaczają się oczywiście sporym zróżnicowaniem, dzięki czemu możemy się spotkać z szeregiem ciekawych rozwiązań – do najskuteczniejszych należy na przykład tak zwana odwrócona osmoza.\nRzeczywiście skuteczne uzdatnianie wody może być bardzo ważną kwestią dla dosłownie każdego z nas – przecież każdy chce chyba obronić się przed wszystkimi niebezpiecznymi rzeczami, jakie mogą się w niej znajdować. Warto w takim razie bliżej zainteresować się owymi technologiami, bo uzdatnianie wody stało się obecnie tak łatwe, jak jeszcze nigdy wcześniej.\n26 marca 2016Jak zadbać o zdrowie swoich dzieci?\n25 marca 2016Zdrowie spełnia niezwykle ważną funkcję w naszym życiu\n26 marca 2016Co robić, aby mieć zdrowe dziecko?\n26 października 2016Punkty sprzedaży z meblami ogrodowymi są to takie punkty\n25 października 2016Naturalnie na rynku dostępne\n14 lipca 2016Grosz do grosza i będą miliony\n12 kwietnia 2016 Pierścionki\n20 września 2016W Necie można odnaleźć\n26 października 2016W szablonowym


LITERACKI ŚWIAT CYRYSI: Wywiad z Niną Majewską-Brown\nJakie jest Pani popisowe kulinarne danie? Każda z nas je ma 😊\nJest ich kilka. Dzieciaki kochają mnie za zupę pomidorową z własnoręcznie przetartych pomidorów, w której nie ma kropli wody, znajomi za policzki wołowe w cydrze, mąż za brownie, starszy syn za zupę z czarnej fasoli, a młodszy za steki. Niestety, kulinaria to jedyna płaszczyzna na której lubię pogwiazdorzyć, gonię za nowymi smakami i aromatami i niestety lubię jeść.:(\nSpecjalnie dla Pani fragment Męża na niby:\n1. Rozpuścić na parze (czyli mniejszy garnek wkładamy do większego z wrzącą wodą wlaną na dno – jednak tak, by spód tego mniejszego nie dotykał wody) 2 tabliczki gorzkiej czekolady z kostką masła.\n2. Przestudzić masę\n3. Dodać: 100 g mąki pszennej, 300 g białego cukru, 6 całych jaj,\n4. Dobrze wymieszać, najlepiej mikserem.\n5. Przełożyć masę do foremki o średnicy około 25 cm wysmarowanej uprzednio masłem (boki i dno) i piec w temperaturze około 200 stopni przez mniej więcej 40 minut (mile widziany termoobieg).\n6. Posypać cukrem pudrem, polać polewą czekoladową albo podawać tak, jak ja lubię najbardziej, czyli sauté.\nZ której strony biurka lepiej się Pani odnajduje? Jako autorka, czy może jednak wolała Pani wersję Wydawcy?\nObie strony są równie interesujące. Pracowałam w trzech wydawnictwach, moim ostatnim promocyjnym dzieckiem była bestsellerowa seria o wampirach Stephanie Mayer, ale zawsze gdzieś podskórnie marzyłam o napisaniu własnej książki. Praca w wydawnictwach i znajomość rynku od podszewki w moim przypadku przekładają się na ogromną pokorę i świadomość tego, z jak znakomitymi piórami przychodzi mi się mierzyć i jak trudno zaistnieć. Znam ograniczenia branży ale jednocześnie jej możliwości i dlatego nie ulegam złudzeniu, że jestem kimś wyjątkowym i należy mi się szczególna atencja. Robię swoje niespecjalnie oglądając się na innych, nie uczestniczę w jakichkolwiek pisarskich rozgrywkach, grupach wsparcia i poparcia. Pisząc mierzę się tylko i wyłącznie z sobą, a największym komplementem bycia po drugiej stronie biurka jest uznanie czytelników. TA strona jest dla mnie trudniejsza pod jednym, jedynym względem – musiałam założyć FB, zaistnieć na Instagramie i od czasu do czasu pokazać mój prywatny kawałek świata. Jestem raczej skryta i niechętnie dzielę się moją przestrzenią z innymi. Łatwiej mi napisać rozdział książki niż wrzucić wiadomość na FB.\nDzwonią znajomi, że może by wpadli za godzinkę? Panika, przecież nic nie mam do jedzenia... Co na szybko w takich sytuacjach Pani podaje? :)\nJestem beznadziejnym przypadkiem. Dom prowadzę tak, jakby zaraz miała wybuchnąć wojna, albo jakieś inne nieszczęście. Namiętnie suszę, zaprawiam i pekluję co się da, doprowadzając rodzinę do obłędu, bo stale potrzebuję nowej przestrzeni na słoje i słoiki. Niezapowiedziana wizyta w takim przypadku nie jest niczym strasznym 😊 Sięgam po zapasy i już. Najczęściej w takich „napadowych” sytuacjach podaję domowy makaron z jakimś aromatycznym sosem, risotto, na deser bezy z bitą śmietaną i owocami. Przyjaciele, na szczęście nie znając wszystkich tajników domostwa, uważają, że jestem perfekcyjną panią domu i mistrzynią wychodzenia z niespodziewanych sytuacji. Szczerze, lubię podnosić rękawicę i udowadniać sobie samej, że dam radę. I co najważniejsze uwielbiam gotować, ale nie znoszę stać przy garach, dlatego moje gotowanie jest ekspresowe, a kuchnia otwarta, tak by zawsze uczestniczyć w towarzyskich spotkaniach.\nZdecydowanie starocerkiewnosłowiański z tymi wszystkimi krzaczkami, konstrukcjami, etc. W dodatku trudno było przełożyć jego znajomość na praktykę. Oczywiście to sięganie do źródeł i tak dalej, ale wolałabym w tym strumyku nie brodzić. W rzeczywistości był to jedyny, mały i krótkotrwały minusik studiowania filologii polskiej i klasycznej oraz dziennikarstwa. Studia to był najlepszy czas, jeden z najlepszych czasów, bo przecież po nim pojawiły się kolejne fajne etapy życia, co nie znaczy, że zawsze jest bajkowo.\nUwielbiam bawić się słowami. Można nimi zabić, dać nadzieję, oddać marzenia, sprawić, że uwierzymy w siebie i rozkochać w innych. Słowa są dla mnie dla mnie najważniejsze w relacji i budują w niej wszystko. Dlatego tak bardzo lubię konstruować dialogi, tworzyć postaci z których każda mówi innym językiem, śmieszy mnie prymitywne językowe disco polo i wydumana nowomowa, szczególnie tak zwanych nowobogackich, którym udało się pazurami uczepić „wyższej sfery”.\nCo sądzi Pani o fast foodach, "modzie" na diety bezglutenowe i bez laktozy?\nWszystko jest dla ludzi, tylko nie wszyscy ludzie „są” do wszystkiego. Śmieszy mnie uleganie modom przechodzenia na radykalne diety i przeżywanie dramatu jojo po ich zakończeniu. Dla mnie to jak po czterdziestu latach lania benzyny do baku samochodu przerzucenie się na ropę. Trudno spodziewać się, że w takim układzie daleko zajedziemy. Oczywiście powolne wykluczanie tego czy owego, ze szczególnym uwzględnieniem rzeczy, które nam szkodzą (po wcześniejszej konsultacji z lekarzem) jest jak najbardziej wskazane. Ale szaleństwo i moda testowania dziwnych diet jest nie dla mnie. Jeśli chcę schudnąć jem po prostu mniej. Niestety z biegiem lat, zwłaszcza przy problemach z tarczycą, czy w hormonalnym szaleństwie, pewnie ta metoda jest coraz mniej skuteczna, ale dla mnie jedyna. A jeśli chodzi o fast foody, to sięgam po nie sporadycznie, tylko i wyłącznie gdy jestem w drodze: można w nich znaleźć oczywiście sałatki, ale nie ukrywam, że czasami uwielbiam zatracić się w bułce z majonezem i kurczakiem, czy tym czymś co kurczaka udaje.\nW chwili dramatu, mimo bliskości przyjaciół i rodziny, zawsze finalnie jesteśmy sami i tylko od nas zależy, czy się pozbieramy po fandze od życia między oczy. W takich chwilach biorę głęboki oddech, przymykam oczy, zaciskam szczękę i działam zadaniowo, małymi kroczkami realizuję punkt po punkcie to co w danej sytuacji powinno się zrobić. Potem, gdy już rzeczy do szpitala są zawiezione, gdy ostatni żałobnicy się żegnają, gdy wali się zawodowy świat ryczę w poduszkę i rozdrapuję rany. I trwa to tak długo, dopóki nie zobaczę iskierki w ciemnym tunelu w kierunku której powinnam pójść. Problem tylko polega na tym, by umieć taką iskierkę wskrzesić. I tu niezbędni są przyjaciele.\nGdzie się Pani najlepiej odpoczywa i zbiera myśli?\nBanalnie, ale w domowych pieleszach. Uwielbiam spokój poranka, gdy wszyscy jeszcze śpią i ciszę wieczoru gdy już wszyscy śpią. Wtedy mam luksusowy czas z książką z notesem i ołówkiem w tle.\nJakie ciekawe miejsce poleciłaby Pani odwiedzającym Poznań, takie z wyjątkowym klimatem?\nKocham Stare Miasto i często przysiadam w okolicznych knajpach, by przyjrzeć się ludziom i nasycić aromatem miasta. Lubię spokój i zakątki Ostrowa Tumskiego i knajpki w Starym Browarze. Fascynują mnie wykopaliska na Placu Kolegiackim, gdzie od czasu do czasu osobiście mogę pogrzebać w ziemi, ale też cisza, chłód i architektura starych kościołów takich jak Fara. Nie chodzi o duchowe uniesienia, raczej o przeniesienie się w czasie.\nPomysłu nie specjalnie musiałam szukać. Wystarczyło się rozejrzeć by dostrzec jak wiele z nas jest okłamywanych, bądź okłamuje partnera. W moich powieściach zawsze staram się poruszać aktualne społecznie tematy, które dotyczą wielu ludzi. Może dzięki temu kobiety tak dobrze odnajdują się w opisywanych przeze mnie historiach. Pisanie dla mnie jest niesamowitą przygodą dzięki której lepiej poznaję siebie. Bardzo mocno wizualizuję sobie bohaterów i ich światy niejako staję przed murami, które przed nimi buduję. To niezwykły samorozwój i konieczność udzielenia samej sobie odpowiedzi na trudne pytania. Sięgam po ciężki emocjonalnie kaliber, niejako z ciekawości jak sama w takiej, czy innej sytuacji bym sobie poradziła. Co oczywiście nie oznacza, że bohaterowie zachowują się czy odczuwają jak ja, ale uważam, że jesteśmy w stanie tylko wtedy poznać samych siebie, gdy znajdziemy się w ekstremalnej sytuacji.\nCzy ciężko jest pisać o sprawach, z którymi sami możemy się zderzyć na co dzień lub ktoś z naszych najbliższych?\nBardzo. By być uczciwym przed samym sobą trzeba niejako wejść w skórę bohaterów, często nie podzielając ich poglądów i spojrzenia na świat, a jednocześnie być wiarygodnym w opowiadanej historii. Nierzadko dramaty bohaterów wymagają udzielania samemu sobie odpowiedzi na trudne pytania i odnalezienia się w najbardziej dramatycznych sytuacjach. Po tragedii jaką opisałam w Wakacjach zafundowałam sobie „małą” psychoterapię, by na nowo odnaleźć światełko w tunelu.\nPo cichu tak, ale nigdy nie sądziłam, że się to wydarzy. Jeszcze w podstawówce wymyślałam dziwne historyjki, potem jak każda szanująca się nastolatka pisałam wiersze, część z nich nawet pojawiła się w młodzieżowych czasopismach, a potem konsekwentnie stałam, nie mając odwagi chwycić za pióro, po tej czytelniczej stronie. Do napisania pierwszej powieści Wakacji namówił mnie mąż, a potem jakoś samo się potoczyło. Teraz, po raz pierwszy w życiu robię coś co kocham i co niejako stało się moim zawodem. Zaczęłam należeć do wąskiego grona osób, których praca jest pasją i w której się prawdziwie realizują.\nCzy pisząc książkę otacza się Pani jakimś przedmiotem,talizman może,coś co musi być,stać obok,jakiś rytuał oraz jakie to najczęściej miejsce? Czy ma Pani motto życiowe,zdanie które często przytacza?\nPo ostatniej kropce powieści, a między pierwszym zdaniem nowej, wpadam w szał sprzątania i tak sprzątniętego domu. Świadomość, że „zaplecze domowe” jest ogarnięte daje mi poczucie błogości i uwalnia dobrą energię. Pisząc, ku rozpaczy zaprzyjaźnionego ortopedy, siedzę zazwyczaj na ulubionej kanapie w salonie, popijam zmrożoną wodę gazowaną z cytryną, obok mnie toczy się rodzinne życie, którego gwar specjalnie mi nie przeszkadza. Otaczam się pierdylionem karteczek na których usiłuję złapać myśli i powiedzonka, a koty same pchają się pod klawiaturę laptopa. Oczywiście między jednym a drugim akapitem gnam po dzieci do szkoły, gotuję obiad i wieszam pranie. Moje miejsce pracy zdecydowanie nie jest samotnią wokół której chodzi się na palcach.\nJaka wg Pani powinna być książka żeby powiedzieć o niej, że jest dobra?\nDla mnie dobra książka to taka, której autor sprawia, że czytając ją czujemy zapachy, słyszymy szum drzew, utożsamiamy się z bohaterem i przenikamy do jego świata. Przy której w wibracje wpadają nasze uczucia, sprawiając, że się śmiejemy, płaczemy czy zatrzymujemy nad tu i teraz. Obok treści najważniejszy dla mnie jest język, którym autor opowiada historię i to właśnie język jest tym kryterium, które sprawia, że wiele książek odrzucam.\nCzy w dzisiejszych czasach uważa Pani że lepiej jest "mieć" czy "być"?\nZdecydowanie być, problem tylko polega na tym, że do tego być dorasta się latami. Zawsze powtarzam, że tyle ile wyssiemy z życie, tyle nasze, bo przecież tylko wspomnień nikt nam nie ukradnie. Dlatego cieszę się każdym drobiazgiem, promieniem słońca i uśmiechem nieznajomego/nieznajomej. Mam świadomość, że to brzmi banalnie, ale nauczyłam się poszukiwać szczęścia w sobie. Mieć jest bardzo toksyczne, czasochłonne, forsochłonne, a finalnie i tak się okazuje, że można by mieć jeszcze więcej i trudno osiągnąć zadowolenie. Nieustanne gonienie za “metką” musi być wyczerpujące. Szczęście i poczucie spełnienia są do wypracowania przez nas samych i pewnie dlatego są tak proste, a zarazem tak trudne do osiągnięcia.\nGdyby miała Pani wybrać/wskazać 3 książki, które każdy powinien przeczytać, nawet ktoś kto nie czyta-jakie by to były i dlaczego?\nPytanie którego najbardziej nie lubię, bo zwyczajnie nie potrafię na nie odpowiedzieć. Na każdym etapie życia miałam swoją ukochaną książkę, która z czasem się dewaluowała na rzecz kolejnej. W podstawówce namiętnie czytałam Winnetou i zawsze o nim pisałam na sprawdzianach, a nawet egzaminie do liceum. Dziś gdy usiłowałam po niego sięgnąć, by przekazać pałeczkę synom, okazuje się, że jest nie do przeczytania.\nPewnie wypadałoby „rzucić” Ulissesem Joyca, czy Poza światem Prousta, które oczywiście swego czasu czytałam, ale zdecydowanie wolę wracać do Opowiadań Maupassanta, Alexandre’a Dumas, Gombrowicza, Umberto Eco. Babcia mawiała, że jak człowiek się starzeje to sięga po biografie, więc chyba już jestem na tym etapie. Ale księga która najbardziej utkwiła mi w pamięci i zajęcia z jej analizy na Uniwersytecie to Biblia, tyle, że czytana i analizowana jako dzieło literackie, a nie duchowy, religijny przewodnik. Można z niej wyczytać zgoła zadziwiające treści i odkryć, że nie zawsze Bóg jest taki jak widzą go katecheci. Choć kontrowersyjne, to równie interesujące.\nW imieniu swoim oraz wszystkich Czytelników mojego bloga dziękuję Pani Ninie Majewskiej-Brown za niezwykle interesujący wywiad.\nLaureatowi zwycięskiego pytania serdecznie gratuluję i czekam na maila.\nAutor: Cyrysia o 10/09/2018\nAgnieszka Kaniuk wtorek, 09 października, 2018\nBardzo udany i ciekawy wywiad. 😊\nMartyna G. wtorek, 09 października, 2018\nMniam, zupa z przetartych pomidorów :) wywiad jak zawsze super :)\nMartyna K. wtorek, 09 października, 2018\nKsiążka jeszcze przede mną, ciekawy wywiad.\nmartucha180 wtorek, 09 października, 2018\nJardian środa, 10 października, 2018\nŚwietny i ciekawy wywiad, gratuluję !\nAgnieszka Mycoffeetime czwartek, 11 października, 2018\nFajny wywiad - dziękuję za wyczerpującą odpowiedź i przepis! Z pewnością go wypróbuję:D