[Inne] - Antyutopia - Novus Ordo Seclorum - lastinn\n[Inne] - Antyutopia - Novus Ordo Seclorum\n« [Dragonlance] Wojna o Magię - rekrutacja dodatkowa | [Neurohima]Zadyma w Paradise. »\nMegapolis - 125 rok Nowej Ery, pierwszy kwartał, dzień szesnasty\nBudynek Główny Ministerstwa Informacji\nDwaj technicy w białych fartuchach stali pochyleni nad najnowszym wydrukiem z Mindbot-a. Ich miny świadczyły wyraźnie, że są mocno zakłopotani. Wyższy z nich odłożył wydruk i zaczął nerwowo krążyć po sali.\n- I co my teraz zrobimy? - zapytał w końcu.\n- Charles wiesz co trzeba robić. Musisz iść zameldować o tym ministrowi.\nCharles nadal krążył niespokojnie pomiędzy biurkiem z monitorami, a Szafami Pamięci.\n- I co ja mu powiem?\n- Prawdę - odparł Kevin.\n- Ty chyba nie wiesz co to jest za człowiek? Czy zdajesz sobie sprawę jak on zareaguje?\n- To przecież nie nasza win co wieszczy Mindbot.\n- Ja to wiem, ty to wiesz i on pewnie też, ale na kim wyładuje swoją złość? Na mnie oczywiście.\n- Myślę, że i tak polecą głowy, ale nie u nas. My tu tylko przekazujemy informację, to Bezpieka jest za tego typu afery. I to tam powinni się martwić. To ty tu jesteś kierownikiem, zrobisz jak zechcesz - zakończył Kevin.\nCharles podszedł do biurka zgarnął leżcy tam wydruk i ruszył do wyjścia.\n- Powodzenia - usłyszał za sobą głos kolegi.\nIdąc długim korytarzem kierownik techniczny Charles Petersen przeklinał dzień swojego awansu. Stanowisko to dawało mu co prawda wiele profitów, ale niosło za sobą też duża i w większości przypadku bardzo frustrującą odpowiedzialność. Z ciężkim sercem stanął przed drzwiami gabinetu ministra i zapukał nieśmiało.\n- Wejść - zabrzmiał donośny głos.\n- Dzień dobry, panie ministrze - przywitał się Charles kłaniając się nisko.\n- Mówicie co tam dla mnie macie.Tlko szybko, bo śpieszę się na obiad do rodziców żony.\n- Panie ministrze o to dzisiejszy raport z prognozy Mindbota - Petersen wyciągnął raport w kieunku ministra. Liczył na to, że minister sam go przeczyta.\n- Mówię ci Petersen, że nie mam czasu. Mów krótko o co chodzi.\n- Panie ministrze Mindbot przewiduje, że w najbliższym czasie dojdzie do zamieszek społecznych. Podaje niepokojąco wiele szegółów. Używa nawet słowa rewolucja....\nMinister Frings pobladł gwałtownie i usiadł. Rozluźnił krawat i opadł z ciężkim westchnieniem na oparcie.\n- Daj mi ten raport.\nCharles wręczył ministrowi plik kartek. Nie spodziewał się takiej reakcji.\n- Jeżeli on się tak przejął to znaczy, że to musi być naprawę poważna sprawa - pomyślał.\nOcierając pot z czoła minister przeleciał pobieżnie raport. Odłożył go i chwycił za słuchawkę. Odłożył ją jednak po chwili, spojrzał na stojącego przed nim podwładnego i spytał:\n- Ile osób wie o tym raporcie?\n- Tylko ja i Blackwood - odparł Petersen.\nMinister ponownie chwycił za telefon.\n- Blackwood? Zabezpiecz Mindbota i za dwie minuty widzę cię w moi gabinecie.\nPo plecach Petersena przeszedł zimny dreszcz.\n- Blackwood masz rację, polecą głowy i to w pierwszej kolejności nasze\nMegapolis - 125 rok Nowej Ery, pierwszy kwartał, dzień szesnasty;\nBudynek Ministerstwa Bezpieczeństwa, Narada Kryzysowa\nPrzy długim konferencyjnym stole siedzieli wszyscy najważniejsi kierownicy pionu Bezpieczeństwa. Po tym jak minister Wiffer przeczytał dzisiejszy raport Mindbot w sali zapanował grobowa cisza. Większość patrzyła się tępo w stół i czekała, aż ktoś inny zabierze głos.\n- I co panowie macie mi do powiedzenia? - spytał minister po kilkudziesięciu sekundach ciszy.\n- Panie ministrze, musiała zajść jakaś pomyłka... - wstał kierownik Brygad Antyterrorystycznych - Moi ludzie niecałę trzy dni temu rozbili ten cały Front Wyzwolenia. Wszyscy zostali zatrzymani, a po przesłuchaniu zlikwidowani.\n- Na jakiej podstawie Mindbot przewiduje, że za tydzień Front Wyzwolenia rozpocznie... - minister sięgnął po raport - zamieszki o charakterze rewolucyjnym.\n- Niewiem panie ministrze. Musiała zajść pomyłka. Może technicy od Mindbota, źle wpisali dane z naszych raportów i stąd to całe zamieszanie. Ja daję głowę, że rozbiliśmy cały ten cholerny Front Wyzwolenia.\n- Trzymam cię za słowo Richter, ale w tej sytuacji życie nasz wszystkich jest zagrożone. I nie mówię panie tylko o nas, ale o całym społeczeństwie. Taki ruch i zamieszki tego typu godzą w podstawę naszej cywilizacji. Panowie musimy zewrzeć szeregi i wyjaśnić całe to zamieszanie. Wynnych znaleźć i zlikwidować. Niezależnie czy będą to faktycznie jacyś chorzy buntownicy, czy funkcjonariusze systemu. Nie może być tolerancji ani dla dewiantów marzących o rewolucji, ani na błędne ognia w naszym systemie. Daję wam panowie dwa dni na odszukanie winnych. Proszę mnie informować na bieżąco o postępie śledztwa. To wszystko dziękuję.\nPrzypuszczenia Mind bota sprawdziły się. Co prawda nie w stu procentach, bo rewolucja zaczęła się dwa dni po ukazaniu się raportu, a nie jak mówiły prognozy za tydzień.\nW wielu strategicznie ważnych miejscach Megapolis, między innymi w siedzibach kilku ministerstw i na stacjach metra, wybuchły bomby. To był początek, a potem było już tylko gorzej.\nWitam wszystkich w mojej rekrutacji do przygody w utopijnym świecie.\nScenariusz zakłada, że w "idealnym" totalitarnym społeczeństwie dochodzi do próby zamachu stanu. Podziemna organizacja dokonuje serii zamachów bombowych w ważnych miejscach Megapolis (to super miasto w którym będzie się toczyć akcja). Gracze wcielą się w przeciętnych ludzi, ślepo wierzących w ideologię systemu. Zostaną nagle i wręcz brutalnie skonfrontowani z całkowicie odmiennym sposobem widzenia świata. Całkowicie "bluźnierczym" wobec tego co wpajano im przez całe życie.\nScenariusz będzie opowiadał o ich rozterkach i konieczności opowiedzenia się po jednej ze stron. To tyle tytułem wstępu.\nŚwiat w którym toczyć się będzie akcja będzie miszanką tego co znamy m.in. z Matrixa, Equilibrium, czy Roku 1984.\nMój pomysł zakłada, że świat to jedno gigantyczne miasto Megapolis(przynajmniej z perspektywy BG, gdyż nie znają ono nic poza miastem). To w nim toczy się życie. Wśród sięgających nieba wieżowców, wśród wielkich dymiących fabryk, wśród tłoku i ogromnego hałasu.\nSpołeczeństwo Megapolis wygląda tak jak to przedstawione w powieści Orwella.\nPodzielone na trzy klasy społeczne:\n1. - klasę wyższych funkcjonariuszy partyjnych (Partia Wewnętrzna) pełniących najwyższe urzędy państwowe;\n2. - szeregowych członków partii (Partia Zewnętrzna) będących urzędnikami niskiego szczebla;\n3. - proli, czyli proletariuszy będących klasą pracującą, będących w filozofii partii "podludźmi".\nWiększość dzieci rodzi się metodą invitro. Przyszli rodzice są wybierani przez Ministerstwo d/s Populacji. Dzięki wysoko zaawansowanej genetyce i odpowiednim doborze komórek udaje się uzyskać dzieci o pożądanych cechach. By zapobiec przyzwyczajaniu się do dzieci, pierwszym rodzicom zabiera się noworodka po miesiącu od porodu. I przekazuje kolejnej wybranej parę na wychowanie. W tej "rodzienie" przebywa od do trzeciego roku życia, a po tym czasie jest przekazywany do państwowego przedszkola, gdzie zaczyna się jego edukacja.\nPierwszym stopniem edukacji spoecznej jest przedszkole. Trzylatki uczą się tu na przykładzie odpowiednich zabaw życia w społeczeństwie Megapolis.\nW wieku sześciu lat zaczyna się prawdziwa edukacja szkolna. Szkoły to wielkie kompleksy z domami mieszkalnymi, budynkami edukacyjnymi i całym zapleczem niezbędnym w procesie nauczania.\nW piętnastu lat dziecie poddawane są dłogtrwałym testą na podstawie których zostaną przydzieleni do odpowiedniej grupy społecznej. Zależnie od swoich umiejętności i predyspozycji oraz zaangażownia ideologicznego kierowanie są do kolejnych szkół.\nEdukacja proli trawa jeszcze tylko rok i polega na nauce wybranego zawodu. Po tym czasie młodemu prolowi zostaje przydzielony zakład pracy i pokój w bloku. Oczywiście jest to największa grupa.\nDzieci które przeszły selekcję i zostały wybrane do drugiej grupy uczą się dłużej bo trzy lata. Oni także uczą się zawodu (praca w wybranym ministerstwie) oraz przechodzą intensywne kursy ideologiczne. Po zakończonym okresie edukacji czeka ich egzamin. Egzamin polega głównie na sprawdzeniu poziomu wiedzy, przekonań i wiary kandydata. Ci którzy przejdą pomyślnie testy kierowani są na stanowiska urzędników niskiego szczebla w wybranym ministerstwie. Zostaje im przydzielone mieszkanie w dzielnicy dla tej grupy społecznej. Ci którzy z różnych przyczyn obleją egazmin kierowani są na roczny kurs dla proli (nauka zawodu), po czym przydzielony jest im pokój w bloku.\nDzieci które zostaną wybrane do najwyżej grupy przenoszone są do specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, gdzie pod okiem uświadomionych instruktorów przygotowywane są do pełnienia najwyższych funkcji w państwie (ministrowie, wiceministrowie, kierownicy fabryk). Ich edukacja to głównie kursy ideologiczne i trwa ona sześć lat. Po tym okresie następują egzamin w wyniku którego kandydat zostaje przydzielony do odpowiedniej grupy społecznej pierwszej, drugiej lub trzeciej. Kandydaci w większości przypadków lądują w grupie urzędników niskiego szczebla, przypadki gdy osoba po wieloletnim kursie zostaje skierowana do grupy proli są bardzo rzadkie.\nCi którym udaje się przejść pomyślnie egzamin i dostają się do grupy urzędników wyższego szczebla zostaje przydzielony dom, służba (prole), wysoka pensja, dostęp do towarów lususowych i odpowiednie stanowisko. Osoby na tym stanowisku obowiązkowo co roku przechodzą kurs ideologiczny i egzamin sprawdzający.\nNajwyższą władzę w Megapolis sprawuję Wielki Ojciec. To on ma decydujący wpływ na to co się dzieje w społeczeństwie. Nikt nie spoktał go osobiście. Kontaktuje się zarówno z ministrami jak i społeczeństem poprzez video-konferencje.\nUdziela się rzadko i tylko w sprawach najwyższej wagi.\nSystem jest tak stworzony, że każdy urzędnik wie co ma robić i bez poleceń od Wielkiego Ojca, więc jego władza ogranicza się do kontroli.\nTo ministerstwa są władzą najbliższą zwykłemu obywatelowi i to z nimi musi się on zmierzyć, gdy musi coś załatwić. Ministerstwa to wielki, straszliwie biurokratyczne twory administracyjne. Każda czynność wykraczająca poza utarty schemat (praca-dom-praca) wymaga nie kończącej się ilości zezwoleń i upoważnień. Poczynając od wyjazdu do innej dzielnicy, poprzez zakupy innych niż zwykle towarów, wyjście do kina, a na pozwolnie na miłość fizyczną kończąc. Oczywiście każda grupa społeczna ma inne wymagania i ograniczenia.\n- Ministerstwo Pokoju;\n- Ministerstwo Propagandy;\n- Ministerstwo Informacji;\n- Ministerstwo Bezpieczeństwa;\n- Ministerstwo d/s Populacji;\n- Ministerstwo Genetyki;\n- Ministerstwo Miłości;\n- Ministerstwo Obfitości;\nitp. itd. Lista ministerstw jest praktycznie nieskończona. Biurokracja lubi powtarzać kompetencje i zakres obowiązków.\nSuper komputer odpowiedzialny za inwigilację, gromadzenie danych o obywatelach i zachodzących procesach oraz prognozowaniu przyszłości.\nJest to ograniczona sztuczna inteligencja, która kontroluje dużą część życia w Megapolis.\nKP - WYMAGANIA\nTo tyle tytułem wstępu i opisu świata. Teraz parę słów odnośnie moich wymagań dla chętnych graczy.\n1. Obowiązkowo jeden post na tydzień.\n2. Informowanie o nieobecności, braku czasu itp.\n3. Koncept postaci.\n- Ogólny zarys waszego bohater. Kim jest (klasa społeczna), jak widzi świat (nie granic buntowników, możecie mieć wątpliwości czy nie chęć do tego czy owego, ale ogólenie cały świat i system jest w waszych oczach jedynym słusznym). Możecie tworzyć bohaterów ze wszystkich trzech klas społecznych, nie ma w tej materii ograniczeń. Pamiętając jedynie o stopniu zideologizowania. (Prol ma więcej wątpliwości niż minister, to jasne).\n- opis wyglądu zewnętrznego;\n- krótka historia;\n4. Myślę, że maksimum graczy to 4 osoby, choć to zależy od zainteresowania i jakości KP.\n5. Wszelkie sugestie, pytanie, wątpliwości, propozycje i pomysły na dalszy opis świata mile widziane.\n6. Rekrutacja trwa do 18.08 karty postaci proszę przesyłać na PW.\nDziękuję za uwagę i zapraszam do wzięcia udziału w rekrutacji.\nOstatnio edytowane przez brody : 09-08-2009 o 14:13. Powód: dopisek\n01-08-2009, 13:03 #2\nOwszem, mam pomysł na postać.\nNa razie małe pytanie; ja wygląda sprawa z funkcjonariuszami policji? Czy są bliżsi "naszym" czasom? Czy też większy wpływ ma inwigilacja i agentura?\n01-08-2009, 14:28 #3\nCzy są bliżsi "naszym" czasom? Czy też większy wpływ ma inwigilacja i agentura?\nMówisz jakby w naszych czasach priorytetem nie była inwigilacja i agentura. Zakładam, że jest jak w naszych czasach, policja to marionetki, a priorytetowe znaczenie dla bezpieczeństwa mają obywatele o wypranych mózgach, którzy zgłaszają wszelkie odstępstwa od narzuconych przez system norm postępowania. Kluczem do utrzymania tyranii są media i edukacja, jeśli od małego wmawiasz komuś, że wszystko w twoim postępowaniu jest ok to nie dość, że ci uwierzy to jeszcze zacznie cię bronić ^ ^ No i brody pisał o komputerze, który rejestruje wszelkie donosy. Policja zapewne po prostu morduje tych, których wskaże komputer, albo karze ich w inny sposób.\nMoże zagram, kiedyś sam chciałem poprowadzić coś takiego z tym, że dla postaci spoza dozwolonych stref zamieszkania.\nOstatnio edytowane przez darlar : 01-08-2009 o 17:50.\n01-08-2009, 20:10 #4\nJak wygląda sprawa z funkcjonariuszami policji? Czy są bliżsi "naszym" czasom? Czy też większy wpływ ma inwigilacja i agentura?\nJeżeli chodzi o policję to sprawa przedstawia się następująco:\nPolicja to służba porządkowa zajmująca się drobnymi wykroczeniami, jak wystawiania mandatów, pilnowanie porządku w czasie świąt, drobnymi kradzieżami.\nOd spraw większej wagi, w tym i tych politycznych jest Służba Bezpieczeństwa. Jako wzór niech posłuży KGB, STASI czy Gestapo. To Służba Bezpieczeństwa zajmuje się inwigilacją, werbuje agentów, załapie buntowników i zajmuje się ich karaniem, czytaj likwidacją.\nOficjalnie w Metropolis nie ma więzień. Drobni przestępcy są kierowani do ośrodków reedukacyjnych, gdzie wpajana są im na nowo zasady współżycia społecznego. Wszyscy więksi przestępcy są poprostu likwidowani.\nA i mam pytanie jeszcze jedno. Rok 125 nowej ery, odnosi się do 125 roku ery wodnika, chociaż jej początku nie da się konkretnie ustalić, czyli na nasze jakoś 2137r? Czy początkiem nowej ery było jakieś inne wydarzenie?\nTeraz w tych podziałach społecznych zaczynam dostrzegać podobieństwa do podziałów zawartych w Hebrajskim talmudzie ^ ^ 1. Wierzący, 2. Niewolnik wierzącego, 3. Zwierzęta z którymi można zrobić co się chce i których majątek należy według prawa Bożego do tych spod jedynki.\nEwentualnie do naszego świata. 1. Wysokie loże, Rockeffelerowie i inni goście mający po 100 mld $ na koncie. 2. Urzędnicy, politycy, wojsko, służby państwowe i pracownicy korporacji, prezydenci itd. 3. My.\nCoraz bardziej żałuje, że to nie jest zwykły modern traktujący o ludziach przebudzonych ^ ^\nOstatnio edytowane przez darlar : 02-08-2009 o 10:56.\n02-08-2009, 11:55 #6\nWidzę, że mamy podobne pomysły Darlar.\nJeżeli chodzi o Nową Erą, tak jak napisałeś widzę to jako początek Ery Wodnik. Początkiem Ery była rewolucja przeprowadzona przez Iluminatów - Oświeconych pod przywództwem Wilkiego Ojca. Co działo się w tamtych czasach już niewielu pamięta. Propaganda wmawia ludziom, że wszystko co było wcześniej to piekło, zniewolenie i niesprawiedliwość, ogólnie pojęto zło. Teraz świat jest lepszy, sprawiedliwy, uporządkowany, idealny.\nOdnośnie podziału społeczeństwa też się zgadzam, że ma on zarówno wiele wspólnego z Talmudem i ewentualnie z naszym światem. A co ciekawe ten podział, który przedstawiłem jest wzięty żywcem z Roku 1984 Orwella (co pokazuje, jak ta powieść jest ponadczasowa).\nOdnośnie Iluminatów to zastanawiałem się nad wprodzeniem albo czipa podskórnego albo tak jak w Limes inferior Zajdla, Klucza który jest – kombinacją dowodu osobistego, karty kredytowej, zegarka, kalkulatora, certyfikatu klasy intelektu oraz czytnika linii papilarnych. Było by to konsekwenste w obrazie całkowicie zinwigilizowanego społeczeństwa, ale jednocześnie bardzo by ograniczyło graczy. To kwestia to do zastaniowienia.\nJest to taka opowieść tylko osadzona w przszłości. Buntownicy chcą zburzyć porządek świata Megapolis i przeprwadzić rewolucję mentalną wśród niewolników systemu.\n04-08-2009, 11:32 #7\nŻeby formalnością stało się zadość informuję, że rekrutacja potrwa do\n18.08 z możliwością wcześniejszego zakończenia (o ile zbierze się odpowiednia ilość graczy - min. 3)\nKarty i koncepcję postaci proszę przesyłać na PW\nEwentualne dalsze pytania proszę umieszczać w tym wątku.\n04-08-2009, 14:06 #8\nMuszę powiedzieć, iż jestem bardzo zainteresowany. Zawsze uwielbiałem klimaty postapokalipyczne oraz antyutopijne, a rok 1984 jest jedną z moich ulubionych książek. Dlatego też myślę, iż w najbliższych dniach przyślę KP. Mam nadzieję, iż Ci się spodoba i spotkamy się na sesji\nPolicja to służba porządkowa zajmująca się drobnymi wykroczeniami, jak wystawiania mandatów\nW takim wypadku są pieniądze? Czy wszystko jest odgórnie reglamentowane? Skoro są mandaty to z czego się je płaci?\nJak wygląda handel? Jest zakazany, czy prole prowadzą własne sklepiki?\n04-08-2009, 16:06 #9\nZdecydowałem się, że wprowadzę w życie kluczę, takie jak w "Limes inferior" Zajdla. Klucz jest – kombinacją dowodu osobistego, karty kredytowej, zegarka, kalkulatora, certyfikatu klasy intelektu oraz czytnika linii papilarnych. To za jego pomocą płaci się za wszystkie usługi i towary. Bez niego człowiek nie istnieje. Jednostką "monetarną" jest kredyt.\n- pensja zwykłego prola to - 1000 kredytów;\n- opłaty za mieszkanie to około 500-600 kredytów.\n- jedzenie jest stosunkowo tanie, ale jest to całkowicie sztucznie wytworzony pokarm imitucjący naturalne (znane już tylko z opowieści) produkty. Przeciętny obiad kosztuje 1-2 kredyty.\nSklepy i punkty usługowe prowadzą prole, ale są one własnością Megapolis. Prole są tylko wyznaczone do pełnienia roli obsługi.\nIstnieje oczywiście "czarny rynek" uslug, ale wy jako praworządni obywatele nic o tym nie wiecie.\nKlucz to niewielki przedmiot wielkości paczki papierosów, tylko cieńszy. Bez niego człowiek przestaje istnieć. Nie załatwi żadnej sprawy, nie przejdzie do innej strefy, nic nie kupi. Policja i Służba Bezpieczeństwa jeżeli skontroluje kogoś i okaże się że nie posiada on Klucza, natychmiast utylizuje delikwenta.\n05-08-2009, 10:49 #10\nProle, Wielki łociec..\nsłowo Prol nieodłącznie kojarzyć będzie się z Orwellem. Troszkę się zawiodłem. Troszkę za dużo właśnie Orwella, miałem nadzieję na nieco więcej kunsztu i światotworzenia MG, miast ściągania\ndarlar - toż to kluczowa myśl antysemityzmu\nNo i jeszcze jedno. Gdzie nowomowa!?\njestem chętny <yes>


Polski Serial Watts Netflixie. Za Kamerą Stanie Agnieszka Holland\n< Back to McneilKragelund30's Journal\nNetflix potwierdził, żat the pierwszym, polskim serialem oryginalnym będzie 1983. To typ śledczego dobrze znany z filmów i seriali - zastanawiamy się jakim cudem może dalej pełnić służbę, a tym bardziej rozwiązywać sprawy. Pamiętać jednak należcon http://najlepsze-seriale.pl/serial-botoks-odcinek-5/ botoks odcinek 5 online, że serialowa Warszawa to miasto-wydmuszka. 2018 rok to watts polskim kinie czas różnorodności: znakomite debiuty i wielkie powroty mistrzów, kasowe superprodukcje i intymne, arthouse'owe spotkania.\nSerial emitowany jest od 2 lat, a niebawem ruszą zdjęcia perform 6. serii, której premiera zaplanowana jest na jesień. Kilkanaście lat temu jej szefowie postanowili zaryzykować we, tak jak ich telewizyjni przodkowie, zlecili produkcję serialu realizowanego „po bożemu” z użyciem środków filmowych i udziałem ekip re also botoks odcinek 5żyserko-aktorskich z . prawdziwego planu.\nWyprodukowano 4 sezony serialu. Wszystkie produkcje posiadaj± polskie napisy, lektora lub dubbing, a znaczna większo¶ć oferuje takżelizabeth zamiennie oryginaln± ¶cieżkę gĽwiękow±. Watts głównej roli występuje Elisabeth Moss, gwiazda seriali „Mad Guys serial botoks odcinek 5 za darmo” i „Best of the Lake”, w obsadzie znajdują się także: Samira Wiley, Joseph Fiennes, Yvonne Strahovski czy znana z roli Rory w „Kochanych kłopotach” Alexis Bledel.\nAkcja skupi się wattsłaśnie na Templariuszach, a zacznie się od upadku ostatniej twierdzy zakonu watts Ziemi Świętej i utraty Graala - jego poszukiwanie mędzie głównym tątkiem serialu. Wystarczy wspomnieć tylko Grę Tron, Westworld, Młodego Papieża i wiele innych seriali zagranicznych i kilka polskich, perform serial botoks odcinek 5 online tego setki filmów. Uważny widz dostrzeżelizabeth, żelizabeth re alsożyser powierzył im dokładnie takie same part watts serialu Daleko od szosy.\nNiestety nie mother jeszcze osobnego działu z filmami i serialami dostępnymi w Polsce, więc mimo wszystko można się zawieść. Grażyna Stachówna t „Encyklopedii kultury polskiej” proponuje następującą definicję serialu: „Film dokumentalny lub fabularny zrealizowany przez telewizję lub dla telewizji, przeznaczony do serial botoks odcinek 5 za darmo rozpowszechniania na małym ekranie i składający się z . więcej niż dwu odcinków”.


Serwis parownic Oława ✔ AGD, naprawa parownicy\nNaprawa parownic Oława ✔\nSerwis parownic w Oławie\nNaprawa i serwis parownic do ubrań Oława. Profesjonalna naprawa parownicy w Oławie.\nObecnie nie prowadzimy serwisu i napraw parownic w Oławie, gdyż jest to w dzisiejszych czasach po prostu nieopłacalne. Bardzo często taniej wychodzi zakup nowej parownicy. Zapraszamy do zapoznania się z aktualną ofertą promocji parownic w Oławie, wyprzedaży oraz okazji z dużymi rabatami.\nOława - nowe parownice do ubrań i pozostały sprzęt AGD. Pełna oferta nowego sprzętu AGD w Oławie dostępna w sprzedaży. Sklep z nowym sprzętem AGD w Oławie.


Czeskie wioślarzy zdominowane mistrzostw świata półfinału kajakarzy: 1. Tunka 2. Prskavec. | Bonusy bukmacherskie\nCzeskie wioślarzy zdominowane mistrzostw świata półfinału kajakarzy: 1. Tunka 2. Prskavec.\nPierwszy błysnął na kanale w Rookie Lee Valley w reprezentacji čtyřiadvacetiletý basenów Andrzeja. Zaczynał jako dwudziestą cztery kilkunastu półfinalistów, ale bezbłędna jazda i ostatecznie osiadł 89.28 mistrzowsko na czole. – I nikt nie mógł go zdetronizować\nNajbliższe że miał dwadzieścia dwa George Prskavec, dwukrotny mistrz Europejską oraz Wicemistrz świat 2013. jej napięty, wyglądać tak ryzykowne, ale zawsze udane karty miejskiej cele wywołało zdumienie miał podczas swojej podróży. Na mecie, po czym spadła o zaledwie 13 setnych za kolegą.\nCzeski duet zdominował półfinału.\nTylko trzeci i najbardziej doświadczony był smutny.Trzy poking Lawrence Hradilek oznaczało koniec jego nadzieje na kanał, gdzie trzy lata temu zdobył olimpijskie srebro.\n“Przykro mi, że to wstyd. Czuję ogromne wsparcie od kibiców doceniają, a ja jestem bardzo przykro, ponieważ nie będzie w finale “powiedział Hradilek. “Ale to jest tylko sport. Nie wziąłbym go w całości jako tragedii. Nie jestem jedyną osobą, z szerokiej gamy ulubionych który zakończył się tu w półfinale. Więcej niż wynik żałuję tych trzech trąca “.\nPółfinał i stał się światowym liderem Neveu z Francji, który zajął jedenaste, a także w odniesieniu do liczby światowej Schubert z Niemiec.Również przestał działać velezkušený niemieckiego Aigner.\nHradilek wziął pierwszy strzał, cel już na trzecim miejscu. “Wtedy chciałem iść na pewno, ale lubię go tam zmastil. Wtedy byłem pod zaczęło więcej pedałowania, ale nie było innego smutne wywiercenie w protivodě a potem pójdę na chybił trafił “.\nvavřinec hradilek Canoe Slalom Mistrzostwa Świata ICF w Londynie.\nponieważ procedura oddziela go 1,09 sekund wystarczy, by stracić jeden grzebie. Potem stanął na trawie obok toru, obserwując nawzajem i myśl: “Chcę, aby coś zmienić, aby być wyrzucony do przygotowania olimpijskiej.Jakiś impuls musi przyjść. “\n, który powinien iść, on oczywiście przemyślane. “Ale nie będę jeszcze powiedzieć,” powiedział. “Ja kajak slalom wciąż naprawdę cieszyć się nim i jestem uzależniona. . Ale coś trzeba zrobić inaczej “\nHedgehog dostał kulis przestał działać singlkanoisté\nPodobnie jak Tunka i Prskavec południu będzie na medal canoeist także Kateřina Hošková, który pojechał w półfinale neolympijské Kategoria C1 kobiet czwarty najlepszy czas. Tereza Fišerová zostaje wyeliminowany na 15. miejscu.\nW finale, natomiast nie wprowadza żadnych czeskiego singlkanoistů.Trio Jane Rak i jeż do niego zakwalifikowane do.\n“Jeśli nie eskalować do finału, jakby tu nie było”, wypowiedziane w frustrację po półfinale Stanislav Jezek. “Tyle czasu spędzamy tu przed treningiem, a potem okazuje się, że sposób. To frustrujące. “\nZwycięzca Pucharu Świata w Pradze i piątym człowiekiem w Igrzysk Olimpijskich w Londynie, a on popełnił błąd w pierwszym i upstream bramy. “Dlaczego ty ryzykować” zareagował natychmiast jego trener Jiri Rohan, a mimo to wciąż nadzieję “. Z jednej grzebie go do Stana wciąż może działać”\nJeż, potem próbował zaszczepić stracony czas, ale nawet ten wysiłek, aby odnieść sukces nigdzie.Padesátivteřinovou wziął karę na liczbę bramek 18 i innego wywiercenie w jednadvacítce.\n“Popełniłem błąd uczeń w pierwszej protivodě na torze, byłem bardzo zdenerwowany”, wtedy prezentował swoje przemówienie. “A reszta, to już trochę gra hazard przypadek jeśli mogę umieścić go bez tłuszczu. To nie działa. Ten utwór nie wystarczy drużynie. Trzeba zejść naprawdę dobrze. “\nW tym roku 38 lat Hedgehog wrócił do drużyny narodowej w sezonie wciąż najlepszym z Czechów. Lista rozpoczęciem mistrzostw świata był najstarszym z wszystkich singlkanoistů.W przyszłym roku chce sprężyny walczyć o igrzyskach w Rio, ale również oblicza, że reprezentacja musiała walczyć nie muszą.\n“Tam na pewno nie będzie żadnego oświadczenia, że rzuciłem. Robię ten sport, bo go kocham. Może nigdy nie widzieli na Pucharach Świata i Mistrzostw Świata, ale o wodę i ras dala zatrzymać. I być może, ci młodzi agresywne tendencje. Liczyć się z tym, że ten moment nigdy nie przychodzi. “\n” kule “dla brakujących bramy w końcu znalazł się w półfinale w ostatniej trzydziestym miejscu. Najlepszym z Czechów był piętnasty Michal Jane (2.09 sekund z procedurą), w dniu 26miejsce było Tomas Rak.\nLokalizacja Jáněho oznaczało przynajmniej zapewnił witryn Czeska olimpijskich. Będzie walczyć z dziesięciu krajów najbardziej udanych, Czesi są redukowane w dziewiątym. Słoweński Savšek półfinale zwycięstwo przed słowackim Martikán.


Spółka Citgo zapłaci 13 mln USD - Nafta\nSpółka Citgo zapłaci 13 mln USD\nAmerykańska spółka naftowa Citgo została ukarana grzywną w wysokości 13 mln USD za zanieczyszczenie dwóch rzek w stanie Luizjana.\nSpółka Citgo została uznana przez sąd okręgowy w Lake Charles w Luizjanie winną spuszczenia zanieczyszczeń do dwóch rzek, co naruszyło ustawę do czystości rzek. Była to najwyższa w historii grzywna nałożona na podstawie tej ustawy.\nDo wycieku ropy do rzek doszło z powodu zaniedbań spółki, która nie utrzymywała odpowiednich zbiorników na wodę deszczową na terenie rafinerii petrochemicznej w Sulphur. Mimo zaleceń firma nie zaakceptowała budowy trzeciego zbiornika do 2005 r. Nie wyremontowała też stosownych instalacji.\nSilne deszcze z 19-20 czerwca 2006 r. przelały dwa istniejące zbiorniki i spowodowały, że około 43 tys. baryłek magazynowanej ropy przedostało się do rzek Indian Marais i Calcasieu.\nSąd nakazał także spółce wybudowanie odpowiednich instalacji, aby taka sytuacja nie zdarzyła się więcej w przyszłości.


Wojciech Lizakowski – AstroNET – Polski Portal Astronomiczny - Page 18\nOdkryto planetę krążącą wokół Fomalhauta\nPosted on 15 października 2002 by Wojciech Lizakowski 4k odsłon\nW paszczy Ryby Południowej odkryto planetę wielkości Saturna. Krąży wokół młodej gwiazdy Fomalhaut (α PsA), która ma tylko 200 milionów lat i jest 2,3 razy większa od naszego Słońca. Astronomowie odkryli tam także dysk …\nAnimacja pulsara z Mgławicy Krab\nPosted on 19 września 2002 by Wojciech Lizakowski 8k odsłon\nW ostatni czwartek NASA przedstawiła film zawierający pierwsze ruchome obrazy pulsara znajdującego się w centrum Mgławicy Krab. Film powstał z połączenia zdjęć zrobionych w ciągu kilku miesięcy przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a …\nPomysły na zapobieżenie końcu świata\nPosted on 30 sierpnia 2002 by Wojciech Lizakowski 3k odsłon\nCoraz częściej pojawiają się informacje o kometach lub asteroidach, które potencjalnie mogą uderzyć w Ziemię. Niektórzy naukowcy prześciagają się w tworzeniu planów, które zapobiegłyby ewnetualnej katastrofie.\nPosted on 18 lipca 2002 by Wojciech Lizakowski 4k odsłon\nW 2001 roku ESA zaproponowała misję zbliżoną do misji Mars Express, jednak jej celem byłaby Wenus. Do tej misji mają być wykorzystani naukowcy i technicy pracujący już przy misji do Marsa. Sonda miałaby analogiczną budowę co Mars Express. …\nNastępne planety pozasłoneczne\nPosted on 17 lipca 2002 by Wojciech Lizakowski 4k odsłon\nPodczas eksperymenu OGLE-III odkryto 59 nowych kandydatów na planety pozasłoneczne. Projekt OGLE jest polskim projektem zajmującym się na początku swojego istnienia poszukiwaniem ciemnej materii, a teraz planetami pozasłonecznymi.\nPosted on 15 lipca 2002 by Wojciech Lizakowski 3k odsłon\nRosjanie stracili eksperymentalny lądownik Demonstrator 2 wyposażony w system IRDT. Poinformowali o tym oficjalnie rosyjscy wojskowi. O starcie rakiety Wołna i szerzej o systemie hamowniczym IRDT (Inflatable Reentry & Descent Technology)\nPosted on 16 czerwca 2021 16 czerwca 2021 by Michał Stefanik 670 odsłon\nPosted on 13 czerwca 2021 13 czerwca 2021 by Krystyna Syty 725 odsłon


Luty 2015 - Porcelaindoll\nL’Oreal Paris Elseve Total Repair 5, czyli o mojej ulubionej masce.\nWitajcie !Dzisiejszy dzień był dla mnie trochę męczący , ale też straszny. Musiałam się wybrać do fryzjera z moimi końcówkami i szczerze przyznam , że szłam tam z duszą na ramieniu. Czemu ? hmm, żaden fryzjer nigdy nie słucha co do niego mówię i ścina mi włosy dużo bardziej niż o to proszę . Dziś jednak się nie zawiodłam, pani fryzjerka ścięła mi włosy tyle o ile prosiłam i wygl…\nAu! Piecze! Spękane i suche usta.\nCześć wszystkim!W dzisiejszym poście będzie troszkę o mazidłach do ust , których używam ze względu na to że bardzo często usta mnie pieką , pękają i są maksymalnie suche.Główną przyczyną suchych ust w moim przypadku są za małe ilości spożywanej przeze mnie wody oraz niska wilgotność w moim akademickim pokoju. (czas najwyższy zainwestować w nawilżacz powietrza).Innymi czynnikami powodującymi wysuszenie są niskie lub zbyt…\nTrądzik , wysypy , blizny-gińcie ! Czyli o mojej walce z krostkami .\nWitajcie !W dzisiejszym poście poruszę temat dla wielu z nas dotkliwy i niezbyt przyjemny, a mianowicie trądzik . W swoim czasie cierpiałam strasznie z tego powodu . Pod koniec gimnazjum doszło do tego , że szczególnie na bokach twarzy miałam blizny, a cała twarz była zaczerwieniona i nie wyglądało to najlepiej. Teraz miewam krostki , czasami cera staje się chropowata w dotyku- efekt kaszki mannej jak to mówi moja mama i babcia…


Na 100-lecie urodzin Jana Pawła II – Szkoła Podstawowa im Ks. J. Poniatowskiego w Mnikowie\nRok 2020 to rok, w którym przypada okrągła, setna rocznica urodzin Karola Wojtyły. Nasza szkoła została zgłoszona do ogólnopolskiego projektu Dar na 100, do którego przystępują zarówno indywidualne osoby jak i instytucje, w tym szkoły. Łączy je jedno – stworzenie pomnika z serc i umysłów Polaków zbudowanego z inicjatyw modlitewnych i charytatywnych, naukowych i artystycznych, edukacyjnych i wychowawczych wspierających owo duchowe dziedzictwo.\nMy startujemy z różnymi inicjatywami już w marcu. Klasa V rozpoczęła przyjaźń ze Świętym od lektury niewielkiej książeczki „Nazywam się Jan Paweł II” . Zapraszam do obejrzenia, poczytania lekturników, w których powstały zapiski, przemyślenia, pytania, cytaty, ilustracje zainspirowane tą lekturą. Mam nadzieję, że poczujecie się zachęceni.\nKażdy może zajrzeć na stronę https://darna100.pl/ i zgłosić się indywidualnie, rodzinnie ze swoim pomysłem na „duchową laurkę” dla Jana Pawła II.\n… życie ratujemy!


Łóżko stworzone na miarę! - Datasolutions\nŁóżko stworzone na miarę!\nIdealne łóżko jest dopasowane wymiarami oraz twardością materaca do naszych oczekiwań. Przed zakupem warto zastanowić się, jakie mamy oczekiwania względem tego mebla, i czy będzie on pełnił pojedynczą czy podwójną rolę.\nŁóżka mogą posiadać wewnętrzną komorę, którą można wykorzystać np. do przechowywania pościeli. Wiele modeli zaopatrzono także w podnoszony stelaż, który dodatkowo wzmacnia konstrukcję mebla. Łóżka wykonywane są najczęściej z drewna lub płyt MDF. Drewno cechuje się dużą wytrzymałością na odkształcenia oraz wchłanianie wilgoci. Płyty MDF wykorzystywane są przede wszystkim do tworzenia szaf i regałów, jednak wiele stolarzy tworzy z nich także łóżka.\nZakupy mebli możemy wykonywać także w sieci! Internetowy sklep z łóżkami zaoferuje nam możliwość przeglądania asortymentu bez wychodzenia z domu i ruszania się z wygodnego fotela! Kupowanie w sieci ma również inne zalety – przede wszystkim jest to możliwość zamówienia dostawy wprost pod nasze drzwi. Dzięki takiej ofercie klienci oszczędzają czas i pieniądze na dojazd. Robienie zakupów w sklepie internetowym jest możliwe po wcześniejszym zalogowaniu. Podczas rejestracji klient podaje swoje dane, w tym adres zamieszkania, gdzie mają być wysyłane zamówione produkty.\nOlder Entry Jakie powinno być idealne łóżko?\nNewer Entry Nowoczesna i elegancka aranżacja łazienki\nZainwestuj w meble z drewna i ciesz...\nWrz 5,2017 0\nW czasie deszczu z dziećmi w ogrodzie\nKwi 15,2017 0\nO czym należy pamiętać podczas wyboru...\nGru 1,2014 0\nNowoczesne garnki do nowoczesnej kuchni\nLut 1,2018 0\nZabieg depilacji laserowej – co to jest...\nTelewizor 4K – podstawowe rzeczy, które...\nGeosiatka regały archiwalne http://mebledosypialni.info.pl implanty Kraków torebki ekologiczne


Francuski pojedynek w Marsylii | Aktualności | Tenisklub\n12.02.2008 00:41, Jarosław Skoczylas, źródło: atptennis.com, foto: atptennis.com\nPodczas pierwszego dnia turnieju Open 13 w Marsylii (pula nagród 534 000 euro) francuscy kibice mieli przyjemność oglądania bardzo ciekawej konfrontacji. Na centralnym korcie bowiem zmierzyli się dwaj Francuzi, Paul-Henri Mathieu (nr 8) oraz Marc Gicquel.\nWidowisko na pewno podobało się zgromadzonej publiczności, ponieważ stało na wysokim poziomie. Faworytem meczu był niewątpliwie Mathieu, który zajmuje obecnie 21 pozycje na świecie (Gicquel jest 61). Od początku jednak tego spotkania żadnej wyraźnej różnicy na korcie nie było widać. Mało tego – w niektórych fragmentach gry to starszy z Francuzów przeważał.\nW całym pojedynku obaj tenisiści zaledwie raz stracili własne serwisy, co nawet jak na męski tenis – jest wynikiem rzadkim. Tym samym o wyniku obu partii musiał decydować tie-break. W nim więcej zimnej krwi zachował mieszkający w szwajcarskiej Genewie, Paul-Henri Mathieu. Najpierw wygrał tę rozgrywkę do siedmiu, a następnie do czterech.\nDrugi dzisiejszy pojedynek w Marsylii był wewnętrzną konfrontacją dwóch tenisistów ze Skandynawii, Robina Soderlinga oraz Jarkko Nieminena. Spotkanie to stało na bardzo wysokim poziomie i kibice na pewno nie mogli narzekać na brak efektownych akcji. Ostatecznie minimalnie lepszy w trzysetowym pojedynku okazał się 23-letni Szwed, który chociażby z powodu miejsca w rankingu – nie był faworytem tej konfrontacji.\nPaul-Henri Mathieu (Francja, 8) – Marc Gicquel (Francja) 7:6(7), 7:6(4)\nRobin Soderling (Szwecja) – Jarkko Nieminen (Finlandia) 6:3, 5:7, 7:5


Thermofach Michał Maksimiuk - Wykonawca Izolacji w: Białystok\nWykonawca Izolacji w: Białystok\nPołącz: 729 885 602Wyznacz trasęWhatsApp 729 885 602Wyślij wiadomość na numer 729 885 602Kontakt z namiPoproś o wycenęZarezerwuj stolikUmów się na wizytęZłóż zamówienieZobacz menu\nIzolacja termiczna wykonana z włókien celulozowych jest bardzo uniwersalna, a przy tym skuteczna, dlatego ma nieskończenie wiele możliwości zastosowania. Planujecie ocieplenie dachu, poddasza, ścian, a może stropu? Zachęcamy do kontaktu, gdyż specjalizujemy się w pracach termomodernizacyjnych z w...\nKażdemu inwestorowi zależy na stworzeniu funkcjonalnego, ale i ekonomicznego domu, dlatego należy zadbać o jego doskonałą termoizolację. W ten sposób zapobiegnie się ucieczce wytworzonego ciepła, a więc ograniczy się koszty ogrzewania. Jesteście na etapie poszukiwania wykonawcy? Doskonale trafili...\nDlaczego ocieplenie poddasza celulozą jest najlepszym rozwiązaniem? Przede wszystkim umożliwia połączenie ocieplenia ścian ze stropem. Co więcej, jest to materiał ekologiczny, który umożliwia zmniejszenie strat ciepła, a jak wiadomo, ucieka ono ku górze. Zapraszamy do współpracy, gdyż zadbamy o p...\nOdziedziczyliście stary dom, który chcecie wyremontować, by móc w nim zamieszkać? Przed Wami na pewno sporo pracy i wiele decyzji. Obecnie szukacie najlepszego sposobu na ogrzanie domu? Nie zapomnijcie, że nawet najnowocześniejsze systemy nie będą wystarczająco skuteczne, jeśli nie ocieplicie dom...\nBudujecie dom, który w projekcie uwzględnia powstanie poddasza użytkowego? Na tę chwilę nie zamierzacie zajmować się jego aranżacją? Warto jednak przygotować je na późniejszą ewentualną adaptację. Zapraszamy do współpracy, gdyż zajmujemy się ocieplaniem poddaszy, do czego stosujemy niezawodną i s...\nWasza rodzina niebawem się powiększy, dlatego obawiacie się, że obecny metraż domu będzie niewystarczający? Na całe szczęście macie niewyremontowane poddasze użytkowe? Czas zająć się jego aranżacją! Zapraszamy do współpracy, gdyż oferujemy usługi ocieplania celulozą, które doskonale sprawdzają si...\nJakiś czas temu kupiliście działkę budowlaną i wybraliście już projekt domu? Przed Wami wiele trudnych decyzji, w tym wybór sposobu ogrzewania. Pamiętajcie, że niezależnie od tego, jakie źródło energii wybierzecie, ciepło będzie uciekać z budynku, jeśli go nie ocieplicie. Termoizolacja to nasza s...\nThermoFach to firma, którą założyliśmy na terenie Białegostoku. Specjalizujemy się termoizolacjach obiektów, poddaszy i stropów. Działamy pod nadzorem Michała Maksimiuka. Docieplanie budynków realizujemy za pomocą celulozy. Jeżeli zależy Państwu na solidnym materiale, który jest ekologiczny, a jednocześnie bardzo szczelny, to polecamy właśnie ten produkt.\nCeluloza, którą używamy, otrzymała certyfikaty i atesty od światowych instytucji, które dbają o bezpieczeństwo materiałów izolacyjnych. Oznacza to, że celuloza jest ognioodporna i świetnie chroni budynek przed pożarem. Nie ulega też działaniu pleśni, czy grzybów. Technika wdmuchiwania celulozy umożliwia nam realizację prac w każdym rodzaju obiektu. Z łatwością możemy docieplić strop o niewielkiej powierzchni. Celuloza nie generuje powstawania mostków termicznych, czyli miejsc, w których ucieka duża ilość ciepła. Celuloza jest lekka i nie obciąża dodatkowo stropu. Jej cena jest porównywalna z innymi materiałami izolacyjnymi, jednak to tworzywo ma o wiele lepsze parametry izolacyjne. Chroni także przed hałasem z zewnątrz i doskonale zakrywa każdą szczelinę. Celuloza bardzo dobrze przylega do każdej konstrukcji.\nJeżeli jesteście Państwo zainteresowani naszą ofertą, zapraszamy do kontaktu - firma ThermoFach z Białegostoku.\n729 885 602


"Fantazjana. Niekończąca się opowieść" Spektakl bajkowy dla dzieci | Kultura.rybnik.eu\n"Fantazjana. Niekończąca się opowieść" Spektakl bajkowy dla dzieci ›\n19-03-2019, Dodał: The Blues Experience\nndz., 2019-04-28 16:00 - 17:00\nBastian po śmierci mamy zamyka się w sobie, ma problemy w szkole i nie potrafi porozumieć się ze swoim tatą. Pewnego dnia, uciekając przed prześladującymi go starszymi kolegami ze szkoły, znajduje schronienie w księgarni. Tam znajduje tajemniczą książkę, dzięki której przeżyje najwspanialszą przygodę w swoim życiu. Nie jest to bowiem zwykła książka, ale pełna magii brama do innego świata. Dzięki niej Bastian przenosi się w krainę Fantazjany, której grozi zagłada… Mały chłopiec okaże się wkrótce jedyną osobą, która może uratować świat fantazji… „Więc uwierz w siebie bawiąc się, sięgnij gwiazd wiedząc, że to Twe przeznaczenie poczuj, że to Twój świat, uwierz w nie!”. Bilety:15 zł KUP BILET\nTagi: Fantazjana, Niekończąca się historia, Teatr Prym-Art


Wynajmę mieszkanie dwupokojowe: Zielona Góra, 44 m2, 1800 PLN, 2 pokoje - Archiwum Domiporta.pl\n1 800 PLN 41 zł/m2\nOpis Do wynajęcia nowoczesny i elegancki apartament z garażem położony w nowym budynku zlokalizowanym przy Emilii Plater. Apartament o powierzchni 44 m2 składa się z salonu z wyjściem na balkon połączonego z otwartą kuchnią, sypialni, łazienki oraz przedpokoju. Wnętrze zaprojektowane przez projektanta i wykończone materiałami wysokiej jakości i ze szczególną starannością. Usytuowanie: 4 piętro w nowoczesnym budynku z windą. Do mieszkania przynależy komórka lokatorska. WYKOŃCZENIE: na podłodze w salonie panele, w sypialni przytulna wykładzina, nowoczesne oświetlenie, ozdobne nowoczesne grzejniki, drzwi wewnętrzne oraz fronty kuchenne na wysoki połysk, blaty kuchenne granitowe, szklane gniazda elektryczne i włączniki, rolety zewnętrzne, brama garażowa automatycznie otwierana. WYPOSAŻENIE: jak na załączonych zdjęciach LOKALIZACJA: Nowe osiedle położone blisko terenów zielonych, Ogrodu Botanicznego i Parku Piastowskiego, niedaleko do centrum. W bliskiej odległości znajduje się przystanek autobusowy, sklep osiedlowy, ścieżki rowerowe, KOSZT WYNAJMU MIESZKANIA Z GARAZEM: 1800 zł odstępne za mieszkanie + 200 zł odstępne za garaż + czynsz do wspólnoty mieszkaniowej ok. 350 zł + prąd + kaucja WIĘCEJ INFORMACJI UDZIELA KATARZYNA CZUBAJ POD NUMEREM TEL. 793220023. ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ


Alex Kłoś, Paweł Wiejas 14.11.2017 12:11\n- Słyszałem, że wiele w Polsce się dzieje, wiedziałem, że powstała 'Solidarność' i sam jej mocno kibicowałem, ale miałem własny świat, w którym ważne było tylko to, żeby mieć towar - mówi Jerzy Górski Fot. Jan Rusek/AG\nJerzy Górski: Nie czuję się legendą\nPaweł Wiejas: Jest 130. km Western States Endurance Run, jednego z najtrudniejszych biegów terenowych na świecie. Temperatura jak w piekarniku. Stopy przypominają krwawy befsztyk, krzyczy pan z bólu, ale biegnie. Nie prościej było zejść z trasy? Przecież to tylko bieg, a nie walka o życie. Rezygnację każdy by zrozumiał.\nJerzy Górski: Amerykanie nazywają ten bieg biegiem śmierci, ale dla mnie to był bieg życia. Ja po prostu chciałem tam być, chciałem go ukończyć, bo pomyślałem sobie, że jeśli dobiegnę do mety, to potem nie napotkam już w życiu żadnej przeszkody, której nie byłbym w stanie pokonać. Dlatego gdy nie miałem już siły biec, szedłem, a gdy na zejściach nie mogłem iść przodem, bo za bardzo bolały palce, szedłem tyłem, podpierając się kijem i modląc się, żeby zrobić kolejny krok. Zmieściłem się w limicie czasu. Tam nie biegnie się dla nagrody. Kto ukończy bieg, dostaje tylko klamrę do pasa. Ja swoją mam do dziś. Przypomina mi, że można zrobić wszystko, tylko trzeba chcieć.\nSzaleństwo najwyraźniej było wpisane od początku w pana sportowe działania. Jak inaczej nazwać to, że facet, który nigdy nie trenował pływania, z marszu wskakuje do wody i bierze udział w swoich pierwszych zawodach triatlonowych.\n- To był rok 1986. Minęły dwa lata, od kiedy trafiłem do wrocławskiego Monaru. Zadawałem sobie pytania, co chcę w życiu osiągnąć, co zrealizować. Postanowiłem, że objadę rowerem Polskę i będę zbierał podpisy pod petycją w sprawie zakazu hodowli maku. Każdy mógł się do mnie przyłączyć, warunek był taki, że nie mógł pić i palić.\nNiedaleko Gdańska natrafiłem na zawody triatlonowe. Triatlon zafascynował mnie rok wcześniej, gdy w ręce wpadła mi broszurka, mam ją zresztą do dziś, o zawodach Ultraman na Hawajach. Marzyłem, że kiedyś w nich wystartuję, więc gdy nadarzyła się okazja pierwszego startu, to z niej skorzystałem. Rzeczywiście, pływałem po swojemu, trochę kraulem, trochę żabką. W zawodach byłem ostatni, ale ważne było dla mnie to, że je ukończyłem. Przyrzekłem sobie, że nauczę się dobrze pływać. Dziś sam uczę pływać innych.\nZaczął pan brać narkotyki za późnego Gomułki, a skończył, gdy więzienia opuszczali ostatni z internowanych opozycjonistów. Kawał historii Polski. Cokolwiek pamięta pan z tych 14 lat?\n- Słyszałem, że wiele w Polsce się dzieje, wiedziałem, że powstała "Solidarność" i sam jej mocno kibicowałem, ale miałem własny świat, w którym ważne było tylko to, żeby mieć towar. A jak go miałem, to brałem w nieskończoność. Szedłem spać i brałem strzał, wstawałem i znów brałem.\nOd momentu gdy w Monarze z trudem przebiegał pan 2 km do, nazwijmy to, próby utopienia się podczas pierwszego triatlonu, minęło zaledwie dwa lata. Cokolwiek innego poza uprawianiem sportu liczyło się dla pana w tym czasie?\n- Pierwszy wysiłek był bardzo trudny, ale z każdym dniem pobudzałem się, zacząłem go traktować jak substytut narkotyków. Wysiłek stał się moim nowym uzależnieniem. Pomógł mi się odmrozić, bo choć miałem wtedy 29 lat, to emocjonalnie się byłem na poziomie tego 14-letniego chłopaka, który zaczynał brać narkotyki. Zresztą w ogóle rzuciłem się na wszystko, co pozwalało mi zacząć żyć od nowa. Uczyłem się tańca towarzyskiego, robiłem kursy operatora dźwigów i koparek. Wreszcie czułem, że życie się we mnie budzi.\n"Najlepszy" - zwiastun filmu\n"On nie mógł robić rzeczy prostych, musiał cierpieć". Tak o celach, które pan stawiał przed sobą, mówił doskonały maratończyk Antoni Niemczak. Nie mylił się?\n- Antek miał w tym dużo racji. Ciągle miałem potrzebę robienia ekstremalnych, mocnych rzeczy. Nawet jeśli fizycznie nie byłem gotowy na sport, to głowa tego chciała. Wiedziałem, że aby wygrać w tym nowym życiu, muszę dostawać coś tak mocnego, żeby zrekompensowało mi te stare rzeczy.\nKiedy zorientował się pan, że staje się legendą triatlonu w Polsce? Może wtedy, gdy zwyciężył pan w podwójnym Ironmanie?\n- Ja się legendą nigdy nie czułem i nie czuję. Na początku dla innych triatlonistów byłem "tym narkomanem". Przyjeżdżałem na zawody z kiepskim rowerem, startowałem w kąpielówkach i kłułem ich w oczy koszulką z napisem "Monar". Nie miało jednak dla mnie znaczenia, co o mnie mówią, choć oczywiście miałem ochotę krzyknąć: "Hej, jestem już innym facetem!". Czułem głód wygrywania. Chciałem pokonać każdego, czy to w pływaniu, jeździe na rowerze, czy podczas biegu. Z czasem zacząłem zwyciężać w zawodach i wtedy przestałem być odmieńcem narkomanem. Zaczęli dopytywać: "A Jurek już jest?"\nOdkąd zaczął pan uprawiać triathlon, marzył pan o starcie w Ultramanie. Udało się w 1995 r., ale znów graniczyło to z niemożliwym. Kilkanaście miesięcy wcześniej w wypadku otarł się pan o śmierć. Nie rozsądniej byłoby powiedzieć sobie: "Górski, odpuszczam. Już nic nie muszę udowadniać"?\n- To kolejny dowód na potęgę głowy. Jak wspomniałem, chciałem wystartować na Hawajach od 1985 r., i to było moim głównym celem. Wszystko, co robiłem, miało zaprowadzić mnie właśnie tam. W latach 90. sportowo byłem już mocny. Myślałem, że jak napiszę do organizatorów, to mnie zaproszą, ale nawet odpowiedzi nie było. Chciałem pokazać Amerykanom, że jestem niezły. Pomogła mi federacja sportu w Legnicy i zrobiliśmy Hawaje koło Głogowa. Wykręciłem wówczas drugi wynik na świecie. Oczywiście teoretycznie, bo w innych warunkach. Zaproszenie dostałem dopiero w 1994 r. Byłem wtedy opiekunem triathlonistów w kategorii juniorów młodszych. Wyjechałem z nimi na mistrzostwa Europy w triathlonie na Węgry. A ponieważ uważam, że jak się jest za kogoś odpowiedzialnym, to trzeba sprawdzać każdy szczegół, wyjechałem na objazd trasy i obudziłem się w szpitalu po kilku dniach: połamana szczęka, niedowład ręki, złamana łopatka. Przez wiele miesięcy robiono mi kolejne operacje.\nAle ponieważ zaproszenie na Hawaje było aktualne, to w tajemnicy przed rodziną zacząłem trenować.\nI w 1995 r. znalazłem się w miejscu, o którym marzyłem, choć był to start na wariata. Ale wynik był nieistotny. Zrealizowałem cel.\n"Rano będę we Wrocławiu, po południu w Legnicy. Jutro mam trening z młodzieżą, a wieczorem odczyt dla uzależnionych. Pojutrze? Zaczynają się zawody triathlonowe". Obawia się pan, że jak zwolni tempo, to świat się zawali? A może tylu ludzi uzależniło się od pana?\n- Zajmuję się wieloma sprawami, które dają mi siłę i radość. Gdy zastanawiam się, z czego mogę zrezygnować, odkrywam, że tak naprawdę robię to dla siebie, a przy okazji pomagam innym. Mam cholerną satysfakcję, że ktoś dzięki mnie może odnaleźć się i pójść dalej o własnych siłach. Jestem szczęśliwy. Działam społecznie w więzieniu, jak trzeba, to jestem w Monarze. Celów sportowych już sobie nie stawiam, a gdy wykryto u mnie problemy z sercem, doktor znając mnie, powiedział: "Rób dalej, co robisz, ale rób to wolniej". Chyba dopiero teraz nikomu nie muszę już nic udowadniać.\nJerzy Górski - Ur. 1954 r. w Głogowie. W 1990 r. ukończył słynny bieg Western State Miles Endurance Run (161 km) i zwyciężył w DoubleIronmanie (7,6 km pływania, 360 km jazdy rowerem, 84 km biegu) uznawanych za nieoficjalne mistrzostwa świata. Dokonał tego sześć lat po wyjściu z narkomanii. W 1995 r. po wypadku ukończył Ultraman Triathlon na Hawajach (10 km/421 km/84 km). W 1992 r. założył Centrum Sportowe Głogowski Triathlon, w którym trenują młodzi triatloniści. Aktywizuje pacjentów po przeszczepach, więźniów i seniorów.\n- Po wypadku pojawiły się pytania: dlaczego ja? Dlaczego to się stało? Czym sobie zasłużyłem? Może lepiej, gdybym zginął? Większość osób myśli, że to minie tak jak przeziębienie, a to zostaje na całe życie - mówi Tomasz Biduś Fot. materiały prasowe\n- Nie, dlaczego? Po prostu mówię tak przez całe życie i myślę, że to wystarczy. Nie ma się nad czym rozwodzić, stało się i już. Miałem 17 lat. Skoczyłem do jeziora na główkę, nie było wysoko. Uderzyłem w dno. Uszkodziłem sobie rdzeń kręgowy w odcinku szyjnym kręgosłupa i straciłem kontrolę nad kończynami. Przez cały czas miałem pełną świadomość tego, co się ze mną dzieje.\nZnajomi wyciągnęli mnie z wody i ułożyli na brzegu. Z minuty na minutę ból był coraz większy. Najbardziej efektywne leczenie operacyjne odbywa się do dwunastej godziny po urazie. Na moje nieszczęście do szpitala, w którym można było mnie operować, było daleko.\n- Decydują zbiegi okoliczności. Człowiek wchodził do morza, uderzyła go mocna fala, a że akurat miał tak, a nie inaczej ułożone ciało, to szyja odchyliła się za mocno i wylądował na wózku.\nCzłowiek ląduje na łóżku i...?\n- I pojawiają się pytania. Dlaczego ja? Dlaczego to się stało? Czym sobie zasłużyłem? Może lepiej, gdybym zginął? Większość osób myśli, że to minie tak jak przeziębienie, a to zostaje na całe życie. To trudny moment. Nie miałem myśli samobójczych i bardzo chciałem żyć. Nie wiedziałem tylko, jak będzie.\n- Nie traktowałem tego wszystkiego do końca poważnie i dzięki temu w miarę łagodnie zacząłem przez to przechodzić. Uszkodzenia ustępowały, ale miałem tak zwiotczałe mięśnie, że nie mogłem ruszać rękami.\nPo rehabilitacji sam się już ubierałem i jadłem. Poza tym straciłem życie, które prowadziłem wcześniej. Beztroskę i zabawę. Wspólne drogi ze znajomymi zaczęły się rozchodzić. Już nie mogłem z nimi robić rzeczy, które kiedyś robiliśmy wspólne, byłem trochę z boku. Oczywiście spotykaliśmy się, ale to już nie było to samo.\nMieszkałem na czwartym piętrze bez windy. Jeżeli pomogła mi rodzina albo sąsiedzi, to wychodziłem na spacer, żeby postać pod blokiem. Wiesz kiedy kończy się świat?\n- Kiedy ktoś nie podsunie ci pomysłu na to, jak wyjść z takiej sytuacji. Nie powie: hej, ale możesz pracować, uprawiać sport, kupić mieszkanie i założyć rodzinę. Żyć tak jak przedtem, nie w pełnym tego słowa znaczeniu, ale jednak.\nJak to jest, kiedy świat się kończy?\n- Przez kilkanaście lat pracowałem w organizacji, która zajmowała się bezpośrednim kontaktem z osobami po wypadkach. Spotkałem ludzi, którzy po pięć, dziesięć, piętnaście lat żyli pozamykani w domach. Wegetowali. Gdy do nich docieraliśmy, otwierali oczy i budzili się, znów chcieli być w świecie.\nDługo siedziałeś w domu?\n- Nie. Miałem rodzinę i znajomych, dzięki nim mogłem zejść po schodach. Zacząłem wyjeżdżać na turnusy rehabilitacyjne, obozy sportowe, hipoterapię, zjazdy osób z niepełnosprawnością. Zdałem maturę, zrobiłem prawo jazdy. Na jazdy szkoleniowe było 40 km, woził mnie kuzyn i znajomi.\nZacząłem się rozglądać za studiami, za życiem, ale rodzina namawiała mnie na dalszą rehabilitację i walkę o powiększenie sprawności.\nMożna się podnieść z wózka?\n- Jedni powiedzą: "tak, można", więc ćwicz, to będziesz chodził; drudzy powiedzą: "ćwicz", to będziesz samodzielny. Znam osoby, które mają w pełni zaburzone czucie i ruchomość rąk, a pracują, jeżdżą samochodem, mają rodziny. Wybrałem taką drogę. Zacząłem naukę w studium informatycznym. Na początku to miejsce mnie przeraziło. Tam byli już tylko ludzie pogodzeni za swoją niepełnoprawnością. To było skupisko osób z różnymi schorzeniami, w nim na szczęście spędziłem dwa lata.\nBez rodziców i znajomych?\n- Mieszkałem w internacie i mogłem liczyć w zasadzie tylko na siebie albo na spotkanych ludzi, bo rodzina była daleko. Poznałem ludzi, którzy jeździli na wózkach od 20 lat. Podróżowali, imprezowali, robili to samo co wszyscy, a czasem jeszcze więcej, bo człowiek z niepełnosprawnością, gdy coś mu wychodzi, to jest w stanie zrobić więcej niż pełnosprawny. Kwestia zaangażowania i determinacji.\nAle informatykiem ostatecznie nie zostałeś?\n- To nie moja bajka. Kiedy skończyłem studium, usłyszałem, że powinienem studiować. Popukałem się w głowę. Ja na studia? Niby jak miałbym to zrobić? Poznałem dziewczyny, które studiowały pedagogikę. Zaczęły mnie namawiać na ten kierunek. Próbowały na różne sposoby i w końcu powiedziały, że tam studiują same dziewczyny. To zadecydowało (śmiech). Zdałem egzamin na Uniwersytet Warszawski i zamieszkałem w akademiku. Tak zaczęło się pasmo cudownych zdarzeń.\nA jak zostałeś sportowcem?\n- W studium informatycznym w internacie była impreza. W pokoju obok. Tak poznałem ludzi, którzy grali w koszykówkę na wózkach. Wpadłem na trening i nie mogłem rzucić piłką do kosza. Byłem przybity i wyszedłem. Na korytarzu dopadł mnie trener, też na wózku, i powiedział: słuchaj, albo jesteś cipką i się poddajesz, albo zostajesz i walczysz, a my ci pomożemy. Zostałem.\n- Rugby dopadło mnie potem. Sport dał mi coś ogromnie ważnego. Odkryłem, jak dobrze jest być w drużynie. Graliśmy, chodziliśmy na imprezy, wyjeżdżaliśmy na wakacje, mieszkaliśmy u siebie, pomagaliśmy sobie. Próbowaliśmy wszystkiego, szermierki, tenisa i tak dalej, a do rugby predestynowało mnie to, że mam porażenie czterech kończyn i jednocześnie sprawne ręce.\nJaki ma to wpływ na rugby?\n- Drużyna składa się z czterech osób. Gracze z większym upośledzeniem są niżej punktowani, a ci z większą sprawnością, wyżej. Ja jestem wysoko punktowany. Są też drużyny koedukacyjne, bo żeńskich nie ma. Jak dziewczyny chcą grać, a na boisku nie odstają od mężczyzn, to różnica jest tylko taka, że drużyna z kobietą w składzie ma bonus pół punktu.\nMiałeś ochotę się porozbijać i dlatego wybrałeś rugby?\n- Kręciło mnie i jedno i drugie. Wiesz, teoretycznie im więcej grasz, tym więcej masz sił. Więc w piątek wieczorem grałem mecz rugby w Radomiu, w sobotę rano następny, potem jechałem do Warszawy na wieczorny mecz koszykówki. W niedzielę rano znów grałem w koszykówkę, a potem wracałem do Radomia na rugby. W końcu organizm odmówił mi posłuszeństwa.\n- To nie był łatwy wybór, ale perspektywa gry w kadrze narodowej rugby przeważyła, choć wiązał się z tym tylko splendor. Cóż, sport osób z niepełnosprawnością nie jest u nas odpowiednio finansowany.\nZ czego żyłeś?\n- Dostawałem kilkaset złotych renty, to wystarczało tylko na rachunki. Poszedłem więc do pracy i monitorowałem asortyment w sklepach. Udało mi się kupić mieszkanie w Warszawie. To była dobra decyzja, ale jej skutki spłacam do dziś (śmiech). Potem była przygoda z fundacją pomagającą ludziom po wypadkach, ale o tym już opowiedziałem.\nJak ci poszło w rugby?\n- Nadal gram w kadrze. Przez kilkanaście lat nie opuściłem prawie ani jednego meczu. Byłem kapitanem kadry. Z tej funkcji zrezygnowałem w tym roku przed mistrzostwami Europy. Mam 40 lat i wchodzę do gry w strategicznych momentach. Objechałem z drużyną rugby kawał świata i czasami zapominam, że gdzieś już byłem.\nCo cię kręci w rugby?\n- Gra w kontakcie, emocje, adrenalina, rywalizacja, zwycięstwa i porażki. Zderzamy się wózkami i przewracamy się. Im mocniej komuś dowalisz, tym lepiej, tym bardziej widowiskowo, tym większa jest frajda. Nie można się łapać za ręce. Piłkę trzeba zabrać bez kontaktu fizycznego, przez kontakt wózek - wózek.\nTo bolesna zabawa?\n- Spowodowałem kilka kontuzji u rywali i miałem też jedną swoją, bardzo poważną - ręka dostała się pomiędzy wózki i odcięło mi palec. Udało się go, na szczęście, przyszyć i nadal działa. Ale nie ma się co nad tym rozwodzić. Tak naprawdę brutalnie to grają w USA, Kanadzie czy Nowej Zelandii.\nNajpiękniejsze wspomnienie sportowe?\n- Każdy wygrany mecz. Grałem w trzech klubach. Z dwoma zdobyłem mistrzostwo Polski, trzeci, czyli Avalon Extreme Warszawa, wyprowadziliśmy z trzeciej do pierwszej ligi. Wczoraj wieczorem wróciłem z wygranego turnieju i jestem pełen satysfakcji.\n- Każda porażka to doświadczenie, od którego można się odbić. Trzeba wyciągnąć wnioski, zabrać to, co było najlepsze, i zbudować coś nowego. Każda porażka jest początkiem sukcesu. Siłę czerpię z woli życia. Najważniejsze jest to, że istnieję. Tu i teraz.\nSą jakieś efekty działalności fundacji Avalon Extreme?\n- Odpowiem ci tak. Byłem niedawno w szpitalu w Konstancinie, w którym leżą osoby po wypadkach. Spotkałem chłopaka, który trzy miesiące temu stracił władzę w nogach. Zobaczył moją koszulkę Avalone Extreme, uśmiechnął się i powiedział: "Byłem totalnie załamany, ale gdy zobaczyłem, co robicie, jak można żyć, to stwierdziłem, że będzie dobrze".\nTomasz Biduś - swoją przygodę ze sportem zaczął od podwórka, piłki nożnej i kick boxingu. Od 20 lat gra w rugby na wózkach. Tomasz Biduś jest koordynatorem projektu Avalon Extreme i pokazuje światu, że człowiek na wózku może żyć na maksa, bez żadnych ograniczeń.\n- Po wypadku byłem przerażony i nie mogłem uwierzyć, że to się naprawdę stało. Myślałem, że może coś jeszcze uda się naprawić. Miałem niesprecyzowane nadzieje, że to się tak nie skończy - mówi Bartek Ostałowski Fot. materiały prasowe\nBartek Ostałowski: Po wypadku dość szybko się pozbierałem. Uznałem, że Bóg po prostu dopuszcza do pewnych sytuacji\nAlex Kłoś: Co czujesz, gdy driftujesz?\nBartek Ostałowski: Pierwsze słowo, które ciśnie się na usta, to wolność i radość, którą czuje każdy kierowca zasiadający za kierownicą sportowego samochodu. U mnie ta radość jest spotęgowana, bo moje ograniczenia znikają. Po prostu, mechanicy pomagają mi zapiąć pasy, zatrzaskują się drzwi, wyjeżdżam na tor i jestem jednym z kierowców. Nie ma znaczenia to, że nie mam rąk. Liczy się tylko to, jak jeżdżę.\nZ jaką szybkością wchodzisz w poślizg?\n- Maksymalnie nawet koło 200 km/h. Kierownicą operuję lewą stopą. Auto ma zablokowany tylny mechanizm różnicowy, dzięki temu łatwiej wchodzi w poślizg, ale żeby go zainicjować, wciskam hamulec ręczny. Robię to prawą stopą, bo hamulec ręczny to mały pedał nad pedałem gazu.\nA co z biegami?\n- Zmieniam je prawym barkiem. Mam łopatkę na wysokości ramion, naciskam ją do przodu albo do tyłu. Kilkanaście razy na jednym okrążeniu. Komputer obsługuje automatyczną skrzynię biegów.\nCo jest w drifcie najważniejsze?\n- Linia przejazdu, kierowca powinien jechać płynnie bez wahań, po trasie wyznaczonej przez sędziów. Kluczowe znaczenie mają pierwsze chwile poślizgu. To właśnie wtedy trzeba ustawić auto pod odpowiednim kątem, a potem nie bać się dodać gazu. Nie można spanikować i gwałtownie wciskać hamulca, bo auto poleci w kierunku, nad którym nie ma kontroli. Może się na przykład obrócić i wypaść z toru.\nOd kiedy się ścigasz samochodami?\n- W motosporcie zakochałem się, gdy poszedłem z tatą na rajd. Uwielbiałem oglądać "Szybki jak błyskawica" z Tomem Cruisem. Gdy miałem jeszcze ręce, startowałem w amatorskich rajdach. Najbardziej liczył się czas, poślizgi nie były mile widziane, ale na odcinkach szutrowych wszyscy z radością się ślizgali. Uwielbiałem to.\nZa co lubisz drift?\n- Za to, że wszystko staje na głowie. Drift łączy to, co w motosportach jest najlepsze. W wyścigach moc silników jest powoli ograniczana, a my mamy po 500, 600, a nawet 1000 KM. Jest ryk silników i dym z palonych opon. Samochód driftingowy przyspiesza w poślizgu szybciej niż uliczna wyścigówka na prostej. Gdy w drugim etapie wyścigów ścigamy się już we dwóch, to driftujemy w odległości kilkunastu centymetrów. Jest adrenalina.\nBoisz się czasami?\n- Jasne. Ale na ulicy jest bardziej niebezpiecznie. Na torze wiem, że jadę autem superzabezpieczonym i kilka razy sprawdzonym. Na dzień przed zawodami przechodzimy pieszo trasę, żeby sprawdzić, jaki jest rodzaj asfaltu, czy są jakieś łaty albo na przykład gdzie rano może być rosa, więc potem, gdy wjeżdżam w zakręt, to wiem, że wszystko będzie OK.\nZ jaką największą prędkością prowadziłeś auto?\n- 300 km/h. Jechałem na autostradzie w Niemczech. Nie było ograniczenia prędkości. Do 250 nie ma szału, potem czuje się, że każdy milimetr ruchu kierownicą ma znaczenie i trzeba się pilnować. To była wyjątkowa sytuacja, bo nie szukam wrażeń na ulicy.\nNa torze jest ich pewnie aż za dużo?\n- Na torze też często jeździmy na 80 proc., bo wygrywa ten kto ma dobrą strategię i na 100 proc. pojedzie na przykład dopiero na ostatnim okrążeniu.\nCo wydarzyło się 11 lat temu?\n- To była kompletnie kuriozalna sytuacja. Coś, co nie miało prawa się zdarzyć, a jednak się zdarzyło. Jechaliśmy z kolegą na motocyklach. Skręciliśmy z obwodnicy na drogę do centrum miasta. Przejechaliśmy 300 m i dojeżdżaliśmy na trzecim biegu do skrzyżowania. Kobieta, która zajechała mi drogę, nie zdawała sobie sprawy z tego, co robi. Podjeżdżała pod górkę drogą podporządkowaną, nie chciała się zatrzymywać i ruszać z ręcznego, więc doturlała się powolutku do skrzyżowania. Z lewej nie było nikogo, z prawej nadjeżdżał mój kolega. Pomyślała, że za nim nie ma nikogo, dodała gazu i wjechała pomiędzy nas.\nZ jaką prędkością jechałeś?\n- 70-80 km/h. Miałem sekundy na reakcję. Próbowałem hamować, ale samochód był za blisko. W ostatniej chwili położyłem ślizgiem motocykl, żeby uniknąć zderzenia, które wysadziłoby mnie z motocykla w powietrze. Motocykl delikatnie zahaczył o samochód, a ja pojechałem dalej na tyłku. Wszystko mogło się skończyć dobrze, bo nie miałem żadnych złamań ani zwichnięć, ale 15 m dalej była stara barierka z rurek. Zasłoniłem się rękami przed uderzeniem. Momentu uderzenia nie pamiętam. Obudziłem się w szpitalu.\n- Jedną rękę straciłem na miejscu, drugą mi amputowano. Lekarze tłumaczyli, że bali się, że umrę, i nie było innego wyjścia. To był miejski szpital w Nowym Sączu. Nie ukrywam, że byłem zdziwiony, że nie powalczyli chociaż o uratowanie jednej ręki.\nJaka była twoja pierwsza myśl w szpitalu?\n- Byłem przerażony i nie mogłem uwierzyć, że to się naprawdę stało. Myślałem, że może coś jeszcze uda się naprawić. Miałem niesprecyzowane nadzieje, że to się tak nie skończy. Ale okazało się, że będę musiał żyć bez rąk.\nKiedy się z tym pogodziłeś?\n- Dość szybko. Uświadomiłem sobie, że to był czynnik losowy, na który nie miałem wpływu. Nie zagłębiałem się w rozważania, uznałem, że najwyraźniej Bóg dopuszcza do pewnych sytuacji. Czułem żal, że już nigdy nie poprowadzę auta i nie będę już mógł rysować.\n- Szkicowałem auta i projekty karoserii. Głównie takie techniczne rzeczy.\nKiedy wróciłeś do domu?\n- Po roku. Zderzyłem się z rzeczywistością i zacząłem się zastanawiać, jakie mam możliwości. Nie mogłem otworzyć szafy i wyjąć ubrań, pisać na komputerze, naprawić auta. To było przerażające. Miałem przed sobą mur. W szpitalu ktoś mi pomagał, a teraz byłem sam. Była rodzina i przyjaciele, ale to ja musiałem zadecydować, co zrobię z życiem.\nJak nauczyłeś się tego, jak się ubrać, umyć?\n- Dużo dał mi kontakt z Kasią Rogowiec, narciarką bez rąk. Pojawiło się światełko w tunelu. Nadzieja, że sobie poradzę, że wrócę do poprzedniego życia. Pojechałem do kliniki Hanger w Oklahomie, spotkałem tam ludzi, którzy mają bardzo duże doświadczenie w pracy z osobami po amputacjach. Oni byli moimi pierwszymi nauczycielami. Wciąż szukałem informacji o tym, jak żyją ludzie bez rąk. Położyłem na podłodze klawiaturę i myszkę, nauczyłem się obsługiwać komputer stopą. Było ciężko, kopałem i krzyczałem, że mi nie wychodzi, ale następnego dnia zaczynałem od nowa.\nStudiowałeś przed wypadkiem?\n- Tak. Mechanikę i budowę maszyn. Na studia wróciłem w rok po wypadku. Miałem dużo lepsze oceny, bo nie mogłem się bawić telefonem i na wykładach wszystko zapamiętywałem. Pomyślałem, że chcę mieć samochód i stać się samodzielny. Spotkałem w Polsce i w Stanach kierowców bez rąk, którzy prowadzą auta z automatyczną skrzynią biegów. Kupiłem takie auto i po miesiącu jeżdżenia z tatą pojechałem sam na uczelnię. Wtedy poczułem, że jakoś te sprawy się ułożą, i faktycznie, udało mi się zrobić licencję i wrócić do motosportu.\nA co z rysowaniem i malowaniem?\n- To wydawało się bezpowrotnie utracone. Zakładałem, że taka precyzja ruchów jest poza moim zasięgiem. Tymczasem trafiłem na międzynarodowe wydawnictwo VDMFK, które skupia niepełnosprawnych artystów z całego świata. Zaprosili mnie na spotkanie i pokazali ludzi, którzy malują stopą albo ustami. Pomyślałem, że też spróbuję, żeby potem nie żałować. Pierwsze obrazy były tragiczne.\nDrętwiała mi noga, bo malowałem na stojącej sztaludze. Ku mojemu zaskoczeniu przyjęli mnie do wydawnictwa i zacząłem dla niego malować. Wróciłem do poziomu sprzed wypadku. To jest niesamowite.\nJak doprowadziłeś nogi do tak niezwykłej sprawności?\n- Stopy, a głównie prawa, przeszły transformację. Czują inaczej. Gdy prowadzę samochód, to jestem w stanie wyczuć każde drgnienie auta. Kiedy maluję obrazy, robię płynne, precyzyjne ruchy. Noga mi już nie drży. Mięśnie się wzmocniły, regularnie się rozciągam. Nie robię szpagatu, ale jest całkiem nieźle.\nZ czego żyjesz?\n- Jestem artystą. Założyłem firmę, która buduje samochody sportowe i przygotowuje też moje auta do startów. Zajmuję się marketingiem sportowym, spotykam ze sponsorami, wysyłam zlecenia, wystawiam faktury, robię rzeczy, o których nawet nie marzyłem. Jestem jednym z ambasadorów projektu Avalon Extreme, prowadzę videoblog Pasja na Krawędzi, w którym rozmawiam z wyjątkowymi ludźmi o ich pasji do czterech kółek. Dzieje się.\nJak zdobywasz fundusze?\n- Sponsorzy doceniają to, co robię. Bez nich nie osiągnąłbym tak wiele, bo to chyba najdroższy sport na świecie.\nKtóry jesteś w Polsce?\n- W tym roku 14. na 70. kierowców. To raczej sezon poniżej oczekiwań, bo nie mogłem rywalizować w pełnym cyklu. Dwie ostatnie rundy miałem za to dobre, bo byłem zawsze w okolicach szóstego miejsca, na 60. kierowców. A to dopiero pierwszy sezon, w którym korzystam z komputera do automatycznej skrzyni biegów i w pełni działającego hamulca ręcznego.\nBędziesz jeździł jeszcze szybciej?\n- Rozwiniemy skrzydła i będę mógł pokazać, że człowiek bez rąk może wygrywać. W lipcu na torze Lausitzring w Niemczech wygrałem pierwsze zawody w życiu. Wszyscy byli megaszczęśliwi. Jestem jedynym na świecie zawodowym kierowcą sportowym, który prowadzi stopą. Ludzie są w szoku.\nBartek Ostałowski - jest ambasadorem Avalon Extreme. Ma 31 lat, a od 11 żyje bez rąk. Ma tytuł inżyniera, maluje, prowadzi firmę i wchodzi w poślizgi z szybkością 200 km/h. Kierowca jedyny w swoim rodzaju.\nLewandowski: Kryzys męskości? To przecież dobrze, gdy facet o siebie dba\nParę lat temu tankowałem paliwo na jakiejś stacji w Oświęcimiu. Do dystrybutora obok podjechał samochód, elegancko wyrównał, patrzę mimowolnie jak gość wysiada, patrzę jak idzie do sklepu, ale coś mi nie pasuje w tym co widzę... Nagle - plum! - wskoczyła kulka do odpowiedniego kanalika - "ja pierdykam, ten koleś nie ma rąk!" pomyślałem. Zajrzałem jeszcze do auta, bo może ktoś inny tam jest, a kierownica jest z drugiej strony, czy coś, ale nie, zamknięte, nikogo innego w środku nie było... Stałem jak wryty, bo czytać o tym to jedno, ale widzieć coś takiego na własne oczy, to coś zupełnie innego.\nno niejaki kubica z krakowa też należy do tego klubu wariatów.\npatrzcie na reklamy toyoty jak stary ziętarski pieprzy bzdety i głupoty trzy po trzy a młody morderca już tyle lat rżnie głupa i się smieje ---zresztą smieją się obaj stary i młody.---a kolesia już robaki zjadły ---- ubezpieczyciel wypłacił ogromną kase. i gitara jest.\nnajlepiej to się podniósł ten od spalonego ferrari, Zientarski... nadal na wolności się pasie.\nNapewno na automacie leci\nNie ma rąk i nic się nie nauczył. Teraz chce z pewnością nie mieć nóg. Niech mknie dalej.


Policja Bielsko-Biała: Zarzuty i policyjny dozór za nielegalne posiadanie broni | Bielsko-Biała\nPolicyjni wywiadowcy z bielskiej komendy brali udział w działaniach prewencyjnych związanych z zakończeniem roku szkolnego. Przed północą stróże prawa patrolowali rejon ulicy Bielskiej w Bujakowie. Ich uwagę zwrócił mężczyzna siedzący w fiacie zaparkowanym przy zamkniętym sklepie. Postanowili skontrolować pojazd. W trakcie czynności zauważyli schowany pod siedzeniem pistolet. Broń była naładowana. Dodatkowo 34-latek miał do niej dodatkowy, pełny magazynek. Okazało się, że na pistolet gazowy wymagane jest zezwolenie, którego mężczyzna nie posiadał. Policjantom tłumaczył że znalazł broń kilka lat temu u nieżyjącego już członka rodziny i od tego czasu woził go ze sobą, żeby odstraszać dziki i wilki. Policjanci zabezpieczyli pistolet i amunicję, a mężczyzna trafił do policyjnego aresztu. Sprawą zajęli się śledczy z kobiernickiego komisariatu. Zatrzymany chorzowianin miał już kłopoty z prawem – był notowany za przestępstwa kryminalne. Mundurowi z Kobiernic doprowadzili 34-latka do żywieckiej prokuratury, gdzie usłyszał zarzut. Grozi mu do 8 lat więzienia. Prokurator zastosował wobec niego dozór policyjny. O jego dalszym losie zadecyduje wkrótce sąd.\nKomenda Miejska Policji w Bielsku-Białej, http://bielsko.slaska.policja.gov.pl/, http://bielsko.slaska.policja.gov.pl/ka2/informacje/wiadomosci/263222,Zarzuty-i-policyjny-dozor-za-nielegalne-posiadanie-broni.html


Czas Gdyni - Gdynia\nZapraszamy w piątek 28 kwietnia o godz. 18.15 na kolejny odcinek „Czasu Gdyni” na antenie TVP Gdańsk. Tematem kolejnego odcinka będą „Perspektywy rozwoju Gdyni do 2030 roku”.\nPowtórka programu w sobotę 29 kwietnia o godz. 10.15.\nOpublikowano: 27.04.2017 15:54 Autor: Karolina Szypelt\t(k.szypelt@gdynia.pl)


Dlaczego warto podarować dziecku książkę pt. "Nela i kierunek Antarktyda"? | Sposoby na życie\nOpublikowane w 29 października 2019 przez Renata\nKsiążka podróżnicza dla dzieci pt. „Nela i kierunek Antarktyda” to cenne źródło informacji, ale również świetny sposób, by poznać świat. W tej części młoda podróżniczka zabiera czytelników w najmroźniejszy zakątek kuli ziemskiej. Do tej wyprawy trzeba się oczywiście przygotować – spakować ciepłą odzież, sprzęt odpowiedni do nurkowania w zimnych wodach, a następnie wybrać się na biegun południowy. Publikacja stanowi rodzaj pamiętnika czy też dziennika pokładowego, z którego młody czytelnik:\nPoznaje zaskakujące ciekawostki o Antarktydzie.\nDowiaduje się, jakie zwierzęta żyją na tym mroźnym kontynencie.\nUczy się, gdzie na mapie oraz na globusie, leży to najzimniejsze miejsce na kuli ziemskiej.\nZdobywa wiedzę, w jaki sposób dotrzeć na Antarktydę.\nPoznaje gatunki pingwinów oraz dowiaduje się, jakie są między nimi różnice.\nPonadto wertując strony przewodnika, jakim jest publikacja pt. „Nela i kierunek Antarktyda” czytelnik znajduje odpowiedź na pytania:\nJakie zwierzęta arktyczne można spotkać na Antarktydzie?\nDlaczego ten biegun zimna nazywany jest białym kontynentem?\nCo spakować na wyprawę na Antarktydę?\nJak wygląda lato na biegunie południowym?\nCo to jest cieśnina Drake’a oraz kim był ten korsarz?\nJak wygląda droga morska do białego kontynentu?\nW jaki sposób kształt lądu arktycznego różni się od kształtu pokrywy lodowej Antarktydy?\nCo to jest strefa konwergencji antarktycznej?\nJakie wyspy leżą na Oceanie Południowym?\nCzym różni się Antarktyka od Arktyki i Antarktydy?\nJakie morza znajdują się wokół Antarktydy?\nCzym jest Antarktyka?\nJak wyglądałaby Antarktyda, gdyby usunąć z niej pokrywę lodową?\nIle czasu pingwiny wysiadują jajka?\nW jaki sposób trzeba przygotować się do nurkowania w zimnych wodach na biegunie południowym oraz jakie uprawienia są do tego niezbędne?\nCzym jest Krabojad?\nW jaki sposób zachować się wobec zwierząt (np. pingwinów)?\nDlaczego pingwiny tak „dziwnie chodzą”?\nJak rozróżnić lamparta morskiego i dlaczego nazywany jest on Amfitrytą Lamparcią?\nKtóre zwierzęta są płetwonogami?\nKsiążka pt. „Nela i kierunek Antarktyda” poza ciekawie prowadzoną narracją zawiera także mnóstwo interesujących ciekawostek. Została wzbogacona mnóstwem zdjęć i rysunków, które pomagają małemu czytelnikowi usystematyzować wiedzę i poznać świat.\nUważam, że ten przewodnik to doskonały prezent, który warto podarować kilkuletniemu dziecku lub nastolatkowi, aby zaszczepić w nim ciekawość świata oraz chęci do jego odkrywania. Poza tym, jak już wspomniałam wcześniej, ta książka podróżnicza napisana przez nastolatkę jest cennym źródłem wiedzy. Przyszli podróżnicy dowiedzą się w niej niezwykle fascynujących ciekawostek, które często wykraczają poza program nauczania w polskich szkołach. Autorka wspomina dwie intrygujące postacie historyczne, czyli angielskiego korsarza – Francis Drak’a oraz wynalazcę podwodnego automatu oddechowego – Jacquesa Yves Costeau. Czyli dziecko czytając książkę pt. „Nela i kierunek Antarktyda” zdobywa wiedzę z zakresu historii, biologii, przyrody czy geografii. Poznaje szczegółowe informacje o pingwinach, miejscach ich występowania oraz innych zwierzętach arktycznych.\nMnóstwo zdjęć i rysunków sprawia, że publikacja nie zawiera dużo „nudnego” – dla wielu młodych ludzi, którzy w dzisiejszych czasach wolą posługiwać się pismem obrazkowym – tekstu. Bo w całej publikacji jest go niewiele, mimo to przewodnik jest nasycony cennymi i interesującymi informacjami. Sama przeczytałam ją w ekspresowym tempie. Warto, szczególnie w dzisiejszych skomputeryzowanych czasach, dać dzieciom możliwość poznawania tajemnic Antarktydy w łatwy i przyjemny sposób… być może odkryją w sobie duszę podróżnika!\nKategoriePo Godzinach, Podróże, Recenzje Książek Tagiksiążka podróżnicza dla dzieci, książki dla dzieci recenzje blog, książki podróżnicze dla dzieci, nela i kierunek antarktyda, nela i kierunek antarktyda opinie, nela i kierunek antarktyda recenzja\nPoprzedni wpisPoprzedni Łapiemy ostatnie chwile jesieni, kalendarz z naszymi zdjęciami\nNastępny wpisNastępny Drzewa i krzewy owocowe do sadu – mój plan


Jak często geny przeskakują między gatunkami? - Racjonalista TV\nJerry Coyne 8 maja 2019\t2 komentarze biologiaewolucja\nLynn Margulis (ur. 5 marca 1938 w Chicago, zm. 22 listopada 2011 w Amherst – biolog amerykańska. Opracowała teorię mówiącą, że mitochondria i chloroplasty w komórkach to pozostałości po żyjących niegdyś w symbiozie bakteriach.\nWyszła nowa książka Petera Warda, profesora biologii na University of Washington, który przez lata badał morskie głowonogi. (Napisał także kilka popularno-naukowych książek biologicznych.) Książka zachwala epigenetykę…\nNajstarsza jak dotąd identyfikacja medycyny sądowej\nPamiętacie te słynne słowa Shakespeare’a: Tak więc nam słońce Yorku zamieniło Zimę niesnasek w promieniste lato I chmury zwisłe ponad naszym domem Legły w…\nFrancis Crick był niesamowitym geniuszem\nCzytam książkę Matthew Cobba, która ma być wkrótce opublikowana, bo poprosił mnie, bym dostarczył notkę na okładkę. Nigdy nie zachwalam książki przed przeczytaniem jej w…\n2 Odpowiedzi na “Jak często geny przeskakują między gatunkami?”\nW okrzykach "Darwin się mylił" albo "Teoria ewolucji obalona" itp., które pojawiają się od czasu do czasu na religijnych i konserwatywnych portalach, idzie zawsze o sugerowanie, że teoria ewolucji się nie sprawdza, a za zjawiskami rozwoju w przyrodzie stoi Bóg. Za każdym razem religianci muszą się jednak rozczarować. Opisywane zjawisko jest zawsze jak najbardziej naturalne, a nie nadnaturalne. Tak samo jest w przypadku horyzontalnego transferu genów, który jest zjawiskiem całkowicie naturalnym. Musi to bardzo przygnębiać religiantów i wszelkich religijnych przeciwnikow teorii ewolucji.\nCzytam właśnie drugą część autobiografii Richarda Dawkinsa "Światełko w mroku, moje życie z nauką" i jestem przy ostatnim rozdziale ("Rozplatanie nici z naukowego krosna"), w którym autor omawia pokrótce najważniejsze idee, jakie pojawiały się w jego książkach. Pośród owych idei szczególne miejsce zajmuje tutaj teoria rozszeszonego fenotypu, którą Dawkins uważa za swoją autorską. Głosi ona, że pojęcie "fenotypu" obejmuje nie tylko cechy zewnętrzne organizmu, takie jak wygląd, ilość palców u rąk, wielkość skrzydeł, czy kształt dzioba, ale również wszelkie wytwory, będące wynikiem wrodzonych aktywności organizmów, takie jak gniazdo ptaka, sieć pająka, żeremie bobra, czy nawet staw, który się tworzy w wyniku tamującego wpływu owych żeremi. Dawkins pokazuje również, że pod fenotyp należy podciągnąć także wpływ genów jednego organizmu na zmianę zachowania innego. Na przykład geny kanarka, które pozwalają mu pięknie śpiewać, mają swój wyraz nie tylko w samym śpiewie kanarka, ale również w zmianie aktywności mózgu i układu hormonalnego samicy, które są przez ów śpiew narkotyzowane. Idąc takim tokiem rozumowania, dochodzi w końcu autor do omówienia kwestii innych form oddziaływań jednych organizmów na drugie, ostatecznie skupiając się na zjawisku pasożytnictwa. Podaje tutaj przykład pasożyta, jakim jest przywra, stacjonująca w organizmie ślimaka. Działa ona w ten sposób, że – w zależności od własnych potrzeb – przekształca ślimaczą muszlę, czyniąc ją cieńszą, bądź grubszą, w zależności od własnych, egoistycznych potrzeb. Ślimak jest ostatecznym żywicielem przywry. Przydaje się on jej tylko tak długo, jak długo żyje on sam. Ewentualny sukces rozrodczy ślimaka jest dla przywry nieistotny, dlatego tak eksploatuje ona jego ciało, aby ten mógł żyć dostatecznie długo, by przywra mogła zrealizować własne cele reprodukcyjne, niekoniecznie sprzyjając jego (ślimaka) rozmnażaniu. Istnieje jednak, jak zauważa Dawkins, inna STRATEGIA pasożytnictwa. O ile bakteria choroby zakaźnej swoje kopie rozpropagowywać może, działając na organizm ssaka tak, aby ten, kichając, uwalniał je na zewnątrz, o tyle istnieją pasożyty, które "nauczyły się" przekazywać własne kopie bezpośrednio potomstwu żywiciela. I w interesie genów owych pasożytów leży już sukces rozrodczy żywiciela. Podany przez pana Coyne'a przykład endosymbiozy, na drodze której powstały mitochondria, jest takim właśnie przypadkiem, gdy oto pewien organizm jednokomórkowy wniknął w inny, stając się jego pasożytem, ale zamiast wyeksploatować go dla własnych celów (zamiast skorzystać z jego składników budulcowych i z nich zbudować swoje kopie), "postanawia" pozostać w ciele żywiciela do momentu, gdy ten (komórka) rozpocznie podział. Pasożyt rozpocznie własny podział razem z nią i każdej z jej połówek odda po jednej ze swoich własnych. I tutaj pojawia się kwestia ewentualnej "darwinowskości" takiego oto "horyzontalnego transferu genów". Otóż z "darwinowskością" mamy do czynienia wtedy, gdy zachodzi DOBÓR NATURALNY. To właśnie dobór naturalny "uzna", czy tego rodzaju współżycie będzie, czy też nie będzie zdolne istnieć na dłuższą metę w danym środowisku. W przypadku związku pradawnego prokariota, mającego zdolność oddychania tlenowego z żywicielem, który tej zdolności nie posiadał, dobór naturalny zadecydował na "tak".\nWe wcześniejszym rozdziale wspomnianej autobiografii, w której autor opowiada o swojej karierze Profesora w katedrze Public Understanding of Science uniwersytetu w Oxfordzie, pojawia się opis pewnej konferencji, na której Dawkins miał okazję spierać się z grupą rosyjskich lingwistów. Biolog zauważył mianowicie, że istnieje kluczowa różnica między ewolucją genetyczną a językową: "gdy już dojdzie do podziału jakiegoś gatunku na dwa potomne (zwykle przyczyną jest rozdzielanie geograficzne albo przypadek) i gdy dywergencja przekroczy etap możliwości zapłodnienia przedstawiciela drugiej grupy, to powrót jest niemożliwy. Od tej chwili dwie pule genowe, które wcześniej mieszały się w procesie rozmnażania płciowego, nigdy już się nie zmieszają, nawet jeśli dwa gatunki będą żyły obok siebie." Wskazując na ową różnicę (w przypadku ewolucji językowej dwa rozdzielone języki nadal mogą z siebie nawzajem – po ponownym spotkaniu – czerpać), Dawkins twierdzi, że lingwiści, któży uważają, że są w stanie zrekonstruować najstarsze z wymarłych praprzodków współczesnych języków, będą mieli jednak problem właśnie tlatego, że w przeciwieństwie do drzewa ewolucji biologiczne, drzewo ewolucji językowej nie jest w tak prosty sposób (dychotomicznie) rozgałęzione.\nProblem o którym pisze Coyne, że HGT mogłoby nieco (choć nie jego zdaniem) "popsuć" prostą strukturę drzewa ewolucji biologicznej, to chyba właśnie ten sam problem, który Dawkins odkrywa w przypadku drzewa ewolucji języków. Dawkins, pisząc w następnym rozdziale o rozrodczych związkach pasożytów z żywicielami chyba tego nie zauważa…\nPoprzedni wpis Previous post: Globalizacja. Prof. dr hab. Adam Nobis\nNastępny wpis Next post: Krytyka Kościoła. Metoda Jażdżewskiego i metoda Dominiczaka


Recenzja książki Polacy i Ukraińcy. Sprawa ukraińska w czasie II wojny światowej na terenie II Rzeczypospolitej. Ryszard Torzecki | POLSKA-UKRAINA\nby Tomasz 2/02/2014 | 8:02 0 Posted in Archiwum, Artykuły, Bez kategorii, Recenzje\nRecenzja książki „Polacy i Ukraińcy. Sprawa ukraińska w czasie II wojny światowej na terenie II Rzeczypospolitej”\nRyszard Torzecki urodzony 20 marca 1925 roku w Łodzi. Po przełomie październikowym 1956 r podjął eksternistyczne studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w roku 1962 magisterium na temat stosunków polsko-niemieckich w roku 1939. Pod wpływem prof. Józefa Dutkiewicza rozpoczął badania dotyczące stosunków ukraińsko-niemieckich. Rezultatem tych prac był obroniony w roku 1970 doktorat Kwestia ukraińska w polityce III Rzeszy (1933-1945), opublikowany w Warszawie w roku 1972 r.\nW styczniu 1971 rozpoczął pracę naukową w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk prowadząc badania w zakresie historii najnowszej Europy środkowo-wschodniej, a szczególnie kompleksu stosunków ukraińsko-polsko-niemieckich. Zainteresowania badawcze koncentrował wokół wydarzeń Europy środkowo-wschodniej w XX wieku, polityki wschodniej polityki Watykanu, dziejów kościoła greckokatolickiego. Fascynowała go postać metropolity Andrzeja Szeptyckiego. W kręgu zainteresowań Torzeckiego znajdowała się też II wojna światowa. Pisał na temat reżimu okupacyjnego na Wschodzie, ruchu oporu, kwestii kolaboracji z Niemcami oraz ruchów niepodległościowo-wyzwoleńczych. Z czasem jednak ograniczał swe zainteresowania do dziejów Ukrainy i stosunków polsko-ukraińskich w latach międzywojennych i w okresie wojny i okupacji.\nOd 1998 roku Ryszard Torzecki przebywał w Domu Rencisty PAN w Konstancinie. Poważna choroba oczu uniemożliwiła mu dalszą pracę naukową, choć do końca życia obserwował stan badań stosunków polsko-ukraińskich oraz życia politycznego na Ukrainie. Zmarł nagle 20 sierpnia 2003 r.\nDorobek naukowy Ryszarda Torzeckiego obejmuje około 100 prac i artykułów, recenzji, wystąpień. Jego zaangażowanie naukowe i postawa społeczna zostały zauważone przez hierarchów Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie.\nJego praca Polacy i Ukraińcy. Sprawa ukraińska w czasie II wojny światowej na terenie II Rzeczypospolitej została uznana przez polskich historyków: Andrzeja Leona Sowę, Grzegorza Motykę i Rafała Wnuka za podstawową pracę dotyczącą stosunków polsko-ukraińskich w czasie II wojny światowej .\nKsiążka została wydana przez warszawskie wydawnictwo PWN w 1993 r. Podzielona jest na sześć rozdziałów poprzedzonych wstępem nakreślającym problem mniejszości narodowych w XIX wieku w Austro-Węgrzech. Autor podkreśla że Polacy jak i Ukraińcy nie dążyli do wspólnej polityki wobec zaborcy, co skutecznie wykorzystywały ten fakt ówczesne władze austriackie. Niestety okres I wojny światowej i 20’ lecie międzywojenne autor pozostawia bez szerszego komentarza. Skupia się jedynie na stronie polskiej i jej przewinieniach w sprawie mniejszości ukraińskiej nie podkreślając rozwijającego się nacjonalizmu ukraińskiego i ich zamachach na polskich polityków (Tadeusza Hołówki oraz Bronisława Pierackiego).\nAutor opiera się w swojej pracy głównie na dokumentach podziemia polskiego, ukraińskiego i dokumentach niemieckich oraz na literaturze głównie polskiej i ukraińskiej. Braki źródłowe starał się uzupełnić relacjami, która część została autoryzowana. Ryszard Torzecki objaśnia również problem z dostępem polskich badaczy do ukraińskich archiwów. Choć napisał książkę w 1993 r. i problem mógł być zrozumiały ze względu na przemiany polityczne, jednak problem pozostał do dzisiaj.\nRozdział pierwszym zatytułowanym „Wokół września” czytelnik zapozna się z sytuacją polityczną przed wrześniem 1939 r. oraz udziałem Ukraińców we wrześniu 1939 r. Faktem wartym zanotowania jest liczba żołnierzy którzy walczyli w wojsku polskim ok. 200 tys. Ukraińskie Zjednoczenie Narodowo-Demokratyczne nawet wystosowało list do gen. Sikorskiego pisząc „(…) oświadczamy, że obecnie nie czas na wzajemne spory polityczne i że decyzję powyższą wraz ze społeczeństwem ukraińskim wykonamy i poniesiemy wszystkie ofiary dla zwartej obrony Państwa”.\nKolejny drugi rozdział książki (Ukraińcy w strefie radzieckiej i pod okupacją hitlerowską do inwazji Niemiec na ZSRR) omawia współpracę OUN z niemieckim wojskiem i administracją. Przedstawia też przejmowanie przez Ukraińców ziemi Polaków, których wysiedlono z pasa nadgranicznego, przejmowaniu po Żydach zabudowań, warsztatów, sklepów i małych obiektów przemysłowych.\nTrzeci rozdział (Stosunki między Polakami a Ukraińcami przed agresją Niemiec na ZSRR) autor skupia się na polityce polskiego rządu emigracyjnego i podziemia w latach 1939-1941 ukazując wrogość nacjonalistów ukraińskich do władz polskich. Sami Ukraińcy pokładali nadzieje na odbudowę swojego państwa w III Rzeszy i do tego chcieli wykorzystać Wermacht i swoje jednostki policyjne.\nRozdział czwarty zatytułowany (W świecie złudzeń i na drodze do klęski) przedstawia okres od czerwca 1941 r. do października 1942 r., okres wzajemnych sondaży politycznych, a po stronie ukraińskiej zmian w polityce oraz organizacyjnego dostosowania się do tych zmian. Autor zauważa zależność między klęskami III Rzeszy na froncie wschodnim i zmianą polityki ukraińskiej w stosunku do władz niemieckich.\nW rozdziale piątym (W kręgu idei) omówiony jest rozłam Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i powstaniu Ukraińskiej Powstańczej Armii – zbrojnym ramieniu OUN. Niestety autor powierzchownie opisuje myśl polityczną OUN i jej wpływie na późniejsze tragiczne wydarzenia na Kresach Wschodnich.\nOstatni szósty rozdział (Wojenna tragedia) skupia się na dywizji strzeleckiej SS „Galizien” i UPA. Rozdział liczący niecałe 40 stron nie wyczerpuje tematu, co więcej czasami omija niewygodne wydarzenia dla strony ukraińskiej związanych z ludobójstwem na Kresach.\nKsiążka licząca 348 stron jest podstawowym źródłem informacji na temat stosunków polsko-ukraińskich podczas II wojny światowej. Niestety nie wyczerpuje w pełni tej problematyki. Książce brakuje również map, które pomogłyby zobrazować rozmieszczenie narodowościowe na Kresach Południowo-Wschodnich. Do kolejnego błędu nalezą przypisy, które umieszczone na końcu każdego rozdziału utrudniają czytanie i wyszukiwanie informacji.\n Andrzej Leon Sowa, Stosunki polsko-ukraińskie 1939-1947. Zarys problematyki, Kraków 1998, s. 25.


41 przypadków zakażeń w subregionie\nO 41 nowych, potwierdzonych przypadkach zakażeń koronawirusem poinformowały Powiatowe Stacje Sanitarno-Epidemiologiczne w subregionie radomskim.\n10 przypadków odnotowano w Radomiu i powiecie grójeckim. Sześć w powiecie radomskim, cztery w białobrzeskim, po trzy w powiecie kozienickim i zwoleńskim, po dwa w powiecie szydłowieckim i lipskim. Jeden przypadek odnotowano w powiecie przysuskim. W ciągu ostatniej doby nie odnotowano zgonów w subregionie radomskim.\nW całym kraju odnotowano 4432 przypadków zakażeń koronawirusem. Zmarły 42 osoby. Osiem z nim na COVID-19. 34 osoby miały choroby współistniejące z wirusem SarS-CoV-2.\nMolendy. Bociania rodzina się powiększyła\nSetne urodziny pani Zofii z Augustowa\nPowiat białobrzeski otrzymał pieniądze na utrzymanie linii autobusowych\nKamień. W terenie zabudowanym jechał ponad 130 km/h, zapłaci 2,5 tys. mandatu\nInformacje. Kiedy powstanie trasa S12?


Artelis - Małysz, fabryki iPhonów i satysfakcja w pracy\nczytane: 3820 razy\nOczywiście, być może nie znam całego kontekstu wypowiedzi. W każdym razie, w powyższym cytacie - przynajmniej dla mnie - da się słyszeć ton niemal oburzenia na to, że można wykonywać pracę, która nie jest czyjąś życiową pasją. Być może (nawiasem mówiąc bardzo szanowany przeze mnie) pan Adam, fruwając w przestworzach nieco stracił kontakt z ziemią i zapomniał, że bardzo wielu ludzi pracuje, bo po prostu musi. (Ciekawi mnie, czy również z uśmiechem i przyjemnością Adam Małysz jeździł kręcić nie najwyższych lotów reklamy telewizyjne).\nWiększość osób pracuje, bo musi. Na pewno do osób takich należą pracownicy chińskich fabryk, w tym fabryk produkujących sprzęt elektroniczny, w tym fabryk produkujących iPhony. Jeden z ostatnich odcinków lubianego przeze mnie podcastu "The Psych Files" poświęcony był satysfakcji w pracy, a zainspirowany został artykułem w magazynie "Wired" dotyczącym pracy właśnie w fabrykach iPhonów firmy Foxconn. Już sam tytuł tego artykułu ("1 Million Workers. 90 Million iPhones. 17 Suicides. Who's To Blame?") mówi wiele o perspektywach na satysfakcjonującą i dającą zawodowe spełnienie pracę w podobnych miejscach. A jednak, wierzcie lub nie, zarządzający fabrykami podejmują starania, by uczynić pracę na liniach produkcyjnych choć trochę bardziej interesującą. HR chyba nigdzie nie styka się z zadaniami tak poważnymi - mogącymi, jak widać z powyższego tytułu, dotyczyć dosłownie kwestii życia i śmierci. (Mroczną ciekawostką jest fakt, że w niektórych fabrykach mieszczących się w wysokich budynkach instalowane są wokół tych budynków siatki, by neutralizowały ewentualne samobójcze skoki).\nZ pomocą przychodzą tu działy psychologii badające obszar przemysłu i organizacji pracy. Kluczowe wnioski, do jakich dochodzą badacze w tej dziedzinie, mają zastosowanie chyba w każdej pracy: od ekstremalnie pasjonującej (byłej) pracy Adama Małysza do przyprawiającej o samobójstwo monotonnej harówy chińskiego robotnika. Oto niektóre z nich:\n1) Ważne jest fizyczne otoczenie miejsca wykonywania pracy, ładnie wyglądające pomieszczenia. Przydają się wszelkie udogodnienia, takie jak np. kawiarnie, kantyny, czy pokoje z grami wideo lub telewizją.\n2) Urozmaicanie wykonywanych zadań. Nawet na linii produkcyjnej da się zorganizować pracę tak, by co jakiś czas dawać pracownikom nowe zadania - np. w sposób rotacyjny.\n3) Zapewnienie, by każdy pracownik, także ten najbardziej szeregowy, miał pełen obraz wytworzonego dobra/produktu (sense of completeness) i by znał swoją rolę w wytworzeniu go.\n4) Przynajmniej pewien zakres autonomii, możliwość podejmowania decyzji, posiadanie poczucia wpływu.\n5) Otrzymywanie feedbacku (w jakiejkolwiek formie) informującego o rezultatach wykonywanej przez siebie pracy.\nTo abecadło w organizowaniu miejsca pracy, samej pracy i zarządzaniu ludźmi. To prawda, że nawet najlepsze wdrożenie go nie sprawi, iż proste i powtarzalne prace staną się ekscytujące na miarę skoków narciarskich. Na początek dobre i to. Małysz też nie od razu lądował poza punktem "K".\npraca satysfakcja w pracy rozwój zawodowy wypalenie zawodowe adam małysz\n- Język zbyt "wysokiego poziomu" na rozmowie rekrutacyjnej i w CV\n- Czy opłaca się być aroganckim w pracy\n- Pułapki wielozadaniowości w pracy\n- Imię i nazwisko a szanse rekrutacyjne\n- Informatycy o pracodawcach\npraca, satysfakcja w pracy, rozwój zawodowy, wypalenie zawodowe, adam małysz,


Talerze do sztang 5kg cena\nTalerze do sztang 5kg\nObciążenie kompozytowe 5kg /\n19.92 zł Disport\nObciążenie bitumiczne 5 kg Platinum\n22.50 zł tobisto.pl\nMethoder obciążenie talerz gumowany\n334.99 zł electronic-star.pl\nSPORTVIDA Obciążenie bitumiczne 5kg Sportvida\n5 Kg / Obciążenia / Hantle I Obciążenia / Sprzęt Siłowy / Fitness I Siłownia Lubisz zwiększać swoje możliwości przy podnoszeniu ciężarów, a dodatkowo cenisz sobie dobrą jakość? Uzupełnij swoją siłownię o dodatkowe obciążenie ko...\nEnergetic Body Obciążenie bitumiczne 5kg 30mm Energetic Body\n5 Kg / Obciążenia / Hantle I Obciążenia / Sprzęt Siłowy / Fitness I Siłownia Talerz bitumiczny o wadze 5kg, który pomoże Ci dać sobie wycisk podczas treningów w domu! Marka Energetic Body zadbała o to, by produkt był wygodny w ...\nProfit Obciążenie kompozytowe 5kg 28mm Profit\n5 Kg / Obciążenia / Hantle I Obciążenia / Sprzęt Siłowy / Fitness I Siłownia Trening siłowy oddziałuje na wszystkie mięśnie, oczywiście pod warunkiem, że używasz odpowiedniego sprzętu. Dzięki talerzowi kompozytowemu marki Profi...\nEnergetic Body Obciążenie kompozytowe 5kg 28mm Energetic body\n5 Kg / Obciążenia / Hantle I Obciążenia / Sprzęt Siłowy / Fitness I Siłownia Zmodyfikuj swój trening, po to by już nigdy nie był nużący. Dzięki 5-kilogramowemu kompozytowemu obciążeniu wprowadzisz swój wysiłek na wyższy poziom!...\nAllright Obciążenie kompozytowe 5kg 28mm Allright\n5 Kg / Obciążenia / Hantle I Obciążenia / Sprzęt Siłowy / Fitness I Siłownia Obciążenie kompozytowe Allright.Parametry:średnica otworu: 28 mmwaga: 5 kg\nMeteor Obciążenie kompozytowe 5kg 29,5mm Meteor\n5 Kg / Obciążenia / Hantle I Obciążenia / Sprzęt Siłowy / Fitness I Siłownia Zmodyfikuj obciążenie, ulepsz swój trening i pożegnaj monotonię! Dzięki 5-kilogramowemu obciążeniu bitumicznemu marki Meteor możesz wprowadzić swoją a...\nObciążenie kompozytowe 5 kg - Hop\nObciążenie kompozytowe Hop Sport 5 kg łączy w sobie uniwersalny charakter wolnego ciężaru z nowoczesną konstrukcją samego talerza. Pięciokilogramowy obciążnik przeznaczony jest do wszechstronnych ćwiczeń wielu różnych partii ciała. Ciężar do ćwiczeń 5 kg stworzony został w oparciu o wieloletnie doświadczenie firmy Hot Sport – jednego z czołowych producentów przyrządów do ćwiczeń. Kompozytowa powłoka ochronna oraz precyzyjne wykonanie sprawiają, że trening z użyciem ciężarów będzie znacznie bezpieczniejszy, wygodniejszy i efektywny. Powierzchnia obciążnika pokryta została wielowarstwową powłoką z wysokojakościowych tworzyw sztucznych. Dzięki temu ciężar do ćwiczeń Hop Sport nie uszkodzi i nie zarysuje posadzki i nie zniszczy delikatnych kafelków po ewentualnym upadku. Kompozytowe pokrycie nadaje mu również eleganckiego i bardzo profesjonalnego wyglądu. Niezbędny sprzęt w każdej siłowni obciążenie kompozytowe 5 kg idealnie sprawdzi się przy każdym treningu siłowym oraz przy rzeźbieniu idealnej sylwetki. Dobra jakość, ogromna wytrzymałość i idealne wyważenie – to największe zalety jakimi opisać można Obciążnik treningowy Hop Spot.\n19.92 zł marbo-sport\nTALERZ BITUMICZNY CEMENT METEOR 5 kg\nTALERZ BITUMICZNY CEMENT METEOR 5 kg Obciążenie cementowe Meteor wykonano z wytrzymałego materiału, co zapewnia długi czas użytkowania. Wielofunkcyjny przyrząd jest estetycznie wykonany i nie niszczy podłoża podczas odstawiania hantli czy też sztangi. Talerz posiada uniwersalny otwór 29,5 mm, dzięki czemu pasować będzie na większość gryfów. Trening z hantlami lub sztangami w łatwy sposób zwiększy wysiłek układu mięśniowego. Ćwiczenia są proste, dlatego wykonasz je zarówno w domu jak i na siłowni. Rozpocznij zmiany w wyglądzie fizycznym i popraw swoją kondycję. Dane techniczne: Waga: 5 kg Średnica otworu: 29,5 mm Średnica talerza: 27,5 cm Grubość: 4,7 cm Wypełnienie: masa bitumiczna Osłona: PVC Kolor: czarny Ilość: 1 szt.\nHop Sport Obciążenie kompozytowe 5kg 31mm Hop Sport\n5 Kg / Obciążenia / Hantle I Obciążenia / Sprzęt Siłowy / Fitness I Siłownia Trening siłowy musi być nie tylko wszechstronny, ale też wygodny i bezpieczny. Talerz kompozytowy marki Hop Sport to doskonałe rozwiązanie dla osób wy...\nEnergetic Body Obciążenie na przeguby 2x0,5kg Energetic Body (czerwone)\nObciążniki Na Ręce I Nogi / Obciążniki / Akcesoria Do Ćwiczeń / Fitness I Siłownia Obciążenia na przeguby marki Energetic Body są naprawdę uniwersalne! Świetnie się spiszą zarówno jako obciążniki na nadgarstki, jak i kostki, a tym sa...\nEnergetic Body Obciążenie na przeguby 2x0,5kg Energetic Body (niebieskie)\nTalerz kompozytowy, obciążenie 5 kg\nObciążenia (Talerze) / Sprzęt Do Siłowni / Siłownia I Fitness Talerz kompozytowy wykonany z solidnego PVC o wadze 5 kg\nTalerze Różne TALERZ BITUMICZNY CEMENT METEOR 5 kg Obciążenie cementowe Meteor wykonano z wytrzymałego materiału, co zapewnia długi czas użytkowania. Wielofunkcyjny przyrząd jest estetycznie wykonany i nie niszczy podłoża podczas odstawiania ...\nObciążenie bitumiczne 5 kg Platinum Fitness\nPlatinum Fitness Obciążenie Tworzywo 5 kg / Gwarancja 24m / Negocjuj CENĘ\nObciążenie Tworzywo 5 kg / Gwarancja 24m Platinum Fitness\nObciążenie żeliwne 5 kg MW-O1-RAW - Marbo Sport - 5 kg Marbo Sport\nObciążenia Standardowe / Obciążenia / Gryfy I Obciążenia Zapomnij o półśrodkach i zobacz, że nie warto wydawać pieniędzy na marnej jakości chińskie odlewy nie trzymające w ogóle deklarowanej wagi i z otworami tak niestarannymi, że niemożliwością jest utrzymanie ich stabilnie na ...\nInsportline Obciążenie na kostki i nadgarstki inSPORTline Lastry 2x0,5 kg / Gwarancja 24m / Dostawa w 12h / Negocjuj CENĘ / Dostawa w 12h\nObciążniki Na Ręce I Nogi / Hantle I Obciążniki / Sprzęt Fitness