Bitcoin poniżej 10 tys. dol. Skradzione kryptowaluty chciano wprowadzić do obrotu - Money.pl\nStrona głównaGiełdaWiadomości giełdoweBitcoin poniżej 10 tys. dol. Skradzione kryptowaluty chciano wprowadzić do obrotu\nBitcoin poniżej 10 tys. dol. Skradzione kryptowaluty chciano wprowadzić do obrotu\nPo rekordowej kradzieży kryptowaluty NEM cały rynek zatrząsł się w posadach. Okazało się, że skradzione jednostki próbowano wprowadzać do obrotu na sześciu giełdach. To odbiło się na bitcoinie, który zszedł poniżej psychologicznej granicy 10 tys. dol. Z kryptowalut odpłynęło w miesiąc prawie 300 mld dol.\nKradzione NEM coiny próbowano wprowadzić na sześć giełd, co odbiło się na wszystkich kryptowalutach\nW połowie grudnia ub.r. wszystkie kryptowaluty warte były 780 mld dol., czyli więcej niż drugi najdroższy koncern świata - Microsoft. 19 grudnia rankiem naszego czasu po debiucie na chicagowskiej giełdzie towarowej CME nawet cena ponad 20 tys. dol. nie wydawała się graczom za wysoka. To był jednak punkt przełomowy, po którym nastąpiło załamanie.\nAż do obecnego "kamienia milowego", czyli kursu bitcoina znowu na poziomie czterocyfrowym. We wtorek około 19:00 naszego czasu przebił w dół próg 10 tys. dol. (uśredniona cena liczona przez serwis coindesk) i utrzymywał zbliżoną cenę jeszcze do godz. 3:00 w środę.\nO ile jednak jeszcze na początku bieżącego roku można było mówić o przepływie środków pomiędzy kryptowalutami, bo łączna kapitalizacja utrzymywała się powyżej 750 mld dol. (to co stracił, bitcoin to zyskiwały m.in. kryptowaluty Ripple i Bitcoin), to teraz widać odpływ środków z całego rynku.\nW środę wartość rynkowa wszystkich kryptowalut zeszła do nieco ponad 500 mld dol. Oznacza to, że w miesiąc wyparowało z kryptowalut prawie 300 mld dol.\nKapitał odsunął się od mocno spekulacyjnego rynku. Ci, którzy kupowali kontrakty bitcoina na CME przy debiucie i dotąd ich nie sprzedali, stracili potężne pieniądze. Olbrzymi zarobek mają za to ci, którzy grali na spadki.\nSkradzione NEM coiny próbowano wprowadzić na rynek\nObecny pesymizm rynku wynika m.in. z rekordowej kradzieży kryptowaluty NEM w ubiegły piątek z tokijskiej giełdy Coincheck. Łupem hakerów trafiło łącznie 533 mln dol., według ówczesnej wyceny.\nO ile Fundacja NEM podawała jeszcze w poniedziałek, że jednostki nie trafiły do obrotu i ulokowano je na ukrytym koncie, to wczoraj wieczorem ujawniła, że jednostki próbowano wprowadzić na sześć giełd.\nW ciągu doby kurs NEM coinów spadł o 16 proc. do 75 centów za jednostkę. W ten sposób gigantyczna kwota ukradzionych 533 mln dol. skurczyła się już o jedną czwartą - jeszcze w piątek kurs NEM coinów oscylował wokół jednego dolara.\nZłodzieje próbowali wprowadzić do obrotu coiny w paczkach po 100 jednostek w cenie 83 dol. za jedną paczkę - podała agencja Reuters, za wiceprezesem Fundacji NEM, Jeffreyem McDonaldem.\n- Jeśli ktoś chce "wyprać" taki rodzaj funduszy, to czasem dzieli je na małe transakcje, bo są one trudniejsze do śledzenia przez mechanizmy do walki z praniem brudnych pieniędzy - powiedział agencji Reuters Tom Robinson, współzałożyciel Elliptic, londyńskiej firmy zajmującej się zabezpieczaniem obrotu kryptowalutami.\nFundacja NEM jednak zaprzecza, żeby sprzedaż skradzionych jednostek była w ogóle możliwa. Sytuacja jest monitorowana na bieżąco i nie mogły wejść do obrotu.\n- Wydajny, zdecentralizowany interfejs protokołu NEM pozwala każdemu śledzić te fundusze w czasie rzeczywistym, umożliwiając wymianę danych w celu ustalenia, czy depozyty zostały skradzione - podał Jeffrey McDonald na stronie internetowej fundacji. - Aktywnie współpracujemy z Coincheck i innymi giełdami, aby zapewnić właściwe postępowanie w przypadku tego naruszenia prawa. Fundacja NEM.io będzie nadal dostarczać aktualizacje w miarę rozwoju sytuacji - dodał.\nBitcoin wraca w kierunku złota\nW tym samym czasie gdy spadają kryptowaluty rośnie cena złota i platyny. Oczywiście nie tak spektakularnie jak to miało miejsce w przypadku bitcoina i innych. Jeszcze jedenaście miesięcy temu informowaliśmy, że kurs bitcoina przebił cenę uncji złota, teraz kursy znowu się zbliżają, ale w ruchu powrotnym.\nUncja złota zdrożała w tym roku o 2,5 proc. do obecnego poziomu 1343 dol. z czego 0,4 proc. w środę, a platyny przebiła znowu poziom 1 tys. dol., na którym przed styczniem ostatnio była we wrześniu ub.r. Platyna zyskała w tym roku już 7,4 proc. (+0,7 proc. w środę).\nghAni lewe firmy ani nawet prawe ani mafja ani pan X nie powinni wydawać żadnej waluty od tego są państwa.\nghTe wszystkie kryptowaluty są poto aby prać brudne pieniądze, niepłacić podatków I kraść pieniądze. W kryptowalutach nie ma nic odkrywczego, problem … Czytaj całość\nAnt[QUOTE] (to co stracił, bitcoin to zyskiwały m.in. kryptowaluty Ripple i Bitcoin), to teraz widać odpływ środków z całego rynku. [/QUOTE] Kochani … Czytaj całość\n100 mld dol. uciekło z kryptowalut w 24 godz. Bitcoin poniżej 8 tys....


Sony BDP-S1700 · Odtwarzacz Blu-ray, czarny | redcoon Polska\nSony BDP-S1700 (Odtwarzacz Blu-ray, czarny)\nNumer produktu: B650388\nOszczędzasz: zł 64,00 (= 16,04%)\nKoszty dostawy Sony BDP-S1700\nOdtwarzacz Blu-ray Sony BDP-S1700 to kompaktowe i wszechstronne urządzenie, które pozwoli Ci cieszyć się filmami w doskonałej jakości. Obraz przetwarzany jest w rozdzielczości Full HD i dodatkowo wspierany autorską technologią Sony TRILUMINOS Colour, która zapewnia realistyczną paletę barw. Nad emitowanym dźwiękiem czuwają kodeki Dolby True HD oraz DTS-HD, dzięki którym tony są czyste, doskonale zreprodukowane i zdają się wypełniać całą dostępną przestrzeń. Interfejs HDMI to niezakłócony przesył danych między urządzeniami, a port USB zapewnia możliwość odtwarzania multimediów prosto z zewnętrznych nośników pamięci (pendrive, dysk twardy, telefon). Gniazdo Ethernet otwiera przed użytkownikiem szeroki wachlarz funkcji sieciowych, takich jak strumieniowa transmisja z innych sprzętów w sieci czy przeglądanie zawartości serwisów internetowych. Produkt w pikantnej cenie tylko w redcoon.pl!\nOznaczenie modelu producentaBDP-S1700\nPobór mocy w czasie pracy (W)8.5\nZużycie energii w trybie czuwania (W)0.25\nPobór mocy w stanie czuwania (W)0.25\nTypodtwarzacz Blu-ray Wyposażenie:\nKonwersja 2D do 3Dnie\nOceń produkt Sony BDP-S1700


Warta - nowoczesny wynalazek (i nieskażony produkt) - Jeśli myślałeś, że krzesło biurowe zostało już zdeformow\nJakie usługi wybrać? - Mamy wiele informacji na temat tego, z jakich usług można wybi\nguza dieta lekkostrawna materac polskich sieci elektroenergetycznych materac 160x200 podarunkowy wynajem mieszkania dieta wątrobowa polskich marynarzy szczecin lubelski jesteśmy bony na szkolenia osób niepełnosprawnych wynajem mieszkania chicago dieta ketogeniczna osób czy osub również masaż prostaty z dojazdem do klienta warszawa usługi google play apk download serwis\nPolecane: konto bankowe przez internet\nWnętrza nowoczesne, w odróżnieniu od modnego od wielu lat stylu klasycznego, nadal charakteryzują się niezwykłymi proporcjami i niepowtarzalnym stylem. Niemniej jednak warto podjąć świadomą decyzję, że wykorzystanie dostępnej przestrzeni pozwoli nam zachować zamierzoną przestrzeń. Może to wynikać z faktu, że klient zostanie skonfrontowany z wyjątkowymi meblami, które nie tylko wpisują się w panujący trend, ale nadają się również na tę okazję.\nSzukając mebli do kuchni czy salonu należy zawsze mieć na uwadze, że powinny one być wykonane z odpowiedniego materiału. Ważne jest, aby meble były wykonane z trwałych materiałów, takich jak mosiądz czy witraże. Bardzo ważne jest również wybieranie mebli z lekką ramą, ponieważ nie będą miały na nie wpływu ciężkie elementy, takie jak duże szafki kuchenne. Ważne jest również, aby powierzchnia pod meblami była czysta i wolna od brudu.\nWarto też wspomnieć, że o wielkości salonu czy kuchni często decyduje ilość zdobień na meblach. Współczesnym przykładem jest zastosowanie żyrandoli wykonanych ze szkła, które można umieścić w nowoczesnym stylu lub jako tło dla tradycyjnych mebli w stylu drewna.\nWybór mebli nowoczesnych i współczesnych jest bardzo ważny, bo te pierwsze często idą w parze. Z drugiej strony, nowoczesne meble doskonale wpisują się w wystrój nowoczesnego domu czy mieszkania.\nTagi: meblami meble również wykonane kuchni nowoczesne meble do salonu meble bodzio meble kuchenne wyprzedaż meble black red white meble


Chory z opętania - Piotr Krysa - Portal OPOKA\nChory z opętania\nKsiądz Tadeusz Czapiga, doświadczony egzorcysta ze Szczecina, tygodniowo przyjmuje około pięciu osób. Większość z nich potrzebuje raczej lekarza. Ksiądz Czapiga w swojej długoletniej praktyce spotkał się z kilkudziesięcioma przypadkami opętania. Wśród tych łagodnych było kilkanaście ciężkich przypadków, w których osoby opętane przejawiały wiele nadprzyrodzonych zdolności, jak nadludzka siła, znajomość cudzych myśli i grzechów, czy bardzo silny wstręt do sakrum. Większość „klientów” egzorcystów to osoby mające problemy z własnym sumieniem, osobowością, cierpiące na choroby psychiczne. Zdaniem wielu znawców problemu, na tysiąc zgłaszających się osób zaledwie pięć, sześć jest pod faktycznym wpływem szatana.\nKsiędza Adama Wawro na co dzień można spotkać w parafii w Sycowie. Od trzech lat dekretem ordynariusza diecezji kaliskiej jest diecezjalnym egzorcystą. Obecnie w Polsce taki status posiada niewiele ponad pięćdziesięciu kapłanów, kilku może kilkunastu kolejnych egzorcyzmuje bez dekretu. Jeszcze kilka lat temu było ich prawie trzy razy mniej...\n— Praktycznie każdy ksiądz, który sobie uświadamia istnienie złego ducha, zaczyna pełnić rolę egzorcysty — zauważa ks. Czapiga, który chociaż nie ma dekretu z diecezji, jest w tych sprawach uznanym w kraju autorytetem. Na pytanie, od kiedy zajmuje się egzorcyzmowaniem, odpowiada w tym samym tonie — odkąd zostałem księdzem. Pamiętam, że chodząc po kolędzie, zauważyłem, że dzieje się coś dziwnego przy poświęcaniu mieszkania. Ludzie też zachowywali się jakoś dziwnie. Dopiero po czasie uświadomiłem sobie, że miałem tam do czynienia ze złym duchem. Oglądając się za siebie, dostrzegam wiele takich przypadków, które wcześniej jedynie wyczuwałem — wspomina ks. Czapiga.\nW pierwotnym chrześcijaństwie prawo do egzorcyzmowania mieli wszyscy kapłani. Dopiero papież Innocenty zdecydował w 416 roku, że egzorcyzmy będą mogli odprawiać jedynie kapłani „licencjonowani” przez biskupa. Dla porządku taki stan rzeczy w zasadzie utrzymuje się do dzisiaj, choć zdarzają się wyjątki — na Lubelszczyźnie złe duchy wygania siostra zakonna. Modlitwę o uwolnienie od złego ducha może odmawiać także rodzina, grupa modlitewna, a nawet sam opętany, o ile jeszcze może się modlić, stąd pewnie brakuje tutaj bardziej wyrazistego rozróżnienia.\nEgzorcyści to najczęściej dobrzy teolodzy i ludzie najwyższej jakości moralnej, bo szatan, przebiegły teolog i znawca natury ludzkiej, bynajmniej ich nie oszczędza i wykorzysta każdą ich słabość.\n— Nie boję się tego, że opętany zacznie dokładnie wymieniać i nazywać moje grzechy. W starciu ze złym duchem czuję się znacznie pewniej, wiedząc, że działam w imieniu Kościoła. Potrzebna jest niezachwiana wiara w Chrystusa, bo to Chrystus działający w Kościele wypędza złego ducha, a nie egzorcysta — puentuje ks. Tadeusz Czapiga.\nJest bardzo głośno\nTym samym głosem mówi ks. Wawro. — Trzeba mieć wiele wiary i pokory, aby stanąć naprzeciw złego ducha, który może być naprawdę niebezpieczny — mówi. Przyznaje, że z tego powodu modli się nie tylko o opętanego, ale i o siebie. Znane mu są przypadki, że osobę opętaną trzeba było krępować, ponieważ zły duch reagował bardzo agresywnie i z siłą, która przeciętnego człowieka najzwyczajniej przeraża. Sam nigdy nie musiał się uciekać do takich środków, ale wie to z relacji innych egzorcystów — w Polsce spotykają się przecież dwa razy do roku, raz na dwa lata pielgrzymują do Rzymu.\nSam w ciągu swojej trzyletniej praktyki spotkał się z czterema przypadkami poważnych opętań. Odprawiał więc tak zwane duże egzorcyzmy. Modlitwy odmawiał kilkakrotnie, trwało to ponad trzy godziny.\n— Najpierw dokładnie zamykam wszystkie drzwi, żeby się nie niosło po okolicy. Jest bardzo głośno, bo ujawniony i wypędzany szatan walczy jak... wściekły pies — porównuje ks. Adam. — Jest agresywny, nie szczędzi kpin, obelg, bluźnierstw, krzyczy, miota się — opowiada.\nPo wygnaniu złego ducha wyczerpana osoba wraca do siebie, a zmiany widać gołym okiem. Czasami męki opętanego ustają na jakiś czas, by potem wrócić. Wielokrotne odprawianie egzorcyzmów wcale nie należy do wyjątków. Tylko, że na tym sprawa wcale się nie kończy...\n— Modlitwa nad człowiekiem opętanym trwa czasami kilka lat. Poza tym on musi chcieć współpracować z łaską Bożą. Musi chcieć się nawracać — kontynuuje ks. Wawro. Pomaga mu w tym najczęściej cała rodzina, która często cierpi razem z nim. Najtrudniejsze do zrozumienia są cierpienia dzieci, które najczęściej mimowolnie uczestniczyły bądź były ofiarami jakiś praktyk otwierających drzwi szatanowi.\n— To jakby pokuta za cudze grzechy — zastanawia się ks. Wawro.\nZły duch może uzyskać dostęp do człowieka na bardzo różne sposoby.\n— Zdarza się, że domy nawiedzają duchy zmarłych. Złe duchy, które wcale nie proszą o modlitwę. Czasami ktoś w rodzinie posiada pewne zdolności i „zabawia się” magią, medycyną naturalną czy bioenergoterapią, ale także mogą to być skutki jakiś długotrwałych zapiekłych sporów rodzinnych, a nawet przekleństw rzucanych na poszczególne osoby czy całe rodziny. Można by to nazwać magią ludową — ostrożnie określa sycowski egzorcysta.\nPowiem ci grzechy twoje...\nOjciec Cezary Jenta nie jest egzorcystą. Jest dyrektorem dominikańskiego Ośrodka Informacji o Sektach w Poznaniu. — Do centrum trafia wiele osób z prośbą o odprawienie egzorcyzmów, ale ja w swojej praktyce w Szczecinie i Poznaniu spotkałem się z kilkoma rzeczywistymi przypadkami wpływu demonicznego — mówi o. Cezary.\nW jednym z nich był młody, 18-letni chłopak, który miał za sobą doświadczenia satanistyczne. Zdradzał bardzo wyraźne objawy opętania — cierpiał na wstręt do sakrum, bardzo źle czuł się w kościele, a przede wszystkim znał cudze grzechy.\n— Takie świadectwa docierały do mnie z ust osób trzecich, które zszokowane mówiły mi o tym, że bardzo konkretnie wypominał im coś, o czym mogły wiedzieć tylko one same — mówi ojciec Cezary.\nTo jeden z pewniejszych dowodów na obecność złego ducha, ale już wstręt do sacrum bywa jednym z objawów, wcale nie musi być jednoznaczny z opętaniem.\n— Tu trudno ustalić jasne i przejrzyste reguły rozpoznawania opętanią. To nie jest chemia ani fizyka — zauważa o. Cezary.\nW swojej praktyce ojciec Jenta spotykał się nawet z przypadkami, gdzie myliły się całe rodziny. W jednym domu wszyscy byli przekonani o tym, że nawiedza ich jakiś zły duch, czy też wiele duchów. Jedną z przesłanek było tutaj samoistne włączanie się sprzętów elektrycznych. Okazało się, że była to zbiorowa psychoza. Do tego, z punktu widzenia psychologii i psychiatrii, były to w większości osoby absolutnie zdrowe. Takie sytuacje zbiorowego widzenia najczęściej jednak inicjalizuje osoba chora.\nZ wiedzy ojca Jenty, i materiałów Ośrodka Informacji o Sektach wynika, że bramę szatanowi najczęściej otwierają sami poszkodowani. Udział w sektach satanistycznych czy rozmaite praktyki okultystyczne, które odwołują się do sił zła są zaproszeniem dla szatana. Otwarciem drzwi zamkniętych od wewnątrz przez sakrament chrztu. Takie zagrożenie może się kryć za seansami spirytystycznymi, wróżbami, przepowiedniami z tarota i innego rodzaju jasnowidztwem, a nawet za medytacją czy bioenergoterapią.\n— Zależy to oczywiście od tego, na ile jakaś osoba parająca się którąkolwiek z tych dziedzin odwołuje się do czarnej magii — zastrzega dyrektor centrum.\nBardzo często nasycone okultyzmem są różnego rodzaju nowe ruchy religijne, sekty czy chociażby bardzo pojemne zjawisko new age.\nWiele kłopotów, a wręcz prawdziwego zła czynią różnego rodzaju świeccy amatorzy-egzorcyści, specjaliści od oczyszczania domów z duchów, czy też szamani działający bezpośrednio na ludzkiej psychice.\n— W jednym ze znanych mi przypadków taka ingerencja cudem nie skończyła się samobójstwem. Osoba, która pojechała szukać pomocy u takiego specjalisty, została doprowadzona na krawędź załamania nerwowego i właściwie cudem nie udało jej się wyskoczyć z pociągu — opowiada o. Cezary.\nDopiero po wszystkim ludzie często przyznają się, że zanim przyszli do księdza, szukali pomocy u wróżki czy jasnowidza, o ile nie robili tego jednocześnie. Jest to jeden z powodów, dla których Kościół zaczął przypominać o istnieniu egzorcystów, bo jeszcze kilka, kilkanaście lat temu niewiele o tym wiedzieli nawet sami księża.\n— Nie mogę jednoznacznie stwierdzić, że ilość osób podejrzewających opętanie jakoś w ostatnich czasach wzrosła. Był taki moment, kiedy Kościół niejako wyciągnął z cienia swoich egzorcystów, podał fakt ich istnienia do publicznej wiadomości. Egzorcyści stali się przez to jakby bardziej dostępni i rozreklamowani. Dlatego zaczęło do nich trafiać więcej osób z problemami, ale tylko nieliczni byli rzeczywiście opętani — ocenia ojciec Jenta.\nZdaniem ojca Cezarego, do wszystkich przypadków trzeba podchodzić niezwykle ostrożnie i poddawać je bardzo wnikliwej weryfikacji. Twierdzi, że w szczególnych przypadkach egzorcyzmy mogą nawet zaszkodzić. Podaje przykład choroby psychicznej. Po egzorcyzmach za sprawą autosugestii stan chorego może się jedynie chwilo poprawić. Finalny skutek będzie jeszcze gorszy, bo w chorym utrwali się poczucie beznadziejności, co, jeśli nie zablokuje, to bardzo wyraźnie spowolni jego leczenie. Zapewne jest to jeden z powodów, dla których pomiędzy egzorcystami częścią psychiatrów i psychoterapeutów nie ustaje spór o naturę opętania — ziemska czy nadprzyrodzona. Na szczęście są i tacy, którzy nie boją się łączyć ciała z duchem.\nSzatan się ukrywa\nSukces diabła polega na tym, że ludzie w niego nie wierzą i czasami nie zdając sobie z tego sprawy, zaczynają handel z siłami demonicznymi. Sataniści oddają mu cześć, ale na ogół nie są świadomi konsekwencji tego kultu. Pewnie nigdy by tego nie zrobili, gdyby mieli choć odrobinę szacunku dla własnej duszy. Często skazują się na wieloletnie męczarnie, bo ich nowy pan ma ich za nic. Wpływu szatana nie można jednak ograniczać jedynie do tej grupy. Borykają się z nim osoby na pozór przypadkowe, a historia Kościoła zna także opętania późniejszych świętych. Współczesna nauka zdjęła społeczne odium opętania z wielu osób cierpiących na skutek najróżniejszych chorób, choćby na anoreksję. Jednak spór ten wydaje się być wieczny, bo i dziś trudno jednoznacznie orzec, czy tak powszechna, często tragiczna dolegliwość jak depresja, jest tylko chorobą psychiczną, czy jako sama choroba w niektórych przypadkach jest następstwem wpływu demonicznego. Szatan najlepiej czuje się nierozpoznany. Największym upokorzeniem złego ducha podczas odprawiania egzorcyzmów jest chwila, w której Chrystus zmusza go do wyznania swojego imienia.\nDiabeł nie jest ani kobietą, ani mężczyzną. Mówi wszystkimi językami i potrafi zmusić ludzi, których opętał, aby czynili rzeczy, których nie chcą.\nSzatan rękę ci poda\nMaciej Kąkolewski, poznański psychiatra potwierdza, że granica pomiędzy opętaniem a chorobą psychiczną jest bardzo cienka. Na ogół rzekomy wpływ szatana jest tylko konstrukcją pomocniczą chorego umysłu, który „czuje się” lepiej, wyrzucając zło poza obszar swojej odpowiedzialności — w świat nadprzyrodzony.\n— W dzisiejszym świecie stale nabierającym tempa i coraz bardziej opartym na konsumpcji dóbr materialnych ludzie zaniedbują sferę ducha. Takie słowa jak depresja czy stres opanowały nasz codzienny język na równych prawach z grypą i katarem — mówi Maciej Kąkolewski.\nMoże to być powód, dla którego raz po raz z różnych środowisk dochodzą głosy o słabej psychice obecnego pokolenia. Czy to przekłada się na większą ilość chorych psychicznie czy opętanych?\n— Teraz psychiatra, psychoanalityk czy psycholog przestał być tabu i coraz więcej ludzi decyduje się odwiedzić jego gabinet. Kiedyś wiele schorzeń najprawdopodobniej w ogóle nie było ujawnianych — uspokaja doktor Kąkolewski.\nWyrzuć pan diabła i będzie git\nPodobny mechanizm zaobserwowało w Polsce wielu egzorcystów. Nie twierdzą, że w ostatnich latach ilość opętań znacznie wzrosła, za to na pewno znacznie wzrosła liczba klientów egzorcystów. Niektórzy, wcale nie należący do wyjątków, przychodzą do egzorcysty jako duchownego psychoanalityka, niektórzy wręcz po jednorazową usługę, jak na detoksykację po zatruciu alkoholowym.\nZdaniem psychiatry, problemy psychiczne wielu osób wynikają z zachwianego systemu wartości i w takim ujęciu stres czy depresja może się nie tylko przydać, ale czasami jest wręcz potrzebna. Nasz rozmówca porównuje jej działanie do hamulca bezpieczeństwa, który powinien zmotywować człowieka do odmiany swego życia.\n— Nie potrafimy cieszyć się życiem, nie traktujemy go jako największego daru, a tym samym często otwieramy furtkę chorobie psychicznej — ocenia doktor.\nZe swojej praktyki wyciąga jeszcze jeden smutny wniosek. Pytając swoich pacjentów, głównie zdeklarowanych chrześcijan, o najważniejsze rzeczy w ich życiu, dowiaduje się, że jest to praca, dom, rodzina, kariera. Bóg najczęściej pojawia się dopiero na... piątym, szóstym miejscu.\n— Gdyby był na pierwszym, większości problemów ze zdrowiem psychicznym najpewniej by nie było — twierdzi.\nDoktorowi Maciejowi Kąkolewskiemu, praktykującemu psychiatrze zdarza się wysyłać swoich pacjentów do egzorcysty.\n— Decyduje się na to wtedy, kiedy pacjent nie „idzie na lekach” — odpowiada slangiem doktor. Chodzi o to, że leki, które normalnie w wypadku zaburzeń psychicznych dają taki a taki efekt, po prostu nie działają — wyjaśnia.\nNie w każdym przypadku musi to oznaczać opętanie, ale doktor Kąkolewski konsultacji kapłana nie unika. Po chwili namysłu ocenia, że do księdza Piątkowskiego, cenionego egzorcysty z poznańskiej diecezji, wysyła około pięciu procent swoich pacjentów.\nZostawia go na koniec\nTak symbioza nauki z religią często działa w dwie strony. Ksiądz Tadeusz Czapiga nauczony wieloletnim doświadczeniem podchodzi do tego metodycznie.\n— Teraz ludzie gotowi są lekarza zostawić i szukać księdza, chociaż w głowie mają guz wielkości pomarańczy. Ja stawiam jeden zasadniczy warunek. Najpierw konsultacja z lekarzem, a dopiero potem szukanie złego ducha — mówi.\nW swoim życiu spotkał się z wieloma faktycznymi opętaniami, ale zdecydowana większość z nich to raczej łagodne formy. Przyznaje się, że czasem nawet odprawia małe egzorcyzmy, nic o tym nie mówiąc rodzinie czy innym świadkom.\nModlę się po łacinie, więc raczej nikt tego nie zrozumie, a czasami te teksty mogą być zbyt mocne. Jeśli nie ma takiej potrzeby, to o obecności złego ducha nawet nie wspominam, bo w psychice całej rodziny może to zostawić ślad znacznie głębszy, niż to potrzebne — opowiada ks. Czapiga. Niektórzy egzorcyści postępują wprost przeciwnie, bo rodzina za nic nie chce uwierzyć w istnienie szatana.\nNa prywatny użytek nasz rozmówca stworzył sobie typologię spraw, z którymi przychodzą do niego ludzie. Pierwsze pochodzą z porządku naturalnego. Kolejne dwie z nadprzyrodzonego, w którym mogą działać siły dobre i siły złe.\n— Często pewne wrażenia to jedynie skutek nadwrażliwości, a nawet działania żyły wodnej. Wykluczyć trzeba niemal wszystkie naturalne problemy, zanim zaczniemy doszukiwać się działania szatana — mówi.\nBoi się konfesjonału\nBramę szatanowi najczęściej otwierają sami poszkodowani. Udział w sektach satanistycznych czy rozmaite praktyki okultystyczne, które odwołują się do sił zła\nZ całego mnóstwa „śledztw”, długich godzin rozmów z ludźmi szukającymi u niego pomocy, ksiądz Czapiga wyniósł przekonanie, że szatańskie problemy najczęściej dotykają ludzi przez wiele lat zaniedbujących spowiedź.\n— Czasami nawet do niej przystępowali, ale bez właściwego przygotowaniai szacunku dla sakramentu. Jeśli człowiek nie zmieni swojej postawy, to egzorcyzm nie zmieni jego życia. Egzorcyzm służy jedynie odrzuceniu złego ducha, kiedy człowiek dopuści go tak blisko, że nie jest w stanie otworzyć ust przy spowiedzi, a nawet wykrztusić z siebie modlitwy — mówi.\nJego wniosek zapewne rozczaruje ludzi poszukujących sensacji, objawień, opętań dla ugruntowania swojej wiary. Jest bardzo prosty.\nSakrament jest o wiele ważniejszy od egzorcyzmów. Spowiedź jest pojednaniem z Bogiem. Nie analizą grzechów, tylko ich wyznaniem. Bez tego zwrotu do Boga można zapomnieć o nawróceniu. Wielu ludzi myśli, że ksiądz w konfesjonale zastąpi psychologa. Ale spowiedź nie powinna być psychoanalizą, bo jest sakramentem.\nData publikacji: 2003-02-20Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: New Age grzech choroba psychiczna magia szaman sekta szatan egzorcyzm okultyzm diabeł satanizm wróżby spirytyzm opętanie bluźnierstwo zły duch bioenergoterapia tarot egzorcysta złe moce


Same kłamstwa o rodzinie.\nSame kłamstwa o rodzinie – artykuł opublikowany w „Wysokich obcasach ekstra” Listopad 2015, nr 11 (42), str. 58-64\nZwiązki się rozpadają, kobiety nie chcą rodzić, rodzice nie rozumieją dzieci, dzieci nie rozmawiają z rodzicami. Kryzys w rodzinie aż furczy. Jeśli ktoś go nie widzi, przypominają mu o nim media. Wystarczy spojrzeć na ostatnie tytuły artykułów w prasie i sieci: „Kryzys małżeński w pigułce”, „Rozwody po pięćdziesiątce coraz powszechniejsze”, „Dlaczego Polki boją się macierzyństwa?”„ „Za stare na matki?”, „Helicopter parents – rodzice, którzy krzywdzą”.\nSprawa jeszcze bardziej się komplikuje, gdy w grę wchodzą poglądy. I tak media prawicowe martwią się osłabieniem instytucji małżeństwa, konkubinatami i spadkiem liczby narodzin dzieci. „Fronda” pisze: „To nie małżeństwo, ale antykoncepcja niszczy namiętność”, „Brońmy małżeństwa i rodziny! To na nich opierają się wolność i ład społeczny”.\nZ kolei dla lewicy zagrożeniem jest patriarchalny model rodziny i opresja wobec kobiet. „Chcecie więcej dzieci? Zagońcie ojców do pracy domowej” – pisze „Krytyka Polityczna”.\nIle w tym wszystkim prawdy o rodzinie? Zastanawialiśmy się nad tym podczas debaty, którą „Wysokie Obcasy Extra” zorganizowały na VII Kongresie Kobiet. Okazuje się, że nie tak dużo, jak wszyscy wokół każą nam wierzyć.\nKłamstwo pierwsze: Z rodziną jest gorzej niż kiedykolwiek wcześniej\nCzy rzeczywiście współczesna rodzina przechodzi kryzys? – Tak, ale zadajmy sobie pytanie, czy to coś nowego – proponuje Dorota Ziółkowska-Maciaszek, psychoterapeutka, założycielka i prezeska Fundacji „Rozwód? Poczekaj!”, prywatnie żona i mama nastolatki. – Czy kiedykolwiek rodzina w kryzysie nie była?\n– Z perspektywy historyka kryzys rodziny trwa od zawsze – mówi Anna Brzezińska, mediewistka, pisarka fantasy, publicystka „WOE” i matka dwóch synów. – Mówią o nim najstarsze teksty, które posiadamy. Na przykład relacja ze starożytnego Egiptu: dzieci nie szanują rodziców, żony plotkują na targu, zamiast pracować w domu, wszystko się sypie.\nHistorię ludzkości zaczęliśmy od narzekania na kryzys rodziny. Mediewistka dodaje, że kryzys jest stanem permanentnym, bo wiąże się ze zmianą, a historia ludzkości to historia zmiany. – Nie umiemy przyjmować jej z otwartymi ramionami, sprawia, że mamy poczucie zagrożenia – wyjaśnia.\nA może nie ma się czego bać? – Kryzys jest czymś dobrym, to rodzaj przepoczwarzenia, kiedy coś się zmienia w bólach. Kryzys świadczy o wzroście, o oczyszczeniu – przekonuje dr Stanisław Obirek, teolog, historyk i antropolog kultury, który po 30 latach zakonnego życia porzucił habit jezuity i się ożenił.\nA jak zmianę odbiera pojedyncza rodzina? Dorota Ziółkowska-Maciaszek przyznaje, że bywają ostre kryzysy, które potrafią zatrząść jej fundamentami – np. narodziny pierwszego dziecka. Jednak taki właśnie jest naturalny cykl rozwojowy: od kryzysu do kryzysu. Co więcej, jak podkreśla terapeutka, często dopiero kryzys ujawnia, jak bardzo rodzina jest dla nas ważna.\nI tu wychodzi na jaw kolejne kłamstwo – przyjęło się uważać, że młode pokolenie rodzinę ma za nic. Tymczasem we wszelakich sondażach Polacy w każdym wieku – w sumie ok. 80 proc. z nas – deklarują, że rodzina jest największą wartością i nadaje sens życiu. Nieźle jak na stan rzekomej zapaści.\nKłamstwo drugie: 30 proc. par się rozwodzi\nJeszcze trzy dekady temu w szkolnym klasach siedziały pojedyncze dzieci rozwiedzionych rodziców. A to, że mąż i żona latami ledwie się do siebie odzywali, nie było jeszcze powodem do rozwodu. Wydawałoby się, że od tej epoki dzielą nas lata świetlne. Z badań GUS z 2013 r. wynika, że trzy najczęściej akceptowane przez Polaków powody rozwodów to: zdrada (65 proc.), niedopasowanie seksualne (59 proc.) i niezgodność charakterów (57 proc.).\nZ kolei media bez końca powtarzają sensację, że rozwodzi się ponad 30 proc. par. Tylko że to nieprawda. – Mamy ogromny problem ze statystykami – mówi Paweł Maciaszek, współzałożyciel Fundacji „Rozwód? Poczekaj!” oraz mediator rodzinny i trener biznesowy. – Pary, które do nas przychodzą, często powołują się właśnie na te dane o co trzecim rozpadającym się małżeństwie.\nTymczasem – co widać w danych GUS – rzeczywiście rozwodzi się 30 proc. par, ale – uwaga! – jedynie w stosunku do nowo zawartych związków małżeńskich w konkretnym roku! To co innego niż 30 proc. rozwiedzionych par ze wszystkich istniejących małżeństw. Teraz na każde 10 tys. małżeństw – nowych i starych – rozwodzi się 73 par rocznie. To jest 7,3 proc., a nie 30 proc. wszystkich małżeństw! – Te cytowane w mediach statystyki są szkodliwe, bo bardzo źle robią parom, szczególnie tym, które zaczynają wspólny związek. Młodzi ludzie, którzy do nas przychodzą, często mówią: „Pewnie nam się nie uda, skoro tylu innym się nie udaje” – mówi Paweł Maciaszek.\nPoza tym choć Polacy rozwodzą się coraz częściej – 25 lat temu na każde 10 tys. małżeństw rozwodziło się 46 par – i tak są dość powściągliwi w porównaniu z innymi nacjami. Nasz wynik podobny jest do muzułmańskiego Kazachstanu, Cypru, Rumunii i Izraela, w których wskaźnik również sięga ok. 30 proc. Dwa razy taki wynik osiągają Hiszpanie, Portugalczycy i Czesi, a rekord biją Belgowie z 70 proc.\nDorota Ziółkowska-Maciaszek: – Nasza fundacja nie nazywa się „Rozwód? Nigdy w życiu”. Są sytuacje, kiedy rozwód ratuje życie, godność człowieka, bo jest wiele bardzo destrukcyjnych związków. Z naszej perspektywy wiele rozwodów jest jednak przedwczesnych.\nKłamstwo trzecie: Kiedyś ludzie byli ze sobą do grobowej deski, na dobre i złe\nLubimy się wpędzać w poczucie winy, uznając, że obecne, częste rozwody to efekt naszych ułomności – nie umiemy być wierni jak nasi przodkowie i brak nam cierpliwości do wychodzenia z kryzysów. W tym jest sporo prawdy, ale pamiętajmy, że kiedyś kobiety były bardziej zależne finansowo od mężów, możliwe więc, że dawniej trwałość małżeństwa gwarantowały pieniądze. Poza tym obecnie, pierwszy raz w historii, „do grobowej deski” oznacza dekady ze sobą. Nigdy wcześniej na taką skalę nie świętowaliśmy tyle rubinowych czy diamentowych rocznic! – Powołam się na statystyki z XVI-wiecznej Florencji. Mamy dosyć dobre dane dotyczące śmiertelności w tamtym czasie – mówi Anna Brzezińska. – Historycy wyliczyli, że statystyczne „I nie opuszczę cię aż do śmierci” trwało siedem lat, bo potem któreś z małżonków umierało. Rodzina z przeszłości to nie była para z 50-letnim stażem małżeńskim.\nKłamstwo czwarte: Tradycyjna rodzina upada\n– Media wmawiają nam istnienie tzw. silnej, tradycyjnej rodziny – mówi Tomasz Piątek, pisarz i publicysta „Gazety Wyborczej” oraz „Miesięcznika Ewangelickiego”. – Ale czytałem, że tak naprawdę to nowy wynalazek, dopiero z końca XIX w. Znalazłem też dane, że w Wiedniu w 1850 r. połowa dzieci była nieślubnych, a teraz jest to 7 proc.\nZ mitem tradycyjnej rodziny polemizuje też Brzezińska: – Z powodu wysokiej i wczesnej śmiertelności, o której mówiłam na przykładzie Florencji, dawna rodzina to nie byli tylko rodzice i ich dzieci. Ludzie się powtórnie pobierali, więc w tej rodzinie pałętało się potomstwo z pierwszego związku żony, mąż miewał dzieci nieślubne na boku, bo do czasu soboru trydenckiego takich dzieci było dużo, zwłaszcza wśród wyższych warstw społecznych. Potem Kościół zmienił do nich stosunek i swawole się skończyły.\nZatem przyrodnie i przyszywane rodzeństwo, ojczymowie i macochy – słowem rodzina patchworkowa – to nie są zjawiska współczesne, ale znane od wieków. Podobnie jak singielstwo kobiet. – W tej dawnej rodzinie były też ciotki, które owdowiały, nie mając potomstwa, oraz ciotki, które nie wyszły za mąż. Od jednej czwartej do jednej trzeciej kobiet nie wychodziło za mąż. To był ideał, do którego wychowywano dziewczynki, ale nie wszystkie go realizowały – zauważa Brzezińska.\nKłamstwo piąte: Polska rodzina jest patriarchalna\nTrudno więc mówić o zachwianiu się tradycyjnego ideału, skoro niełatwo go zdefiniować. Za to, bez żadnych wątpliwości, mocno chwieje się patriarchalny model rodziny. Motorem zmian są kobiety.\nZaczęło się w latach 60. od wynalezienia pigułki antykoncepcyjnej, dzięki której kobiety zyskały władzę nad swoją płodnością. Dzisiaj to one częściej występują o rozwód, opóźniają decyzję o wejściu w trwały – formalny czy nieformalny – związek, opóźniają moment urodzenia pierwszego dziecka lub w ogóle z niego rezygnują.\nA co z modnym ostatnio partnerstwem 50/50, czyli pół na pół. Czy podział obowiązków po połowie to jedyny słuszny kierunek dla współczesnych, nowoczesnych par? Doktor Marta de Zuniga, adiunkt w Instytucie Nauk Politycznych UW, członkini chrześcijańskiego think tanku Laboratorium Więzi, matka pięciorga dzieci, jest za partnerstwem 100/100: – Ukułam sobie to powiedzenie w analogii do tego, co mówią dzieci moje i mojego męża Hiszpana: że są stuprocentowymi Polakami i stuprocentowymi Hiszpanami jednocześnie. W małżeństwie każda z osób powinna być na sto procent. Bez rozliczania, „Bo ja dzisiaj sprzątałam, to ty dzisiaj musisz”. To model: wszystkie ręce na pokład, każdy jest tak samo zaangażowany. Hiszpanie nie mówią tak podniośle jak my: „budować rodzinę”, tylko „hacer familia” – robić rodzinę. Posługuję się często tym terminem, bo myślę, że rodzinę właśnie się robi na co dzień: ja zrobię to, ty zrób tamto i tak dalej.\nKłamstwo szóste: Kiedyś kobiety nie musiały pracować\n– W większości warstw społecznych kobiety musiały pracować – mówi Brzezińska. – Model, w którym kobieta jest w domu, jest modelem bardzo arystokratycznym, na jaki większość ludzi nie mogła sobie pozwolić.\nPracy kobiet nie traktowano kiedyś jak zła koniecznego, przeciwnie była ważna i szanowana. – Ta niepracująca matka leżąca na szezlongu, którą teraz się przywołuje w publicystyce, jest dość zabawnym współczesnym wynalazkiem, którego w przeszłości nie było. Nawet panie, które miały służbę, tkały, wyszywały i przędły, a poza tym działały trochę jak współcześni menedżerowie, bo musiały nadzorować wielkie posiadłości. Kiedy mąż był w parlamencie, na wojnie czy na dworze, ktoś musiał zarządzać gospodarstwem i była to właśnie żona – mówi Anna Brzezińska.\nNie chlubmy się więc tym, że dopiero my wpadliśmy na pomysł docenienia pracy domowej kobiet. Przed wiekami była doceniana bardziej niż dziś, choć nie była finansowo wynagradzana.\nKłamstwo siódme: Małżeństwo/związek to namiętność\n– W XIX w. zakorzenił się w naszej świadomości romantyzm i od tego momentu oczekujemy od małżeństwa harmonii i napięcia emocjonalnego – opowiada Brzezińska. – Nie mówię, że rodziny się kiedyś nie kochały, ale ideałem nie była miłość zmysłowa, eros, lecz przyjaźń, lojalność, wspólna praca. Przez wieki małżeństwo było umową dwóch rodzin, zabezpieczającą ich interesy ekonomiczne i nierzadko polityczne. To obowiązywało we wszystkich warstwach społecznych: łączyły się gospodarstwa rolne, warsztaty, arystokratyczne rody. Paweł Maciaszek zauważa jednak, że romantyzm nie jest zły – to on pcha nas do decyzji o małżeństwie. Jednak problem w tym, że zakochanie nie jest miłością i nie trwa wiecznie. Zaledwie ok. 27 miesięcy. Później zaczyna się problem – namiętność mija, partnerzy są zaskoczeni, mimo że psychologowie mówią o tym od lat.\nBiologicznie tłumaczy się to tak: natura przygotowała nas do tego, żeby najpierw bliżej się poznać, spłodzić dziecko i trochę je odchować. Natomiast potem, po czasie namiętności, możemy tworzyć coś bardziej stabilnego, co nam w życiu zaprocentuje długoterminowo – chodzi tu o intymność, rodzaj bliskości, zażyłości i zaufania między małżonkami, często przyjaźni. Coś tracimy, ale też coś zyskujemy. To może być wsparciem związku na dekady, bo nie mamy wpływu na namiętność, ale możemy pracować nad intymnością.\nKłamstwo ósme: Rodzina idealna istnieje\nDorota Ziółkowska-Maciaszek mówi, że w niektórych małżeństwach w pewnym momencie pojawia się coś, co ona nazywa „projektem małżeństwo”. – Wiele par poddaje się presji społecznej na to, żeby ich małżeństwo „jakoś wyglądało”. Para inwestuje wówczas energię w budowanie folderu reklamowego rodziny, skupia się na osiągnięciu „wskaźników sukcesu”: mamy piękny dom, samochód, ślicznie wyglądamy – mówi. Taka rodzina jest na pokaz, dla innych. – Jak przychodzi do nas para, która mówi: „Znajomi uważają nas za parę idealną”, to nam od razu się zapalają czerwone światła, bo to oznacza, że pod dywanem ukrytych jest wiele śmieci – mówi Ziółkowska-Maciaszek.\nPrzyzwyczailiśmy się mówić o rodzinie trochę jak o przedsiębiorstwie, gdzie liczy się zyski i straty, a trochę jak o maszynie, która ma dobrze działać. – Przez większą część historii ludzkości rodzina była raczej organizmem, ciałem, co wpisywało ją do świata natury. Takie ujęcie dawało przyzwolenie: ręka czasami boli, czasem człowiek się skaleczy w nogę, ale iść trzeba. A to, jak mówimy, jest niezwykle istotne dla naszego myślenia o tym, kim jesteśmy w związkach – uważa Brzezińska.\nKłamstwo dziewiąte: Polki nie rodzą dzieci, choć nigdy im nie było tak dobrze\nChoć sytuacja materialna polskich rodzin poprawiła się przez ostatnie 25 lat, to jednak Polki rodzą mniej dzieci niż wcześniej, mniej nawet niż większość Europejek. Taki jest ponury fakt demograficzny. Tyle że nie są to, jak mówią niektórzy, konsekwencje niepewnej sytuacji finansowej Polaków i Polski w ruinie, tylko w dużej mierze czarnego PR.\nW spisie powszechnym w 2011 r. kobiety po raz pierwszy bardzo niechętnie mówiły o swoich planach prokreacyjnych. Ankieterzy nigdy wcześniej nie mieli takiego problemu. Przez dekadę zdarzyło się coś złego, rodzina i dzieci stały się tematem drażliwym, przyczółkiem, który musimy bronić przed innymi – państwem, politykami, hejtem w internecie.\n– Myślę, że w Polsce wśród młodych ludzi jest ogromny lęk przed rodziną spowodowany tym, że została odczarowana – mówi Marta de Zuniga. – Wcześniej była pewną utopią. To wyobrażenie popychało ludzi do zawarcia związku małżeńskiego. A dziś wiemy już, jak rodzina naprawdę funkcjonuje, i każdy młody człowiek, śledzący debatę publiczną wie, że rodzina może być siedliskiem dyskryminacji, przemocy, nawet pedofilii. Może też być też siedliskiem traum niezamierzenie wdrukowanych dzieciom przez rodziców. Odczarowanie jest tak powszechne, że cudem jest to, że wciąż w deklaracjach aspiracji i wartości rodzina jest na pierwszym miejscu.\nKłamstwo dziesiąte: Polki nie rodzą dzieci, bo robią karierę i muszą zwiedzić Tokio\nTo ewidentna bzdura. Bezdzietność kobiet zbadali naukowcy Szkoły Głównej Handlowej w ramach projektu FAMWELL i jej pierwszą – i absolutnie najważniejszą! – przyczyną okazuje się brak stabilnego związku. Ponad połowa badanych bezdzietnych kobiet nigdy nie była w stałym związku, nigdy nie zamieszkała z partnerem i nie wyszła za mąż. Drugim powodem są problemy z zajściem w ciążę, trzecim – inne kłopoty zdrowotne. Głośna akcja społeczna – a raczej antyspołeczna – o singielce, która robiąc karierę i goniąc za pieniędzmi, „nie zdążyła” urodzić dziecka, nie ma więc żadnych podstaw, co tłumaczy, czemu tak wkurzyła wiele Polek. Nie pomaga także polityczna nagonka na in vitro – ta jedyna szansa, by wiele polskich rodzin miało dzieci, stała się symbolem walki z „tradycyjną rodziną”.\nKłamstwo jedenaste: Narzekanie na politykę rodzinną coś zmieni\nKobiety są dziś ogromnie samotne w swoim macierzyństwie. – Dawno temu wychowywanie dzieci było czynnością kolektywną. Kiedyś znacznie bardziej wspólnotowo myśleliśmy i realizowaliśmy całą masę funkcji rodzinnych – mówi Anna Brzezińska.\nI od lat narzekamy na to samo – na słaby dostęp do przedszkoli, pracodawców, którzy krzywo patrzą na kobiety w ciąży lub na zwolnienia opiekuńcze, absurdalne godziny zamykania przedszkoli i zakończenia lekcji kolidujące z pracą rodziców, 23-procentowy VAT na ubranka dziecięce (Wielka Brytania – 0 proc.) oraz nieelastyczny czas pracy – ale niewiele sami z tym robimy.\nDemokracja polega na tym, że wymagać od polityków możemy wszyscy. Czy więc poseł, na którego głosowałaś, zrobił coś dla rodziny? A radni i burmistrz? To oni przecież decydują o liczbie żłobków i przedszkoli, o dopłatach do stołówek i świetlic, liczbie placów zabaw, taryfach za muzea czy baseny. Zacznijmy więc interesować się polityką częściej niż raz na cztery lata przed wyborami. W Sejmie jest masa posłów sprawujących mandat kolejną kadencję. Jeśli przez lata zrobili tak mało dla rodziny, dlaczego wciąż ich wybieramy? Głosować powinniśmy na tych, którzy już wiele dla nas robią, a nie na tych, którzy obiecują, że dopiero zaczną.\nI wreszcie możemy zaangażować się sami. Z grupą innych rodziców, z pomocą lokalnych gazet, rozmaitych fundacji można wywalczyć podjazdy dla wózków, przewijaki w urzędach, żłobki przy uczelniach, a nawet sensowne godziny otwarcia przedszkoli.\nCo może pomóc przestraszonym młodym ludziom albo małżeństwom, które przechodzą kryzys?\nReligia? Profesor Obirek uważa, że Boga nie należy mieszać do miłości dwojga ludzi: – W Polsce małżeństwo, podobnie zresztą jak rozwód, ma komponent religijny. To trochę infantylizuje cały kontrakt ślubny: nie chodzi o wierność sobie nawzajem, ale o wierność Bogu. Widzę w tym pewien fałsz, który sprawia, że argument religijny jest używany jak szantaż. Paweł Maciaszek ma inne zdanie: – Mimo deklarowanej wszem i wobec neutralności światopoglądowej uważamy, że pierwiastek duchowy w małżeństwie jest ważny. Duchowość – nieważne, w jakiej formie – spaja małżeństwo. Bywa, że ślub kościelny jest ostatnią deską ratunku przed rozwodem. Jednak nie mamy badań mówiących o jakości takich związków, tu może być różnie.\n– Z moich obserwacji wynika, że wiara odgrywa rolę – dodaje Marta de Zuniga. – To jest jeszcze jeden powód, żeby w tym dniu, kiedy swojego męża po prostu nie lubisz, spojrzeć na niego z innej perspektywy i dać mu jeszcze jedną szansę.\nCo może pomóc niewierzącym?\nPaweł Maciaszek: – Mówimy naszym pacjentom: to nie statystyki rozwodzą, to wy podejmujecie decyzję. Macie wpływ na jakość waszego małżeństwa.\nDorota Ziółkowska-Maciaszek przestrzega z kolei przed pochopnym porzucaniem niezadowalającego nas partnera i szukaniem zieleńszej trawy: – Wiele osób, kiedy mija faza namiętności, mówi: „Skończyło się. Minęła szczęśliwość, trzeba znaleźć nową”. Tymczasem statystyki pokazują, że kolejne związki rozpadają się jeszcze częściej niż pierwsze. My kładziemy nacisk na to, żeby pary uczyły się bycia ze sobą. Długotrwały związek to ogromna szansa rozwoju. Uczymy się partnerstwa, cierpliwości, odpuszczania, tolerowania wad, ale też siebie samych. To ważne, bo często mamy wyidealizowany obraz siebie: „Jestem bardzo dobrą partnerką, to wszystko nie wychodzi przez mojego męża”.\nPaweł Maciaszek odradza też próby zmieniania drugiej osoby: – Jest takie ludowe porzekadło: „Widziały gały, co brały”, i to jest prawda. Jeśli na samym początku mało od partnera wymagamy, nie dziwmy się potem, że on nie spełnia oczekiwań. Panie uważają, że: „Jak się ożeni, to się odmieni”, a panowie uważają, że fajnie byłoby gdyby ona się nigdy nie zmieniała. Jedni i drudzy nie mają racji.\nZamiast na siłę zmieniać się wzajemnie, lepiej uczyć się tego, co Maciaszkowie nazywają językami miłości. Czy skoro on nie przynosi kwiatów i nie mówi, że kocha, to na pewno znaczy, że nie kocha i nie dba? A może „powiedział to”, myjąc twój samochód lub zabierając w weekendowy poranek dzieci na spacer, żebyś mogła się wyspać?\nZdaniem Stanisława Obirka małżeństwu służy transparentność: – W zakonie nie ma w zasadzie prywatnego życia. Moje przejście z niego do związku z żoną było kontynuacją całkowitej przejrzystości. Brak absolutnej szczerości w związku jest garbem, który podczas kryzysu urasta do rangi niepokonywalnej przeszkody. Jakieś konto bankowe, znajomość, o której żona nie wie – to prędzej czy później wybuchnie.\nDla dobra związku nie należy też zatracać się w rodzicielstwie. – Skupienie na dzieciach bywa usprawiedliwieniem od poznawania się małżonków – mówi Ziółkowska-Maciaszek. – Ale wtedy często pojawia się ostry kryzys, gdy dzieci wyfruwają z gniazda.\nBo najzwyczajniej w świecie – bazą rodziny jest para.


TOWARZYSKI TURNIEJ DZIEWCZĄT U-15 NA DUŻY PLUS\nDzisiejsza słoneczna niedziela upłynęła po znakiem mini turnieju towarzyskiego dziewcząt w kat. rocznika 2004 i młodszych. W zawodach zorganizowanych przez nasz Klub wzięły udział 3 drużyny. Oprócz gospodarzy w turnieju wystąpiły kluby: UKS Olimpijczyk Ostrów Wlkp. oraz LUKS Trójka Sieradz. Po bardzo ciekawych spotkaniach wyniki były następujące:\nKS PLAY BASKET KRASZEWICE – UKS OLIMPIJCZYK OSTRÓW WLKP. 33:57\nOd 2 lat rywalki z Ostrowa Wlkp. są zmorą naszej drużyny. Dziś było podobnie, choć początek spotkania nie zapowiadał niczego złego. Wyżej notowany rywal rozpoczął co prawda mecz od prowadzenia 7:2, ale szybkie odpowiedzi ze strony Marty Kobzy pozwoliły na dojście na wynik 10:12. Niestety w kolejnych minutach rywalki zdobywają 12 punktów z rzędu. Potem udaje nam się wrócić do gry i przegrywamy tylko 21:30. Jednak kolejny run przeciwniczek (10:0) ustawia mecz w bardzo niekorzystnej sytuacji dla nas. Mimo przebłysków dobrej gry z naszej strony to zawodniczki z Ostrowa Wlkp. mają więcej serii punktowych. Mecz kończy się wyraźnym zwycięstwem przyjezdnych, ale różnica wynikała przede wszystkim bardziej z naszych błędów niż z super gry ostrowianek.\nKobza 18, Szuleta D. 7, Kleinert 6, Krzewińska 2, Cegiełka L., Jeziorek, Kowalczyk, Gabryś, Wiśniewska, Szuleta J., Chowańska, Karkoszka\nLUKS TRÓJKA SIERADZ – UKS OLIMPIJCZYK OSTRÓW WLKP. 35:46\nZawodniczki Olimpijczyka szybko odjeżdżają do wyniku 10:2. Widać przewagę drużyny z Ostrowa Wlkp. pod każdym względem, pierwsza kwarta kończy się 16:8. Druga część tylko powiększa przewagę ostrowianek, które w tej części meczu pozwalają rywalkom na zdobycie tylko 2 punktów. W połowie mamy 29:10 dla Ostrowa Wlkp. i wydaje się, że mecze jest ustawiony. Trzecia kwarta jeszcze nie przynosi większych zmian. Mamy wynik 43:17 i zawodniczki z Ostrowa Wlkp. pewnie zmierzają po zwycięstwo w turnieju. Dopiero pewne przebudzenie ekipy sieradzkiej następuje w 4. kwarcie. Na zwycięstwo jest co prawda za późno, ale wygrana ostatnia część 18:4 dla Sieradza daje im pewną satysfakcję.\nKS PLAY BASKET KRASZEWICE – LUKS TRÓJKA SIERADZ 55:50\nZawodniczki z Kraszewic bardzo chciały się pokazać z lepszej strony niż w poprzednim starciu. Nastawione na poprawę błędów z pierwszego meczu zaczęły bardzo dobrze od wyniku 9:2. W kolejnych minutach rywalki nawiązują walkę i wychodzą na prowadzenie 19:17. Nasz team odpowiada zdecydowanie rzucając 10 punktów z rzędu. Wydaje się, że prowadzimy bezpiecznie 28:19. Jednak rywalki nie odpuszczają i mecz się wyrównuje (36:35 dla Kraszewic). Od tego momentu trafiamy 8 oczek z rzędu i budujemy tym samym 9 punktowe prowadzenie przed ostatnią kwartą. W tej części spotkania nasza przewaga oscyluje wokół 10 punktów. Na 2 minuty przed końcem zawodniczki LUKS Trójki Sieradz jeszcze nas straszą zbliżając się na dystans 6 punktów. Jednak dobrze rozegrana końcówka nie pozwala wydrzeć nam zwycięstwa.\nKleinert 18, Kobza 13, Szuleta D. 10, Wiśniewska 6, Karkoszka 2, Kowalczyk 2, Cegiełka L. 2, Krzewińska 2, Gabryś, Chowańska, Jeziorek, Szuleta J.\nI MIEJSCE – UKS Olimpijczyk Ostrów Wlkp. (MVP Aleksandra Marczyk)\nII MIEJSCE – KS Play basket Kraszewice (MVP Bernadetta Kowalczyk)\nIII MIEJSCE – LUKS Trójka Sieradz (MVP Maja Skowrońska)\nPuchary i nagrody dla najlepszych zawodniczek wręczył uroczyście Sekretarz Gminy Kraszewice Pan Konrad Kuświk. Powyższy turniej to ostatni sprawdzian naszych kadetek przed zmaganiami ligowymi, które rozpoczynamy już za tydzień w niedzielę meczem u siebie z MKS MOS Konin o godz. 12.00. Już teraz serdecznie zapraszamy na ten mecz.


Ziobro, 13.04.2017 | Earl drzewołaz\nMacierewicz jak Gregor Samsa\nMacierewicz jako skarb\nSkoro Misiewicz nie ma kwalifikacji do pełnienia funkcji w życiu publicznym, to czy zostanie mu odebrany Złoty Medal Za Zasługi dla Obronności?\nPiS chce zmienić „konstytucję sądów”. Dlaczego ten projekt jest groźny? Oto siedem powodów\nŁukasz Woźnicki, 13 kwietnia 2017\nJeśli PiS wprowadzi swój plan w życie, jeszcze w tym roku stanowiska stracą prezesi sądów rejonowych, okręgowych i apelacyjnych w całym kraju. Zastąpią ich zaufani sędziowie wskazani przez Zbigniewa Ziobrę. I przeprowadzą kolejną czystkę.\nZobacz także: „Nie wiem, czy prezes Sądu Najwyższego dotrwa do końca kadencji”. Arkadiusz Mularczyk zbroi się do walki przed TK. Do czego przyznał się poseł PiS?\nWojciech Czuchnowski, Agnieszka Kublik, 13 kwietnia 2017\nAntoni Macierewicz w drodze do Smoleńska – 10.04.2010 (Fot. Filip Klimaszewski / Agencja Gazeta)\n„Macierewicz krzyczał, że ich wszystkich wymordują. W pociągu kazał zaciągnąć zasłony, by uniknąć strzałów snajperów” – opowiada dziennikarz Wiktor Bater, który był w Katyniu 10 kwietnia 2010 r.\nKlich: „Tchórzliwie uciekł”\nMEN chce obiadów dla wszystkich uczniów. Koszt: miliard. „Tyle kosztuje religia w szkole”\nKlasa w gimnazjum we Wrocławiu (MACIEJ SWIERCZYSSKI)\nPublicysta Leszek Jażdżewski chwali nowy pomysł MEN – obiady dla wszystkich uczniów. Skąd wziąć na to pieniądze? To proste: 1,35 miliarda złotych wydajemy na „szerzenie wiary katolickiej”.\nMinister edukacji Anna Zalewska zapowiedziała powszechny system dożywiania dzieciw szkołach. W jego myśl każdy uczeń mógłby zjeść w szkole posiłek współfinansowany z budżetu centralnego. Ile potrzeba na to pieniędzy? – Ze wstępnych wyliczeń wynika, że ok. 1 mld zł rocznie. Zakładamy, że obiad dla jednego dziecka kosztuje od 5 do 8 zł – mówi Zalewska cytowana przez „Gazetę Wyborczą”. Nie wiadomo, jaką część ceny zapłaciłoby państwo. Nowy system miałby zacząć działać w 2019 r.\nPomysł na swoim blogu w serwisie Polityka.pl chwali Leszek Jażdżewski. I pisze, że wie, skąd wziąć pieniądze. One „są już w polskiej szkole. Wystarczy wyjąć z sejmowej zamrażarki ‚Obywatelski projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty’, znany jako Świecka szkoła”.\n„Dzieci jeść muszą, niezależnie od wyznania”\nJak zaznacza publicysta, Polska płaci Kościołowi rocznie 1,35 miliarda złotych za „szerzenie wiary katolickiej”, które, jak pisze dalej, nie jest celem ani MEN, ani rządu. „Wybór jest prosty – czy utrzymywać absurdalną sytuację, w której płacimy z naszych podatków Kościołowi za realizowanie jego misji (nie mówię już nawet o prowadzeniu dzieci na rekolekcje, modlitwie w szkole, krzyżach w salach, czy katechezie w środku zajęć), czy przeznaczyć te pieniądze na szkolne obiady” – uważa Jażdżewski.\n„Przegłosujcie obywatelski projekt ustawy o niefinansowaniu katechezy w szkołach ze środków publicznych, a zaoszczędzone pieniądze przeznaczcie na obiady dla każdego ucznia” – apeluje publicysta. „Dzieci jeść muszą, niezależnie od wyznania” – kończy.\nMisiewicze i Brudzińscy, ofiary Partii\nBartłomiej Misiewicz to typowy Pisiewicz, który został odznaczany złotym medalem za zasługi, a teraz sam zrezygnował z członkowstwa w Partii. Po co zatem gremium 3 pisowskich postaci przez cztery godziny obradowało, aby stwierdzić, że „nie ma kwalifikcji do pełnienia funkcji w sferze publicznej, w spółkach skarbu państwa”?\nCzy Joachimowi Brudzińskiemu, Markowi Suskiemu oraz Mariuszowi Kamińskiemu nie przyszło do głowy, że sami sa takimi Misiewiczami-Pisiewiczami? Przecież nikt nie zdobywa kompetencji poprzez zasiedzenie ław sejmowych i partyjnych na Nowogrodzkiej, nie nabywa się fachu wierząc w cudowność walorów umysłowych Jego Wysokości Prezesa na drabince z Tesco, bo nie tak spływa światlość rozumu.\nChciałoby się sparafrazować Mikołaja Gogola. Nad kogo komptenecjami obradujecie? Nad swoimi. Brudziński tylko powierdził, iż jest nawet lepszym Misiewiczem niż oryginalny Misiewicz, jest superMisiewiczem, jest esencją Misiewicza, bo oto uzasadniając przed sitkiem wyrok partyjnego sądu, był poświęcić gros swoje wypowiedzi Platformie Obywatelskiej. Nawet w takiej prostej sprawie nie potrafi mówić na temat.\nPodobno Beata Szydło zażądała wczoraj „usunięcia z PGZ Bartłomieja Misiewicza” – jak powiedział jej rzecznik Rafał Bochenek. Po czasie wszyscy się podpisują pod sukcesem rezygnacji Misiewicza z czlonkostwa w Partii. Misiewicz nie został jednak odznaczony i nagrodzony posadami przez siebie. On jest li tylko ofiarą. Tak jak ofiarą jest Brudziński.\nTo zdarzenie bez znaczenia dla życia publicznego zdominowało dzień. Co mi się nie podoba i chciałbym stanąć na przekór bezsensowi, podrzucić taki oto apel Krystyny Jandy na FB: „Bądźmy razem”.\n„Proszę państwa, jestem dumna, że Polska jest częścią zjednoczonej Europy. Było to marzenie pokoleń. Spełniło się – nie zmarnujmy tego. Dowiedziałam się, że 19 kwietnia przyjeżdża do Warszawy Donald Tusk, przewodniczący Rady Europejskiej, żeby stanąć tu, przed prokuraturą. Niektórzy chcą mu odebrać prawo występowania pod biało-czerwoną flagą. Byłoby dobrze, gdybyśmy przywitali go wszyscy tego dnia, zamanifestowali jedność i solidarność z Europą w jej trudnym momencie i poparli Polaka, któremu udało się zdobyć jedno z najwyższych stanowisk europejskich. Byłoby dobrze. Bądźmy razem. Składam państwu najserdeczniejsze życzenia, dobrych świąt”.\nBochenek: W dniu wczorajszym premier zażądała usunięcia Misiewicza z PGZ\n– W PiS i rządzie premier Szydło nigdy nie będzie zgody na zachowania, które w jakikolwiek sposób naruszają zasady, wartości, którym od zawsze hołdujemy. Nie będzie takiej zgody na forum parlamentu, rządu, ale również w lokalnych strukturach. Dlatego premier Szydło podzielając stanowisko komisji PiS chciała się odnieść do tego stanowiska i rownież uważa, że Bartłomiej Misiewicz nie ma kompetencji, aby zajmować stanowiska i funkcje, na które dotychczas był powoływany. Premier Szydło uważa i wielokrotnie to podnosiła, iż Misiewicz nie może nadal być zatrudniony w MON ani żadnej instytucji, która podlega rządowi. To zdanie premier – stwierdził Rafał Bochenek na briefingu w Krakowie.\n– W dniu wczorajszym premier zażądała usunięcia z PGZ Bartłomieja Misiewicza, który nie miał kompetencji do tego, aby pełnić funkcję, na którą został powołany – stwierdził rzecznik rządu, powtarzając przekaz PiS o licznych aferach za czasów PO.\nKrzysztof Łoziński 13 kwietnia 2017\nMisiewicz sam odchodzi z PiS i przeprasza, ale nie za siebie\ntps, PAP, 13.04.2017\nKomisja złożona z polityków PiS po krótkich obradach oświadczyła, że negatywnie ocenia „postawę Bartłomieja Misiewicza”. Według polityków partii, współpracownik Macierewicza nie powinien pełnić funkcji publicznych.\nKomisja PiS w składzie Joachim Brodziński, Marek Suski i Mariusz Kamiński obradowała dziś przez około 4 godziny. Później wydała krótkie oświadczenie.\nKomisja po wnikliwej analizie postępowania pana Bartłomieja Misiewicza całkowicie negatywnie oceniła jego postawę – referował Joachim Brudziński. – PiS stwierdza, że pan Bartłomiej Misiewicz nie ma kwalifikacji do pełnienia funkcji w sferze administracji publicznej, spółkach Skarbu Państwa czy innych sferach życia publicznego – ogłosił.\nMisiewicz stwierdził dziś, że odchodzi z PiS. – Z racji tej niesamowitej nagonki na PiS przy użyciu mojego nazwiska złożyłem teraz oświadczenie o rezygnacji z członkostwa w Prawie i Sprawiedliwości – powiedział.\nMisiewicz stracił pracę w PGZ\nBezpośrednim impulsem do powołania partyjnej komisji były doniesienia prasowe o tym, że były rzecznik MON Bartłomiej Misiewicz został zatrudniony w państwowej spółce Polska Grupa Zbrojeniowa, gdzie miałby zarabiać 50 tys. zł miesięcznie.\nInformacjom o tak wysokiej pensji zaprzeczał rzecznik PGZ. Później spółka poinformowała o rozwiązaniu umowy o pracę z Misiewiczem za porozumieniem stron, ze skutkiem natychmiastowym. Dodano, że rozwiązanie umowy nastąpiło na wniosek Misiewicza, „któremu nie przysługuje odprawa”. CZYTAJ WIĘCEJ >>>\nPiS przeprasza za Misiewicza\nTym wszystkim Polakom, którzy poczuli się zażenowani, zdegustowani tym wszystkim, co się działo wokół osoby Bartłomieja Misiewicza chcemy powiedzieć: przepraszam – dodał poseł Brudziński.\nPolityk stwierdził, że PiS tym różni się od PO, że „w takich sytuacjach, jaka miała miejsce w związku z osobą Bartłomieja Misiewicza, PiS nie tylko potrafi wyciągnąć wnioski, czego najlepszym przykładem są prace tej komisji i rezygnacja (Misiewicza) z członkostwa w PiS, ale też umiejętność powiedzenia do opinii publicznej słów przepraszam”.\nPO: co z innymi „misiewiczami”?\nPO z kolei domaga się teraz podobnych działań w stosunku do innych osób.\n– Jeśli prezes PiS Jarosław Kaczyński chce być konsekwentny, to po Bartłomieju Misiewiczu, powinien usunąć ze stanowisk tysiące innych „Misiewiczów” i „PiS-iewiczów” – stwierdził w czwartek rzecznik PO Jan Grabiec.\n– Z racji tej niesamowitej nagonki, która została wykorzystana na Prawo i Sprawiedliwość przy użyciu mojego nazwiska, złożyłem oświadczenie o rezygnacji z członkostwa w PiS – tłumaczył dziennikarzom Misiewicz.\nJak stwierdził, sukcesy PiS są „przykrywane” przez atak na niego. Stąd decyzja o rezygnacji. – Chciałabym przeprosić wszystkich Polaków za to, że muszą tego żenującego spektaklu słuchać, muszą go oglądać – powiedział. – Nie zawsze jest tak, jak media piszą – dodał Misiewicz.\nPosiedzenie komisji rozpoczęło się o godz. 11 w warszawskiej siedzibie PiS przy ul. Nowogrodzkiej. W skład komisji weszli jedni z najważniejszych polityków w tej partii: Joachim Brudziński, Marek Suski i Mariusz Kamiński.\nPo posiedzeniu członkowie komisji oznajmili dziennikarzom, że dokonali „wnikliwej analizy postawy” Misiewicza. – Nie ma on kwalifikacji do pełnienia funkcji w sferze publicznej, w spółkach skarbu państwa – powiedział Brudziński.\nTym wszystkim Polakom, którzy poczuli się zażenowani tym, co działo się wokół Bartłomieja Misiewicza, chcemy powiedzieć: przepraszam\n– dodał wicemarszałek Sejmu. I zaczął wyliczać afery, do których dochodziło w czasach rządów… koalicji PO-PSL. Szybko jednak zastrzegł, że „nie chce się licytować” w tej kwestii z konkurentami politycznymi. – Nie damy się zapędzić do kąta ludziom, którzy powinni w tej sprawie milczeć – mówił Brudziński, biorąc trochę w obronę Misiewicza. – Żadnego przestępstwa ten młody człowiek się nie dopuścił – ocenił.\nCZWARTEK, 13 KWIETNIA 2017, 16:15\nBrudziński: Wszystkim Polakom, którzy poczuli się zażenowani tym, co działo się wokół Misiewicza, chcemy powiedzieć przepraszam\nJak mówił Joachim Brudziński na spotkaniu z mediami:\n„Wiemy już, po reakcjach przedstawicieli Platformy, że zarówno rezygnacja Bartłomieja Misiewicza, jak i w ogóle fakt powołania tej komisji spowodował – można odnieść takie wrażenie – dosyć duże poruszenie u naszej konkurencji politycznej. Poruszenie to traktujemy w kategoriach: diabeł w ornat się ubrał i ogonem na mszę dzwoni, bo słuchając posła Grabca czy posła Kierwińskiego można by odnieść wrażenie, że oto stanęły polityczne dziewice bez mała lilie niepokalane, które opinii publicznej będą starały się przedstawić taki oto obraz, że optymalnym rozwiązaniem – z punktu widzenia jakości polskiej demokracji – czystości życia politycznego i społecznego jest umożliwienie powrotu do zasiadania w spółkach Skarbu Państwa, w administracjach państwowych i rządowych ludzi znanych opinii publicznej chociażby z rozmów Sowa & Przyjaciele”\n„Odpowiadamy panowi Grabcowi, Kierwińskiemu, liderom Platformy, że tym PiS różni się od wspomnianej Platformy, że w takich sytuacjach, jaka miała miejsce w związku z osobą Misiewicza – PiS nie tylko potrafi wyciągnąć z tego wnioski, czego najlepszym przykładem są prace komisji i rezygnacja Misiewicza, ale też umiejętność powiedzenia do opinii publicznej słów przepraszam. Chciałbym powiedzieć to wyraźnie, że tym wszystkim Polakom, którzy poczuli się zażenowani, zdegustowani tym wszystkim, co się działo wokół osoby Misiewicza, chcemy powiedzieć przepraszam i chcę zwrócić uwagę na to, jak z bezwzględną konsekwencją prezes Kaczyński w takich sytuacjach reaguje”\nBrudziński zaprezentował listę wszystkich afer, o których – jak stwierdził – zapomniała Platforma. Lista liczy 20 stron i ma zostać opublikowana. Jak dodał, sprawa Misiewicza została zamknięta.\n„Misiewicz nie ma kwalifikacji do pełnienia funkcji w sferze administracji publicznej”. Komisja PiS wydaje oświadczenie\nRezygnacja Bartłomieja Misiewicza została przyjęta. O oświadczeniu poinformował Joachim Brudziński na spotkaniu z mediami.\nBezpartyjni protestują przeciwko przyjęciu Misiewicza do swego grona. Bardzo dobrze pasował do PiS.\n– Proszę państwa, jestem dumna, że Polska jest częścią zjednoczonej Europy. Było to marzenie pokoleń. Spełniło się – nie zmarnujmy tego. Dowiedziałam się, że 19 kwietnia przyjeżdża do Warszawy Donald Tusk, przewodniczący Rady Europejskiej, żeby stanąć tu, przed prokuraturą. Niektórzy chcą mu odebrać prawo występowania pod biało-czerwoną flagą. Byłoby dobrze, gdybyśmy przywitali go wszyscy tego dnia, zamanifestowali jedność i solidarność z Europą w jej trudnym momencie i poparli Polaka, któremu udało się zdobyć jedno z najwyższych stanowisk europejskich. Byłoby dobrze. Bądźmy razem. Składam państwu najserdeczniejsze życzenia, dobrych świąt – tak Krystyna Janda w video opublikowanym na Facebooku zachęca do udziału w powitaniu Donalda Tuska na Dworcu Centralnym w Warszawie.\nPrzed godz. 15 zakończyło się posiedzenie komisji PiS dotyczącej zarzutów stawianych Bartłomiejowi Misiewiczowi. Były rzecznik MON oświadczył dziennikarzom, że rezygnuje z członkostwa w partii.\n„To definitywnie kończy jego sprawę” – napisała na Twitterze rzeczniczka PiS BeataMazurek po tym, jak Misiewicz ogłosił, że opuszcza partię.\nZamieszanie wokół współpracownika Macierewicza\nDzień wcześniej Jarosław Kaczyński zawiesił Misiewicza w prawach członka partii. Prezes PiS powołał też komisję ds. zarzutów stawianych byłemu rzecznikowi MON oraz przebiegu jego kariery.\nBezpośrednim powodem powołania tej komisji były doniesienia prasowe, że został on zatrudniony w państwowej spółce Polska Grupa Zbrojeniowa, gdzie miałby zarabiać 50 tys. zł miesięcznie. W środę wieczorem PGZ poinformowała, że na wniosek Misiewicza umowa z nim została rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym, za porozumieniem stron.\n– Z racji tej niesamowitej nagonki, która została wykorzystana na PiS przy użyciu mojego nazwiska, złożyłem teraz oświadczenie o rezygnacji z członkostwa w PiS. Wszelkie sukcesy rządu premier Szydło, zwłaszcza te socjalne, które poprawiają byt Polaków, były przykrywane przez media, często na kłamstwach, ale przykrywane, wykorzystując moje nazwisko do tej brudnej kampanii. Tę rezygnację złożyłem, żeby nie obarczać całej zjednoczonej prawicy tym atakiem. Jednocześnie chciałbym przeprosić wszystkich Polaków za to, że muszą tego żenującego spektaklu słuchać, że muszą to oglądać. Nie zawsze jest tak, jak media piszą, ale żeby móc pokazywać, jakie odnosi zjednoczona pawica w Polsce, zrezygnowałem z członkostwa z PiS – poinformował Bartłomiej Misiewicz po wyjściu z siedziby PiS.\nTotumfacki szefa MON Bartłomiej Misiewicz. Prezes PiS Jarosław Kaczyński zawiesił go w prawach członka, a jego sprawą zajmie się komisja złożona z zaufanych prezesa (Fot. Sławomir Kamiński / Agencja Gazeta)\nPrzypadek Bartłomieja Misiewicza pokazuje, że w ciągu kilkunastu miesięcy Jarosławowi Kaczyńskiemu udało się w Polsce odtworzyć klasyczne mechanizmy partyjnej nomenklatury ze schyłku PRL. Zgodnie z nimi rząd rządzi, ale to partia kieruje i decyduje, kto gdzie może pracować.\nNa początek przypomnienie, czym była nomenklatura. Zasada jej działania polegała na tym, że politykę kadrową państwa kształtowały nie potrzeby zakładów pracy i kompetencja kandydatów na stanowiska, ale opinie wydziałów kadr komitetów PZPR. To partia decydowała, kto zajmie stosowne stanowisko. Z czasem istotą systemu stało się też to, pod kogo dany kandydat był „podczepiony”. Jeśli pryncypał popadał w niełaskę, w niełaskę popadali wszyscy jego protegowani – niczym Stanisław Anioł, który był szychą w Pułtusku, ale trafił do Warszawy na stanowisko „gospodarza domu”.\nJak Antoni Macierewicz rządzi Polską Grupą Zbrojeniową\nPorównywanie państwa PiS do praktyk z PRL jest dość łatwą, ale nie do końca prawdziwą metaforą. Bo nomenklatura była możliwa w państwie z gospodarką centralnie sterowaną i miała charakter totalny. Tyle że miejsce krótkotrwałych zatrudnień Bartłomieja Misiewicza – Polska Grupa Zbrojeniowa – w ciągu kilku miesięcy zarządzania nim przez Antoniego Macierewicza stało się jedną z wysp gospodarki centralnie sterowanej. Po likwidacji Ministerstwa Skarbu Państwa i przekazaniu szefowi MON w nadzór przemysłu zbrojeniowego to Macierewicz stał się tu panem udzielnym.\nIstotą systemu jest fakt, że to właśnie szef MON zamawia w PGZ produkty zbrojeniowe. Do zapłaty zaś używa pieniędzy podatników, bo PGZ faktycznie produkuje tylko na rynek wewnętrzny. Ponadto szef MON jako zwierzchnik PGZ sam siebie kontroluje. Jest to przykład gospodarki centralnie sterowanej w miniaturze. Teoretycznie Polska Grupa Zbrojeniowa może się poruszać poza realiami ekonomicznymi, bo to szef MON kształtuje popyt i podaż.\nTego rodzaju kuriozalne rozwiązania przyjął rząd Beaty Szydło. Cynicznie można byłoby zadać pytanie: jakiż błąd popełnił Antoni Macierewicz, że korzysta z praw przyznanych mu przez panią premier? Dlaczego prezes Kaczyński ma pretensje do Macierewicza, w końcu to jego decyzją został szefem MON i prezes PiS wiedział, jakich z jego strony może się spodziewać brewerii? Dlaczego konsekwencje mają spotkać Bartłomieja Misiewicza za to, że przyjął ofertę pracy?\nWina Antoniego Macierewicza\nWszyscy wiemy, że winą Antoniego Macierewicza jest to, że mianował na stanowisko osobę, która nie podoba się w PiS i której obecność w mediach ma zły wpływ na notowania partii. Lider PiS Jarosław Kaczyński, zamiast zmieniać wprowadzony przez siebie patologiczny układ, znalazł odpowiedź, która idealnie wywodzi się z PRL-owskiego systemu. Co ważne, została ona w pełni zaaprobowana przez prezydenta Andrzeja Dudę oraz działaczy PiS. Zapewne część z nich postrzega politykę kadrową jak „Szachy personalne” – skecz Daniela Passenta z 1979 r. wykonywany w kabarecie Pod Egidą Jana Pietrzaka.\nSkład komisji powołanej przez Jarosława Kaczyńskiego do zbadania sprawy nie rodzi wątpliwości, jakie będą jej rozstrzygnięcia. No, może jakieś nadzieje dla Misiewicza daje obecność Joachima Brudzińskiego, który dzień wcześniej – jeszcze niezorientowany w nastrojach prezesa PiS – chwalił PR-owskie kompetencje protegowanego szefa MON. Teraz Brudziński może mieć pewien, choć niewielki, mentalny kłopot.\nNomenklatura kwitnie, czyli akwarysta na odcinek wybuchów\nOrzeczenie komisji będzie testem dla samego Antoniego Macierewicza. Pytaniem jest, czy zrozumie konwencję, w jakiej się znalazł. Zapewne będzie mógł się „odciąć” od swego protegowanego, ale przedstawić władzom partii samokrytykę. Dzięki temu pozostanie w „biało-czerwonej drużynie”, która „zmienia Polskę”.\nZemsta Kaczyńskiego na Misiewiczu nie zmienia faktu, że postpeerelowskie struktury nomenklaturowe zostały uruchomione i tylko się umacniają. Tego samego dnia, kiedy prezes PiS ogłaszał powołanie sądu nad karierą Misiewicza, „Express Bydgoski” doniósł, że prezesem produkujących materiały wybuchowe zakładów Nitro-Chem został Krzysztof Kozłowski – akwarysta, inżynier od obróbki drewna i organizator „Mikołajek w zoo”. Poprzedni prezes, wybitny specjalista pracujący w firmie na różnych stanowiskach przez 23 lata, został odwołany.\ntylko ze Dyzma miał cos w sobie. Kobiety go lubiły.\nAlgorytm postępowania jest dosyć prosty. Najpierw mianujesz lokalną Wolfgangową jako prezesa sądu: rejonowego, okręgowego, apelacyjnego. Ona wie, że wszystko ci zawdzięcza i jak zechcesz to w mig ją wyrzucisz. Więc będzie służyć. Jeśli zechcesz zachować pozory Twój wybór klepnie błaszczakowo-brudzińsko-pawłowiczowa Krajowa Rada Sądownictwa. Jeśli nie, to trudno. Obejdzie się bez niej. Potem Wolfgangowa wyznaczać będzie sędziom dyżury, bo właśnie wykreśliłeś losowanie składów sędziowskich. Wolfgangowa zadzwoni do jakiegoś Jurka z prokuratury, i Jurek się dowie, że pojutrze o tej i o tej dyżur ma sędzia Marek. A że Marek jest od Wolfgangowej to można słać wnioski o areszt. I wnioski te będą słane. Jeden sąd – jedna Wolfgangowa i jeden Marek. I cała prokuratura Jurków.\nDlatego jeszcze nikogo w świetle fleszy nie wsadzają. Bo nie mają jeszcze swojej Wolfgangowej i swoich Marków.\nMy, szarzy ludzie szarej Polski bać się nie musimy. Bo jest nas za dużo. Ale niektórzy bać się naprawdę powinni. Na przykład ten lekarz, co operował ojca Ziobro i wraz z żoną od lat jest szykanowany. Na jego miejscu raczej wyjechałbym z kraju. Najlepiej do Izraela. Albo opozycjoniści. Nie, nie ci z pierwszego szeregu. To źle wygląda w gazetach. Ale ci z drugiego albo trzeciego. Tak, żeby tuż przed wyborami wsadzić ich zaledwie kilku i spokojnie czekać na zmianę słupków poparcia. Mówiliśmy, że to partia złodziei? Ano mówiliśmy i proszę już są w pierdlu. A że do wyroku daleko? Jakby nie byli winni, to by ich niezawisły sąd nie wsadził – powie Krzysztof Ziemiec albo inny funkcjonariusz w ruskim mundurze. Albo, żeby już się tak nie zdarzyło, że jakiś sąd puszcza Irakijczyka i my go potem musimy bić po głowie i cichcem wywozić za granicę. Niech zdycha w więzieniu. Zwolnieni związkowcy? Och nie przesadzajmy, akurat sędzia Marek dostał sprawę w sądzie pracy i pani prezes polskiego radia miał całkowicie rację: won z roboty, gównażerio!\nJak się powinniśmy bronić? Istnieje kilka rozwiązań.\nPo pierwsze, sądy powinny zacząć stosować konstytucję wprost. Do tego trzeba tylko kilka pierwszych wyroków, dalej już pójdzie z górki. Sygnał dać powinien rzecz jasna Sąd Najwyższy. Ostentacyjne olanie wyroków TK, czy innych ustaw wprowadzi chaos prawny, ale będzie to broń obosieczna. No ale do tego trzeba od środowiska odwagi. I pomysłowości.\nPo drugie środowisko. Ludzie, którzy piszą ustawy na jakiś uczelniach wykładają, do różnych samorządów przynależą. Tam składają jakieś ślubowania. Czy naprawdę jeden Ziobrowski doktor z drugim muszą mieć własne katedry albo przedmioty? Czy nie mogą iść popilnować biblioteki albo nagle stracić etacik, bo wiecie, reedukacja i te sprawy. A dla tych ludzi to właśnie uczelnie są docelowym miejscem pracy. No ale do tego też trzeba odwagi. I też pomysłowości.\nPo trzecie wreszcie opozycja. Dlaczego Ziobro wprowadza jaruzelszczyznę w sądach? Odpowiecie: bo może. Otóż nie tylko. Wprowadza, bo nikogo się nie boi. Bo, po tym, jak PO odpuściła mu Trybunał Stanu, wie, że nikt mu nic w przyszłości nie zrobi. Brak sankcji rozleniwia i powoduje degenerację. Czy to wolnego rynku, czy polityków. I dlatego, po wprowadzeniu tej ustawy od opozycji oczekiwałbym wyrażenia prostackiej wręcz groźby zemsty.\nOczekiwałbym, że i z trybuny sejmowej i od środowisk sędziowskich padną proste słowa: ci sędziowie, którzy pójdą na służalczy układ z Ziobrem zostaną umyślnie i celowo zdegradowani albo nawet z zawodu usunięci. Ktoś powie, że to histeryczna groźba, ale każdy urzędnik państwowy, patrząc na to ile poparcia ma razem PO-Nowoczesna-Lewica kilka razy się zastanowi, czy mu się opłaca stawiać wszystko na jedną kartę. A bez kadr cały ten system będzie tak wydolny jak usuwanie Misiewicza. Świat, również sędziowski, pełen jest Piotrowiczów z lat 80tych, dlatego trzeba z nimi rozmawiać w takim języku, jaki najlepiej rozumieją.\n„Denazyfikacja” https://galopujacymajor.wordpress.com/2017/04/13/denazyfikacja/ … przez @galopujacymajor\nMobilizacja na urodziny Donalda Tuska. Warszawiacy chcą przywitać go na Dworcu Centralnym i zaśpiewać mu „Sto lat”\n22 kwietnia Przewodniczący Rady Europejskiej skończy 60 lat. Z tej okazji wielu mieszkańców Warszawy ma zamiar przywitać go na Dworcu Centralnym i uroczyście zaśpiewać mu „Sto lat”. To nowa inicjatywa, by wyrazić swoją solidarność z Donaldem Tuskiem.\nTusk ma zjawić się w Warszawie 19 kwietnia – na ten dzień zaplanowano jego przesłuchanie w Prokuraturze Krajowej w Warszawie. Wielu Polaków zapowiadało manifestacje wyrażające poparcie dla Tuska, a teraz powstała nowa inicjatywa – „Chodźmy z Tuskiem”.\n– PiS zrobił Donaldowi Tuskowi prezent na 60 urodziny i postanowił złożyć mu życzenia, ale miejsce wybrał nie najlepsze: w prokuraturze. My chcemy zaśpiewać „Sto lat” jak tylko przyjedzie na Dworzec Centralny – informują na swoim fanpage’u organizatorzy akcji. Zachęcają, by wszyscy, którzy chcą wyrazić swoją solidarność z Przewodniczącym RE, przyszli na Dworzec Centralny 19 kwietnia o godz. 10:20.\nBłaszczak: Uchodźcy w obozach kontenerowych za kolczastym drutem? To pomysł w sytuacji awaryjnej. Sprawdza się na Węgrzech\n– To pomysł w sytuacji awaryjnej, który sprawda się na Węgrzech. Takie obozy kontenerowe są np. w Niemczech (…) Jeżeli będzie sytuacja awaryjna, musimy być przygotowani na wszystkie scenariusze – mówił “Gosć Radia ZET” minister Błaszczak.\nBłaszczak: Oceniam działalność dr Laska jako stricte propagandową\n– Mam zaufanie do ekspertów. Natomiast to, co działo się wcześniej, w mojej ocenie komisja ministra Millera w rzeczywistości przepisała raport Anodiny, natomiast pan dr Lasek stał na czele zespołu, który miał przekonywać do wersji Millera, a więc oceniam jego działalność jako stricte propagandową – mówił Mariusz Błaszczak w “Gościu Radia ZET”.\nWaszczykowski: Konferencja w MSZ to kwestia, która powinna być wczoraj sprawą numer 1, a nie kwestia Misiewicza\n– Ze spraw krajowych wczoraj najistotniejsza była konferencja, jaką zorganizowałem w MSZ, na którą przybyło 14 ministrów spraw zagranicznych z całego regionu, od Szwecji po Słowenię. To kwestia, która powinna być wczoraj sprawą numer 1, ze spraw krajowych, a nie kwestia pana Misiewicza, która jest kwestią poboczną. Na pewno trzeba ją wyjaśnić. Chwała Bogu nie ma mnie w tej komisji, więc nie muszę zajmować się tą sprawą – mówił Witold Waszczykowski w rozmowie z Danutą Holecką w „Kwadransie politycznym” TVP1.\nBłaszczak: Małostkowością było to, że w 2010 r. Jaruga-Nowacka otrzymała tablicę, a o Wassermannie i Gosiewskim ówczesna władza zapomniała\n– Małostkowością było to, że otrzymała zasłużoną tablicę pani Jaruga-Nowacka w 2010 roku, a o Zbigniewie Wassermannie, o Przemysławie Gosiewskim, ówczesna władza zapomniała (…) Nie chcę rozmawiać na temat odczuć, bo odczucia mogą być różne. Nie było żadnych złych intencji – o tym mogę zapewnić. Wczoraj rozmawiałem z minister Beatą Kempą – mówił minister Błaszczak w “Gościu Radia ZET”, komentując pominięcie Izabeli Jarugi-Nowackiej na tablicy odsłoniętej ostatnio w KPRM.\nJak dodał: – Rozumiem też, że Barbara Nowacka jest politykiem. Mam nadzieję, że to nie jest atak motywowany politycznie.\nBłaszczak: Ile lat miał Siemoniak, kiedy został szefem TVP1? To pokazuje karierę aparatczyka partyjnego\n– Ile lat miał Siemoniak, kiedy został szefem TVP1? Dwadzieścia kilka. To pokazuje karierę aparatczyka partyjnego, który został nawet wicepremierem w poprzednim rządzie – mówił minister Błaszczak w “Gościu Radia ZET”, pytany o sprawę Misiewicza.\nBłaszczak o Misiewiczu: W tej sprawie chodzi o zasady. To są zasady, którymi kieruje się premier Kaczyński od zawsze\n– W tej sprawie chodzi o zasady. Mówiliśmy o tych zasadach. To są zasady, którymi kieruje się premier Kaczyński od zawsze, od kiedy jest w polityce, nie toleruje spraw, o których mogliśmy przeczytać w gazetach. Jak się okazuje, media nie były rzetelne, może nie wiedziały dokładnie , co się w tej sprawie wydarzyło, dlatego jest komisja, która tą sprawę wyjaśni – mówił Mariusz Błaszczak w rozmowie z Konradem Piaseckim w “Gościu Radia ZET”.\nSchetyna: Będziemy diagnozować wszystkie segmenty gospodarki PiS\n– Na pewno przed wyborami [będzie gotowy gospodarczy program PO]. My będziemy diagnozować wszystkie segmenty gospodarki PiS, finansów publicznych, pokazywać, gdzie są możliwości wzrostu i co trzeba zrobić, żeby to zmienić – mówił Grzegorz Schetyna w #dzieńdobryWP.\nKarczewski: Nie wiem, jaki był wpływ Macierewicza na to, że Misiewicz otrzymał taką funkcję\n– Nie wiem, jaki był wpływ ministra Macierewicza na to, że Bartłomiej Misiewicz otrzymał taką funkcję. Jest ta komisja, która to wyjaśni. Rozwiążę tę sprawę bardzo szybko – mówił Stanisław Karczewski w rozmowie z Bogdanem Rymanowskim w „Jeden na jeden” TVN24.\nKarczewski o Misiewiczu: Ekstrawagancka kariera młodego człowieka, który nie ma pełnego wykształcenia\n– Ekstrawagancka kariera młodego człowieka, który nie ma pełnego wykształcenia, takiego na dzisiejsze czasy. I tego, że nie możemy mówić o naszych sukcesach, o tym, żę tydzień temu w piątek premier Szydło zmiażdżyła opozycję i wniosek Grzegorza Schetyny, że dziś pokazały się kolejne sondaże, które świadczą o tym, że PiS zyskuje w sondażach. Nie możemy mówić o tym, co jest ważne la Polaków i o tym, o czym Polacy powinni przy świątecznych stołach rozmawiać – mówił Stanisław Karczewski w rozmowie z Bogdanem Rymanowskim w „Jeden na jeden” TVN24, pytany co najbardziej bulwersuje go w sprawie Misiewicza.\nDo Sejmu trafiła ustawa oznaczająca kolejny skok Ziobry i PiS na sądy.To o wiele groźniejsze niż żerowanie Misiewiczy na publicznym majątku.\nVioletta Szostak, 24 marca 2017\nKatarzyna Bujakiewicz – marzec 2017 (JĘDRZEJ NOWICKI)\n– Od czasu, gdy nie jestem już pod jej skrzydłami, to dla mnie w ogóle wszystko jest nie tak – o najważniejszej osobie w swoim zawodowym życiu opowiada aktorka Katarzyna Bujakiewicz\nMówię więc: – Nie, nie, nie…\nJa: – Okej… To zostaję.\nMaleszka potem jeszcze mnie zaprosił do jakiegoś filmu, żeby zobaczyć, co ze mną zrobiła szkoła teatralna. Chwycił się za głowę: „Boże, co oni ci zrobili…”. Zero naturalności, sztuczne granie. Kompletnie się pogubiłam. I potem pojawiła się Ania Augustynowicz.\nJa cichutko: – W Szczecinie…\nWymieniam: – Rano „Królewicz i żebrak”, wieczorem „Romeo i Julia”, w weekendy Koterskiego „Kocham. Nas troje”…\nInspirowała nas do myślenia. Zarzucała literaturą. Dzięki niej przeczytałam stosy książek. Miałam taki komfort przy premierze, że wiedziałam dokładnie, co robię, z czego to wynika. Pracowała z nami tak, że ja budzę się dzisiaj w nocy i mogę ci powiedzieć monolog ze spektaklu sprzed 10 lat. Zrobiliśmy zresztą niedawno takie doświadczenie, z okazji 10-lecia premiery „Moja wątroba…”. Ania zadzwoniła do nas: „Robimy. Co wy na to?”. Dwie próby wystarczyły. Wszyscy mieli to w sobie.\nAktorzy świetnie u niej mówili teksty. Nawet ja, której nikt nie umiał nauczyć mówić wierszem. – Jezu, Szekspir, będzie masakra… – myślałam. I nie mam pojęcia, jak to było, ale ona mnie nauczyła.\nWiedzieliśmy, że jak zbliżała się premiera, to będzie chodzić nerwowo. Będzie się darła na nas. Ale ja nie miałam z tym problemu. Zawsze po premierze dziękowała i przepraszała. Potem już w ogóle nie musiała przepraszać, bo myśmy wiedzieli, że to nie wynika z tego, że chce personalnie kogoś dotknąć, tylko że jest już w środku tego spektaklu, i dlatego krzyczy: „Spier…!”. Wiedziałam: oznacza to, że mam przejść z jednego fotela na drugi, bo się zagapiłam.\nSłynna była historia, gdy na spektaklu wybuchnęliśmy śmiechem. W „Mojej wątrobie…” jest scena ostatniej wieczerzy: dostajemy hamburgery, które zjadamy na raz i popijamy coca- colą, też na raz. Ten spektakl nas tak śmieszył, że zawsze byliśmy o włos od wybuchu. I raz zagotowaliśmy się wszyscy. Publiczność z nami. Ania? Nie ochrzaniła nas. Powiedziała, że superprzedstawienie. Wiedziała, że teatr to żywy organizm, nie jesteśmy robotami i po to też ludzie przychodzą do teatru.\nByła sytuacja, że pobiegłam do Ani, bo dostałam propozycję jakiegoś sitcomu w Polsacie. Czy mogę? My tu robimy przecież taki teatr… Ania: – Jedź, zarabiaj. To jest kolejne doświadczenie. Zrób to, jak najlepiej potrafisz. Cokolwiek robisz, nie odstawiaj chałtury, bo to jest twoja twarz.\nJa cały czas do niej tęsknię. Od czasu, gdy zrezygnowałam z teatru w Szczecinie – bo chciałam już wrócić do mojego poznańskiego życia – i nie jestem pod jej skrzydłami, to dla mnie w ogóle wszystko jest nie tak. Nie tak. Oczywiście, odnajduję się u kolejnych reżyserów, ale… wszędzie brakuje mi Ani.\nTa kosztowna operacja (czy ktoś mógłby nas poinformować, ile setek tysięcy, a może nawet milionów wydano?) była potrzebna tylko w jednym celu: żeby zagwarantować rządzącym możliwość nieskrępowanego głoszenia kłamstwa smoleńskiego. By uchronić ich – cynicznych łgarzy i paranoików – od konfrontacji z trzeźwo myślącą większością społeczeństwa, która wie, że żadnej bomby termobarycznej nie było, że samoloty bez kawałka skrzydła nie mogą latać i że dyspozytorzy w Smoleńsku nie zamierzali celowo doprowadzić do zderzenia samolotu z brzozą.\nTa separacja paranoi od normalności nie do końca się udała, bo w kilku miejscach główny kapłan smoleński Jarosław Kaczyński usłyszał okrzyki: „Będziesz siedział” – choć pewnie nie zobaczył skandujących, bo zasłoniły ich trzymane przez członków sekty banery.\nTe wielkie płachty to odpowiednik zagłuszaczek, które w czasach Polski Ludowej produkowały nieznośny hałas, by nie dopuścić do polskich uszu wrogich treści Radia Wolna Europa. Dziś chodzi o to, by widzowie narodowej telewizji nie zobaczyli za plecami kapłana transparentów zadających kłam jego słowom.\nPrzeciętny telewidz ma żyć w przekonaniu, że dobra, mądra i potężna władza w pełni kontroluje sytuację i cieszy się poparciem zdrowej większości społeczeństwa, która z uśmiechem pobiera co miesiąc 500 złotych na dziecko, a w każdą niedzielę idzie się pomodlić za „żołnierzy wyklętych”.\nPojawia się jednak niepokojące pytanie: skoro naród powszechnie popiera umiłowaną władzę, to co tak wyło, budząc mnie w środku nocy? I po co te tłumy policjantów z Białegostoku i Kielc na ulicach Warszawy?\nNa koniec zaś warto przypomnieć, gdyby ktoś zapomniał: ani oddziały ZOMO, ani zagłuszaczki nie ocaliły reżimu przed upadkiem.\nPoprzez swoich współpracowników Macierewicz podporządkował sobie wojskowe służby specjalne i kilka ważnych firm, jak Państwowa Wytwórnia Papierów Wartościowych czy Polska Grupa Zbrojeniowa. Zaczął też budować kilkudziesięciotysięczną prywatną armię – Obronę Terytorialną. Stał się największą polityczną gwiazdą mediów ojca Tadeusza Rydzyka, zyskując bezgraniczne wsparcie wpływowego redemptorysty. Przypisał sobie, a nie prezydentowi Andrzejowi Dudzie czy rządowi Beaty Szydło, sukces szczytu NATO w Warszawie, który oficjalnie zdecydował o przysłaniu na wschodnią flankę stałych wojsk. I jawnie lekceważył głowę państwa w sprawach wojska, stawiając siebie na stanowisku prawdziwego zwierzchnika sił zbrojnych.\nKtoś taki nie mógł być dłużej tolerowany przez Naczelnika z Nowogrodzkiej.\nSprawa Misiewicza oznacza, że Kaczyński idzie po ministra obrony. Czy będzie czołowe zderzenie?\nSprawa Misiewicza szkodzi PiS. Wielomiesięczna obrona Misiewicza przez Macierewicza podważa zaś istotę przywództwa Kaczyńskiego. Dlatego prezes PiS musi uderzyć w ministra obrony.\nNikt i nic nie szkodzi PiS-owi tak bardzo jak sam PiS, co my wiemy od dawna, a politycy PiS wciąż z takim samym zdziwieniem odkrywają. Sprawa Bartłomieja Misiewicza, jakkolwiek zagadkowa w szczegółach, to kolejny odcinek telenoweli, w której przed niedokształconym aptekarzem występowali (niektórzy w kilku odcinkach) Adam Hofman i Dawid Jackiewicz, Zbigniew Ziobro z Jackiem Kurskim, Michał Kamiński z Adamem Bielanem itd.\nNie jest przy tym przesadnie ryzykowna teza, że pan Misiewicz jest w tym tasiemcu epizodystą. Gwiazdorska rola należy do jego patrona Antoniego Macierewicza. To wiceprezes PiS, minister obrony, badacz Smoleńska i likwidator WSI – a zarazem w partii ciało obce, z niesłychanie skomplikowanymi relacjami z Jarosławem Kaczyńskim.\nMacierewicz z nieznanych powodów od kilku miesięcy ostentacyjnie ignorował mocne zalecenia Kaczyńskiego w sprawie zrobienia porządku z Misiewiczem, który coraz bardziej ciążył na wizerunku partii rządzącej.\nA Macierewicz nic. Kluczył, zwodził, zapewniał, obiecywał, wykonywał ruchy pozorne. Aż Misiewicz odnalazł się w Polskiej Grupie Zbrojeniowej z pensją kosmiczną jak na kogoś tak nienachalnie wykwalifikowanego – według „Faktu” miał zarabiać 50 tys. zł.\nDlaczego tak się stało? Teorie krążą rozmaite. Do mnie przemawia ta, wedle której Macierewicz z jednej strony testował siłę przywództwa Kaczyńskiego – a z drugiej chciał pokazać potencjalnym sojusznikom w PiS, że w razie czego mogą znaleźć kogoś, kto w ich obronie postawi się samemu prezesowi.\nKaczyński w końcu tupnął. Zawiesił Misiewicza w prawach członka partii i powołał komisję ds. wyjaśnienia tej sprawy w składzie: Joachim Brudziński, Mariusz Kamiński i Marek Suski. Waga ciężka polityków i ich wypróbowana lojalność wobec Kaczyńskiego wskazują, że komisja bierze na cel samego Macierewicza.\nSzef PiS nie mógł zrobić inaczej. Misiewicz szkodził notowaniom PiS, bo był pisowskim odpowiednikiem platformerskich ośmiorniczek, a Macierewicz – wiedząc o tym i wbrew wyraźnym, publicznym poleceniom Kaczyńskiego – swojego resortowego młodzieńca chronił. To było rujnujące nie tylko dla PiS, lecz dla samej istoty przywództwa Kaczyńskiego.\nZ tego punktu widzenia dla Kaczyńskiego korzystniejszy jest nawet otwarty konflikt z Macierewiczem, niezależnie od strat, który niechybnie przyniesie. Co się stanie po drodze, trudno dziś przesądzać, ale nie postawiłbym dużych pieniędzy na to, że Macierewicz przetrwa do końca roku na fotelach wiceszefa PiS i ministra obrony.\nNam pozostaje zaś kupić popcorn i oglądać.\nWażne! Nowy projekt posłów PiS właśnie trafił do Sejmu: sądy idą w ręce Ziobry. „To koniec trójpodziału władzy w Polsce”\nŁukasz Woźnicki, 12 kwietnia 2017\nWedług najnowszego projektu PiS minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro będzie mógł obsadzić zaufanymi osobami stanowiska wszystkich prezesów sądów powszechnych. – Tu już nikt nie bawi się w pozory. Żadnego trójpodziału władzy w Polsce nie będzie – komentuje sędzia Bartłomiej Przymusiński ze stowarzyszenia „Iustitia”.\n„Zaproponowane zmiany nakierowane są na stworzenie nowego modelu powoływania prezesów sądów powszechnych poprzez zwiększenie swobody ministra sprawiedliwości” – uzasadnia reformę grupa posłów Prawa i Sprawiedliwości.\nWe wtorek projekt nowelizacji prawa o ustroju sądów powszechnych został opublikowany na stronach Sejmu. Szeroki zakres zmian wskazuje, że powstał w ministerstwie sprawiedliwości, chociaż został złożony jako poselski. PiS nie po raz pierwszy wykorzystuje w ten sposób szybszą, poselską ścieżkę legislacyjną, by uniknąć obowiązku konsultacji międzyresortowych i publicznych. Tym razem procedowany tak będzie projekt, który zmienia obraz całego polskiego sądownictwa.\n– Tu już nikt nie bawi się w pozory. Żadnego trójpodziału władzy w Polsce nie będzie. Będzie jednowładztwo – mówi sędzia Bartłomiej Przymusiński, rzecznik Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia”. – To jest szturm na sądy. Ten projekt oznacza pełne przejście na ręczny tryb sterowania przez ministra Ziobrę – dodaje.\nCo przewiduje projekt PiS? Ogromna władza Ziobry\nMinister sprawiedliwości będzie powoływał prezesów i wiceprezesów sądów apelacyjnych, okręgowych i rejonowych bez konieczności uzyskiwania opinii od zgromadzeń ogólnych sędziów tych sądów. Dziś taka opinia jest potrzebna, aby powołać prezesów sądów apelacyjnych oraz okręgowych. Prezesów sądów rejonowych powołują zaś prezesi sądów apelacyjnych. Zgromadzenia mogą wydać opinię negatywną. Wtedy, aby kandydatura przeszła, potrzebna jest pozytywna opinia Krajowej Rady Sądownictwa. Projekt PiS znosi ten model, dając ministrowi dodatkowo możliwość powoływania prezesów sadów rejonowych.\n– Minister będzie mógł każde stanowisko prezesa sądu powszechnego w Polsce obsadzić osobą, która będzie się cieszyła jego zaufaniem – mówi sędzia Przymusiński.\nProjekt wprowadza także nowe możliwości odwołania prezesów sądów. Dziś prezesi mogą być odwołani przez ministra w przypadku rażącego niewywiązywania się z obowiązków służbowych albo gdy dalszego pełnienia przez nich funkcji nie da się pogodzić z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Projekt dodaje kolejny powód: „stwierdzenie szczególnie niskiej efektywności działań w zakresie pełnionego nadzoru administracyjnego lub organizacji pracy w sądzie lub sądach niższych”.\nPrzymusiński: – To jest tak ogólnie sformułowane, że równie dobrze można zapisać: minister w każdym momencie może odwołać prezesa sądu. Zwłaszcza że nie będzie nikogo, kto będzie mógł skontrolować ministra, czy on tego przepisu nie nadużywa. Dotąd negatywna ocena KRS uniemożliwiała odwołania prezesa. Nowe przepisy wyłączają znaczenie KRS. Rada może wydać opinię, ale minister nie będzie nią związany.\n– Projekt daje ministrowi również dodatkowe narzędzie nacisku: będzie mógł wydawać polecenia prezesom w zakresie „wewnętrznego nadzoru administracyjnego”. Będzie mógł też nagradzać szczególnie zasłużonych prezesów, podwyższając im dodatek funkcyjny. To metoda kija i marchewki – mówi nam Przymusiński.\nProkurator będzie wiedział, który sędzia dostanie sprawę\nProjekt wprowadza równie z możliwość szybkiego awansu dla sędziów, którzy będą się cieszyli zaufaniem ministra. Prezesem sądu apelacyjnego będzie mógł zostać sędzia okręgowy, więc niższego szczebla. A okręgowego – rejonowy. – Do sądu apelacyjnego będzie mógł pójść już sędzia sądu rejonowego. Dotąd musiał po drodze być sędzią sądu okręgowego. To kolejna marchewka – zauważa rzecznik „Iustitii”.\nOstatnia z najważniejszych zmian przewiduje wprowadzenie odstępstwa od losowego przydzielania spraw sędziom. – Będzie można je przydzielić sędziemu pełniącemu dyżur. I wystarczy, że prokurator będzie wiedział, że dany sędzia ma dyżur w danym dniu. Gdy wniesie sprawę, będzie miał pewność, że właśnie ten sędzia ją dostanie. Tak prokurator uzyska pełen wpływ na to, który sędzia będzie decydował np. o aresztowaniu – zauważa sędzia Przymusiński.\nPiS chce, aby ustawa weszła w życie 1 lipca 2017 r.


Młodszy Specjalista / Młodsza Specjalistka Wsparcia Osób z Niepełnosprawnościami Specjalista ds. kadrowych\nWsparcie przy zatrudnianiu i wdrożeniu osób z niepełnosprawnościami.\nBieżąca obsługa i odpowiadanie na wszelkie zapytania pracowników związane ze stosunkiem pracy przed i w trakcie zatrudnienia.\nWprowadzenie w procedury firmowe nowych pracowników.\nKoordynacja wysyłki wszelkich dokumentów.\nProwadzenie szkoleń dla menedżerów oraz zespołów z zatrudniania oraz współpracy z osobami z niepełnosprawnościami, a także innych w ramach potrzeb.\nProwadzenie cyklicznych szkoleń z zagadnień kadrowo-płacowych.\nMonitorowanie zmian w przepisach prawa pracy i wynagrodzeń.\nDoświadczenie we współpracy z osobami z niepełnosprawnościami.\nZnajomość praw i obowiązków osób z niepełnosprawnościami.\nZnajomość programów: excel, powerpoint, word.\nPraktyczna znajomość naliczania wynagrodzeń i przepisów prawa pracy.\nDoświadczenie w pracy w zespole kadr i płac - mile widziane.\nWarszawa Specjalista ds. Personalnych Płock PUP Warszawa Lotte Wedel Sp. z o.o. Pracownik Działu Personalnego Warszawa Radom


Norwegowie pomstują na polską legendę: Stocznia Gdańska nas topi « Dziennik gajowego Maruchy\n« Murzynek Bambo – remake\nGMO będzie dopuszczone? »\nThis entry was posted on 2012-11-08 (Czwartek) @ 07:26:43\tand is filed under Gospodarka. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.\nKomentarze 3 do “Norwegowie pomstują na polską legendę: Stocznia Gdańska nas topi”\n2012-11-08 (Czwartek) @ 09:58:31\n„polaki, Stocznie Gdanska dostaliscie w prezencie od Stalina, Churchila i Roosvelta, zabrana od Niemcow razem z miastem Gdansk/Danzig ktore notabene nigdy nie bylo miastem polskim. I co z tym zrobiliscie?…zmarnowaliscie takie znakomite miejsce pracy, tak jak zmarnowaliscie Slask, Breslau, Opole, Zielona Gore, Szczecin, Olsztyn i.t.d. Tam gdzie wejda Polacken to zostaje smrod i zgliszcza. Wystarczylo otworzyc granice do Niemiec Wschodnich i od razu wzrosla kradziez samochodow i wlaman do mieszkan o 400 procent. To samo za siebie cos mowi. Nic nie trwa wiecznie, historia lubi sie powtarzac, nikt nie powiedzial ze granica na Odrze jest na zawsze, zaplacicie za wasze zlodziejstwa.”\nZemścił się za ZAKAZ pokazywania Odbytnicy, jak Wesoły Hanysek.\nKomendant Akcy, Celik krzyczał: SZARPIENIE CYNGLA, KTÓRY O SPRAWIE POJĘCIA NIE MA, PRZESŁUCHAJCIE MNIE, ale sąd wolał NIE WIEDZIEĆ. Z tej racji ogłosiłem, że jurysdykcja włoska jest winna Celikowi 50 milionów $, z czego 25 mil należą się Urszuli Sipińskiej, która KAZAŁA mu tak krzyczeć.\nUE boii się Odry Przemysłowej, w systemie której Niemcy budowali okręt podwodny w ciągu 2 miesięcy miast 12. Odra Przemysłowa została zniszczona ostatecznie przez III RP, ale system ten można odbudować jako GDAŃSK – KANAŁ PRZEMYSŁOWY.\nMarucha pisze o fenomenie Królestwa Kongersowego (1815-1830), które było dobrze rządzone, miało Skarb pełny i armię dobrze uzbrojoną. Fenomen ten był skutkiem 2 atutów: Kodeksu Napoleona i ZAPEWNIENIA Kongresu oraz cara Aleksandra I, że w Królestwie będą rządzić POLACY – co zostało wykorzystane Przeciw Żydom czyli kapitałowi kryminalnemu.\n2012-11-08 (Czwartek) @ 23:20:16\nNo właśnie, jak Polacy rządzą to zawsze odnoszą sukcesy, zwłaszcza gdy prezes jest namaszczony przez partię.\n2012-11-10 (Sobota) @ 03:19:33\nGdansk – Skorumpowany, zastraszony…..jak cala Polska. Kiedys zastraszali mordami, sadami…dzis i tak a przede wszystkim systemem finansowym…..\nHa, Gdanska Stocznia, Gdansk.\nPamietam sped ludzi na Przyjazd JPII w Gdansku na …. Coz to byly za czasy, jaka Nadzieja.\nI tak oszukac wszystkich, na Taka skale. Toc szubienica to za malo…. to powinno byc jak wyrok w Warszawie przywodcy rewolucji na Ukrainie, krora Pan Roman K nazwa Powstaniem Chlopskim…


obsługa urządzeń biurowych; sporządzanie i przesyłanie dokumentów przewozowych; skanowanie dokumentów przewozowych CMR i wprowadzanie do systemów; współpraca z oddziałami na Litwie i Ukrainie; prowadzenie rozmów z kontrahentami; sporządzanie i opracowywanie raportów tabelarycznych w formie graficznej.\nrok doświadczenia zwodowego na opiniowanym stanowisku, obsługa urządzeń biurowych; znajomość pakietu office; komunikatywność w kontaktach z kontrahentami zagranicznymi; umiejętność sporządzania i przesyłania dokumentów przewozowych.\nTechnik prac biurowych Pracownik Biurowy Częstochowa Sosnowiec Częstochowa PUP Częstochowa Gliwice śląskie Katowice


Fatalna sytuacja na rynku węgla zmusza Zarząd Bogdanki do reakcji. Kurs pikuje – Aktualności – SII\nFatalna sytuacja na rynku węgla zmusza Zarząd Bogdanki do reakcji. Kurs pikuje\nZarząd Bodanki postanowił zmienić swoją rekomendacje w zakresie podziału zysku za rok 2014. Pierwotna rekomendacja zakładała wypłatę dywidendy w wysokości 3 zł na akcję (łącznie 102 mln zł), a pozostała część zysku, tj. 170,9 mln zł miała pozostać w spółce z przeznaczeniem na kapitał zapasowy.\nNowa rekomendacja zarządu, opublikowana dzisiejszym komunikatem bieżącym, zakłada następujący podział zysku roku ubiegłego: 102 mln zł z przeznaczeniem na kapitał rezerwowy z przeznaczeniem na wypłatę dywidendy, a pozostała kwota tj. 170,0 mln zł miałaby niezmiennie trafić na kapitał zapasowy. Przypomnijmy, że zysk netto Bogdanki za 2014 rok wyniósł 272,9 mln zł. Po zapoznaniu się z treścią wniosku Zarządu do Walnego Zgromadzenia dotyczącego podziału zysku netto za 2014 r., Rada Nadzorcza Spółki nie podjęła uchwały w sprawie pozytywnego zaopiniowania przedmiotowego wniosku. Ostateczną decyzję dotyczącą podziału zysku za 2014 rok podejmie ZWZ Bogdanki, które odbędzie się 18 czerwca 2015 roku. W komunikacie bieżącym Zarząd wskazuje na czynniki, które wpłynęły na zmianę decyzji:\n„Decyzja Zarządu o zmianie rekomendacji, o której Spółka informowała w raporcie bieżącym nr 5/2015 z dnia 5.05.2015 r. wynika z coraz trudniejszej sytuacji rynkowej, związanej z dalszą znaczną presją cenową wynikającą z nadpodaży węgla na rynku polskim i agresywną polityką cenową ze strony dotowanej przez rząd Kompanii Węglowej S.A. Skutkiem powyższych czynników jest zagrożenie ograniczania wolumenów sprzedaży do odbiorców Spółki w 2015 r. i w dalszej perspektywie czasowej.”\n„Przyjęcie za cel długoterminowego zabezpieczenia płynności finansowej Spółki, przy obecnej sytuacji rynkowej i założeniach sprzedażowych są czynnikami, które mają bezpośredni wpływ na aktualizację rekomendacji Zarządu w sprawie podziału zysku netto za 2014 r.”\nZarząd tłumaczy też, że utworzenie kapitału rezerwowego z przeznaczeniem na wypłatę dywidendy ma zapewnić bezpieczeństwo finansowe spółce. Zaznaczył jednak, że Zarząd za zgodą Rady Nadzorczej może wypłacić zaliczkę na poczet przewidywanej dywidendy za rok 2015. Decyzja w zakresie potencjalnej zaliczki na dywidendę i jej wysokości ma zostać podjęta do 30 listopada tego roku.\nSpółka zmieniła też założenia produkcyjne na obecny rok. Nowa prognoza to 8,5 mln ton. Wcześniej założenia dotyczące sprzedaży węgla na ten rok obejmowały 9,3-9,5 mln ton. Z kolei prezentowany przyrost możliwości produkcyjnych spółki na 2015 rok wynosi 10,5 mln ton.\nZarząd uaktualnił też wielkość nakładów inwestycyjnych na obecny rok, które mają wynieść 460 mln zł dla całej Grupy. W komunikacie wskazał plany restrukturyzacyjne:\n„Spółka prowadzi działania mające na celu łagodzenie skutków związanych z ograniczonymi możliwościami sprzedażowymi. Zarząd zdecydował o wdrożeniu programu restrukturyzacji obejmującego m.in. optymalizację planu produkcyjnego, znaczącą redukcję stałego poziomu zatrudnienia i usług outsourcingowych, utrzymanie kosztów jednostkowych na obecnym poziomie oraz redukcję planu inwestycyjnego do poziomu niezbędnego z punktu widzenia zachowania ciągłości działalności Spółki. W związku z wdrożeniem planu restrukturyzacji, nakłady inwestycyjne na 2015 r. przewidziane są na poziomie ok. 440 mln zł dla Spółki i 460 mln zł dla całej Grupy Kapitałowej LW BOGDANKA. Jednocześnie prowadzone są działania sprzedażowe mające na celu pozyskanie dodatkowych odbiorców węgla.”\nOstatnie dni przynoszą załamanie notowań akcji Bogdanki. Po przełamaniu wsparcia na poziomie 80 zł, kurs w 3 dni spadł poniżej 70 zł. Dziś z kolei utworzyła się luka spadkowa. Pierwszym optymistycznym sygnałem będzie powrót powyżej 80 zł oraz przełamanie krótkoterminowej linii trendu spadkowego, która obecnie przebiega w okolicy 87 zł, ale szybko się obniża.