Elon Musk zmienił fryzurę\nStrona główna » Newsy » Najbogatszy człowiek świata zmienił fryzurę. Elon Musk stał się obiektem kpin. Żartom nie ma końca\nElon Musk postawił na zmianę wyglądu. Zafundował sobie nową fryzurę. Czy 50-latkowi pasuje tak młodzieżowy look?\nElon Musk to obecnie najbogatszy człowiek świata – tak przynajmniej donosi magazyn Forbes. W styczniu tego roku jego majątek szacowano na 188,5-189,7 miliardów USD! Przedsiębiorca jest założycielem przedsiębiorstw, takich jak: PayPal, SpaceX, Neuralink, Tesla, Boring Company. Obecnie jest dyrektorem technicznym i generalnym SpaceX. Firma zajmuje się rozwijaniem przemysłu kosmicznego. Jej celem jest budowa statków kosmicznych, silników rakietowych, rakiet nośnych i innych tego typu urządzeń i pojazdów.\nElon urodził się w Republice Południowej Afryki. Jego rodzina wywodzi się z grupy Afrykanerów – potomków europejskich osadników na Czarnym Lądzie. Jako nastolatek przeprowadził się do Kanady, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Obecnie posiada obywatelstwo RPA, Kanady i USA. Elon w życiu prywatnym był związany z wieloma kobietami.\nJego aktualną żoną jest kanadyjska piosenkarka o pseudonimie Grimes. Kobieta urodziła mu jedno dziecko: syna X AE A-Xii (ur. 2020). Ostatnio Elon pokazał synka podczas konferencji.\nMiliarder, choć na co dzień jest spokojnym naukowcem i ojcem, uchodzi za ekscentryka. Po części ma to związek z jego schorzeniem. Bogacz zmaga się z zespołem Aspergera.\nNie zawsze moduluję głosem, co jak mi powiedziano, jest doskonałym materiałem na żart. Dziś tworzę historię jako pierwsza osoba z zespołem Aspergera, która będzie gospodarzem SNL. Przynajmniej pierwsza, która to przyznała – wyznał w wieczornym programie „Saturday Night Life”.\nElon wie, że czasami zachowuje się w dziwaczny sposób:\nWiem, że czasami publikuję albo mówię dziwne rzeczy, ale właśnie tak działa mój mózg. Każdemu, kto poczuł się urażony, chcę tylko powiedzieć, że wymyśliłem na nowo elektryczne samochody i wysyłam ludzi na Marsa w statkach kosmicznych. Czy spodziewaliście się, że będę normalnym kolesiem?\nEkscentryzm Elona znów dał o sobie znać! Geniusz zafundował sobie mocno młodzieżową fryzurę. Jak w niej wygląda?\nNowa fryzura Elona Muska. Jak wygląda?\nMusk pojawił się publicznie w bujnej czuprynie z wygolonymi bokami. Wygląda teraz, jak wokalista muzyki rockowej. Jego nowy look możecie zobaczyć poniżej.\nWorld's richest man Elon Musk showed off his new Mohawk hairstyle when he arrived in Miami on … https://t.co/J4URa2BBMN via @MailOnline @AutistLady @wars_everything ,haircut,scarf someone is living rent free in rocket mans head 🤣🤣🤣\n— gina (@ginaca67) December 3, 2021\nif @elonmusk hair could tweet, what do you think it would say? pic.twitter.com/c6i9bmc9A9\n— LilHumansBigImpact (@BigImpactHumans) December 3, 2021\nTrzeba przyznać, że to zmiana o 180 stopni. Czy jednak taka fryzura pasuje 50-letniemu mężczyźnie…? Część internautów uważa, że nie i zwyczajnie naśmiewa się z miliardera. Nie zabrakło porównań do postaci z filmów. Jeszcze do niedawna Elon nie miał bujnych włosów. Spekulowano nawet, że zmieniło się to dopiero po ich przeszczepie. W galerii zamieściliśmy stare zdjęcia miliardera w tradycyjnej dla niego fryzurze – dotychczas pojawiał się głównie z delikatną grzywką.\n@elonmusk that hair thooo.. I’d still hit it. #marsoverlord #elonmusk #newhairwhothis #villaincut pic.twitter.com/NPughh9oEK\n— SillyBanana (@flipsidebanana) December 3, 2021\nElon Musk z synem. Skrin z YT\n5 grudnia 2021 o 22:01\nNo jakiś pseldo fryzjer geiazdeczwk zje…. Ał mu lekko facjatę tym fryzem od gara… No ale cóż tak to jest jak są fryzjerzy z dupy a uważna się za gwiazdy, większość polskich fryzjerów tak ma wiec tam też takie łazjy się znjada\nWygolił sobie miejsce pod złącze NeuraLink\nSarmacki fryz. Dobrze uważam.\n4 grudnia 2021 o 10:00\nTo gościa prywatna sprawa. A poniekąd wygląda całkiem oryginalnie. Co? Miał założyć moher i odwiedzić Rydzyka? Dla mnie ekstra. Mam 48 lat i też lubię ekstrawaganckie fryzury i oczywiście ubiór. W pewnym sensie to wyznacznik mojej osobowości, bo nie śpieszę się do grobu. Przynajmniej nie mam zamiaru tak wyglądać jak bym miał zamiar.\nMój ojciec w jego wieku miał zakola do połowy czaszki, wąsa i złoty ząb na przedzie. Wyglądał jak Sławomir z brzuchem. Przy nim Musk to mister świata w każdej fryzurze:)))\n4 grudnia 2021 o 07:19\n4 grudnia 2021 o 06:33\nMoże to zamaskowanie następnego przeszczepu włosów\n4 grudnia 2021 o 01:56\nNo ale z tym Zorgiem to strzał w 10, dokładnie takie same skojarzenie w ułamku sekundy, domniemuje się, że nasza przyszłość jest już zapisana w scenariuszach filmów s-f , bo nic na tym świecie nie może wydarzyć się bez zapowiedzi . Pandemia- och, wiele filmów, a nawet więcej, terminologia pandemiczna plus plan naszej teraźniejszej sytuacji już był nakręcony , opisany w książkach, ( „epidemia strachu” , Dean Knootz „Wirus „, opisywał ucieczkę śmiercionośnego wirusa z laboratorium 4 poziomu z Wuhan, a teraz Musk który ma fryzurę Zorga z ” piątego elementu ” .. bo łowca nie zapyta, do czego służy czerwony przycisk… Yeb! I tak właśnie skończy się świat jaki znamy. Bo durny człowiek ślepo ufa każdemu, kto twierdzi że robi to co robi, np. pozbawia nas wolności, praw ,btwarzy,dla ogólnego bezpieczeństwa , dobra, etc. A tak naprawdę nikt o nas się nie zatroszczy jeśli sami nie zaczniemy myśleć.\n4 grudnia 2021 o 22:08\nI cała prawda . Brawo 👍 . Zgadzam się z wypowiedzią\n3 grudnia 2021 o 22:45\nWygląda jak chce.Miał kogoś o zgodę pytać?I wreszcie…do takiego niezwykłego faceta pasuje nawet najbardziej szalona fryzura!\nA niech sobie wygląda, jak chce. Ważne, że tweety cudowne robi XD\nW styczniu miał 180mld teraz ma 340mld\nTrochę wygląda jakby sobie tupecik to łysej głowy przykleił.\nniech każdy wygląda jak chce a ludzią nic do tego\nKról hejtu pisze:\n3 grudnia 2021 o 19:26\n3 grudnia 2021 o 19:25\nRozstał się z Grimes\n3 grudnia 2021 o 18:16\nBardzo fajnie wygląda 😀 i napewno młodziej niż na swoje lata\nGdzie ta fryzura?


Relacja z Kraków Game Fusion 2011 | Ciemna Jama z dostępem do Internetu\nRelacja z Kraków Game Fusion 2011\nPosted on 21 kwietnia 2011 by A\nOkna przed świętami same się nie umyją, a kiedy łapa boli od polerowania szyb pora na napisanie relacji, co jest zajęciem jakby nie patrzeć mniej łapę obciążającym [-_-‚]\nJak można było przeczytać tu nasza mini redakcja pojawiła się na Uniwersytecie Ekonomicznym w sobotę- zwarta, gotowa i czekająca na sążnie zapowiadające się prelekcje (szczególnie te przygotowane przez wydawnictwo Portal). Dzięki Spawaczowi, który nastawił budzik na „wstawanie do robotje” i szybkiemu znalezieniu odpowiedniej dziury do zaparkowania ani przez chwilę nie zagroziło nam spóźnienie.\nPo odebraniu identyfikatorów i informatorów pojawiły się pierwsze problemy.\nAdin: Informator choć ładnie wydany i przyjemny dla oka okazuje się niepraktyczny. Obecny obok nazw prelekcji/atrakcji tajemniczy znacznik „s. X” (gdzie X to liczba) wskazuje nie na numer sali (jak się można było spodziewać), lecz na numer strony z informacją o danej activity. Jeśli myślicie, że łatwo bylo się tego domyślić jesteście w błędzie… numery stron nijak nie pokrywają się z rzeczywistym miejscem zapisu informacji. Wskazują tylko stronę początkową rozdziału w którym znajdziemy opis, co mija się z celem (bo jak szukaliśmy opisu tak dalej musimy go szukać). Literówek i błędów w druku nie będę się czepiała.\n*Pomijam erratę konieczną ze względu na zmianę godziny przyjazdu Pilipiuka.\nDwa: Nie wiedzieć czemu (w sumie wiedzieć $, ale tak brzmi bardziej dramatycznie;-)) wszystkie prelekcje i spotkania autorskie, a także games roomy, mają miejsce w szkole podstawowej nieopodal uczelni- trzeba jedynie nadrobić syty kawałek drogi, przebyć tunel i jesteśmy w domu! Opcja alternatywna- przebiegnij niczym sarna dwie dwupasmówki i zapłać mandat. A jeśli masz ochotę między prelekcjami pograć w Guitar Hero, czy pooglądać jak rozkładają się ludziki z bitweniakami to szoruj z powrotem.\nTri: Uczestników co foka napłakała.\nNa temat samych prelekcji mogę powiedzieć jedno: bida jak wtedy, gdy jedliśmy skórki od chleba udając, że to żelki Haribo.\n„Horror w muzyce, muzyka w horrorze” – do tej pory w głowie dudni mi antymilitarne ponoć przesłanie kawałka o wdzięcznej linii melodycznej (Tutututututu-tu, tutututututu-tu). Nie wiem jak się nazywam i dlaczego na świecie jest tyle wojen.\n„Jak prowadzić nowym graczom” – wysłannik Portalu nerwowo zerka na kartkę, a sala pęka w szwach (czyli jest ok. 10-12 osób, w tym czteroosobowa delegacja RPGamera). Prelekcja jest zaorana w momencie, gdy Pat nie wytrzymuje i każe biednemu prowadzącemu brać kartkę do łapy zamiast zerkać na stolik. Sama nie pamięta potem swojego zachowania myśląc, że była miła i uprzejmie zwróciła uwagę na ten irytujący szczegół ^^\nNie, nie byłaś.\nJeśli chodzi o samą treść- zaprezentowane sposoby są w moim odczuciu nieodpowiednie, żeby nie powiedzieć bezużyteczne. Patrzenie w oczy nowemu graczowi, robienie za niego postaci (!) czy proszenie pozostałych o uszanowanie „okresu ochronnego” to moje ulubione triki ;-> Prelekcja ożywiła się wraz z rozpoczęciem dyskusji. Niemal każdy podzielił się własnymi doświadczeniami co zapisuję na plus.\nNie wiem tylko o co chodziło w opowieści o wielkiej kuli goniącej graczy ulicami miasta\n„Neuroshima dla początkujących” – prelekcja przeznaczona dla osób powiedziałabym o systemie nie wiedzącym nic. Trochę za dużo teorii (pochodzenia- dużo, za dużo), kilka słów o świecie, konwencjach gry. Wszystko to można przeczytać na pierwszych stronach podręcznika. Oprócz tego zapoznanie obecnych z polityką wydawnictwa w sprawie systemu i czas na pytania uczestników. Nieco nerwowe podejście do zagadnienia ewentualnej drugiej edycji i chwilowy chaos informacyjny. Zabawne podkreślanie prowadzącego zajebistości podręcznika podstawowego (kompletnego i starczającego na kilka lat gry jeśli chodzi o inspiracje itp.) przy jednoczesnym reklamowaniu dodatków (a raczej- masy dodatków). W czasie prelekcji towarzyszyło mi nieodzowne wrażenie, że członek AIESECu chce mi wcisnąć praktyki…\nNa koniec jak wisienka na torcie nieoczekiwany przez nikogo przełom! A mianowicie zapoznanie się z systemem indie RPG „InSpectres” i sesja (kontynuowana w godzinach wieczornych). A wszystko za sprawą ubranego w zielony kombinezon (?) urzekającego sposobem bycia człowieka, który jak ta owca wśród spiętych wilków (albo coś w tym stylu). Gdyby nie zgarnął nas z korytarza, ten dzień skończyłby się tylko w jeden sposób.\nSamym systemem i wrażeniami z pierwszego spotkania z „InSpectres” napiszę w dziale recenzje, ponieważ sprawa to wyższej rangi jest 🙂\nGames Room- bez rewelacji. Dużo gier strategiczno-ekonomicznych z tego co widziałam. Brakowało mi Horroru w Arkham.\nGuitar Hero i Dance Party- mało stanowisk. Trochę biednie wyglądające- chyba przez te tycie monitory i brak maty do tańczenia 😉\nCosplay – chyba się nawet nie odbył… W każdym razie przebranych widziałam tylko ludzi od SW.\nManga/Anime- klapa 😐 W tym samym czasie odbywał się w Krakowie Magnificon oferujący o wiele więcej atrakcji dla miłośników Japonii. To by wyjaśniało puuuuuuuuustki w sali M/A.\nJeśli chodzi o ogólne wrażenia, to w moim wypadku ratuje je tylko zapoznanie się z „InSpectres”, do którego byłam bardzo negatywnie nastawiona. Sale prelekcyjne świeciły pustkami, a Ci po których spodziewaliśmy się najwięcej- zawiedli.\nJednakowoż był to mój pierwszy konwent (festiwal), więc jakieś tam bagoszowe wspomnienia zostaną 🙂\nThis entry was posted in Relacje and tagged game fushion, gamefushion by A. Bookmark the permalink.\n5 thoughts on “Relacja z Kraków Game Fusion 2011”\nSpawacz on 21 kwietnia 2011 o 14:24 said:\np.s. były maty do tańczenia 😉\nA on 21 kwietnia 2011 o 14:45 said:\nMata była, ale taka cała metalowa (?). Bez strzałek. Jakby „narzuty” nie miała 😀 Maty na których rozgrywał się konkurs były kompletne 😉\nKura Nioska on 21 kwietnia 2011 o 17:34 said:\nSłavie to ^^\nPingback: Relacja z Game Fusion » RPGamer\nAsgoth on 8 czerwca 2011 o 20:23 said:\nCiekawe czy ktoś z organizatorów raczy rzucić okiem na nasze opinie (i wciągnie odpowiednie wnioski) 😉


Księga dżungli (Mirandola)/Biała foka - Wikiźródła, wolna biblioteka\nKsięga dżungli (Mirandola)/Biała foka\nPodtytuł Biała foka\nPodtytuł oryginalny The White Seal\nKsięga dżungli. Biała foka - Biała foka\nŚpij, mój synaczku, na ciszy łonie,\nKsiężyc już w ciemnej głębinie tonie...\nNiechaj cię burza żadna nie trwoży,\nBo fale cichną w głębin podłoży.\nNiech marzy słodko moja dziecina,\nW przystani onej niemasz rekina...\nNiech cię ta piosnka do snu utuli,\nŚpij, mój synaczku, luli... ach... luli!\nDziało się to dosyć już dawno w miejscowości Nowostoczna, na północno-wschodniej krawędzi przylądka Pawłowskiego, w samej cieśninie Behringa, wysoko na północy pomiędzy Syberją a Ameryką. Całą tę historję opowiedział mi dudek polarny Limerszyn, który złapał się przypadkiem w gęstwę lin okrętowych pewnego statku, zdążającego ku Japonji.\nZabrałem go do kajuty, ogrzewałem i żywiłem przez kilka dni, aż przyszedł do siebie na tyle, że mógł powrócić w strony ojczyste. Limerszyn, to mała ptaszyna, dosyć śmieszna nawet, ale odznacza się niezwykłą prawdomównością.\nDo Nowostoczny nie przybywa nikt dla przyjemności, a wyłącznie jeno przynaglony interesami, zaś jedynemi stworzeniami, jakie tam prowadzą swe interesy, są foki. Podczas miesięcy letnich roją się tam setkami tysięcy w chłodnych nurtach morza, a to ze względu, że żadna chyba miejscowość nie odpowiada tak potrzebom i nawyknieniom fok.\nWiedział o tem Łowca morski, to też, gdy nastała wiosna, bez względu na to, gdzie się znajdował w tej porze, ruszał prosto do Nowostoczny, prując fale niby łódź torpedowa i spędzał tam całe lato na bohaterskich walkach z współbraćmi o lepsze, bliższe morza miejsce na skałach.\nŁowca morski liczył już lat piętnaście. Była to ogromna, brunatna foka z długą kryzą włosów na karku, przypominającą grzywę, i potężnemi, groźnemi kłami. Gdy spoczywał, wsparty na przednich płetwach, wysokość jego dosięgła czterech stóp; ktoby go ośmielił się zważyć, przekonałby się, że ciężar tego dzielnego wojownika sięgał siedmiuset funtów.\nCiało jego okrywały szerokie blizny, były to ślady ran, otrzymanych w ciągu lat całych walk zaciętych, ale wspomnienia owe zagrzewały go do dalszych jeno bojów. Ujrzawszy przed sobą nieprzyjaciela, wykręcał nieco w bok głowę, jakby nie chciał nań patrzeć, za moment jednak rzucał się jak strzała i topił zęby w karku przeciwnika. Nie mógł on nigdy uciec, choćby chciał, bo Łowca morski nie dopuszczał do odwrotu przed zupełnem pokonaniem, natomiast nad przeciwnikiem raz już zwyciężonym, bohater nie pastwił się nigdy. Sprzeciwiałoby się to prawu foczego ludu, a prawo szanował wielce Łowca morski.\n Walki toczyły się zresztą przeważnie jeno o pozyskanie miejsca na wybrzeżu, w celu założenia domostwa sezonowego. Ponieważ jednak tego samego celu dopiąć chciały tłumy fok, dochodzące w tem jednem miejscu do pięćdziesięciu tysięcy, przeto wybrzeże rozbrzmiewało przeraźliwym koncertem gwizdania, ryku, beczenia, wycia i wogóle rozmaitych nienazwalnych wrzasków.\nKtoby stanął na niewielkim wzgórzu, nazwanem Hutchinsons Hill, ujrzałby w promieniu całych kilometrów walczące foki, a pośród obłoków piany morskiej, rozbijanej płetwami, zobaczyłby niezliczone głowy zapaśników. Walka toczyła się wszędzie, na stromych skałach, na ławicach piasku i na płaskich, bazaltowych głazach, zmytych falami, a przeznaczonych dla młodzi. Foki nie przestawały walczyć z roku na rok, były bowiem równie bezrozumne i kłótliwe, jak ludzie.\nWczesną wiosną nie pokazywały się tu samice, obawiając się poniesienia szwanku, i przybywały dopiero na początku czerwca, zaś młode, dwa do czterechletnie foki, żyjące jeszcze w stanie bezżennym, przedostawały się przez walczące szeregi w głąb lądu i tam zabawiały się wesoło. Były ich całe stada, to też niweczyły docna całą roślinność wybrzeża, a „gołowąsów“ takich, czyli kawalerów w samej Nowostocznej było około trzechset tysięcy sztuk.\nWłaśnie zakończył Łowca morski zwycięsko sprawę z czterdziestym piątym przeciwnikiem w tym sezonie, kiedy nagle wynurzyła się z fal łagodna małżonka jego, zwana Foczychą, o tkliwem spojrzeniu.\nBez słowa chwycił ją zębami za kark, cisnął, jak worek, na zdobyte miejsce i, dopiero dokonawszy tej instalacji, warknął:\n— Znowuś się musiała spóźnić! Ha... gdzieżeś się to włóczyła? Gadaj!\nŁowca morski z zasady nie jadał nic podczas trzech miesięcy, spędzanych na wybrzeżu, a przeto humor jego bywał często nienajlepszy. Foczycha nie myślała się tedy wdawać w spory, ale przeciwnie rzekła uprzejmie, obzierając się wkoło:\n— Jakiżeś dobry! Zdobyłeś, widzę, to samo miejsce, co zeszłego roku!\n— Oczywiście, żem zdobył! — zawołał dumnie — Spójrz na mnie!\nBył straszliwie pokaleczony, a z ran sączyła się krew. Zwłaszcza jedno oko niemal wypłynęło na wierzch a skóra na bokach zwisała w strzępach.\n— Ach, ci mężczyźni! — zawołała Foczycha, poruszając z wdziękiem tylną płetwę — Wszak możnaby się podzielić miejscami spokojnie i zgodnie. Wyglądasz zupełnie, jakbyś stoczył bój z wielkim mordercą, potwalem.\n— Od połowy maja ustawicznie walczę. Niesłychane panuje tego roku przepełnienie na wybrzeżu, a jeszcze widziałem z jakichś co najmniej sto fok z Lukanonu, rozbijających się o pomieszczenie. Nie pojmuję, doprawdy, poco pchają się tutaj, mogąc siedzieć spokojnie w domu?\n— Przychodziło mi nieraz do głowy — odrzekła małżonka — że dużo milej byłoby nam na Wydrzej wyspie, niż tutaj, w takiej ciżbie!\n— Cóż za myśl? — zaoponował — Tam udają się same jeno „gołowąsy“. Mogłoby paść na nas podejrzenie, że obawiamy się walki... Nie, nie, trzeba koniecznie trzymać się na właściwej wyżynie!\nŁowca morski, powiedziawszy to, wtulił z dumą głowę w szerokie barki i wydawało się przez kilka minut, że śpi. Ale jedno oko miał otwarte, bowiem chciał być każdej chwili gotowy, gdyby zaszła potrzeba walki.\nTeraz wszystkie foki miały już swe małżonki przy sobie i wrzaski wzrosły do tego stopnia, że słychać je było w promieniu kilkunastu kilometrów, przy największej nawet burzy. Możnaby bez przesady liczbę fok przyjąć na miljon. Samce, samice, „gołowąsy“ biły się wszystkie razem, przewracały, wydawały ryki, parskały, goniły się, skakały w morze i znowu wyłaziły na ląd. Pokryły każdą piędź ziemi wokół, tak, że prócz nich i morza nic więcej widać nie było. W miejscowości tej panuje wieczysta, gęsta mgła, przysłaniała tedy szarzyzną ruchliwy obraz, a w rzadkich jeno chwilach, gdy rozbłyskało słońce, jawiły się barwy świetne, wabiące oko.\nPodczas największego rozgwaru wydała pani Foczycha na świat synka, nazwanego Kotikiem. Miał on taki sam jak inne malcy kształt głowy, tenże grzbiet, tak samo blado-niebieskie, mdłe oczy, ale sierść jego kolorem swym zwróciła uwagę matki.\n— Łowco morski! — zawołała, przyjrzawszy się starannie noworodkowi — Syn nasz będzie biały!\n— Do stu tysięcy fur zgniłych porostów i pustych małżowin! — ryknął mąż — Jak świat światem, nie było jeszcze białej foki!\n— Bardzo mi przykro, — zauważyła matka — ale właśnie cud ten nastąpił i niema rady!\nPowiedziawszy to, zaśpiewała nowonarodzonemu prastarą melodję, nuconą wszystkim młodym foczętom od początku świata.\nPrzed sześciu tygodniami nie waż się po fali,\nBo gdy zwiśniesz w dół głową, nic cię nie ocali,\nA fokożerca rekin, lub potwal, o dziecię,\nPożre cię, zanim zaznasz co to żyć na świecie!\nPełno wszędy zasadzek, przeto zważaj pilnie!\nNiech instynkt przyrodzony wiedzie cię niemylnie,\nAż pozyskawszy siły, na sine bezdroża\nPopłyniesz, wolna foka, wśród wolnego morza.\nOczywiście nie rozumiał tego wszystkiego zrazu malec, pluskający się przy matce. Wiedział jednak odrazu, że należy zmykać w chwili, gdy ojciec rozpoczyna bójkę z sąsiadem, tarzając się z przeciwnikiem po gładkich kamieniach. Matka przebywała w tym czasie przeważnie na morzu, polując na zdobycz i Kotik dostawał jeno co drugi dzień jeść, ale gdy dopadł jadła, pracował za czterech i wychodziło mu to na zdrowie.\nPewnego dnia zrobił wycieczkę w głąb lądu, gdzie spotkał ogromne mnóstwo rówieśników. Bawili się, niby małe pieski, zasypiali, a potem zaczynali na nowo harce. Nie zwracali na to wcale uwagi ojcowie, młodziki trzymali się też na uboczu, to też malcy dokazywali, ile chcieli i było im bardzo dobrze.\nMatka, wracając z połowu, udawała się wprost na to miejsce zabaw i dobywała głosu podobnego do beku owcy, wołającej koźlęcia, a Kotik odpowiadał na to wezwanie. Wówczas podążała ku niemu wprost odmiatając po drodze płetwami malców na prawo i lewo. Ciągle szukało tam swych dzieci kilkaset matek naraz, a przeto malcy musieli pilnie baczyć, by rozpoznać swe rodzicielki.\n— Jesteś tu całkiem bezpieczny — mówiła Kotikowi matka — pamiętaj tylko nie włazić do błota, by nie oskrostowacieć, nie ocierać zadraśnięć skóry o ostry piasek i nie pływać, gdy fale biją wysoko.\nFoczęta pływać nie umieją, podobnie jak małe dzieci, niczego jednak ponadto bardziej nie pożądają. Kotik, znalazłszy się po raz pierwszy na wodzie, został porwany falą, tak, że straciwszy równowagę, zwisnął, w dół ciężką swą głową, a dolne płetwy i ogon znalazły się w powietrzu. Stało się zupełnie tak, jak o tem wspominała piosenka i byłby niewątpliwie zginął, gdyby nie druga fala, która go wyrzuciła na brzeg. Nauczony doświadczeniem, rozciągał się na wybrzeżu, pozwalając się dosięgać falom, ale umykał przed groźniejszemi bałwanami. Nauka pływania trwała około dwu tygodni i w tym to czasie nieustannie rzucał się do wody i wyłaził ponownie na skały, sapiąc, dysząc, dławiąc się i parskając. Nakoniec uczuł, że potrafi sobie poradzić z płynnym żywiołem.\nŁatwo zrozumieć, że teraz zaczęło się dla Kotika i rówieśników jego życie rozkoszne. Nurkowali, umykali przed falami, spinali się po stromych, sterczących z wody rafach, rzucali się znowu w głąb, wznosząc w górę obłoki piany, i igrali wprost z grzywiastym, groźnym zalewem. Najwyższą jednak dumą napełniało malców, gdy któremuś z nich udało się stanąć prosto na dolnych płetwach, a górnemi pogładzić się po głowie, jak czynić zwykły foki dorosłe.\nCzasem widział Kotik, wynurzające się z wody, tuż przy skałach, cienkie, zębiasto wykrojone płetwy grzbietowe rekina, zwanego potwalem-fokożercą lub „djabłem”, który poluje na młode, nieostrożne foczęta. Natenczas w mgnieniu oka Kotik umykał na skałę, a płetwy zawiedzionego rabusia oddalały się zwolna ku morzu.\nPrzy końcu miesiąca października foki zaczęły wynosić się z przylądka Pawłowskiego, całemi stadami i rodami wędrując na pełne morze. Ustały teraz boje o miejsce i „gołowąsy“ mogły zabawiać się do woli, bez przeszkody.\n— Za jakiś rok — zapewniała Kotika matka — zostaniesz również „gołowąsem“, teraz jednak musisz nauczyć się polować.\nUdali się oboje na pełny ocean, a matka uczyła Kotika wszystkiego, co trzeba. Niebawem umiał tedy spać na fali, leżąc na grzbiecie, z założonemi płetwami i nosem sterczącym z wody, przyczem przekonał się jak niezrównaną kolebką są długie, falujące nurty Oceanu Spokojnego. Kiedy Kotik doznał uczucia łaskotania po skórze, matka powiedziała, że poznał już teraz „szczypanie wody“, które oznacza zbliżanie się wielkiej burzy morskiej. Musiał tedy płynąć co sił, by uciec na czas.\n— Niebawem — dodała — sam będziesz wiedział w którą stronę zwracać się w takich razach, tymczasem jednak musimy podążać w ślad świni morskiej, istoty garbatej, ale niezmiernie mądrej.\nTuż przed niemi mknęło szybko stadko garbatych delfinów, a Kotik starał się im nadążyć.\n— Powiedzcież, jak się dzieje, że wiecie dokąd płynąć? — pytał, sapiąc z wysiłku.\n Przodownik gromady łypnął ku niemu jasnemi oczyma, zanurzył się głębiej i odrzekł:\n— Łaskotki mamy w ogonie, smarkaczu, a to znaczy, że burza jest za nami. Przeto zmykamy. Gdy znajdujesz się na południe od „martwej wody“ (miał na myśli równik) i doznajesz swędzenia w ogonie, natenczas wiedz, że burza jest przed tobą i uciekaj na północ. Teraz w nogi, nie czeka nas tu nic dobrego!\nTakie nauki, udzielane Kotikowi codzień, sprawiały, że wykształcenie jego pogłębiało się ciągle. Głównie uczyła go matka. Wiedział już, jak uganiać się wśród podwodnych raf za tłustemi miętusami i płaskiemi flądrami, jak dobywać z jam mięczaki, zakopane pośród alg i porostów, a także nauczył się tej sztuczki, że, goniąc rybę, wpływał jednem oknem kajuty zatopionego na dnie morza okrętu, a wypływał drugiem. Nie bał się też teraz kołysać na grzbietach spienionych, grzywiastych, ogromnych fal, podczas gdy niebo przecinały błyskawice. Często, leżąc tak, posyłał płetwą pozdrowienia szybkolotnemu albatrosowi, lub mewie, rybołówce, muskającej nieledwo wodę, lub znowu, kładąc po sobie płetwy i opierając się silnie o wodę ogonem, niby delfin, wyskakiwał na kilka stóp w górę ponad fale. Wiedział dobrze, że na rybach latających niema nic, prócz twardych ości, przeto uganiać się za niemi nie warto, że natomiast dobrze jest wyrwać w pędzie z boku miętusa kawał tłustego ciała. Kotik pamiętał dalej, że nie należy zatrzymywać się, gdy w pobliżu znajduje się statek, lub, co gorsza, łódź pełna wiosłujących ludzi, a wiadomości tych nagromadził takie mnóstwo, że po sześciu miesiącach znał dokładnie sztukę polowania głębinnego, a jeśli mu czegoś jeszcze brakowało, to były to jeno drobiazgi. Przez cały ten czas nie był ani razu na stałym lądzie.\nPewnego dnia jednak, gdy w półsennem rozmarzeniu kołysał się na falach kędyś, koło wysp Juan-Fernandez, doznał wrażenia tęsknoty, osłabienia jednocześnie, zupełnie jak istota ludzka, rozmarzona nadchodzącą wiosną, i począł pożądać pięknego, suchego piasku i lśniących skał Nowostoczny, odległej o tysiące kilometrów, zabaw z rówieśnikami, zapachu wodorostów, wrzasków fok i bójek ojców rodzin. Bez namysłu obrócił się głową na północ i popłynął szybko, a w drodze napotkał towarzyszów, płynących w tym samym kierunku, którzy powitali go przyjaźnie.\n— Witaj, Kotiku! Już wyrośliśmy na „gołowąsów“, będziemy tańczyli świetlisty taniec na skałach Lukanonu i bawili w świeżej trawie! Ale powiedzno, skąd wziąłeś tę dziwną szatę?\nFutro miał teraz Kotik niemal całkiem białe i wielce był z tego dumny. Ale odparł wymijająco:\n— Spieszmy! Korci mnie, żeby jak najprędzej stanąć na lądzie.\nGromadka przybyła niebawem do miejsca rodzinnego i młodziki posłyszały w oddali, owianej gęstą mgłą, odgłosy walk staczanych, jak zawsze, przez swych ojców.\nTej samej jeszcze nocy wykonał Kotik razem z rówieśnikami, fokami rocznemi, taniec świetlisty. Całe morze, od Nowostoczny aż po Lukanon, rozbłyska podczas nocy letnich światłem przedziwnej fosforescencji. Tańczące foki snują za sobą, przy każdym ruchu, sznury perlistej, szafirowej poświaty, która tryska również z fal, tworząc niewysłowionej piękności smugi i wiry.\nPo skończonych tanach wszystka młódź udała się na ląd na tradycyjne stanowisko „gołowąsów“, gdzie przybysze, tarzając się w świeżej trawie, rozpowiadali sobie wzajem przygody swe na morzu. O niezmierzonym Pacyfiku mówili podobnie, jak dzieci rozprawiają o lesie, gdzie zbierają orzechy i owoce, a gdyby któryś z ludzi mógł wysłuchać tych opowieści, nakreśliłby niezawodnie nieznanej dotąd dokładności mapę oceanu.\nWtem starsze, trzy i czteroletnie „gołowąsy“ porwały się ze wzgórza Hutchinsona, a biegnąc ku morzu, krzyczały donośnie:\n— Z drogi, smarkacze! Pleciecie głupstwa, ocean jest głębszy i większy, niż się wam wydaje! Dowiecie się wszystkiego dopiero wówczas, gdy opłyniecie Przylądek Południowy! Hej... skądżeś porwał taką białą szubę, roczniaku! — dodały, wracając się do Kotika.\n — Nie porwałem! — odrzekł z namaszczeniem — Sama wyrosła na mnie!\nMiał właśnie zamiar wytarmosić któregoś z arogantów, gdy w tem wyszło z poza wzgórza dwu ludzi o czarnych, połyskliwych włosach i brunatnych, płaskich twarzach.\nKotik nie widział w życiu ludzi, sapnął i przekrzywił głowę. Gołowąsy cofnęły się o kilka kroków i patrzyły również w osłupieniu na przybyszów. Był to Keryk Buturyn we własnej osobie, wielki łowca fok w tych okolicach, a towarzyszył mu syn jego, Pantalejmon. Przybyli właśnie z małej osady, znajdującej się niezbyt daleko od legowisk foczych, i robili przegląd fok, które należy zapędzić do rzeźni, by je obedrzeć ze skór, przydatnych na kaftany futrzane. Jak wiadomo, foki zapędza się poprostu do rzeźni, niby barany.\n— Spojrzno! Widzisz? Biała foka! — powiedział syn.\nKeryk zbladł straszliwie, choć tego dostrzec nie dozwalała, pokrywająca go, warstwa tłuszczu i brudu. Był to Aleuta, a ludzie ci są bardzo niechlujni. Szybko wyrecytował jakąś modlitwę, a potem rzekł:\n— Daj jej pokój, Pantalejmonie! Jak świat światem, nie było jeszcze białej foki! — zawołał do syna. — To niezawodnie duch Zacharowa, który zginął zeszłego roku w zamieci.\n— Nie tknę tego stworzenia! — zapewnił syn — Zła to wróżba! Ale czyżby, naprawdę, Zacharow miał przybrać postać foki? Pozostałem mu dłużnym pewną kwotę za jaja mewie... Nie chcę mieć z nim nic do czynienia!\n— Nie patrz nawet na niego! — powiedział Keryk — Zagarnij tę trzodę czterolatków. Powinnibyśmy dziś sporządzić dwieście sztuk. Ale ponieważ ludzie na początku roboty nie mają dość jeszcze wprawy, poprzestaniemy na stu. Bierz się żwawo do dzieła!\nPantalejmon stanął tuż przed grupą „gołowąsów“ i zaczął grzechotać przyrządem, zrobionym z dwu foczych kości. Odgłos ten wywarł takie wrażenie, że stały przez czas pewien, jak ogłupiałe, tupiąc i parskając, a potem, gdy ruszył naprzód, poszły za nim i kroczyły miarowo w głąb lądu, nie objawiając żadnego oporu i nie starając się zawrócić do współtowarzyszów, których setki tysięcy patrzyło na to, nie przerywając zgoła swych zwykłych zajęć i igraszek.\nKotik wypytywał z zaciekawieniem, co to znaczy, ale nie dowiedział się nic ponad to, że co rok przez jeden, lub dwa miesiące ludzie w ten sposób uprowadzają z sobą młode foki.\n— Muszę zobaczyć, co się tam dzieje! — powiedział i pobiegł co sił za oddalającem się stadem, a oczy wyszły mu na wierzch z ciekawości.\n— Gwałtu! Biała foka ściga nas! — wrzasnął Pantalejmon — To niesłychane, by foka sama szła do rzeźni!\n — Cicho bądź i nie oglądaj się! — odrzekł Keryk — Niezawodnie jest to duch Zacharowa! Muszę niezwłocznie zamówić modlitwę u kapłana.\nDo rzeźni było niedaleko, ale droga trwała dobrą godzinę. Keryk baczył pilnie, by się foki nie zgrzały, w takim bowiem razie skóra drze się łatwo przy obciąganiu. Szli powoli, minęli przesmyk, zwany przesmykiem Morskiego Lwa, minęli skałę, zwaną Webster House, i drugą, zwaną Salt House, zasłaniającą przed wzrokiem fok, zebranych na wybrzeżu, to, co się poza niemi działo. Kotik szedł ciągle za gromadą zdumiony i spocony wielce. Wydawało mu się zrazu, że zaszedł bardzo daleko, ale przekonał się, że dolatuje tutaj wrzawa z foczego osiedla na wybrzeżu.\nNagle Keryk usiadł na skale, dobył z kieszeni wielki, metalowy zegarek i, spoglądając nań często, czekał przez dobre pół godziny, by foki ochłonęły po marszu. Kotik widział to wszystko i słyszał szelest kropel wody, spadających z czapki Keryka. Po pewnym czasie zjawiło się kilkunastu ludzi z wielkiemi, ciężkiemi, okutemi żelazem, pałkami w rękach. Keryk wskazał kilka fok wśród stada zanadto spoconych, lub też pokaleczonych przez towarzyszów, a ludzie odtrącili je na bok, kopiąc ciężkiemi butami, zrobionemi ze skóry konia morskiego. Gdy się to stało, krzyknął Keryk donośnie:\n— Zaczynać! A żywo!\n Ludzie rzucili się ku fokom i zaczęli je tłuc z całej siły pałkami po głowach, spiesząc się bardzo z robotą.\nNie minęło dziesięć minut, a przerażony Kotik nie mógł poznać swych towarzyszów w krwawych zewłokach, leżących rzędami. Z każdej foki ściągnięto skórę od głowy do płetw dolnych i skóry te utworzyły ogromną stertę pod skałą.\nKotik nie mógł już wytrwać dłużej, zawrócił i popędził z powrotem co sił ku morzu. Wiadomo, że na niewielką odległość foki mogą się poruszać szybko, przeto Kotik dostał się niebawem do brzegu i, najeżając ze zgrozy sypiące mu się dopiero wąsy, rzucił się w fale, tuż na samym przesmyku Lwa Morskiego. Tutaj, uniósłszy ponad głowę górne płetwy, zanurzony w chłodnej wodzie, kołysał się, jęcząc żałośnie.\nNa skałach siedziało właśnie kilka lwów morskich, a wiadomo, że z zasady wielkie te zwierzęta zadają się tylko z równemi sobie.\n— Cóż tam znowu? — mruknął jeden z lwów, posłyszawszy jęki.\n— Skuczno! Oczeń skuczno! (smutno, bardzo smutno) — zajęczał Kotik — Wszystkich gołowąsów na całem wybrzeżu wymordują ludzie!\nLew morski spojrzał ku lądowi.\n— Głupstwa pleciesz! — odrzekł — Towarzysze twoi zabawiają się, jak zawsze. Musiałeś chyba widzieć starego Keryka, wiodącego stadko poza skały. Uspokój się, robi on to już od lat trzydziestu, a nikt się nie dziwi.\n — To rzecz straszna! — wrzasnął Kotik, rzucił się na grzbiet wysokiej fali, stanął pionowo i, zawirowawszy płetwami, zatrzymał się tuż przy stromo sterczącym głazie skalnym.\n— Wcale dobrze pływasz, jednolatku! — pochwalił lew morski, znający się na tej sztuce, a potem dodał: — Zapewne, ze stanowiska foczego rzecz ta przedstawiać się musi tragicznie. Ale sameście temu winne, foki. Przybywacie każdego roku w to samo miejsce i o tej samej porze, przeto nic dziwnego, że ludzie się dowiedzieli o tem. Nie przestaną was tedy zabijać, aż do czasu, kiedy znajdziecie sobie nowe, nieznane im miejsce pobytu.\n— Czyż takie miejsce istnieje? — spytał Kotik.\n— Od lat dwudziestu poławiam miętusy w różnych stronach, ale wszędzie napotykałem ludzi. Mimo to powiem ci coś, bo widzę, że lubisz pogwarkę poważną ze starszymi. Oto udaj się na wyspę Morsów i pomów z koniem morskim. On prawdopodobnie będzie coś wiedział. Tylko nie spiesz się tak bez namysłu. Droga daleka, całe sześć kilometrów, powinienbyś się wpierw wyciągnąć na piasku i przespać trochę.\nKotik usłuchał życzliwej rady lwa, popłynął na swoje wybrzeże, wyszedł na ląd i spał przez pół godziny, wstrząsany dreszczem, jak to zawsze dzieje się śpiącym fokom.\nPo drzemce ruszył prosto ku Wyspie Morsów, małej, skalistej wyżynie, położonej na północno-wschód od Nowostoczny, otoczonej rafami i skałami, na których mnóstwo było gniazd mewich.\nWylądował tuż obok olbrzymiego, starego konia morskiego. Było to stworzenie szkaradne, grube, pokryte fałdami skóry z guzami, oraz liszajami, szyja jego była rozdęta, a kły bardzo długie. Koń morski, pochodzący z Oceanu Lodowatego, zachowuje się przyzwoicie wówczas jeno, kiedy śpi, a spał on właśnie, zanurzywszy dolne płetwy w wirującej u brzegów fali.\n— Otwórz oczy! Zbudź się! — krzyknął Kotik, starając się przekrzyczeć mewy, drące się straszliwie.\n— Ach... ach... uff! Co się stało? — zawołał koń morski i uderzył kłami swego towarzysza, leżącego tuż obok. Tenże uczynił to samo sąsiadowi, a sąsiad podał hasło dalej, tak że za moment zbudziły się wszystkie konie morskie i, wytrzeszczywszy oczy, rozglądały się na wszystkie strony, nie spojrzawszy jednak ani razu we właściwym kierunku.\n— Spojrzyjcież na mnie! — zawołał Kotik, podskakując wśród zwałów piany morskiej, wśród których bielił się maleńki i niepozorny.\n— Niechże mnie ze skóry obedrą! — zaklął koń morski — Czegoś podobnego nie widziałem dotąd!\nWszystkie konie morskie zaczęły się z góry gapić na małego Kotika, niby grono dostojnych, zaspanych dżentelmenów, przyglądających się małemu chłopcu. Ale Kotikowi nie w smak poszła wzmianka o obdzieraniu ze skóry, więc spytał odrazu:\n — Czy jest na świecie takie miejsce dla fok przydatne, gdzieby nie było ludzi?\n— Szukaj go sobie sam! — odparł koń morski i zamknął pnoownieponownie oczy — Nie przeszkadzaj nam, malcze, mamy coś ważniejszego do roboty!\nKotik podskoczył wysoko w górę, niby delfin, i wrzasnął na całe gardło:\n— Ślimakojad! Ślimakojad!\nWiedział dobrze, że wielki koń morski, mimo swej junackiej postaci nie umie złapać ryby, lecz poprzestaje na wygrzebywaniu mięczaków i karmi się wodorostami.\nOkrzyk ten podjęły natychmiast wszystkie stworzenia wokół, mewy, rybitwy, nurki, a to z tem większą lubością, że czyhają jeno na to, by się dać we znaki komuś, zwłaszcza zaś ospałemu koniowi. Przez długą chwilę taki wrzask panował na Wyspie Morsów, że nie słychaćby było nawet karabinowego strzału. Co żyło, darło się na całe gardło, wykrzykując:\n— Ślimakojad! Stary niedołęga!\nKoń morski kołysał się z boku na bok bardzo niezadowolony, mrucząc i parskając.\n— Czy mi odpowiesz teraz? — spytał zmęczony podskakiwaniem Kotik.\n— Spytaj krowy morskiej, — odrzekł koń — jeśli do tej pory żyje, ona jednak będzie ci mogła dać wskazówkę.\n— A po czem rozpoznam krowę morską? — spytał.\n Nadleciała mewa krasnolotka i wrzasnęła, podlatując pod sam nos koniowi:\n— Krowa morska, to jedyna istota w oceanie, jeszcze brzydsza od morsa. Jest ona jeszcze paskudniejsza i ordynarniejsza od tego starego, niedołężnego ślimakojada!\nKotik zabrał się do powrotu i, nie zwracając uwagi na wrzaski mew, popłynął do Nowostoczny. Tu jednak przekonał się niebawem, że jego usilne starania odnalezienia bezpiecznego dla fok miejsca nie budzą w nikim zainteresowania. Słuchano obojętnie i mówiono mu, że taki już jest porządek świata, iż co roku ludzie muszą zagarniać pewną liczbę „gołowąsów“. Uważano to za przejaw naturalny i radzono, by nie zachodził do rzeźni, jeśli chce uniknąć przykrych wrażeń. Żadna foka nie widziała dotąd tego masowego mordu i tem właśnie ogół różnił się od Kotika, który ponadto wyszczególniał się białem futrem.\n— Poco się tym wszystkiem zajmujesz! — mówił mu ojciec Łowca morski — Masz tylko starać się, byś wyrósł na dzielną fokę, potem zaś na podobieństwo ojca będziesz miał własną rodzinę. Okaż się tak dzielnym, jak ja zdobywcą miejsca, a nikt ci spokoju nie zamąci. Nie dalej jak za lat pięć będziesz już mógł staczać boje.\nNawet dobra, łagodna matka mówiła mu:\n— Porzuć nadzieję zapobieżenia tym rzeziom, a idź się bawić, drogi Kotiku!\n Kotik bawił się, brał udział w tańcu świetlnym, ale niepokój i pożądanie nie cichły w jego sercu.\nGdy jesień nadeszła, jeden z pierwszych i sam zupełnie ruszył w podróż, owładnięty jedną, wielką myślą. Postanowił nieodwołalnie odnaleźć w oceanie krowę morską, jeśli wogóle istnieje, a przy jej pomocy dostać się do owej dalekiej, zacisznej wyspy z plażą dogodną dla fok, gdzie nie postała noga człowieka-mordercy. Wędrował sam jeden po wszystkich zakątkach w Pacyfiku od krańców północnych aż do południowych, zwiedził każdą zatokę, a płynął dzielnie, robiąc często po trzysta kilometrów na dobę.\nPrzygód miał takie mnóstwo, że opisać ich niepodobna. Kilka razy ledwo ujść zdołał przed potworną, centkowaną hają, najgorszym rodzajem rekina, oraz kuszą-młotem o potężnej głowie, pozatem zaś spotkał mnóstwo różnych włóczęgów i rabusiów, zarówno na powierzchni, jak i w głębi oceanu. Widział wszystko, ogromne, ciężkie, śliskie ryby i nakrapiane purpurowo ukwiały, przez całe wieki siedzące na jednem miejscu i niezmiernie dumne z tej nieruchomości. Widział, czego nikt może przed nim nie oglądał, ale nigdzie nie napotkał krowy morskiej, ani nie odnalazł samotnej, wolnej od człowieka, wyspy.\nBardzo często lądował u wybrzeży, staczających się ślicznym upłazem, pokrytych wyśmienitym piaskiem, jakby stworzonych dla fok. Niestety, zawsze dostrzegał kędyś w pobliżu dym ulatujący ze statków, gdzie wytapiano tran, lub ładowano tłuszcz wielorybi i fiszbin, a Kotik wiedział dobrze, co to znaczy. Czasem dostrzegał na wyspach ślady fok, oraz oznaki, że żyły tu kiedyś i uległy przemocy człowieka, a Kotik ruszał dalej, nie tajne mu bowiem było, że gdzie byli raz ludzie, tam wrócą niezawodnie.\nPewien stary, wielkoskrzydły albatros powiedział mu, że położone daleko na południu wyspy Kerguelskie są zupełnie samotne i ciche i nadać się mogą do jego celu. Ruszył tam niezwłocznie, zaledwo jednak przybył, napotkał tyle szkaradnych raf i takie burze z błyskawicami i piorunami, że omal nie postradał życia. Przekonał się, że mimo złych warunków i tutaj żyły ongiś foki i wyginęły. To samo było zawsze na każdej wyspie, czy wybrzeżu.\nLimerszyn, od którego wiem to wszystko, powiedział mi, że Kotik spędził pięć lat na poszukiwaniach odpoczywając tylko co rok przez kilka miesięcy w rodzinnej Nowostoczny, gdzie za każdem zjawieniem się musiał znosić drwiny współtowarzyszów z powodu owych urojonych, bezpiecznych wysp. Zwiedził strasznie skwarne, niemal na samym równiku położone Wyspy żółwie, gdzie mu groziło usmażenie żywcem, Wyspy Świętojerskie, Orkady, Wyspy Szmaragdowe, Słowicze, wyspy Gougha, Boureta i Crosetta, a nawet dotarł do jakiejś małej wysepki, daleko na południe od Przylądku Dobrej Nadziei położonej, ale wszędzie ludy morza opowiadały mu to samo. Żyły tu ongiś foki i uległy przemocy ludzkiej. Pewnego razu, po kilkuset kilometrowej podróży, wracając z wysp Gougha znalazł się u przylądku Corientes i spotkał tam gromadkę fok dotkniętych trądem. Od nich dowiedział się, że i tam zjawiają się ludzie.\nZrozpaczony opłynął przylądek i ruszył ku rodzinnej Nowostocznie. Płynął długo, aż pewnego dnia dotarł do małej, nieznanej zgoła, wysepki, pokrytej drzewami, i spotkał tam bardzo starą, zgrzybiałą już fokę, bliską śmierci. Kotik z wielką usłużnością nałapał jej ryb, a przytem zwierzył się starowinie ze swych utrapień i marzeń.\n— Udaję się teraz do Nowostoczni, — zakończył zniechęcony — a jeśli mnie teraz wraz z innemi „gołowąsami“ zaprowadzą do rzeźni, nie będę się bronił. Mam już dość życia!\nStaruszka pomyślała i rzekła:\n— Jestem ostatnią z wygasłego, prastarego rodu Masafuerów. Pamiętam, że w czasach dawnych, kiedy mordowano foki setkami tysięcy po wybrzeżach rodzinnych, krążyła tam legenda, czy proroctwo, iż od dalekiej Północy nadpłynie biała foka, która wywiedzie cały gatunek foczy z miejsca ucisku i zaprowadzi do Ziemi Obiecanej. Jestem zbyt stara i nie doczekam tego, ale ty jesteś młody, spróbuj tedy, spróbuj raz jeszcze!\nKotik nastroszył swe piękne już teraz wąsy i powiedział:\n — Wszakże jestem jedyną istniejącą na ziemi białą foką i nikomu prócz mnie nie przyszło do głowy szukać Ziemi Obiecanej!\nRozmowa ta dodała mu odwagi. Gdy przybył do domu, matka prosiła go, by pojął żonę i osiadł na wybrzeżu, albowiem z „gołowąsa“ wyrósł na wspaniałego mężczyznę z wielką, bujną, białą grzywą, okrywającą mu plecy, a co do odwagi i okazałości dorównywał ojcu.\nAle Kotik odrzekł:\n— Zwolnijcie mnie na rok jeden jeszcze! Pamiętaj, droga mamo, o przysłowiu, że siódma fala dopiero najwyżej bije.\nZdarzyło się, że pewna samiczka również chciała do roku następnego odłożyć swe zaślubiny. Z nią przeto zaręczył się Kotik i przed wyruszeniem na wyprawę odtańczyli oboje wspaniały taniec świetlny na rozległych wybrzeżach Lukanonu.\nKotik udał się tym razem w kierunku zachodnim, a to z powodu wielkiej ilości płaszczyc, jakie tam napotkał. Kotik był rosły i potrzebował teraz najmniej sto funtów ryb dziennie, by sobie podjeść należycie. Polował długo i jadł, aż do zmęczenia, a potem rozciągnął się u wybrzeży wyspy Miedzianej i zasnął błogo, kołysany falami. Znał brzegi, przeto spał spokojnie, aż około północy uczuł, że leży na miękkiej podściółce z alg i wodorostów, gdzie go woda zaniosła.\n — Tej nocy silny mamy przypływ! — mruknął do siebie, przewrócił się na drugi bok, przeciągnął leniwie i rozwarł oczy.\nNagle podskoczył w górę z ogromnego zdziwienia. Oto ujrzał tuż koło siebie ogromne jakieś potwory, węszące po mieliźnie i szarpiące ogromne sploty wodorostów.\n— Przysięgam na skały Magellana — zawołał — że pojęcia nie miałem, iż takie poczwary żyją w oceanie.\nStworzenia owe niepodobne były ani do koni, ani fok, lwów, czy niedźwiedzi morskich, nie przypominały też kształtami wieloryba, rekina, żadnej z ryb, mięczaków, czy skorupiaków. Nic podobnego nie widział dotąd Kotik w życiu. Długość ich wynosiła około trzydziestu stóp, nie miały dolnych płetw, ale coś w rodzaju łopaty, wyciętej jakby z grubej skóry, co miało być ogonem. Także głowy ich posiadały kształt dziwny. Gdy nie skubały alg, chwiały się cudacznie na tych ogonach i, zanurzone w wodzie, wybijały sobie wzajem tajemnicze jakieś pokłony, machając przytem górnemi płetwami w sposób podobny, jak człowiek opasły porusza rękami.\n— Hm... — krzyknął Kotik. — Jakżeż tam wiedzie się panom? Pomyślnych łowów! — dodał grzecznie.\nDziwne stwory odpowiedziały na to jeno ukłonami i machaniem płetw. Przypominały zupełnie ową znaną postać służącego, zwanego Froog-Footman, który na każde zapytanie kłania się tylko, nic zaś nie mówi. Kiedy znowu paść się zaczęły, Kotik zauważył z podziwem, że górna ich warga, przecięta pośrodku, rozchyla się szeroko i zagarnia do gęby całe snopy alg, tak, że napychają się trawą, a potem przeżuwają ją powoli.\n— Szkaradny to sposób odżywiania się! — rzekł Kotik, a twory owe zaczęły mu się znowu kłaniać, tak, że wpadł w złość.\n— Widzę, że macie zbyt gibkie ogony, moi panowie, i zbyt ruchliwe płetwy! — zawołał — Kłaniacie się uroczo, ale przestańcież się raz popisywać, a powiedzcie jak was zwać!\nPoruszyły kilka razy rozpołowionemi wargami, wybałuszyły nań olbrzymie, bezmyślne, szklane oczyska, ale nie rzekły nic.\n— Nie widziałem dotąd stworzeń tak obrzydliwych i tak nieokrzesanych! — zawołał Kotik — To gorsze jeszcze o wiele od konia morskiego!\nNagle błysnęło mu w pamięci, co mówiła mewa-krasnolotka wówczas, kiedy to, będąc „gołowąsem“, przybył na Wyspę Morsów. Wrażenie było tak silne, że się przewrócił na wznak. Pojął, że ma przed sobą, właśnie krowy morskie.\nZasypał je pytaniami we wszystkich językach ludów oceanu, których się wyuczył czasu dalekich podróży, a było ich wiele, podobnie, jak wielu języków używają ludzie. Ale dalej węszyły, zgarniały i przeżuwały wodorosty i nie odpowiedziały nic, albowiem nie umieją wydawać głosu. Posiadają w górnej części kręgosłupa tylko sześć kręgów, miast siedmiu i ta okoliczność, zdaniem ogólnem, panującem w oceanie, sprawia, iż nie mogą rozmówić się nawet pomiędzy sobą. Ale mają zato w górnych płetwach stawy nadliczbowe, to też potrafią wykonywać niemi mnóstwo przeróżnych ruchów na wszystkie strony i ruchy te tworzą kombinację znaków, przypominających sygnalizację, złożoną zapewne z jakichś konwencjonalnych liter alfabetu.\nGdy dzień nastał, Kotik był wściekły, a grzywa zjeżyła mu się na karku. Spotkał krowy i nie mógł się z niemi porozumieć. Ładny rezultat. Ale po tysiącznych ukłonach krowy zdecydowały się wreszcie ruszyć gromadnie w kierunku północnym. Posuwały się powoli, ciągle stając i odbywając narady zapomocą ukłonów i machania płetwami, a Kotik podążył za niemi, mówiąc do siebie:\n— Nie ulega kwestji, że stworzenia tak głupie i bezbronne dawno zostałyby wytępione, gdyby nie miały gdzieś bezpiecznego schronienia. Pewne jest także, że owo schronienie, zabezpieczające byt krowom morskim, musi być nieocenione dla nas fok, czyli psów morskich. Radbym jeno, by się ruszały prędzej!\nPodróż ta męczyła niesłychanie zręcznego Kotika, bo krowy nie posuwały się w ciągu dnia dalej, niż o pięćdziesiąt kilometrów, zaś noc spędzały przy brzegach, śpiąc jak zabite. Opływał je z wszystkich stron, straszył, przynaglał, ale wszystkie te usiłowania nie zdały się na nic, nie przyśpieszając podróży ani trochę. Przeciwnie, im dalej się posuwały ku północy, tem częściej odbywały narady i tem dłużej się sobie kłaniały. Kotik ze złości omal nie odgryzł sobie wspaniałych wąsów, ale musiał czekać. Pewnego dnia zauważył, że kierują się biegiem cieplejszego prądu i okoliczność ta wzbudziła w nim pewne uznanie dla ich inteligencji.\nNakoniec jednej nocy zanurzyły się, niby wielkie tłumoki, do warstw dolnych wody i po raz pierwszy od chwili spotkania zaczęły płynąć szybko. Kotik podążał za niemi uradowany wielce i zdumiony, że krowy morskie coś wogóle umieją. Po niejakim czasie, krowy okrążyły ogromną, sterczącą daleko w morze skałę, spuściły się jeszcze niżej i wpłynęły w szeroki podmorski tunel, otwierający swą paszczę u samego dna. Tunelem tym krowy płynęły bardzo długo, tak że Kotikowi zaczynało już braknąć powietrza w chwili, gdy tunel się skończył i krowy wydostały się na powierzchnię wody.\n— Przysięgam na własną grzywę, że takiego nurka nie dałem jeszcze w życiu! — zawołał, parskając i sapiąc na otwartej przestrzeni po drugiej stronie skały — No, ale przynajmniej opłaciło mi się to.\nKrowy morskie rozpierzchły się i zaczęły się paść, a Kotik objął upojonem spojrzeniem przecudne wybrzeże, jakie miał przed sobą. Całemi dziesiątkami kilometrów słały się tu lśniące, gładkie skały, jak gdyby umyślnie ułożone na legowiska dla fok. Poza niemi ciągnęły się przestrzenie piaszczyste o połogim spadku, idealne pola igrzysk dla „gołowąsów“, w dali zaś biły na płyciznach fale, zapraszające wprost do tańca, i płaszczyzny pokryte wysoką, gęstą trawą, w której tarzać się można było do woli. Ponad wszystko zaś Kotik wyczuł instynktownie, po samem jeno dotknięciu fali, w czem nie myli się żadne stworzenie morskie, że... nie postała tutaj dotąd stopa człowieka.\nZbadał dokładnie obfitość żywności i oczekiwania jego przeszły wszelkie granice. Potem pływał wzdłuż wybrzeża, liczył rozkoszne, piaszczyste wzgórza, nadające się doskonale do staczania w wodę i napawał się cudną, szafirową mgłą, przysłaniającą krajobraz cały. Od strony północnej broniły dostępu rafy morskie i straszliwe wiry, oraz mielizny, tak, że bliżej nad sześć kilometrów podjechać nie mógł najmniejszy nawet statek, a od lądu oddzielał wyspy wartki prąd wody, rozbijającej się na pianę o skały, pod któremi otwierała się paszcza tunelu.\n— To druga Nowostoczna! — zawołał Kotik — Tylko dziesięć razy większa! Widzę, że krowy morskie nie są takie głupie, jak mniemałem. Gdyby nawet znaleźli się tutaj ludzie, nie zdołają przedrzeć się przez te urwiska, a od strony morza nie dojedzie żaden statek. Jest to chyba jedyne na całem morzu pewne i bezpieczne miejsce.\nWspomniał pozostawioną w domu narzeczoną, ale nie ruszył z powrotem zanim nie zbadał dobrze całej okolicy, aby móc dać należytą odpowiedź na każde pytanie. Wreszcie zbadał jeszcze wylot tunelu, zaczerpnął głęboko powietrze, dał nura i popłynął w stronę ojczyzny.\nJedna tylko krowa morska mogła domyślić się, że zacisze takie istnieje. Znalazłszy się poza skałami, Kotik sam nie mógł dać wiary, że pływał dopiero co po tamtej stronie.\nPrzez całych dziesięć dni płynął żwawo, a gdy na koniec wylądował w pobliżu przylądku Lwa Morskiego, ujrzał czekającą nań z utęsknieniem młodą narzeczoną. Foczka z samej miny jego odrazu poznała, że sprawy stoją dobrze i że nareszcie upragniona Ziemia Obiecana została odnaleziona.\nGdy jednak opowiedział o swem odkryciu, zarówno wszystkie „gołowąsy“, jak i własny ojciec wyśmiali go jednomyślnie, a jeden z rówieśników zawołał:\n— Ładne nam prawisz bajki, Kotiku, ale my życie pojmujemy na serjo. Walczyliśmy tu o miejsce, gdyś ty wałęsał się niewiadomo gdzie! Nie bądź przeto tak głupi, by sądzić, że powleczesz nas z sobą!\nSłysząc te słowa, wszystkie foki wybuchnęły śmiechem, a młody zuchwalec kiwał urągliwie głową. Był on niezmiernie dumny, bo właśnie ożenił się tego lata.\n — Nie miałem, jak wy, powodu walczyć o miejsce albowiem nie mam rodziny! — odparł Kotik — Znalazłem wam za to miejsce ogromne i bezpieczne, gdzie bić się o każdy cal ziemi nie potrzeba!\n— Hm... jeśli nie uważasz za stosowne walczyć i boisz się, to trudno! — powiedział drwiąco młodzik.\n— Czy pójdziesz ze mną, jeśli cię pokonam? — spytał Kotik, a oczy mu rozbłysły na myśl o walce i ogarnęła go wściekłość.\n— Dobrze! — zgodził się młody żonkoś — Wygraj, a pójdę z tobą!\nNie miał czasu cofnąć tych słów, bo Kotik rzucił się nań, trzasnął weń głową, wbił kły w tłusty jego kark, a potem powlókł za sobą po wybrzeżu i cisnął w końcu półżywym o ziemię.\n— Przez całych pięć lat — wrzasnął, zwracając się do innych fok — pracowałem dla waszego dobra. Odkryłem miejsce, gdzie możecie żyć bezpiecznie! Ale wiem, że dopóki nosić będziecie całe głowy na karkach, nie uwierzycie mi. Tedy muszę was przekonać własną waszą metodą! Baczność! Zaczynam!\nLimerszyn napatrzył się dość corocznie staczanym walkom fok, ale, zdaniem jego, z niczem porównać się nie dał straszliwy atak, jaki Kotik przypuścił teraz do foczych legowisk. Porwał za gardło największego z pośród samców i póty gryzł, dusił i bił, aż olbrzym zaczął błagać zmiłowania. Rzucił go na bok, wziął się do drugiego, a potem do następnych.\n Kotik nie odbywał, jak inne foki, kilkumiesięcznych postów letnich, zaś w długich podróżach nabrał sił niespożytych. Powtóre była to jego pierwsza walka! To też grzywa stanęła mu dęba, oczy rozgorzały zielonemi blaskami, a ogromne, białe kły miotały bez przerwy ciosy. Wyglądał rzeczywiście wspaniale.\nOjciec patrzył z podziwem, a widząc, jak, niby miętusy, wlecze za sobą największe samce, bojowników srogich, zaś młodszemi śmiga w powietrzu, ryknął z uznaniem:\n— Być może, że mu się coś marzy, ale nie ulega kwestji, że jest najdzielniejszym wojownikiem na całem wybrzeżu. Baczność, synaczku, nie kąsaj ojca własnego! Ja z tobą trzymam!\nKotik ryknął w odpowiedzi, a stary Łowca Morski ruszył naprzód, kiwając się na nogach, nastroszywszy wąsy i sapiąc jak lokomotywa. Matka i narzeczona Kotika przycupnęły z podziwu nad siłą i wspaniałością swych samców. Walka to była bohaterska, a ojciec i syn wojowali tak długo, aż każda z fok na całem wybrzeżu poczuła ich razy i wszystkie poddały się zwycięzcom. Wówczas obaj udali się na przechadzkę triumfalną, podniósłszy głowy i porykując co chwila.\nGdy noc nadeszła, a światło zorzy północnej przenikało opary mgły, Kotik wylazł na skałę, spojrzał na pobojowisko, zasłane poranionymi i ociekającymi krwią przeciwnikami, i zawołał:\n— Dałem wam naukę!\n — Przysięgam na własną grzywę, — zawołał jeden z olbrzymów, z trudnością poruszając członkami — że większego zamętu nie sprawiłby nawet sam wieloryb. Dumny jestem z ciebie, młodzieńcze! A oprócz tego oświadczam, że pierwszy wyruszę z tobą na ową tajemniczą wyspę... naturalnie, o ile istnieje na świecie.\n— Słuchajcie, spaśne wieprze! — zaryczał Kotik — Gadajcie mi zaraz, który z was nie chce iść do tunelu krów morskich, a sprawię mu takie lanie, że nareszcie zaświta wszystkim w głowach!\nWielki szum rozległ się po całem wybrzeżu, przypominający przypływ morza. Tysiące zalękłych głosów wołało:\n— Idziemy z tobą! Idziemy z Kotikiem, białą foką, do Ziemi Obiecanej!\nTeraz Kotik wtulił dumnie głowę w ramiona i przymknął oczy. Był nie biały już, ale purpurowy od głowy do dolnych płetw, a chociaż ciało jego pokryte było ranami, na żadną uwagi nawet nie zwracał.\nW tydzień potem ogromna gromada, złożona co najmniej z dziesięciu tysięcy „gołowąsów“ i dorosłych fok, ruszyła pod przywództwem Kotika ku tunelowi krów morskich, a foki pozostałe w Nowostoczny spoglądały na szalonych wędrowników z politowaniem.\nNastępnej wiosny spotkali się wszyscy pośród oceanu w miejscach zwykłych połowów, a zwolennicy Kotika takie opowiadali cuda o krainie, leżącej poza tunelem krów morskich, że ruszyła tam nowa grupa i odtąd Nowostoczna coraz szybciej opróżniać się zaczęła.\nNie stało się to, oczywiście, prędko, bo foki potrzebują sporo czasu do namysłu, ale nie ulega kwestji, że coraz to więcej ochotników pociąga nowe, piękne, bezpieczne wybrzeże, gdzie króluje Kotik, coraz to większy, okazalszy i groźniejszy, w chwale wielkiej, albowiem dał ludowi swemu osiedle pośród oceanu, na którem nigdy jeszcze dotąd nie stanęła stopa człowieka.


'Sherlock' - Trzeci sezon już za nami! - Joorg - 15 stycznia 2014\n"Sherlock" - Trzeci sezon już za nami!\nTrzeci sezon brytyjskiego serialu "Sherlock", był dla mnie jedną z najbardziej oczekiwanych telewizyjnych produkcji tego roku. Niestety, wszystko co dobre szybko się kończy. Pora krótko podsumować nowe przygody najsłynniejszego detektywa na świecie. (Drobne spojlery)\nNowy sezon "Sherlocka" już za nami. Przeleciał w mgnieniu oka, ale nie ma co się dziwić - w końcu każda seria liczyła sobie zaledwie trzy półtoragodzinne odcinki. Trzeci sezon był jednak szczególnie wyczekiwany, gdyż BBC kazało czekać nam aż dwa lata na kolejny rozdział przygód genialnego detektywa i jego przyjaciela. Wszystko to z powodu nadmiaru projektów, przy których ostatnio pracowali Benedict Cumberbatch i Martin Freeman (wystarczy tutaj nadmienić choćby "Hobbita", w którym obaj panowie występują). Mimo wszystko warto było czekać, bo cały trzeci sezon, podobnie jak poprzednie serie, trzymał mistrzowski poziom do samego końca.\nWszyscy z niecierpliwością wyczekiwali jak twórcy poradzą sobie z wyjaśnieniem wielkiej, końcowej zagadki drugiego sezonu. Jak główny bohater mógł przeżyć upadek z takiej wysokości i upozorował własną śmierć. Na te pytania nie dostajemy odpowiedzi od razu, bo scenarzyści postanowili pobawić się dłużej całą sytuacją, tworząc dzięki temu kilka przezabawnych momentów. Ostatecznie rozwiązanie okazuje się banalnie proste, pewnie niektórzy się zawiedli, ale ciężko jest mu coś zarzucić. Gorzej by było gdyby autorzy zaserwowali nam coś bardziej nieprawdopodobnego, ponieważ przez to serial straciłby swój klimat. Najlepszym momentem pierwszego odcinka okazała się jednak finalna scena z udziałem dwóch bohaterów po odnalezieniu bomby. Pełna emocji i koniec końców, niezwykle zabawna. Majstersztyk.\nDrugi epizod to już totalne odejście od jakichkolwiek schematów. Twórcy postanowili skupić się na jednym z ważniejszych momentów w życiu Watsona, czyli na jego ślubie. Tutaj mamy okazję oglądać głównego bohatera w zupełnie nowych sytuacjach. Sherlock już nie jest postacią, którą poznaliśmy w pilocie serialu. To właśnie w drugim odcinku dowiadujemy się jak bardzo przyjaźń z Johnem odmieniła życie detektywa. Mimo innej formy narracji dostaliśmy kolejną ciekawą zagadkę i po raz pierwszy mogliśmy zobaczyć geniusza myślącego po pijanemu - ta scena była po prostu bezcenna.\nRównież trzeci i zarazem ostatni odcinek tego sezonu nie zawiódł i pokazał jak cała seria została dopracowana pod względem scenariusza. Dostaliśmy kolejnego, niezwykle groźnego i potężnego antagonistę, który na moment pojawił się już w pierwszym odcinku. Na dodatek autorzy produkcji przygotowali świetne zwroty akcji i kolejne wiadra emocji. Oczywiście półtorej godziny zleciało niesamowicie szybko i fani tradycyjnie zostali pozostawieni z cliffhangerem.\nWielkim plusem trzeciego sezonu jest niewątpliwie zróżnicowanie odcinków, które nie śledzą żadnego konkretnego schematu. Każdy epizod przypomina bardziej osobną część filmu i to właśnie dlatego tak dobrze się to ogląda. Scenarzyści odwalili kawał świetnej roboty, dzięki czemu w produkcji stacji BBC nie zabrakło ciekawych spraw do rozwiązania, świetnych dialogów i idealnej równowagi między komizmem a dramatem. Te dwie ostatnie rzeczy sprawiają, że "Sherlock" jest tak emocjonującym widowiskiem, od którego ciężko jest się oderwać. Nie można również pominąć genialnej obsady, która raz jeszcze pokazała na co ją stać. Wielkie brawa dla wszystkich.\nWarto było czekać dwa lata na kolejny sezon "Sherlocka", ale ciężko będzie oczekiwać na czwarty sezon. Mam nadzieję, że ten nie zaliczy żadnej obsuwy i zobaczymy go "już" w 2015 roku.\nA całemu trzeciemu sezonowi daję zasłużone 10/10!\n15 stycznia 2014 - 22:07\nfilmyfelietonyserialetelewizjaSherlock (serial BBC)\nBelieve - Serial Alfonso Cuaróna\nSyFy w kinie #4 - Recenzja filmu "Ocalony" - Lone Survivor


od około 3 cm (2)\nod około 4 cm (5)\nod około 6 cm (6)\nod około 7 cm (6)\nod około 8 cm (14)\nod około 10 cm (14)\nod około 12 cm (15)\nod około 14 cm (3)\nod około 16 cm (3)\nod około 22 cm (1)\nod V (18)\nod VI (8)\ndo 2,5 m (1)\npergole, altany (7)\nsilnie nasłonecznione (2)\nnasłonecznione oraz cieniste (5)\ndobrze oświetlone (1)\nJapońska odmiana powstała ze skrzyżowania Clematis florida z nieznaną odmianą wielkokwiatową. Ma intrygujące kwiaty średnicy 15-16 cm, z 6 owalnymi, ostro zakończonymi działkami, jasnoróżowymi z ciemno-różowymi brzegami na górnej stronie i różowofioletowym spodem. Działki mają jedwabisty odcień i ładnie ...\nClematis Julka PBR\nPolska odmiana o dużych, aksamitnych, dwubarwnych kwiatach: ciemnofioletowych z ciemnoczerwonym pasem w środku działek i jasnymi pręcikami. Kwitnie obficie od VI do VII, mniej intensywniej w VIII, preferuje miejsca jasne, ale niezbyt słoneczne i gorące, wystawa wsch.-zach., osiąga 2m wysokości. Doskonale nadaje się na ...\nClematis Marie Boisselot\nBardzo efektowna odmiana o czysto białych, dużych kwiatach z żółtymi pręcikami. Ładne, zdrowe, ciemnozielone liście. Szczególnie przydatna do uprawy przy ogrodzeniach, ścianach, altanach, pergolach, kratach i tyczkach. Może wspinać się po naturalnych podporach np. krzewach liściastych lub iglastych oraz krzewinkach. Ładnie ...\nClematis Barbara PBR\nPolska odmiana. Nagrodzona złotym medalem na wystawie Plantarium 2002 w Holandii. Zwracająca uwagę jaskrawymi kwiatami, niespotykanej barwy, intensywnie różowych z jaśniejszymi przebarwieniami i bordo pręcikami. Kwitnie długo i obficie, od końca maja do połowy lipca i ponownie od końca sierpnia do września. Dorasta...\nNowa polska odmiana z 2006 r. Zdobyła srebrny medal na wystawie "Zieleń To Życie" 2006 w Warszawie. Kwiaty bordo, aksamitne, średnicy 15-20 cm, osadzone na długich szypułkach. Ładnie zbudowane, z 6 szerokimi działkami i półkoliście ułożonymi kawowymi pylnikami na żółtych nitkach, które wraz z żółtymi słupkami rozjaśniają ...\nClematis Vistula PBR\nNajnowsza polska odmiana, hodowli Szczepana Marczyńskiego, nagrodzona brązowym medalem na wystawie Plantarium 2010, o jasno-fioletowo-niebieskich kwiatach średnicy około 15 cm, złożonych z sześciu owalnych, ostro zakończonych działek o lekko falowanych brzegach. Pręciki mają żółte pylniki na kremowych...\nInteresująca, nowa, polska odmiana o pięknych, pełnych i półpełnych kwiatach w kolorze ciemnoróżowym z białymi przebarwieniami. Kwiaty są...\nPiękna NOWA POLSKA odmiana o pełnych, dużych, niebieskich kwiatach średnicy 15-17 cm. Zewnętrzny okółek działek ma charakterystyczne zielone przebarwienia. Kwitnie od końca czerwca do września. Na początku kwitnienia kwiaty mają bardzo regularną budowę. Przekwitając odsłaniają mieszczące się w środku kremowe słupki. Osiąga...


Awaria oczyszczalni “Czajka” – 50 tys. m sześc. nieoczyszczonych ścieków trafiło do Wisły – Info&Tips\nAwaria oczyszczalni “Czajka” – 50 tys. m sześc. nieoczyszczonych ścieków trafiło do Wisły\nWarszawa, 28.08.2019. ścieki wpływające do Wisły na wysokoci ul. Farysa na Bielanach gdzie doszło do awarii kolektora, 28 bm. w Warszawie. Foto PAP/Tomasz Gzell\nMamy do czynienia z ilością 50 tys. metrów sześciennych, która została wrzucona do rzeki Wisły. Są to nieoczyszczone ścieki bytowe – poinformował w środę Krzysztof Gołębiewski z Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Ochrony Środowiska w Warszawie.\nPoinformował, że w związku z tym podjęto “niezwłoczne działania, by powiadomić wszystkie służby kompetentne do tego, by podjąć jakiekolwiek kroki, zmierzające do tego, by zabezpieczyć życie i zdrowie ludzi”.\nDodał, że inspektorzy WIOŚ udali się na miejsce zdarzenia. “Pobraliśmy próbki z rzeki Wisły do analizy laboratoryjnej” – podał.\nPrzekazał też, że inspektorzy WIOŚ brali udział w posiedzeniu sztabu kryzysowego. “W jego trakcie inspektorzy zwrócili uwagą na konieczność zabezpieczenia tego miejsca i wykonywania stałego monitoringu tego obszaru głównie przez Sanepid” – zaznaczył.\nZostał zapytany o zagrożenie dla mieszkańców Warszawy. “Mamy do czynienia z ilością 50 tys. metrów sześciennych, która została wrzucona do rzeki Wisły. To jest bardzo duża ilość nieoczyszczonych ścieków, jaka została jednostkowo wrzucona do rzeki Wisły. Nie stwierdziliśmy, że są wrzucone substancje niebezpieczne. Są to ścieki bytowe, ale wiemy, że one również mogą i stanowią zagrożenie dla ludzi, stąd nasz wniosek, by to miejsce zostało zabezpieczone” – podkreślił Gołębiewski.\nPowiedział też, że inspektorzy podejmowali działania od rana. “Wiemy, że działa też Państwowa Straż Pożarna w tym obszarze. Jeżeli chodzi o kwestie zagrożenia, muszą to ocenić organy właściwe” – powiedział zastępca naczelnika wydziału inspekcji Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska .\nDopytywany, kiedy będą znane wynik analiz pobranych próbek, stwierdził, że “inspektorzy potrzebują co najmniej kilku dni, by je zweryfikować’.\n“Nie mniej nie mamy wątpliwości co trafiło do Wisły. Są to nieoczyszczone ścieki bytowe. Potrzebujemy dodatkowych analiz, aby te analizy mogły być podstawą do wszczęcia odpowiednich postępowań wobec spółki, która dokonała tego zrzutu. Aczkolwiek musimy brać pod uwagę, że to był zrzut awaryjny, związany z rozszczelnieniem instalacji przesyłowej, która znajduje się pod rzeką Wisłą” – mówił Gołębiewski.\nW jego ocenie awaria kolektora oczyszczalni “Czajka” jest wyjątkowa. “Nie mieliśmy do czynienia z czymś takim wcześniej w ramach naszej działalności” – powiedział.(PAP)


Czwartkowe Spotkanie Biegowe Piaseczno - Piaseczno news'y\nInformacje21 lutego 2019, 19:00, Redakcja\nCzwartkowe Spotkanie Biegowe Piaseczno\n21 lutego 2019 roku o godz. 20:00 Amatorska drużyna sportowa Piaseczno zaprasza na Czwartkowe Spotkanie Biegowe wszystkich amatorów wspólnego biegania po Piasecznie i okolicach. Spotkania organizowane są raz w tygodniu, we czwartki. Miejsce spotkania: Rynek, pl. Piłsudskiego w Piasecznie. Serdecznie zapraszamy.\nTematy:PiasecznoCzwartkowe Spotkanie BiegoweAmatorska drużyna sportowa Piasecznobieganie po Piasecznie


FOCH: Stewardesa rozbiła butelkę wina na głowie pasażera\nStewardesa rozbiła butelkę wina na głowie pasażera\nPasażer, pochodzący z Florydy 23-letni Joseph Hudek, w piątek stanął przed sądem w Seattle i został formalnie oskarżony o utrudnianie pracy załodze maszyny.\nDo incydentu doszło w czwartek, na trasie z Seattle do Pekinu. Po godzinie lotu, gdy Boeing 737 znajdował się nad Oceanem Spokojnym, zajmujący miejsce w pierwszej klasie Hudek udał się do tylnych drzwi samolotu i usiłował je otworzyć.\nWówczas rzuciły się na niego dwie stewardesy. Podczas szamotaniny jedna z kobiet uderzyła 23-latka w głowę butelką z winem. Jak wynika z zeznań drugiej stewardesy, "wydawało się, że mężczyzna nie przejął się uderzeniem litrową butelką" i kontynuował walkę.\nOstatecznie został obezwładniony dzięki pomocy kilku pasażerów, którym udało się go związać. Z powodu zachowania pasażera samolot musiał zawrócić do Seattle.\nWedług stewardesy Hudekowi udało się przesunąć dźwignię w drzwiach, ale nie do tego stopnia, aby je odblokować.\nMężczyzna pozostanie w areszcie co najmniej do czwartku, gdy sędzia wyznaczy wysokość kaucji .


Plastikowa pułapka - Hydropolis\nZazwyczaj gdy myślimy o problemach związanych z zaśmiecaniem środowiska, stają nam przed oczami ogromne wysypiska śmieci lub duże ilości plastiku w oceanach. Globalnie rzeczywiście są to niezwykle istotne problemy – śmieci po prostu wszędzie jest coraz więcej, a ludzkość produkuje ich ogromne ilości, co ma kolosalny wpływ na stan środowiska naturalnego. Jednak nie powinniśmy zapominać również o skali lokalnej i naszej najbliższej okolicy.\nŚmieci w lesie każdy z nas widział z pewnością niejednokrotnie. O ile w miejskich parkach problem jest mniejszy, ponieważ znajdują się tam pojemniki na odpadki, a o teren dbają zazwyczaj pracownicy porządkowi, to przydrożne pobocza, łąki czy skwerki za miastem przepełnione są śmieciami. Przeważają plastikowe i szklane butelki po napojach, papierki po przekąskach, a czasami są to nawet całe przepełnione worki ze śmieciami z okolicznych domostw. Nawet jeśli dla nas wydaje się to być problem głównie estetyczny, to okazuje się, że niewielkie dzikie wysypiska, a nawet pojedyncze śmieci, stanowią zagrożenie dla lokalnej fauny. I można to sprawdzić w dość prosty sposób. W okresie od lutego do czerwca 2015 roku takie analizy przeprowadzono w Ostrowie Wielkopolskim.\nBadacze – Pan Krzysztof Kolenda z Instytutu Biologii Środowiskowej Uniwersytetu Wrocławskiego wraz z dwoma uczennicami II LO zebrali w trzech wielkopolskich lasach oraz wokół stawu 254 śmieci w formie różnorodnych pojemników – butelek, puszek, kanistrów. Każdy z przedmiotów był osobno zabezpieczany, a następnie sprawdzany w pracowni biologicznej.\nW 111 śmieciach zebrano aż 1465 martwych zwierząt! Znaleziono również 4 martwych przedstawicieli gatunków podlegających częściowej ochronie gatunkowej w Polsce.\nNajliczniejszą grupą były chrząszcze Coleoptera, a wśród nich zdecydowanie dominował żuk leśny Anoplotrupes stercorosus, którego naliczono aż 1110 osobników. Znaleziono również inne gatunki chrząszczy, muchówki, a także ślimaki i pancerzowce. Owady z grupy Insecta: pluskwiaki i motyle, nie przekraczały kilkunastu osobników. Dodatkowo w 5 butelkach znaleziono również szczątki 14 ssaków: myszy, nornic i ryjówek.\nBadania pokazują, że zwierzęta najprawdopodobniej zwabia do śmieci zapach rozkładających się resztek jedzenia. Wchodzą one do środka, ale ze względu na pochyłe i śliskie ścianki, nie są w stanie się z nich wydostać. Jeśli dodatkowo zbierze się rosa, lub spadnie deszcz, mogą ulec utopieniu. Giną w plastikowych i szklanych pułapkach, a ich rozkładające się ciała zwabiają kolejnych nieszczęśników.\nW 76 pojemnikach znaleziono także żywe zwierzęta. Zdecydowanie najwięcej było tam skoczogonków Collembola, pajęczaków Arachnida, a także roztoczy Acari i zaleszczotek Pseudoscorpionid, a ostatnią najliczniejszą grupę stanowiły mięczaki Mollusca. Stosunkowo niewielka liczba znalezionych w śmieciach martwych pajęczaków pokazuje, że stanowią one dla nich najprawdopodobniej pole do łowów. Znalezione na otworach butelek pajęczyny świadczą o wykorzystaniu przez pajęczaki „swoistej ekologicznej pułapki”. Zapach zwabia ofiary do śmieci i prowadzi wprost w pajęczynę.\nJak widać pozostawiane w lasach śmieci nie tylko są nieestetyczne i zanieczyszczają glebę i wodę, ale także stanowią zagrożenie dla życia zwierząt.\nOprócz pułapki dla małych zwierząt odpadki stanowią zagrożenie również dla tych większych, które mogą np. próbować je zjeść, a w konsekwencji udusić się lub cierpieć na niestrawność. Zdarza się to często w przypadku ptaków. Większe osobniki mogą także zaplątać się i utknąć w śmieciach, lub mocno się okaleczyć mając styczność np. z puszkami lub rozbitymi szklanymi butelkami.\nDlatego pamiętajmy, aby przede wszystkim zawsze zabierać wszystkie własne śmieci z terenów zielonych, a w miarę możliwości wspierać również sprzątanie po innych. Może organizując akcję sprzątania najbliższej okolicy i angażując w nią sąsiadów?


Sałatka z tuńczykiem. Przepis na sałatkę z tuńczykiem - KozakGotuje.pl\nPrzepis na sałatkę z tuńczykiem. Sałatka z tuńczykiem to szybkie w przygotowaniu danie. Idealnie sprawdza się na różnego rodzaju imprezach – możesz ją też błyskawicznie przygotować, jeżeli wpadli do Ciebie niespodziewani goście. Spróbuj naszego przepisu na sałatkę z tuńczykiem.\nPrzygotowanie sałatki z tuńczykiem:\nJajka gotujemy na twardo. Tuńczyka i kukurydzę odsączmy, ser trzemy na tarce o dużych oczkach. Cebulę i ogórki kroimy w drobną kostkę. Wszystkie składniki sałatki mieszamy, dodajemy majonez i przyprawiamy do smaku.\nMasz zdjęcia do sałatki z tuńczykiem? Wyślij je na adres redakcja@kozakgotuje.pl


Anna Kournikova zmieniła nazwisko. "Anna Kournikova Iglesias" | Eurosport w TVN24\nAnna Kurnikowa zakończyła karierę w 2003 roku Foto: Getty Images | Video: Getty Images\nW oczach złośliwych była maszynką do zarabiania pieniędzy, a dopiero później tenisistką. Karierę Anna Kurnikowa zakończyła dobrych kilkanaście lat temu, ale wciąż nie daje o sobie zapomnieć. Dwa lata temu została mamą, a od niedawna kibice gratulują jej zmiany stanu cywilnego, choć sama rozpoczęcia nowego etapu w życiu nie potwierdziła.\nZ profesjonalnym tenisem Kurnikowa zerwała w 2003 roku, miała wtedy 22 lata i od lekarzy brak zgody na dalszą grę. Powód? Chroniczny uraz dolnego odcinka kręgosłupa.\nNajwiększe sukcesy absolwentka słynnej akademii Nicka Bollettieriego (z tej samej wyszli m.in. Martina Hingis czy Andre Agassi i Boris Becker) odnosiła w grze deblowej, dwukrotnie była mistrzynią Australian Open. Ten pierwszy raz, gdy ledwo skończyła 18 lat. W singlu było gorzej, nie wygrała żadnego turnieju WTA, tej najwyższej rangi, choć doskoczyła do ósmego miejsca w rankingu.\nPo raz pierwszy Rosjanka poważnie zwróciła na siebie uwagę, gdy miała 16 lat. Wtedy nieoczekiwanie dotarła do półfinału Wimbledonu.\nŹródło: Getty Images Kurnikowa i Iglesias parą są od 18 lat\nWięcej z reklam niż z tenisa\nW sumie na korcie zarobiła 3,5 mln dolarów, ale zdecydowanie więcej wpadło do jej kieszeni z reklam. Była twarzą m.in. firmy produkującej bieliznę dla sportowców.\nDziś ma 38 lat, posiada również amerykański paszport i mieszka na Florydzie. W listopadzie 2017 roku urodziła bliźnięta - Lucy i Nicholasa. Ojcem jej dzieci jest hiszpański piosenkarz Enrique Iglesias. Poznali się na planie teledysku i od 2001 roku są razem.\nAnna i Enrique to jedna z najbardziej tajemniczych par światowego show-biznesu. Nie pchają się przed kamery, a zdjęciami czy nagraniami dzielą się dość zdawkowo, choć ich instagramowe profile śledzi w sumie ponad 15,5 mln osób.\nŹródło: Getty Images Rosjanka zawsze wabiła wdziękiem\nWłaśnie ostatni zabieg na profilu byłej tenisistki spotkał się z dużym odzewem. Otóż od niedawna pełne nazwisko Anny brzmi "Kournikova Iglesias". Był ślub? Oficjalnego potwierdzenia zmiany stanu cywilnego nie ma. Dementi - też nie.\nŹródło: instagram.com/annakournikova Mała, acz zauważalna zmiana na profilu byłej tenisistki\nW każdym razie fani Kurnikowej składają jej gratulacje.\nJeszcze kilka lat temu tak mówiła o ewentualnym ślubie: - To nie jest dla mnie priorytet. Z niecierpliwością czekam na dzieci.\nPodobnie pójście do ołtarza traktował jej partner. - Nigdy nie uważałem, że ślub będzie dla mnie robił jakąkolwiek różnicę. Może dlatego, że pochodzę z rozbitej rodziny? Nie sądzę, że będziesz kogoś kochał bardziej z powodu kawałka papieru - przyznał w jednym z wywiadów Enrique Iglesias.


GieKSa.pl > Piłka nożna > Karol Iwanowicz główym sędzią w meczu z Elaną\nKarol Iwanowicz główym sędzią w meczu z Elaną\nDodano przez Przewoz | 10 października 2019 17:30\n13. kolejka II ligi i starcie przy Bukowej z Elaną Toruń. Głównym arbitrem tego spotkania będzie Karol Iwanowicz.\nTak jak i w poprzedniej kolejce, tak i tym razem nasi zawodnicy z głównym arbitrem najbliższego meczu spotkają się po raz pierwszy w tym sezonie. Młody, bo niespełna 30-letni sędzia (30 lat skończy 28 października) od tego sezonu ma szansę prowadzenia spotkań II ligi, czyli szczebla centralnego. Poprzednie lata spędził wyłącznie na boiskach niższej klasy rozgrywkowej.\nNa ten moment arbiter z Lublina prowadził 5 spotkań II ligi oraz mecz 1 rundy Pucharu Polski między Legią II Warszawa i Wigrami Suwałki. W pięciu dotychczasowych spotkaniach w II lidze Karol Iwanowicz pokazał 10 żółtych i 2 czerwone kartki, podyktował 2 rzuty karne.\nDo dyspozycji Rafała Góraka wraca Kacper Michalski, który w poprzedniej kolejce pauzował za czerwoną kartkę otrzymaną w meczu z rezerwami Lecha. W drużynie z Torunia żaden zawodnik nie pauzuje.\nStan kartek po 12. rozegranych kolejkach:\nGrzegorz Rogala – 2 ŻK\nW sobotnie popołudnie przy Bukowej zapowiada się wręcz idealna pogoda do rozegrania meczu. Niebo ma być wolne od chmur, a temperatura oscylować w okolicy 20 stopni Celsjusza.


Bez prawa jazdy i po pijanemu - Portal WPR24\n11 maja 2011 7:28\nFunkcjonariusze pruszkowskiej straży miejskiej zatrzymali 21-letniego mężczyznę, który wiózł pasażerów, będąc pod wpływem alkoholu i nie mając prawa jazdy.\nW nocy z soboty na niedzielę patrolujący ul. Wojska Polskiego strażnicy miejscy zwrócili uwagę na fiata, który w pewnym momencie wykonał bardzo gwałtowny, niesygnalizowany skręt na stację paliw, gdzie się zatrzymał.\nMundurowi postanowili skontrolować nerwowego kierowcę. Okazało się, że samochód prowadził 21-letni mężczyzna, a w pojeździe znajdowały się jeszcze dwie osoby. Podczas rozmowy strażnicy wyczuli od kierowcy alkohol. Mateusz N. przyznał się do spożycia kilku piw. Podczas legitymowania kierującego, okazało się również, że nie posiada on prawa jazdy.\n21-latek został natychmiast zatrzymany i przewieziony do Komendy Powiatowej Policji w Pruszkowie. Tam został przebadany alkomatem, który wykazał blisko 2 promile alkoholu.\nMateuszowi N. w najbliższym czasie zostanie postawiony zarzut prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu i bez prawa jazdy.


Bojówki wracają do świata mody. Oto 5 zaskakujących kolorów - DSI - Drawskie Strony Internetowe\nBojówki wracają do świata mody. Oto 5 zaskakujących kolorów\nczwartek, 04 czerwiec 2020 20:57\nUważa się, że świat mody co kilka-kilkanaście lat zatacza koło i stare kreacje wracają do łask. Teoretycznie co sezon pojawiają się nowe propozycje zarówno od projektantów, jak i od popularnych sieci handlowych. Mimo wszystko często można odnieść wrażenie, że dany produkt już gdzieś widzieliśmy.\nDobrym przykładem na potwierdzenie powyższej tezy są bojówki męskie, które czasy swojej świetności miały już za sobą. Dziś znów wracają w wielkim stylu. Co uległo zmianie? Otrzymaliśmy dowolność w kwestii koloru i fasonu. Warto wiedzieć, kiedy bojówki są zgodne z obecnymi standardami. Na to pytanie odpowiada wpis o bojówkach męskich na stronie epoznan.pl.\nCzy moro wyjdzie z mody?\nBojówki w barwach moro mogą być wykorzystywane zarówno w trakcie działań militarnych, survivalowych, jak i podczas kompletowania swojej własnej kreacji. Łącząc je z czarnym t-shirtem, najczęsciej w wersji slim, można otrzymać naprawdę interesujący efekt końcowy, który promowany jest przez popularnego na całym świecie rapera i producenta Jay’a-Z.\nOliwkowe bojówki jako alternatywa dla miejskich stylizacji\nKiedy bojówki męskie w oliwkowym kolorze prezentują się w modny sposób? Gdy połączone są z wysokimi butami i czarną koszulką. Panowie, którzy mogą pochwalić się imponującą muskulaturą i chcą podkreślić ją za pomocą koszulek powinni wykorzystać tę propozycję. To dość prosty, często rekomendowany przez stylistów pomysł, by wyglądać nieco bardziej męsko.\nCzerń, czyli królowa elegancji\nJak wybrać bojówki męskie, by były one modne? Alternatywą dla klasycznych modeli są bojówki męskie slim wyposażone w ściągacz nogawki. Takie połączenie cieszy się ogromnym uznaniem w casualowej modzie męskiej i prawdopodobnie przez kolejne sezony będziemy mogli często spotkać je na ulicach największych miast na świecie.\nKhaki jako hołd dla starych trendów\nBojówki khaki lub w odcieniu piaskowym czasy swojej świetności mają teoretycznie za sobą. Były one hitem w latach 90-tych. Można było kupić je w niemal każdym sklepie z odzieżą męską. Dziś i one notują spektakularny powrót. Hitem są stylizowane na khaki joggery w wersji slim, które sprawdzą się zarówno na wycieczce jak i na spotkaniu z bliskimi.\nNeonowa zieleń jako innowacyjna odpowiedź na potrzeby klientów\nGdy pojawia się zestawienie kolorów, nigdy nie może zabraknąć przejaskrawionego neonu. Od kilku lat jest to letni hit, który w wakacyjnym klimacie sprawdza się idealnie. Neonowa zieleń nie jest jednak rozwiązaniem na każdą okazję i dla każdego. Bojówki w takim odcieniu to dobre rozwiązanie na imprezach z przyjaciółmi, lecz na leśny biwak mogą okazać się zbyt charakterystyczne i rzucające się w oczy.\nWięcej w tej kategorii: « Kiedy warto zdecydować się na outsourcing HR? Szklana kabina prysznicowa a funkcjonalna łazienka »


UCHWAŁA NR 113/202/2005\nNa podstawie art. 126 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 roku o finansach publicznych (Dz.U. z 2003r. Nr 15 poz.148 z późn. zm.) oraz uchwały Rady Powiatu Myśliborskiego Nr XXXIII/244/05 z dnia 25 lipca 2005 roku Zarząd Powiatu Myśliborskiego, uchwala co następuje:\n§1. Ustala się układ wykonawczy zmian dochodów i wydatków budżetu dotyczących realizacji zadań własnych powiatu na 2005 rok wprowadzonych uchwałą Nr XXXIII/244/05 Rady Powiatu Myśliborskiego z dnia 25 lipca 2005 roku, zgodnie z załącznikiem.\nWniosku Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Myśliborzu o zwiększenie planu wydatków inwestycyjnych o kwotę 100.000 zł. z przeznaczeniem na inwestycję pn. „Przebudowa drogi powiatowej nr 2121Z w m. Zarzecze oraz przebudowa ustroju nośnego mostu przez kanał Ulgi”. Szacunkowy koszt inwestycji to kwota 400.000 zł., z czego 300.000 zł. pokrywa Fundusz Ochrony Gruntów Rolnych. Do złożenia wniosku o dofinansowanie w/w inwestycji do Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego niezbędne jest zagwarantowanie 100.000 zł. w planie wydatków inwestycyjnych z przeznaczeniem na modernizację drogi mostu.\nDodanie dokumentu: Marek Dmytruszewski 27-07-2005 11:04\nOstatnia aktualizacja: - 27-07-2005 11:04


Książki: Całowałam się na wietrze. - Z kim? - Z powietrzem.: "Pop Babylon" - Imogen Edwards-Jones & Autor Anonimowy\n"Pop Babylon" - Imogen Edwards-Jones & Autor Anonimowy\nPo zapoznaniu się z życiem domów mody, rzuciłam się w wir świata muzyki. W tym momencie aż nachodzi mnie, by powiedzieć: Jedno gorsze od drugiego. Fabryki marzeń, a tak naprawdę zniszczenia. Chcąc osiągnąć sukces, trzeba stracić wszystko. Może w średniowieczu podpisywano cyrografy krwią z diabłem. W dzisiejszych czasach podpisuje się nędzne kontrakty, które zabierają nie tylko duszę, ale także prywatność, ciało i zdrowie. Mam wrażenie, że cyrograf jest znacznie bardziej korzystny. W końcu po tej ziemskiej umowie i tak trafisz do piekła, więc chociaż miej coś z tego. Po przeczytaniu „Pop Babylon” jestem bardzo zadowolona, że nie posiadam ani odrobinę dobrego głosu. W ten oto sposób tracę wiele możliwości autodestrukcji.\nJak już wspomniałam, autorka zabiera nas tym razem na rok do świata muzyki pop. Bohaterami jest piątka chłopców, którzy tworzą boysband. Od zera dążą do znalezienia się na pierwszych miejscach list przebojów, co oznacza mnóstwo pracy, ale minimalne zyski finansowe. I po raz kolejny pojawiają się pytania: czy to jest warte tego wszystkiego? Od razu odpowiadam, że nie, ale z drugiej strony wiem doskonale, że gdybym miała tylko szansę, złapałabym ją i nie puściła. O tym świecie można mówić wiele, ale jedno jest pewne – przyciąga. Intryguje. W końcu dlaczego portale plotkarskie są tak często czytane?\nImogen Edwards-Jones napisała kolejną dobrą książkę, która obnaża pewną część świata. Dla osób, które widzą show biznes w świetlanych barwach, może się to wydać brutalne. „Pop Babylon” ograbia z marzeń, a kończysz czytanie z kacem po dużych ilościach alkoholu, seksu i narkotyków. Niczym jak bohaterowie. A później się zastanawiasz – czy tak wyobrażam sobie życie na scenie? Czy da się jakoś ominąć to fatum i być gwiazdą, ale bardziej „po ludzku”? Czy ja – osoba, która nie pije, nie pali, nie ćpa – zmieniłabym się w tym świecie i uznałabym wódkę za najsmaczniejszy napój świata, a wędzarnia, jaką stałby się mój pokój hotelowy, sprawiałaby mi nieopisaną przyjemność? (Przy okazji książkę „Hotel Babylon” także chciałabym przeczytać.) Pytania i brak jednoznacznej odpowiedzi. To właśnie lubię w książkach z serii Babylon. Pomagają ułożyć pytania odnośnie marzeń i ich konsekwencji.\nTo lektura warta przeczytania, szczególnie dla osób zainteresowanych tym biznesem. Sama nie przyjmuję jej całkiem bezkrytycznie, jednak pewne mechanizmy można zaobserwować samemu – wystarczy wiedzieć, w którą stronę patrzeć. A prosty język używany w tych książkach sprawia, że wydają się one jeszcze bardziej sugestywne. I nie jest to nawet wobec nich zarzut. Polecam.\nAutor: Alina N. o 12:10\nMealm. 15 kwietnia 2012 19:05\nhttp://mealm.blogspot.com/ Zapraszam ;*\nMarcepankowa 15 kwietnia 2012 21:11\nTak na początek, z tej serii szykowałam się na Fashion Babylon, ale widzę, że Pop również jest warty uwagi ;)\nAlina 15 kwietnia 2012 21:36\nMi akurat bardziej przypadło do gustu Fashion Babylon :).


Okna - montaż i obróbka - czy zostały dobrze zamontowane? - Okna fasadowe, drzwi, bramy, oranżerie - Forum budowlane - BudujemyDom.pl\n31 marca 2015 w Okna fasadowe, drzwi, bramy, oranżerie\nJestem na etapie remontu lokalu użytkowego – właśnie wymienili mi okna i drzwi z obróbką zewnętrzną do stanu „pierwotnego” – bez obróbki wewnętrznej. Jednak mam duże wątpliwości, czy zostały ono prawidłowo zamontowane? Poniżej parę zdjęć – proszę o wypowiedź fachowców w tej dziedzinie.\nYS3F, zrobili na odwal się.\nPrzede wszystkim niestarannie i za mało dali pianki między ramę a mur. To mój podstawowy zarzut.\nSposób podparcia okien jest żałosny, niechlujny. Jak tam wsunąć parapet? To jest jakaś prowizorka. Być może tylko na zdjęciu tak to wygląda, może da się wsunąć parapet pod ramę. Powinno dać się.\nNie widzę, na ilu kotwach wisi okno, mam nadzieję, że są przynajmniej po dwie z każdego boku i jakaś u góry.\nO ile z parapetem może to tylko wygląda na prowizorkę, to symboliczne ilości pianki trzeba poprawić.\nZresztą na tej stronie oknotestu znajdziesz masę pomocnych rad dotyczących montażu drzwi i kien\nPianka to u nich rzecz święta i najlepiej jakby jej w ogóle nie używać\nWsporniki są po 4 na stronę, ale nie jestem pewien czy na kotwach czy kołkach?\nZ parapetami, też oni mają się męczyć...\nNa tyle na ile ja się nie znam, to jakaś masakra...\nOkno źle wymierzone (chyba że brałeś ze standardu i tak miało być). Sporo pianki pójdzie pod parapet... Czy ten gruz pod oknem to ma być czymś zalany czy przykryje go pianka i parapet?\nJak można ocenić nieukończona robotę? Jeśli umowa dotyczyła obróbek zewnętrznych to pozostawiono stan do\nwykończenie od środka m.in. opierając okna na prowizorycznych podporach co umożliwi montaż np. parapetu. Fakt, że estetyka obróbek na zewnątrz budzi zastrzeżenia ale nie ma to wpływu na samo osadzenie okna, a na podstawie zdjęć nie można ustalić czy zamontowano je prosto czy krzywo.\nOkna były "na wymiar", stare były skrzynkowe. Teoretycznie wyszły tak bo trzymali się aby od zewnątrz wpasować w ocieploną już elewację i powiedzmy, że to im wyszło...\nUsługa bez obróbki wewnątrz, więc znając życie pewnie pod parapet upchają styropian z śladową ilością pianki?\nWedług nich ukończona, bo przecież wewnątrz to już nie ich "broszka", oprócz tego, że jeszcze muszą obsadzić parapety... Okna w pionie i poziomie w miarę równe, oprócz ramy drzwi, co przełożyło się na to, że dołem nie dochodzą do ramy i jest szpara\nJa bym nie zapłaciła ani grosza za taki montaż\nPianka montażowa ułożona na nieoczyszczonym podłożu powoduje nieszczelność w warstwie termoizolacji a to daje mostek termiczny.\nUbytki muru wypełnione jedynie pianką montażową następny mostek,\nProste i równe powierzchnie ościeży oraz brak ubytków murów, gruzu i kurzu, to podstawowy warunek prawidłowego wykonania montażu okna\nGdzie są kotwy?\nWłaśnie obawiam się tych mostków cieplnych, że za chwilę pianka "puści" mur i będzie gwizdać\nKotwy są po 4szt. na każdym boku okna\nU znajomego ekipa zamontowała okna stosując kotwy tylko po bokach,góra i dół jest na piance i klinach.Dzwoniłem do człowieka,który u mnie ma montować okna(sprzedawca) i potwierdził,że tak też jest dobrze,sugerował aby nie wyciągać klinów tylko je przyciąć ( drewno).\nNie pokrywa mi się to z tym rysunkiem,pozostawienie drewnianych klinów też mnie nie przekonuje(drewno butwieje).Jak to powinno być zrobione zgodnie ze sztuką?\nDrogi inwestorze montaż okien daleko odbiega od prawidłowego montażu stolarki okiennej. Niestety wielu pseudo fachowców w naszym kraju uważa iż pianka jest lekarstwem na wszystko. Przy planowanej wymianie stolarki okiennej najważniejszy jest dokładny pomiar i profesjonalny montaż wykonany przez wykfalifikowanych montażystów.\nZe zdjęć wnioskuje iż jest to lokal mieszkalny usytułowany w starej kamienicy prawda ?? Jedyne co można teraz zrobić to wynająć murarza który te olbrzymie przerwy między ościeżem a ścianą zamuruje. Pragnę nadmienić też iż jeśli jest to stara kamienica sufit jest zapewne drewniany jeśli tak sufit podwieszany powinien być zamocowany na specjalnych wieszakach.\nPrzy okazji można odwiedzić XII Konwent Stolarki VIP.\nPoniżej zacytowałem kilka zdań z informacji nadesłanej mailem przez Organizatora.\n"2 dni spotkań z wybitnymi przedstawicielami świata stolarki oraz szkolenia z zakresu prawa, innowacyjnych rozwiązań montażowych czy marketingu – to wszystko czeka na uczestników zbliżającego się XII Konwentu Stolarki VIP, który odbędzie się w dniach 25-26.02 w Centrum Konferencyjno-Hotelowym & SPA Zamek Gniew w Gniewie nad Wisłą.\nHasłem przewodnim XII edycji Konwentu Stolarki organizowanego przez platformę informacyjno -edukacyjną Stolarka VIP będzie „Wszystko jest ważne, ale montaż najważniejszy”.\nWyboldowałem hasło przewodnie - okazuje się, że samo sedno zagadnienia.\nA ja się tak głośno zastanawiam, czy znajdzie coś Pan w tej instrukcji, czy to nie Pana przypadek\nZapewne coś znajdę , pod koniec tygodnia mają mi wstawiać okna,chciałem zdobyć trochę przydatnych informacji,bo to co widziałem w terenie trochę mnie przeraziło - odnośnie montażu. Wysłałem prywatną wiadomość do "Budvar", przeczytana ale bez odzewu.\nPanie "Slav" to fakt metod montażu jest wiele i mogą się różnić. Owszem mogę panu i innym użytkownikom opisać krok po kroku jak wygląda prawidłowy montaż stolarki otworowej, zarzucić państwa technicznymi szczegółami.\nAle zaraz pojawiły by się krytyczne komentarze co do techniki i stosowanej technologii, no cóż ilu fachowców tyle sposobów montażu. Na zdjęciach przez pana zamieszczonych mamy przykład jak nie należy montować okien.\nDrogi panie "Slav" jeśli chce pan mieć poprawnie zamontowane okna należy zawsze zatrudniać do tego wykfalifikowany personel który niestety słono może sobie za to policzyć ale ma pan pewność że będzie to zrobione należycie.\nZatrudnianie najtańszej ekipy może skutkować tym co widzimy na zamieszczonych przez pana zdjęciach.\nEdytowano 23 lutego 2016 przez Eksperci Budvar Centrum (zobacz historię edycji)\nZatrudnianie najtańszej ekipy może skutkować tym co widzimy na zamieszczonych przez pana zdjęciach. Polecam panu odwiedziny portalu youtube jest tam wiele filmów o poprawnym montażu okien które powinny odpowiedzieć w wystarczający sposób na nurtujące pana pytania.\nDziękuje za zainteresowanie się moim pytaniem,ale powtarzam - nie jestem autorem tego tematu,zdjęcia nie przedstawiają mojej sytuacji itp. Podpiąłem się tylko z pytaniem\nZamówiłem okna w wybranej przez siebie firmie, okna+ montaż. Dopóki nie posiadam potrzebnej wiedzy nie mam możliwości weryfikowania czy okna są dobrze czy źle montowane. Moje obawy są skierowane w dolne części drzwi balkonowych.\nZakładam,że szczeliny będą mieściły się w normie. Fundament(poziom zero) następnie klocki podporowe ? czy jakaś listwa,podstawa okna ? - jak to powinno prawidłowo wyglądać ?\nNa stronie jednego z producentów okien jest, mam nadzieję, przydatny manual montazu okien. Mam wrażenie, że to jest sytuacja bardzo zbliżona do zagadanienia tu omawianego.\nManual się nie otwiera - u mnie w zeszłym tygodniu już zamontowali okna,ale zapewne będą jeszcze inni,którzy zechcą skorzystać z cennych informacji.\nCzy wrażenie tyczy się mojej sytuacji i porównywania go z problemem autora tematu ?\nLink się już otwiera i miejmy nadzieję, że będzie służył Wszystkim, którzy mają dylemat.\nNo ja mam nadzieję, pora na wymianę okien, ekipa przyjedzie i uwinie się w jeden dzień, ale chociaż popatrze im na ręce.\nZnam przypadek, że "spece" obsadzili stolarkę bez jednego dybla - tylko nan piankę. U mnie tak łatwo się nie wykpią.\nPrzez lukaszZ · Napisano 42 minuty temu


Bp Epifaniusz | eKAI\nSzukana fraza: Bp Epifaniusz\n04:00 / 23-08-2021\nPatriarcha Bartłomiej i metropolita Epifaniusz sprawowali liturgię w Sofii Kijowskiej\nW niedzielę 22 sierpnia na terenie Soboru Mądrości Bożej w Kijowie (Sofii Kijowskiej) patriarcha konstantynopolski Bartłomiej i zwierzchnik Prawosławnego Kościoła Ukrainy (PKU) metropolita Epifaniusz przewodniczyli uroczystej liturgii. Mimo ograniczeń, spowodowanych względami bezpieczeństwa i wymogami sanitarnymi, uroczystość zgromadziła wielką liczbę wiernych i osobistości oficjalnych. Byli wśród nich m.in. piąty prezydent kraju Petro Poroszenko i deputowani do Rady Najwyższej Ukrainy.\n11:37 / 25-11-2020\nDostęp do przyszłej szczepionki przeciw wirusowi Covid-19 powinien być zapewniony wszystkim, również tym najbardziej bezradnym społecznie. Taki pogląd i apel przedstawił arcybiskup większy kijowsko-halicki Swiatosław Szewczuk na spotkaniu Wszechukraińskiej Rady Kościołów i Organizacji Religijnych (WRKiOR) z premierem Ukrainy Denysem Szmyhalem 20 listopada w Kijowie.\n02:05 / 03-09-2019\n08:48 / 05-03-2019\n19:27 / 26-12-2020\nNa Ukrainie trwa dyskusja dot. daty obchodów Bożego Narodzenia\n05:00 / 02-08-2019\nPo roku przerwy koptyjskie zakony znów przyjmują nowicjuszy\nDokładnie w rok po zamordowaniu anby Epifaniusza – biskupa opata klasztoru św. Makarego w Wadi an-Natrun w północnym Egipcie Kościół koptyjski odwołał zakaz przyjmowania nowicjuszy do swych klasztorów i odwiedzania ich przez pielgrzymów. To drastyczne posunięcie było jednym z 12 postanowień, podjętych przez Synod Kościoła wkrótce po tragedii, której sprawcami byli dwaj mnisi z tegoż klasztoru.


Migracja do chmury - z głową!\nBadania pokazują, że stworzenie strategii migracji to w opinii dyrektorów IT największe wyzwanie w drodze do chmury. Migracja przedsiębiorstwa, które posiada zasoby on-premise, to temat wymagający głębszego zastanowienia. To ambitny projekt, do którego trzeba podejść w sposób usystematyzowany. Dlatego na początku wypada określić motywy i cele - co chcemy osiągnąć dzięki chmurze? Dobrą okazją i katalizatorem migracji mogą być zmiany organizacyjne firmy - gdy zmieni się właściciel, dojdzie do fuzji dwóch firm, pojawi się potrzeba integracji albo stworzenia nowego data center. Dobrze, gdy zdefiniowane cele dają się skwantyfikować - to pierwszy krok do tego, by powstał business case dla migracji do chmury.\nJeśli będziemy w stanie porównać oczekiwane korzyści z nakładami, jakie musimy ponieść, i te pierwsze przeważają, warto zabrać się do pracy. Powinniśmy zdawać sobie jednak sprawę, że wyliczenia zysków nie będą proste i oczywiste (zwłaszcza w początkowych fazach projektu). W jakiejś mierze będziemy musieli zdać się na nasze przeczucia związane z wyznaczonym celem i mieć świadomość tego, że koszty chmury wcale nie muszą być niższe od lokalnie uruchomionej infrastruktury. Z drugiej strony pamiętajmy, że cloud oferuje wiele niewymiernych korzyści, jak brak angażowania kapitału własnego, wysoka skalowalność i dostęp do zasobów na żądanie, krótszy time-to-market czy wyższy poziom bezpieczeństwa. Wreszcie z trzeciej strony, nie można zapomnieć o ryzykach związanych z przejściem do chmury wynikających chociażby z ograniczeń prawnych, konieczności wprowadzenia zmian organizacyjnych czy związania się na dobre i na złe z określonym dostawcą (vendor lock-in).\nTo, jak przygotujemy się do migracji na starcie, będzie mieć ogromne znaczenie dla finalnego efektu. Powinniśmy zdać sobie sprawę, że droga do chmury najczęściej nie będzie ani szybka, ani prosta i składa się na nią klika etapów. Na wszystkich etapach musimy dobrze odrobić nasze lekcje. Jak tłumaczył uczestnikom warsztatów Paweł Pętlicki z Atende, przeprowadzając migracje w różnych organizacjach jego firma wyróżnia cztery fazy.\nPierwszą jest eksperyment - na początku warto po prostu przetestować chmurę i zrobić PoC. Dobrze na początek wybrać aplikacje, które nie mają krytycznego znaczenia dla działania organizacji. Aplikacje webowe, archiwa cyfrowe czy testowe środowiska developerskie to potencjalnie najlepsi kandydaci. Przez kilka tygodni albo miesięcy możemy sprawdzać, czym chmura jest w rzeczywistości.\nGdy okaże się, że to dobry kierunek, można zacząć budować fundamenty, określić jak przeprowadzić migrację i kto się powinien tym zająć. Fundamenty to przede wszystkim ludzie, osoby o różnych specjalizacjach - od developmentu, systemów, bezpieczeństwa, sieci – ci wszyscy, którzy stworzą zespół osób zaangażowanych we wszystkie tematy cloudowe. Tak tworzymy nasze pierwsze Cloud Center of Excellence. Na tym etapie ważne będzie gromadzenie wiedzy i kompetencji chmurowych oraz stworzenie konfiguracji bazowych - dzięki nim nie będziemy musieli wszystkiego zaczynać od początku, gdy coś pójdzie nie tak. Konfiguracje będą dotyczyć takich kwestii, jak: zarządzanie tożsamością, topologia sieci i łączność, organizacja zasobów, governance, bezpieczeństwo czy zarządzanie kosztami. W przypadku firm, które mają już swoje zasoby IT i po migracji one nie znikną, szczególnie ważne będą dwie pierwsze, umożliwiające zachowanie płynnego działania, ale już w modelu hybrydowym.\nDopiero po tym następuje migracja, która składa się z kilku podetapów, takich jak inwentaryzacja i analiza środowiska do zmigrowania, przygotowanie strategii migracji dla konkretnych aplikacji i sama migracja. Zadanie na tym etapie ułatwiają gotowe narzędzia, ale ostatecznie migracja będzie tak dobra, jak dobra będzie przygotowana dla niej strategia. To w tej fazie ważny jest wybór określonego dostawcy chmury. Wcześniej konkretna technologia nie miała większego znaczenia.\nTomasz Płoński z Omnilogy zwrócił uwagę, że zasadniczo strategię migracji możemy sprowadzić do wyboru swojego „R" spośród 7 dostępnych sposobów postępowania. Relocate i Rehost to przeniesienie infrastruktury lokalnej do chmurowego DC; Repurchase - zmiana aplikacji on-premise na jej wersję chmurową lub jej odpowiednik; Replatform to przeniesienie aplikacji do zarządzanych usług chmury; Refactor - takie przepisanie aplikacji, by można ją było uruchomić w chmurze (często ze zmianą architektury na cloud-native); wreszcie Retain i Retire oznaczają brak migracji aplikacji - pozostawienie jej on-premise albo wygaszenie.\nDochodzimy w końcu do ostatniej fazy - zarządzania i obsługi stworzonego środowiska, w której będziemy je optymalizować i dbać o nie. Tak jak o każde inne środowisko IT - różnić się mogą tylko metody i narzędzia. O tym, jak ważne jest tutaj posiadanie właściwego narzędzia, mówił Michał Naleziński z Dynatrace. By zachować kontrolę nad zmigrowaną aplikacją, niezbędny staje się system, który zagwarantuje jej prawidłowe działanie, jednocześnie zapewniając optymalne zarządzanie wydajnością.\nPo przejściu wszystkich etapów trudno jednak uznać migrację za proces, który można w którymś momencie zakończyć. Zawsze pojawiają się nowe zasoby do migracji, nowe projekty, nowe sposoby działania. Tak mniej więcej wygląda proces migracji do chmury, ale dla każdego CIO liczy się praktyka. Na drugim wirtualnym spotkaniu z cyklu CLOUD SIG nie zabrakło szczegółowo omówionych przez Jarosława Zielińskiego przykładów wdrożeń oraz prezentacji „use case'ów", a także analizy i porównania kosztów.\n← Warto zacząć od pryncypiów\nCzy CAPEX blokuje transformację cyfrową? →