Droga Światła - Parafia pw. św. Rozalii w Szczecinku\nZapraszamy na nabożeństwo: „Droga Światła”\n– w piątek o 17.15\nSkąd pochodzi i co zawiera Droga Światła?\nChrystusowe przejście z ciemności do światła znajduje swoje uosobienie we freskach z katakumb św. Kaliksta w Rzymie, które stają się zachętą do dalszego trwania przy Zmartwychwstałym. Stąd nazwa nabożeństwa, które chcemy lepiej przybliżyć – Droga Światła. Rozważania można prowadzić w formie wędrówki od stacji do stacji, znanych dobrze z Drogi Krzyżowej (Via Crucis).\nOdnotowane w Nowym Testamencie wydarzenia składają się na następujące prawdy:\n• Stacja VII – Zmartwychwstały przekazuje uczniom władzę odpuszczania grzechów\n• Stacja XIII – Uczniowie z Maryją oczekują na Zesłanie Ducha Świętego\nWielkanocne nabożeństwo Via Lucis staje się coraz bardziej popularnym w Kościele – Zmartwychwstałego Chrystusa spotykamy w czternastu stacjach, w jego spotkaniach z uczniami, co służy przeżywaniu tajemnic paschalnych.\nHistoria sięga rodziny salezjańskiej, a powstało najprawdopodobniej we Włoszech (1988 rok). W latach 90. stopniowo rozpowszechniało się na całe Włochy. 2002 rok to oficjalnie zatwierdzenie nabożeństwa przez rzymską Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Wtedy to wprowadzano w wielu parafiach na świecie jej odprawianie.\nDzieci komunijne otrzymały w niedzielę, 21 marca „Kolorowanki” – jako pomoc w drodze poznawania i pogłębiania wiary w Pana Jezusa Zmartwychwstałego. Oprócz zadań do kolorowania są przede wszystkim fragmenty Pisma św. Zachęcamy Rodziców do wspólnej – z dziećmi, lektury Pisma św. zawartego w „Kolorowankach” i zmierzania za Panem Jezusem.\nW okresie Wielkanocnym starsi i młodsi będziemy uczestniczyć w Drodze Światła, sprawowanej w naszym kościele we wszystkie piątki\nW naszej pobożności kładziemy duży nacisk na rozważanie męki i śmierci Chrystusa. Przez cały Wielki Post organizujemy Drogi Krzyżowe, Gorzkie Żale i kazania pasyjne. To oczywiście piękna tradycja, ale zadziwiające jest to, że kończy się wraz z Wielkanocą. A przecież największą i najważniejszą tajemnicą naszej wiary jest właśnie Zmartwychwstanie.\nKs. Jan Kracik nazywa to paradoksem, że „jakby tylko choroby, biedy i niepowodzenia nadawały się do przeżywania ich z Chrystusem”, a radości, spełnione pragnienia i osiągnięcia już nie. Tymczasem św. Jan Paweł II w jednym ze swoich listów apostolskich z 2000 r. pisał, że „kontemplacja oblicza Chrystusa nie może zatrzymać się na wizerunku Ukrzyżowanego. Chrystus jest Zmartwychwstałym! Właśnie w Chrystusa zmartwychwstałego wpatruje się dziś Kościół”.\nDlatego też warto zainteresować się nabożeństwem, jakim jest Droga Światła (łac. Via Lucis). Nie jest to bynajmniej propozycja nowa. Można ją znaleźć już w modlitewnikach z XVII wieku. Jednakże w dzisiejszej formie pojawiła się dopiero w 1988 r. we Włoszech. Jej odprawianie zaleca również Watykan. Nabożeństwo to ma schemat bardzo zbliżony do Drogi Krzyżowej. Tu także wędruje się przez 14 stacji, rozważając ich treść, z tą różnicą, że tematyka Drogi Światła nawiązuje do spotkań Jezusa Zmartwychwstałego z uczniami i wydarzeń, które miały miejsce od Wniebowstąpienia do Zesłania Ducha Świętego.\nPodczas nabożeństwa powinien być wyeksponowany paschał lub krzyż z czerwoną wielkanocną stułą, a wierni mogą mieć ze sobą odpalone od paschału świece. Przed rozważaniem każdej stacji powtarza się wezwanie: „Chrystus zmartwychwstał, Alleluja! Prawdziwie zmartwychwstał, Alleluja!” lub podobne (istnieje kilka wersji).\nNabożeństwo przyjęło się już w wielu miejscach w Polsce. Jeśli jednak nie uda nam się znaleźć kościoła, gdzie takie nabożeństwo jest odprawiane, możemy rozważać „Drogę Światła” w domowym zaciszu. Aby w tym pomóc, oddajemy w ręce czytelników niniejszą publikację i życzymy wielu paschalnych refleksji.\n16 kwietnia – 17.15\nWSTĘP: DROGA ŚWIATŁA DROGĄ WIARY\nWiara jest wspólnym mianownikiem dla wydarzeń, które będziemy rozważać przechodząc przez kolejne stacje. Papież Franciszek napisał, że „światło wiary jest zdolne oświetlić całe życie człowieka”.\nŹródłem tak potężnego światła może być jedynie „spotkanie z Bogiem żywym, który nas wzywa i ukazuje nam swoją miłość”. Stwórca daje nam w ten sposób lampę, dzięki której nie zagubimy się na naszej drodze. Jest nią Jezus Chrystus Zmartwychwstały. Zaopatrzeni w tę „lampę”, idźmy radośnie Drogą Światła.\nChrystus Zmartwychwstał, alleluia! – Prawdziwie Zmartwychwstał, alleluia! – śpiew…\nKamień od grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach. […] rzekli do nich: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał”. (Łk 24,2-6)\nJedynie błogosławiona Noc Paschalna była godna poznać czas i godzinę zmartwychwstania Jezusa. Dla nas pozostały, tylko i aż, relacje świadków Poranka. Wśród tych świadków znalazły się kobiety, które wobec faktu zmartwychwstania „były bezradne”. Być może skupiły się tylko na tym, żeby znaleźć martwe ciało i po prostu je namaścić. Nie myślały o tym, że mogą pragnąć więcej, a nawet – że to „więcej” w ogóle jest możliwe. Czy w moim życiu duchowym też są takie miejsca, w których pragnę bardzo mało i nie wierzę, że Bóg może i chce dać mi coś więcej?\nCzy jestem gotowy przyjąć szokującą wiadomość, że Jezusa nie ma w grobie i dzięki temu ja również nie umrę, ale będę żył? Czy wierzę, że On naprawdę zmarł, tak jak umiera każdy z nas, i prawdziwie – a nie w przenośni – powrócił do życia? To kluczowe pytania dla naszej wiary, bo gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, daremna byłaby cała nasza wiara, a chrześcijanie byliby bardziej niż inni ludzie godni politowania… (por. 1 Kor 15,12-19).\nPanie, pomóż mi otworzyć się na tę Dobrą Nowinę.\nSTACJA II – Uczniowie przybywają do pustego grobu\nWszedł [Piotr] do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. (J 20,6-8)\nWielokrotnie za życia Jezusa uczniowie słyszeli zapowiedzi zmartwychwstania. Mało tego, mieli precyzyjną informację, że stanie się to po trzech dniach od Jego śmierci. Ale „do tej chwili” nie żyli nadzieją radosnego oczekiwania – zwyczajnie nie byli w stanie uwierzyć, że coś takie go jak zmartwychwstanie może być prawdą.\nMy przecież także wiele razy słyszymy w kościele o tym, że Bóg nas kocha, że dla Niego nie ma nic niemożliwego, że my też zmartwychwstaniemy – ale czy rzeczywiście w to wierzymy? Może tylko deklaruję, że wierzę i oszukuję nawet samego siebie, ale gdy przyjdzie moment próby, cała moja nadzieja znika? Tak słabi byli apostołowie, tak słaby jestem ja. Jezus zna moją słabość i dlatego zostawia też znaki, dzięki którym łatwiej będzie mi uwierzyć. Czasem są one subtelne, jak chusta i płótna. Czy widzę je także w moim życiu?\nPanie, pomóż mi dostrzegać Twoje znaki w moim życiu i wchodzić na drogę wiary.\nMaria Magdalena płakała nad grobem. […] „Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono”. Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. Rzekł do niej Jezus: „Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?” (J 20,11-15)\nPłacz Magdaleny wynikał z miłości. Kochała Jezusa, a On musiał odejść. Każdy, kto stracił bliską osobę, na pewno rozumie ten ból. Zastanowię się, za kim ja bym płakał? Kto jest mi bliski? A czy Jezus jest mi na tyle bliski, że płakałbym, chociażby w swojej duszy, gdybym Go w jakiś sposób utracił? Czy potrafiłbym płakać za moim Bogiem?\nWyobrażę sobie teraz, co czuła Maria Magdalena, kiedy sam Jezus przyszedł, żeby ją pocieszyć. Wczuję się w jej rozpierającą radość. Zobaczę zmienioną twarz. Być może myślała, że śni. Dostała więcej niż nawet była w stanie sobie wyobrazić. Spróbuję sobie przypomnieć, czy w moim życiu też były takie sytuacje, w których Jezus wyzwolił mnie od jakiegoś wielkiego strapienia, kiedy wielki ciężar spadł z mojego serca. A może nawet nie zdawałem sobie sprawy, że to On działa. Co wtedy czułem? Zapamiętam te momenty, by dawały nadzieję na przyszłość.\nPanie, uzdolnij mnie do płaczu, gdy Ciebie zagubię i do radości, gdy Ciebie odnajdę.\nSTACJA IV – Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom idącym do Emaus\nGdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. […] Jezus rzekł do uczniów: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!” […] I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego. (Łk 24,15-27)\nWczuję się w sytuację dwóch uczniów, którym wydawało się, że wiele przegrali. Mówią: „A myśmy się spodziewali…”. Wszystko poszło nie po ich myśli. Smutek miesza się z frustracją. Może czują żal do siebie, że w ogóle poszli za tym Jezusem, że zaufali i zostali z niczym… Czy też tak czasem nie myślę? Że idąc za Jezusem nie zawsze zwyciężam, a wręcz przeciwnie – przegrywam? Że byłoby mi łatwiej bez Niego, bo spodziewałem się, że będzie lekko, łatwo i przyjemnie, a tak nie jest? Czy rekolekcji, modlitwy, jakiejś posługi itd. nie oceniam według kryterium „czy wyszło tak, jak się spodziewałem”? Posłucham, jak Jezus mówi także do mnie: „O nierozumny, jak nieskore jest twoje serce do wierzenia…”.\nZobaczę też Jezusa, który jest ciekawy tego, co myślę i co mam do powiedzenia. On chce posłuchać, o czym rozmawiają Jego uczniowie. Dlatego przystępując do modlitwy pomyślę, że dla Jezusa jest ważne to, co chcę Mu powiedzieć. Nawet jeśli to jakiś błahy problem, to jednak mój problem, a ja jestem dla Niego ważny.\nPanie, chodź ze mną i objaśnij mi w drodze to, czego nie rozumiem – a zwłaszcza to, dlaczego do chwały Zmartwychwstania trzeba iść przez cierpienie.\nUczniowie przymusili Jezusa mówiąc: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. Wszedł więc, aby zostać z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili nawzajem do siebie: „Czy serce nie pałało w nas (..)?” (Łk 24,28-32)\nUczniowie jeszcze nie rozpoznali Jezusa, ale już „serce w nich pałało”, tak, że chcieli z Nim zostać. Z osobami, które kocham i które mnie kochają czuję się po prostu dobrze. Pragnę, aby te chwile wspólnych spotkań przedłużać, bo przynoszą mi one radość i pokój. Czy tak też jest w mojej relacji z Jezusem? A jeśli nie – to dlaczego? Być może nie rozpoznaję w Nim prawdziwego Boga?\nMoże jestem z Nim z przyzwyczajenia, ale wcale nie mam pragnienia, by z Nim być? Jednym z najpełniejszych sposobów na spotkanie żywego Jezusa jest udział w Eucharystii i przyjęcie Komunii Świętej. Czy nie traktuję tego obojętnie, jak pustego rytuału? Czy tęsknię, gdy już od dłuższego czasu nie karmiłem się Ciałem Chrystusa?\nPanie, zostań ze mną i daj mi docenić dar Eucharystii – niech ona otwiera moje oczy na piękno relacji z żywym Bogiem.\nUczniowie opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba. A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: „Pokój wam!”. Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: „Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem”. (Łk 24,35-45)\nSpróbuję sobie wyobrazić tę scenę. Jakieś pomieszczenie i grupa kilkunastu ludzi. Opowiadają świadectwa o tym, że widzieli zmartwychwstałego Jezusa. Podekscytowani opisują, jak spotkali Go w drodze. Jedni im wierzą, inni powątpiewają – może coś im się przywidziało, może to sobie wmówili, może to jakiś zbieg okoliczności. Wyobrażę sobie, że stoję wśród tych ludzi i słyszę to wszystko. Co myślę? Jak ja reaguję na świadectwo innych, którzy mówią, że w swoim życiu spotkali Jezusa? Gdy Zmartwychwstały przychodzi do uczniów, mówi: „Pokój wam!”. To nie jest zwyczajne pozdrowienie. Jezus przynosi z sobą prawdziwy pokój. Kto kiedykolwiek zaznał ciężkiego strapienia, wie jak wielkim darem jest pokój serca. Czy dla mnie Jezus jest źródłem pokoju, „który przewyższa wszelki umysł”? Czy ze spokojem ufam, że On jest, działa w moim życiu i wszystkim może się zająć?\nPanie, daj mi wiarę, która przyniesie pokój mojemu sercu. Pomóż mi być otwartym na świadectwo innych.\nGdy Jezus działał w Galilei, oburzeni faryzeusze mówili: „Któż może odpuszczać grzechy prócz samego Boga?” (Łk 5,21). Jezus był Bogiem, a ponadto przyszedł na ten świat nie po to, aby go potępić, ale by przynieść przebaczenie i uwolnienie od ciężaru grzechu. Wyobrażę sobie Jezusa, który tak bardzo pragnie, aby Jego dzieci miały możliwość oczyszczenia, że nie waha się nawet przekazać fragmentu swojej Boskiej władzy w ręce słabych ludzi. Chce z nimi współpracować, ma do nich zaufanie, a przecież wie, że nie są idealni.\nCzy pamiętam taki moment z mojego życia, kiedy też ktoś mi bardzo zaufał, chociaż według ludzkiej logiki nie powinien był tego robić? Czy nie zawiodłem tego zaufania? A może przeciwnie – nikt nigdy nie potrafił mi zaufać i cierpiałem z tego powodu? Znów spojrzę na Jezusa i zdam sobie sprawę, że choćby inni patrzyli na mnie z góry – On mi ufa i wciąż na nowo wierzy. To także dzieje się w sakramencie pokuty. Czy zdaję sobie sprawę, jak wielki to dar? Czy patrzę na spowiedź przez pryzmat miłosierdzia Boga, czy może kojarzę ją z formą kary?\nPanie, pomóż mi wierzyć w ludzi i mądrze obdarzać ich zaufaniem, a także przeżywać sakrament pokuty jako spotkanie z miłosierną Miłością.\nSTACJA VIII – Zmartwychwstały Jezus umacnia wiarę Tomasza\nByć może często myślę sobie, że gdybym zobaczył Jezusa twarzą w twarz – tak, jak kiedyś uczniowie – wszystko by się rozjaśniło, zniknęłyby wszelkie wątpliwości. Jezus delikatnie strofuje Tomasza, że wybrał drogę upewniania się, zamiast drogi wiary. Ale też wydaje się, że rozumie takie podejście i daje Tomaszowi dowody, których on żądał. I jednocześnie błogosławi wszystkich wierzących, którym takie dowody nie są potrzebne. A ja, jaką postawę reprezentuję?\nZwrócę też uwagę na fakt, że Tomasza nie było we wspólnocie i przez to stracił okazję do spotkania ze Zmartwychwstałym. Jeśli ja należę do jakiejś wspólnoty, to czy zbyt łatwo nie rezygnuję z przychodzenia na spotkania, modlitwy, adoracje, Eucharystie? Czy dostrzegam, że tam, gdzie mnie nie ma, może czekać na mnie sam Jezus? On jednak, nawet mimo moich zaniedbań, daje drugą szansę (a niekiedy i trzecią, i czwartą itd.) – jeden „fałszywy ruch” Tomasza nie przekreślił go. Dzięki temu mógł zawołać: „Pan mój i Bóg mój!”. Uznał w Jezusie swojego Pana i Zbawiciela. Nie tak abstrakcyjnie, ale bardzo osobiście. Czy ja dokonałem już kiedyś aktu uznania Jezusa Panem mojego życia? Jak to na mnie wpłynęło? Zapytam siebie, czy pragnę uczynić to teraz.\nPanie mój i Boże, pomóż mi wierzyć także bez dowodów i dawaj mi zawsze kolejne szanse. Bądź moim osobistym Zbawicielem.\nSTACJA IX – Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom nad Jeziorem Tyberiadzkim\nSzymon Piotr powiedział do nich: „Idę łowić ryby”. Odpowiedzieli mu: „Idziemy i my z tobą”. Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. A gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. […] Rzekł do nich: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie”. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: „To jest Pan!” (J 21,3-7)\nUczniowie są już po spotkaniu ze Zmartwychwstałym – i to dwukrotnym – a i tak wygląda na to, jakby nie mieli pomysłu na siebie. Jakby nie wiedzieli, co zrobić z doświadczeniem, które było ich udziałem. Wracają na stare tory, do tego, co znają najlepiej. Jak gdyby nigdy nic znów idą łowić ryby, używając przy tym tylko swoich zdolności, znanych schematów. I ponownie im nie idzie. A czy we mnie spotkanie z Jezusem coś zmienia? Czy np. po pięknych rekolekcjach nie wracam wciąż do układania życia po swojemu, do radzenia sobie według własnych planów?\nZobaczę, że mimo wszystko Jezus i tak przychodzi do swoich umiłowanych. Zwraca się do nich z czułością i pomaga rozwiązać problem. W tamtym momencie Piotr – czołowa postać wśród Jego uczniów – nie rozpoznał Mistrza. Podpowiedział mu to inny uczeń. W tej scenie zobaczę, jaka jest wartość wspólnoty i relacji z innymi wierzącymi. Gdy jedna osoba akurat nie dostrzega Jezusa, może ją wesprzeć brat lub siostra. Czy mam takie relacje, które mogą wesprzeć moją wiarę? A jeśli nie, to czy chciałbym ich poszukać?\nPanie, przychodź w te miejsca, gdzie jestem zrezygnowany i nie mam pomysłu na siebie – pomagaj mi odżyć. Stawiaj na mojej drodze Twoich uczniów, którzy w takich momentach będą mogli wesprzeć moją wiarę.\nSTACJA X – Zmartwychwstały Jezus powierza Piotrowi swój Kościół\nRzekł Jezus do Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? (…) Odpowiedział Mu: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham”. Rzekł do niego Jezus: „Paś owce moje!” (J 21,15-17)\nPiotr – trzykrotnie zdradził i trzykrotnie wyznał miłość. On jako pierwszy ogłosił Jezusa Mesjaszem i jako jedyny został nazwany szatanem. Sam już w momencie powołania przyznał się, że jest człowiekiem grzesznym i prosił, żeby Jezus odszedł od niego. Ale Pan w niego uwierzył. Czy odnajduję się też w tej postaci? Czy i w mojej relacji do Boga mieszają się zdrada i miłość? Czy nie myślę często po ludzku, deklaruję coś, a potem upadam? Taki właśnie człowiek otrzymał misję bycia pasterzem Kościoła, w którym obecnych jest dziś wiele zdrad i niegodziwości, mieszających się z pięknem, dobrem i czystą Ewangelią.\nTo może być dla mnie nielogiczne, ale w ten sposób Bóg chce współpracować z grzesznym człowiekiem i dać ludziom wyrazistą latarnię pośród burz tego świata. On sam się o to troszczy, a ja dzięki temu mogę mieć zaufanie do Kościoła. Nawet jeśli ludzie trzymający jego ster pobłądzą, wezwaniem dla mnie jest trwać w tej wspólnocie. W niej jest Piotr, któremu zaufał sam Jezus, i w niej zostały złożone klucze królestwa niebieskiego, w szczególności sakramenty. Czy w ten sposób patrzę na Kościół i osobę papieża? Czy kocham Kościół mimo jego wad i chcę go nadal budować?\nPanie, pomóż mi odkryć prawdę o sobie i zdać sobie sprawę, że Ty mimo wszystko mnie kochasz. Pomóż też trwać w Kościele i troszczyć się o niego.\nSTACJA XI – Zmartwychwstały Jezus posyła uczniów z misją w świat\nJedenastu zaś uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił. (…) Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. (Mt 28,16-20)\nW misji Mesjasza jest miejsce także na misję Jego świadków. Otrzymali oni obfite łaski, by głosić nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszelkiemu stworzeniu. Czy ja też czuję się świadkiem Jezusa? Czy jestem nastawiony na to, żeby głosić świadectwo o Zmartwychwstałym, gdziekolwiek jestem? A jeśli nie jestem na to gotowy – pomyślę co mi przeszkadza, czego mi brakuje? Może jeszcze – tak, jak niektórzy uczniowie – wątpię. Nawet mimo tego, że mam doświadczenie spotkania Jezusa w swoim życiu.\nZauważę, że Jezus nie odnosi się do tych wątpliwości, tylko po prostu posyła wszystkich zgromadzonych uczniów do głoszenia Ewangelii. To też ważna wskazówka dla tych, którzy wątpią i nie czują się gotowi. Niewiele osób jest w stu procentach gotowych, pozbawionych jakichkolwiek wątpliwości. Ale to nie znaczy, że jestem przez to zwolniony z misji mówienia o Jezusie. Jeśli rzeczywiście Go spotkałem – dzielę się po prostu moim doświadczeniem. Może dzięki temu i moja wiara wzrośnie? On zaś obiecał, że będzie z nami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata. (Mt 28,20)\nPanie, pomóż mi w pełnej wolności być Twoim świadkiem i przełamywać się, nawet wówczas, gdy nie czuję się gotowy, aby Ciebie głosić.\nSTACJA XII – Zmartwychwstały Jezus wstępuje do nieba\nPo rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły. (Mk 16,19-20)\nJezus zakończył swoją misję w ludzkim ciele i idzie przygotować swoim uczniom miejsce w domu Ojca, w którym jest mieszkań wiele. Tam też kiedyś zabierze i mnie. Tymczasem jednak żyję na ziemi, a nie w niebie i moim zadaniem jest tę ziemię przemieniać. Modląc się: „Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi” nie tylko proszę o Boże działanie, ale też sam deklaruję, że zrobię wszystko, aby na ziemi zagościło choć trochę nieba.\nTak będzie, jeśli zaangażuję się w głoszenie Ewangelii i życie na co dzień jej wskazaniami. Wszystkimi, nie tylko tymi, które są łatwe do wykonania. Wówczas mam zapewnienie, że Pan będzie współdziałał ze mną i potwierdzał naukę swoimi znakami. On potrzebuje moich dłoni i mojego zapału, aby siać ziarno. To sposób Jego działania w świecie. Czy wierzę, że Jezus posługuje się także mną, aby docierać do innych ludzi? Czy odczuwam w sobie takie wezwanie? I czy w ogóle wierzę, że On wciąż działa i chce działać – tu i teraz?\nPanie, pomóż mi otworzyć się na współdziałanie z Tobą. Obym wierzył, że Ty zawsze jesteś przy mnie i sam dajesz wzrost ziarnu, które ja zasieję.\nSTACJA XIII – Uczniowie z Maryją oczekują na Ducha Świętego\n„Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba”. Wtedy wrócili do Jerozolimy (…). Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej (…). Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Mat ką Jezusa, i braćmi Jego. (Dz 1,11-14)\nUczniowie stali i wpatrywali się w niebo, tak jakby chcieli jeszcze przedłużyć ten moment, w którym widzieli Jezusa po raz ostatni. Patrzyli w przeszłość, może wspominali wspólnie spędzone chwile. Może też nie do końca mogli się pogodzić z tym, że odtąd ich życie będzie musiało się zmienić. Że zaczyna się nowy, nieznany etap. Czasem trzeba oderwać się od tego, co nawet jest dobre i piękne, aby pójść dalej, „wypłynąć na głębię”. Czasem warto zostawić utarty szlak. Czy przeżywałem kiedyś coś podobnego w jakiejś sferze życia – także duchowego? Czy jestem na takie doświadczenie gotowy?\nPrzed wniebowstąpieniem Jezus zapewnił swoich uczniów: Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka (Łk 24,49). Teraz na nowo do tego wzywa – poczekajcie, aż otrzymacie Ducha. Być może ja też muszę trochę poczekać, zanim zostanę prawdziwie napełniony Duchem Świętym i będę mógł z mocą głosić Jezusa. Nie chodzi tu jednak o bezczynne czekanie. To trwanie na modlitwie, to przyzywanie Ducha. Czy modlę się na co dzień o działanie Ducha Świętego w moim życiu? To delikatne, w zwyczajnych decyzjach, i to z wielką mocą? W końcu sam Jezus obiecał, że Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą. (Łk 11,13)\nPanie, za wstawiennictwem Maryi, Matki Bożej, proszę Cię, abym pragnął Ducha Świętego, który będzie prowadził mnie odważnie do nowych wyzwań.\nSTACJA XIV – Zmartwychwstały Jezus posyła Kościołowi Ducha Świętego\nKiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym. (Dz 2,1-4)\nW końcu spełnia się obietnica Ojca, którą zsyła Zmartwychwstały Jezus. W ten sposób realizuje też swoją zapowiedź, że będzie działał w Kościele i w świecie, i że na zawsze zostanie wśród swoich uczniów. Na zawsze to znaczy także i teraz, w tym momencie.\nZastanowię się, czy w ogóle wierzę w Ducha Świętego. Jest On przecież taki nieokreślony, trudny do wyobrażenia – inaczej niż Bóg Ojciec i Syn Boży. A jeśli wierzę, to czy odczuwam realnie Jego obecność w moim życiu? Nie muszą to być „języki jakby z ognia”. Święty Paweł napisał, że nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: „Panem jest Jezus” (1 Kor 12,3), a więc to Duch pozwala nam po prostu uwierzyć i poddać się Bogu. On przypomina nam Ewangelię, pozwala kochać nieprzyjaciół, prowadzi do ubogich i zepchniętych na margines, jako Bóg jest w nas sprawcą chcenia i działania (Flp 2,13). Czy po moich zachowaniach, wyborach, postawach życiowych widać, że jestem napełniony Duchem Świętym? Czy wręcz przeciwnie?\nPanie, pomóż mi uwierzyć w Ducha Świętego, dostrzegać Jego działanie w moim życiu i otwierać się na Jego natchnienia.\nZAKOŃCZENIE – PRAWDZIWA DROGA DO ŻYCIA\nMogłoby się wydawać, że to już koniec spotkań ze Zmartwychwstałym. Przeciwnie, to dopiero początek! Droga światła, czyli droga wiary, to nie tylko droga Marii Magdaleny, Piotra, Jana, Kleofasa czy Tomasza zamknięta w czternastu stacjach. To droga każdego z nas pisana codziennie na wielu dziesiątkach stacji. To droga, zawierzenia i wątpliwości, entuzjazmu i zniechęcenia, zaufania i niepewności. To droga na której krzyżują się myśli Boże z myślami ludzkimi, dzieją się wielkie znaki i „cuda” dnia codziennego. Droga, na której nie brak łaski i przebaczenia. Cóż to za droga? Dokąd mnie doprowadzi?\nNiech odpowie sam Jezus: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. (J 14,6)\n– Chrystus zmartwychwstał, Alleluja!\n– Prawdziwie zmartwychwstał, Alleluja!\nZ Ewangelii św. Mateusza (Mt 28,2-6)\n„Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób. A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim. Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg. Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby umarli. Anioł zaś przemówił do niewiast: „Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał. „\nObietnica Boża spełniła się. Jezus Chrystus zmartwychwstał trzeciego dnia po ukrzyżowaniu. Nowa nadzieja i radość płynie z pustego grobu Zbawiciela. Ta wielka tajemnica ukazuje nam sens codziennych zmagań. Nasza droga jest stroma i wąska, ale na jej końcu czeka zbawienie. Chrystus przezwyciężył śmierć i całe zło tego świata. Panie zmartwychwstałeś, jesteś wśród nas. To wydarzenie przekracza nasz ludzi umysł. Dlatego Pomóż nam wiary. Pomóż Ciebie dostrzec. Otwórz nasze oczy, aby dostrzegały, Twoje znaki. Otwórz nasze uszy, aby słyszały Twoje słowa. Otwórz nasze serce, aby wylała się w nich Twoja miłość. Niech Twój święty duch zamieszka w nas. Niech teraz każdy w ciszy swojego serca poprosi o łaskę żywej wiary dla siebie lub bliskiej mu osoby.\nUczniowie przybywają do grobu.\nZ Ewangelii św. Jana (J 20,1-8)\n„A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: „Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono”. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. „\nDałeś nam Panie rzeczywisty znak. Ziemskie życie jest jedynie podróżną. Ludzki grób jest początkiem nowej historii każdego człowieka. Nasze serca wypełniają mieszane uczucia. Niepokój miesza się z nadzieją. Ty wiesz najlepiej, że potrzebujemy znaków, my ludzie małej wiary. Dlatego też ukazałeś się Apostołom, aby byli naocznymi świadkami mocy i miłości Boga. Niech pusty grób pozwoli nam spojrzeć inaczej na trudny temat śmierci. Zabierze z naszych serc lęk i niepokój. Niech nasze myśli koncentrują się w pierwszej kolejności na szukaniu drogi wiodącej do zbawienia. Chorym i konającym pomóż nieść nadzieje, że ich życie się nie kończy, ale czeka na nich wieczne szczęście w „Królestwie Niebieskim”. Panie pozwól mam teraz pomodlić się w ciszy za zmarłych z naszych rodzin.\nZmartwychwstały Jezus ukazuje się Marii Magdalenie.\nZ Ewangelii św. Jana (J 20,11-16)\n„Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa – jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: „Niewiasto, czemu płaczesz?” Odpowiedziała im: „Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono”. Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. 15 Rzekł do niej Jezus: „Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?” Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: „Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę”. Jezus rzekł do niej: „Mario!” A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: „Rabbuni”, to znaczy: Nauczycielu! „\nJezus ukazuje się w pierwszej kolejności kobietom. Ich kochające i ufne serca nie zawahają się przyjąć nowinę o zbawieniu. To właśnie niewiasty trwają wiernie pod krzyżem. Z obolałą i rozżaloną duszą. Przeszyte cierpieniem. Trwają. Maria Magdalena we łzach szuka swojego Nauczyciela, nie rozpoznaje go, pomimo spotkania twarzą w twarz. Przychodzi do Grobu, płacząc. Nie poznaje Jezusa, myśląc, że to ogrodnik: „Panie, jeśli to ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go złożyłeś, a ja Go zabiorę” (J 20, 15).Dopiero, gdy Jezus odzywa się do niej po imieniu – zaczyna rozumieć. Rozpoznaje Go, gdy słyszy swoje imię: „Mario!”. Woła: „Rabbuni!”, czyli „ukochany Nauczycielu”. Panie pozwól nam w ciszy powiedzieć Rabbuni, chcę zaprosić Cię do mojego życia. Chcę, abyś został moim przyjacielem.\nZmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom idącym do Emaus.\nZ Ewangelii św. Łukasza (Łk 24,13-27)\n„Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali. On zaś ich zapytał: „Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?” Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: „Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało”. Zapytał ich: „Cóż takiego?” Odpowiedzieli Mu: „To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli”. Na to On rzekł do nich: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?” I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.”\nPrzytłoczeni ciężarem trosk, żalu i rozczarowań, zmagamy się z codziennością. Wspinamy się na własną Golgotę. Jezus jak dobry przyjaciel podąża z nami, pomaga nieść krzyż każdego dnia. Przybliża się i pyta co nas gnębi? Zachęca do rozmowy. Cierpliwie wysłuchuje. Bóg nie jest obojętny na nasze trudności. Niespokojne jest serce człowieka, dopóki nie spocznie w Panu. „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych”(Mt 11, 28-30).W ciszy przedstawmy Bogu szczególne trudny dla nas problem i zapytajmy się Pana jak On rozwiązałby nasze troski.\nZmartwychwstały Jezus objawia się przy łamaniu chleba.\nZ Ewangelii św. Łukasza (Łk 24,28-32)\n„Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. Wszedł więc, aby zostać z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. tedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili nawzajem do siebie: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?”\nDlatego wiara bez uczynków jest pusta. Liczą się czyny, nie słowa. Nasze działanie, drobne gesty. Uczniowie rozpoznali zmartwychwstałego Pana dopiero jak połamał i pobłogosławił chleb. Nagle drgnęły ich serca i poznali swojego nauczyciela. Bóg wie, że potrzebujemy znaków, dlatego Jezus ustanowił sakramenty, jako symbol bliskości, miłości i łaski. A z nich najcenniejsza jest Eucharystia. Jezus jasno powiedział : „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto pożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim.” (J,54-56). W chwili ciszy zastanówmy się, czy uczyniliśmy ostatnio coś dobrego dla innych. Prośmy Pana o serce otwarte i pełne miłości. A Ducha Świętego o boże natchnienia i wrażliwość na potrzebujących.\nZmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom w wieczerniku.\nZ Ewangelii św. Łukasza (Łk 24,36-43)\n„A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: „Pokój wam!” Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: „Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam”. Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi. Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: „Macie tu coś do jedzenia?” Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Wziął i jadł wobec nich. „\nZmartwychwstały Pan przynosi pokój i radość. Nie jest duchem, ma ciało. Dlatego zaprasza Apostołów w wieczerniku do wspólnego posiłku. Ukazuje swoje poranione ręce i nogi, aby dotknęli ran krzyżowych. Nadaje nowy wymiar cielesności. Ciało zbawia się razem z duszą. Jest uświęconą częścią naszego stworzenia. Świątynią Ducha Świętego. „Chwalcie więc Boga w waszym ciele!” – zachęca Apostoł w Pierwszym Liście do Koryntian (Kor 6, 20).\nPo przez ciało przekazujemy miłość. Pozwól nam Panie zbawić się w naszym ciele. Ucz szacunku dla siebie i innych. Niech Twoja łaska oczyszcza nasze ciała z pożądliwości, nieczystych myśli i czynów. W chwili refleksji prośmy Pana o przeżywanie swojej cielesności zgodnie z wolą Bożą.\nZmartwychwstały przekazuje uczniom władzę odpuszczania grzechów\nZ Ewangelii św. Jana (J 20,19-23)\n„Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: „Pokój wam!” A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: „Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”.\nTo nie gwoździe Cię przybiły lecz mój grzech. Bóg wie, że jest on nieodłączną częścią naszego życia. Dlatego też zesłał na ziemię swojego syna, aby odkupił wszystkie nasze przewinienia. Bowiem jego miłość jest nieskończona. „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”.\n(Jan. 3:16). Otrzymaliśmy wspólnotę Kościoła, aby dzięki niej oczyszczać się z grzechów. Kościół jest Ciałem Chrystusa, a duszą tego Ciała jest Duch Święty. Zechciejmy przyjąć dar Ducha Świętego, abyśmy mogli Jego mocą przebaczać grzechy sobie i innym oraz czerpać moc do wyrzekania się złych przywiązań. W chwili ciszy prośmy Pana o pragnienie częstej spowiedzi i wrażliwość sumienia.\nZ Ewangelii św. Jana (J 20,24-29)\n„Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: „Widzieliśmy Pana!” Ale on rzekł do nich: „Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę”. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz [domu] i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: „Pokój wam!” Następnie rzekł do Tomasza: „Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż [ją] do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym!” Tomasz Mu odpowiedział: „Pan mój i Bóg mój!” Powiedział mu Jezus: „Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”.\nTomasz nie uwierzył. Potrzebował dopiero namacalnego znaku. Musiał dotknąć, zobaczyć. My też potrzebujemy dowodów. Nie potrafimy pojąć, zrozumieć. Nie ma w tym nic złego. Dopóki z całego serca szukamy Boga. Nie popadamy w zwątpienia, niech to mobilizuje nas do poszukiwania Boga. „Moc w słabości się doskonali” (2Kor,12).Tomasz potrzebował osobistego spotkania z Jezusem. Doświadczenia Jego obecności. My też potrzebujemy bliskości z Tobą Panie, dlatego przyjmujemy Komunię Świętą, która nas umacnia i pokrzepia. W chwili ciszy prosimy Cię o łaskę wiary i siłę w chwilach zwątpienia.\nZ Ewangelii św. Jana (J 21,2-7a)\n„Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza oraz dwaj inni z Jego uczniów. Szymon Piotr powiedział do nich: „Idę łowić ryby”. Odpowiedzieli mu: „Idziemy i my z tobą”. Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie złowili. A gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus. A Jezus rzekł do nich: „Dzieci, czy macie co na posiłek?” Odpowiedzieli Mu: „Nie”. On rzekł do nich: „Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie”. Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć. Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: „To jest Pan!”\nJezus po raz trzeci ukazał się uczniom. Apostołowie spotykają Pana w chwili, kiedy wyruszają na bezowocny połów ryb. Pan przychodzi im z pomocą, wie czego im potrzeba. Wskazuje im miejsce połowu obfitujące w pożywienie. Jest napisane :”Nie troszczcie się zbytnio i nie pytajcie: Co będziemy jeść? Co będziemy pić? Czym będziemy się przyodziewać?… Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6, 31-33). Zmartwychwstały Pan pokazuje nam, czym mamy się karmić. Zachęca do trwania w Jego obecności, czerpania miłości, pokoju i pokrzepienia. Mamy być rybakami ludzi, przyciągać do Boga. Aby to robić, potrzeba czerpać u źródła. Panie wzbudź w nas pragnienie częstego przyjmowania Komunii Świętej.\nZmartwychwstały Jezus powierza Piotrowi swój Kościół.\nZ Ewangelii św. Jana (J 21,15-17)\n„A gdy spożyli śniadanie, rzekł Jezus do Szymona Piotra: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?” Odpowiedział Mu: „Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”. Rzekł do niego: „Paś baranki moje!” I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?” Odparł Mu: „Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”. Rzekł do niego: „Paś owce moje!”. Powiedział mu po raz trzeci: „Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie?” Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: „Czy kochasz Mnie?” I rzekł do Niego: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham”. Rzekł do niego Jezus: „Paś owce moje! „\n„Paś owce moje”. To zadanie dla każdego chrześcijanina. Nieść dobra nowinę, wspierać, pomagać, otaczać troską potrzebujących. Pan ustanowił wspólnotę Kościoła, aby jeszcze obficiej wylewała się Jego łaska. To Kościół nakierowuje nasze myślenie na drugiego człowieka. „Jeśliby ktoś mówił Miłuję Boga, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi” (1J 4,20). Jesteśmy wspólnotą złożoną z odmiennych ludzi, których połączył w jedno Chrystus. Wzbudził w nas pragnienie podążania Jego śladami, wcielania w życie słów Pisma. „Jak więc przejęliście naukę o Chrystusie Jezusie jako Panu, tak w Nim postępujcie: zapuśćcie w Niego korzenie i na Nim dalej się budujcie, i umacniajcie się w wierze, jak was nauczono, pełni wdzięczności”. Czy (Kol 2, 6-7). W chwili ciszy zapytajmy Pana o naszą rolę w Kościele i wspólnocie?\nZ Ewangelii św. Mateusza (Mt 28,16-20)\nOto ja poślij mnie, dotknij ogniem moich warg. Panie jesteśmy powołani do tego, aby służyć. Twoja wola ma wypełniać się w naszym życiu. Zabieraj lęk z naszych serc. Dodaj motywacji, abyśmy z odwagą szli głosić Dobrą Nowinę. Niech Twój Święty Duch wzbudza w nas pragnienie wyjścia do ludzi. Miłość od Boga, którą otrzymujemy niech rozleje się na cały świat. Jako wspólnota Kościoła jednoczmy się razem ku większej chwale Boga. Jezus Zmartwychwstały oczyścił nas, odnowił i uświęcił. Miejmy odwagę żyć dla Niego. „Wy jesteście solą dla ziemi(…)Wy jesteście światłem świata.” (Mt 5,13-16). W chwili ciszy zastanówmy się, gdzie Pan chciałby nas posłać? Może ktoś z najbliższych nas potrzebuje? Ktoś z pracy, z sąsiedztwa?\nZ Dziejów Apostolskich (Dz 1,6-9)\n„Zapytywali Go zebrani: „Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?” Odpowiedział im: „Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”. Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu.”\nJezus wypełni swoją misję. Powraca do domu Ojca. Jako Syn Boży, odkupiciel świata oraz jako Jezus z Nazaretu, śmiertelny człowiek. Chrystus otworzył dla nas dźwi „Królestwa Niebieskiego”. Zmartwychwstanie jest zapowiedzią nowego życia, w którym jest miejsce dla każdego z nas. Ziemskie życie jest podróżą. Jesteśmy pielgrzymami na drodze do najważniejszego celu. Życia wiecznego z Bogiem. Niech ta nadzieja rozpala nasze serca. Jeśli będziemy wiedzieć dokąd zmierzamy, to znajdziemy w sobie siłę do codziennej walKI z własnymi trudnościami i upadkami. „Chrystus przeniknie nasze serca swoim światłem, abyśmy wiedzieli, czym jest nadzieja naszego powołania”. W niebie jest mieszkań wiele. Przygotuj nam Ojcze jedno z nich. Panie modlimy się teraz o uczciwe i święte życie oraz pragnienie nieba.\nOczekiwanie z Maryją na Ducha Świętego.\nZ Dziejów Apostolskich (Dz 1,12-14)\nPanie posłałeś nam swojego Ducha, aby jednoczył nas w zgromadzeniu Kościoła. Chcąc wyruszyć z Twoim słowem w świat, potrzeba nam wsparcia wspólnoty, sakramentów, medytacji i trwania na modlitwie. Pokazałeś nam siebie jako śmiertelnika, przeżywającego trudy codzienności oraz Syna Bożego bezgranicznie ufającego Bogu Ojcu. To wyzwala w nas nadzieje i daje moc bycia rybakami ludzi. Kościół jest naszą matkę. Wychowuje nas, umacnia i troszczy się. Przyciąga coraz to nowych świadków Chrystusa. Maryja, jako pierwsza uczennica Jezusa wstawia się z modlitwą za swoim ludem. Nie pozostawia samych sobie. Panie modlimy się w ciszy za wszystkich księży, osoby konsekrowane, abyś dał im siłę i zabrał zwątpienia.\nZ Dziejów Apostolskich (Dz 2,1-6)\n„Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. „\nPanie posyłasz nam Swojego Ducha, aby działał w nas i rozpalał nasze serca, miłością. Duchu Święty Ożywicielu napełniaj nas pokojem i radością. Poruszaj nasze serca, abyśmy byli bardziej uważni na świat wokół. Pragniemy Ciebie, jak spękana ziemia deszczu, jak pustynia kropli wody. Duchu Przyjdź. Zabieraj marazm, zwątpienia, kryzysy. Powołuj nowych proroków, aby głosili Dobrą Nowinę. Odnawiaj Kościół, uwrażliwiaj sumienia, przyciągaj zagubionych. Jezus mówi: „Weźmijcie Ducha Świętego”. Ducha Prawdy. A tylko prawda nas może wyzwolić. Panie prosimy Cię otwórz nasze serca na działanie Twojego Ducha. Zaprośmy teraz Ducha Świętego do miejsc w naszym sercu, gdzie brakuje pokoju.\nPoniższe rozważania opracowano na podstawie: Hans Urs von Balthasar, Światło Słowa, W drodze, Poznań 1995.\nTrzeba uwierzyć by udać się w drogę, podobnie jak te dwie kobiety uwierzyły i poszły by zanieść dobrą nowinę o tym, że Jezus jest „światłością świata, a kto idzie za Nim, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (por. J 8,12).\nNiech droga światła, która będziemy i my kroczyć wyprowadzi nas z ciemności i umożliwi nam spotkanie ze Zmartwychwstałym\nSpotkanie I – Jezus tryumfuje nad śmiercią\nAnioł zaprasza niewiasty, by podeszły i zobaczyły puste miejsce, gdzie leżał Zmartwychwstały. „Nie ma Go tu”. Jest niewidoczny dla oczu, nie można Go dotknąć, nie istnieje w czasie i przestrzeni — tego trzeba się już wyrzec. Nikt w całej historii świata nie zostawił po sobie tak bardzo „pustego miejsca” jak Ten, który wczoraj został złożony w tym grobie. On, który z takim naciskiem wkroczył w historię, znalazł się teraz poza jej zasięgiem. „Zmartwychwstał, jak powiedział”, otwierając w zamkniętej dotąd historii wyjście, które już nigdy się nie zamknie. (…) W nagrodę za pustkę świętego grobu niewiasty doznają radości z powodu nowiny, jaką polecono im zanieść uczniom. A radość ta potęguje się, gdy Pan ukazuje im się osobiście i potwierdza otrzymane zadanie: „Niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą”. Tam, gdzie kiedyś wszystko się zaczęło, pośród szarej codzienności prozaicznego zawodu, tam zacznie się teraz nowe życie: w tym, co niepozorne, ujawnia się to, co niepojęte i jedyne w swym rodzaju.\nSpotkanie II – Niewiasty i uczniowie przy pustym grobie\nDwaj najważniejsi uczniowie — Piotr, sprawujący urząd kościelny, i Jan, szafarz miłości w Kościele — zostali zaalarmowani przez Marię Magdalenę, która pierwsza zobaczyła otwarty grób. Uczniowie biegną więc do grobu, „obydwaj razem”, jak jest napisane, lecz niezupełnie razem, gdyż miłość [czyli Jan] jest szybsza, mniej obciążona niż urząd [Piotr], któremu przychodzi troszczyć się o wiele rzeczy. Lecz miłość ustępuje pierwszeństwa urzędowi, gdy trzeba stwierdzić fakty: dopiero bowiem Piotr wchodzi do grobu i obejrzawszy dokładnie chustę złożoną osobno, stwierdza, że nie może tu być mowy o zabraniu ciała Pana. Teraz dopiero ponownie dochodzi do głosu miłość: Jan „ujrzał i uwierzył”, właściwie nie tyle w Zmartwychwstanie, co w to, że wszystko, co się stało z Jezusem, jest prawomocne. Obaj symboliczni przedstawiciele Kościoła dochodzą więc do następującego punktu: wszystko, co się stało, jest w należytym porządku; wiara w Jezusa jest usprawiedliwiona, choć trudno przeniknąć sens wydarzeń.\nSpotkanie III – Zmartwychwstały Jezus ukazuje się Marii Magdalenie\nDopiero wiara niewiasty staje się prawdziwą wiarą w Zmartwychwstanie. Maria Magdalena bowiem nie „wraca do siebie”, lecz zostaje u grobu, skąd zniknął Zmarły, szukając Go. Puste miejsce, gdzie leżało ciało Jezusa, nabiera blasku, oznaczają je dwaj aniołowie w bieli, jeden siedzący w miejscu głowy, drugi w miejscu nóg Zmartwychwstałego. Lecz pustka pełna blasku nie wystarcza miłości Kościoła (tutaj rozgrzeszona kobieta reprezentuje chyba kobietę w ogóle, Maryję, Matkę): musi on wejść w posiadanie jedynego przedmiotu swej miłości. Dokonuje się to przez wezwanie Jezusa: Mario! W ten sposób dochodzimy do pełni: poszukiwany Umarły stał się wiecznie Żyjącym. Lecz nie należy Go zatrzymywać, gdyż jest On w drodze do Ojca; ziemia nie powinna Go powstrzymywać, lecz tylko zaakceptować — tak jak przedtem Jego Wcielenie, tak teraz Jego powrót do Ojca. Ta zgoda na Jego odejście przeradza się w szczęście oznajmienia braciom nowiny: dawanie jest źródłem większego szczęścia niż zatrzymywanie dla siebie. Kościół jest w swej najgłębszej istocie niewiastą; jak niewiasta ogarnia zarówno urząd, jak i miłość Kościoła, które stanowią jedność: „niewiasta zatroszczy się o męża” (Jr 31,22).\nSpotkanie IV – Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom idącym do Emaus\nNiezwykła opowieść o uczniach idących do Emaus ukazuje nam, jak w młodym Kościele wzrasta wiara dzięki temu, że Zmartwychwstały Jezus osobiście wyjaśnia Pisma dotyczące Jego osoby(…)\nCierpienie i śmierć nie są ostatnim słowem Boga o człowieku, lecz wskazują, że w Osobie Mesjasza, będącego prawzorem, wszystkie obrazy biblijne staną się żywą prawdą. Jezus sam powiedział saduceuszom, że Bóg jest Bogiem żywych, a nie umarłych, a w Nim objawia się On jako „zmartwychwstanie i życie” (J 11,25).\nSpotkanie V – Zmartwychwstały Jezus objawia się przy łamaniu chleba\nTym, co najgłębiej zespalało wspólnotę w wierze w Jezusa Chrystusa, była wspólnie sprawowana Eucharystia. Dzięki Eucharystii dochodzimy do ostatecznej prawdy, że to nie my sami, na płaszczyźnie czysto ludzkiej, tworzymy wspólnotę, lecz że została ona założona przez Pana: tylko w Nim i przez Niego stanowimy razem Kościół, w którym wiara jednego członka umacniana jest przez wiarę wszystkich pozostałych, niby lina spleciona z wielu nici.\nSpotkanie VI – Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom w wieczerniku\nGdy Jezus ukazuje się zgromadzonym uczniom, ci najpierw wpadają w popłoch, wydaje im się bowiem, że widzą ducha. Jezus ukazuje im więc możliwie jak najdosadniej swą cielesność: niech zobaczą rany na rękach i nogach; niech dotkną i przekonają się, że ma ciało i kości; niech wreszcie ujrzą Go przyjmującego pokarm — pieczoną rybę. Lecz wszystko to jest jedynie wstępem do właściwego pouczenia. Chodzi bowiem o to, by zrozumieli, że jego wypowiedzi za życia na temat wypełnienia się całego Starego Przymierza (zgodnie z podziałem żydowskim: na Prawo, Proroków i Psalmy) spełniły się właśnie przez Jego Śmierć i Zmartwychwstanie.\nSpotkanie VII – Zmartwychwstały Jezus przekazuje uczniom władzę odpuszczania grzechów\nChrystus, który przeszedł przez Krzyż, Śmierć i piekło, przynosi ludziom ostateczny doskonały pokój. Jest to pokój nie taki, „jak daje świat”, lecz o wiele głębszy.\nJezus życzy uczniom tego pokoju, którym On sam jest („On bowiem jest naszym pokojem” — Ef 2,14) poświadczając to ukazaniem swych ran. (…) przekazuje również uczniom Ducha swej odkupicielskiej misji. Dar Jezusa od początku dany im jest po to, by go przekazywali dalej.\nTak jak Bóg, przebaczając człowiekowi winy, osądza go (konieczne jest tu wyznanie grzechów i skrucha), tak też odpuszczenie grzechów, szafowane sakramentalnie przez Kościół, ma być sądzeniem, dokonywanym w prawdzie, a nie w nieświadomości. Możliwe nieudzielenie odpuszczenia grzechów ma być wyrazem miłości, zwłoka ma przyczyniać się do lepszego przygotowania się do przyjęcia odpuszczenia. A wszystko to jednak musi dokonywać się w wierze.\nSpotkanie VIII – Zmartwychwstały Jezus umacnia wiarę Tomasza\nWarunkiem otrzymania pokoju nie jest przekonanie się na własne oczy i dociekliwość. Do przyjęcia wszelkiego daru Bożego uzdalnia nas raczej pełne wiary oddanie. Dopóki człowiek wątpi i nie chce się oddać w ręce Boże, dopóty nie otrzyma pokoju. Musi upaść na kolana i wołać: „Pan mój i Bóg mój”.\nSpotkanie IX – Zmartwychwstały Jezus ukazuje się uczniom nad Jeziorem Tyberiackim\nPodjęcie Jezusowego wezwania świadczy o gotowości uczniów. Warto słuchać Jego słów bo jedynie On promieniuje w ciemnościach naszego grzechu. Na tym polega Jego misja, że zawsze, nawet w piekle i w mroku, jest dla nas Światłością świata. Ten, kto idzie za Nim, może wprawdzie znaleźć się w ciemnościach, które otaczają samego Chrystusa, lecz w tych ciemnościach nie może się potknąć.\nSpotkanie X – Zmartwychwstały Jezus powierza Piotrowi swój Kościół\nPod adresem Piotra pada decydujące pytanie: „Czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?” Ty, który się Mnie zaparłeś, czy kochasz Mnie bardziej niż umiłowany uczeń, który stał pod krzyżem? Świadom swej winy, gdyż Jezus trzykrotnie pyta go o to, św. Piotr ze skruchą daje pierwszą swą odpowiedź twierdzącą.\nBez tego wyznania większej miłości Dobry Pasterz, który poświęcił swe życie za owce, nie mógłby powierzyć św. Piotrowi wypasania swej trzody. Albowiem urząd, jaki otrzymał Jezus od swego Ojca, jest tożsamy z pełnym miłości oddaniem życia za owce. I dla przypieczętowania tej jedności urzędu i miłości, jaka od chwili przekazania urzędu przez Jezusa będzie bezwzględnie wymagana, św. Piotr usłyszy zapowiedź swej śmierci krzyżowej — daru doskonałego naśladowania Chrystusa. Od tego czasu krzyż będzie nieodłącznie związany z papiestwem, choć pojawią się też niegodni papieże; lecz im bardziej serio papież bierze swój urząd, tym dotkliwiej czuje krzyż na swych barkach.\nSpotkanie XI – Rozesłanie uczniów\nPan Jezus poleca Kościołowi, by chrzcił wszystkich ludzi, do których zdoła dotrzeć, w imię Boga Trójjedynego. Chrzest, udzielany przez Kościół, bywa również określany jako swoista pieczęć; człowiek ochrzczony ma wiedzieć, do kogo przynależy i według czyjego życia i wzoru ma postępować. Trójjedyna natura Boga jest dla nas nie tylko nieprzeniknioną tajemnicą (jak się ją często przedstawia), lecz raczej sposobem, w jaki Bóg zechciał objawić się światu, a w szczególności nam, chrześcijanom. Oto jest On naszym Ojcem, który tak nas ukochał, że wydał za nas swego Syna, a ponadto obdarował nas swym Duchem, byśmy mogli poznać Boga jako nieskończoną Miłość.\nKto zna to, co Boskie? zapytuje św. Paweł. Tylko Jego własny Duch. Lecz tego właśnie Ducha wlał Bóg w nasze serca „dla poznania darów Bożych” (l Kor 2,12). Jeśli się zna prawdę chrześcijańską, to błędem jest mówić, że człowiek nie jest zdolny do poznania Boga. Bóg nie tylko objawił nam swe istnienie (w jakimś sensie jest tego świadomy każdy człowiek, który rozumie, że świat doczesny nie mógł powstać sam), lecz dał nam również wgląd w swoją naturę. I to właśnie Kościół ma głosić „wszystkim narodom”.\nSpotkanie XII – Wniebowstąpienie\nJezus swym wstąpieniem do nieba burzy naiwne oczekiwanie uczniów, że mocą swej władzy ustanowi na ziemi królestwo Boże. Pan przeznacza im rolę o wiele wznioślejszą niż rządzenie: zostaną oni wprzęgnięci w budowę tegoż królestwa Bożego. I niejako po to, by im otworzyć i pozostawić obejmujące cały świat pole działania — Jezus w widzialnej postaci wstępuje do Nieba. Odtąd centrum świata nie będzie już tam, gdzie On przebywa w cielesnej postaci, lecz wszędzie tam, dokąd wypadnie udać się Kościołowi.\nSpotkanie XIII – Oczekiwanie z Maryją na Ducha Świętego\nPoczątek modlitwy arcykapłańskiej Jezusa, żegnającego się ze światem, w perspektywie zbliżającej się Pięćdziesiątnicy możemy potraktować jako modlitwę do Ojca o Ducha Świętego. Chrystus wypowiada słowa tej modlitwy, niejako przechodząc ze świata do Ojca: „Już nie jestem na świecie. (…) idę do Ciebie” (w. 11). Oto została Mu już udzielona władza „nad każdym człowiekiem”, lecz na razie tylko niewielu mógł objawić imię Ojca, a tym samym życie wieczne.\nZa nich więc trzeba się modlić teraz, gdy Jezus odchodzi, i Jezus czyni to po to, by naprawdę zrozumieli, co to znaczy stanowić jedno z Chrystusem, tak jak On stanowi jedno z Ojcem. Takie zrozumienie jest możliwe tylko przez zesłanie Ducha Świętego, to zaś może nastąpić dopiero wtedy, gdy Jezus wszystko „wykona” i odda Ducha Świętego, przekazując Go swemu Kościołowi. Wprawdzie modlitwa ta wygłoszona została przed rozpoczęciem się Męki Jezusa, lecz zachowuje ona wieczną ważność, gdyż w każdej chwili mamy w Nim „Rzecznika wobec Ojca” (l J 2,1), a dotyczy to szczególnie Ducha Świętego, którego obiecał posłać swoim od Ojca (J 15,26).\nSpotkanie XIV – Zesłanie Ducha Świętego\nSyn Boży nie stał się samowolnie Człowiekiem, lecz zaistniał w łonie Maryi Dziewicy za sprawą Ducha Świętego; jest więc zarówno prawdziwym Człowiekiem z Maryi, jak i nosicielem Ducha od samego początku aż po śmierć krzyżową. A gdy w całkowitym posłuszeństwie wypełnił do końca swoją misję, oddał w śmierci Ducha, którym po wskrzeszeniu Go z martwych przez Ojca może po Bożemu rozporządzać. Tchnął więc na Kościół Ducha swej jedności z Ojcem — tutaj jeszcze w ciszy zamkniętego Wieczernika z mocą odpuszczania w ciszy osobistych grzechów. W dniu Pięćdziesiątnicy czyni to natomiast w sposób widzialny i słyszalny — jako wielki szum i ogień — w obecności całego świata i dla świata; Kościół bowiem ma oba te wymiary: działa on zarówno w ukryciu, jak i publicznie.\nWszyscy przeszliśmy taką samą drogę jak niewidomy od urodzenia: „Niegdyś bowiem byliśmy ciemnością, lecz teraz jesteśmy światłością w Panu”.\nPrzez Zmartwychwstałego Pana, który jest „Światłością świata”, zostaliśmy włączeni w Jego światłość i chcemy „postępować jak dzieci światłości”.


Photokina 2018 i 2019 zmieniają zasady gry – znamy dokładne daty! - Foto-Kurier - Pismo użytkowników sprzętu foto i wideo\nPhotokina 2018 i 2019 zmieniają zasady gry – znamy dokładne daty!\nPhotokina to największe targi fotograficzne na świecie. Odbywają się od wielu lat raz na dwa lata w Kolonii w Niemczech. Jednak przyszłoroczne targi odbędą się w takiej formule po raz ostatni. Zmianie ulegnie zarówno czas trwania imprezy, jak i jej termin oraz częstotliwość odbywania się. Najbliższa Photokina odbędzie się we wrześniu 2018 roku w dniach 26–29, czyli targi będą krótsze. Zaczną się w środę, a skończą w sobotę. Tym razem będą to 4 a nie 6 dni, co umożliwi większą koncentrację odwiedzających oraz zmniejszenie kosztów po stronie organizatorów oraz wystawców.\nOrganizatorzy targów zapowiadają również kolejną zmianę mającą na celu zwiększenie częstotliwości odbywania się imprez. Od roku 2019 targi będą odbywały się corocznie w maju. Zachęcamy do wpisania daty 8-11.05.2019 do swoich fotograficznych kalendarzy, bo to właśnie wtedy odbędzie się kolejna edycja targów. O ile skrócenie imprezy targowej może spotkać się z uznaniem wystawców i części odwiedzających to o tyle zmiana częstotliwości odbywania się targów i ich terminów może spotkać się z różnymi opiniami. Czas zweryfikuje słuszność i realność zaproponowanych zmian.\ngodzina dodania: 11:18\nJesień i wiosna to jeden z najpiękniejszych okresów do zwiedzania wysp greckich. Specyficzna, charakterys... »


Bezszwowe majtki damskie wzór serduszek 3 szt - Akcesoria majtki sklep eButik.pl\nBezszwowe majtki damskie wzór serduszek 3 szt\nKod produktu: 305-BM-866A(3szt)\nBezszwowe majtki damskie wzór serduszek (3 pary) z naszej nowej kolekcji zostały stworzone z myślą o kobietach, które cenią sobie 100% poczucie komfortu i satysfakcji! Bawełniany klin od wewnątrz zapewni bezpieczeństwo i wygodę. Figi idealnie przylegają do ciała, są niczym „druga skóra”. Dzięki bezszwowej technologii, czyli ultaracienkiemu wykończeniu brzegów, są niewidoczne pod cienkimi i jasnymi ubraniami. Takie figi laserowe idealnie sprawdzą się zatem noszone do wyjściowych kreacji oraz podczas upałów do letnich zwiewnych strojów. Bezszwowa bielizna to absolutnie niezbędny element w szafie każdej z nas, jeśli chcemy czuć się niezawodnie w każdej sytuacji!


gdańsk - 4s.\nMeble na zamówienie gdańsk »\nFirma Studio Nowa funkcjonuje od 1997 roku. Mieści się w województwie pomorskim. Lata praktyki gwarantują profesjonalną obsługę nawet najbardziej wymagających nabywców. Jeżeli marzysz o wyśmienitej ku...\nKamerzysta na wesele Gdańsk »\nNadmorskie Filmy to gwarancja wszystkiego co najlepsze jeżeli mowa o sprawach wideofilmowania na ślubach. Jak wiadomo warto udokumentować ten dzień na taśmie filmowej i dlatego wybierając Nadmorskie F...\nAdwokat Krzysztof Bigoszewski w swojej praktyce zawodowej specjalizuje się w reprezentacji klientów w sprawach odszkodowawczych, z zakresu sporów cywilnych, w tym sprawach spadkowych i o zachowek, doc...\nFreediving (Mosir Gdańsk) »\nBałtyckie Foki to druzyna ludzi z Trójmiasta i okolic, dla których hokej podwodny to największa pasja! Mimo różnic w wieku, płci, lub wykonywanym zawodzie łączy ich ten wyjątkowy sport.\nTeczka ofertowa | PrintGadget.pl | papier firmowy »\nPrintGadget.pl oferuje wyjątkowo dobrej jakości druki firmowe, które sprawią, że codzienne czynności związane z wykonywaniem obowiązków służbowych staną się przyjemniejsze. Druki firmowe z naszej ofer...\nPoradnia dietetyczna Medicago oferuje kompleksowe oraz indywidualnie dobrane diety, pozwalające w stabilny i skuteczny sposób zredukować nadwagę. Specjaliści z poradni dokładnie dobiorą jadłospis tak,...\nPlisy Gdańsk »\nWykończenie domu to sprawa istotna i warto jej przeznaczyć czas i uwagę. Wszak to szczegóły przesądzają o całkowitym efekcie. Z tego faktu doskonale zdaje sobie sprawę firma Morg System produkująca za...\nFotobudka Fotobox pomorskie »\nFotobudka jest najlepszą atrakcją weselną, pozwoli Wam na zorganizowanie uroczystości, której Wy i Wasi goście nigdy nie zapomnicie! Zdjęcia z Fotobudki FotoBox mogą być niepowtarzalną pamiątką dla Wa...\nProjekt Uśmiech Centrum Dentystyczne »\nProjekt Uśmiech- Centrum Dentystyczne poleca szeroki wachlarz najróżniejszych zabiegów dentystycznych w najwyższej jakości. U nas masz zapewniony komfort i bezpieczeństwo, ponieważ w naszej klinice pr...


W I półroczu 2021 r. przychody ze sprzedaży wyniosły 376,7 mln zł w porównaniu do 220,1 mln zł w analogicznym okresie ubiegłego roku (wzrost o 71%). Zysk netto grupy wyniósł 55,7 mln zł wobec 8,8 mln zł zysku netto w I półroczu 2020 r.\nW I półroczu 2021 r. deweloper sprzedał 1062 lokale wobec 423 w ciągu pierwszych sześciu miesięcy 2020 r. (wzrost o 151%) oraz przekazał 757 lokali wobec 482 rok wcześniej (wzrost o 57%). Na koniec czerwca tego roku Develia posiadała 483,7 mln zł gotówki i krótkoterminowych aktywów finansowych.\nŹródło: Grupa Develia


Dziecko niewspółpracujące w cenniku gabinetu stomatologicznego - wiadomości i aktualności stomatologiczne\nGdy dziecko płacze w gabinecie stomatologicznym (fot. Adobe)\nZa sprawą rozżalonej matki chłopca „niewspółpracującego z dentystą” wylała się fala krytyki na tych, którzy pobierają dodatkowe opłaty w sytuacji gdy zachowanie dziecka zdecydowanie utrudnia proces leczenia. Jaka płynie z tego zdarzenia nauka?\nWedług rodziców lekarz dentysta powinien umieć w każdej sytuacji opanować emocje dziecka, potęgowane dojmującym strachem przed bólem.\nCzy koszt powstały podczas leczenia dziecka niewspółpracującego musi wziąć na siebie dentysta?\nCennik świadczeń powinien być umieszczony w miejscu dostępnym dla pacjentów i jasno informować o zasadach naliczenia dodatkowych opłat.\nZ przekazu, zamieszczonego w mediach społecznościowych przez rozłoszczoną kobietę, jasno wynika, iż w jej ocenie pobieranie dodatkowych pieniędzy za to, że dziecko utrudnia podjęcie i zrealizowanie leczenia - kłóci się z dobrymi praktykami.\nPrzypomnijmy zatem relację, która wyzwoliła żywe emocje:\nŚwiat jest chory… Byłam dziś z synem u dentysty w Ożarowie i gdy pani powiedziała mi ile mam zapłacić, opadły mi ręce! Jak zobaczyłam paragon, zaniemówiłam! "Dopłata do dzieci niewspółpracujących" 100 zł!!! Na koniec powiem tylko tyle: szkoda, że mój syn z bólem zęba nie współpracował… I to się nazywa stomatolog dziecięcy z podejściem"\nZ przekazu tego wynika przekonanie, że lekarz dentysta powinien umieć w każdej sytuacji opanować emocje dziecka potęgowane dojmującym strachem przed bólem. To oczywiste, że takie wymaganie jest czystą utopią. Tak samo zresztą jak założenie, że to sprawa rodziców, aby nigdy nie dopuszczać do sytuacji, w których oznaką problemów stomatologicznych dziecka jest ból. W efekcie nie są wcale rzadkie sytuacje, gdy rodzice z płaczącym dzieckiem starają się dostać na cito do dentysty, żądając natychmiastowej interwencji. Oczywiście rodzice tacy są całym sercem z cierpiącym dzieckiem, odrzucając jakiekolwiek sugestie co do problemów związanych z zachowaniem się małego pacjenta.\nBezsporne są fakty, że obolałe dziecko często nie tylko nie chce usiąść na fotelu dentystycznym, nie mówiąc już o otworzeniu ust, ale swój sprzeciw wzmacnia donośnym płaczem, krzykiem, wierzganiem nogami a nawet gryzieniem interweniującego dentysty.\nKażdy specjalista ma prawo do podwyższenia taksy ze względu na szczególnie trudne warunki realizacji zlecenia. Dentystom takiego prawa się odmawia. Mycie okien na wysokości jest wyżej wyceniane niż w warunkach standardowych, chociaż to takie same okna. Taksówkarz weźmie więcej za kurs w nocy niż w dzień, chociaż koszt benzyny nie jest inny. Korepetytor zażąda wyższej stawki za naukę wyjątkowo odpornego na wiedzę ucznia.\nDlaczego zatem tego prawa odmawia się stomatologowi, który przyjmując dziecko niewspółpracujące dezorganizuje pracę w lecznicy, często musi zaangażować dodatkowe osoby, aby okiełznać pacjenta, poświęca czas i siły, aby ulżyć cierpieniom dziecka. Działanie w stresie niesie zagrożenie, gdy w użyciu znajdują się ostre narzędzia będące na wyposażeniu każdego zabiegowego gabinetu. Nierzadko też powstają zniszczenia wynikające z zachowania dziecka.\nNikt nie może odmówić prawa do ustalania wynagrodzenia w zależności od stopnia zaistniałych utrudnień, ważne jednak, aby cennik był umieszczony w miejscu dostępnym dla pacjentów, jasno informował w jakich sytuacjach możliwe będzie naliczenie dodatkowej opłaty w przypadku dziecka niewspółpracującego.\nCennik u dentysty - dobro reglamentowane\nPrześledziliśmy cenniki szeregu lecznic stomatologicznych. W dość dużym odsetku widnieją pozycje dotyczące leczenia dziecka niewspółpracującego.\n- wizyta dziecko niewspółpracujące – brak możliwości leczenia 50 zł;\n- wizyta z dzieckiem niewspółpracującym: 60 zł plus koszt zabiegu;\n- wizyta bez leczenia (dot. Dzieci niewspółpracujących) 80 zł;\n- ekstrakcja zęba mlecznego przy niewspółpracującym pacjencie 150 – 200;\n- dziecko niewspółpracujące (wizyta bez efektu) za każde rozpoczęte 30 minut – 100 zł;\n- wizyta dziecka niewspółpracującego w wypadku niewykonania procedur jest traktowana jako konsultacja;\n- wizyta nieefektywna (dziecko niewspółpracujące) 50 zł/30 min.;\n- wizyta nieefektywna/ dziecko niewspółpracujące 60 zł/30 minut.\nOczywiście stomatolog dziecięcy wie doskonale, że nie każde dziecko potulnie otwiera buzię do badania, wie że czas poświęcony na leczenie prawie nigdy nie ogranicza się do wykonywania procedur medycznych. Nie oznacza to, że koszt powstały w tego typu sytuacjach musi wziąć na siebie dentysta.\ndentysta stomatologia dziecięca dziecko w gabinecie dentofobia


Stopnie metalowe | Kraty pomostowe | Kraty podestowe\n» Stopnie metalowe\nStopnie metalowe (5)\nStopnie metalowe wema 24x80 cm\nStopnie metalowe wema 24x60 cm\nStopnie metalowe wema 20x80cm\nStopnie metalowe wema 20x60cm\nStopnie metalowe wema 20x50cm\nStopnie metalowe i kraty pomostowe\nMetalowe stopnie i kraty pomostowe charakteryzują się możliwością wytrzymywania dużych obciążeń przy niewielkiej masie własnej. Materiały, z których stopnie zostały wykonane, cechują się wysoką trwałością oraz estetycznym wyglądem. Dodatkową zaletą jest łatwość montażu, a także atrakcyjna cena. Stopnie metalowe sprawdzają się doskonale w trakcie użytkowania, są funkcjonalne i wytrzymują każde warunki atmosferyczne. Doskonale nadają się do tworzenia podestów oraz do budowy klatek schodowych z balustradami lub bez. Kraty podestowe malowane są antykorozyjną farbą proszkową zapewniającą trwałość przez długi okres użytkowania, również w ciężkich warunkach atmosferycznych, dlatego można je stosować zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz budynków.\nSerdecznie zapraszamy do współpracy z firmą Transtal również na płaszczyźnie produkcji pawilonów handlowych, które znakomicie nadają się jako przenośne lub tymczasowe punkty handlowe, biura lub magazyny. Jako producent garaży blaszanych proponujemy również blaszaki charakteryzujące się wysoką stabilnością konstrukcji oraz profesjonalne kojce dla psów, które zapewniają zwierzętom bezpieczeństwo oraz pełną wygodę. W naszej ofercie znajdują się również hale stalowe, bramy garażowe oraz stróżówki parkingowe.\nJesteśmy do Państwa dyspozycji w razie jakichkolwiek wątpliwości. Mogą się Państwo kontaktować z nami telefonicznie lub e-mailowo. Zapewniamy indywidualne i fachowe podejście do każdego klienta oraz pomoc przy wyborze produktu.


Pub Morskie Oko - Page 7\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Wto Sty 24 2017, 11:38\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Wto Sty 24 2017, 23:21\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Sro Sty 25 2017, 15:12\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Sro Sty 25 2017, 16:24\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Sro Sty 25 2017, 18:52\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Sob Sty 28 2017, 21:22\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Nie Sty 29 2017, 11:30\nAbbey też od jakiegoś czasu wolała po prostu nie rozmawiać o rodzinie. Jej rodzinna historia nie jest szczęśliwa, a ona nie miała ochoty do tego wracać. To jest naprawdę niesamowita tragedia dla dzieci, gdy stracą rodziców i to jeszcze z małym bratem, który pewnie również by wylądował w szkole magii Soletrar. Chociaż, rodzice mieli nadzieję, że jednak go to nie spotka. Dziewczyny zresztą też miały taką nadzieję. One dostały to szczęście od losu, ale brata chciały chronić, a pójście do szkoły magii na pewno temu nie służyło. Jednak nie zdążył się dowiedzieć, że ma siostry czarownice. Był za mały, ażeby cokolwiek zrozumieć, ale musiał zrozumieć, że śmierć jest jego przeznaczeniem. Dlaczego to było takie niesprawiedliwe? Dlaczego życie płatało takie figle? Co one takiego złego zrobiły? Wiele takich pytań bez odpowiedzi. Może kiedyś się tego dowiedzą, ale na pewno nie za życia. Nieco się zamyśliła, kiedy Warner przypomniał o swoim istnieniu. - To jak chcesz to mogę na Ciebie poczekać, chyba, że masz w planach iść gdzieś jeszcze? - spojrzała na niego. Chciała być po prostu miła, na pewno nie chciała się wtrącać i go prześladować, ażeby nie mógł się od niej oderwać. Ale można powiedzieć, że to jest jedna z tych osób z którą Abbey się jakkolwiek dogadywała i na pewno chciałaby mieć jeszcze lepszy kontakt z tym ślizgonem. Z wieloma uczniami w tej szkole nie miała styczności i kto wie czy w ogóle będzie miała. Raczej trzymała się na uboczu i nie szukała przyjaciół na siłę. Prawdziwy przyjaciel znajdzie się sam.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Sro Lut 01 2017, 11:26\nZastanowił się chwilę. W sumie to nie miał przecież żadnych większych planów. Jak zawsze wróciłby do zamku i połaził trochę po korytarzach, aby jak najpóźniej wrócić do dormitorium i ominąć największe tłumy. Nie lubił przebywać w pomieszczeniach, w których było pełno ludzi. I chociaż w barze często bywało wielu gości, to głośna muzyka pomagała rozproszyć myśli inie skupiać uwagi na większość tego typu bodźców. Z czasem może nawet się przyzwyczai.\n- Nie nie mam żadnych planów. Od razu po pracy wracam do zamku - powiedział, rozglądając się po wnętrzu. Niedługo powinien przyjść właściciel, a wtedy on będzie mógł wyjść. - A ty? Masz jeszcze jakieś plany? - zapytał, ponownie ustawiając szkło za barem.\nDziewczyna była nowa, więc raczej nie miała tu jeszcze zbyt wielu znajomych, a co dopiero przyjaciół. On nowy już nie był, a nadal pozostał swoistym odludkiem, którego nawet większość mieszkańców jego Domu nie kojarzyła. Jeśli Abbey miała choć w części podobny charakter i też stroniła od ludzi, nie było jej łatwo. Zwłaszcza w pełnym tłumów zamku.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Pią Lut 03 2017, 10:42\nWiele osób którzy znali krukonkę mogliby stwierdzić, że jest rozrywkowa i lubi się bawić. Jednakże pozory mylą. To najczęściej zależy od dyspozycji dnia. Jeżeli czuła, że ma ochotę się zabawić w gruncie rzeczy nie potrzebowała do tego kompletnie nikogo. Sama potrafiła o siebie zadbać. Jednakże jeżeli chodzi o tłumy i coś na pozór balu czy dyskoteki to z pewnością nie dla niej. Ona wolała samotność. Owszem, tłum jedynie w sferze przyjacielskiej nic poza tym. Przyjaciołom nigdy nie odmówi dobrego piwa kremowego, czy też drobnej zabawy. Ale pajacować przed kimkolwiek to zupełnie nie dla niej. - Jeszcze chwilę temu nie miałam, ale jak pozwolisz to wróciłabym z Tobą do zamku. - powiedziała do niego nieco unosząc kąciki ust ku górze. Nie chciała się narzucać, ale przecież skoro wraca do szkoły to nie może ona mu potowarzyszyć? Przecież ona nic od niego nie oczekuje, a zawsze to raźniej wracać razem. Co prawda droga była banalnie prosta i jeżeli chodzi o to, że mogłaby się zgubić to nie wchodziło w rachubę.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Pią Lut 03 2017, 11:46\nPorządkując wszystko za barem przypomniał sobie swoje początki w Hogwarcie. Nigdy wcześniej nie był w szkole, bo wszystkiego uczył go ojciec, a nagle został wrzucony w taki tłum. Wszystkie docierające do niego zewsząd emocje kołowały go jeszcze bardziej. Nie wiedział wtedy, że taka wrażliwość na emocje i uczucia innych nie jest częsta, więc zakładał, że inni rozumieją jego odczucia tak samo łatwo jak on ich. Dopiero później zrozumiał, że jest empatą i to, jak odczytuje uczucia i emocje innych nie jest normalnym zjawiskiem.\n- Jasne. Tylko muszę zaczekać na szefa - odpowiedział, rozglądając się po sali. Akurat wtedy do pubu wszedł jego przełożony.\nPodszedł do mężczyzny i zdał mu krótkie sprawozdanie z dnia, po czym podszedł do Krukonki.\nChwilę później ruszyli już do wyjścia. Przytrzymał otwarte drzwi i przepuścił dziewczynę przodem.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Wto Paź 31 2017, 15:39\n@Evedlyn Nevina Dear przechadzała się uliczkami Hogsmeade bez konkretnego celu. Postanowiła wejść do pubu ”Morskie Oko”. Chyba wszyscy o nim słyszeli, a na pewno słyszeli o jego nietypowym wystroju. W środku siedział @Daniel Bergmann popijając zakupionego wcześniej drinka. Trzeba było przyznać, że przeźroczysty bar robił wrażenie. Niestety, nikt nie spodziewał się, że zakłócenia magii zadziałają także na rzucone dawniej zaklęcia. Urok chroniący bar przed potłuczeniem jakby zniknął, a w dodatku jeszcze osłabił powierzchnię baru. Pewna czarownica uderzyła kolanem w szkło. Taflę przyozdobiła pajęczyna pęknięć, która stawała się coraz większa z każdą chwilą. W ułamku sekundy woda wylała się strumieniami do środka pomieszczenia zwalając z nóg Evedlyn. Niemal wszystko znalazło się pod wodą, a siła uderzenia sprawiła, że powietrze uleciało z płuc niejednej osobie.\nKostki dla Was:\n5, 3 – Znalazłeś/aś się pod wodą, a siła uderzenia strumieni sprawiła, że powietrze uleciało Ci z płuc. Ponadto, niestety jeden stół przygniótł Cię do ziemi. Szybko znajdź sposób żeby wypłynąć na powierzchnię, albo miej nadzieję, że ktoś Cię uratuje...\n2, 4 – Miałeś/aś szczęście i woda nie wyrządziła Ci większej szkody. Możesz bez problemu wypłynąć i odetchnąć pełną piersią. A może sprawdź lepiej czy ktoś nie potrzebuje pomocy?\n1, 6 – Siła uderzenia wody sprawiła, że wpadłeś/aś na ścianę pubu. Przygniotłeś/aś całym swoim ciężarem rękę, czujesz w niej tępy ból i nie możesz nią poruszyć. Tak, chyba jest złamana.\n+ krótka informacja:\nKiedy już stwierdzicie, że starczy pływania i bycia w wodzie, możecie śmiało założyć, że ktoś (a może właśnie Wy?) opanował sytuację w barze.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Wto Paź 31 2017, 23:47\nWbrew zachowaniom większości ludzi dążących do odrzucenia, osobiście popadał w samotność niezwykle chętnie - nie przeszkadzało mu, ba, wręcz potrzebował niekiedy osnucia milczeniem oraz zamknięcia się w szczelnym światku własnych rozmyślań. W wolnych chwilach zdarzało mu się przyjść w pojedynkę - w jego odczuciu było to całkowicie normalne - usiąść przy którymś z ustronnych, możliwie oddalonych od epicentrum gwaru stolików oraz powoli sączyć zamówiony przez siebie trunek, obejmując palcami cały czas gładką powierzchnię naczynia. Morskie Oko niewątpliwie wyróżniało się estetyką wielobarwnych okazów zazwyczaj skrytych poniżej pagórków fal stworzeń - tutaj, wręcz przeciwnie, wydawały znajdować się niemal na wyciągnięcie ręki, w doskonałym zasięgu posyłanego ku ścianom wzroku.\nZignorował wpierw początkowy dysonans trzasku - dopiero później jego świadomość zerwała się niczym spostrzegająca drapieżnika zwierzyna, niestety, kiedy jest już za późno. Kaskada nieszczęść spływała bez najmniejszego strudzenia, ciągle biczując go kolejnymi, chłodnymi strugami epizodów wyglądających na niefortunne wypadki.\nZaklął w myślach, odrzucony przez siłę wylewającej się wody. Wszystko nagle przemieniło się w katastrofę; jego bezwładne ciało jak tępa masa zmiażdżyło mu prawą rękę - przeszył go ból, zmuszający do złowrogiego syknięcia.\n- Jasna… - wymamrotał ponadto, spomiędzy ledwie rozchylających się warg, które pomimo wilgoci wydawały się przeraźliwie suche - …cholera.\nZerknął ukradkiem na poszkodowaną kończynę - zgrubienie, nienaturalna poza przy nawróconym układzie nie zwiastowały absolutnie niczego dobrego. Już drugi raz - podobny, aczkolwiek (szczęście w nieszczęściu) mniejszy niż wcześniej zamęt. Rozbiegane spojrzenie zatrzymało się na majaczącym kształcie jednego ze stołów - który najwyraźniej zdołał przygnieść równie nieostrą postać. Bez zastanowienia - wystarczył ledwie wzrokowy bodziec - tłumiąc dyskomfort uderzającą w krwiobieg adrenaliną, pochwycił zdrową (na szczęście dominującą) ręką, usiłując odsunąć go zdecydowanym szarpnięciem. Całe szczęście - pływanie było jedyną dziedziną sportu (której skądinąd opanowanie mógł w zupełności zawdzięczać wujowi) uznawaną przez Bergmanna za znośną, o której miał jakiekolwiek pojęcie w praktyce.\nNie zostawiłby tego przecież.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Sro Lis 01 2017, 01:37\nKostka: 5 (pechowa Evedlyn ._.)\nEv, jak to ostatnio miała w zwyczaju, chodziła po czarodziejskiej wiosce bez celu. Odkąd jej współlokator jakby wyparował, coraz częściej przebywała poza mieszkaniem. Uwielbiała wieczory spędzane przy dobrej książce i ukochanych przez nią tanich, mugolskich winach, ale dobijająca cisza, wylewająca się z wcześniej pełnego muzyki pokoju, potrafiła zepsuć humor nawet tak radosnej osóbce jak ona. Ale Nev zbyt wielu powodów do narzekania nie widziała. Dzięki takim spacerom poprawiła swoją, dotąd żałośnie słabą, orientację w terenie. Poznała też kilku ciekawych, choć posiadających mocno wątpliwą reputację, czarodziejów, a także odwiedziła co ciekawsze miejsca rozrywki, które oferowało Hogsmeade.\nTego dnia nogi zaprowadziły ją do "Morskiego Oka". Lubiła ten pub. Jego wystrój, a w szczególności różnobarwne rybki, które kryły się pod szklanym barem, przypominały jej czasy dzieciństwa, gdy jeszcze wszędzie podróżowała z zespołem. Ev urodziła się na statku i to właśnie podróże wodne lubiła najbardziej. W najbliższym czasie jednak nie planowała żadnej takiej wyprawy, więc chociaż w ten sposób zaspokajała w sobie pragnienie egzotyki.\nNie nacieszyła się jednak długo pięknem lokalu. Zakłócenia magii, które już od jakiegoś czasu dawały się jej we znaki przy magicznym krawiectwie, zaatakowały ponownie. Nie zdążyła nawet zająć miejsca przy wypatrzonym stoliku, gdy głośny trzask zwrócił jej uwagę. Zdołała jedynie spojrzeć na bar, skąd dobiegł niepokojący odgłos, a w następnej sekundzie leżała już na podłodze, gdzie uderzające w nią strumienie wody wycisnęły z jej płuc powietrze. Ledwie powstrzymała odruch wzięcia oddechu. W obecnej sytuacji tylko zakrztusiłaby się wodą.\nNim zdążyła zrobić cokolwiek, poczuła przygniatający jej ciało ciężar. Fale wylewającej się cieczy przewróciły na nią stolik, który, na jej nieszczęście, przewyższał ją i rozmiarami, i masą. Szarpnęła się, jednak nie przyniosło to żadnego skutku, a ręce i nogi miała uwięzione.\nGdy już zaczęła w myślach żegnać się z tym światem i Castielem, przygniatający ją mebel poruszył się. Ponownie spróbowała uwolnić się ze swoistego więzienia, mając nadzieję, że poruszenie to było wywołane jakąś akcją ratunkową, a nie dołożeniem do sterty następnego, przyniesionego przez wodę stolika.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Sro Lis 01 2017, 19:07\nPowietrze stłamszone we wnętrzach delikatnych gron pęcherzyków płucnych jedynie potęgowało napięcie - przypominające zajadle walczące postronki, utrzymujące ogromny ciężar na swoich masywnych włóknach. Początkowa panika, nieład, opadały powoli - ich bielmo rozrzedzało się w oczach, zachęcając osoby wobec podjęcia wspólnych, ratujących ten rozpaczliwy bałagan działań. Pierwsze jego szarpnięcie przyniosło zaledwie połowiczność efektu; dopiero po następnych ruchach oraz kontroli utrzymywania się na powierzchni, udało mu się odegnać przeszkodę oraz uwolnić od niej nieznajomą poszkodowaną. Nie przyglądał się kobiecie dokładnie - zdołał jedynie spostrzec, że była młoda, z pewnością nie dosięgnęła trzech dekad; zamiast tego od razu wyciągnął ku niej zdrową rękę, aby mogła bez najmniejszych problemów się podnieść. Dopiero po chwili mógł wyodrębnić jej obraz z pola widzenia - kiedy powoli opanowano już sytuację, a sami ledwie brodzili w wodzie. Oddychał szybciej niż zwykle - echo wcześniejszych wydarzeń oraz nieustająca (wzmagana teraz wysiłkiem) bolesność ciągle rezonowała wewnątrz wzburzeniem dróg neuronowych. Posklejane przez wilgoć włosy uwidaczniały się w znacznym nieładzie, a wciąż zaniepokojone spojrzenie wodziło uważnie, pragnąc wyłapać działania tłumu. Potrzebował czasu, aby całkowicie ochłonąć (oraz zrobić w przyszłości coś z uszkodzoną kończyną - mimo nienawidzenia uzdrowicielskiej profesji nie miał zamiaru czekać, aż kość sama - i niekoniecznie prawidłowo - zdoła się zrosnąć).\n- Nareszcie - mruknął, a jego klatka piersiowa wracała już do dawnego rytmu unoszenia się, to opadania w jednej z niezbędnych do podtrzymania życia czynności. - Nic się pani nie stało? - przełamał po raz kolejny własne milczenie; nie był to głos - co prawda - przepełniony przesadnie troską, ale na pewno również nieobojętny.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Czw Lis 02 2017, 21:35\nGdy stolik przygniatający ją do podłogi poruszył się ponownie, a ona sama poczuła, że nareszcie może się poruszyć, dotarło do niej, że to naprawdę akcja ratunkowa. Wkrótce przeszkoda zniknęła, a w polu widzenia Ev pojawiła się niewyraźna sylwetka oraz skierowana w jej stronę dłoń. Chwyciła ją bez chwili wahania. Może nie była przygnieciona zbyt długo, ale towarzyszące temu uwięzieniu gwałtowne odcięcie tlenu nieco zamieszało jej w głowie i przyprawiło o miękkość w kolanach. Przy pomocy swojego wybawcy stanęła na nogach i nareszcie pozwoliła sobie na oddech. Jedną dłonią przytrzymała się dodatkowo pobliskiej ściany, nie mając nadal zaufania do swoich kończyn.\nGdy jej płuca przestały desperacko domagać się tlenu, a nogi nie trzęsły się już jak galaretka, odgarnęła z twarzy obecnie niebieskie włosy i rozejrzała się po wnętrzu pubu. Pracownicy lokalu i obecni w chwili katastrofy goście powoli opanowywali sytuację. Mężczyzna, który uratował ją przez utonięciem, również rozglądał się wokoło oceniając sytuację. Nie rozpoznała go, więc nie mógł być stałym bywalcem klubów.Nawet wyglądał jakoś poważnie. Jak lekarz, urzędnik czy nauczyciel.\n- Nie, poza kilkoma siniakami nic mi nie jest - odpowiedziała, przeprowadzając wewnętrzny bilans. Rozchwianie emocjonalne nie było w jej przypadku niczym nowym, więc nawet świadomość rychłej śmierci nie mogła go pogłębić. - Dziękuję za pomoc - dodała, wykręcając wodę z włosów.\nNareszcie mogła lepiej wszystko zobaczyć. Mimo zakłóceń magii, Morskie Oko nie dało ponieść się histerii. Woda została usunięta, a meble powoli wracały na swoje miejsca. Ev przyjrzała się stojącemu przed nią czarodziejowi. Na pierwszy rzut oka poza przyspieszonym oddechem nic mu nie dolegało, jednak gdy Nev przyjrzała się mu dokładniej dostrzegła, że jedną rękę trzyma dziwnie sztywno, niemalże nienaturalnie.\n- Mi nic nie jest, ale pan chyba jest ranny - powiedziała z wyczuwalnym w głosie współczuciem i przejęciem, jak na empatyczną osobę przystało.\n- Załatwić jakiś transport do Munga? - zapytała, nawet nie proponując pomocy w czarach, ponieważ zdawała sobie sprawę ze swoich słabych zdolności w dziedzinie magii leczniczej.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Nie Lis 05 2017, 00:02\nEmocje oscylowały w rytm irytacji - kiedy napięcie opadło, pozostawała wyłącznie bezsilność wobec własnego stanu; cóż, przynajmniej kobieta wyszła z tego zdarzenia bez żadnych większych uszczerbków. Swoją rękę trzymał już nieruchomo - spuchła bardziej niż na początku, zaczerwieniona oraz bolesna w standardowej definicji kontuzji przerwanych kości; świadomość kolejnych, w krótkim czasie następujących urazów (stosunkowo niedawno uszkodził razem z dłonią nadgarstek - na festiwalu, podczas wybuchu paniki) nie była niczym przyjemnym, co jednak - prześladowało mężczyznę z namolną powtarzalnością. Starał się mimo wszystko nie zwracać na ów dyskomfort większej niż minimalna uwagi, odpowiadając nieznajomej lekkim uśmiechem, kiedy podziękowała za udzieloną pomoc - nie było to nic wielkiego; nawet ludzie po części tak źli (?) jak on posiadali typowo ludzkie, instynktowne odruchy.\n- To nic niecierpiącego zwłoki - zbagatelizował złamanie, stwierdzając, że szpital będzie (jak zawsze) ostatecznością. - Zobaczę, czy nie ma w pobliżu kogoś znającego magię leczniczą. - W końcu prawdopodobnie ucierpieli nie tylko oni - rozejrzał się w poszukiwaniu bardziej skumulowanej grupy, zdolnej do udzielenia jakichkolwiek wskazówek. Nie znosił kwestii leczenia, choć znowu był postawiony pod przysłowiowym murem, bez możliwości wymsknięcia się przed wybraniem zaledwie jednej z dostępnych, adekwatnej decyzji.\n- Zakłócenia magii stają się coraz bardziej uciążliwe - rzucił jeszcze, jak zawsze niezadowolony z ich obecności - pomijając już zawód, przeszkadzały mu nawet w codziennym życiu; ostatnio miał problem z głupim Wingardium Leviosa, które pomimo kilku prób najzwyczajniej w świecie nie było w stanie zadziałać.\nChciał się poniekąd przekonać - z ciekawości, jak zawsze - czy nieznajoma chciałaby kontynuować niezobowiązującą rozmowę, zdolną kierować się w absolutnie dowolnym kierunku, czy może - pragnie oddalić się jak najszybciej i zniknąć pośród spraw własnych.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Pią Lis 10 2017, 22:20\nNie potrafiła od tak rozgryźć ludzi, ale widziała, że ta ręka to jednak coś poważniejszego. Sama, wiodąc życie artystki, była przez długi czas tancerką, co wiązało się z wiedzą o urazach. W pewnych przypadkach szybka interwencja była niezbędna, jeśli chciało się uniknąć powikłań w przyszłości. Ev jednak była słaba z magii leczniczej, a zakłócenia zniechęcały ją dodatkowo do podjęcia prób pomocy.\n- Mam nadzieję, że ktoś taki się znajdzie. Potrafiłabym od ręki coś namalować czy uszyć, ale z magii leczniczej jestem beznadziejna - powiedziała, rozglądając się za kimś wyglądającym na medyka. Oczywiście nie zobaczyła nikogo w kitlu. Co nie zgasiło w niej nadziei.\n- O tak. Są naprawdę uciążliwe. Ostatnio przeszkodziły mi podczas szycia szaty. Nie dość, że szew wyszedł mi zupełnie inny, niż powinien, to do tego zamiast klasycznej czerni, płaszcz wyszedł mi kanarkowo żółty. Chyba z godzinę tłumaczyłam się klientce, dlaczego zamówienie opóźni się o trzy godziny. Oj, znów się rozgadałam - zająknęła się Evedlyn, gdy uświadomiła sobie, że znów zalała jakąś nieznajomą osobę swoją paplaniną. - A ty czym się zajmujesz? - zagadała, nie mogąc powstrzymać ciekawości.\nOstatnio zmieniony przez Evedlyn Nevina Dear dnia Pon Lis 13 2017, 15:10, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Pon Lis 13 2017, 00:13\n- Również nie jestem w tym dobry - mruknął, aczkolwiek nie z żalem; magia lecznicza wliczała się w obszar gałęzi, które nie wykupiły choć krztyny zaciekawienia mężczyzny. Nie zgłębiał oraz nawet nie usiłował nabywać podstaw, omijając ją, podobnie jak zresztą eliksiry czy też zielarstwo.\nW tej chwili musiał polegać na podzielności uwagi - którą skądinąd wypracował na poziomie zaskakująco wysokim, wzmaganym poprzez ostatnie lata nauczycielskich doświadczeń; uczniów, którzy za wszelką cenę usiłowali oszukać podczas organizowanych sprawdzianów, także pilnowania ich działań na najzwyklejszych zajęciach. Musiał odnaleźć kogoś, kto byłby w stanie odwrócić efekt.\n- Mam szczęście - oznajmił wkrótce z nieudawanym zadowoleniem na twarzy oraz rozlewającym się wewnątrz poczuciem ulgi, gdy jedna z osób uczestniczących w zatamowaniu (w dosłownym znaczeniu) skutków, okazała się dysponować wiedzą w zastosowaniu konkretnych wobec urazu zaklęć. Ręka wyglądała obecnie zdecydowanie lepiej; zgrubienie nadane niewłaściwym ustawieniem się kości zanikło.\n- Malujesz wyłącznie z pasji - zainteresował się wzmianką kobiety - czy może istnieje sposobność obejrzeć gdzieś twoje dzieła? - Zawsze wolał zapytać niż milczeć, z prostej przyczyny - nigdy nie było wiadome, k t o dokładnie znajdował się właśnie w pobliżu. A kwestia sztuki, samoistnie powodowała w nim zainteresowanie.\n- Nic nie szkodzi. - Chciał rozwiać jej wątpliwości; lubił, kiedy ludzie mówili (o ile mieli cokolwiek do powiedzenia) oraz cierpliwie słuchał. Żadne ze słów nie uchodziło na marne - Bergmann miał tendencję do rozważania ich, wyłuskiwania sensu oraz spostrzeżeń w zdarzeniach z występowaniem nowo poznanych osób. - Rzeczywiście dają o sobie znać w każdej dziedzinie życia. - Wszędzie, jak nieproszeni goście, tak zakłócenia - powodowały paraliż pracy i codziennego życia. Niektórzy narzekali, mówili - niczym mugole i było w tym sporo prawdy, kiedy różdżka odmawiała posłuszeństwa przy nawet prozaicznych zaklęciach.\n- Transmutacją - odpowiedział. - Jestem nauczycielem - pozwolił sobie doprecyzować.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Pon Lis 13 2017, 15:59\nEv, mimo szczerej chęci pomocy, nie wykazała się tym razem. Mężczyzna na własną rękę odnalazł w tłumie obecnych kogoś, kto, mimo wszechobecnych zakłóceń, zdołał poskładać jego połamaną kość w całość. Gdy jej wybawca poddał się procesowi leczenia, Evedlyn przeprowadziła dokładniejszy bilans strat. Poza kilkoma siniakami, które przewidywała na rękach i plecach, i mocniejszym stłuczeniem, które czuła na poniżej pleców, fizycznie nic jej nie dolegało. Różdżka również przeżyła ten kataklizm. Niestety, nowy zestaw pędzli nie miał tego szczęścia. Nev jednak cieszyła się, że nie odniosła większych strat. Pędzli i tak miała w mieszkaniu zapas, więc nowe kupi sobie kiedy indziej.\n- Cóż... Wystawiać swoje dzieła to marzenie chyba każdego artysty, lecz marzeniami płacić nie można, więc na chwilę obecną dorabiam sobie jako malarka na zlecenie. Chociaż nie ukrywam, że malowanie i rysowanie sprawia mi największą radość, więc może kiedyś zawalczę o to marzenie - powiedziała, chwilowo odpływając myślami w odległe miejsca. Może kiedyś uda jej się zapisać w historii jako sławna malarka?\nPrzemilczała taktownie temat zakłóceń, ponieważ związanie z nimi problemy miała ochotę opisać kilkoma, niezbyt subtelnymi zwrotami. Nie chciała jednak popisywać się znajomością tak haniebnych i plugawych zwrotów, więc nie powiedziała nic. Za to zainteresowała się zawodem czarodzieja.\n- O Merlinie. Ja nie miałabym chyba cierpliwości do uczniów - powiedziała, mierzwiąc sobie włosy na wspomnienie tego, jakim ona była niezbyt przykładnym uczniem. - Zazdroszczę determinacji, naprawdę. I podziwiam zdolności. Transmutacja jest szatańsko trudna - dodała, przypominając sobie szkolne czasy.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Pią Lis 17 2017, 18:00\nwybacz, ale już wróciłam z nieobecności! <3\nZ uczuciem nieopisanej ulgi wyprostował uprzednio sztywną jak bryła lodu kończynę. Palce, pozbawione dostatecznego tlenu, mrowiły jeszcze przez krótki moment w niekomfortowym odczuciu - odległe, niechętne do wykonania ruchów. Wkrótce, jednakże, wszystko uległo zmianom.\n- …a wtedy na pewno się zjawię - dodał ze swojej strony, obiecując tym samym - miał wyborną pamięć do ludzi, w szczególności do twarzy oraz z własnej inicjatywy nie odpuściłby tej wystawy. Z czystej ciekawości, z kaprysu (ulegał im bardzo często). Nie potrzebował wytłumaczenia oraz zażyłej relacji, podejrzewał, że nie zmarnowałby swego czasu.\n- Wszystko przebiega dobrze - wyjaśnił półżartobliwie - jeśli nie pozwolisz im wejść na głowę. - Na końcu języka tkwiło mu słowo o niepowołaniu faktycznym w kierunku strzeżenia edukacji; i rzeczywiście, nigdy się nie krył z tym - był bardziej uczonym aniżeli nauczycielem, chcącym jak najlepiej przekazać podstawy uczniom. Nie posiadał również obsesji jedynego słusznego przedmiotu - wiedział, że transmutacja jest specyficzna.\n- Równa, o ile nie większa precyzja - ośmielił się stwierdzić - jest na pewno potrzebna w krawiectwie oraz malarstwie. - Nie tylko transmutacja, jego zdaniem, wymagała perfekcyjnego skupienia. W pewnym sensie, niektóre aspekty twórczości zakrawały nawet nieznacznie na jej dziedzinę.\n- Mam rację? - dopytał, z wciąż błąkającym się uśmiechem, aby uczynić swoje oblicze bardziej przekonującym, miłym - zazwyczaj w neutralnym wyrazie prezentował się dosyć oschle.\n- Daniel. Tak przy okazji - postanowił się oprócz tego przedstawić. Nie sądził, aby musieli wobec siebie pozostać twarzami bez przypisania imienia - nawet, jeśli o ich spotkaniu zadecydował najzwyklejszy przypadek.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Pią Lis 17 2017, 19:45\nUśmiechnęła się słysząc swoistą obietnicę mężczyzny. Takie słowa podnosiły na duchu i potrafiły dać porządnego kopa motywacyjnego. Póki co jednak taka wystawa nadal pozostawała w sferze marzeń. Musiała jeszcze sporo się nauczyć, więc malowanie pozostawało dodatkowym zajęciem, a zawodowo skupiała się na krawiectwie.\n- Co nie zawsze jest takie łatwe - powiedziała, wspominając dalej swoje czasy szkolne. Nauczyciele często mieli pod górkę. O ile Ev była z reguły spokojnym uczniem, to jej koledzy zachowywali się jakby mieli ADHD i dodatkowo byli po solidnej dawce kofeiny.\n- Coś w tym jest - zgodziła się. - Zwłaszcza przy malowaniu portretów czy wykonywaniu skomplikowanego projektu. Przy malowaniu kompozycji własnych jest już trochę lepiej, na przykład przy abstrakcji - dodała, kiwając głową. Czasem nie zdawała sobie sprawy, ile skupienia wymagają jej zajęcia. Z reguły przychodziły jej dosyć łatwo, dlatego nie zauważała takich aspektów.\n- Evedlyn. Miło mi cię poznać - odpowiedziała wesoło, uśmiechając się przy tym szeroko. - Myślę, że ze względu na twoją dzisiejszą kontuję lepiej odpuścić sobie uścisk dłoni - dodała.\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Sob Lis 18 2017, 23:04\n- To prawda - zgodził się z już-mniej-nieznajomą - całe szczęście, mogę liczyć na względny spokój. - Udało mu się wypracować go w czas prowadzonych zajęć; nie lękał się - w uzasadnionych przypadkach - karać szlabanem albo odjęciem punktów. Niektórzy, nawet studenci (o zgrozo) potrafili jednakże uparcie dawać popisy. Granica niemniej istniała i dzięki niej Bergmann jeszcze nie zdołał oszaleć. Za młodszymi uczniami akurat niezbyt przepadał, również przez wzgląd na prostotę poruszanych tematów.\n- A ty, co najczęściej malujesz? - zaciekawił się. Osobiście najbardziej lubił obrazy, które zawierały w sobie mnóstwo emocji, które poniekąd okrywały się tajemnicą - niemniej do każdego dzieła podchodził indywidualnie, nie uzbrajając się w uprzedzenia.\n- Dobrze, że już po wszystkim - przyznał zadowolony. - Mnie również. - Nie kłamał. Kobieta wydawała się sympatyczna i chętnie zobaczyłby ją raz jeszcze - nawet przypadkiem albo, kto wie, odwiedzając ją w swojej pracy?\n- Pracujesz w Hogsmeade? - zdecydował się wobec tego dopytać. Specjalnie nie precyzował; po pierwsze, by niepotrzebnie nie niepokoić Evedlyn - stwarzając furtkę do ocenienia tego jako zachowanie nachalne, po drugie, aby zarazem dać jej możliwość dokładnego odpowiedzenia albo urwania tematu.\nmożesz wystawić zt bo byndzie po 6 postów c:\nTemat: Re: Pub Morskie Oko Pon Lis 20 2017, 13:06\n- Najczęściej maluje krajobrazy, które pamiętam z podróży. Uwielbiałam obserwować otoczenie, a potem przenosić to wszystko na płótno. Czasem maluję tez wspomnienia z dzieciństwa, zapamiętane fragmenty przedstawień czy występów. Ogółem to, co w danej chwili chce malować moje serce - odpowiedziała, nie przejmując się tym, jak śmiesznie mogą brzmieć jej słowa. Malarstwo było jej pasją i nie kryła się z uwielbieniem do niego.\nPolubiła Daniela. Mało kto od tak sobie rozmawiał z nią o sztuce, malowaniu. Z reguły większość nowo poznanych osób odpuszczała sobie szybko ten temat, gdy Ev zaczynała się zbytnio rozgadywać. Doceniała każdego, kto chciał porozmawiać z nią o malarstwie.\n- Nie, pracuję w Londynie u Madame Malkin. Oficjalnie jestem krawcową i to jest moje etatowe zajęcie - powiedziała rozbawiona. Nigdy nie przypuszczała, że dziecięce pasje staną się dla niej źródłem utrzymania, a tak w pewnym sensie było. - Tutaj tylko wynajmuję mieszkanie ze współlokatorem. Bardzo urokliwa miejscowość, muszę przyznać - dodała. Widziała wiele wiosek i miast czarodziejskich i mugolskich, ale Hogsmeade miało coś w sobie.\n- Chyba będę się już zbierać, dzisiaj już i tak nici z zabawy - powiedziała, patrząc wymownie na rozbity bar i nadal poprzewracane stoliki. - Chyba przełożę wizytę tu na kiedy indziej. Miło było cię poznać - dodała jeszcze, kierując się w stronę drzwi i uśmiechając się szeroko do czarodzieja.