8 dni w Tokio w listopadzie, Warszawa (WAW) - Tokio (HND)\n8 dni w Tokio w listopadzie 🍂\ncalendar_today 04.11.2022 (piątek) - 12.11.2022 (sobota)\nData ostatniej aktualizacji ceny: 26-01-2022 09:01. Ceny biletów lotniczych zmieniają się cały czas. Ceny są aktualne w momencie ich ostatniej aktualizacji.\nhotel Hotel Newstar Ikebukuro ⭐⭐⭐\nHotel Newstar Ikebukuro jest doskonale położony zarówno dla osób podróżujących służbowo, jak i dla przyjemności w Tokio. Hotel oferuje wysoki standard usług i udogodnień, aby zaspokoić indywidualne potrzeby wszystkich podróżnych. Zorientowany na obsługę personel powita Państwa i oprowadzi po hotelu (...) Newstar Ikebukuro. Telewizor LCD / ekran plazmowy, wykładzina, kapcie, oddzielny salon, czujnik dymu znajdują się w wybranych pokojach. Hotel oferuje różnorodne możliwości rekreacyjne. Podczas pobytu w hotelu Newstar Ikebukuro można się spodziewać przyjemnej atmosfery i doskonałej obsługi. Czytaj dalej\nlocation_on 2-61-6 Ikebukuro,Toshima-ku, Tokyo (8.5 km od centrum) Zobacz na mapie\nOcena hotelu: 7.6 / 10 (liczba opinii: 882)\nhotel The Royal Park Hotel Iconic Tokyo Shiodome ⭐⭐⭐⭐⭐\nRoyal Park Hotel The Shiodome, Tokyo jest dogodnie zlokalizowany w popularnej dzielnicy Ginza. Hotel oferuje wysoki standard usług i udogodnień, aby zaspokoić indywidualne potrzeby wszystkich podróżnych. Darmowe Wi-Fi we wszystkich pokojach, całodobowa ochrona, sklep spożywczy, codzienne sprzątanie, (...) sklep z pamiątkami to tylko niektóre z udogodnień dostępnych w tym obiekcie. Telewizor plazmowy / plazmowy, kapcie, kanapa, ręczniki, internet - bezprzewodowy znajdują się w wybranych pokojach. Hotel oferuje szeroką gamę obiektów i zajęć rekreacyjnych, takich jak siłownia / sala fitness, masaż. Royal Park Hotel The Shiodome, Tokio łączy w sobie serdeczną gościnność z uroczą atmosferą, dzięki czemu Państwa pobyt w Tokio będzie niezapomniany. Czytaj dalej\nlocation_on 1-6-3, Higashishimbashi, Tokyo Zobacz na mapie\n295 zł / 2 os. za noc\nOcena hotelu: 8.8 / 10 (liczba opinii: 5131)\nRóżnica czasowa do Polski wynosi +8h. W Tokio jest teraz 18:56.


Firmy wg. branż > Transport Katalog Stron Dziennika Internautów\nKatalog Stron Dziennika Internautów » Firmy wg. branż » Transport\nWpisy regularne - TransportSortuj według: PageRank | Wizyty | Alfabetycznie\nNET-CARGO Sp. z o.o. jest dynamicznie i prężnie rozwijającą się firmą świadczącą usługi w obszarze spedycji i czynności celnych. Jako poważny i godny zaufania kontrahent posiadamy certyfikat AEO, a także ubezpieczenie Odpowiedzialności Cywilnej Spedytora. - [Więcej]\nZamówienia telefoniczne taksówek przyjmowane są przez centralę radio taxi 24h/dobę przez 365 dni w roku. Telefonistka w trakcie przyjmowania zamówienia informuje klienta o marce, kolorze oraz o czasie dojazdu taksówki pod wskazany adres. Standardowy czas dojazdu na terenie miasta wynosi 5-6 minut. Poza zamówieniami bieżącymi centrala radio taxi przyjmuje również zlecenia na określoną godzinę jak również zlecenia cykliczne. Istnieje możliwość zamówienia taksówki nieoznakowanej. Zapewniamy naszym klientom pełną dyskrecję usługi na najwyższym poziomie. - [Więcej]\nFirma Wywozrupieci.pl to pewność wysokiej jakości usług. Nasza firma wywozi gruz i odpady pobudowlane oraz może pochwalić się najnowocześniejszym sprzętem i maszynami, które posiadają zalecane i wymagane rekomendacje unijne. Każdy wyszkolony pracownik potrafi je obsługiwać i dzięki temu wywóz gruzu odbywa się szybko i sprawnie. Klienci posiadający kilka ton gruzu nie muszą się o niego martwić, ponieważ zostanie on wywieziony w ciągu jednego dnia bez angażowania ich cennego czasu. Firma posiada samochody bezpieczne dla otoczenia, które mogą podjechać w każde wskazane miejsce. Termin wywozu można ustalić nawet dzień wcześniej, ponieważ firma otwarta jest na współpracę i stara się być jak najbardziej elastyczna dla klientów. - [Więcej]\nWszystkie firmy z Warszawy, które interesują tanie i profesjonalne magazynowanie, zapraszamy serdecznie do zapoznania się z ofertą naszej firmy. Oferujemy profesjonalne magazynowanie dopasowane do indywidualnych potrzeb naszego klienta. Dopasujemy magazyny do Państwa wskazówek i wymagań. Jako jedna z niewielu firm w stolicy możemy zaoferować magazynowanie towarów niebezpiecznych ADR oraz materiałów, które wymagają odpowiedniej temperatury i wilgotności. - [Więcej]\nJeżeli szukasz szybkiej i bezpiecznej taksówki w Krakowie, wybierz profesjonalne usługi Radio Taxi MPT. Tylko z naszymi dojedziesz w komfortowych warunkach oraz za przystępną cenę w każde miejsce miasta. Zatrudniamy doświadczonych kierowców, którzy poradzą sobie z prowadzeniem auta nawet w najtrudniejszych warunkach atmosferycznych. Wiemy, że najlepszą reklamą są zadowoleni klienci, dlatego każdego z nich traktujemy indywidualnie, zapewniając mu maksymalną wygodę. - [Więcej]\nPrzewóz osób do Holandii oraz Niemiec oferuje PDM-TRANS. Z nami dojedziesz bezpiecznie, na czas i w komfortowych warunkach. Zamówić busa możesz przez Internet, SMS lub telefonicznie. Dla Twojej wygody oferujemy transport pod wskazany adres. Zapraszamy na naszą stronę internetową po szczegółowe informacje. - [Więcej]\nPod tym adresem czeka na Ciebie bardzo ciekawa i korzystna propozycja, jeśli chodzi o zorganizowane przewozy autokarowe na terenie Warszawy. Dodatkowo, świadczymy też swoje usługi na innych trasach, a ponad 2 dekady doświadczenia w branży sprawiają, że doskonale wiemy czego potrzeba Klientom, by byli w pełni zadowoleni z naszych usług. Serdecznie zapraszamy do nas. - [Więcej]\nFirma funkcjonuje na rynku transportowym, na którym zapewnia wykonanie profesjonalnych usług transportu typu taksówkarskiego na lotnisko w Modlinie. Firma obsługuje również dowóz na lotniska kolejowe, autobusowe a także zapewnia obsługę różnych imprez okolicznościowych. Zapoznaj się ze szczegółami oferty w ramach strony firmowej! - [Więcej]\nTrans Raf to firma, która powstała w 2001 roku. Ma siedzibę w Krakowie i tam świadczy transport, a także na terenie całego kraju i za granicą. W ofercie znajdują się przede wszystkim usługi taxi bagażowego, a do tego również pomoc w przeprowadzkach prywatnych i firmowych. Firma transportuje także rzeczy nietypowe. Ma do tego przystosowane pojazdy i przede wszystkim zatrudnia doświadczonych kierowców. - [Więcej]\nFirma Przewóz towarów, przeprowadzki Lewandowski Mieczysław zajmuje się profesjonalnym przewozem i przeprowadzkami mieszkań prywatnych, biur, archiwów na terenie Warszawy oraz całego kraju. Posiadamy stosowne certyfikaty kompetencji w transporcie drogowym wymaganym przepisami Unii Europejskiej oraz ubezpieczamy przewożony towar do wysokości 350 tys. euro. Każdy towar jest starannie pakowany w folię bąbelkową. Zapewniamy nieodpłatnie folię i kartony a także bezpłatną wycenę usługi transportowej. Posiadamy duże doświadczenie w transporcie archiwów min. Archiwum Akt Nowych. - [Więcej]\nNasza firma zajmuje się realizowaniem zarówno usług transportowych oraz spedycyjnych, które wykonujemy już od 2003 roku. W naszej firmie jesteśmy w stanie zapewnić naszym klientom wykonanie poszczególnych usług zarówno na terenie Polski jak też na terenie Europy. Wieloletnie doświadczenie naszej firmy na rynku usług transportowych pozwala nam zapewnić naszym klientom usługi realizowane w ramach elastycznych warunków współpracy. - [Więcej]\nNekropolis to wiedza oraz doświadczenie w branży pogrzebowej, które zostały docenione już przez wielu klientów. Jesteśmy dla Was dostępni przez całą dobę pod specjalnym numerem telefonu, który znaleźć możecie na naszej stronie. Organizujemy transport Zmarłych na terenie naszego kraju, jak również poza jego granicami. Jesteśmy w stanie zaplanować transport drogą lądową, morską, lotniczą z Polski oraz do Polski. Nasza siedziba znajduje się w Warszawie, jednak posiadamy przedstawicielstwa w różnych krajach. - [Więcej]\nRezerwacja najtańszych biletów autobusowych online lub telefonicznie 32-3460306. Na stronie 2 wyszukiwarki Euroticket i Voyager, wszystkie firmy przewozowe - w jednym miejscu. Najczęściej nasi klienci rezerwują bilety firm: Sindbad, Eurolines, Eurobus, Polonia Transport, Sołtysik Reisen. Mamy 15 lat doświadczenia - stąd też stawiamy na profesjonalizm. Zadowolony klient jest naszym celem. Zapraszamy - [Więcej]\nSzukasz sprawdzonej firmy spedycyjnej, która kompleksowo obsłuży Twoje zlecenia? Zaufaj PEKAES - transportujemy ładunki na terenie Polski oraz, dzięki bardzo rozbudowanej sieci połączeń lotniczych, kolejowych i morskich, także do 32 innych krajów. Zapewniamy obsługę celną w naszych agencjach, dodatkowe ubezpieczenie CARGO, magazynowanie towarów i zarządzanie nimi, przygotowanie do wysyłki, paletyzację, obsługę zwrotów, etykietowanie, kompletację, przygotowanie jednostek transportowych według wymagań odbiorców i wiele innych usług. Zapraszamy. - [Więcej]\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą firmy logistyczno-spedycyjnej Stan-Trans. Działamy na rynku już od 2003 roku, posiadamy niezbędne w tej branży doświadczenie i wysoko wykwalifikowaną, kadrę, która dołoży wszelkich starań aby dotrzeć zawsze na czas. Podejmujemy się zarówno zleceń na terenie kraju jak i na arenie międzynarodowej. Wychodząc naprzeciw Państwa potrzebom oferujemy zróżnicowane środki transportu. Po więcej szczegółów zapraszamy na naszą stronę www. - [Więcej]\nStrony 21-40 z 730. Ogółem: 730


infekcje bakteryjne - www.edziecko.pl\nsię w 100 proc. przed zapaleniem napletka, które może pojawić się także np. po przebytej antybiotykoterapii, która obniża odporność organizmu, czyniąc go podatnym na infekcje bakteryjne, wirusowe czy grzybicze. Spuchnięty siusiak u dziecka. Zgłoś się do lekarza W przypadku gdy u małego dziecka\ntrądzikowej, peeling enzymatyczny do cery naczynkowej. Jakie są przeciwwskazania do używania peelingu enzymatycznego? Przede wszystkim jakiegokolwiek złuszczania nie wolno wykonywać na skórze podrażnionej, przy uszkodzonym naskórku, a także przy aktywnych infekcjach bakteryjnych. Peeling\nzawodzą, a problem nie ustępuje. Jak wygląda to w przypadku poszczególnych rodzajów wysypek? trądzik niemowlęcy - jeśli wśród wyprysków znajdą się też te o charakterze ropnym, nie zaszkodzi wizyta u dermatologa; potówki - jeśli nie ustąpią samoistnie lub dojdzie do infekcji bakteryjnej, konieczna będzie\nTkanka wokół jest obrzęknięta, zaczerwieniona i bardzo boli. Dziecko ma gorączkę, dreszcze, źle się czuje. Najczęściej powstaje jako powikłanie anginy, stanu zapalnego zęba, zakażenia skóry. W leczeniu stosuje się antybiotyki i ciepłe okłady, które


Witam serdecznie, Moje pytanie dotyczy zameldowania tymczasowego. Mój mąż stara się o wizę do Polski, zaproszony został przez moich dziadków.. Jednak do otrzymania karty tymczasowego pobytu należy przedłożyć tymczasowy meldunek i stad moje pytanie... Czy musi być on w mieszkaniu osób zapraszających, czy po prostu tam, gdzie mój - u rodziców? Dodam jeszcze, że studiuję także w zupełnie innej miejscowości, wiec który z 3 adresów mamy wybrać?? dziekuje i pozdrawiam.\nZ punktu widzenia postępowania o legalizację pobytu męża w Polsce oboje Państwo powinniście być zameldowani w jednym miejscu.\n- Jeśli mąż ubiega się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z zwartym związkiem małżeńskim z obywatelką Polski, z dokumentów musi wynikać, że mieszkają razem - mówi Barbara Mingin, specjalistka Wydziału Spraw Cudzoziemców Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego.\nElementem rozpatrywania wniosku o zezwolenia na zamieszkanie wydawanego z powodu związku małżeńskiego jest weryfikacja, czy małżeństwo jest prawdziwym związkiem partnerów, czy mieszkają razem, oraz czy ich małżeństwo nie jest fikcyjne. Meldunki w różnych miejscach mogłyby budzić wątpliwości urzędnika w tej kwestii. Lepiej, żeby byli Państwo zameldowani w tym samym miejscu.


CSK MSWiA zostanie przekształcony w PIM MSWiA projekt ustawy\nNa stronie Rządowego Centrum Legislacji opublikowany został projekt ustawy o Państwowym Instytucie Medycznym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (nr UD 379).\nProjekt przygotowany przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji 13 kwietnia 2022 r. trafił już nawet do konsultacji publicznych – otrzymało go imiennie wskazanych 10 podmiotów. A mianowicie Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, Rada Doskonałości Naukowej, Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych oraz siedmiu konsultantów krajowych: w dziedzinie chirurgii ogólnej, w dziedzinie chorób wewnętrznych, w dziedzinie medycyny lotniczej, w dziedzinie medycyny morskiej i tropikalnej, w dziedzinie medycyny pracy, w dziedzinie medycyny ratunkowej i w dziedzinie zdrowia publicznego.\n- Ten temat monitorujemy od 2020 r. i cały czas otrzymywaliśmy informacje z ministerstwa, że w kwestii przekształcenia nic się nie dzieje. Po ponownym wystąpieniu organizacji związkowych działających w CSK MSWiA, w styczniu 2022 r. otrzymaliśmy z ministerstwa projekt ustawy oraz projekt statutu, do którego wnieśliśmy uwagi. Jednak 13 kwietnia opublikowany został nowy projekt ustawy, który nie podlegał konsultacjom z partnerami społecznymi i nie został przesłany do Rady Dialogu Społecznego – mówi Prawo.pl Beata Kalicka, przewodnicząca Zarządu Krajowego Związku Zawodowego Pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Publicznej - związku zawodowego działającego w strukturach resortowej służby zdrowia.\nCzytaj również: WSA: Rola związku zawodowego przemawia za udostępnieniem przetworzonej informacji>>\nSzpital instytutem badawczym\nZgodnie z projektem, Państwowy Instytut Medyczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, który powstanie z przekształcenia Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA ma być instytutem badawczym i ma posiadać osobowość prawną, a jego siedzibą będzie miasto stołeczne Warszawa. Instytut ma uczestniczyć w systemie ochrony zdrowia przez wykonywanie działalności leczniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2022 r. poz. 633 i 655). Jego działalnością będzie również:\nokreślanie i opracowywanie standardów opieki zdrowotnej nad funkcjonariuszami Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Ochrony Państwa;\nokreślanie i opracowywanie standardów postępowania medycznego na wypadek zagrożenia bezpieczeństwa wewnętrznego państwa, w szczególności zdarzeń o charakterze terrorystycznym lub mnogim, a także związanych ze stanami nadzwyczajnymi;\nprowadzenie działalności konsultacyjnej na rzecz podmiotów leczniczych utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;\nprowadzenie badań naukowych, prac rozwojowych i usługowo-badawczych w zakresie nauk medycznych i nauk o zdrowiu dotyczących bezpieczeństwa wewnętrznego państwa z uwzględnieniem specyfiki potrzeb zdrowotnych funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Ochrony Państwa;\nopracowywanie analiz, ocen, ekspertyz i standardów diagnostyczno-leczniczych mających zastosowanie w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa;\nrozwój naukowy i kształcenie specjalistyczne kadr medycznych, w tym dla potrzeb Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Ochrony Państwa, w szczególności kształcenie przeddyplomowe, podyplomowe, w tym specjalizacyjne oraz ustawiczne, a także prowadzenie szkoły doktorskiej;\ninicjowanie i rozwijanie współpracy krajowej i międzynarodowej w dziedzinie nauk medycznych oraz nauk o zdrowiu;\nprowadzenie działalności w dziedzinie medycyny pracy, w tym w szczególności wykonywanie zadań z zakresu służby medycyny pracy w odniesieniu do funkcjonariuszy i pracowników Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Ochrony Państwa lub innych jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej lub przez nich nadzorowanych;\nrealizacja zadań dydaktycznych, w tym prowadzenie kształcenia na studiach podyplomowych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574, 583, 655 i 682);\nnadawanie stopnia naukowego doktora i doktora habilitowanego w dyscyplinie nauk medycznych oraz nauk o zdrowiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz przeprowadzanie postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora;\nprowadzenie działalności w zakresie informacji naukowej;\nprowadzenie działalności gospodarczej w zakresie niezbędnym do należytego wykonywania zadań podstawowych;\nrealizacja innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie przepisów szczególnych.\nW skład instytutu będą mogły wchodzić oddziały zamiejscowe wskazane w statucie, jako wyodrębnione jednostki organizacyjne (projektowany art. 8). Organami instytutu będą dyrektor (działający przy pomocy zastępców) oraz Rada Naukowa.\nDyrektora będzie powoływał minister właściwy do spraw wewnętrznych na sześcioletnią kadencję. On też będzie mógł go może w każdym czasie odwołać, ale tylko w dwóch przypadkach:\nzaprzestania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, czyli utraty obywatelstwa polskiego, utraty pełni praw publicznych i skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.\nPensja kierownictwa instytutu poza ustawą kominową\nCo ważne, w myśl projektowanego art. 13 ust. 6 ustawy, do wynagrodzenia dyrektora oraz jego zastępców nie będą stosowane przepisy ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2136), popularnie zwanej ustawą kominową. Wysokość zaś wynagrodzenia dyrektora oraz zasady jego waloryzacji będzie określał minister „mając na uwadze zakres wykonywanych przez niego zadań oraz znaczenie tych zadań dla efektywnego funkcjonowania Instytutu” (art. 13 ust. 7 projektu).\nPytanie o rzeczywisty cel przekształcenia i pracowników\n- Celem projektowanej ustawy o Państwowym Instytucie Medycznym MSWiA jest utworzenie podmiotu prowadzącego badania naukowe i prace rozwojowe w powiązaniu z udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej, działającego w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego państwa ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb zdrowotnych i specyfiki służby funkcjonariuszy służb mundurowych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – napisali autorzy w uzasadnieniu do projektu. Według nich, instytut będzie podmiotem o szerokim spektrum działania i wysokim potencjale naukowym i organizacyjnym. - Instytut będzie prowadził prace badawcze i naukowe w kierunku rozwoju nowoczesnych metod diagnostyki i poprawy sytuacji zdrowotnej obywateli oraz badania predyspozycji do służby funkcjonariuszy służb mundurowych podległych Ministrowi, tj. funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Ochrony Państwa, zwanych dalej „funkcjonariuszami”. Konieczność utworzenia Instytutu wynika m.in. z faktu, że obszar medycyny dotyczący specyfiki służby i potrzeb zdrowotnych funkcjonariuszy, jak również medycyny interwencyjnej związanej z zabezpieczeniem osób zajmujących najwyższe stanowiska państwowe oraz ważnych wydarzeń państwowych, nie był dotychczas dostatecznie rozwijany. Utworzenie Instytutu będzie służyło rozwojowi priorytetowej zdolności operacyjnej służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa oraz pozwoli na udział w wielu inicjatywach w ramach współpracy międzynarodowej w dziedzinie medycyny uwzględniającej szczególnie potrzeby służb mundurowych – podkreślają projektodawcy. I zapewniają: - Oprócz zadań w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i potrzeb zdrowotnych funkcjonariuszy, instytut będzie udzielał świadczeń zdrowotnych ogółowi ludności.\nW opinii MSWiA, utworzenie instytutu otworzy dostęp do udziału w projektach badań naukowych finansowanych ze środków zewnętrznych (np. fundusze strukturalne UE, programy badawcze Horyzont 2020, Środki Norweskie, granty badawcze). Przez organizowanie kształcenia na poziomie studiów podyplomowych i doktoranckich utworzenie instytutu ma wzmocnić potencjał kadrowy polskiej nauki w dziedzinie związanej ze specjalistycznym obszarem medycyny i nauk o zdrowiu. Prowadzenie zaś działalności w zakresie informacji naukowej ma pozwolić zainicjować projekty związane z analizą danych dla potrzeb innowacyjnych narzędzi wczesnej diagnostyki, poszukiwania biomarkerów wielu schorzeń, czy populacyjnych przyczyn zapadalności na choroby cywilizacyjne. - Te i wiele innych projektów naukowych w oparciu o prowadzone badania kliniczne mogą dać podstawy dla powstania wielu polskich wynalazków i patentów. Utworzenie instytutu wpłynie pozytywnie na zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych – czytamy w uzasadnieniu do projektu.\nDlaczego bez konsultacji?\nDo tych deklaracji MSWiA z dużą dozą ostrożności podchodzą związkowcy. - Projekt nie został poddany konsultacjom z partnerami społecznymi. Zgodnie z projektem pracownicy szpitala mają z mocy ustawy stać się pracownikami instytutu. Obawiamy się jednak, że przekształcenie stanie się okazją do zwolnień i zastąpienia obecnych pracowników nowymi – podkreśla Beata Kalicka. Jak twierdzi, związkowców nie uspokajają zapewnienia kierownictwa szpitala, że przekształcenie CSK MSWiA w PIM MSWiA nie będzie wiązało się z redukcją zatrudnienia. – Związki zawodowe nie są przeciwko planom rozwoju i przyjęcia samej strategii. W pełni popieramy działania na rzecz pozyskania dodatkowych środków finansowych na rozwój szpitala. Natomiast nie zgadzamy się na brak prowadzenia dialogu, pomijania nas w konsultacjach społecznych oraz na zbyt szybkie tempo, w jakim ministerstwo chce procedować tę ustawę – tłumaczy Kalicka. I dodaje: - Naszym zdaniem prace nad ustawą powinny być wstrzymane do czasu przeprowadzenia odpowiednich analiz i uzgodnień uwzględniających różnych interesariuszy, którzy zostali pominięci, chociażby pacjentów mundurowych. Dodatkowym elementem, który wzbudza nasz niepokój jest czynnik ludzki, czyli pracownicy szpitala.\nJak zauważa Beata Kalicka, projekt ustawy pojawił się w momencie, gdy w szpitalu w związku z wynikiem finansowym osiągniętym za 2019 r. został sporządzony program naprawczy.\nTomasz Klemt, radca prawny, właściciel kancelarii prawnej, wskazuje przede wszystkim na brak szerokich konsultacji projektu i brak rzetelnego określenia roli i szerokiej dyskusji, jaką będzie pełniła resortowa służba zdrowia – szczególnie dla tak znaczącej jednostki jak CSK MSWiA Dodatkowo – podmioty objęte konsultacjami otrzymały jedynie 10 dni od otrzymania projektu na uwagi z zastrzeżeniem, że brak odpowiedzi będzie uznany za akceptację projektu. - Rząd wskazał, że zwiększenie składki zdrowotnej ma być przeznaczone na rozwój służby zdrowia. W ramach przekształcenia szpitala w instytut zapisany jest szereg inwestycji, ale plan finansowy podany w OSR nie wskazuje na znaczący, skokowy wzrost budżetu. W związku z tym powstaje pytanie, na ile instytut będzie zajmował się działalnością naukową, a na ile będzie świadczył usługi medyczne w szerokim zakresie dla mieszkańców Warszawy – mówi mec. Klemt. Wskazuje też na omijanie ustawy kominowej przy ustalaniu wynagrodzeń dla kierownictwa instytutu oraz wprowadzaną kadencyjność dyrektora.\nProjektowana ustawa ma wejść w życie po upływie 30 dni od jej ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.


Retail News – Planowanie zakupów – MANDS\nCodziennie podejmujemy dziesiątki decyzji. Tych bardziej i mniej ważnych. Nie ma lekko, a rynek mnoży nam możliwości wyboru. Tesco, Auchan, Carrefour, Dino, Biedronka, Lidl, czy Kaufland? Masło marki x, y czy z?\nKażdy z nas robi zakupy, z mniejszą lub większą częstotliwością i rozmachem. Wszyscy też używamy innego klucza wyboru. Dla niektórych będzie to niska, okazyjna cena, dla innych lokalność czy opinie znajomych. Gazetki, reklamy w telewizji, internecie, aplikacje na smartfony – wszystko to potencjalne źródła naszej wiedzy o ofercie sklepów konkurujących w wyścigu o naszą uwagę i pieniądze.\nPostanowiliśmy zapytać Polaków o to, czy i jak przygotowują się do większych, domowych zakupów. Okazuje się, że najbardziej popularne są wciąż sposoby analogowe – największa część badanych osób zadeklarowała, że przygotowuje listę zakupów na kartce (65%) i/lub przegląda papierowe gazetki sieci handlowych (50%). Zwłaszcza ten ostatni wynik świadczy o wciąż bardzo mocnej pozycji gazetek i o tym, że są przez klientów chętnie wykorzystywane. Co trzecia zapytana przez nas osoba przegląda strony internetowe z różnymi gazetkami (np. okazjum), a co czwarta – strony internetowe sklepów. Z aplikacji z ofertami różnych sklepów (np. Blix) korzysta 15% respondentów, a tylko 7% zapisuje listy zakupów w aplikacjach typu Listonic. 14% badanych osób nie przygotowuje się w żaden sposób do większych zakupów. W tworzeniu papierowych list zakupów przodują kobiety (72% vs 59%), one też częściej przeglądają papierowe gazetki (52% vs 49%) oraz strony internetowe lub aplikacje z różnymi gazetkami (odpowiednio 33% vs 28% i 16% vs 13%). Mężczyźni natomiast częściej niż kobiety przeglądają strony internetowe sklepów (28% vs 23%) lub przygotowują listy w specjalnych aplikacjach (9% vs 6%). Częściej też deklarują brak specjalnych przygotowań do zakupów (16% vs 12%).\nCo ciekawe, spisywanie listy zakupów na kartce jest popularniejsze wśród młodszych osób badanych (18-24 i 25-34 lat – odpowiednio 69 i 70% vs 62-65% w starszych grupach wiekowych). Popularność papierowych gazetek spada natomiast wraz z wiekiem – wśród osób w wieku 18-24 lata taką formę przygotowywania się do zakupów zadeklarowało 57% osób, podczas gdy wśród tych w wieku 55-59 i 60+ – tylko 43% i 44%. Najstarsza grupa wiekowa także najrzadziej, w porównaniu z młodszymi, przegląda strony internetowe sklepów oraz korzysta z aplikacji z różnymi ofertami lub tymi do tworzenia list zakupów. Korzystanie z tych ostatnich zadeklarowało 10% osób w wieku 18-24, 12% w wieku 25-34, a tylko 4-5% w pozostałych grupach wiekowych. Wraz z wiekiem rośnie natomiast odsetek tych, którzy deklarują, że nie przygotowują się w żaden sposób do zakupów – odpowiedział tak już co piąty respondent w wieku 60+. Być może wynika to z faktu, że starsze osoby robią mniejsze zakupy, „na bieżąco”, podczas gdy młodsi częściej wybierają większe, ale rzadsze wyprawy do sklepów. Jeśli spojrzeć na miejsce zamieszkania respondentów, widać, że odsetek osób przygotowujących listy zakupów na kartce spada wraz z wzrostem wielkości miejscowości w której mieszkają. Mieszkańcy dużych miast z kolei nieznacznie częściej odpowiadali, że nie przygotowują się do zakupów – to z kolei może wynikać z większej dostępności i większego wyboru miejsc, w których mogą je zrobić.\nZestawiliśmy również odpowiedzi respondentów na to pytanie z innym, dotyczącym dokonywania domowych zakupów przez internet. Okazuje się, że ci, którzy skorzystali z takiego sposobu robienia zakupów, częściej (w porównaniu z tymi, którzy nie robili zakupów online) przeglądali strony z różnymi gazetkami, przeglądali strony internetowe sklepów, aplikacje z ofertami różnych sklepów lub umożliwiające tworzenie listy zakupów. Rzadziej też deklarowali brak przygotowywania się do zakupów.\nUczestnicy badania zostali zapytani także o to jakie papierowe gazetki czytali/przeglądali w ciągu ostatniego tygodnia. Mogli udzielić maksymalnie 3 wskazań, przy czym warto wspomnieć, że były to odpowiedzi spontaniczne, bez wspomagania kafeterią. Tylko 16% badanych zadeklarowało, że w ciągu minionego tygodnia nie mieli w rękach gazetki żadnej z sieci handlowych. Na podium czytelnictwa natomiast znalazły się: Biedronka (46% wskazań), Lidl (41%), Tesco (23%) i Kaufland (20%). Każdy z tych tytułów najczęściej jest czytany przez osoby w wieku 25-55 lat.\nWyniki badania pokazują więc, że większość z nas planuje zakupy, a do wybranego sklepu idzie z przygotowaną listą zakupów. Potwierdzają też popularność papierowych gazetek jako pomocnika w tym procesie.\n← Retail News – Handel w niedzielę\nRetail News – Zakupy online →


Ziutek. Kogutek Ziutek i lis (Barbara Sudoł) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nDo najbardziej ulubionych przez dzieci należą opowieści o zwierzątkach. Wiedziała o tym Barbara Sudoł, przygotowując cykl historii o kogutku Ziutku, małym bohaterze, który ledwo wykluł się z jajka (to właściwie bajki o kurczaczku Ziutku, ale rym wewnętrzny w przypadku kogutka wydawał się bardziej kuszący), a już zaczyna zwiedzać świat.W pierwszym tomiku kogutek Ziutek wymyka się spod skrzydeł opiekuńczej mamy. Przerażona kwoka poszukuje swojego dziecka, Ziutek natomiast przemierza świat. Tylko dzięki pomocy przypadkowo napotykanych zwierzątek nie wpada pod samochód i nie topi się w jeziorze. Nadmierne zaufanie do świata kończy się jednak wizytą u sprytnego lisa. Lis, jak łatwo zgadnąć, kusi Ziutka, udaje sympatycznego i dobrego przyjaciela, obiecuje mnóstwo smakołyków – bez trudu zwabia Ziutka do swojej nory i zamierza skonsumować go na śniadanie. Kogutka uratować może teraz tylko cud.\nTytuł: Kogutek Ziutek i lis\nLIS FENNEC to figurka najwyższej jakości pod względem rzeczywistego odwzorowania kształtu i koloru. Collecta to jeden z największych na świecie producentów replik zwierząt oraz postaci mitologicznych. Firma Collecta z pomocą paleontologów z Wielkiej Brytanii stworzyła jedną z nawiększych kolekcji...


Zakamarki mojej kuchni: kwietnia 2015\nGulasz wieprzowy z dodatkiem karczocha to danie mięsne , które należy do moich ulubionych\ni nie może go zabraknąć w sezonie .\nLinki do tego posta Etykiety: danie mięsne, karczochy, mięso\nLinki do tego posta Etykiety: danie obiadowe, kukurydza, szpinak, warzywa, zupa\nProsty skład i niezwykle prosty sposób przygotowania zdrowych i smacznych ciasteczek .\nLinki do tego posta Etykiety: banan, ciastka-ciasteczka, kokos, olej kokosowy, otręby, siemię lniane, zdrowe odżywianie\nSoczysty, aromatyczny schab otulony ziemniaczaną koszulką /zobacz/\nz surówką selerową podaną w połówkach ugotowanych buraczków /zobacz/\nto moja pyszna propozycja na świąteczny obiad.\nLinki do tego posta Etykiety: danie obiadowe, wielkanoc\nLinki do tego posta Etykiety: jajka, łosoś, przystawka, wielkanoc\nGotowane buraczki nadziewane selerową surówką to doskonała przystawka\ndo dań mięsnych. Szczególne świetnie pasuje do wielkanocnego obiadu.\nLinki do tego posta Etykiety: buraki, przystawka, surówka, wielkanoc\nPieczeń ze schabu to najlepsza w/g mnie forma przygotowania mięsa na świąteczny obiad.\nIstnieje wiele sposobów na przygotowanie tego popularnego dania i większość\nz nich już wypróbowałam.\nLinki do tego posta Etykiety: dania świąteczne, danie mięsne, schab, świątecznie, ziemniaki\nLinki do tego posta Etykiety: ciasto drożdżowe, kuchnia włoska, wielkanoc\nColomba to włoskie wielkanocne ciasto drożdżowe o kształcie gołębicy /zobacz/\nMoja colomba ma tylko kształt gołębicy, a zastąpi tym razem tradycyjną świąteczną babkę ucieraną.\nLinki do tego posta Etykiety: ciasta, ciasto ucierane, kuchnia włoska, wielkanoc\nWielkanoc coraz bliżej, zakwas na żurek gotowy .....\n........bo bez żurku lub białego barszczu sie nie obejdzie.\nBiała kiełbasa pieczona w piekarniku z cebulą , jabłkami i żurawiną to pyszna potrawa,\nktórą można przygotować na wielkanocne śniadanie.\nLinki do tego posta Etykiety: jabłka, kiełbasa, wielkanoc, żurawina\nProste , kruche ciasteczka o delikatnym kwiatowym posmaku,\nktóry uzyskałam dzięki różanej wodzie.\nLinki do tego posta Etykiety: ciastka-ciasteczka, ciasto kruche, wielkanoc


The Open: Transmisja na Polsatsport.pl - Polsat Sport\nThe Open: Transmisja na Polsatsport.pl\n18.07.2019, 07:02 Inne\n148. edycja jednego z najstarszych turniejów na świecie - The Open. Po 68 latach przerwy zawody wracają na pola Royal Portrush Golf Club w Irlandii Północnej. Pula nagród wynosi 10,8 mln dolarów, z czego zwycięzca zgarnie 1,9 mln. Rok temu The Open wygrał Francesco Molinari. Transmisja turnieju The Open na Polsatsport.pl w niedzielę od godziny 11:00.\nW tym roku uczestnicy tej prestiżowej imprezy, rozgrywanej na terenie Wysp Brytyjskich, zawitali do Portrush w Irlandii Północnej. Stawką rywalizacji w miejscowym klubie jest pula nagród w wysokości niespełna jedenastu milionów dolarów.\nThe Open, zwany także British Open, wywodzi się z tradycji pasterskich. Korzenie turnieju sięgają średniowiecza, kiedy to znudzeni wyprowadzaniem owiec pasterze urządzali sobie pojedynki w golfa. Górzyste tereny północnej Anglii oraz Szkocji idealnie nadawały się do tej rywalizacji. Pola do gry nazywane przez Brytyjczyków "links", do dziś zachowały się w słowniku tej gry i są bardzo charakterystyczne dla wyspiarskiego golfa.\nTo właśnie pogoda cechuje zawody British Open. Łyse pola bez przeszkód nie stanowią trudności dla zawodników, jeśli warunki pogodowe są sprzyjające. - Bez deszczu i wiatru te pola są bezbronne. W Stanach Zjednoczonych podczas zawodów widzimy palmy i oczka wodne. Organizatorzy starają się utrudnić życie zawodnikom, jak mogą. W Wielkiej Brytanii wiedzą, że nie mogą bardziej przeszkadzać graczom, bo byłoby im za ciężko - dodał.\nPoczątek niedzielnej transmisji na Polsatsport.pl o godzinie 11:00.


Kupić czy wynająć magazyn? | Usługi globalne\nByBogumiła19 października 2017 0\nWraz z rozwojem przedsiębiorstwa rośnie zapotrzebowanie na posiadanie własnej powierzchni magazynowej, która pozwoli na przechowywanie nadmiaru produktów i zwiększenie sprzedaży. Stajemy wtedy przed dylematem czy korzystniejszy będzie wynajem magazynów czy może ich kupno lub budowa.\nWiększość przedsiębiorców uważa, że najlepszym rozwiązaniem jest zakupienie własnej powierzchni magazynowej. Oznacza to brak comiesięcznych kosztów, które trzeba ponosić w przypadku wynajmu. Należy jednak pamiętać, że zakup powierzchni nie oznacza, że kosztów nie ma w ogóle. Przede wszystkim to na nas spoczywa obowiązek dbania o budynek czy samą przestrzeń. Będziemy zmuszeni ponosić wszelkie koszty ewentualnych remontów, a także całości infrastruktury i mediów. W większości wypadków będziemy też musieli na własną rękę wyposażyć magazyn, czyli zakupić nie tylko niezbędne maszyny ale też półki, stojaki i wyposażenie niezbędne dla pracowników. Dodatkową wadą posiadania magazynu jest to, że niestety jesteśmy na niego skazani na dobre i na złe. Wynajem magazynów choć w dłuższej perspektywie kosztowniejszy pozwala nam na elastyczność w przypadku, kiedy koniunktura na rynku jest dla nas na tyle niekorzystna, że nie stać nas na utrzymanie powierzchni magazynowej. W takim wypadku po prostu wypowiadamy umowę najmu, ponosząc niewielkie finansowe konsekwencje z tego tytułu. Jeśli zaś magazyn jest naszą własnością sprawa nie jest już taka prosta. Kiedy bowiem przestaje nas być stać na utrzymanie dodatkowej powierzchni i zmuszeni jesteśmy szukać oszczędności musimy magazyn albo sprzedać lub znaleźć kogoś kto od nas go wynajmie.\nPrócz zakupu lub wynajmu istnieje też możliwość zbudowania magazynu od podstaw. Rozwiązanie to ma wszystkie wady zakupu magazynu ale też wszystkie jego zalety w rozumieniu oszczędności finansowej. Wiąże się jednak z dwoma warunkami. Przede wszystkim musimy posiadać kapitał, który będziemy w stanie przeznaczyć na budowę i który możemy zamrozić na kilkanaście lat bo tyle trwać będzie zwrot nakładów. Po drugie potrzebujemy czasu, gdyż samo uzyskanie pozwolenia na budowę to czas oczekiwania do 18 miesięcy.


Bella Thore w białym garniturze Emporio Armani - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Bella Thore » Bella Thore w białym garniturze Emporio Armani\nbella thore bella thore styl bella thore fryzura garnitur biały garnitur grzywka\nBella Thore pojawiła się na gali MTV Movie Awards obok Seleny Gomez, Zoe Saldana, Kerry Washington czy Keshy.\nMłoda aktorka na to wydarzenie wybrała bardzo modny w ostatnim czasie garnitur. Biały, elegancki kostium z kolekcji Emporio Armani zestawiła z metalicznymi butami.\nDo garnituru założyła beżowy top i kolorowe dodatki. Charakteru całości dodała wężowa torebka marki Alice+Olivia i opalizujące kolczyki.\nJak oceniacie fryzurę Belli Thore? Sądzicie, że niedbały kucyk pasuje do stylizacji?


Samorządowy rejs | Gazeta Lekarska\nOIL w Gdańskuhistoria\nZ okazji srebrnego jubileuszu samorządu lekarskiego w Polsce trafiło do moich rąk wiele wydawnictw, które nakładem izb okręgowych ukazały się w ciągu ostatniego roku. Wszystkie zasługują na uwagę, każde jest trochę inne i inaczej redagowane. Ich wspólną cechą jest jednak zapamiętanie czasu, w którym z niemałym trudem budowaliśmy zręby samorządności lekarzy i lekarzy dentystów.\nPrzedwakacyjny Konwent Prezesów połączony ze spotkaniami redaktorów biuletynów izb lekarskich, młodymi lekarzami i prawnikami odbywał się w Gdańsku. Pierwszego dnia pracowaliśmy w imponującej i funkcjonalnej siedzibie izby położonej nieopodal kilku szpitali.\nNiby na uboczu, ale przecież dość blisko do centrum starego miasta. Niby integracyjnie, ale jak się okazało, bardzo roboczo przebiegły pierwsze godziny, bo atmosfera do pracy okazała się doskonała, niezależnie od miejsca dużej sali rady czy mniejszych sal na piętrach.\nZ każdej takiej wycieczki przywożę jakieś drobiazgi, najczęściej książki. I tym razem wyjąłem z walizki dzieło Haliny Porębskiej i Alicji Katarzyńskiej: „25 lat w samorządowym rejsie”. Najpierw zamknąłem oczy, przejrzałem kapitanów głównej fregaty, a potem z ciekawością zacząłem kartkować pomorskie wspomnienia ćwierćwiecza.\nI ze zdumieniem stwierdziłem, że co prawda wielu nazwisk nie znam, ale historię tam opowiedzianą już znam i myślę, że każdy, kto w izbie pracuje ponad jedną kadencję mógłby snuć podobne wspomnienia o ludziach, których spotkał, o ciężkiej samorządowej pracy, o frustracjach i radościach z organizowanych wypraw, protestów, akcji.\nAlbum z Gdańska, miasta początku rewolucji „Solidarności”, miasta, w którym od 1980 r. intensywnie mówiono o odrodzeniu izb lekarskich, jest nie tylko dobrze udokumentowanymi dziejami struktur, gremiów i przywódców, ale jest także nostalgicznym wspomnieniem osobowości i przyjaciół.\nHalina Porębska – wybitna pod każdym względem koleżanka od poezji począwszy na pisaniu ustaw skończywszy, związana z izbami od zawsze, na swoich kartach z przeszłości nie zamyka jubileuszowej książki i nie odkłada działalności izb do bibliotek ku pamięci, ale wyraża „nadzieję, że droga samorządu lekarskiego będzie piąć się w górę, a wszystkie kłopoty, które zaczęły się już od pośpiesznego uchwalania ustaw o izbach lekarskich, wreszcie znikną”.\n„Wiem także” – pisze Halinka – „że wiele szkód w działalności izbowej spowodowaliśmy sami, wyrażając się lekceważąco i dezawuując jego znaczenie wobec władz. To droga, która prowadzi donikąd. Mam nadzieję, że nie będziemy nią podążać. Wierzę w zdrowy rozsądek, a także pamięć historyczną lekarzy i lekarzy dentystów”.\nWydawnictwa jubileuszowe pokazują miejsca, do których dopłynęliśmy w naszym rejsie. Ważniejsze wydaje się jednak, czy między słowami z tamtych lat i o tamtych portach, wyznaczają nowe cele, dążą do odkrywania kolejnych lądów, mówią, że „ma być inaczej”, czyli nowocześniej. Gdański wolumin ćwierćwiecza jednoznacznie niesie nadzieję na przyszłość. Płyniemy dalej…\nChór Medici Cantares zainaugurował posiedzenie NRL (foto)


Apartamenty Crisana - Oferty apartamentów Crisana - eSky.pl\nNoclegi Crisana /\nZobacz najlepsze oferty apartamentów Crisana!\nSprawdź inne oferty Znajdź więcej apartamentów Crisana\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty Crisana są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach Crisana zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w znacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nCrisana - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Crisana charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty Crisana z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów Crisana znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty Crisana?\nDostępne apartamenty Crisana w kilka minut wyszuka się poprzez esky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Crisana posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę przy apartamentach Crisana?\nUdogodnienia przy apartamentach Crisana są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty Crisana przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty Crisana?\nRezerwacja apartamentów Crisana jest możliwa przez serwis esky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament Crisana wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament Crisana?\nCena apartamentu Crisana jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty Crisana są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Grizzana\nApartamenty w Somain\nApartamenty w Cotignola\nApartamenty w Ascea


Miłość w Powstaniu Warszawskim - Sławomir Koper - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Miłość w Powstaniu Warszawskim - ebook\nMiłość w Powstaniu Warszawskim ebook\nOpis ebooka Miłość w Powstaniu Warszawskim - Sławomir Koper\nOpinie o ebooku Miłość w Powstaniu Warszawskim - Sławomir Koper\nCytaty z ebooka Miłość w Powstaniu Warszawskim - Sławomir Koper\n„Sam nieraz zastanawiałem się, jaki jest mój wkład w zwycięstwo nad Trzecią Rzeszą. Przecież nie trafiłem żadnego Niemca, choć nie mógłbym przysiąc – w takim mętliku nieraz się nie zauważy. Po dłuższym myśleniu doszedłem do wniosku, że sprowadza się to głównie do faktu, że nie dałem się zabić. Ile to amunicji Niemcy na mnie zmarnowali, ile kul bzyknęło obok,\nile granatników, pocisków, bomb. A benzyna do sztukasów; ropa do czołgów; węgiel do parowozów, które podwoziły do Warszawy zaopatrzenie i części zapasowe; a kosztowne rakiety magnezjowe, które rozbłyskały na niebie, ilekroć nocą potknąłem się o cegły. Lotnicy, artylerzyści, fizylierzy, kolejarze, robotnicy w fabrykach broni. Ileż czasu poświęcili oni wszyscy, by mnie zabić. A ilu Rosjan, Anglików, Amerykanów ocalało, ponieważ wszystkie te kule, pociski i bomby nie posypały się na nich” 28 .\nFragment ebooka Miłość w Powstaniu Warszawskim - Sławomir Koper\nZdjęcie na okładce Fototeka Muzeum Powstania Warszawskiego\nRedakcja Zofia Gawryś\nUrodziłem się w Warszawie i z tym miastem związane jest moje życie. Od wczesnego dzieciństwa słuchałem opowieści o Powstaniu Warszawskim, codziennie chodziłem po miejscach, w których wydarzyła się największa tragedia w dziejach miasta. Wydarzenia z sierpnia i września 1944 roku były zawsze częścią mojej świadomości i zapewne tak już zostanie na zawsze.\nBardzo chciałem napisać książkę, która przedstawi powstanie zupełnie inaczej niż dotychczasowe pozycje wydawnicze, dlatego tragedia miasta i jego mieszkańców pojawia się tu wprawdzie na każdej stronie, ale znajduje się właściwie na marginesie wydarzeń. Tematem głównym jest bowiem miłość przedstawiana w najróżniejszych wariantach. Jak zwykle opisuję wydarzenia poprzez ludzkie biografie, uważam bowiem, że ta forma szczególnie przemawia do wyobraźni.\nNie byłbym jednak sobą, gdybym nie zaoferował czytelnikom informacji mogących ich nieco zaszokować. I nie chodzi tutaj tylko o poziom bestialstwa okazywanego przez okupanta podczas tłumienia powstania. Te dwa miesiące epopei walczącej Warszawy to były przecież historie młodych ludzi, którzy przez przypadek znaleźli się w samym środku piekła. I przyjmowali najróżniejsze postawy. Bohaterstwo, miłość i bezinteresowna pomoc sąsiadowały z nadużywaniem alkoholu czy zwyczajnym szabrem. Powstańcy wcale nie mówili pięknym językiem, jak z filmów i nie odwoływali się co chwila do Boga i Ojczyzny. Znaleźli się w skrajnie ekstremalnej sytuacji, ale obok toczyło się normalne życie z jego wszystkimi przejawami, zarówno godnymi pochwały, jak i moralnie dwuznacznymi.\nZ rozmysłem unikałem polityki. Od tego są inni specjaliści – ja uważam się za historyka życia codziennego. Zawsze zresztą twierdziłem, że ludzka mentalność niewiele zmieniła się w ciągu tysiącleci. Kierują nami te same instynkty i te same pragnienia bez względu na otoczkę kulturową. A o politykach w czasie Powstania Warszawskiego napisano już właściwie niemal wszystko.\nW książce, którą mają Państwo przed sobą, przedstawiłem losy osób zarówno powszechnie znanych, jak i niemal zupełnie anonimowych. Bo tak też było w Powstaniu Warszawskim, w którym obok siebie walczyli i ginęli luminarze polskiej kultury oraz zwykli mieszkańcy miasta. Cechą wspólną moich bohaterów jest wiek, wszyscy byli bardzo młodymi ludźmi, którzy przede wszystkim chcieli żyć i cieszyć się życiem. Gdy przez kilka lat niemieckiej okupacji nie było to możliwe, starali się swoje marzenia zrealizować na kawałku niepodległej Polski ograniczonym powstańczymi barykadami.\nNiewykluczone, że niektórzy czytelnicy mogą być zaskoczeni wizerunkami Jana Nowaka-Jeziorańskiego i Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Wydaje mi się, że przytoczone przeze mnie fakty nie zaszkodzą ich obrazowi, a dodadzą im tylko ludzkich cech. Dla specjalistów nie jest bowiem tajemnicą, że słynny „kurier z Warszawy”, delikatnie mówiąc, nie najlepiej traktował swoją żonę, którą poślubił podczas powstania. Choć bez niej był bezradny i gdy zmarła, nic już właściwie nie napisał. Bo chociaż miał fachową asystentkę, to zabrakło tej jedynej osoby, która całą jego działalność potrafiła usystematyzować i nadać jej właściwy format. Sama pozostając w cieniu męża i tylko ciesząc się jego dokonaniami.\nPodobna sytuacja zaistniała w przypadku Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Barbara była dla poety kimś więcej niż tylko partnerką życiową, ona naprawdę była muzą artysty, która potrafiła zmienić jego sposób postrzegania wielu spraw. Bez niej właściwie czuł się zagubiony, nierozumiany. A ona nie chciała żyć bez niego i umierała, będąc przekonana o jego śmierci.\nPrzedstawiłem również historie przeciętnych młodych ludzi, którzy tym tylko różnili się od dzisiejszej młodzieży, że nosili biało-czerwone opaski i strzelali do wroga. Poza tym mieli podobne pragnienia, w których miłość odgrywała znaczącą rolę. I to nie tylko ta potwierdzona przysięgą na ślubnym kobiercu, lecz także uczucie bez zobowiązań na przyszłość. Tak było od początku dziejów i powstanie nie było pod tym względem żadnym wyjątkiem.\nHistoryk zajmujący się warszawską apokalipsą znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji, ponieważ musi się zmierzyć ze świętością narodową i legendą, której nie zniweczyły żadne zabiegi. Z jednej strony mamy ugruntowany w powszechnej świadomości wyidealizowany obraz powstańczej Warszawy, a z drugiej dokumenty i wspomnienia. Przyznam się, że czasami sam byłem zdumiony, gdy docierałem do pewnych informacji. Nie ma co ukrywać, zarówno PRL, jak i polska emigracja dobrze wywiązały się ze swojego zadania, narzucając nam pewien sposób postrzegania walczącej Warszawy. Ostatnie lata jeszcze bardziej ten klasyczny obraz utrwaliły i poruszanie niektórych tematów może być uznawane za szarganie świętości. Ale historia nigdy nie jest wyłącznie czarno-biała, jak to z reguły opisują nasi historycy. Ma wiele kolorów, tak jak barwne jest codzienne życie i barwni są jego bohaterowie.\nInny problem wiąże się ze specyfiką źródeł dotyczących dziejów Powstania Warszawskiego. Z setek pamiętników uczestników walk część wydana w okresie PRL została odpowiednio ocenzurowana, podobnie jak wypowiedzi radiowe czy telewizyjne. Czas jest bezwzględny i obecnie spisywane wspomnienia żyjących powstańców mają bardzo różną wartość historyczną. Od rozpoczęcia walk w stolicy minęło już prawie siedemdziesiąt lat, zatem wiele wydarzeń i osób zniknęło w mrokach niepamięci. Zdarza się więc, że wywiady przeprowadzone współcześnie przedstawiają pewne fakty w zupełnie innym świetle niż relacje sprzed lat. I nie ma to nic wspólnego z polityką, a raczej z zaawansowanym wiekiem rozmówców.\nOddzielnym kłopotem jest kwestia identyfikacji członków powstańczych oddziałów. Jak wiadomo, posługiwano się pseudonimami, a przecież w stolicy walczyło kilkadziesiąt tysięcy osób. Normalne więc było, że pseudonimy się powtarzały, a historyk poszukujący w indeksach osobowych przeżywa chwile grozy, gdy znajduje kilkudziesięciu „Wojtków” czy „Wicków”. Ale żeby było jeszcze trudniej, to ludzie używający tych samych pseudonimów często też walczyli w tych samych oddziałach. Jeżeli dodać, że pseudonimy zazwyczaj tworzono od nazwisk, które miały podobne brzmienie, to obraz zamieszania jest już kompletny. Nawet tak rzadkie pseudonimy, jak „Szczerba” (jeden z bohaterów mojej książki), nosiło kilku powstańców. W oddziale „mojego” porucznika „Szczerby” znalazłem trzech „Tygrysów”, a do tego dwóch rodzonych braci o nazwisku Hałko. Z tym że jeden pisał swoje nazwisko przez „ch” (urodził się w Rosji), a drugi przez „h”. Nosili ten sam pseudonim („Cyganiewicz”), a w oddziale był jeszcze inny Chałko wcale z nimi niespokrewniony. Żeby sprawę jeszcze bardziej zagmatwać, trzeba dodać, że w powstaniu brali udział siostra i stryj noszący to samo nazwisko.\nKsiążka ta jest pierwszą z serii, które chciałbym poświęcić Powstaniu Warszawskiemu. Materiał źródłowy jest bowiem niezwykle bogaty i umożliwia penetrację nieporuszanych dotychczas problemów. Jako następną planuję publikację o życiu codziennym powstańców, uważam bowiem ten temat za fascynujący i mało znany.\nNa zakończenie chciałbym bardzo podziękować pani Barbarze Bobrownickiej-Fricze („Wilii”), która poświęciła mi nieco czasu i wyjaśniła zawiłości uczuciowe pomiędzy swoimi nieżyjącymi już znajomymi z batalionu „Bończa”. Bez tych wskazówek cała opisana przeze mnie historia byłaby znacznie uboższa i pozbawiona właściwej puenty. Dziękuję również pani Ninie Wunderlich, bratanicy Zbigniewa Blichewicza „Szczerby”, za informacje dotyczące stosunków rodzinnych stryja. Bardzo dziękuję też Marcinowi Książkowi za inspirację do napisania dwóch rozdziałów.\nPowstanie Warszawskie wybuchło kilka tygodni za wcześnie, a może kilkanaście dni za późno. W połowie lipca wśród Niemców panowała bowiem panika, a przez miasto przetaczały się transporty z rozbitymi przez Sowietów oddziałami Wehrmachtu. Dworce kolejowe były blokowane przez pociągi z rannymi, ewakuowano urzędy i zakłady przemysłowe. W popłochu opuszczały stolicę rodziny niemieckich oficerów i urzędników, a zamęt powiększały jeszcze informacje o nieudanym zamachu na Hitlera. Wydawało się, że lada chwila miasto będzie wolne.\n„Ulice Warszawy były jakby odmienione – wspominał oficer wywiadu AK Kazimierz Leski. – Młodzież polska zachowywała się swobodnie. Patrole niemieckie jakby nie zwracały uwagi i nie widziały grup Polaków, które w poprzednich okresach na pewno by zatrzymały. Nie honorowano już napisów Nur für Deutsche. W ostatnich tygodniach lipca 1944 roku jechałem tramwajem z Pragi aleją Trzeciego Maja, a więc przez dzielnicę zamieszkaną przez Niemców. Czekali na przystankach, zamierzając zająć miejsce w przeznaczonej dla nich części tramwaju. Motorniczy jednak tramwaju nie zatrzymał, wołając do czekających, wspólnie zresztą z pasażerami, że tramwaj jest tylko dla Polaków” 1.\nNiestety, właściwy moment minął, hitlerowcy opanowali sytuację, a w pobliżu miasta pojawiły się dwa doborowe niemieckie korpusy pancerne. Pod Radzyminem doszło do bitwy, w której wyniku sowiecka ofensywa została powstrzymana.\nTymczasem w stolicy panowały bojowe nastroje – członkowie Armii Krajowej przez pięć lat czekali na wybuch powstania, gdy więc 27 lipca okupanci polecili mieszkańcom stolicy stawić się do budowy umocnień, w konspiracyjnych oddziałach zarządzono mobilizację. Ale rozkaz niemiecki został przez warszawiaków zignorowany i pogotowie bojowe odwołano.\nMłodzież nie ukrywała zawodu, Warszawa chciała walczyć. Członkowie AK byli jednak żołnierzami i rozumieli, czym jest dyscyplina wojskowa. Broń leżała w magazynach i nawet największy entuzjazm nie mógł zastąpić jej braku. Nie groził zatem spontaniczny wybuch powstania.\nWiększym problemem były nastroje w sztabie Armii Krajowej. Dowódcy podziemia ignorowali upomnienia władz z Londynu, twierdząc, że „to oni będą się bili, więc oni muszą decydować”. I chociaż naczelny wódz, generał Kazimierz Sosnkowski, uważał, że „powstanie zbrojne byłoby aktem pozbawionym politycznego sensu, mogącym za sobą pociągnąć niepotrzebne ofiary”, to w Warszawie dojrzewało przekonanie o konieczności walki. Zignorowano zalecenia Sosnkowskiego, mówiące o „zaoszczędzeniu substancji biologicznej narodu w obliczu podwójnej groźby eksterminacji”, i zapadła decyzja o wybuchu powstania.\nDowództwo AK tylko w jednej kwestii zgadzało się z władzami w Londynie: zdawano sobie sprawę, że sowiecka ofensywa oznacza nową okupację, a hitlerowców zastąpią komuniści. Ale gdy sztab AK chciał wywołać powstanie zbrojne, naczelny wódz zalecał przejście do „nowej konspiracji, nielicznej i starannie dobranej”. Niestety, w stolicy dominowała na ten temat inna opinia i praktycznie wypowiedziano posłuszeństwo „starym sklerotykom” z Londynu.\nGenerał Leopold Okulicki („Niedźwiadek”), zastępca dowódcy Armii Krajowej, twierdził, że „potrzebny jest czyn” i że „tylko przez walkę można wykazać dążenie narodu do wolności i niepodległości”. Uważał, iż mury stolicy muszą się walić, a krew lać strumieniami, „aż opinia publiczna wymusi na rządach zmianę decyzji z Teheranu”. Presji Okulickiego uległ komendant główny AK, generał Tadeusz Komorowski („Bór”), człowiek o słabym charakterze, którego kompetencje „ograniczały się do umiejętności dowodzenia pułkiem kawalerii”. Mimo iż w połowie lipca Komorowski uważał, że „powstanie nie ma szans powodzenia”, to jednak ostatecznie zgodził się z Okulickim.\nZwolennikiem walki zbrojnej był również pułkownik Antoni Chruściel („Monter”) – komendant Okręgu Warszawskiego AK. Podobne zdanie miał szef sztabu Komendy Głównej, generał Tadeusz Pełczyński („Grzegorz”). Przejawiał on zresztą zadziwiającą beztroskę i zapytany, co się stanie, jeżeli Sowieci się zatrzymają, odparł: „No to Niemcy nas wyrżną”. Nikt nie chciał słuchać pułkownika Janusza Bokszczanina („Sęk”), który przekonywał, że Rosjanie zapewne wstrzymają ofensywę, gdy w Warszawie wybuchnie powstanie. „Sęk” uważał, że nie można rozpocząć walki, dopóki sowiecka artyleria nie zacznie ostrzeliwać pozycji niemieckich na lewym brzegu Wisły.\nDecydująca odprawa odbyła się 31 lipca po południu, w mieszkaniu przy ulicy Pańskiej 16. Na zebraniu sztabu AK podjęto decyzję o rozpoczęciu walki następnego dnia. Odpowiedni rozkaz podpisano o godzinie dziewiętnastej i łączniczki ruszyły w miasto. Do wybuchu powstania pozostały dwadzieścia dwie godziny.\nGodzinę „W” wyznaczono na godzinę siedemnastą 1 sierpnia, wykluczając w ten sposób możliwość powiadomienia wszystkich podległych oddziałów. Łączniczki miały bowiem zaledwie godzinę na przekazanie rozkazów (godzina policyjna zaczynała się o dwudziestej), a cała akcja ruszyła właściwie dopiero rano. Ale nawet wówczas przebiegała z dużymi problemami, wielu członków podziemia przecież normalnie pracowało i należało ich dopiero odnaleźć. W efekcie znaczny procent bojowników nie dotarł w terminie na wyznaczone miejsca koncentracji.\n„Idąc ulicą Złotą do Marszałkowskiej – wspominał przedpołudnie 1 sierpnia Zbigniew Mróz (»Ed«) – włączyłem się w rojny potok ludzki, w którym przeważała młodzież. Obserwowałem ich twarze pełne nerwowego napięcia i powagi. Przeważnie każdy z młodych ludzi starał się upodobnić do żołnierza jakimś bodaj szczegółem ubrania. Jedni nosili buty oficerki, inni pasy wojskowe. Sylwetki wyprostowane, krok sprężysty. […] Idąc za nimi, obserwowałem ich sylwetki. Kilku z nich ukrywało broń pod płaszczami; zdradzały ich nienaturalne wypukłości ich odzieży. […] Jezdnią mknęły pojedyncze samochody ciężarowe, załadowane żołnierzami niemieckimi, którzy trzymali broń gotową do strzału. Wskazówki zegara posuwały się nieubłaganie. Zbliżała się godzina »W«” 2.\nPoważne konsekwencje niosła również wyznaczona godzina powstania. Według sztabu AK miała ona zapewnić bojownikom wtopienie się w tłum i spokojne przemieszczanie oddziałów na miejsca zbiórek. W rzeczywistości jednak spowodowała niepotrzebne straty wśród ludności cywilnej, były to bowiem godziny popołudniowego szczytu. Na domiar złego wybuch powstania odciął tysiące warszawiaków od miejsc zamieszkania.\n„Tego dnia, 1 sierpnia – wspominał Czesław Miłosz – szliśmy z Janką na poobiednią herbatę i rozmowę do Tygrysów [znajomych – S.K.], z którymi chciałem omówić niesłychanie ważne sprawy, mianowicie nowy przekład angielskiego wiersza. Nie należy nigdy być zbyt pewnym, wychodząc na spacer, że wróci się do domu, nie tylko dlatego, że nam może się coś zdarzyć, również dlatego, że dom może przestać istnieć. Spacer miał trwać bardzo długo.\nDziesięć minut beztroski i pogodnego nieba. Potem niespodziewanie wszystko uległo pęknięciu i zmieniłem kąt widzenia, ponieważ poruszałem się na czworakach. […] Karabiny maszynowe biły w cokolwiek, co się poruszało. Niedaleko mieszkała pewna znajoma rodzina, ale kiedy nie można iść ani biec, przebycie każdych stu metrów jest całą podróżą” 3.\nTRAGEDIA PIERWSZYCH DNI\nNajważniejszym problemem powstańców był brak uzbrojenia. Wiosną okupanci odkryli wiele tajnych magazynów, poważnie uszczuplając konspiracyjne zasoby, a na początku lipca część zapasów odesłano na wschód. Planowano wówczas wyłączenie stolicy z akcji zbrojnej, a po zmianie decyzji nie starczyło już czasu na ściągnięcie uzbrojenia z powrotem. W efekcie w chwili wybuchu walk w Warszawie zaledwie dziesięć procent powstańców dysponowało bronią palną. Najczęściej była to zresztą broń krótka, zupełnie nieprzydatna podczas atakowania umocnionych pozycji. Na domiar złego, z powodu zbyt krótkiego odstępu czasu pomiędzy decyzją o wybuchu powstania a rozpoczęciem walk, wielu oddziałom nie zdążono dostarczyć broni ze stołecznych magazynów.\nNiepokojąco przedstawiały się również zapasy amunicji. Przy umiejętnym gospodarowaniu (zgodnie z zasadą „jeden strzał, jeden Niemiec”) mogło jej wystarczyć zaledwie na cztery–pięć dni.\nW tej sytuacji „Monter” wydał polecenie, aby żołnierze AK uzbrajali się w siekiery, kilofy i łomy! Tak wyposażeni mieli zdobywać broń w walce z doskonale uzbrojonym wrogiem. Nawet w początkowej fazie bitwy o Stalingrad rekrutom Armii Czerwonej przydzielano jeden karabin na dwóch.\n„W żadnej armii, poza sowiecką, nie wydawano rozkazów zdobywania broni na wrogu – oburzał się profesor Paweł Wieczorkiewicz. – I atakowania nieprzyjacielskich pozycji gołymi rękoma. W przedwojennej armii polskiej takie coś było nie do pomyślenia. Jest granica szafowania ludzkim życiem. A poza tym bić się do końca może zawodowe wojsko, ale nie cywile” 4.\nPo latach szokująco brzmią wydawane wówczas rozkazy. Dowodzący siłami powstańczymi „Monter” twierdził, że podwładni „muszą zdobyć sobie broń, idąc nawet z kijami i pałkami, a ci, którzy niezdolni są do tego, pójdą pod sąd”. Wtórowali mu dowódcy niższego szczebla, a pułkownik Mieczysław Niedzielski oznajmił: „przystępujemy do walki z tym, co posiadamy”. Brakujące uzbrojenie należy „zdobyć w walce, a kto nie ma granatu, niech bierze kamień”. Wtrącał swoje generał Pełczyński, twierdząc, że „w wojsku każde zadanie jest wykonalne, jeżeli chce się je wykonać”. Na efekty nie trzeba było długo czekać.\n„Na zewnątrz murów, na ścieżce – opisywała atak na uniwersytet Halina Zakrzewska (»Beda«), oficer wywiadu AK – ukazał się nagle szereg biegnących w jasnych prochowcach chłopaków, który wydłużał się, próbując otoczyć uniwersytecki mur. Co któryś trzymał rękę w prawej kieszeni płaszcza, przypuszczalnie obciążonej bronią. Co to może być za broń, która mieści się spokojnie w kieszeni prochowca? O Boże, czym oni chcą zdobywać Uniwersytet? »Berek« [porucznik Bernard Zakrzewski, mąż Haliny – S.K.] przysunął się do mnie i również patrzył przez okno na atak powstańców na Uniwersytet. Nagle jeden z prochowców upadł, następny przeskoczył leżącego i biegł dalej z granatem. Widziałam wyraźnie zaciśniętą pięść, gwałtownie wyszarpniętą z prawej kieszeni, wymach ramieniem. I granat przelatujący przez uniwersytecki mur. Padł następny prochowiec i następny, i następny. Ścieżką wciąż nadbiegali chłopcy w prochowcach. Czoło tego żywego łańcucha było już dawno za zakrętem, zniknęło mi z pola widzenia. Prochowce padały coraz gęściej. Odeszłam od okna” 5.\nMając szczupłe i słabo uzbrojone siły, należało skoncentrować się na najważniejszych punktach miasta, a nie atakować niemal wszystkie placówki okupanta. W ten sposób nie opanowano żadnego (!) z podstawowych celów: mostów, lotniska, urzędów czy nawet siedziby „Nowego Kuriera Warszawskiego”, ponosząc ogromne straty.\nMasakrą zakończył się atak na tzw. dom Schichta (obecnie Mazowieckie Centrum Stomatologii) w pobliżu mostu Kierbedzia. Budynek był otoczony zasiekami i wyposażony w artylerię przeciwlotniczą, osłaniały go również pobliskie baterie działek szybkostrzelnych. Wewnątrz stacjonowały dwie kompanie wojska, gmach miał tylko jedno wejście prowadzące po wysokim betonowym pomoście.\nDo ataku wyznaczono 103 Kompanię zgrupowania „Bończa” i tuż przed akcją jej członkowie zgłosili się po broń.\n„Zacząłem szukać wzrokiem tej broni – wspominał Edward Łopatecki (»Młodzik«). – Na podłodze – nie było, na tapczanie – nie. Na stole stały za to dwie puszki po ogórkach, które mnie zupełnie nie zainteresowały.\n– Gdzie ta broń?\nPodporucznik »Wilk« wskazał palcem na puszki stojące na stole i stwierdził z zażenowaniem:\n– To wszystko. Tylko 40 granatów” 6.\nCzterdzieści granatów na czterdziestu dziewięciu żołnierzy oraz trzy pistolety (dwa zabrane granatowej policji i jeden będący własnością prywatną). Nic zatem dziwnego, że atak zakończył się masakrą. 103 Kompania przestała istnieć, zginęło czterdziestu trzech ludzi. Straty niemieckie wyniosły jednego zabitego.\nPodobnie było w innych dzielnicach. Jan Sidorowicz, który w chwili wybuchu powstania miał dziesięć lat, dobrze zapamiętał atak powstańców na gmachy SS w alei Szucha. Przeciwko bunkrom, zasiekom i wozom pancernym ruszyła setka młodych ludzi z rewolwerami i granatami domowej produkcji. Po godzinie strzelanina ucichła, a Niemcy mieli okazję do zemsty: „Po powstaniu dowiedziałem się, że z atakującego Szucha dywizjonu »Jeleń« (przedwojenni Ułani Lubelscy) na 98 żołnierzy ocalało siedmiu. Przed wycofaniem się w nocy na Mokotów zrobili jeszcze zasadzkę na Niemców wchodzących do domu Flory 5, zabijając kilku. W efekcie Niemcy rozstrzelali natychmiast wszystkich mieszkańców Flory 9 i Flory 5, w tym moich 9-letnich kolegów ze szkoły. Dobili bagnetami wszystkich rannych i zastrzelili pozostałe z nimi sanitariuszki. Myśmy ocaleli przez przypadek” 7.\nWarszawę ogarnął mimo to niebywały entuzjazm i do powstańczych oddziałów zgłaszały się tłumy ochotników. Wprowadziło to Niemców w prawdziwe osłupienie, stwierdzali ze zgrozą, że „szał walki” ogarnął „nawet Polaków dotychczas uważanych za lojalnych”. I tak miało być przez następne tygodnie.\nTAJEMNICA POWSTANIA NA PRADZE\nRównocześnie z powstaniem w lewobrzeżnej Warszawie rozpoczęły się walki na Pradze. Tam jednak wydarzenia przebiegały według innego scenariusza i do dzisiaj właściwie nie udało się w pełni odtworzyć kolejności wypadków.\nPrascy powstańcy uderzyli na kilkanaście umocnionych miejsc, niemal wszędzie bezskutecznie. Mieczysław Floręcki, który mieszkał przy ulicy Zakopiańskiej na Saskiej Kępie, wspominał po latach: „Koło szóstej 1 sierpnia 1944 roku usłyszałem, że w Warszawie coś się dzieje. Za Wisłą była coraz większa strzelanina, z dachu widać było dymy. A tu naraz zaczęła strzelać małokalibrowa artyleria przeciwlotnicza, którą Niemcy ustawili na wlocie mostu Poniatowskiego. Tylko że żadnych samolotów nie było. […] Koło ronda Waszyngtona słychać było coraz większą strzelaninę. Po godzinie, może dwóch, ucichła. Głośno też było przy końcu ulicy Walecznych” 8.\nPułkownik Antoni Żurowski („Papież”), dowodzący miejscowymi oddziałami AK, miał znacznie trudniejszą sytuację niż jego koledzy za rzeką. Praga stanowiła bowiem bezpośrednie zaplecze frontu i stacjonowały tam doświadczone oddziały liniowe. Wprawdzie osiągnięto pewne sukcesy (zdobyto mennicę i stację telefonów przy Ząbkowskiej oraz Dyrekcję Kolei na Targowej), nie udało się jednak opanować dworców kolejowych ani przyczółków na mostach. Okupanci kompletnie rozbili odział oddelegowany do przejęcia mostu na Kanale Żerańskim.\n„Papież” wiedział, że zaskoczenie się nie powiodło, jego podwładni nie mieli broni, a Sowieci nie nadchodzili. Tylko on z grona wyższych oficerów AK potrafił zachować rozsądek. Wiele lat później wspominał: „Zdawałem sobie sprawę, że jestem odpowiedzialny nie tylko za los żołnierzy, ale i ludności cywilnej, [...] przewidywaliśmy, że Praga zostanie wyzwolona w ciągu trzech dni. Po sześciu dniach [...] zdecydowałem się na przerwanie walki” 9.\nStrzały ucichły właściwie już drugiego dnia. Zginęło pięciuset powstańców, co wystarczyło do ostudzenia bitewnych emocji. Do akcji przystąpili księża z parafii Najczystszego Serca Maryi na placu Szembeka, biorąc na siebie rolę pośredników w rozmowach z Niemcami.\nHitlerowcy również nie byli zainteresowani dalszą walką na bezpośrednim zapleczu frontu. Szybko zawarto porozumienie, powstańcy rozeszli się do domów, w zamian obiecano nie stosować żadnych represji. Obie strony dotrzymały słowa.\nW połowie września na Pragę wkroczyły odziały Ludowego Wojska Polskiego i Armii Czerwonej. Aresztowano ujawniających się członków AK, zatrzymano również pułkownika Żurowskiego. Skazano go na karę śmierci, został jednak odbity z więzienia. Pod fałszywym nazwiskiem ukrywał się aż do 1958 roku, wtedy dopiero uchylono wyrok na człowieka, który ocalił Pragę od rzezi.\nO POMOC Z ZACHODU\nSztab AK mimo wszystko trzeźwo analizował sytuację militarną w stolicy. Drugiego dnia walk „Monter” zameldował, że „najważniejsze przedmioty nie zostały zdobyte” i „nie ma nadziei na zdobycie przedmiotów dotychczas nie opanowanych”. Miał rację, od 5 sierpnia inicjatywa przeszła w ręce Niemców, a takie wydarzenia, jakim było na przykład zdobycie dwa tygodnie później gmachu PAST-y, nie zmieniały ogólnej sytuacji. Polacy ograniczali się do obrony zajętego terenu.\nPoszukując rozpaczliwie wzmocnienia sił, generał „Bór” 14 sierpnia wydał rozkaz, aby wszystkie oddziały AK na terenie kraju ruszyły na pomoc stolicy. Po raz kolejny zabrakło dowódcom wyobraźni, gdyż maszerujące w kierunku Warszawy jednostki zostały rozbite przez Niemców i wpadły w ręce NKWD.\nDowództwo powstania skompromitowało się również żądaniami wobec aliantów zachodnich. Od Brytyjczyków oczekiwano natychmiastowego przysłania do Warszawy Samodzielnej Brygady Spadochronowej i przebazowania do kraju polskich dywizjonów myśliwskich. Były to żądania świadczące o nieznajomości realiów współczesnej wojny. Samoloty i szybowce używane do akcji desantowych nie miały odpowiedniego zasięgu, a przebazowanie myśliwców było absurdalnym pomysłem. Armia Krajowa nie zdobyła bowiem żadnego lotniska i nie miała możliwości obsługi naziemnej samolotów (mechanicy, paliwo, amunicja). W tej sytuacji jedyną formą pomocy z Zachodu pozostały zrzuty zaopatrzenia.\nByło to poważne wyzwanie logistyczne. Warszawa znajdowała się na granicy zasięgu samolotów operujących z bazy w Brindisi we Włoszech, a Sowieci odmówili zgody na międzylądowania na swoich lotniskach. Maszyny musiały pokonać nad terytorium wroga bez tankowania ponad dwa tysiące sześćset kilometrów, a zdarzało się, że ostrzeliwała je także sowiecka artyleria przeciwlotnicza. Nic dziwnego, że brytyjski dowódca lotnictwa John Slessor pisał w swoich pamiętnikach: „[…] nie jestem z natury mściwy, ale mam nadzieję, że istnieje specjalne piekło przeznaczone dla bydlaków z Kremla, którzy zdradzili armię »Bora« i doprowadzili do daremnych ofiar” 10.\nLoty nad Warszawę powszechnie uważano za samobójcze, a Brytyjczycy ustąpili wyłącznie z powodu nacisku polskich polityków. Przybierał on „niemal histeryczne natężenie” i obawiano się nawet wycofania polskich formacji z frontu.\n„Każdej nocy z tej strony wielkiej wyspy startuje nad kontynent tysiące samolotów – pisali w telegramie wysłanym do pałacu Buckingham piloci słynnego Dywizjonu 303 – Skromny ułamek z nich mógłby uratować Warszawę. Proszę nam wierzyć, Wasza Wysokość, że kiedy w 1940 roku ważyły się losy Wielkiej Brytanii, my, polscy lotnicy, nie myśleliśmy szczędzić krwi i życia. […] Wtedy, nad płonącym Londynem, nie brakło polskich i angielskich lotników, czy ma ich teraz zabraknąć nad płonącą Warszawą? Czy to miasto ma zginąć w przededniu zwycięstwa, po pięciu latach tęsknoty za wolnością? […] Czy wiarę w Wielką Brytanię zniszczą płomienie trawiące naszą stolicę? Wasza Wysokość, proszę wybaczyć nam, żołnierzom, szczerość i bezpośredniość. Nie możemy jednak dłużej milczeć, gdy giną nasze kobiety i dzieci. Wierzymy mocno, że ich los nie jest obojętny Waszej Wysokości” 11.\nPolityka jednak ma zawsze pierwszeństwo nad lojalnością, honorem czy zwykłą ludzką przyzwoitością. Alianci nie chcieli drażnić Sowietów i nie potrafili wymusić na Stalinie zgody na międzylądowania, o przyspieszeniu rosyjskiej ofensywy nie wspominając. Związek Sowiecki miał dla nich zresztą bez porównania większe znaczenie niż Polska i już dawno zgodzili się na dominację Kremla we wschodniej Europie. Do polskich polityków dopiero teraz dotarła prawda o zdradzie sojuszników, a zrzuty nad Warszawą były jedynie działaniem pozornym na potrzeby opinii publicznej. Nic zatem dziwnego, że po miesiącu walk w stolicy generał Sosnkowski wydał rozkaz dla Armii Krajowej będący właściwie podsumowaniem sytuacji politycznej narodu polskiego.\nPrzypomniał, że nasz kraj już pięć lat wcześniej został opuszczony przez sojuszników i samotną walką dał Anglikom osiem miesięcy czasu na przygotowania do wojny. A teraz po raz kolejny zdradzono Polaków, a dokładnie mieszkańców płonącej Warszawy.\n„Warszawa czeka. Nie na czcze słowa pochwały ani na wyrazy uznania, nie na zapewnienia litości i współczucia. Czeka ona na broń i amunicję. Nie prosi ona, niby ubogi krewny, lecz żąda środków walki, znając zobowiązania i umowy sojusznicze” 12.\nA całość zakończył cytatem z Wesela Wyspiańskiego:\n„[…] podłość, kłam\nZnam, zanadto dobrze znam” 13.\nOstatnim polskim politykiem przemawiającym w podobny sposób był Józef Piłsudski. Sosnkowski nie musiał długo czekać na dymisję, którą pod naciskiem brytyjskim wręczył mu prezydent Władysław Raczkiewicz. Ale to nie zmieniło położenia walczącej stolicy.\nDo lotów nad Warszawę wyznaczono polską 1586 Eskadrę do Zadań Specjalnych i dwa dywizjony: brytyjski i południowoafrykański. Pierwszy lot odbył się w nocy z 4 na 5 sierpnia, wystartowało łącznie czternaście polskich i brytyjskich załóg. Zrzutów miały one dokonać nad Lasem Kabackim i Puszczą Kampinoską, brytyjscy sztabowcy uznali bowiem, że przelot na małej wysokości nad stolicą jest zbyt niebezpieczny.\n„[…] zrzucanie dostaw w umówionych strefach zrzutu – uważał John Slessor – w otwartym terenie poza linią frontu […] to jedno. A zupełnie co innego zejście dużym samolotem na wysokość tysiąca stóp, z klapami i kołami spuszczonymi dla zredukowania prędkości, nad wielkim miastem, gdzie toczy się rozpaczliwa walka, a więc płoną pożary, walą działa i wybuchają pociski” 14.\nBrytyjskie rozkazy Polacy jednak zignorowali. Cztery załogi poleciały wprost na Warszawę i co najważniejsze, wróciły cało do Włoch, chociaż jeden z polskich liberatorów dotarł na dwóch pracujących silnikach – z czterech. Niemcy zestrzelili natomiast aż pięć na siedem brytyjskich samolotów biorących udział w operacji.\nZ tego powodu loty zawieszono, ale polskie naciski zrobiły swoje i do końca sierpnia zorganizowano jeszcze osiemnaście nocnych zrzutów. Wprawdzie większość dostaw wpadła w ręce Niemców, ale nawet to, co udało się przechwycić powstańcom, stanowiło poważną pomoc. Było to bowiem dwieście pięćdziesiąt granatników przeciwpancernych PIAT (potrzebnych do walki z niemieckimi czołgami), tysiąc pistoletów maszynowych (słynnych stenów) i blisko dwadzieścia tysięcy granatów. A warto pamiętać, że w dniu wybuchu powstania AK miała sto czterdzieści pięć piatów, sześćset pięćdziesiąt siedem pistoletów maszynowych i pięćdziesiąt tysięcy granatów. Bez alianckich dostaw do walki z czołgami powstańcy mieli tylko butelki z benzyną.\nStraty podczas lotów były jednak duże, z pięciu załóg polskiej eskadry, które dokonywały ochotniczo zrzutów w sierpniu, do końca miesiąca przeżyła tylko jedna. Niemiecka obrona przeciwlotnicza była bardzo skuteczna.\n„Zeszliśmy na wysokość jakichś dwustu pięćdziesięciu metrów – wspominał lot z 20 sierpnia kapitan Jerzy Głębocki – przedarliśmy się przez zaporę bardzo gęstego ognia przeciwlotniczego w pobliżu Służewca i nad Wisłą. Pożary szalały we wszystkich dzielnicach Warszawy. Ciemne miejsca wskazywały na rejony zajęte przez Szwabów. Wszystko było spowite dymem, przez który przebijały się rdzawopomarańczowe płomienie. Nigdy bym nie pomyślał, że duże miasto może się tak palić. To było straszne – istne piekło dla wszystkich tam na dole” 15.\nHitlerowcy wyposażyli miasto w silną obronę przeciwlotniczą z mocnymi stanowiskami reflektorów. Do nadlatujących samolotów otwierano gwałtowny ogień, a podchodzące do zrzutów maszyny leciały nisko i stosunkowo wolno. Oślepione reflektorami załogi najczęściej kierowały się wzdłuż Wisły, niemal uderzając w mosty na rzece.\n„Naszym rejonem docelowym był plac Krasińskich – opowiadał kapitan Roman Chmiel – wobec tego, kiedyśmy znaleźli się nad mostem Kierbedzia, wykonaliśmy ostry skręt i przygotowaliśmy się do zrzutu. Plac był dobrze oświetlony. Cała jego południowa strona stała w płomieniach i wiatr znosił dym na południe, ku naszemu wielkiemu zadowoleniu. Zrzuciliśmy kontenery, wiedzieliśmy, że dobrze wywiązaliśmy się z naszego zadania.\nCzas było się wynosić. Pilot zszedł odrobinę niżej, bacząc na wieże i wysokie budynki. W kabinie było pełno dymu, który właził nam do oczu i powodował dotkliwe pieczenie. Czuliśmy żar unoszący się z murów spalonej dzielnicy” 16.\nZrzuty nie zawsze jednak były celne. Gdy zasobniki lądowały na ziemi niczyjej, Niemcy natychmiast interweniowali. Kierowali tam światła reflektorów przeciwlotniczych i zaciekle ostrzeliwali teren. Powstańcy aż czterokrotnie atakowali Dolinę Szwajcarską, gdzie spadł jeden z pojemników, trzech żołnierzy AK zginęło podczas prób zdjęcia zasobnika, który wylądował na kopule kościoła Świętego Aleksandra na placu Trzech Krzyży. Ogień niemiecki był wyjątkowo celny i kontener przejęto dopiero po wybiciu od wewnątrz dziury w dachu.\nGdy Brytyjczycy ponownie zabronili zrzutów bezpośrednio na Warszawę, polskie załogi znowu zignorowały polecenie. Rozkaz w wojsku jest wprawdzie rzeczą świętą, ale żaden z lotników nie zapominał, że jest Polakiem, a to miało większe znaczenie niż wszystkie rozkazy razem wzięte.\nPolskie załogi nie ograniczały się zresztą do zrzutów, lotnicy, nie bacząc na niebezpieczeństwo, włączali się bezpośrednio do walki. Ostrzeliwali niemieckie pozycje z broni pokładowej, co było już prawdziwym samobójstwem, ale tylko w ten sposób można było powstańcom dać coś więcej.\n„[W nocy] z 13 na 14 sierpnia, przelatując nad Warszawą – wspominał brytyjski nawigator Alan McIntosh – moja załoga wypatrzyła czterosilnikowy samolot, który leciał niżej niż nasz i odcinał się ciemną sylwetą od czerwieni płonącego miasta. Leciał dziobem w dół, jakby szykując się do lądowania, bardzo nisko, prowadząc wymianę ognia z jakimś Niemcem. Lekkie działa przeciwlotnicze, niedalekie światła reflektorów. Mógł to być tylko jeden z halifaksów polskiej 1586 Eskadry do Zadań Specjalnych, który pięć i pół godziny wcześniej wystartował z Brindisi. Niemal na pewno zdążył już zrzucić ładunek broni i amunicji i teraz jego załoga włączyła się do walki – póki jeszcze zostało jej coś do zaoferowania. Taka siła ducha ożywiała polskich lotników, którzy lecieli z pomocą dla Powstania Warszawskiego” 17.\nOsiemnastego września do akcji przyłączyli się Amerykanie, korzystając z wymuszonej zgody Stalina na lądowanie na rosyjskich lotniskach. W południe nad Warszawę dotarło sto siedem latających fortec B-17 w osłonie sześćdziesięciu czterech myśliwców P-51 Mustang. Dokonano zrzutu z dużej wysokości (ponad cztery tysiące metrów), a powstańcy początkowo wzięli spadochrony za desant lotniczy.\n„Nagle zaczęły wykwitać na niebie białe i ciemne punkciki – wspominał porucznik Zbigniew Blichewicz (»Szczerba«). – Powoli rosły w oczach, aż wreszcie zamieniły się w czasze, pod którymi kolebały się jakieś przedmioty. Wszystkim dech zamarł w piersiach, a potem targnął powietrzem radosny okrzyk całego plutonu. Odpowiedział mu echem jeszcze potężniejszy krzyk z miasta. Miasto też już śledziło z uwagą niepowszednie widowisko.\nDrżącym głosem krzyknąłem »Wickowi«:\n– Daj mi lornetkę!\nPrzytknąłem ją do oczu. Te czasze – to spadochrony. A wiszące pod nimi podłużne kształty...\nCzułem, że mi w gardle zastyga, gdy szepnąłem do obecnych:\n– Chłopaki! To wygląda na… desant! To chyba spadochroniarze.\nCisza zapadła wręcz śmiertelna. Słyszałem bicie własnego serca, jak w kanałach. Spadochrony zbliżały się do ziemi i wreszcie usłyszałem świszczący głos »Karolaka«:\n– Zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe, to zasobniki” 18.\nJak na zrzut dokonany z dużej wysokości, Amerykanie osiągnęli całkiem przyzwoitą skuteczność. W ręce powstańców dostało się bowiem ponad dwadzieścia procent zaopatrzenia (288 pojemników z 1284), inna sprawa, że akcja była spóźniona co najmniej o miesiąc. Powstanie już dogorywało i nic nie mogło tego odmienić.\nNa pięć dni przed lotem Amerykanów nad stolicą zaczęły pojawiać się sowieckie kukuruźniki. Była to akcja typowo propagandowa, która miała pokazać światu, że Rosjanie wspomagają powstańców z AK. Nocne zrzuty były niewielkie, dokonywane bez spadochronów, dlatego większość sprzętu ulegała zniszczeniu. Na domiar złego sowiecka amunicja nie pasowała do używanej przez powstańców. Rusznikarze starali się jednak naprawiać uszkodzoną broń, a rozbite na bruku konserwy znalazły amatorów wśród walczących. Nie było problemów ze zlokalizowaniem worków z sowieckim zaopatrzeniem, powstańców bezbłędnie naprowadzał zapach słoniny z roztrzaskanych puszek.\nPrzez powstańcze oddziały przewinęło się około pięćdziesięciu tysięcy ludzi, jednak przeciętny stan osobowy nie przekraczał trzydziestu tysięcy. Z linii wypadali zabici i ranni, zdarzały się również przypadki chorób i załamań nerwowych. Nie wszyscy wytrzymywali psychicznie tragedię stolicy i jej mieszkańców.\nW Warszawie walczyli nie tylko żołnierze AK. Do powstania przyłączyło się ponad siedmiuset członków prawicowych Narodowych Sił Zbrojnych oraz kilkuset żołnierzy Polskiej Armii Ludowej związanej z PPS. Po pewnych wahaniach w walkach wzięli również udział członkowie komunistycznej Amii Ludowej. Stosunki pomiędzy oddziałami o różnej proweniencji politycznej układały się na ogół poprawnie, chociaż komunistów z reguły traktowano z dużą rezerwą. A żołnierze AL również podkreślali swoją odrębność.\n„Postanowiłyśmy obie z »Baśką« udać się na poszukiwanie jedzenia dla naszych chorych – relacjonowała sanitariuszka Hanna Nowińska (»Hanka«, »Zerwicz«). – Zabrałyśmy ze sobą dwa wiaderka. »Na nos« trafiłyśmy do jakiejś kuchni przy ulicy Świętojerskiej. Była to siedziba »Czwartaków« z Gwardii Ludowej. Nie wiedziałyśmy dotąd, że takie zgrupowanie w ogóle istnieje. Kapitan bardzo uprzejmie nalał nam do wiadra wspaniale pachnącego krupniku, ale właśnie w tym momencie wpadły ich łączniczki i ze złością czyniły mu wymówki, że obcym rozdaje jedzenie. Wrzask niesamowity! Kapitan mrugnął do nas, dał nam jeszcze duże pudło papierosów, dwa wiadra wina i obiecał, że za trzy godziny będzie miał krupnik specjalnie dla nas. Dumnie przyniosłyśmy zdobycz. Chłopcy po pewnym czasie zaczęli się wygłupiać i śmiać, ale żaden nie był w stanie podnieść się z posłania. Byłyśmy przerażone: oni byli pijani! Na szczęście kapitan dotrzymał obietnicy i po krupniku chłopcy odzyskali formę” 19.\nŻywność w powstaniu była tak samo potrzebna jak broń i jej również brakowało. Dlatego łączniczki z AL tak gwałtownie sprzeciwiały się, gdy odlewano zupę (o winie i papierosach nie wspominając) dla „wrogów klasowych”.\nInna sprawa, że oddziały AL rządziły się swoimi prawami, a ich członkowie nigdy nie zapominali o ideologii i wykorzystywali ją, kiedy było im wygodnie.\n„Po południu zostałem wezwany do »Bończy« – opowiadał Zbigniew Blichewicz. – Nieliczne, ale za to dobrze wyposażone w broń oddziałki AL zeszły z pozycji, tworząc niebezpieczne luki w systemie obronnym odcinka batalionu. Jeden tylko kapitan »Szwed« [Jan Szaniawski – S.K.] pozostał ze swoim plutonem gdzieś na Bugaju, nie solidaryzując się z członkami swej partii.\nAL-owcy wyszli z prostego założenia. Skoro ich czerwoni bracia nie chcą im przyjść z pomocą, to oni ten cały kram mają gdzieś i nic to ich nie obchodzi. Ta postawa nie była pozbawiona pewnej logiki, zachowanie jednak komunistów było dość kłopotliwe dla walczących oddziałów AK” 20.\nW szeregach powstańców znaleźli się przedstawiciele aż szesnastu narodowości, chociaż w większości były to pojedyncze przypadki. „Legię cudzoziemską” AK tworzyli najczęściej uciekinierzy z niemieckich obozów i dezerterzy, był jednak również żonaty z Polką Nigeryjczyk August Agbola O’Brown. Osobny pluton stworzyli Słowacy (nominalnie sprzymierzeńcy Niemiec), a uwolnieni z obozu na Gęsiówce Żydzi uczestniczyli w pracach fortyfikacyjnych i pomocniczych. W powstańczych oddziałach walczyli natomiast pozostali przy życiu członkowie Żydowskiej Organizacji Bojowej (w tym Marek Edelman).\nHitlerowcy nie odważyli się użyć do tłumienia powstania oddziałów węgierskich, obawiając się o ich lojalność. Mieli rację, ponieważ z Budapesztu nadchodziły rozkazy, aby nie mieszać się do powstania. Ale zaznaczono także, że nie wolno przechodzić na polską stronę.\nHitlerowcy szybko otrząsnęli się z zaskoczenia i przystąpili do metodycznej pacyfikacji miasta. W Warszawie stacjonowały duże siły niemieckie (około szesnastu tysięcy żołnierzy i policjantów), dobrze uzbrojone i mające oparcie w umocnionych stanowiskach. Oddziały te stopniowo wzmacniano, aż do czterdziestu tysięcy ludzi, co uznano za wystarczające do zdławienia powstania. Decydowała bowiem przewaga techniczna, hitlerowcy dysponowali lotnictwem, artylerią i bronią pancerną. Bezkarnie mogli bombardować polskie pozycje, gdyż powstańcy nie mieli żadnej (!) obrony przeciwlotniczej. Podczas całego powstania zestrzelono zaledwie jeden samolot wroga, a polscy dowódcy z reguły zakazywali ostrzału atakujących maszyn. Dysponowano tylko karabinami maszynowymi, dlatego walkę z samolotami uważano za marnowanie amunicji.\nPowstańcze pozycje atakowały czołgi, rozbijając barykady. Do tego celu hitlerowcy używali również zdalnie sterowanych min samobieżnych typu Goliath. To właśnie podczas przecinania kabla sterującego takiego pojazdu został postrzelony jeden z bohaterów filmu Kanał Andrzeja Wajdy, podchorąży „Korab”.\nNajwiększy popłoch wzbudzały jednak niemieckie sześciolufowe moździerze rakietowe Nebelwerfer (kaliber 300 mm i 380 mm), nazywano je „krowami” lub „szafami”. Z powodu charakterystycznego dźwięku przy odpalaniu wzbudzały powszechną panikę, były w stanie zburzyć cały dom. W prawie każdej relacji z powstania są wzmianki o tej broni i jej przerażająco skutecznym działaniu.\nDo ostrzału Warszawy wykorzystywano również ciężki samobieżny moździerz oblężniczy typu Karl kalibru 600 mm. Pocisk o wadze dwóch ton niszczył wszystko, w co uderzył. Na jednym z bardziej znanych zdjęć z okresu powstania uwieczniono moment trafienia takim pociskiem budynku towarzystwa Prudential, najwyższego gmachu przedwojennej Warszawy.\nTrzeba przyznać, że powstańcy szybko przystosowywali się do nowej sytuacji i niewiele było ich w stanie zbulwersować. Nawet potężne niemieckie niewypały.\n„Otrzymujemy rozkaz urządzenia się po ciemku i odpoczywania – wspominał Lech Hałko z batalionu »Bończa« – bo jutro rano mamy przejąć obronę tego odcinka. Niektórzy mają latarki, ale używają ich bardzo ostrożnie, bo na błysk światła z gruzów Poczty [Głównej – S.K.] Niemcy odpowiadają kanonadą. Nie ma tu materacy, do których przyzwyczailiśmy się w naszym ostatnim miejscu postoju. Po omacku znajduję na ziemi mały wzgórek, coś akurat pod głowę, więc kładę się i zasypiam. Po przebudzeniu zamarłem ze strachu. W nikłym świetle poranka widzę, że spałem oparty głową o pocisk – niewypał z 600-milimetrowego moździerza »Thor« [właściwie Karl 6-»Ziu« – S.K.], do połowy wryty w gruzy. Spałem jak zabity i śniłem chyba o Steńce! Z mojej przerażonej miny śmieją się chłopcy od »Krybara«. Oni z tym niewypałem są za pan brat już od dawna” 21.\nPiątego sierpnia do Warszawy przybył SS-Obergruppenführer Erich von dem Bach-Zelewski mianowany dowódcą oddziałów SS. Niebawem otrzymał zwierzchnictwo nad całością sił niemieckich w stolicy i to właśnie on jest odpowiedzialny za krwawą pacyfikację powstania. To jego sumienie obciążają wymordowanie dziesiątek tysięcy ludności cywilnej, gwałty i egzekucje.\nHitlerowcy od pierwszych dni działali bowiem ze skalkulowanym okrucieństwem, chcąc zastraszyć miasto. Do tłumienia rewolty użyto obok jednostek liniowych oddziałów specjalizujących się w krwawych pacyfikacjach. Jej członków nazywano w Warszawie Kałmukami, ponieważ w ich składzie znalazły się dwa bataliony azerskie i brygada szturmowa SS RONA (Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa) Bronisława Kamińskiego. Jednostka ta złożona z renegatów rosyjskich i ukraińskich charakteryzowała się prawdziwie wschodnim okrucieństwem, bardziej niż walką zajmując się mordowaniem, gwałtami i rabunkiem.\nWbrew obiegowym opiniom w stolicy nie było natomiast własowców (Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej – ROA), taką nazwą określano błędnie podwładnych Kamińskiego.\nKałmukom dorównywała w bestialstwie brygada SS-Standartenführera Oskara Dirlewangera. Złożona z kryminalistów wyciągniętych z obozów koncentracyjnych (Niemców, Austriaków, Bałtów), stała się prawdziwym postrachem stolicy. Oddział miał jednak niezwykle wysokie straty, bo walki z powstańcami były bardziej niebezpiecznym zadaniem niż palenie wsi na Białorusi. Sam Dirlewanger nie uszedł po wojnie polskiej sprawiedliwości. Aresztowany w czerwcu 1945 roku przez Francuzów, został w więzieniu zakatowany przez Polaków (byłych powstańców?), którzy woleli nie czekać na oficjalny proces.\nŻYCIE CODZIENNE POWSTAŃCÓW\nRozdział 2. „Greta” i „Nowak”\nWSPÓLNIE PRZEZ OKUPOWANĄ EUROPĘ\nWALKI CZĘŚĆ DALSZA\nW RODZINIE BACZYŃSKICH\nPIEKŁO ANNO DOMINI 1944\n„GIGA” I „WICEK”\nTRAGEDIA BASI RANKOWSKIEJ\nPOŻEGNANIE Z RODZINNYM DOMEM\nRozdział 6. Miłość i „Parasol”\n„AKNE” I „ZAWAŁ”\nTRAGEDIA NA OKÓLNIKU


Turystyka w stylu ks. Karola Wojtyły | Niedziela.pl\nPod patronatem „Niedzieli” II Rajd Gwiaździsty Szlakami Papieskimi\nRajdowa grupa „Civitas Christana” z Krakowa na Przełęczy Rydza Śmigłego\nZakończył się II Gwiaździsty Rajd Szlakami Papieskimi w Gorcach, Beskidzie Wyspowym i Sądeckim. Deszczowa pogoda sprawiła, że zrezygnowano z wyjścia na górskie szlaki. Do organizatorów Rajdu docierały informacje, że wiele osób i grup z powodu ulewy zawróciło z trasy. Zła pogoda nie odstraszyła jednak młodych, bo to głównie młodzież stawiła się na metę Rajdu w Limanowej, gdzie dotarło ponad pięćset osób. Deszczu nie wystraszyli się uczniowie z Zespołu Szkół Samorządowych im. Jana Pawła II w Targanicach k. Andrychowa. Ponad 20-osobowa grupa uczniów z rodzicami i wychowawcami przez dwa dni zmagała się z trudnymi warunkami na papieskim szlaku. „Ze szczytu Lubonia dosłownie zjeżdżałyśmy razem z błotem” - dzieliły się wrażeniami młode uczestniczki Rajdu.\nZakończenie Rajdu odbyło się w Zespole Szkół Technicznych i Ogólnokształcących im. Jana Pawła II w Limanowej. Uroczystej Mszy św. w intencji Ojca Świętego Jana Pawła II przewodniczył ks. prof. Maciej Ostrowski - diecezjalny duszpasterz turystów z Krakowa, a kazanie wygłosił ks. Józef Drabik z Krynicy - duszpasterz turystów z diecezji tarnowskiej. W uroczystości wzięli udział także ks. prał. Józef Poręba - kustosz bazyliki Matki Bożej Bolesnej w Limanowej, ks. Stanisław Wojcieszak z Ochotnicy Dolnej, księża katecheci, przedstawiciele samorządu, turyści z różnych stron Polski. Uroczystość uświetnił śpiewem i muzyką Zespół Regionalny Pieśni i Tańca „Limanowianie”, orkiestra dęta i schola młodzieżowa przy sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Limanowej oraz młodzież szkolna, która w krótkim programie słowno-muzycznym zaprezentowała poezje i wypowiedzi z nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II.\nW imieniu organizatorów uczestników Rajdu witał Marek Czeczótka - burmistrz Limanowej i Urszula Własiuk - prezes Zarządu Fundacji Szlaki Papieskie. „Szlaki - mówiła U. Własiuk - są symbolem życia godnego, zgodnego z przykazaniami. Życzę, aby Wasze życiowe szlaki prowadziły bezpiecznie, abyście nauczyli się czerpać z nauczana naszego wielkiego Rodaka i umieli go słuchać, bo ubogaci to Wasze wewnętrzne życie i uszczęśliwi. 25 lat temu w czasie pierwszej pielgrzymki Ojciec Święty powiedział do goprowców, a więc ludzi, którzy w górach ratują życie: «pilnujcie mi tych szlaków». Zrozumienie nauczania Ojca Świętego przybliży do Boga, pomoże zgłębić zawiłości i tajemnice życia w dosłownym i duchowym znaczeniu, uratuje w trudnych chwilach, jakich nie brak w życiu. Turystyka refleksyjna w stylu Karola Wojtyły na szlakach wodnych i górskich odsłoni piękno świata i potęgę Stwórcy”.\nW kazaniu ks. Drabik powiedział, że dzięki młodym ludziom szlaki żyją i będą żyć nadal. Wprawdzie turystyka górska wymaga pokonania różnych fizycznych barier, m.in. zmęczenia, lęku, jednak wielu ludzi pozostawia cywilizacyjny zgiełk i udaje się tam, gdzie jest cisza, blisko przyrody, w góry, by w pocie czoła przemierzać szlaki i wspinać się na szczyty. Czyni to dlatego, bo wysoko w górach, nad jeziorem, daleko od wielkich miast człowiek znajduje czas dla siebie, znajduje samotność i ciszę, może zatrzymać się i porozmawiać z Bogiem. „W ciszy, w tej niezwykłej świątyni, jaką jest piękno przyrody, na pewno łatwiej jest wniknąć w tajemnicę świata, w tajemnicę samego siebie i w to wszystko, co nas otacza” - powiedział ks. Drabik. Na zakończenie Mszy św. Jerzy Rieger - wiceprezes Zarządu Fundacji Szlaki Papieskie, uczestnik wycieczek z ks. Karolem Wojtyłą - odczytał telegram skierowany od uczestników Rajdu do Ojca Świętego.\nPo Mszy św. odbył się konkurs wiedzy o pierwszej pielgrzymce Jana Pawła II do Polski, a jego uczestnicy zostali obdarowani albumami i książkami ofiarowanymi przez Wydawnictwa „Biały Kruk”, WAM, Foto-Ula i innych.\nBył jeszcze poczęstunek. Wszyscy uczestnicy II Rajdu Gwiaździstego Szlakami Jana Pawła II otrzymali pamiątkowe znaczki, przewodniki i wydawnictwa oraz mogli spędzić miły wieczór, przyglądając się występom przygotowanym przez limanowską młodzież.


Sukienka Chelsy w kolorze szarym / Sukienki - Sukienki na każdą okazję - SUGARFREE.PL Nowości\nrozkloszowana , do pracy, dresowe, na co dzień, z długim rękawem\tinstagram\tJak dobrać rozmiar?\nPiękna,bardzo kobieca sukienka.\nZazwyczaj noszę rozmiar M, zasugerowałam się jednak poprzednimi opiniami i mimo podanej rozmiarówki,zamówiłam S. Leży idealnie do moich wymiarów. biust 94 / talia 74 / biodra 99 / wzrost 170\nSukienka jest bardzo dobrze uszyta, leży świetnie, materiał super, idealna na wiosnę. Co prawda rozmiar s nie jest standardowy i to raczej małe m. - rozmiar S\nSukienka leży idealnie! Zazwyczaj kupuję rozmiar XS ale tej sukienki wzięłam XXS i to był dobry wybór, nauczyłam się już "przewidywać" dobry rozmiar dla siebie po opisie sukienek i fasonie. XXS wcale nie ma za dużego dekoltu,ale jedyny minus to, że nie ma zamka z boku - nie znoszę wkładać sukienek przez głowę. - rozmiar XXS\nSukienka przepiękna, wykonana z dobrego materiału. Dodaje wiele uroku i kobiecości :) - rozmiar S\nSukienka jest piękna! Obniżam ocenę do 4 ze wzgledu na dużą ilość marszczen co dla osób w rozmiarze L nie jest korzystne. Piękny lecz głęboki dekolt podkreślający biust! - rozmiar L\nŚliczna i kobieca porządny materiał biust / talia / biodra / wzrost 168\nSukienka bardzo fajna ale ten dekolt... Do ziemi :) dobrze ze mam mamę krawcowa to mi to zmniejszyła, poza tym sukienka bardzo wąska w rękawach i ramionach. Nie odsyłam, przerabiam i sie ciesze kolejna piękna sukienka:) biust 94 / talia 70 / biodra 97 / wzrost 170\nSukienka piękna, bardzo dobrze uszyta,radzę zamówić jednak rozmiar mniejszy, polecam biust 92 / talia 69 / biodra 96 / wzrost 164\nSukienka idealna, bardzo dobra gatunkowo. Szary dresowy materiał, który nie jest za cienki, ani za gruby, po prostu idealny. W zależności od dodatków, sukienka nadaje się na co dzień jak również na większe wyjścia. Noszę rozmiar S, ale wybrałam XS w obawie przed za dużym dekoltem i za luźną talią, to był strzał w dziesiątkę! Sukienka idealnie leży!! Polecam gorąco! - rozmiar XS\nSukienka bardzo ładnie się układa. Materiał grubszy dresowy mało rozciągliwy. Polecam :) biust 86 / talia 60 / biodra 89 / wzrost 169\nSukienka bardzo dobrej jakości. Materiał grubszy, bardzo przyjemny. Bardzo ładna tylko dekolt ciut duży.\nJa wybrałam XS i niestety okazała się dla mnie za mała. Na pewno zrobię tu zakupy jeszcze nie raz.\nPolecam i sukienki i firmę. Dziękuję\nSukienka super. W moim przypadku wymagana bluzka pod. biust 80 / talia 60 / biodra 85 / wzrost 156\nSuper sukienka! Wygodna bawełna w eleganckim wydaniu. - rozmiar XS\nSukienka jest śliczna ! Z grubego materiału, dzieki czemu bardzo ładnie się układa. Zdecydowanie jednak trzeba brac rozmiar mniejszą, bo ja mimo moich wymiarów w rozmiarze S sie prawie utopiłam. biust 90 / talia 66 / biodra 93 / wzrost 172\nŚliczna sukienka, dobrze uszyta, materiał ciut grubszy. Wzięlam rozmiar mniejszą za sugestią komentujących ;) Leży super biust 85 / talia 66 / biodra 91 / wzrost 169\nSuper ;-) - rozmiar XS\nWypada troszkę większa biust 85 / talia 68 / biodra 93 / wzrost 170


W październikowym numerze „Rynku 7” przeniesiemy się kilka wieków wstecz w świat średniowiecznych zamków i rycerzy. Tym razem przyjrzymy się postaci Kazimierza bytomskiego, założyciela Księstwa Bytomskiego.\nKazimierz był drugim synem księcia opolskiego Władysława i Eufemii, córki Władysława Odonica, księcia wielkopolskiego. Swoje imię odziedziczył po dziadzie, Kazimierzu, księciu opolskim. Urodził się między 1253 a 1257 rokiem. Po raz pierwszy w źródłach pojawił się w 1258 r. jako jeden z fundatorów klasztorów cystersów w Rudach Raciborskich. Przyjmuje się, iż Kazimierz został pasowany na rycerza w 1264 r. przez króla czeskiego Przemysława Ottokara II przy okazji wesela syna króla węgierskiego Beli IV. Jeszcze przed śmiercią ojca poślubił Helenę, której pochodzenie nie jest do końca jasne.\nW 1281 r. Kazimierz tytułował się księciem na Głogówku. Po śmierci ojca (w 1281 lub 1282 r.) w trakcie podziału księstwa otrzymał razem z bratem Bolesławem Opole, Bytom i Koźle z okręgami, by ostatecznie zatrzymać dla siebie te dwa ostatnie. Ponadto w skład jego posiadania wchodziły Gliwice, Toszek i Siewierz. W trakcie sporu pomiędzy księciem wrocławskim Henrykiem IV Probusem a biskupem wrocławskim Tomaszem II Kazimierz stanął po stronie biskupa. Wynikało to z jego negatywnego nastawienia do wrocławskiego księcia. Na początku 1289 r. książę bytomski udał się do Pragi i 10 stycznia za zgodą swoich synów i rady dostojników jako pierwszy z książąt śląskich złożył hołd księciu Czech Wacławowi II, uznającym tym samym swoje księstwo za dziedziczne lenno, przyrzekając również wierność i pomoc zbrojną czeskiemu władcy. Motywy tego posunięcia nie są do końca jasne i istnieje rozbieżność wśród historyków na ten temat. W kolejnych latach Kazimierz stał się wiernym sojusznikiem Wacława II, czego przejawem był m.in. udział w wyprawie pod Sieradz w 1292 r. przeciwko Władysławowi Łokietkowi oraz obecność w Pradze na uroczystościach koronacyjnych Wacława II w 1297 r. W 1306 r. po śmierci Wacława II i jego syna, Wacława III, książę bytomski zerwał lenną zależność od Czech i od tego czasu zbliżył się do króla węgierskiego Karola Roberta, a także Władysława Łokietka. Efektem tej współpracy był m.in. ślub córki Kazimierza Marii z węgierskim władcą.\nStolicą księstwa został Bytom, który był najsilniejszym gospodarczo miastem w regionie. Książę otoczył miasto murem oraz wzniósł zamek, w którym rezydował. W polityce wewnętrznej Kazimierz otaczał szczególną opieką klasztory. 12 stycznia 1290 r. nadał klasztorowi premonstrantek w Czarnowąsach p. Opolem dochody z wsi Raduni, w 1299 r. bożogrobców z Miechowa zwolnił od ciężarów prawa książęcego i sądownictwa w ich dobrach w Chorzowie i Dębie. Przeniósł szpital św. Ducha na przedmieścia Bytomia, ufundował nowy budynek dla bytomskiego szpitala i kościoła, uposażył wsią Dąb, młynem i 3 łanami na budowę domu dla proboszcza i braci. Bił monetę, otrzymując kruszec z kopalni srebra pod Bytomiem, pokrywając tym samym wydatki na inwestycje.\nKazimierz bytomski zmarł 10 marca 1312 r. Pozostawił po sobie pięciu synów (Bolesława, Władysława, Mieszka, Siemowita i Jerzego) oraz córkę Marię, żonę króla Węgier, Karola Roberta. Miejsce pochówku do dziś nie zostało odnalezione.\nArtykuł ukazał się w miesięczniku "Rynek 7" październik 2012 r.\nZdjęcia: J. Raczkiewicz