AI: The Somnium Files Recenzja - Gamereactor\nTytuł AI: Somnium Files pewnie wielu z was obił się o uszy, lecz niewielu faktycznie po niego sięgnęło. Nie dość, że leży na półce z produkcjami niszowymi nawet dla fanów japońskiej sceny gier, udało mu się wywołać zamieszanie pośród graczy, które ciągnie się po dzień dzisiejszy.\nNa grę najbardziej oczekiwali fani serii Zero Escape - a dokładniej fani Kotaro Uchikoshiego, którego scenariusze nigdy nie przestają zaskakiwać. Jak inne gry wydane przez Spike Chunsoft, ta ma charakter przygodówki z elementami point'n'click. Zdecydowanie skierowana w stronę fanów gatunku i o wiele prostsza niż poprzednie dzieła studia, nie zawiera zbyt wiele rozgrywki, oferując za to poplątaną, wciągającą fabułę i paradę postaci, których nie da się łatwo zapomnieć.\nAkcja ma miejsce w niedalekiej przyszłości. Wcielamy się w detektywa o imieniu Date Kaname, który, choć straciwszy większość wspomnień w wypadku przed sześcioma laty, pewnego deszczowego wieczoru dostaje zlecenie, aby zbadać dość zagadkowe morderstwo. Sprawa staje się niepokojąca, gdy pojawia się podejrzenie, że policja ma do czynienia z naśladowcą seryjnego zabójcy sprzed lat. Do tego wszystkiego ofiarą jest dawna znajoma Datego.\nNaturalnie, Date nie pracuje sam. Podczas przesłuchań i na miejscu zbrodni jest z nim zawsze Aiba - samoświadoma sztuczna inteligencja wbudowana w protezę oka, wyposażona w liczne przydatne funkcje (i nieco upierdliwy charakter). Jako jego najbardziej zaufany partner Aiba stanowi przedłużenie jego własnych zmysłów, a często także głos rozsądku.\nDate nie jest zwykłym detektywem, ale członkiem ABIS - sekretnej podgałęzi wydziału policji, która wykorzystuje najnowszą technologię w śledztwie, gdy to utyka w martwym punkcie. Specjalizacją bohatera jest tak zwana psynchronizacja: sięga on do podświadomości badanej osoby, przeszukując tytułowe somnium w poszukiwaniu wskazówek. Samo somnium jest podobne do snu, w którym na wierzch wypływają najsilniejsze lub najświeższe wspomnienia, często ukryte za blokadą traumy lub zepchnięte w głąb zapomnienia.\nMając na to niecałe sześć minut, będziemy starać się więc odsłonić zagrzebane w podświadomości wspomnienia. Zadanie to jest tak nierealne, jakim się wydaje - przestrzeń somnium jest jak sen i podobnie jak we śnie, brak w nim sensu i ładu. Każde somnium jest inne i rządzi się innymi prawami: czasem będzie to skrzywiony patchwork rozsypanych wydarzeń, czasem majaki stworzone z luźnych skojarzeń i symboli. Sposób, w który przyjdzie nam poruszyć w nich to, co trzeba, leży bardziej po stronie intuicji niż logiki - rzeczy, z którymi Aiba ma niewiele wspólnego.\nCo najważniejsze, somnium nie jest jedynie elementem stworzonym na potrzeby gry - to wokół niego obraca się jej fabuła. Fakt, historię pchają naprzód dialogi, lecz w trakcie tych rzadko przyjdzie nam podejmować decyzje zmieniające jej bieg. Wszystkie punkty rozgałęzienia mają miejsce właśnie w somnium: od tego, jakie poszlaki wypłyną na wierzch podczas psynchronizacji, wynika to, jakie informacje na temat wydarzeń zdobędzie Date - i jaki kierunek obierze całe śledztwo.\nI niech wam się nie wydaje, że te detale nie mają żadnego znaczenia. Każda z ponad czterech odnóg drastycznie zmienia przyszły bieg wydarzeń, losy postaci, jak i to, jak blisko znajdziemy się rozwiązania sprawy. Już dawno nie widziałam gry, której poszczególne ścieżki tak bardzo się od siebie różnią i dla mnie osobiście stanowi to największy plus gry.\nDo odkrycia jest wiele: nawet po trzydziestu godzinach rozgrywki poszlaki nie wskazują na jednoznaczne rozwiązanie zagadki, nieustannie zbijając gracza z tropu, gdy tylko ten myśli, że ma kontrolę nad sytuacją.\nCo więcej, AI: The Somnium Files pożyczył sobie schemat struktury, w której trzeba doświadczyć dwóch głównych ścieżek gry, aby odblokować jej zakończenie. I tak warto zobaczyć je wszystkie - dla pełniejszego obrazu historii, a także dlatego, że każda z nich skupia się na jednej z osób związanej ze śledztwem.\nStworzone przez Uchikoshiego postacie ponownie jawią się jako jedna z najmocniejszych stron produkcji. Ponownie przedstawia nam niewielką, lecz niezapomnianą obsadę postaci o barwnej, pełnej osobowości: od wyluzowanej, lecz surowej szefowej wydziału, po internetową idolkę-streamerkę A-set. Każda z nich po bliższym poznaniu okazuje się być o wiele bardziej złożona niż na pierwszy rzut oka, skrywając zarówno talenty, jak i słabości - choć aby do nich dotrzeć, trzeba przekopać się przez górę barier typowych dla japońskich archetypów.\nDo mocnych stron należy też design gry: barwny, lecz przyjemny dla oka, a choć akcja ma miejsce w przyszłości, futurystyczne elementy współgrają z tradycyjnym obrazem japońskiego społeczeństwa, niemal niezauważone. Odrzucać natomiast może animacja modeli: mimo iż minęły trzy lata od ostatniej części serii Zero Escape, AI chodzi na podobnym silniku. Sposób animacji wydaje się przez to sztywny, niektórym przypominając bardziej amatorskie filmiki 3D niż budżetową produkcję.\nJak w większości niszowych gier, tę wadę równoważy oprawa muzyczna. Każda ze ścieżek muzycznych ma swój własny charakter i jest na swój sposób relaksująca, a voiceacting jest, jak przystało na produkcję Spike Chunsoft, na najwyższym możliwym poziomie. O dziwo, angielski dubbing jest co najmniej zadowalający, a nie to jest coś, co często przyznaję.\nTu pragnę wyrazić swój podziw dla tłumaczy pracujących nad przełożeniem gry na język angielski. Lwia część dialogów okraszona jest żartami wpisującymi się w motyw komedii polegający na przekręcaniu wymowy wyrazów. Kluczowe wyrażenia padające w grze są grami słownymi o podwójnym, a niekiedy i potrójnym dnie (naturalnie, są to rzeczy, które najlepiej widać obstając przy japońskim dubbingu, który osobiście polecam).\nJeśli do tej pory udało mi się zachęcić was do zagrania w AI: The Somnium Files, muszę przerwać słowa pochwały, aby powiedzieć jasno i wyraźnie: ta gra nie jest dla każdego.\nWłaściwie najlepsze doświadczenie z AI będą mieli gracze, którym typowa „japońszczyzna" jest bardziej niż bliska. Liczne motywy zrozumiałe tylko dla osób zaznajomionych z lokalną kulturą czy specyficzny humor odstraszą graczy, dla których japońska scena gier jest obca. Sam Date łączy w sobie wynikające ze średniego wieku uwielbienie do sucharów z perwersyjnym poczuciem humoru gimnazjalisty (zwykle gaszone w porę przez podirytowaną Aibę), wywołując niekiedy śmiech - a niekiedy śmiech przez łzy.\nNa szczęście dla tytułu, nie bez powodu istnieją nisze - a AI: The Somnium Files wpisuje się w nią wzorowo. Dla spragnionych wciągającej fabuły i zwrotów akcji na zwrotach akcji, tych, którzy uwielbiają, gdy gra trzyma ich w ciemności aż do samego finału, będzie to tytuł idealny.\nDobrze napisana fabuła; konsekwentna do motywu; przyjemna i wciągająca.\nSztywne animacje; nieprzystępna dla każdego; nieco mało gameplayu.\nRECENZJA. Przez Joanna Strześnicka 20 Lutego 2020 o 22\nJuż wkrótce pojawi się wersja próbna AI: The Somnium Files\nWIADOMOŚĆ. Przez Stefan Briesenick 29 Października 2019 o 10:33\nNa razie fani powieści wizualnych muszą uzbroić się w cierpliwość.\nDziś na GR Live: AI: The Somnium Files\nWIADOMOŚĆ. Przez Sam Bishop 3 Października 2019 o 15:21\nSprawdzamy nową grę Spike Chunsoft i Kotaro Uchikoshiego.\nDetektywistyczne AI: The Somnium Files z nowym zwiastunem\nWIADOMOŚĆ. Przez Paweł Matyjewicz 5 Lipca 2019 o 14:35\nBohaterowie opowieści zaprezentowani.\nAI: The Somnium Files - prezentacja rozgrywki\nWIADOMOŚĆ. Przez Paweł Matyjewicz 2 Czerwca 2019 o 15:10\nUjawniono kolekcjonerskie wydanie gry.


Informacje: Jak wybraæ odpowiedni wózek spacerowy dla dziecka? w TwojeCentrum.pl\nDbaj± wiêc o bezpieczeñstwo dziecka i jego wygodê w ka¿dej sytuacji. Zamierzeniem rodziców jest tak¿e to, by by³o zdrowe, w tym celu nie tylko dbaj± o odporno¶æ dziecka podaj±c dziecku zdrow± ¿ywno¶æ i witaminy ale tak¿e staraj± siê codziennie spacerowaæ z dzieckiem niezale¿nie od warunków zewnêtrznych.\nW tym celu idealnie pos³u¿y wózek spacerowy, szczególnie w sytuacji, gdy dziecko jest jeszcze ma³e. Obecnie na rynku rodzice maj± do wyboru wiele ró¿nych wózków spacerowych, które mog± dostosowaæ do swoich potrzeb i mo¿liwo¶ci.\nOdpowiednim wózkiem spacerowym jest wózek Cybex Balios M, który jest funkcjonalnym wózkiem dostosowanym do warunków miejskich. Jest to wózek praktyczny, z systemem podró¿nym 3 w 1 razem z fotelikiem samochodowym oraz gondol± CYBEX. Zalet± wózka jest odwracane siedzisko oraz sk³adanie wózka do pozycji stoj±cej nawet jedn± rêk±.\nWózek Cybex Balios M mo¿na regulowaæ w trzech dowolnych pozycjach, dziêki czemu spacer nie musi byæ nudny a urozmaicony o drzemkê na ¶wie¿ym powietrzu. Komfortowa g³êboka spacerówka idealnie nadaje siê dla dziecka, które nie potrafi jeszcze pewnie siedzieæ, zapewnia on naturaln± pozycjê u³o¿enia cia³a dziecka. Wózek wyposa¿ony jest w szeroki wyci±gany daszek, który mo¿na naci±gn±æ a¿ do barierki bezpieczeñstwa, zapewnie to dziecku wysok± ochronê przed deszczem i s³oñcem.\nWygodê dziecku przyniesie szeroka podwójna podpórka na nó¿ki, któr± te¿ mo¿na regulowaæ nawet do poziomej pozycji. Mniejszy podnó¿ek dla mniejszego dziecka, wiêksza dla starszego. Wózek Cybex Balios M wyposa¿ony jest w obszerny koszyk, znajduj±cy siê nad ko³ami wózka, a pod siedziskiem. Gumowe ko³a wózka wykonane s± solidnie, przystosowane do jazdy terenowej, dodatkowo s± to ko³a odporne na przebicie, mo¿na je zablokowaæ do jazdy na wprost, by nie skrêca³y, dostosowane s± do jazdy po ka¿dej nawierzchni. Wózek ³atwo siê sk³ada i przewozi jak równie¿ ³atwo siê czy¶ci, dostêpny jest w kilku interesuj±cych kolorach.


Mercedes 190 - modele, dane, silniki, testy • AutoCentrum.pl\nInformacje o Mercedes 190\nLata produkcji: 1982 – 1993 (1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993)\nMercedes 190 – wybierz silnik\nMercedes 190 2.0 E 118KM 1993\nCena: 7 399 PLN\nMercedes 190 2 Komplety Kół! RadioCD, Zarejestrowa\nCena: 8 599 PLN\nMERCEDES 190E 1.8 AUTOMATIC / TUNING\nMercedes 190 2.0 D 72KM 1985\nCena: 13 700 PLN\nMERCEDES-BENZ 190d (W201)-34 letni KLASYK\n- Karoseria - Koszty utrzymania - Przestrzeń dla kierowcy i pasażerów\nAuto kupione jako hobbystyczne. Przez rok użytkowania nie zawiodło ani razu. Porównywanie 30 letniego do auta współczesnego to raczej przesada. Niemniej jednak bardzo komfortowe i wygodne, nawet w porównaniu do nowoczesnych samochodów (pamiętajmy, że ten model wszedł do produkcji na pocżatku lat 80-tych.). Może dla osoby wysokiej zajęcie pozycji za kierownicą jest utrudnione (brak regulacji wysokości kierownicy), ale całe szcżęście fotel da się sprawnie ustawić. Jak na ok. 120KM auto lekkie i zrywne, nawet porównując do współczenych samochodów. Jestem zadowolny, daję masę przyjemności z jazdy. Napewno nie jest zawalidrogą. Do tego ta ponadczasowa nieco kanciasta linia, mnie się bardzo podoba. No i ta niesamowita prostota budowy i trwałość. Takich samochodów się niestety już dziś nie produkuje. Ten model powoli staje się Youngtimerem, natomiast można śmieło napisać, że w dalszym ciągu nadaje się do codziennej eksploatacji i pod wieloma względami nie ustępuje nowoczesnym samochodom, a nawet w pewnych punktach je przewyższa.\nAuto oceniam indywidualnie, biorąc pod uwagę tylko Mój egzemplarz. Nie porównuję do ówczesnych aut czy konkurencji. Mercedes 190 1.8 benzyna, Sportline z 03.93r. (Wersja sportline kubełkowe fotele przód i tył, obniżone i utwardzone zawieszenie, niebieskie szyby atermiczne, skórzana kierownica i gałka zmiany biegów) W obecnych czasach odradzam 190tkę do użytku codziennego, bardziej cywilizowana jest 202 (klimatyzacja itp) oraz silniki 202 bardzo dobrze współpracują z gazem. 190tka była Moim marzeniem z dzieciństwa, posiadam ją ponad dziewięć lat i w tym okresie pokonałem nią ok. 90tys. km. Auto nigdy mnie nie zawiodło Obecnie traktowana jest jedynie jako auto hobbistyczne, od sześciu lat nie wyjeżdża z garażu w brzydką pogodę. Osobiście polecam, fajda z jazdy gwarantowana.\nJako młody pasjonat marki Mercedes uznałem, że pierwszym samochodem musi zostać model w201, najlepiej w wersji benzynowej i z automatyczna skrzynią biegów. Pół roku poszukiwań zaowocowało i stałem się posiadaczem zdrowego egzemplarza, praktycznie pozbawionego dodatkowego wyposażenia. Piękno tkwi w prostocie. Wspaniały samochód o fenomenalnych właściwościach jezdnych, wyjątkowej trwałości i pięknej linii, która cieszyła oko za każdym razem, gdy zmierzałem w jej kierunku. Rozstaliśmy się na rzecz c124. Nadal mam wątpliwości, czy była to słuszna decyzja.\nRaporty spalania Mercedes 190\nLiczba raportów: 650\nŚrednie spalanie dla Mercedes 190\n7,0 – 18,5\n6,4 – 9,4\n8,8 – 13,7\nSpalanie przy dynamicznej jeździe po mieście przy 4 biegowej skrzyni i 2 litrowej benzynie przy częstym staniu w korkach w 25 letnim aucie to 8,4 litra dla mnie to świetny wynik gorzej na autostradzie przy 180 momentami ciut więcej wyszło mi 23 litry jest trochę przerażajace ale zobaczę niebawem jak bedzie jeździło na 5biegowej skrzyni. Nie wiem skad głupi wymóg że średnie minimalne średnie musi być wyższe niż minimalne spalanie przy oszczędnej jeździe Średnio wychodzi 9-9,5 na to co jeżdzę A na trasie przy spokojne jeździe 100-120 spalanie 11 litrow\nWitam serdecznie. Jeżeli ma ktoś teren plaski i lekka nogę potrafi ekonomicznie jezdzic tym samochodem to polecam . ALe jazda takim klasykiem jeszcze z Nivo sprawia tyle przyjomnosci (niebywała przyczepnośc do drogi po prostu poezja) ze nie jestem w stanie zdjac nogi na kretych i waskich uliczkach przy czym spalanie oscyluje w granicach 12l . Na trasie z Niemiec na ich paliwie przy 120km/h 6,5l w polsce niestety nasze paliwo gorsze i ponizej 7 nie zszedlem. Zima najwiecej paliwo-żerna podczas zabaw na parkingach i driftowaniu udalo mi sie spalic 19 litrow za 100 km przy normalnej jezdzie 10-12l.\nW201 2.5 D 91KM 67kW\nJest to najlepszy silnik do tej budy, nie dość że dynamiczny to w dodatku niesamowicie oszczędny. Po przejściu z benzynki 1.1 na 2.5 litrowego diesla nie czuję żadnej różnicy w spalaniu, a dynamika i komfort jest zauważalna od razu. Spalanie na oponach 225/50/16 to jedyne 7,8 litrów w mieście !! a na zimówkach 195/65/r15 udało mi się za 50 zł zrobić 150 km (100km trasa, 50 km miasto) co w tym dniu przy dzisiejszej cenie ropy wyniosło 5,96 l/100km a nie oszczędzałem pedału gazu, po prostu cuuudo ! Ale muszę też dodać że moje autko ma tylko 250 tyś prawdziwego przebiegu, nie wiem czy te co mają najechane już pół miliona mają takie samo spalanie. Polecam tą jednostkę dla każdego maniaka w201. Może nie jest tak oszczędnie jak na gazie ale za to dźwięk ryczących 5 cylindrów powala na kolana każdego. Pozdrawiam !\nSprawdź wydatki dla Mercedes 190\nPo nocnym przestoju latem czy zimą uruchamianie silnika wymaga dłuższego zakręcenia rozrusznikiem. Po dwukrotnym załączeniu świec żarowych czas ten jest trochę krótszy. Po jednokrotnym załączeniu zimą bym nie odpalił, podgrzewam 3 razy i to zakręcić muszę konkretnie. Świece żarowe kilkakrotnie sprawdzane - sprawne.Po uruchomieniu silnik pracuje równo, spalanie w normie. Przypuszczam, że w czasie postoju następuje cofanie się paliwa w układzie zasilania ale w zakładzie mercedesa powiedzieli mi, że nie ma takiej możliwości. Po krótkim postoju silnik pali bez zastrzeżeń. Wiem, że w sklepach motoryzacyjnych sprzedają zaworki zwrotne do instalacji paliwowej. Coś musi być na rzeczy. Proszę o radę, co w tej sytuacji powinienem zrobić?\nMercedes 190 W201 - galeria społeczności


Trudny handel zbożem\nRozpoczął się wrzesień i, jak co roku, wielu rolników właśnie teraz chce pilnie sprzedać zboże. Ale kupujących zupełnie brak. Zdaniem maklerów jesteśmy o krok od spadku cen.\nW portach też nie można bezpośrednio sprzedać zboża, bo od dziś trwa załadunek statków ziarnem z wcześniej podpisanych kontraktów. Na kolejne trzeba poczekać. Być może w najbliższych dniach rozpocznie się sprzedaż żyta do Niemiec, a towar będzie tam wożony barkami. W niektórych miejscach udaje się zbyć pszenicę konsumpcyjną o 12-to procentowej zawartości białka, ale to sytuacje sporadyczne. Zakłady przetwórcze niechętnie przyjmują teraz ziarno, a najczęściej nie skupują go wcale, bo mają pełne magazyny kupionego wcześniej surowca. Popyt jest jedynie na jęczmień jary konsumpcyjny oraz na owies konsumpcyjny i tak zwany bezłuskowy.\nZboże w magazynach krajowych\npszenica konsumpcyjna 14,0% 650-665\npszenica konsumpcyjna 12,5% 640-660\njęczmień konsumpcyjny 640-680\nżyto paszowe 520-540\nowies konsumpcyjny 600-660\nowies paszowy 540-580


Dyskusja użytkownika:Bacus15/2 – Wikicytaty\n< Dyskusja użytkownika:Bacus15\n4 Nabari no Ou\n6 Czy wiesz...\n7 Ikkyū Sōjun, Kōdō Sawaki, Daiun Sogaku Harada\n8 Nowy szablon – testowo\n11 Re: Moje arty\n13 Czy wiesz...\n14 Drobiazg linkowy z Wiki – inne tytuły\n15 INTERNETOWY WANDALIZM I WAMPIRYZM\n17 Gwiazda Wikicytatów\n19 Re: Podziękowanie\n20 Odp: Ostatnia zmiana\n23 Dziś pytanie, dziś odpowiedź\n24 Budda – kategorie\n25 Budda Medycyny\n26 licencja pliku\n27 Re: Kategorie\n28 Użytkownik Diament PDI\n29 Avatamsaka Sutra\n30 Sakja Pandita\n31 A. Lee\n32 Seung Sahn\n33 XLI Sakja Trizin\n34 Temple Grandin\n35 Ashin Issariya\n36 Re: Hasła\n39 Re: Margus Lattik\n41 Re: Juan Francisco María da Salud Donoso Cortés i Juan Donoso Cortes\n43 Re: Michał Witkowski\n44 Bartłomiej Grysa\n46 Jeff Halper\nUps. Dzięki za zwrócenie uwagi. :) Pozdrawiam Mrnr84201 18:57, 15 lis 2011 (CET)[odpowiedz]\nAleż proszę bardzo. Angie89 dyskusja 20:13, 15 lis 2011 (CET)[odpowiedz]\nStrony Cering Szakja, Taje Dordże, Ajahn Chah, Mariano Rajoy i Velupillai Prabhakaran zostały wstawione do rubryki „Czy wiesz” na stronie głównej 9 grudnia 2011.\nZa pomoc w prowadzeniu projektu Czy wiesz i ogromną liczbę nowych nowych artykułów - od Jos. - dyskusja\nDziękuję! :) Jos. - dyskusja 12:13, 11 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nHmm, z tłumaczem jest ciężka sprawa, ponieważ ta manga chyba nie została przetłumaczona na polski, a cytaty są pewnie tłumaczeniem własnego autorstwa. Jak myślisz, co zrobić w takiej sytuacji? Madeline 7 ^.^ dyskusja 22:44, 18 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nZerknij do mojej dyskusji (wypowiedź Alessii). Autora chyba już nie będzie szansy zapytać (dynamiczne IP). Pozdrawiam, Madeline 7 ^.^ dyskusja 09:03, 19 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nAlessia spytała się tej użytkowniczki o tłumaczenie. Madeline 7 ^.^ dyskusja 09:07, 19 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nWitam. Chciałeś byś adminem to masz;) i "kop się z ""koniem»” ;) . Piszę w sprawie hasła prywatyzacja. Dla mnie sprawa jest ewidentna – cytat nie związany z hasłem i z źródłem nie spełniającym kryteria. Proszę o zabranie głosu w tej sprawie. Instruktorek 23:17, 19 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nStrony Newt Gingrich i Zulfikar Ali Bhutto zostały wstawione do rubryki „Czy wiesz” na stronie głównej 23 grudnia 2011.\nIkkyū Sōjun, Kōdō Sawaki, Daiun Sogaku Harada[edytuj]\nW obecnych czasach w nazwiskach japońskich obowiązuje kolejność imię + nazwisko, ale ponieważ kiedyś było inaczej, a nie dodałeś sortowania w kategorii, nie wiem, co tu jest imieniem, a co nazwiskiem. Czy możesz mi to podać? Alessia, dyskusja 10:50, 26 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nDzięki. :) Pozdrawiam. Alessia, dyskusja 12:28, 26 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nNowy szablon – testowo[edytuj]\nWitaj, na prośbę użytkownika Hoa binh dodałam Szablon:Nazwisko chińskie. Myślę, że Tobie też się może przydać. Alessia, dyskusja 12:18, 30 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nDodałam jeszcze Szablon:Nazwisko koreańskie. Alessia, dyskusja 12:25, 30 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nQiangba Puncog, Taje Dordże, Dilgo Czientse Rinpocze itp. Jak to traktować? Np. Dilgo Czientse Rinpocze powinno być alfabetycznie pod D czy R? Alessia, dyskusja 13:48, 30 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nAno widzisz, jak ktoś nie zna tematu, to nie bardzo wie, co z tym zrobić. Dziękuję. Alessia, dyskusja 14:29, 30 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nA co to jest? Bo ja tu tylko tak z doskoku:) Hoa binh 12:31, 31 gru 2011 (CET)[odpowiedz]\nRe: Moje arty[edytuj]\nNie ma za co (: Również pozdrawiam. Oola11 dyskusja 20:20, 15 sty 2012 (CET)[odpowiedz]\nYT jako źródło jest dopuszczalny, gdy jest to film wstawiony przez profil danej osoby publicznej, zespołu, instytucji itp. Jeśli więc są to materiały autorskie prezentowane przez członków takiej grupy (nawet nieformalnej), to wydaje mi się, że tak. Problem jest wtedy, kiedy ktoś chce jako źródło podać materiał, który narusza prawa autorskie (np. fragment programu telewizyjnego, który wstawił jakiś tam użytkownik; jeśli jednak ten sam fragment zamieszczony jest przez profil oficjalny danej stacji telewizyjnej, to nie ma tu już NPA). Jak rozumiem, tutaj nie ma problemu NPA, więc chyba nie ma formalnych przeszkód do podania takiego źródła. Alessia, dyskusja 18:34, 21 sty 2012 (CET)[odpowiedz]\nStrony Korea Południowa, Guy Debord i Michel Aflaq zostały wstawione do rubryki „Czy wiesz” na stronie głównej 29 stycznia 2012.\nDrobiazg linkowy z Wiki – inne tytuły[edytuj]\nCześć. Hasło świetne – gratulacje. Twoja zmiana . Zwróć uwagę, że jak wklejasz na Wiki link do Wikicytatów to w przypadku (inny tytuł tu – inny tam) nie ma połączenia. pozdrawiam Instruktorek (dyskusja) 20:20, 7 mar 2012 (CET)[odpowiedz]\nINTERNETOWY WANDALIZM I WAMPIRYZM[edytuj]\nAlessia kasuje jak popadnie. Moje aforyzmy znalazły się w dziesiątkach tomików, almanachów, antologii, są na stronach internetowych itp. Mam do każdego cytatu podawać po kilka źródeł? A niby kto tak robi?! NIEZALEŻNY WWW\nBacus15, proszę, nie zachęcaj do umieszczania w Wikicytatach własnej twórczości. Autopromocja jest podstawą do usunięcia strony lub cytatu. (Pomijając fakt, że szczerze wątpię, aby ww. użytkownik był tym, za kogo się podaje). Alessia, dyskusja 17:16, 10 mar 2012 (CET)[odpowiedz]\nHej. Zauważyłem po założeniu blokady, że dyskutowałeś z tym użytkownikiem. Jeżeli uważasz, że założyłem blokadę niesłusznie, to proszę o jej zdjęcie. Pozdrawiam, Beau (dyskusja) 16:40, 10 mar 2012 (CET)[odpowiedz]\nNiemniej jednak za taką wypowiedź blokada jest w pełni uzasadniona, nie sądzisz? Alessia, dyskusja 17:26, 10 mar 2012 (CET)[odpowiedz]\nGwiazda Wikicytatów w uznaniu szczególnie wartościowego wkładu w Wikicytaty oraz za pozytywne nastawienie i komunikatywność od Alessii.\nDawno Ci się należała. Alessia, dyskusja 12:07, 21 mar 2012 (CET)[odpowiedz]\nMnie też brakuje motywacji, a ostatnio i czasu, ale gdy widzę na OZ Twoje edycje, to zaczyna mi się chcieć. :) Naprawdę szczerze uważam, że wykonujesz tu dobrą robotę i bardzo to doceniam. Pozdrawiam. Alessia, dyskusja 15:51, 21 mar 2012 (CET)[odpowiedz]\nRównież bardzo Ci dziękuję za pokrzepiające słowa. Alessia, dyskusja 15:59, 21 mar 2012 (CET)[odpowiedz]\nJeśli tylko będę mógł w czymś pomóc to z przyjemnością... z pozdrowieniami Diament DPI\nDziękuję, to bardzo miłe. Znów mnie czymś zaskoczyłeś. :) Pozdrawiam serdecznie i życzę owocnego edytowania! Alessia, dyskusja 23:46, 25 mar 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNo ja myślę, że wyłącznie miło – jak dotąd tylko tak. :) Jeszcze raz wielkie dzięki! Alessia, dyskusja 00:30, 26 mar 2012 (CEST)[odpowiedz]\nOdp: Ostatnia zmiana[edytuj]\nOdp: Ostatnia zmiana\nJuż drugi wikipedysta udowadnia mi że staję się zbyt przewidywalny i rozpoznawalny. Niedobrze:) Również pozdrawiam:) Tommy Jantarek (pisz) 08:01, 31 mar 2012 (CEST)[odpowiedz]\nAleż zaszalałeś z tworzeniem nowych haseł! Gratulacje! Alessia, dyskusja 00:15, 1 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNa pewno "nigryjski»? Alessia, dyskusja 00:27, 6 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nPrzymiotnik od nazwy Niger brzmi nigerski, chyba że coś się w tej kwestii zmieniło. Przynajmniej ja słowa «nigryjski» nie znam i nie znalazłam go w żadnym słowniku. Alessia, dyskusja 02:14, 6 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNie ma za co. Zawiłości języka polskiego to miód na moje serce i mój szmergiel totalny. :))) Pozdrawiam cieplutko! Alessia, dyskusja 12:38, 6 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nDziś pytanie, dziś odpowiedź[edytuj]\nDomyślam się, że chodzi o mieszkańca. :) Ta rzadko używana forma jest poprawna. Alessia, dyskusja 13:46, 6 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nTak. A mieszkanka to Maurytyjka. :) Alessia, dyskusja 15:13, 6 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nBudda – kategorie[edytuj]\nDziękuję Ci za zainteresowanie i pomysł. Jak najbardziej logiczne myślenie! Mógłbym Cię prosić o stworzenie 3 kategorii: 1. kanon Mahajany (jako że tylko częściowo zachował się w sanskrycie i reszta jest znana z tłumaczeń np. chińskich i tybetańskich lepiej go nie nazywać «sanskryckim»), 2. kanon palijski, 3. tantry) w Buddzie? A ja już sobie poprzenoszę treści do niego. Alessia odetchnie i będzie wszystko cacy:) – pozdrawiam Diament PDI (dyskusja) 11:11, 8 kwi 2012 (CEST)\nBardzo dziękuję za to co zrobiłeś ale mam 1 uwagę: Zmień w kategorii «Budda» kategorię «Dhammapada» na kategorię «kanon palijski» – tam wrzucimy Dhammapadę i Suttę Nipatę, a ja coś wymyślę z tym opisem...Diament PDI (dyskusja) 20:24, 8 kwi 2012 (CEST)\nWielkie dzięki! Nie pogniewasz się jak Cię jeszcze poproszę o przeniesienie pozostałych kategorii z «buddyzm» do «Buddy» a mianowicie: «Sutta Nipata « do "kanonu palijskiego» i «Surangama Sutra» do «kanonu Mahajany» – nie żebym był taki wygodny, ale przyznaję, że tak się zająłem tworzeniem tekstów, że jeszcze kategorii nie obcykałem o co słusznie zostałem zbesztany przez Alessię:) Wiem, że to błąd ale w wolnym czasie obczaję te kategorie... Diament PDI (dyskusja) 20:40, 8 kwi 2012 (CEST)\nAż taki fatalny dzień miałeś? Nie wiem co się stało, ale chyba nie było najgorzej skoro masz siłę aby cieszyć się z pracy tutaj...Diament PDI (dyskusja) 20:59, 8 kwi 2012 (CEST) No cóż, życie bywa i takie – najważniejsze jest to, że jakiś sposób masz... a robienie czegoś pożytecznego dla innych jest inteligentnym sposobem... wtedy zapominamy o sobie, a na pozbycie się swych problemów, najlepszym znanym mi sposobem jest zapominanie o sobie (zatracenie się w pracy choćby), innym może być sen lub medytacja... Jeżeli natomiast tym problemem są inni to trzeba im życzyć wiele szczęścia – zazwyczaj ludzie atakują nas po prostu z głupoty (na przykład dlatego, że sami są nieszczęśliwi i w ten sposób wyładowują swoje frustracje)... to tylko kilka uwag, może okażą się choć ciut przydatne...--Diament PDI (dyskusja) 21:40, 8 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nopis jest; uważasz, że trzeba coś więcej napisać?\nAha, a więc tak to się robi? Dzięki za wskazówkę!\nMam taką prośbę: mógłbyś mi pomóc w edycji pliku tej tanki z Buddą Medycyny? Coś tam skopałem z licencją i teraz jest 7 dni, żeby nie wywalili tych obrazków... Chodzi o to, że na stronie, z której skopiowałem jest pozwolenie (Copies of the images may be used for any respectful purpose.) Co oznacza, że można używać w dowolnym (etycznym) celu. Zastanówmy się jaka licencja tego pliku byłaby najlepsza aby zachować intencje autorów...\nMiło mi, że chcesz się tym zająć; próbowałem coś zmienić ale dostałem newsa od jakiegoś bota, że nie jest dobrze więc mamy jeszcze tydzień żeby coś z tym zrobić...\nDzięki. Po prostu uznałam, że nie można do jednego wora wsadzić Mozarta i Lady Gagę. :) Alessia, dyskusja 21:54, 9 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nUżytkownik Diament PDI[edytuj]\nHej – co sądzisz o pomyśle przyznania temu użytkownikowi uprawnień autopatrolled? Nie musielibyśmy wtedy oznaczać jego edycji jako przejrzanych, tak jak jest to teraz. Tomasz W. Kozłowski 20:50, 11 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nW porządku; w takim razie poczekajmy jeszcze z tydzień, w tym czasie pewnie nauczy się jeszcze czegoś nowego:) Pozdrawiam również, Tomasz W. Kozłowski 20:57, 11 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nPrzy okazji – w Sutta Nipata i Dhammapada przydałoby się poprawić formatowanie, prawdopodobnie tak samo w pozostałych artykułach utworzonych przez tego użytkownika. Jako że jesteś specjalistą w dziedzinie buddyzmu, to pozostawiam tę tematykę Tobie :-) Tomasz W. Kozłowski 13:23, 12 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nGotowe, Mistrzu, aczkolwiek miałem to zrobić później jak uzupełnię o jeszcze kilka cennych cytatów... pozdrawiam ciepło Diament PDI (dyskusja) 14:52, 12 kwi 2012 (CEST)[odpowiedz]\nDobrze, zajmę się tym...\nTobie też się należą podziękowania za zaproszenie...\nOK jak będę miał chwilkę to poszperam...\n:) OK, w wolnym czasie...\nzanim zabiorę się za następne rzeczy sprawdzę czy nie znalazłoby się jeszcze kilku cennych cytatów z Seung Sahna no i jeszcze chciałem wrócić do sutr – zostało jeszcze trochę perełek...\nXLI Sakja Trizin[edytuj]\nOK ale już raczej nie dzisiaj:)\nWitaj. :) Mam pytanie co do tego hasła. Dodałam kategorię «Amerykańscy pisarze», ale nie wiem, czy jest ona wystarczająca. Masz jakieś pomysły? Poza tym hasło wymaga uzupełnienia o informację o tłumaczu, ale o tym napisałam już do autorki (Dyskusja użytkownika:Introwertyczka ;)). Pozdrawiam, Madeline 7 ^.^ dyskusja 19:36, 3 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nOk, dzięki wielkie. :) Również pozdrawiam:) Madeline 7 ^.^ dyskusja 19:47, 3 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nWłaśnie zastanawiałam się, czy to jest imię i nazwisko... :) Dzięki za poprawkę. Również pozdrawiam :) Madeline 7 ^.^ dyskusja 19:13, 5 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nWątpię, żeby to kiedyś nastąpiło, ale orderów z kartofla i tak nie przyznają... Miłego (późnego) wieczoru! Alessia, dyskusja 23:25, 8 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nBardzo Cię podziwiam. Ciągle masz pomysły na nowe hasła! Pozdrawiam serdecznie! Alessia, dyskusja 00:21, 11 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNajszczersze są to słowa. Bardzo sobie cenię Twoje edycje i współpracę, ale chyba już o tym wiesz. :) Miłego dnia! Alessia, dyskusja 13:27, 11 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nDziękuję również, widać motywujemy się wzajemnie. :) Alessia, dyskusja 14:01, 11 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNie ma sprawy, zasługujesz. :) I ja bardzo dziękuję za upominek. :) Pozdrawiam, Madeline 7 ^.^ dyskusja 22:15, 16 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nJej, każesz mi nie dziękować, a sam dziękujesz, choć zasłużyłeś. :D Pozdrawiam, Madeline 7 ^.^ dyskusja 23:49, 16 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNie przepraszaj, nie masz za co. :D Pozdrawiam serdecznie, Madeline 7 ^.^ dyskusja 00:22, 17 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nBardzo dziękuję za miłą wiadomość, która czasem jest nawet lepsza od odznaczenia. ;) Podziwiam Cię za to, że praktycznie każda Twoja edycja to nowe hasło. :) Pozdrawiam serdecznie, Madeline 7 ^.^ dyskusja 12:52, 20 maj 2012 (CEST)[odpowiedz]\nRe: Margus Lattik[edytuj]\nTam ma być podwójny odstęp? Alessia, dyskusja 13:03, 8 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nPoprawione. Pozdrawiam serdecznie. Alessia, dyskusja 13:09, 8 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNie ma za co. :) Ja to bardzo lubię. :-) Pozdrawiam cieplutko. Alessia, dyskusja 18:33, 16 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNie strasz mnie, bo zacznę edytować z IP... :-) Alessia, dyskusja 18:39, 16 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nDziękuję bardzo za komplement. :-) Alessia, dyskusja 18:49, 16 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nRe: Juan Francisco María da Salud Donoso Cortés i Juan Donoso Cortes[edytuj]\nZa chwilkę się tym zajmę. Pozdrawiam. Alessia, dyskusja 21:32, 20 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNie ma za co. :-) Alessia, dyskusja 21:46, 20 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nTrochę już tak. :) Alessia, dyskusja 01:07, 22 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nRe: Michał Witkowski[edytuj]\nNie ma za co. :-) Pozdrawiam serdecznie. Alessia, dyskusja 14:29, 22 lip 2012 (CEST)[odpowiedz]\nCo myślisz o tym artykule? Moim zdaniem nie nadaje się do pozostawienia, ale nie jestem pewna. Madeline 7 ^.^ dyskusja 10:29, 3 sie 2012 (CEST)[odpowiedz]\nDzięki za odpowiedź. :) Pozdrawiam, Madeline 7 ^.^ dyskusja 12:43, 3 sie 2012 (CEST)[odpowiedz]\nTak więc kontynuując dyskusję tutaj :) - jakieś propozycje na początek? Hoa binh (dyskusja) 11:37, 12 sie 2012 (CEST)[odpowiedz]\nGdy zaczniemy zmieniać powoli cytaty biblijne z PNŚ, to w haśle Jehowa zostaną nam w zasadzie tylko cytaty z Jahwe. W ogóle hasło jest skrajnie niemerytoryczne. Bo ani nie ma do niego przekierowania z Jahwe, ani nagłówek nie zawiera prawdy. Napisano go tak, żeby czytelnik odniósł wrażenie iż forma Jehowa jest poprawna i normatywna, a Jahwe to tylko jakiś tam wariant. Najlepiej byłoby chyba przenieść artykuł pod Imię Boże, dodać obowiązkowo przekierowanie z Jahwe. A potem zastanowić się, co robimy z cytatami biblijnymi - większość z nich na Wikiquotes podano za Biblią Świadków Jehowy. Trzeba będzie pozmieniać na "Tysiąclatkę" i wprowadzić jak na Wikipedii odsyłacz do serwisu z kilkoma przekładami. Hoa binh (dyskusja) 11:46, 12 sie 2012 (CEST)[odpowiedz]\nNajlepiej sam jej to przedstaw, bo ja tu jestem zielony :) Hoa binh (dyskusja) 11:46, 12 sie 2012 (CEST)[odpowiedz]\nSpróbowałem możliwie jak najkrócej i jak najprościej przedstawić problem, możesz dodać swoje 3 grosze :) Hoa binh (dyskusja) 12:04, 12 sie 2012 (CEST)[odpowiedz]\nUbiegłeś mnie z tym wywiadem, zapamiętam to sobie. :) Tommy Jantarek (pisz) 15:38, 27 sie 2012 (CEST)[odpowiedz]\nTę stronę ostatnio edytowano 17 cze 2013, 19:28.


make-up-land: Nowości Dr G - peeling i krem BB\nWybrałam zestaw Sweet BB Box, w którym znajduje się krem BB Hydra Intensive Blemish Balm z SPF30, gąbeczka do makijażu oraz urocza przypinka do włosów :) Krem jest przeznaczony do każdego typu skóry. Ma właściwości kryjące niedoskonałości oraz pielęgnujące skórę twarzy. Szczegółowy opis i recenzja będzie, gdy przetestuję ten krem BB. Gąbeczka dołączona do zestawu jest idealnie miękka, więc jest szansa, że się polubimy.\nZdecydowałam się także na Crystal Deep Peeling - który ma nie tylko złuszczać martwy naskórek, wygładzać skórę, ale także rozjaśniać i ujednolicać koloryt skóry. Peeling ma pobudzać mikrokrążenie skórne, dotleniać skórę, dzięki czemu staje się ona elastyczna i gładka. Również ten produkt znajdzie się w odrębnej recenzji.\nDo zakupów otrzymałam kilka próbek, zapakowanych w ładny woreczek.\nMuszę przyznać, że jestem ogromnie ciekawa kosmetyków tej marki i liczę na to, że spiszą się u mnie tak samo dobrze, jak inne kosmetyki koreańskie.\nAnia Lwowska 21 lipca 2017 13:24\nCzekam na recenzję kremu, uwielbiam kremy BB a ten wygląda zacnie :D\nCherry Belle 21 lipca 2017 14:18\nAle pięknie się zapowiadają :)\nNot too serious blog 21 lipca 2017 18:39\nOpakowanie niczym z Benefitu :)\nKosmetyczne Pudełko 21 lipca 2017 19:03\nCiekawią mnie te kosmetyki :))\nIwona 21 lipca 2017 20:57


W sobotę 14 maja w Gorzowie Wlkp. odbędą się uroczystości związane z Wojewódzkimi obchodami Dnia Strażaka.\nO godz.11:00 odbędzie się uroczysta msza w gorzowskiej Katedrze. Po mszy nastąpi przemarsz pododdziałów na Stary Rynek. Od godz. 14:00 na Bulwarze Zachodnim nad Wartą festyn strażacki. Podczas festynu wiele atrakcji zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych np. prezentacja pojazdów i sprzętu ratowniczego, pokazy ratownictwa na wodzie oraz ratownictwa medycznego, wiele zabaw i konkursów z nagrodami.\nżródło: PSP w Zielonej Górze


Bartek Biedrzycki drugi w Warszawie - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nBartek na treningu z trenerką UKS Return Łomża Aleksandrą Durzyńską\nNa zakończonym w poniedziałek Wojewódzkim Turnieju Kwalifikacyjnym dobrze zaprezentował się reprezentant Łomży Bartek Biedrzycki. Uczeń Szkoły Podstawowej nr 7 zajął drugie miejsce wśród 26 tenisistów biorących udział w zawodach.\nBartek po pierwszej wolnej rundzie wynikającej z rozstawienia, w drugiej 6/4, 4/2 ret. pokonał Jakuba Bieżuńskiego (Ostrołęckie Towarzystwo Tenisowe). Następnie 6/1, 6/2 ograł Kacpra Niedzielę (Miedzeszyn Warszawa). W półfinale turnieju nasz tenisista 6/2, 6/3 wygrał z Łukaszem Dolińskim (TK VAMOS Otwock).\nW finale rozgrywanym w poniedziałek Bartek uległ 0/6, 1/6 Joachimowi Szamborskiemu (Miedzeszyn Warszawa).\nOrganizatorem sportowej imprezy był ATZ TENISPOINT Warszawa.\ncz, 18 listopada 2021 07:54\nData ostatniej edycji: cz, 18 listopada 2021 10:20:55


Przyczepka QERIDOO Sportrex1 2018 - CentrumRowerowe.pl\nPrzyczepka QERIDOO Sportrex1 2018\nQeridoo Sportrex1 2018 to wygodna i bezpieczna przyczepka rowerowa dla jednego dziecka. Model posiada rączkę z regulacją wysokości, amortyzację piórową oraz komfortowe siedzisko.\nDostępność: Produkt niedostępny Cena: 1689.00 zł1649.99 zł Kod produktu: DD126057 Kolor: turkusowy-szary\nSportrex1 to wszechstronna przyczepka przeznaczona dla jednego dziecka. Świetnie sprawdza się na niedzielnym spacerze, ale także podczas dłuższej wycieczki. Przednie koło Buggy jest pompowane i obraca się o 360°. Do ważnych elementów zaliczyć też trzeba rączkę z regulacją wysokości, w pełni dostosowywaną amortyzację piórową, a także hamulec postojowy z dużym pedałem. Dwie ostatnie cechy to innowacje wprowadzone na rok 2018. Przyczepka posiada także blokowany dyszel rowerowy. W środku modelu znajduje się miękkie, wygodne siedzisko z kieszonkami oraz wentylowane okna. Przedni, zasłaniany panel eliminuje możliwość dostania się do środka insektów, a także chroni dziecko przed słońcem czy deszczem.\nIstnieje możliwość dokupienia regulowanego zagłówka. 5-punktowe pasy bezpieczeństwa posiadają wygodne pokrycie, które eliminuje ryzyko otarć. Wewnątrz przyczepki można zamontować wkładkę lub hamak dla niemowląt, a także fotelik samochodowy Qeridoo lub Maxi-Cosy. Ważną zaletą, którą docenią rodzice, jest duży, 45 l bagażnik z tyłu przyczepki. Oprócz pasów na bezpieczeństwo dziecka wpływa także trwała, ale lekka rama aluminiowa oraz wytrzymałe pokrycie. Wykonano je z wodoodpornych materiałów: włókna poliestrowego 600D i nylonu 1680D. Wzmocnione podłoże połączone jest z wbudowaną płytą ochronną. Model 2018 posiada możliwość doposażenia w hamulec tarczowy. Zawiera także demontowane ochraniacze kół.\nPrzyczepka rowerowa dla jednego dziecka\nDługość w trybie Buggy: 140 cm\nWymiary opakowania (WxSxD): 60 x 32 x 116 cm\nWymiary po złożeniu (WxSxD): 38 x 68,5 x 115,5 cm


Czy BMW X6 to samochód dla dziewczyny? [ Odpowiedź ]\nCzy BMW X6 to samochód dla dziewczyny?\nNiektórzy ludzie mają trudności z wyborem pomiędzy samochodem rodzinnym a luksusowym. Na szczęście BMW X6 stanowi pomost między tymi dwoma modelami. Oferuje cechy coupe i SUV-a. Niemniej jednak, czy BMW X6 to samochód dla dziewczyn?\nNie, BMW X6 to raczej samochód dla mężczyzny. To dlatego, że jest bardzo mocny i duży. Dodatkowo, BMW X6 jest wyposażone w najnowsze i najbardziej zaawansowane funkcje, które większość mężczyzn preferuje. Na dodatek, ma większy silnik, koła i ramę, które są cechami męskiego samochodu.\nJakie cechy sprawiają, że BMW X6 wygląda bardziej męsko niż dziewczęco?\nPo pierwsze i najważniejsze, wygląd BMW X6 jest męski. Zawdzięcza to takim cechom jak duża krata nerkowa, duże koła i duża rama nadwozia. Co więcej, ma pochyloną tylną linię dachu, którą mężczyźni uwielbiają, ponieważ nadaje ona samochodowi sportowy i nowoczesny wygląd.\nPonieważ jednak BMW X6 jest również urocze, niektóre kobiety mogą uznać je za atrakcyjne i warte jazdy. Jest również dobrze zorganizowany z dbałością o szczegóły, co czyni go atrakcyjnym dla niektórych kobiet. Ogólnie rzecz biorąc, BMW X6 to wyjątkowy luksusowy SUV Coupe, który może być prowadzony przez mężczyznę lub kobietę.\nPonieważ jest przestronny i praktyczny, stanowi również doskonały samochód rodzinny, zwłaszcza dla miłośników spędzania czasu na świeżym powietrzu.\nJak większość męskich samochodów, BMW X6 jest bardzo mocne. Podstawowa wersja BMW X6 (xDrive40i) wyposażona jest w 3,0-litrowy silnik benzynowy turbo inline-6 z 8-biegową automatyczną skrzynią biegów i napędem na wszystkie koła. Z drugiej strony, wyższy model (M50i) wyposażony jest w 4,4-litrowy silnik benzynowy twin-turbo V8 z 8-biegową przekładnią automatyczną i napędem na wszystkie koła.\nObydwie wersje wyposażeniowe oferują wyjątkową moc, ponieważ model xDrive40i generuje maksymalnie 335 KM i 331 lb-ft momentu obrotowego. BMW M50i produkuje maksymalnie 523 KM i 553 lb-ft momentu obrotowego. Poza tym, BMW X6 ma prędkość maksymalną 155 mph i może przyspieszyć od 0 do 60 w 4,1 sekundy.\nMimo że dziewczęce samochody wyglądają pięknie, nie są tak mocne i szybkie jak BMW X6. Tak więc, większość kobiet nie będzie bardzo wygodne prowadzenie takiego samochodu z wielką mocą i prędkością. Dlatego też wiele osób uważa X6 za męski samochód.\nZarówno mężczyźni, jak i kobiety uwielbiają jeździć bezpiecznymi samochodami. Jednak, ponieważ mężczyźni uwielbiają jeździć szybko, bezpieczeństwo jest czymś, na co zawsze zwracają uwagę. Jeśli chodzi o bezpieczeństwo, BMW X6 jest jednym z najbezpieczniejszych luksusowych SUV-ów coupe na rynku. Jest wyposażone w jedne z najnowszych funkcji bezpieczeństwa i technologii, które zapewniają bezpieczeństwo pasażerom i kierowcy.\nNiektóre z kluczowych funkcji bezpieczeństwa w BMW X6 obejmują adaptacyjne reflektory LED ze światłami drogowymi, dynamiczny tempomat, kamerę cofania, system monitorowania martwego pola, adaptacyjne światła hamowania LED, system ostrzegania o niezamierzonej zmianie pasa ruchu, system ostrzegania przed kolizją oraz przednie i tylne czujniki parkowania.\nNajnowsze gadżety i technologie\nKolejną cechą, która łatwo wskazuje, czy samochód jest dziewczęcy, czy nie, jest rodzaj gadżetów, jakie posiada. BMW X6 jest wyposażone w najnowsze gadżety, co sprawia, że przyciąga więcej mężczyzn niż kobiet. Gadżety podbijają ego i odstresowują. W rezultacie dają użytkownikom poczucie wolności i władzy.\nBMW X6 jest wyposażone w wyjątkowe gadżety i technologie. Niektóre z cech standardowych, które można uzyskać w X6 to\nWreszcie, większość męskich samochodów jest droższa od dziewczęcych. Dziewczęce samochody wyglądają elegancko i ładnie, ale są też bardziej przystępne cenowo. BMW X6 może być eleganckie, ale jego cena początkowa nie jest korzystna. To więc dyskwalifikuje go jako dziewczęcy samochód.\nJakie są cechy charakterystyczne dziewczęcego samochodu?\nDziewczęce lub kobiece samochody są zazwyczaj małe. Przykładem może być BMW serii 1 lub BMW i3. Ponadto kobiety przywiązują wagę do szczegółów, czego brakuje wielu dużym samochodom, takim jak BMW X6. Poza tym, dziewczyny uwielbiają samochody, które wyglądają spektakularnie i są łatwe w utrzymaniu. Tak więc, mimo że BMW X6 wygląda pięknie, jest dość gorączkowe w utrzymaniu.\nJakie są cechy charakterystyczne męskiego samochodu?\nGłównymi cechami męskiego samochodu są rozmiar i siła. Większość męskich samochodów ma duże ramy, duże koła i mocny silnik. Dodatkowo, męskie samochody są wyposażone w fajne gadżety, które sprawiają, że samochód jest żywy i warto nim jeździć. Wreszcie, ale nie mniej ważne, męskie samochody są bezpieczne i pochodzą od znanych marek, takich jak BMW i Mercedes.\nCzy BMW X6 jest drogie w utrzymaniu?\nTak, BMW X6 jest drogie w utrzymaniu, tak jak każdy inny luksusowy samochód na rynku. Jednak gdy porównamy koszty utrzymania BMW X6 z kosztami jego konkurentów, okaże się, że są one nieco wyższe. Roczne utrzymanie BMW wymaga około 1200 dolarów. To więcej niż średnia, co sprawia, że X6 jest drogie w utrzymaniu.\nCzy BMW X6 to samochód czy SUV?\nBMW X6 jest średniej wielkości luksusowym SUV-em coupe. Nie jest to więc samochód, ale SUV. Wiele osób myli BMW X6 z samochodem ze względu na pochyloną tylną linię dachu. Jednak ten potężny SUV dzieli większość swoich cech z BMW X5, który jest potężnym SUV-em.\nTo zależy od tego, czego szukasz w samochodzie. Jeśli pragniesz wydajnego, luksusowego, przestronnego i eleganckiego kompaktowego SUV-a, BMW X6 to dobra inwestycja. Ale jeśli chcesz oszczędnego, kompaktowego, niedrogiego i tradycyjnego SUV-a, BMW X6 nie jest dla Ciebie.\nOgólnie rzecz biorąc, BMW X6 nie jest dziewczęcym samochodem. Wręcz przeciwnie, BMW X6 to męski samochód. To dlatego, że ma dużą ramę, mocny silnik i duże koło. Dodatkowo, jest wyposażone w jedne z najnowszych gadżetów na rynku i pochodzi od renomowanej marki.\nBMW X6 nie jest dziewczęcym samochodem, ponieważ brakuje mu dziewczęcych cech, takich jak mały rozmiar, dbałość o szczegóły i mniejsza moc. W sumie, to nadal może być miły jazdy dla dziewczyny, która chce piękny SUV Coupe.


"Polski wkład naukowo-techniczny w II wojnę był nawet bardziej znaczący dla alianckiego zwycięstwa niż dokonania militarne". O wciąż mało znanych osiągnięciach polskich inżynierów - Niezwykle.com\n"Wolność mierzona śladami gąsienic". Znakomity film o 1 Dywizji Pancernej\n"Od poniedziałku podwyższa się o 1 złotówkę cenę pudełka zapałek", czyli "Dziennik Telewizyjny" z maja 1987 r.\n„Polski wkład naukowo-techniczny w II wojnę był nawet bardziej znaczący dla alianckiego zwycięstwa niż dokonania militarne”. O wciąż mało znanych osiągnięciach polskich inżynierów\nZłamanie kodu Enigmy, wynalezienie pierwszego ręcznego wykrywacza min i odwracalnego peryskopu – to niektóre osiągnięcia polskich inżynierów, jakie przyczyniły się do zwycięstwa aliantów podczas II wojny. Mówili o nich uczestnicy konferencji zorganizowanej w Centralnej Bibliotece Wojskowej.\n– Choć od zakończenia II wojny minęło 70 lat, wkład polskiej myśli technicznej, który przyczynił się do zwycięstwa nad III Rzeszą, nadal jest mało znany – mówił wiceminister obrony Maciej Jankowski, otwierając poświęconą tej tematyce konferencję w Centralnej Bibliotece Wojskowej w Warszawie.\nJan Tarczyński, dyrektor CBW, podkreślił, że polski wkład naukowo-techniczny w II wojnę był nawet bardziej znaczący dla alianckiego zwycięstwa niż dokonania militarne naszego kraju. – Dzieje II wojny pokazały, że Polacy nie tylko potrafią proch wąchać jako żołnierze, ale i jako naukowcy tworzyć wynalazki na miarę odkrycia prochu – mówił z kolei prof. Bolesław Orłowski, historyk techniki.\n„Skandal, jakiego jeszcze w TVP nie było”, czyli Joanna Lichocka ...\n3 stycznia 1619 r. Rzeczpospolita osiągnęła powierzchnię 990 tys. km kwadratowych ̵...\nNajstarsza na świecie kopalnia ropy naftowej znajduje się w Polsce. Byliśmy t...\nEksperci podkreślali, że największym polskim wkładem naukowym w zwycięstwo było złamanie kodów niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. Dokonali tego w 1932 roku matematycy: Marian Rejewski, Henryk Zygalski i Jerzy Różycki pracujący dla Sztabu Głównego. Polska przekazała informacje na temat Enigmy aliantom, co pozwoliło na odczytywanie tajnych rozkazów nieprzyjaciela. – Zachodni analitycy oceniają, że dzięki tym informacjom wojna trwała nawet o rok krócej – stwierdził prof. Grzegorz Nowik z Muzeum Józefa Piłsudskiego.\nwięcej o złamaniu Enigmy – TUTAJ\nNatomiast jednym z najważniejszych polskich wynalazków militarnych okazał się ręczny wykrywacz min. Opracował go na przełomie 1941 i 1942 roku porucznik Józef Kosacki. Urządzenie wykorzystywało fale radiowe do wykrywania metalu w ziemi.\nwięcej o polskim wykrywaczu min – TUTAJ!\nOficer przekazał wynalazek armii brytyjskiej, która uruchomiła masową produkcję wykrywacza i wprowadziła go do wyposażenia wojska. – Po raz pierwszy 500 tych urządzeń wykorzystano w bitwie pod El Alamein w 1942 roku – dodawał dr inż. Leszek Bogdan, dyrektor Wojskowego Instytutu Techniki Inżynieryjnej z Wrocławia. Jak podkreślił, dzięki wykrywaczom Brytyjczycy mogli oczyszczać przejścia przez niemieckie pola minowe.\nUdoskonaleniu broni pancernej służył natomiast peryskop odwracalny mjr. inż. Rudolfa Gundlacha. – Wykorzystane w nim pryzmatyczne lusterka zapewniały 360-stopniowe pole widzenia bez konieczności obracania wieżyczki – wyjaśniał dr inż. Piotr Matejuk z Polskiego Towarzystwa Historii Techniki. Peryskop był montowany m.in. w polskich czołgach 7TP, brytyjskich Churchillach i Cromwellach oraz amerykańskich M3/M5 Stuart i M4 Sherman.\nDziełem polskiej myśli technicznej był także wyrzutnik inż. Władysława Świąteckiego. Wynalazek ułatwiał zawieszanie i zwalnianie bomb samolotowych. W Wielkiej Brytanii wyprodukowano ponad sto tysięcy takich zespołów, które stosowano podczas nalotów na Niemcy, m.in. w amerykańskich latających fortecach B-17.\nZ kolei antena namiarowa – wynalazek inż. Wacława Struszyńskiego – znalazła zastosowanie w alianckiej marynarce. – Umożliwiała ona lokalizację niemieckich U-bootów i pomagała bezpiecznie prowadzić morskie konwoje – mówił płk rez. Piotr Kowaluk z Wojskowej Akademii Technicznej. Jego zdaniem urządzenie było tak skuteczne, że inżyniera można nazwać polskim zwycięzcą bitwy o Atlantyk.\nBitwa o AtlantykBolesław OrłowskiCentralna Biblioteka Wojskowaczołg 7TPczołg M3/M5 Stuartczołg M4 Shermanczołg Mk IV Churchillczołg Mk VIII CromwellEnigmaGrzegorz NowikHenryk ZygalskiII bitwa pod El AlameinII wojna światowaJan TarczyńskiJerzy RóżyckiJózef KosackiLeszek BogdanMaciej Jankowski (ur. 1960)Marian RejewskiPeryskop odwracalnyPiotr KowalukPiotr MatejukRudolf GundlachSuperfortecaSztab Generalny Wojska PolskiegoU-bootWacław Struszyńskiwykrywacze minWyrzutnik bomb ŚwiąteckiegoWładysław Świątecki\nBitwa o Atlantyk, Bolesław Orłowski, Centralna Biblioteka Wojskowa, czołg 7TP, czołg M3/M5 Stuart, czołg M4 Sherman, czołg Mk IV Churchill, czołg Mk VIII Cromwell, Enigma, Grzegorz Nowik, Henryk Zygalski, II bitwa pod El Alamein, II wojna światowa, Jan Tarczyński, Jerzy Różycki, Józef Kosacki, Leszek Bogdan, Maciej Jankowski (ur. 1960), Marian Rejewski, Peryskop odwracalny, Piotr Kowaluk, Piotr Matejuk, Rudolf Gundlach, Superforteca, Sztab Generalny Wojska Polskiego, U-boot, Wacław Struszyński, wykrywacze min, Wyrzutnik bomb Świąteckiego, Władysław Świątecki\nczołg M4 ShermanEnigma\nTak Polacy wyzwolili Bolonię – owacyjnie witani przez ludność [foto]


„Opowieść podręcznej 2”: pełny zwiastun 2. sezonu serialu - Antyradio\nSerwis Hulu zaprezentował ostateczny zwiastun 2. sezonu „Opowieść podręcznej”. Co spotka bohaterki w nadchodzących odcinkach?\n„Opowieść podręcznej” oparta na powieści Margaret Atwood już niebawem powróci na mały ekran. Obsypany nagrodami pierwszy sezon bardzo wysoko ustawił poprzeczkę przed kolejnymi odsłonami serialu. Na szczęście, pierwszy pełny zwiastun nowych odcinków, podobnie jak zaprezentowane już wcześniej teasery „Opowieść podręcznej 2”, utwierdza w przekonaniu, że twórcy po raz kolejny stanęli na wysokości zadania.\n„Opowieść podręcznej 2” – pełny zwiastun\nW pełnym zwiastunie 2. sezonu, który pojawił się 28 marca 2018, a więc niecały miesiąc przed premierą, po raz pierwszy otrzymujemy wgląd w wydarzenia, które zostaną przedstawione w nowych odcinkach. Podczas gdy June będzie walczyć o swoją wolność, państwo Waterford znajdą się w niewygodnym położeniu jako przedstawiciele rasy panów z Gilead, którzy pozwolili zbiec swojej podręcznej. Trailer ukazuje także trudny los kobiet zesłanych do Kolonii, wśród których znalazły się m.in. Emily i Janine; porusza wątek Moiry i męża June będących uchodźcami w Kanadzie oraz po raz pierwszy prezentuje nową postać graną przez Marisę Tomei. Całość okraszona jest zachwycającymi zdjęciami Colina Watkinsona, co dodatkowo podnosi wartość serialu.\n„Opowieść podręcznej 2” – kiedy premiera?\nPremiera 2. sezonu została zapowiedziana przez platformę Hulu na 25 kwietnia 2018. „Opowieść podręcznej 2” ma liczyć 13 odcinków. W Polsce serial ponownie udostępni platforma Showmax - równocześnie z premierą w USA. Oznacza to, że w związku z różnicami w czasie, pierwszy epizod zobaczymy 26 kwietnia 2018.\nOpowieść podręcznej Showmax Zwiastuny Seriale


Sąd Najwyższy usunął z zawodu sędziego Roberta W. oskarżonego o kradzież sprzętu elektronicznego - wiadomosci.com\nSąd Najwyższy usunął z zawodu sędziego sądu apelacyjnego Roberta W. oskarżonego o kradzież sprzętu elektronicznego. Sprawą wrocławskiego sędziego zajmowała się Izba Dyscyplinarna, która – jak wyjaśnił rzecznik Sądu Najwyższego Michał Laskowski – uznała, że jest on winien popełnienia dwóch czynów.\nSędzia Michał Laskowski dodaje, że w ocenie sądu, okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości. O winie Roberta W. mają świadczyć między innymi zeznania świadków i nagrania z monitoringu sklepów. „Konsekwencja mogła być tylko jedna. Sędzia nie może być sprawcą umyślnych przestępstw przeciwko mieniu. Traci natychmiast legitymację do osądzania innych ludzi i nie było innego wyjścia jak osądzenie takiej surowej kary” – wyjaśnił rzecznik Sądu Najwyższego.\nDo kradzieży sprzętu elektronicznego takiego jak pendrive’y, głośniki, słuchawki i karty SD miało dojść w lutym 2017 roku we Wrocławiu i w Wałbrzychu.\nRok temu Sąd Najwyższy zdecydował o uchyleniu Robertowi W. immunitetu co pozwoliło na postawienie mu zarzutów w sprawie kradzieży. We wrześniu ubiegłego roku do wałbrzyskiego Sądu Rejonowego trafił akt oskarżenia. Ostatecznie sprawą zajmuje się Sąd Rejonowy Wrocław – Krzyki.\nInformacyjna Agencja Radiowa/IAR/Jolanta Turkowska/Rita/mitro/\nPOLSKA 14224 kradzież 215 news 17288 sędzia 65


, Gdzie najlepiej ubezpieczyć moto? ďťż\nja za Z750 2009 w PTU OC-127zł AC zaproponowal mi w zeszłym roku 4450zł dnia Śro 14:00, 23 Lut 2011, w całości zmieniany 1 raz\ntylko poza ceną ważne jest też podejście do klienta. albo tutaj albo na innym forum, nie pamiętam już, ktoś pisał, że w link4 o każdą złotówkę musiał walczyć, bo mu wycenili moto na jakąś śmieszną kwotę. czasami może lepiej dopłacić trochę, ale jeździć spokojnie z myślą, że jakby się coś stało to nie będzie się w "czarnej dupie"\nhttp://www.fpu.com.pl/ < zapomnialem wkleic\njest to alianz wiec zadna firma krzak albo direct\nA ceny maja dla "Nas", czy tylko dla zamożnych??\ndla nas jesli chodzi o ac najtaniej\nwszedzie trzeba walczyc o kazda zlotowke nigdzie nic za darmo i dlatego firmy zajmujace sie odzyskiwaniem odszkodowan tak dobrze prosperuja\ndzisiaj pytalem w pzu 107 pln wiek powyzej 25lat a tak cyba innych znizek nie mam chodziaz wsplwacicielem jestem przy samochdzie wiec moze...\nco ciekawe pani w pzu powiedziala ze na motocykl nie wazne czy 500 czy 1200 nie ma roznych stawek moto to moto w pzu:)\nWarto odżałować parę złociszów i wykupić sobie na rok NNW,bo prawdopodobieństwo jakiejkolwiek gleby na motongu jest spore.W "pizetju" ubezpieczenie na kwotę 50000pln,zapłaciłem składkowego 155pln.\nJeśli chodzi o puszkę,quada,skuter,rower.....(niestety motocykli nie zaliczyli) to w tym samym TU jest takie ubezpieczenie NNW Max.Płacimy promila,a suma odszkodowawcza opiewa na 100000pln;ciekawostką jest fakt,iż działa zawsze i na wszystkie pojazdy,w których się znajdujemy (np:jedziemy jako pasażer w Taxówce lub innym pojeździe,przy wsiadaniu lub wysiadaniu z w/w pojazdów,etc).Warto,bo składka mała a ugrać/odzyskać można sporo na każdym procencie.\n"Musimy pamiętać, że ubezpieczenie NNW to nie ubezpieczenie na życie. Podpisując umowę należy się dowiedzieć jak działa firma w przypadku śmierci jednej z osób, biorącej udział w wypadku."\nno wlasnie ciekawe jak to wychodzi w praniu.\na tak pozatym moze ktos bedzie wiedzial - np. jest wypadek na moto, gosc ma polamana noge, reke, żebro i niech bedzie jeszcze obojczyk np.\nIle to jest % uszczerbku na zdrowiu ???\nOdpowiednia dokumentacja lekarska i zaraz po rehabilitacji wezwanko na komisję,tam na podstawie "papierów" i wywiadu w 4 oczy ustalają uszczerbek na zdrowiu w formie procentowej.\nCzego oczywiście nikomu nie życzymy\nmi wyszło najtaniej OC + AC poza tym cena będzie dużo niższa po pierwszym roku współpracy\nTo fajne ubezpieczenie . ja mam w PZU I PŁACĘ NIECAŁE 200 ,no dokładnie teraz nie wiem bo nie zaglądałem do polisy no ale jakieś zniżki mam .\nGdańsk, 23 lata, 25% zniżek\nOC + NW- ok 260zł w PZU\nWszystko ładnie i pięknie,ale podaj nam bazową stawkę na OC i na jaką sumę ubezpieczyłeś się NW oraz za jaką kwotę?!\nOC- 162 zł= 2 500 000 EURO- na osobie, 500 000 EURO- na mieniu\nNW- 99 zł= 15 000 zł\nPozdro dnia Wto 18:58, 15 Mar 2011, w całości zmieniany 2 razy\nJeżeli jest ktoś zainteresowany ubezpieczeniem moto to zapraszam na priv podam dobry kontakt\nJa swoją er6 też ubezpieczałem w PZU, po 3 latach koszt około 90 zł.\nPS. mam kolegów którzy obsługują ubezpieczycieli. Ba nawet sam kiedys przez chwilę to robiłem i wiem jak to działa...masz ubezpieczenie a i tak Ci nie zapłacimy bo... pieprze takie firmy dnia Czw 8:38, 21 Maj 2015, w całości zmieniany 1 raz\nale to cena bez NNW\nJa bym osobiście uniqał firmy Uniqa gdyż ich obsługa i system wypłaty odszkodowań to czysty śmiech. Nazwa firmy adekwatna do ich działalności\na o czym mowa OC czy AC?\njeśli OC, to tam gdzie taniej, ew PZU bo jest możliwość z assistance\nAC - allianz miał fajne ceny w zeszłym roku i dobry assistance


Spotkanie w Jastkowicach\n18 kwietnia 2017 - 00:00 | Aktualności, spotkania\n12 kwietnia 2017 - 00:00 | Aktualności, spotkania\nSpotkanie w Ostrowi Mazowieckiej\n20 marca 2017 - 13:17 | Aktualności, spotkania\nRokko w nowej szacie graficznej\n2 marca 2017 - 12:46 | Aktualności, nowe wydanie, Rokko\n4 lutego 2017 - 19:09 | Aktualności, Bez kategorii\nDługi, pracowity weekend…\n13 listopada 2016 - 10:38 | Aktualności\nTwórczość Thomasa Kinkade (1958-2012) dla wielu jest synonimem kiczu. Idylliczne krajobrazy pełne kwitnących łąk, ogrodów i uroczych zakątków w jasnych, cukierkowych kolorach od lat rażą gusta znawców malarstwa z poważnych środowisk artystycznych, a ich powodzenie wśród Amerykanów skłania do analiz fenomenu sukcesu ich twórcy.\nZmarły niedawno artysta mówił o sobie, że jest malarzem światła i w swojej sztuce unaocznia prastare ludzkie tęsknoty, to, co dla wielu jest najpiękniejsze, stąd sielskie pejzaże z przytulnymi wiejskimi chatkami, urokliwe kościółki, kamienne mostki, latarnie morskie, krajobrazy, nad którymi pojawiają się tęcze, wschodzą i zachodzą słońca. Wielbiciele twórczości Thomasa Kinkade’a potwierdzają, że Jego obrazy wzbudzają w nich ciepłe, pozytywne emocje, pozwalają zapomnieć o smutku i złu świata, w którym żyją. Już ich tytuły koją i uspokajają: Święta w blasku księżyca, Idylla nad jeziorem, Spokojne schronienie, Życie na wsi, Górskie zacisze, Cud natury…\nStara, łacińska sentencja głosi de gustibus non est disputandum i może rzeczywiście o tak błahej i subiektywnej sprawie jak percepcja dzieł sztuki nie warto dyskutować?\n26 października 2016 - 00:00 | Aktualności, Muzea literackie\nPrzed wjazdem do Kołaczkowa, położonego 13 km na południe od Wrześni, niektórych przyjezdnych może zaskoczyć tablica informacyjna o treści: Izba Pamięci Władysława Reymonta w Kołaczkowie. Z Władysławem Reymontem powszechnie kojarzone są Rogów i Lipce, więc tablica przed Kołaczkowem chyba często nietutejszych zaskakuje…\nA miejscowość związana jest bardzo mocno z autorem Chłopów i Ziemi obiecanej, gdyż właśnie tu znajduje się pałac, który w 1920 roku kupił noblista. Pisarz spędzał w Kołaczkowie tylko lato i jesień; na zimę przenosił się do Warszawy. Takiemu zakupowi musiały towarzyszyć plany dłuższego, spokojnego życia, o czym świadczy fakt, że Reymont z wielkim zapałem zajął się gospodarowaniem w swojej nowej siedzibie. Szybko przekonał się, że jest to studnia bez dna, o czym pisał w liście do znajomego: Odbudowywam (…) zrujnowane budynki itp., czyli rujnuję się doszczętnie i co mogę wyciągnąć z literatury, pcham w krowie ogony…\nReymont zmarł w 1925 roku w wieku 58 lat, zatem pomieszkał w pałacu niedługo, bo tylko pięć lat. Dobrze, że w roku 1924 otrzymał Nagrodę Nobla, bo, jak wiadomo, pośmiertne nominacje nie są dozwolone. Zwyciężył w godnym towarzystwie, gdyż konkurentami do nagrody byli Tomasz Mann, Maksym Gorki i Thomas Hardy :)\nDziś w budynku znajduje się Gminny Ośrodek Kultury i Biblioteka Publiczna, a na piętrze urządzono skromną Izbę Pamięci poświęconą Reymontowi. Są tu meble pisarza, będące kiedyś Jego własnością (wypożyczone z Muzeum Literatury w Warszawie) oraz książki i dokumenty z różnych okresów Jego życia i twórczości.\nZa czasów Reymonta jadalnia mieściła się na parterze dworu, wchodziło się do niej z obszernego holu na wprost drzwi wejściowych. Pokój był obszerny, wyłożony boazerią malowaną na biało. Nad stołem zawieszony był sześcioramienny świecznik. Światło świec (w czasach Reymonta w Kołaczkowie nie było prądu) nadawało wnętrzu przytulne ciepło. Na stole zawsze znajdowały się kwiaty. Obecna, zrekonstruowana jadalnia jest dużo skromniejsza.\nGabinet pisarza dawniej również mieścił się na parterze, na lewo od jadalni. Jako jedyny pokój we dworze wyłożony był dębową boazerią. Okna gabinetu wychodziły na park. Pokój posiadał rzeźbiony w piaskowcu kominek, nad którym wisiało lustro. Obecne w gabinecie znajdują się meble w stylu biedermeier. Reymont zwykle pracował przy biurku, pisał w różnych porach dnia, często do późnej nocy. Ponieważ losy biurka są nieznane, w Izbie Pamięci zastąpiono je sekretarzykiem.\nW parku za pałacem znajdują się srebrne świerki i aleja lipowa posadzone za czasów Władysława Reymonta. W 1977 roku odsłonięto tu pomnik przedstawiający autora w towarzystwie Jego książkowych bohaterów – Jagny i Boryny.\nReymonta odwiedzali w Kołaczkowie współcześni Mu wielcy Polacy: Adam Grzymała-Siedlecki, Kornel Makuszyński, Roman Dmowski, Józef Weyssenhoff, Zdzisław Dembiński.\nPo zwiedzeniu Izby Pamięci poświęconej Reymontowi, w drodze powrotnej, w mojej głowie długo kołatała się myśl: jest budynek w całkiem dobrym stanie, a właściwie dwa (bo i oficyna), jest brama wjazdowa, jest piękny, stary park… czy nikt dotąd nie pomyślał, by stworzyć tu muzeum noblisty? Muzeum z prawdziwego zdarzenia, jak to Sienkiewiczowskie w Oblęgorku. W końcu Nobel nie zdarza się często i do czegoś zobowiązuje, a pałac w Kołaczkowie to miejsce świadomie wybrane przez Reymonta, Jego ostatni dom.\nAnna Janasik, Reymont wiecznie żywy, Wydawnictwo KROPKA, Września\n23 października 2016 - 13:35 | Aktualności, Bez kategorii\n20 października 2016 - 00:00 | Aktualności, spotkania\nLelkowo to jedna z najbardziej na północ wysuniętych gmin województwa warmińsko-mazurskiego, sąsiadująca z Rosją. Przybyszom, jadącym do Lelkowa pierwszy raz, niełatwo tam dojechać, gdyż droga, mimo w najlepszej wierze podanych konkretnych wskazówek:\nDo Lelkowa można jechać trasą w kierunku przejścia granicznego w Grzechotkach. Za ostatnim mostem przed przejściem granicznym skręcić w lewo i wtedy około 18 km. prosto do Lelkowa. (W Żelaznej Górze kierunek Górowo Ił. Lelkowo).\nwcale nie była taka oczywista, bo… po czym rozpoznać ostatni most przed przejściem? Żelazna Góra? To dalej, a nam się spieszy, nawigacja każe skręcać na Sawity i, niestety, w pobliskim Pieniężnie zupełnie wariuje…\nNa szczęście przyjechaliśmy na czas. Młodzież przygotowywała się jeszcze do spotkania, więc była chwila na małą kawę i rozmowę z Panią Iwoną Chojecką, Dyrektorką Zespołu Szkół w Lelkowie.\nJuż po kilku minutach pogawędki wiedziałam, że to osoba z pasją, lubiąca pracę i bardzo zaangażowana w działalność na rzecz „swoich” dzieci. Gdy popatrzyłam za okno na dachy pobliskich domów, Pani Iwona powiedziała, że w każdym z nich mieszka ktoś związany ze szkołą. W trakcie rozmowy do gabinetu zajrzał uczeń, by poinformować Panią Dyrektor, że projekt jego i kolegów ostatecznie będzie dotyczył mafii. Pani Iwona z westchnieniem zaakceptowała jego decyzję. Gdy chłopak wyszedł, wyjaśniła, że gimnazjaliści, pracując w zespołach, mają opisać wybraną grupę nieformalną i większość uczniów wybrała fanów zespołów muzycznych lub kibiców sportowych, a ci chłopcy uparli się i szukają czegoś wyjątkowego, ciekawszego. Chcieli opisywać złodziei, potem terrorystów, a teraz… teraz stanęło na mafii. To taki wiek. Wszystko chcą robić samodzielnie, wg własnego pomysłu, często na przekór naszym radom. – Pani Dyrektor uśmiechnęła się wyrozumiale. Nie narzekała na uczniów, opowiadała o nich ciepło i przyjaźnie. – Bywa różnie, ale wierzę, że kiedyś wszyscy będą dobrze wspominać tę szkołę. Słuchając Jej, wcale w to nie wątpiłam.\nMoje spotkanie z czytelnika mi z Zespołu Szkół w Lelkowie odbyło się w ramach Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa. Dzięki funduszom pozyskanym z tego projektu powiększono szkolny księgozbiór o pozycje zaproponowane przez uczniów, rodziców i nauczycieli, a wśród nowo zakupionych książek znalazły się też moje powieści. Organizacją spotkania zajęły się Panie Irena Sołoducha i Ewa Karczewska. To dzięki Ich staraniom wszystko zostało dopięte na ostatni guzik, choć w postawie uczniów, w oprawie plastycznej i muzycznej spotkania widać było przeogromną pracę i zaangażowanie całej szkolnej społeczności.\nGdy uczniowie zajęli miejsca, skupieni, pełni oczekiwania, uśmiechnięci… już po kilku minutach spotkania zapominało się o powierzchni hali sportowej, na której się ono odbyło. Dzięki atmosferze wzajemnej życzliwości na sali szybko zapanował miły, ciepły klimat. Niemały udział miały w tym pięknie przygotowany okolicznościowy stelaż, jesienne dekoracje zrobione przez uczniów, zapalone świece i nastrojowa muzyka towarzysząca pospotkaniowym rozmowom.\nŻałuję, że zabrakło czasu na dłuższy pobyt w tej niezwykle przyjaznej szkole, bo po twarzach uczniów widziałam, że są zainteresowani i dobrze przygotowani do spotkania. To, co w tym gimnazjum zobaczyłam, utwierdziło mnie w przekonaniu, że ciągle jeszcze są szkoły, w których możliwy jest serdeczny, oparty na wzajemnym zaufaniu, kontakt uczniów z nauczycielami. Że bliskie relacje uczeń-nauczyciel, opisywane w moich książkach, wcale nie są fikcją.\nPisząc te słowa, słuchałam dyskusji, jaka rozwinęła się na temat szkół w programie Drugie śniadanie mistrzów. Jeden z gości powiedział, że źródłem wszelkich problemów toczących gimnazja jest fakt, że szkoły są coraz większe. Według niego idealna szkoła to taka, w której wszyscy uczniowie i nauczyciele się znają, w której nikt nie jest anonimowy.\nUśmiechnęłam się, bo właśnie o takiej szkole pisałam :)\nZwykły człowiek, niezwykły poeta…\n19 października 2016 - 00:00 | Aktualności, Muzea literackie\nW piękny jesienny dzień, po kameralnym spotkaniu z młodzieżą w piskiej bibliotece, nie mogłam oprzeć się pokusie i po raz kolejny odwiedziłam Leśniczówkę Pranie – magiczne, ukochane miejsce pracy i odpoczynku Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.\nGałczyński żył krótko, o wiele za krótko, bo tylko 48 lat. Ten fenomenalny poeta, twórca Teatrzyku Zielona Gęś (z prześmiesznymi postaciami Hermenegildy Kociubińskiej, Alojzego Gżegżółki i Piekielnego Piotrusia), będącego krzywym zwierciadłem społeczeństwa i czasów, w których przyszło Mu żyć, długo i chyba nie najszczęśliwiej szukał swego miejsca w powojennej rzeczywistości. Nigdzie nie popracował i nie pomieszkał dłużej, często dokonywał trudnych moralnie wyborów, wikłał się w kontrowersyjne sytuacje. Zarzucano Mu pięknoduchostwo i koniunkturalizm, twierdzono, że zbyt łatwo i spontanicznie, nieprzemyślanie ulegał przypadkowym wpływom i własnym słabościom. Ale zauważano też, że żadnej idei nie służył wiernopoddańczo i zawsze pozostawał sobą, że nawet w najbardziej potępianych dziś utworach socrealistycznych przemycał drwinę z poważnego protektora.\nO urokach leśniczówki opowiedział Gałczyńskiemu Ziemowit Fedecki, kolega po piórze, z którym razem tłumaczyli literaturę rosyjską. Pracując w Moskwie jako attaché prasowy, Fedecki wspierał finansowo Borysa Pasternaka, gdy przyszły noblista nie miał środków do życia, a po powrocie do kraju pomagał Gałczyńskiemu, który przeszedł pierwszy zawał. Podobno, gdy Gałczyński zastanawiał się nad zmianami, jakie jesienią zachodzą nad jeziorem, Fedecki podpowiedział Mu, że to trzcina płowieje, co dało słynny początek Kronice olsztyńskiej.\nCicha Leśniczówka Pranie, położona na skraju Puszczy Piskiej, nad Jeziorem Nidzkim, musiała być dla schorowanego i zmęczonego życiem Gałczyńskiego prawdziwym azylem i darem losu. Szkoda, że poeta tak późno znalazł tę przyjazną przystań. Po raz pierwszy przyjechał do Prania w lipcu 1950 roku i wracał tu przez kolejne lata, aż do nagłej śmierci w grudniu 1953 roku. Przyjeżdżał z Warszawy jako gość do ówczesnego leśniczego Stanisława Popowskiego, snuł z żoną plany zamieszkania w okolicy na stałe …\nTu, gdzie się gwiazdy zbiegły\nnasze jesienne mieszkanie.\nTadeusz Stefańczyk bardzo trafnie podsumowuje znaczenie tego daru losu dla twórczości Gałczyńskiego:\nMazurska przyroda okazała odrzuconemu i napiętnowanemu publicznie niezwykłą łaskę, szczodrość i miłość. Przywróciła mu ciszę wewnętrzną, równowagę ducha, wiarę w lepszy świat i ludzi, obudziła nową falę natchnienia… Tu powstanie zdumiewający przekład Snu nocy letniej Williama Szekspira (1950) i obszernej pierwszej części Króla Henryka IV (1953), dwa wielkie i oryginalne poematy, z fragmentami niezwykłej piękności: Niobe (1950) i Wit Stwosz (1951). Tu zrodzi się – najwcześniej – z miłości i zachwytu poczęta perła liryki polskiej, Kronika olsztyńska (1950). To ona ustali poziom, nastrój i tonacje ostatnich dzieł Gałczyńskiego. (…) Pierwszego lata w Praniu, na wysokim brzegu jeziora powstaną jeszcze tak znane poematy liryczne, jak Przez świat idące wołanie... i Spotkanie z matką, a także ulubiony wiersz wszystkich zakochanych Rozmowa liryczna. Lata następne przyniosą garść wierszy lirycznych, a wśród nich wielce popularny, wręcz topograficzny tekst W leśniczówce, z obrazami wielkiej urody, z tajemniczym nieco i mądrym zakończeniem („W twoim małym lusterku / noc świeci gwiazdą wielką”). Ostatnie lato nad Nidzkim to przede wszystkim Pieśni - zamknięcie i podsumowanie twórczego życia w dziesięciu „tableaux” o zdumiewającej prostocie, klarowności i wielkim ładunku wzruszenia. Zawsze otwarty na ludzi, łaknący żywego kontaktu z odbiorcą sztuki, kończy poeta swój testament wzruszającym apelem do czytelniczej pamięci:\n(…) Jakim cudem ten plebejsko-eklektyczny poeta, nie silący się na czystość stylu, na intelektualizm i awangardową „nowoczesność” środków – był nowoczesny i skuteczny? Tajemnica ta zdaje się tkwić bardziej w osobowości niż w warsztacie, w spontaniczności niż w metodzie. Może przybliżały, odsłaniały ją co nieco proste, ciepłe i serdeczne, zatopione w naturze, zanurzone w zwyczajnym życiu ostatnie wiersze z mazurskiej leśniczówki, zrodzone w liturgicznym spokoju, z dala od zgiełku? Wiersze bez pozy i zgrywy, naturalne jak ruch na świeżym powietrzu, jak wędrówka z psami, jak kąpiel oczyszczająca z grzechów świata, jak swobodny oddech…\nPiękne, pełne zrozumienia i życzliwości słowa o zwykłym człowieku i niezwykłym poecie :)\nW 1980 r. w Praniu utworzono Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego – zieloną mekkę dla wszystkich fanów zielonej poezji Zielonego Konstantego. Warto wiedzieć, że nazwa „Pranie” pochodzi od łąki, nad którą leży leśniczówka, o której Mazurzy mówili że „prała”, czyli osnuwała się mgłą, dymiła…\nK.I. Gałczyński, Siódme niebo, Czytelnik, Warszawa 1970\nSpotkanie autorskie w Bukownie\n2 października 2016 - 22:10 | Aktualności, spotkania\nSpotkanie autorskie w Tworogu\n29 września 2016 - 13:34 | Aktualności, spotkania\nMuzeum Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku\n20 września 2016 - 15:05 | Aktualności, Muzea literackie\nDom Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku powstał w 1928 roku. Wybudował go Annie ojciec – Stanisław Wilhelm Lilpop, polski przemysłowiec, podróżnik i fotograf.\nAnna i Jarosław nazwali posiadłość Stawiskiem i mieszkali w niej ponad pół wieku, chętnie udostępniając ją licznym znajomym, przyjaźniąc się z mieszkańcami pobliskiej Podkowy Leśnej, pierwszego w Polsce miasta-ogrodu, zbudowanego według koncepcji angielskiego architekta Ebenezera Howarda. Wśród Ich najbliższych sąsiadów byli m. in. Irena Krzywicka, Benedykt Hertz i Pola Gojawiczyńska. Tu wychowały się dwie córki Iwaszkiewiczów – Maria i Teresa oraz powstały najlepsze utwory Jarosława Iwaszkiewicza.\nStawisko było ważnym o środkiem życia kulturalnego w okresie przedwojennym oraz miejscem spotkań bohemy w czasach PRL-u. Iwaszkiewiczów odwiedzali m.in. pisarze: Jan Lechoń, Jerzy Mieczysław Rytard, Paweł Hertz, Antoni Słonimski, Julian Tuwim, Stanisław Baliński, Irena Krzywicka, Czesław Miłosz, Jerzy Andrzejewski, Stanisław Dygat, Krzysztof Kamil Baczyński, Jan Parandowski, Pola Gojawiczyńska oraz muzycy: Karol Szymanowski, Artur Rubinstein, Roman Jasiński, Zygmunt Mycielski, Witold Lutosławski.\nSzczególną rolę odegrało Stawisko w latach okupacji, stając się schronieniem dla wielu osób, nie tylko artystów. Dom Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów gościł w tym czasie m.in. Leona Schillera, Stanisława Piętaka, Andrzeja Panufnika. Po Powstaniu Warszawskim w Stawisku zatrzymali się na dłużej Pola Gojawiczyńska, Jerzy Andrzejewski, Władysław Tatarkiewicz, Adam Grzymała-Siedlecki, Roman Jasiński, Jerzy Waldorff. Za pomoc okazaną Żydom w czasie wojny Anna i Jarosław zostali pośmiertnie uhonorowani medalami Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata.\nWnętrze domu zachowało charakter zamożnego polskiego dworu ze zbiorami XIX i XX-wiecznego malarstwa oraz innych dzieł sztuki, z pięknie utrzymanymi meblami i sprzętami codziennego użytku. W nietkniętym stanie zachowały się gabinet pisarza, biblioteka, sypialnia, pokój gościnny, hall wejściowy oraz klatka schodowa.\nLata powojenne były dla Iwaszkiewicza okresem intensywnej twórczości literackiej i wzmożonej aktywności społecznej (prezes Związku Literatów Polskich, poseł na Sejm, prezes Rady Nadzorczej Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”, prezes Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Włoskiej, przewodniczący Polskiego Oddziału Stowarzyszenia Kultury Europejskiej, przewodniczący Komitetu Obrońców Pokoju i in.). Dom w Stawisku zawsze był otwarty dla przyjaciół obojga Iwaszkiewiczów i ich córek, a często byli to ludzie o różnych orientacjach politycznych.\nW historię Stawiska okresu powojennego wpisały się wizyty królowej belgijskiej Elżbiety (1955 r.) i Artura Rubinsteina (1958 r.).\nPo śmierci Anny (23.12.1979 r.) i Jarosława (2.03.1980 r.) dom w Stawisku, zgodnie z wolą pisarza, przeznaczony został na Muzeum im. Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów.\nUlica Iwaszkiewicza? A po co w Warszawie taka ulica? Już mnie o to męczyli. A ja się nie zgadzam, ja zabroniłam. Już to widzę – ci PiS-owcy zaraz by mieli używanie – że zdrajca, że sobie nie życzą. Przyjdzie jakiś kretyn i sobie zaraz przypomni, że „Matka Joanna” była na indeksie, że bezbożny, że poseł… Ulica Iwaszkiewicza jest w Krakowie i w Podkowie Leśnej. Wystarczy. Ten niedobitek Związek Literatów miał taki pomysł. Ja mówię – nie. (…) Ja przed śmiercią ojcu przysięgałam, że nie będę budowała mu pomnika. Ojciec to sformułował tak: „Przysięgnij mi, że nie będziesz robiła odczytów o tatusiu jak Monika Żeromska”. I mu przysięgłam. A mnie wciąż ktoś namawia, żebym te odczyty robiła. (Fragment wywiadu Anny Król z Marią Iwaszkiewicz-Wojdowską, starszą córką Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów, redaktorką, pisarką, po śmierci ojca opiekującą się Jego spuścizną. „Tygodnik Przegląd” z 4.08.2014 r.).\nKto, poza stałymi mieszkańcami Stawiska, spacerował kiedyś tą magiczną ścieżką prowadzącą do kapliczki w zachodniej części parku? Umieszczona obok tablica informuje, że było to ulubione miejsce wyciszenia i skupienia Anny…\nDom Ireny Krzywickiej w Podkowie Leśnej\n20 września 2016 - 10:07 | Aktualności, Muzea literackie\nIrena Krzywicka (1899 – 1994) była niezwykle barwną postacią wśród luminarzy polskiej literatury. Była oficjalną, bardzo bliską przyjaciółką Tadeusza Boya-Żeleńskiego, przyjaźniła się z Tuwimem, Iwaszkiewiczem, Słonimskim, Pawlikowską-Jasnorzewską, Morską. Jako recenzentka „Wiadomości Literackich” i reporterka sądowa śmiało poruszała tematy uznawane przez ogół społeczeństwa za tabu (uświadomienie seksualne, regulacja urodzin, antykoncepcja). To, co było niezgodne z jej poglądami otwarcie nazywała dulszczyzną i ciemnogrodem. Jej odważne artykuły i wystąpienia prowokowały, rozpalały opinię publiczną do czerwoności. Za niekonwencjonalny, śmiały styl bycia i odrzucenie konwenansów była piętnowana przez przedstawicieli prawicy i lewicy. Zmarła w Paryżu w wieku 95 lat.\nW 1930 roku Irena Krzywicka, za namową Jarosława Iwaszkiewicza, kupiła działkę w Podkowie Leśnej przy ulicy Sosnowej 9. Było to modne wówczas podwarszawskie miasto-ogród, powstałe na gruntach Stanisława Lilpopa, ojca Anny Iwaszkiewiczowej. Miejscowość zawdzięcza nazwę lasom, otaczającym ją z trzech stron w kształcie podkowy.\nSąsiednie działki kupowali przedstawiciele warszawskiej inteligencji, budując tradycyjne letnie domy w stylu dworkowym lub góralskim. Na ich tle modernistyczna, przeszklona willa Ireny Krzywickiej wyróżniała się prostokątną bryłą, płaskim dachem i nietypowo wysuniętym piętrem. Krzywicka od dziecka kochała zwierzęta, kwiaty i lasy, więc kupno kawałka własnej ziemi było dla Niej ogromnym przeżyciem. Wymarzony dom z ogrodem miał być dla Niej i najbliższych miejscem odpoczynku, azylem po warszawskim gwarze… Irena Krzywicka tak wspomina okres budowy domu:\nKiedy tylko zaczęły płynąć pieniądze, zrealizowałam marzenie całego mego dotychczasowego życia. Kupiliśmy działkę w Podkowie Leśnej, którą rozparcelował jej właściciel, milioner Lilpop, teść Jarosława Iwaszkiewicza. On też zbudował kolejkę elektryczną, która prowadziła do serca Warszawy. Nie stać nas jeszcze było na kupno całego placu (3500 m2), więc kupiliśmy go do spółki z teściem, a potem to teść, to my dokupywaliśmy jeszcze po kawałku, aż się zebrał cały hektar lasu. Na początku nie mieliśmy pieniędzy na budowę domu, więc znajomy architekt za skromne pieniądze zaprojektował willę tak pomyślaną, że można było najpierw budować kolejno – jedną część, potem drugą, potem trzecią. Tak się jednak złożyło, że Jerzy (…) zarobił sporo grosza i można było cały dom postawić od razu.\nZależało mi bardzo na tym domu na wsi (bo Podkowa była podówczas jednym, nie zaludnionym lasem), więc wzięłam się sama do budowania, stała się swoim własnym przedsiębiorcą. Kupowałam wapno, cegły, belki, farby, klamki i wszystko, co było potrzebne. Najmowałam ludzi i przyjeżdżałam codziennie, doglądając robót. W rezultacie postawiłam dom niemal za połowę ceny w stosunku do planowanego kosztorysu. Projekt, jak na owe czasy, był niezwykle nowoczesny i budził wielką sensację w okolicy. Przede wszystkim płaski dach – o który niegdyś tak walczyli formiści i Szczuka, który wówczas wydawał się nie do pomyślenia w naszym klimacie. Tymczasem okazało się, że jest trwały, praktyczny, i znacznie tańszy od pochylonego. Poza tym domek ten stał niejako odwrócony tyłem do ulicy, skąd widać było tylko ślepą ścianę zarośniętą różami, wąskie okno kuchenne, drzwi wejściowe, wąski, długi tarasik i wystającą nad nim pośrodku górną ścianę – złożoną z bardzo widocznych, zachodzących na siebie desek. Nieliczni wówczas mieszkańcy Podkowy obrazili się zgodnie za to właśnie, że odwróciłam się tyłem do ulicy, czyli do nich. A że rekrutowali się przeważnie ze środowiska endeckiego, więc niechęć była tym większa. Absurdalne, ale prawdziwe.\nWłaściwy front domu wychodził na ogród, który stwarzał wrażenie głębi. I znów z tamtej strony było coś, co raziło ówczesne gusta. Oto living miał całą jedną ścianę oszkloną. Wchodziło się więc przez wąski tarasik do niewielkiego i dość niskiego przedpokoju, a stamtąd drzwi prowadziły do livingu. Od razu otwierała się ogromna perspektywa na wielki pokój i na ogród, wchodzący niemal do mieszkania. Efekt był niezawodny, ochy! I achy! – nieuniknione.\n(Irena Krzywicka, Wyznania gorszycielki, Czytelnik, Warszawa 1995, str. 223 – 224).\nSkromny domek w Podkowie Leśnej często bywał miejscem odpoczynku Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Irena Krzywicka tak wspomina Jego pobyty u siebie i wspólne spacery po okolicy:\nWielką radością w jego życiu był mój domek, czy też willa, w Podkowie Leśnej. Jak już wspominałam, spędzałam tam pół roku, a Boy był u mnie bardzo częstym gościem. Chętnie pracował w ogrodzie, choć nie znał się zupełnie na ogrodnictwie ani na roślinach, kwitnące kartofle mylił z truskawkami i najchętniej gracował ścieżki (stąd fotografia z gracą, fotografia, która mi ocalała). Czasem robił rzeczy absurdalne i niepotrzebne, np. zbierał kamyczki i znosił je na kupkę. Kiedy mu zwróciłam uwagę, że to nie może przydać się na nic, odpowiedział z westchnieniem: I mnie czasem wolno być irracjonalistą.\nW ogóle reakcje jego były nieprzewidywalne. Kiedy raz pochwaliłam się przed nim sadem, w którym gałęzie uginały się od gruszek, jabłek, późnych czereśni i śliwek, powiedział: „Za dużo żarcia” – i odszedł z niesmakiem.\nKiedy sadziłam przy nim nasiona warzyw czy jarzyn, kiwał głową i mówił: „To bardzo dziwne, żeby rodzić w ten sposób”.\nObecność sławnego człowieka w moim ogrodzie, a zwłaszcza jego praca, budziły powszechną sensacje w okolicy. Ludzie stawali przy płocie i patrzyli. Przyjazdy Boya do Podkowy byłyby większym jeszcze ewenementem, gdyby nie skoncentrowana nagonka prasy. Wobec tego wielu podkowian się krzywiło, patrząc na pochyloną postać, idącą od stacji, ze wzrokiem wbitym w ziemię. (…) Owoce z drzewa (mimo, że było ich za dużo), kwiaty z grządki, wobec których Boy był obojętny, psy (z których jedną parę, ku zgorszeniu Boya, nazwałam Tristan i Izolda), koty, wiewiórki, ptaki (zwłaszcza pewna cudownej urody sójka), wszystko to dawało mi bardzo wiele radości. Ale najprzyjemniejsze było chyba chodzenie po lesie. Lasy Młochowskie! Nie wiem, gdzie w Polsce można znaleźć coś podobnego. Może w Puszczy Białowieskiej. Dęby wielosetletnie, sosny eksplodujące niemal w stratosferze, paprocie, w których z łatwością mógł się schować człowiek, wrzosy niewyczerpane, brzozy potężne i zwiewne, mchy, w których tonęły stopy, ścieżki wydeptane przez zwierzynę, senne, nieoczekiwane jeziorka… Boy, jak już pisałam, był niezmordowanym piechurem, toteż owe Lasy Młochowskie znaliśmy dogłębnie. Jakby mało jeszcze miały uroków, w czerwcu zapalały się wieczorami tysiące ogników, robaczków świętojańskich – prawdziwy sen nocy letniej.\nBoy w Podkowie nie pisał nigdy. Chodził, patrzył, dziwił się, oddychał głęboko i zapominał o swoich troskach.\n(Irena Krzywicka, Wyznania gorszycielki, Czytelnik, Warszawa 1995, str. 254 – 257).\nPonieważ budowa domu zbiegła się z najbujniejszym okresem życia w karierze pisarskiej i publicystycznej Ireny Krzywickiej, Szklana Willa szybko stała się miejscem towarzyskich spotkań literatów i artystów. Bywali tu Tadeusz Boy-Żeleński, Jarosław Iwaszkiewicz, Antoni Słonimski, Andrzej Stawar, Jerzy Andrzejewski, Ksawery Pruszyński, Jan Parandowski…\nSzczególnie ważna okazała się dla Krzywickiej przyjaźń z mieszkającym w sąsiedztwie Jarosławem Iwaszkiewiczem. Trudne lata wojny bardzo tę przyjaźń ugruntowały. Gdy pisarka otrzymała nakaz przeniesienia się z rodziną do getta, Iwaszkiewicz pomógł Jej przewieźć do Stawiska cenny księgozbiór. Gdy ukrywała się w Warszawie, był u Jej boku po śmierci ukochanego syna Piotrusia.\nPotem pamiętam siebie już leżącą na łóżku, w drugim pokoju, niezdolną się w ogóle poruszyć, i pamiętam, że wtedy przyjechał Iwaszkiewicz. Tego mu nie zapomnę – wspominała Krzywicka – bo chociaż nie mówiliśmy ze sobą, siedział, trzymał mnie za rękę. Jarosław był zdolny do takich rzeczy. Przyjechał z Podkowy w obliczu tego nieszczęścia…\nKiedy po powstaniu wróciła z matką i młodszym synem do Podkowy, Iwaszkiewiczowie udzielili im schronienia i Jarosław pomógł Krzywickiej pozbyć się ludzi, którzy zajęli Jej dom i nie chcieli go opuścić.\nPowrót po wojnie do Podkowy wcale nie był łatwy:\nPo jakichś dwóch dniach ruszyłam już sama, pieszo, nie znając zupełnie drogi, do Podkowy Leśnej. Z zalesia do Podkowy, tak „na nosa”. To było bardzo dużo kilometrów, zwłaszcza, że nie szłam prostą drogą, a błąkałam się. Spotkałam na trasie parę ciężarówek rosyjskich z żołnierzami i wołałam do nich, żeby się może zatrzymali i podwieźli mnie kawałek. Każdy z nich nieodmiennie pytał: „Wodka jest!?” – „Nie ma”, odpowiadałam. Wtedy dodawał gazu i odjeżdżał. Byłam tak głupia i niedoświadczona, że nie rozumiałam, co ryzykowałam zaczepiając tych żołdaków. (…) Dotarłam do Podkowy, kiedy już było zupełnie ciemno. Jakim cudem dotarłam, nie wiem., ale doszłam wreszcie do Podkowy Wschodniej i stanęłam w lasku, tuż koło mego domu. I wtedy zobaczyłam swój dom, cały, nie ruszony. W oknach świeciło się światło, z czego wynikało, że mieszkają tam ludzie. Fakt, że ten dom stoi, że wśród wszystkich zgliszczy on właśnie ocalał, sprawił, że oparłam się o ścianę i znowu zapłakałam. To była chwila, o której nie zapomnę.\n(Irena Krzywicka, Wyznania gorszycielki, Czytelnik, Warszawa 1995, str. 400).\nKrzywicka rozpoczęła starania o sprzedaż działki na Sosnowej 9/11 latem 1953 roku i ostatecznie sprzedała swój wymarzony dom w kwietniu 1955 r. Mogło to być związane z chorobą Jej młodszego syna Andrzeja, który w końcu lata 1953 r., w wieku niespełna szesnastu lat, zachorował na chorobę Heine-Medina.\nObecni właściciele Szklanego Domu, pp. Bożena i Kazimierz Głowaccy, są trzecimi z kolei gospodarzami w jego powojennej historii i trzeba mieć nadzieję, że ostatnimi, gdyż doprawdy nie mogło stać się lepiej. Oboje z wielkim oddaniem i pietyzmem zaopiekowali się i nadal zajmują tym ważnym dla polskiej kultury i literatury miejscem.\nKupiony przez Nich w 1974 roku dom był w bardzo złym stanie, nieprzystosowany do mieszkania zimą. Wymagał generalnego, ale i bardzo ostrożnego, dobrze przemyślanego remontu, toteż Państwo Głowaccy się nie spieszyli. Wszystkie przeróbki były starannie zaplanowane, miały na względzie nie tylko poprawienie funkcjonalności budynku, ale i zachowanie jego pierwotnego wyglądu. Zmian dokonywano z wielką dbałością o szczegóły, starając się zachować artystyczną duszę domu i eksperymentalny, modernistyczny styl tak ważny w chwili jego budowy.\nPrzebudowano kuchnię, rozebrano królujący w niej stary piec. Stryszek przystosowano do celów mieszkalnych, dobudowując do antresoli kręte schodki i balustradę. Do tak powstałego pokoju od strony ulicy wstawiono okno stylistycznie pasujące do budynku. Wymieniono drzwi wejściowe od ogrodu. Wszystkie te ulepszenia sprawiły, że dom stał się przytulny i funkcjonalny, wygodny, nie tracąc nic ze swojego pierwotnego charakteru.\nObecni właściciele dobrze wiedzą, że mieszkanie w domu z TAKĄ historią to ogromne wyróżnienie, ale i niekończące się wyzwanie.\nZainteresowanym nieznajomym życzliwie pozwalają wkroczyć do swojego królestwa, czego dowodem jest moja obecność w Ich wspaniałym, bardzo dobrze utrzymanym ogrodzie, jednym z najpiękniejszych w Podkowie Leśnej, na co bez wątpienia wpłynął fakt, że aktualna właścicielka jest architektem krajobrazu.\nBardzo interesująca opowieść Pana Kazimierza o drzewach, krzewach i kwiatach świadczy o ogromnej trosce obecnych właścicieli o rośliny, z których wiele ma swoje własne historie… jak choćby stare bzy pierzaste, które podobno sadził sam Tadeusz Boy-Żeleński podczas którejś wizyty w Podkowie, czy tuje przywiezione z Ogrodów Ulrichów.\nNa moje naiwne pytanie, czy nie kusiło Ich, by otworzyć tu muzeum literackie imienia Ireny Krzywickiej… i może Boya?, Pan Kazimierz Głowacki uśmiechnął się i odpowiedział: A po co?\nRzeczywiście… właściciele Szklanej Willi i ich sąsiedzi od wielu lat biorą czynny udział w Festiwalu Otwarte Ogrody, mającym na celu ratowanie i promocję najcenniejszych zasobów kulturowych mazowieckich miast-ogrodów, uzdrowisk i letnisk. Podczas jego trwania mieszkańcy udostępniają swoje domy i ogrody zainteresowanym, na terenie ich posesji odbywają się wystawy, spotkania i wykłady skierowane do sympatyków Podkowy Leśnej, podkreślające wyjątkowe, historyczno-literackie znaczenie tego miejsca.\nZmarły w 2014 roku syn Ireny Krzywickiej, Andrzej, przyjeżdżał tu z Francji kilkakrotnie, aby powspominać dzieciństwo i pooddychać atmosferą starego domu (bardzo spodobały mu się nowe, kręte schodki prowadzące do pokoju na antresoli). Na pewno, podziwiając dobrze utrzymane drzewa i rośliny sadzone przez matkę, cieszył się, że dom jego dzieciństwa ma takich wspaniałych gospodarzy.\nIrena Krzywicka, Wyznania gorszycielki, Czytelnik, Warszawa 1995\nAgata Tuszyńska, Długie życie gorszycielki, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009\nSpotkanie w Dębem Wielkim\n15 września 2016 - 21:09 | Aktualności, spotkania\n10 września 2016 - 00:00 | Aktualności, Bez kategorii\nNowe wydanie Igora\n27 sierpnia 2016 - 22:54 | Aktualności, Igor, nowe wydanie\nOkładka po lekkim „liftingu”, nieco rozjaśniona :)\n20 lipca 2016 - 15:19 | Aktualności, Bez kategorii\n24 maja 2016 - 18:30 | Aktualności, spotkania


Superpuchar i półmetek sezonu w Turkmenistanie – AzjaGola\nSuperpuchar i półmetek sezonu w Turkmenistanie\nLedwie się obejrzeliśmy a tu już pół sezonu w Turkmenistanie za nami. W lidze każdy coś dodał od siebie, znaczy się każdy strzelił przynajmniej bramkę. A do tego rozegrany został mecz o superpuchar.\n7. kolejka Yokary Ligi\nKopetdag Aszchabad – Energetik Turkmenbaszy 4:1 (Gurgienow 8, Akmamedow 12, Akijew 72, Dowletgeldyjew 90+3 – Garłyjew 55)\nByło to spotkanie o opuszczenie dna tabeli, gdyż oba zespoły przed tą kolejką miały po 4 punkty. Wygrał klub Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Turkmenistanu, dzięki czemu awansował na pozycję… tuż za podium.\nŻółte kartki: Gurbanow, Berdyjew, Saparmamedow – Annamamedow, Prijew, Goszszanow, Iszankułyjew\nMerw Mary – Ahal Anew 1:1 (Saparow 88 – Amanow 3-karny)\nBardzo blisko było przez wicemistrzów odjechanie od wicelidera na 4 punkty. Amangeldy Saparow zepsuł im zabawę i Ahal ma teraz „tylko” 2 oczka przewagi nad goniącym go Altyn Asyrem. Tak czy inaczej, mistrzostwo półmetka już osiągnął.\nŻółte kartki: Atagarryjew, Nazzyjew – Mamedow, Baszymow, Chodżowow\nNebitci Balkanabat – Altyn Asyr Aszchabad 1:2 (Abdurachmanow 23 – Bajow 27, Muhadow 34)\nAltyn Asyr „2:1” Aszchabad planowo zgarnia kolejne 3 punkty. Robi to po raz trzeci z rzędu. I po raz trzeci z rzędu tym samym wynikiem. Nic to, najważniejsze, że straty do Ahala zmniejszone i jest powrót na drugą pozycję.\nŻółte kartki: Annakułyjew, Bajow, Redżepow (wszyscy Altyn Asyr)\nFK Aszchabad – Szagadam Turkmenbaszy 1:1 (Sahedow 15 – Chodżaberdyjew 57)\nZ rzeczonej drugiej pozycji został strącony Szagadam. Wszystko przez to, że zgubił punkty z ligowym średniakiem.\nŻółta kartka: Aszyrow (Szagadam)\nW tej kolejce padło 12 goli (3 na mecz) zaś ogółem w 7 kolejkach (28 spotkań) strzelono 86 bramek (12,29 na kolejkę i 3,07 na mecz).\nNajlepszym strzelcem półmetka jest gracz liderującego Ahala Elman Tagajew, który zdobył 7 bramek.\nMiędzy kolejkami, konkretnie 23 listopada w Aszchabadzie po raz 17. rozegrano Superpuchar Turkmenistanu.\nNaprzeciw siebie stanęli: Altyn Asyr Aszchabad (po raz 9., wcześniej triumfy w latach 2015-2020, czyli 6 ostatnich edycji było przez nich wygranych) oraz Kopetdag Aszchabad (po raz drugi, wcześniej porażka w 2019 roku).\nOba zespoły mierzyły się o to trofeum 2 lata temu. „Sygnaliści” wygrali 2:0. Teraz mieliśmy takie małe deja vu.\nALTYN ASYR ASZCHABAD – Kopetdag Aszchabad 2:0 (Bajow 53, Atajew 68)\nNawet główny serwis informacyjny państwowej telewizji turkmeńskiej, zwany „Watan” pokazał minutowy skrót ze spotkania (od 27:10):\nOk, wreszcie można gdzieś tę turkmeńską piłkę obejrzeć. Sęk w tym, że w zamieszczonym skrócie… nie były pokazane gole. A przecież to one są solą i kwintesencją futbolu, prawdaż? Jak widać, w najbardziej zamkniętym kraju postsowieckim mają na to inne spojrzenie…\nCo do samego spotkania, niespodzianki nie było. Altyn Asyr zwyciężył i zgarnął siódmy z rzędu Superpuchar Turkmenistanu. Gratulacje!\nŻółte kartki: Annakułyjew, Atajew, Orazow – Akijew, Annajew, Gułmajew, Kurbanow, Szukurow (trener)\nCzerwona kartka: trener Tofik Szukurow widocznie nie mógł się pogodzić z porażką i dostał ją poza boiskiem. Widocznie coś przeskrobał.\nFinał ACL – pojedynek wielkich co cudem się w nim znaleźli\nPrzed końcowymi rozstrzygnięciami w Uzbekistanie


Tomasz Mackiewicz miał ukryty cel? Sekret himalaisty. Jaki?\nStrona główna » Newsy » Tomasz Mackiewicz miał ukryty cel w swojej wyprawie na Nanga Parbat? Zdruzgotany przyjaciel himalaisty wyjawia prawdę: „Powiedział, że musi jechać”\nTomasz Mackiewicz, Nanga Parbat\nPrzyjaciel Tomasza Mackiewicza wyjawia prawdę o Nanga Parbat\nJak każda tragiczna historia dramat, w którym główną rolę odegrał Tomasz Mackiewicz również ma swoje sekrety. Jednym, z nich jest bez wątpienia powód, dla którego doświadczony, dysponujący ogromną wiedzą himalaista zdecydował się na próbę wydarcia górze jej szczytu w zimie, bez odpowiedniego sprzętu. Od czasu gdy do Polski dotarły przerażające nowiny z Nanga Parbat, od czasu akcji ratunkowej, z której powróciła jedynie Elisabeth Revol, wszyscy zastanawiają się co skłoniło Mackiewicza do podjęcia takiego ryzyka.\nW rozmowie z Gazetą Wyborczą jego przyjaciel wyjawił sekret skrywający się w cieniu tragedii.\nMarek Klonowski poznał Tomka w Irlandii ponad dekadę temu. Wspinali się razem, razem marzyli, planowali zdobycie Nangi. Tuż przed siódmą, niestety ostatnią wyprawą Tomka, Marek próbował go odwieść od tego pomysłu. Na próżno:\nPowiedziałem: „Czapa, chłopie, gdzie ty jedziesz? Na Lanzarote są bilety za 30 euro, dawaj, wydasz jedną dziesiątą tego co na Nandze, morze, plaża, Góry Ogniste, to i się powspinasz, będzie zajebiście. Weź odpuść”. Powiedział, że musi jechać. Później dopowiedział, że musi, by zamknąć kilka mord. Nie dawał po sobie tego poznać, ale prawdopodobnie przejmował się, że niektórzy ludzie komentowali: „Nie nadajesz się, jesteś słaby, nie umiesz się wspinać, jesteś wolny, masz zły styl – wspomina załamany Klonowski\nByć może ta historia skończyłaby się inaczej, gdyby Markowi udało się namówić Tomka do zrezygnowania. Być może zdobyliby szczyt wspólnie, innym razem, innego dnia. Niestety, tego się już nie dowiemy. Dzięki wyznaniu Klonowskiego wiemy natomiast, że decydującym czynnikiem w całej tej dramatycznej sytuacji był… hejt.\nGdyby nie krytyka, z którą musiał się zmagać, być może Mackiewicz nigdy nie poważyłby się na tak nierozważne przedsięwzięcie. Szkoda tylko, że teraz już za późno na refleksję.\nZobacz: Znany lekarz wyznał brutalną prawdę! Zdradził co się działo z mózgami Tomasza Mackiewicza i Elizabeth Revol podczas zdobywania Nanga Parbat!\nZobacz: Wreszcie możemy zobaczyć jak ratowano Elisabeth Revol. Dramatyczny film z Nanga Parbat trafił do internetu [WIDEO]\nZobacz: Justyna Kowalczyk komentuje tragedię Tomasza Mackiewicza! Nie przebiera w słowach!


Świętokrzyskie - wiadomości: Szklaneczka i whiskyPowiat kielecki,kielce,powiat,buski,jędrzejowski,powiat kazimierski,powiat konecki,powiat opatowski, powiat ostrowiecki, powiat pińczowski,powiat sandomierski,powiat skarżyski,powiat starachowicki,powiat staszowski,powiat włoszczowski.\nDodane: Marta Data: 2020-04-04 17:45:23 (czytane: 3757)\nA kto powiedział, że w świętokrzyskim nie można śpiewać szant? Śpiewają i to jak! Ku pokrzepieniu serc, dla poprawy humoru, dla odrobiny radości w tych ciężkich czasach. Bo nigdy nie trzeba tracić nadziei, że już niedługo spotkamy przyjaciół i zaśpiewamy razem.\nNiesamowici młodzi ludzie z Ostrowca Świętokrzyskiego grupa "Pod Wiatr" stworzyła szantę kwarantannową "SZKLANECZKA I WHISKY".\nPrzygotujcie więc szklaneczkę, whisky i.... płyniemy\nNa oficjalnej stronie zespołu "Pod Wiatr" , możemy przeczytać co sami o sobie mówią: "Choć mieszkamy w Górach Świętokrzyskich, śpiewamy głównie o żaglach i morskich przygodach. Dlaczego? Pytają nas o to od początku, od 2006r., a my ciągle nie znamy odpowiedzi.\nJest coś magicznego w pieśniach żeglarskich i pewnie dlatego piosenka żeglarska stała się dla nas pierwszą miłością. Od 2011r. obcujemy także z piosenką turystyczną śpiewając o górach – wszak pochodzenie zobowiązuje.\nMamy jednak czyste sumienie - słuchając naszych utworów przekonasz się, że piosenka turystyczna jest jedna, uniwersalna. Zamknij oczy, a już teraz zobaczysz, że białe żagle i górskie szczyty wiele się nie różnią."\nPortal w żaden sposób nie promuje i nie popiera picia alkoholu. Popieramy talent, dobrą muzykę i poczucie humoru.\nZespół twierdzi, że w trakcie nagrywania teledysku nie ucierpiała żadna butelka Whisky!


Innowacyjne sterowanie central firmy HELIOS\nNowa generacja central KWL® Helios oferuje urządzenia do odzysku ciepła (również z wymiennikami entalpicznymi, odzyskującymi również wilgoć) standardowo wyposażonych w regulację easyControls, modułowa koncepcja (60 – 2600 m3/h), poprawienie współczynników odzysku ciepła i jednolity odświeżający design produktu. Współpraca z czujnikami temperatury, wilgotności, CO2 i jakości powietrza.\nHelios easyControls – innowacyjna regulacja central KWL® Helios.\nDzięki zintegrowanemu serwerowi WWW i sieci LAN, centrale są włączone do sieci domowej i mogą być łatwo kontrolowane poprzez intuicyjny interfejs użytkownika w przeglądarce internetowej (PC, Smartfon lub tablet). Możliwe również sterowanie przez regulator na miejscu.\nMobilny dostęp i kontrola parametrów pracy central\nTryby dla właściciela i obsługi


Obraz płyty ‹ Pomoc ‹ Mass Effect 2 • Forum MassEffect.eu\nTeraz jest 19 sie 2019, 16:38\nTytuł: Re: Obraz płyty\nNapisane: 02 lut 2012, 10:46\nDołączył(a): 05 gru 2011, 12:48\nWarto dodac ze Alcohol 120% nie jest darmowy i kosztuje wiecej niz kolekcjonerka ME3. Choc jest wiecej wart, wiec to zrozumiale\nNapisane: 02 lut 2012, 15:02\nJest wersja testowa, która działa 30 dni. Więc spokojnie można zrobić obraz płyty, a po zakończeniu okresu testowego zamontować go np. w deamon toolsie, który to program jest już w pełni darmowy.\nNapisane: 02 lut 2012, 22:02\nJa od siebie tylko dodam, że posiadanie pirata ME 2 w sytuacji kiedy można mieć tą grę już za 28 zł na Origin, uważam za skandaliczne\nNapisane: 02 lut 2012, 22:14\nA kto tu pisał o piratach?\nNapisane: 03 lut 2012, 10:06\nPato007 nikt tu nie piszę o piratach tylko o tworzeniu obrazu płyty, do użytku własnego, z legalnie posiadanej kopii gry .\nNapisane: 10 lut 2012, 08:02\nWczesiej, przed instalacja robilem obrazy plyt w StarBurn i z nich instalowalem uzywajac Deamona - tez mi bylo zal "wachlowac" oryginalami:).\nKilka dni temu reinstalowalem winde i przez przypadek odpalilem ME1 bez plyty w napedzie, az sam sie zdziwilem wiec od razu ME2 tez sprawdzilem - to samo, wiec gram bez plyt. Gry mam oryginalne wiec chyba nie powinny dzialac bez plyty? Ciekawe co sie zepsulo ze dziala...\nNapisane: 10 lut 2012, 11:18\nMe 1 działa bez płyty zawsze, ale dwójka to pierwsze słyszę\nNapisane: 10 lut 2012, 11:40\nSorry, juz doszedlem dlaczego dziala bez plyty. Ze wzgledu na Arrival zapomnialem ze ME2 instalowalem z innego zrodla niz oryginal .\nNapisane: 18 lut 2012, 13:16\nMam pewien problem od wczoraj, nie jest on duży ale może ktoś się orientuje w czym rzecz. Otóż od wczoraj nie mogę uruchomić ME 2 przez origina na którym je zarejestrowałem. Wyświetla się kominikat - "Mass Effect 2 przestał działać" i pokazuje się to zanim jeszcze gra się uruchomi. Za to kiedy uruchamiam poza Originem to gra włącza się normalnie.\nNapisane: 18 lut 2012, 18:06\na po co me2 chcesz przez origina wlaczac?