Strona główna – Stajnia Konie i Kropka\nnajlepsze wakacje dla koniarza to wakacje w stajni\nnajlepsze wakacje dla koniarza to wakacje w stajni!\nNieważne, czy dopiero zaczynasz, czy już jeździsz. Damy Ci solidne podstawy i skorygujemy błędy. Nauczymy Cię, jak panować nad własnym ciałem i umysłem oraz pokażemy Ci, jak samodzielnie pracować z koniem.\nZajecia dla maluchów\nNasze kucyki bezpiecznie wprowadzą Twoje dziecko w świat koni. Nauczą je cierpliwości, stanowczości i empatii. Pokażą, że jeździectwo, to nie tylko przyjemność z jazdy, ale też obowiązek dbania o konia.\nTy i Twój koń znajdziecie u nas ciszę, spokój i świetne warunki. Dla Ciebie będziemy komfortowym miejscem do pracy wśród życzliwych ludzi. Twojego konia otoczymy troskliwą opieką, która pomoże mu utrzymać zdrowie fizyczne i psychiczne.\nUczymy jazdy konnej, a nie jazdy na koniach\nPomagamy zrozumieć na czym naprawdę polega sztuka jazdy konnej i dajemy skuteczne narzędzia do komunikacji z koniem.\n22 stycznia 2022Są dwie główne przyczyny takiego zachowania konia. Pierwsza to błędy jeźdźca wynikające ze złego dosiadu, albo z niewłaściwego użycia pomocy. Druga to strategia konia na unikanie pracy. Jeśli wolisz oglądać lub słuchać niż czytać, to zobacz film “Dlaczego przy zakłusowaniu koń schodzi do środka”. Błędy w dosiadzie: nie siedzisz równo w siodle Najczęstszy błąd w dosiadzie polega na tym, że jeździec nie siedzi równo w siodle. Przykładowo może spadać na zewnętrzną stronę siodła, zostawać za ruchem, albo wychodzić przed ruch konia i za bardzo dociążać mu łopatki. Każdy błąd w dosiadzie, w mniejszym lub większym stopniu, zaburza równowagę konia i zniechęca go do ruchu naprzód. Koń odmawia szybszego ruchu, ponieważ jest mu niewygodnie. Wyobraź sobie, że niesiesz na barana małe dziecko. Jesteście w markecie, idziecie alejką, a dziecko wyciąga rączki do każdej półki i przechyla się raz na prawo, raz na lewo. A teraz wyobraź sobie, że niesiesz idealnie dopasowany plecak, który gładko podąża za każdym twoim ruchem. Z którym ciężarem masz większą chęć do biegania? Jeżeli nie siedzisz równo w siodle, to zaburzenie równowagi konia, nie jest twoim jedynym problem. Kolejny polega na tym, że jeździec siedzący w ten sposób, nie może prawidłowo i skutecznie działać pomocami, a tym samym szybko i sprawnie poprosić konia o powrót na ścianę. Upewnij się, że siedzisz równo w siodle i dokładnie na jego środku. Nie możesz się zsuwać ani na lewo, ani na prawo. Nie możesz się odchylać, ani kłaść koniowi na szyi. Wielu jeźdźców siedzi za blisko tylnego łęku. Upewnij się więc, że siedzisz na środku siodła, a nawet nieco bliżej przedniego łęku. Błędy w dosiadzie: zbyt wcześnie zaczynasz anglezować Wielu jeźdźców tak bardzo chce kłusować, że pracują za konia. Wyprzedzają ruch i zaczynają anglezować, gdy koń jeszcze stępuje. To bardzo poważny błąd, ponieważ dociążając łopatki konia, również zaburzasz mu równowagę i zniechęcasz go do ruchu. Jeśli masz tendencję do zbyt wczesnego anglezowania, to przy każdym zakłusowaniu, pojedź kilka pierwszych kroków kłusa w pełnym siadzie i zacznij anglezować dopiero, gdy poczujesz, że ruch konia unosi cię do góry. Dzięki temu, jest duża szansa, że zaczniesz anglezować od razu na dobrą nogę. Jeśli masz problem z wyczuciem ruchu konia przy odbiciu się do anglezowania, to przeczytaj artykuł “Jak zacząć anglezować na dobrą nogę”. Błędy w dosiadzie: nieświadomie karzesz konia Wielu jeźdźców nieprawidłowo siedzi w siodle: nogi mają wysunięte do przodu, garbią się, mają zapadnięty pępek, a pupa siedzi na tyle siodła, zamiast na środku lub lekko z przodu. W takim dosiadzie, jeździec już w stępie zostaje za ruchem konia i nie ma szans, żeby prawidłowo odbić się z koniem do anglezowania. W efekcie, gdy tylko koń rusza kłusem, jeździec momentalnie traci równowagę i bezwładnie spada na tył siodła, uderzając konia w grzbiet. Wielu jeźdźców instynktownie próbuje ratować sytuację i utrzymać równowagę, łapiąc się za wodze. To tylko pogarsza sprawę, ponieważ silne pociągnięcie za pysk jest “karą” dla konia, który posłusznie odpowiedział na pomoce jeźdźca i ruszył do przodu. Takie działanie jest dla konia niezrozumiałe i powoduje opór do ruchu naprzód, który kojarzy mu się z niewygodą i bólem. Jeśli masz problem z zabieraniem się z ruchem konia, to najlepiej poćwicz jeżdżąc na lonży. Ćwicz anglezowanie i przejścia do półsiadu oraz stanie w strzemionach. Wszystkie ćwiczenia wykonuj trzymając ręce nad głową lub wyciągnięte w bok. W takiej samej pozycji ćwicz przejścia z kłusa do stępa i ze stępa do kłusa. Błędy w użyciu pomocy: za mocno ściskasz łydkami! Niestety niewiele koni rekreacyjnych rusza kłusem od delikatnego naciśnięcia łydkami. W takiej sytuacji, jeździec może pomyśleć, że koń nie poczuł dotyku, więc zaczyna ściskać coraz mocniej. Tymczasem takie myślenie jest zgoła błędne. Jeżeli koń nie reaguje na delikatny nacisk łydek, to nie znaczy, że go nie czuje. On go zwyczajnie ignoruje! Mocniejsze zaciskanie łydek powoduje usztywnienie i psuje dosiad. Może też powodować bunt u niektórych koni. Takie działanie nigdy też nie sprawi, że koń zacznie ruszać kłusem od delikatnego nacisku łydek. A przecież o to nam chodzi! Jeśli koń nie reaguje na delikatny sygnał łydkami, to po prostu użyj bata! W materiałach dodatkowych dostępnych tutaj jest artykuł o tym jak prawidłowo używać bata. Błędy w użyciu pomocy: prosisz o zejście do środka Wielu jeźdźców nieświadomie “prosi” konia o zejście do środka, ponieważ używając bata, cofają wewnętrzną rękę i ciągną za wędzidło. Aby temu zapobiec, koniecznie należy zamienić palcat na bat ujeżdżeniowy i zwracać baczną uwagę, żeby podczas korzystania z bata NIE cofać ręki. Błędy w użyciu pomocy: brak przygotowania Niewielu jeźdźców pamięta, że przed zakłusowaniem należy odpowiednio przygotować konia. Jeśli tego nie zrobisz, to zaskoczysz go nagłym, niespodziewanym sygnałem. Pamiętaj, że koń potrzebuje chwili, żeby zareagować na pomoce, więc nie należy się niecierpliwić i zaczynać działać coraz mocniej, jeśli koń nie rusza kłusem w pierwszej chwili. Zawsze odpowiednio wcześniej przygotuj konia do zakłusowania i daj mu czas na zareagowanie na pomoce. Najlepszym przygotowaniem są półparady, które równoważą konia i wyczulają go na pomoce. Jeśli nie wiesz jak zrobić półparadę, to możesz delikatnie nabrać wodze, tak żeby lekko czuć pyszczek, wyprostować się, usiąść głębiej w siodło i nieznacznie zwiększyć ruch bioder, aby koń musiał mocniej zapracować zadem i grzbietem. Teraz możesz poprosić o kłus. Końska strategia unikania pracy Wiele koni zauważyło, że gdy zejdą do środka, to nie muszą już kłusować, bo jeździec desperacko walczy o powrót na ścianę i przestaje wymagać kłusa. Schodzenie do środka jest więc ich sposobem na unikanie pracy. Moja rada jest zupełnie nieintuicyjna, ale w takiej sytuacji, po prostu zignoruj zejście do środka i dalej wymagaj od konia zakłusowania, jak gdyby nic się nie stało. Utrzymuj szyję konia prosto i skup się na jeździe naprzód, w ogóle nie myśląc o powrocie na ścianę. Pamiętaj o zasadzie najpierw chód, potem kierunek. Polega ona na tym, że najpierw skupiasz się na wyegzekwowaniu zadanego chodu, w naszym przypadku kłusa, a dopiero później, gdy jedziesz już zadanym chodem, myślisz o kierunku jazdy. Gdy, mimo zejścia ze ściany, uda ci się zakłusować, to nie staraj się od razu na nią wrócić. Zamiast tego, przejedź kłusem na wprost kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt kroków. Pamiętaj, żeby cały czas utrzymywać szyję konia prosto. Jest duża szansa, że koń sam wróci na ścianę. Wówczas poproś go o przejście do stępa, pochwal go i daj mu chwilę stępa na zupełnie luźnej wodzy. Jeśli masz jakieś pytania lub wątpliwości dotyczące tematu, to możesz napisać je w: komentarzu pod tym postem w komentarzu pod filmem na YouTube wiadomości na Instagramie https://www.instagram.com/konieikropka/ mailu na adres poczta@konieikropka.pl... Read more...\n21 grudnia 2021Wiele razy słyszałam, i Ty pewnie też, że klepanie spłoszonego konia, to nagradzanie go za płoszenie i zachęta, żeby zachowywał się tak częściej. Wydaje się to logiczne, ponieważ szkolenie konia polega na chwaleniu za pożądane zachowania. Tymczasem, wiedząc to, wielu jeźdźców ma odruch uspokajania konia łagodnym głosem i poklepywania go zaraz po spłoszeniu. JA TEŻ !!! Ale nie zauważyłam, żeby przez to moje konie płoszyły się częściej. No więc jak to jest z tym “nagradzaniem” za płoszenie? Jeśli wolisz słuchać i oglądać niż czytać, to zajrzyj na mój kanał na YouTube. Czy koń ma wpływ na płoszenie Otóż nie! Spłoszony koń reaguje instynktownie. Reakcja instynktowna polega na tym, że koń nie analizuje sytuacji i nie podejmuje decyzji odnośnie swojego zachowania. On po prostu działa. Wynika to z budowy końskiego mózgu, gdzie bodziec natychmiast wywołuje reakcję. Gdyby koń, słysząc niepokojący szmer w krzakach, tracił czas na analizę i zastanawianie się czy to wiatr czy drapieżnik, to niechybnie zostałby zjedzony. Dlatego, z końskiego punktu widzenia, lepiej dziesięć razy uciec przed wiatrem, niż raz nie uciec przed drapieżnikiem. Dlaczego człowieka denerwuje płoszenie Człowiek nie rozumie mechanizmu płoszenia, bo nasz mózg jest zbudowany inaczej i działa inaczej, niż mózg konia. Nim człowiek podejmie działanie w reakcji na określony bodziec, to ten sytuacja jest analizowana w korze przedczołowej mózgu. Z wielu możliwych reakcji, człowiek wybiera najkorzystniejszą dla siebie. Koński mózg nie ma kory przedczołowej, więc nie może przeanalizować sytuacji i wybrać zachowania. Płoszenie jak odruch bezwarunkowy Końską reakcję na płoszenie można porównać do ludzkiej reakcji na silne światło działające na oko – źrenica się kurczy. Czy człowiek o tym decyduje? Nie. To odruch bezwarunkowy, gdzie bodziec, z pominięciem mózgu, od razu wywołuje reakcję. Tak samo działa spłoszony koń: straszak wywołuje ucieczkę. Ten mechanizm pozwolił gatunkowi przetrwać. Czy można nagradzać płoszenie Skoro więc koń nie ma wpływu na swoje płoszenie, to poklepywanie lub łagodny głos, nie są nagrodą, która będzie wzmacniać płochliwość. Nie można wzmacniać czegoś, co dzieje się poza ośrodkiem decyzyjnym. Wzmacniać można jedynie takie zachowania, które są zależne od woli konia. Zalety poklepywania Osobiście, zamiast klepania stosuję drapanie po kłębie, bo, moim zdaniem, ono lepiej wpisuje się w naturalne zachowania koni. Mam wrażenie, że czerpanie przyjemności z klepania, to dla konia acquired taste. Natomiast drapanie w naturalny sposób działa uspokajająco i relaksująco, ponieważ stymuluje wydzielanie dopaminy i endorfin. Poza tym, daje koniowi do zrozumienia, że widzisz jego niepokój, ale oceniasz sytuację jako niegroźną, a drapiąc go, przekazujesz mu swój spokój i pewność siebie. Czy koń może się płoszyć mniej Oczywiście, że tak! Poprzez właściwy trening i sposób utrzymania oraz odpowiednie podejście do konia, stwarzamy okoliczności, w których zdobywa nowe doświadczenia i buduje pewność siebie. Temat pracy z koniem płochliwym jest szeroko omówiony w Klubie Konie i Kropka. Zapisz się na newsletter, a poinformuję Cię o otwarciu klubu i rozpoczęciu zapisów. Tymczasem, dostaniesz dostęp do nigdzie indziej nie publikowanych materiałów.... Read more...\n5 grudnia 2021Aby odpowiednio zaplanować trening konia z uwzględnieniem jego wieku, musisz wziąć po uwagę rozwój anatomiczny konia, poznać i zrozumieć istotę skali szkoleniowej, zapoznać się z wytycznymi PZJ-u i nauczyć się je wdrażać we właściwy sposób. Tego wszystkiego dowiesz się z artykułu. Anatomia konia a praca pod siodłem Szkielet konia osiąga dojrzałość dopiero w siódmym roku życia! Dlatego planowanie treningu należy zacząć od ustalenia obciążeń, które będą dla konia odpowiednie. Jeśli twój koń skończył 6 lat, to może podlegać pełnym obciążeniom treningowym. Jeśli jednak jest młodszy, to spójrz na powyższą grafikę i zobacz, na jakim etapie kształtowania szkieletu właśnie się znajduje. Pamiętaj, że im młodszy koń, tym mniejsze obciążenia można na niego nakładać. Przez obciążenia rozumiem wagę jeźdźca, długość sesji treningowej, tygodniową częstotliwość treningów oraz stopień skomplikowania ćwiczeń. Czego uczyć źrebaka Z jednej strony, warto zacząć trening już ze źrebakiem, bo mózg konia, podobnie jak mózg dziecka, jest wtedy najbardziej chłonny. Z drugiej strony, samego zajeżdżania nie powinno się zaczynać przed ukończeniem trzeciego roku życia. Do tego czasu, pracuj nad podstawami kulturalnego zachowania. Już źrebak powinien: bez problemu dawać się złapać na padoku, znać podstawy chodzenia na uwiązie: iść na wprost, cofać się, wykonywać zakręty do i od człowieka, akceptować uwiązywanie i umieć cierpliwie stać, gdy jest uwiązany, być zaznajomiony z czyszczeniem i podawaniem nóg, akceptować dotyk na całym ciele, grzecznie zachować się przy podawaniu paszy i smakołyków, akceptować spryskiwacz, zachowywać się spokojnie podczas odchodzenia od stada (odsadek). Tymczasem, zatrważająco wiele dorosłych koni ma ogromne braki w podstawowym wyszkoleniu: kopią kowala, histeryzują, gdy się je pryska repelentem na muchy, wiercą się przy czyszczeniu, wyrywają się w kierunku trawy, gdy się je prowadzi, trzeba się nieźle natrudzić, żeby podać im pastę na odrobaczanie. Początki pracy ze źrebakiem to także moment, gdy zaczyna się kształtować relacja między opiekunem a koniem. Powinna się ona opierać na wzajemnym szacunku. Wszyscy wiemy, że koń powinien szanować człowieka, ale niestety wiele osób zapomina, że człowiek również jest winny szacunek koniowi. Kolejne dwa fundamenty dobrej relacji z koniem, to wzajemne zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Ufający człowiekowi koń czuje się swobodne i bezpiecznie w jego towarzystwie. Również człowiek powinien czuć się swobodnie i bezpiecznie przy koniu. Żadna ze stron nie może czuć się skrępowana lub zagrożona. Kiedy zaczynać zajeżdżanie konia Gdy koń osiąga trzeci rok życia, można rozpocząć przygotowanie do zajeżdżania. Dobre przygotowanie powinno obejmować trzy elementy: pracę z ziemi i lonżowanie, akceptację sprzętu: lonży, bata, siodła, ogłowia itp, spacery w ręku po okolicy. Każdy z tych obszarów ma dla konia znacznie zarówno fizyczne, jak i psychologiczne. Lonżowanie i praca z ziemi Aspekt fizyczny lonżowania i pracy z ziemi polega na wyrobieniu odpowiednich mięśni, które muszą się wzmocnić i uelastycznić. Pamiętaj, że zwłaszcza praca na kole jest trudna dla młodego konia. Konie nie są zwyczajne do pracy na kole, bo w naturze żaden koń nie biega w kółko! Miej w pamięci, że chodzenie po kole wymaga zupełnie innej pracy mięśni oraz znalezienia równowagi. Nie zdziw się więc, jeśli koń będzie bardzo niezdarny podczas pierwszych tygodni pracy. Równie ważny jest aspekt psychologiczny tego etapu. Koń musi zaakceptować, że nie może już robić tego, co mu się żywnie podoba. Ma pewne obowiązki, za które jest odpowiedzialny. Są to utrzymanie nakazanego chodu i kierunku oraz zachowanie spokoju. Na tym etapie koń zapoznaje się też z pierwszymi pomocami: lonżą i batem. Musi nauczyć się je szanować i odpowiednio na nie reagować, ale absolutnie nie może się ich bać. W dalszej kolejności koń poznaje sprzęt, jaki będzie używany przy zajeżdżaniu: siodło z czaprakiem, popręgiem i strzemionami oraz tranzelka. Jego ciało musi się do niego przyzwyczaić, a psychika musi go zaakceptować. Koń powinien poznać świat poza stajnią. Umożliwia mu to rozwój emocjonalny i intelektualny, ponieważ zbiera nowe doświadczenia, poznaje różne rodzaje podłoża i różnorodne ukształtowanie terenu. Musi sobie radzić z niecodziennymi sytuacjami, dzięki czemu nabiera pewności siebie oraz zacieśnia więź z opiekunem. Kiedy zaczynać wsiadanie na konia Kiedy koń wejdzie w czwarty rok życia, można bezpiecznie go zajeździć i rozpocząć regularną pracę pod siodłem. Jednakże, trzeba pamiętać, że w tym wieku szkielet konia NIE jest jeszcze w pełni ukształtowany. Dlatego musisz mieć w pamięci kilka zasad: jeździec powinien być możliwie jak najlżejszy. Idealnie, gdyby masa jeźdźca nie przekraczała 10-15% masy konia, treningi w siodle nie powinny trwać długo – ok. 30 min w zupełności wystarczy. Dobrze sprawdza się łączenie w jednym treningu pracy z ziemi/lonżowania jako rozgrzewki z jazdą, jako pracą właściwą. Końcowy stęp najlepiej robić z ziemi w formie spaceru po okolicy, wsiadaj 3-4 razy w tygodniu. Ale pamiętaj, że lepiej po każdym treningu robić dzień lub dwa przerwy, niż jeździć 4 dni pod rząd, a później przez 3 kolejne dni nie robić nic. Do czego przydaje się skala szkoleniowa Zajeżdżanie konia kończy się w momencie, gdy koń akceptuje jeźdźca na grzbiecie. Teraz zaczyna się praca ujeżdżeniowa i tu pomocna będzie skala szkoleniowa oraz wytyczne PZJ-u. Pierwszy rok treningu pod siodłem, to praca nad fundamentami skali szkoleniowej. Najpierw koń musi odnaleźć równowagę w ruchu w stępie i w kłusie oraz w przejściach z jeźdźcem na grzbiecie. Co prawda nie ma tego na skali, ale moim zdaniem, to jest podstawowa podstawa 🙂 Jak odnajdzie równowagę w ruchu, to znajdzie właściwy rytm kroków. Mając równowagę i rytm, znajdzie rozluźnienie, zaokrągli sylwetkę i zacznie opuszczać głowę. To bardzo ważne, że koń SAM, w efekcie znalezienia równowagi w ruchu i rytmu kroków, zacznie opuszczać głowę. Jeździec musi tylko pilnować aktywnej pracy zadu, żeby koń nie przeniósł zbyt wiele ciężaru na przód. Co to jest kontakt Gdy praca przebiega prawidłowo i koń odnalazł rozluźnienie w ruchu, zaczyna szukać kontaktu z ręką jeźdźca. Moim zdaniem, aczkolwiek doktryna nie jest jednomyślna, arcyważne jest to, żeby nigdy, ale szczególnie na początkowym etapie pracy z koniem, nie ingerować w ustawianie głowy: nie ganaszować, nie ustawiać na wędzidle itp. Każde dobieranie się do pyska, ale zwłaszcza wczesne i niezdarne, prowadzi do zaburzeń rytmu i utraty czystości chodów. Usztywnia całą górną linię, blokuje łopatki, skraca wykrok przodu i powoduje odstawienie zadu. Zapamiętaj dwie ważne rzeczy: Ganaszowanie konia i ustawianie go na wędzidle w stój, to NIE JEST KONTAKT. To, co oferują wypinacze i czarna wodza, to NIE JEST KONTAKT. Kontakt tworzy się, gdy jeździec daje koniowi stałe, elastyczne i miękkie połączenie poprzez wodze z wędzidłem, ale to koń odpuszczając w potylicy, przyjmuje/wchodzi na wędzidło. Aby uzyskać kontakt, niezbędne są: równowaga w ruchu i przejściach, zachowanie rytmu kroków, rozluźnienie fizyczne i psychiczne zaufanie do ręki jeźdźca i brak strachu. Natomiast kontaktu NIE uzyskuje się poprzez “trzymanie zewnętrznej i bawienie się wewnętrzną”, przeciąganie wędzidła na prawo i lewo itp. To, co można uzyskać w takiej sytuacji, to schowanie się konia za wędzidłem. Kontakt to nie jest coś dane raz na zawsze. Kontaktu się szuka, znajduje się go, utrzymuje, traci, szuka… i tak nieustannie. Im bardziej zaawansowany koń i jeździec, tym więcej i dłużej będą w stanie utrzymywać kontakt. Najlepsze ćwiczenia sprzyjające szukaniu kontaktu, to: prawidłowe wyjeżdżanie narożników, jazda po łukach i po kole, ósemki, półwolta, wolta, serpentyna, wężyk, koniczyna itp Pamiętaj, żeby podczas wykonywania tych ćwiczeń wymagać od konia odpowiedniego ustawienia i wygięcia! Tylko wtedy mięśnie pracują w taki sposób, że koń wyciąga się do wędzidła i zaczyna szukać kontaktu. Jeśli chcesz pracować nad prawidłowym wygięciem, to podczas jazdy na ujeżdżalni, staraj się nie jeździć pierwszym śladem. Pierwszy ślad to bardzo często wydeptana rynna, w której prawidłowe wyjechanie narożnika jest prawie niemożliwe. Zamiast jazdy pierwszym śladem, jeździj drugim, czyli wewnątrz ujeżdżalni, w odległości ok 1,5-2 metry od pierwszego śladu. Rzuć sobie wyzwanie, żeby podczas treningów nie jechać pierwszym śladem więcej niż 3 kroki. Kiedy wprowadzić chody boczne Mając równowagę, rytm, rozluźnienie i kontakt, zaczynamy pracować nad: chodami bocznymi, przejściami między chodami i wewnątrz chodów z zachowaniem rytmu, rozluźnienia i kontaktu. Jeśli na jakimś etapie tracisz równowagę w ruchu, rozluźnienie lub kontakt, to natychmiast po zakończeniu ćwiczenia, wykonaj inne, które pomoże ci je odzyskać. Dzięki prawidłowo wykonywanym ćwiczeniom chodów bocznych i przejść, doskonalisz to, co już zostało wypracowane oraz pracujesz nad kolejnymi szczebelkami skali szkoleniowej. Prawidłowo wykonywane chody boczne: prostują konia, rozwijają mięśnie, uelastyczniają ścięgna i tworzą impuls, czyli nie prędkość, ale moc, siłę, sprężystą energię. Jednym słowem, tworzą podwaliny pod zebranie. Zebranie to nie jest sposób w jaki koń niesie głowę Mnóstwo osób utożsamia zebranie z ganaszowaniem szyi. To duży błąd, ponieważ zebranie, to absolutnie NIE JEST ganaszowanie. Zebranie dotyczy równowagi konia i polega ma przeniesieniu ciężaru z przednich nóg na zadnie. Przód konia: klatka piersiowa, szyja i głowa lekko się unoszą, jako efekt większego ugięcia stawów zadnich nóg i przejęcia przez nie większego obciążenia. Ćwicz oko Para na zdjęciu powyżej wykonuje piaff, ale popełnia bardzo poważny błąd, ponieważ koń nie uwalnia łopatek i nie przenosi ciężaru na zad. Widzisz jaki jest ciężki na przodzie? To NIE jest zebranie. Powyższe zdjęcie przedstawia inną parę w analogicznej fazie piaffu, do pary z pierwszego zdjęcia. Spójrz, jak bardzo zad się obniżył, przejmując część obciążenia przednich nóg. To jest zebranie. Tu jest najwyższy poziom zebrania, czyli lewada. Cały ciężar jest na zadzie. Łopatki są uwolnione. Praktyczne wykorzystanie wskazówek PZJ-u Pewnie nieraz zastanawiasz się w jakim wieku koń “powinien” umieć wykonać różne elementy takie jak: kłus pośredni, półpiruet, łopatka do wewnątrz itp. I tu z pomocą przychodzi PZJ. Na stronie PZJ-u w materiałach do pobrania, znajdziesz programy ujeżdżeniowe wymagane podczas Mistrzostw Polski Młodych Koni. Obejrzyj je pod kątem dwóch rzeczy: jakie elementy są wymagane u koni w danym wieku jakie są wytyczne dla sędziów przy ocenie przejazdów. Przykładowo elementy wymagane u koni czteroletnich to: chody robocze: kłus i galop stęp pośredni wydłużenie kroków w kłusie i galopie zatrzymanie koło 20 metrów Przy ocenie przejazdu, sędziowie mają nakazane brać pod uwagę: takt, naturalną równowagę konia i zrelaksowanie, rozluźnienie grzbietu, ugięcie stawów zadnich nóg, gibkość, aktywność, krycie terenu, wyniosłość chodów, posłuszeństwo, wrażliwość na pomoce jeźdźca, wyprostowanie, kontakt. Analizując poszczególne programy, musisz pamiętać, że wyprostowanie i zebranie u konia 4-letniego będzie całkowicie inne niż u konia 10-letniego. Zwróć uwagę, że jazda po 20-metrowym kole wymaga minimalnego wyprostowania i zebrania w porównaniu z piruetem w galopie! Nie wpadnij w pułapkę! Nie traktuj wskazówek PZJ-u dogmatycznie. Tzn. jeśli masz sześciolatka, któremu jeszcze się plączą nogi w galopie, to jest to OK! Pamiętaj, że te wytyczne dotyczą koni: uzdolnionych ruchowo, trenujących regularnie około 4-5 razy w tygodniu, na których jeżdżą zawodowcy, spędzający w siodle ponad 1000 godzin rocznie. A ty, ile godzin rocznie spędzasz w siodle? Jak widzisz, to normalne, że będziesz potrzebować 2,3 lata, żeby dojść tam, gdzie tamte konie dochodzą w rok. I to wcale nie oznacza, że powinnaś zająć się szachami zamiast jeździectwem, a twój koń nadaje się tylko na puszki dla psów. Po prostu macie inną sytuację i inne możliwości, i musisz wziąć to pod uwagę, planując cele treningowe. Nie popełnij tego błędu trenując konia Nigdy nie przeskakuj etapów! Jeśli jakiś element jest przewidziany w programie dla koni 7-letnich, a twój koń jest szkoleniowo na etapie konia 5-letniego (mimo, że ma już 10 lat!!), to nie włączaj tego elementu do swojego treningu. Programy są zbudowane w sposób logiczny, gdzie jedno ćwiczenie, trudniejsze, wynika z innego, łatwiejszego. Tak jak w szkole: najpierw poznajesz litery, żeby później budować całe zdania. Nie proś więc konia o budowanie zdań, jeśli nie zna jeszcze liter. Podsumowanie Zabierając się za planowanie treningów: weź pod uwagę wiek konia i etap rozwoju jego szkieletu, kieruj się skalą szkoleniową, użyj wytycznych PZJ-u jako wskazówek nad czym masz akurat pracować, uwzględnij ilość czasu jaką możesz poświęcić na treningi, swoje umiejętności i doświadczenie jeździeckie oraz trenerskie, a także uzdolnienia konia. Planer treningowy Jeśli chcesz planować swoje treningi, do czego bardzo cię zachęcam, to przygotowałam darmowy planer treningowy do druku. Można go pobrać w klikając tutaj i zapisując się na listę mailingową. Jeśli chcesz zobaczyć jak korzystam z planera, to przeczytaj artykuł “Jak dobrze zaplanować i przeanalizować trening”.... Read more...\n4 listopada 2021W artykule “Jak dobrze jeździć konno – 4 proste kroki” pisałam, że jednym z kroków jest odpowiednie zaplanowanie i późniejsze przeanalizowanie treningu. Niestety wciąż niewielu jeźdźców to robi, a później zastanawiają się, dlaczego ciągle popełniają te same błędy, dlaczego koń ciągle robi ich w balona, dlaczego ich dosiad się nie poprawia. I, jeśli Twoim celem jest pojeździć sobie na koniu, to OK. Jeśli jednak chcesz trenować konia, aby stawał się coraz zdrowszy i coraz lepiej ujeżdżony, jeśli chcesz doskonalić swój dosiad, jeśli chcesz rozwiązać problem, który od dawna spędza Ci sen z powiek, to zacznij planować i analizować swoje treningi! A ja pokażę Ci jak robić to w najbardziej efektywny sposób. Jeśli wolisz oglądać i słuchać niż czytać, to zobacz film “Planowanie treningu”. Aby lepiej zrozumieć i uporządkować sobie tekst, wydrukuj darmowy planer treningowy, który znajdziesz tutaj. Plan treningu Przygotowując plan, musisz przemyśleć następujące elementy: Cel treningowy Rozgrzewkę Potencjalne problemy i sposoby ich rozwiązania Dosiad i działanie pomocy Wszystkie szczegółowo omawiam poniżej. Jak planować Zacznij od planowania na papierze dlatego, że wymaga to większego skupienia i zrobisz to lepiej, dokładniej. Zachowaj zapiski i wracaj do nich, bo będą przydatne przy rozwiązywaniu przyszłych problemów. Przygotowałam dla Ciebie specjalny plan, który pomoże Ci płynnie przejść przez wszystkie kroki. Możesz ją pobrać tutaj. Wydrukuj go w kilku egzemplarzach i schowaj w skoroszycie. Zacznij od środka Każdy trening powinien składać się z trzech faz: faza fizycznego i psychicznego rozprężenia konia ma go przygotować do etapu pracy właściwej faza pracy właściwej, w której uczysz konia nowych elementów, albo szlifujesz już znane faza wyciszenia, gdzie koń rozciąga mięśnie, odpoczywa psychicznie, wysycha, jeśli jest spocony i wraca do normalnego oddechu, jeśli ciężko pracował. Planowanie rozpocznij od ustalenia, CO będziesz robić na etapie pracy właściwej. Jest to niezmiernie ważne, ponieważ determinuje ćwiczenia, jakie będziesz wykonywać podczas rozgrzewki. Rozgrzewka Teraz rozbierasz swoje ćwiczenie z etapu pracy właściwej na najdrobniejsze elementy. Załóżmy, że chcesz uczyć konia ustępowania od łydki z głową przy ścianie. To ćwiczenie składa się z następujących elementów: zatrzymanie z głową przy ścianie cierpliwe stanie i czekanie na sygnały ustawienie w potylicy lekkość na ręce odpowiednia reakcja na łydkę. Te wszystkie elementy będziesz przypominać koniowi podczas rozgrzewki, aby przygotować sobie pole pod ćwiczenie główne. Kluczowe jest to, że te wszystkie, drobne elementy koń powinien już znać i w miarę dobrze wykonywać. Jeśli np. ma problem z cierpliwym staniem i czekaniem na pomoce, to nie możesz przejść do ćwiczenia ustępowań. Nie można oczekiwać, że bardziej złożone ćwiczenie dobrze wyjdzie, jeśli jest jakiś problem z prostszymi i łatwiejszymi ćwiczeniami, które trzeba połączyć w jedno podczas ćwiczenia głównego. Przykładowo, aby upewnić się, że koń będzie lekki na ręce, ćwicz jazdę po kole w wygięciu i ustawieniu. I tak odpowiednio przygotowujesz sobie każdy, drobny element. Chcę zwrócić Twoją uwagę na jeszcze jedną rzecz. Nawet, jeśli koń mistrzowsko wykonuje pewien element, to i tak, raz czy dwa, sprawdź go podczas rozgrzewki, żeby się nie rozczarować na etapie pracy właściwej. Nie daj się zaskoczyć – zawczasu rozwiąż problemy Nie miej złudzeń – problemy pojawią się zawsze. Czasem mniejsze, czasem większe, ale zawsze będzie coś. I musisz być na nie gotowy/a. Na szczęście, konie mają ograniczony repertuar uników, więc możesz je przewidzieć, nawet jeśli nie znasz konia. Tymczasem, mimo że konie używają ciągle tych samych trików, zadziwiająco wielu jeźdźców jest nieustannie zaskakiwanych przez konie i zupełnie nieprzygotowanych na jakąkolwiek reakcję. Właśnie dlatego, że nie przewidują i nie przygotowują się zawczasu. Przykładowo, jeśli wiesz, że koń ma tendencję do wchodzenia w galop z szybkiego kłusa, to zamiast prosić go o zagalopowanie, poproś kilka razy o przejście do stępa. Zobaczysz, że po kilku takich przejściach, gdy przejdziesz do pełnego siadu, on znów będzie się spodziewał przejścia do stępa i nie będzie rozpędzał kłusa. Wtedy poprosisz go o galop. Nie zagłuszaj pomocy błędami w dosiadzie Dwie najczęstsze przyczyny, dla których koń nie robi jakiegoś ćwiczenia, są następujące: nie jest fizycznie lub psychicznie gotowy, nie rozumie o co go prosisz. Jeśli Twój dosiad jest niechlujny, albo nie wystarczająco wyćwiczony, to będzie powodował “szumy”, które zagłuszą Twoje pomoce. Tym samym, zamiast komendy “stój”, koń usłyszy “bxzfhhif”, czyli nic nieznaczący bełkot. Dlatego, planując trening, wyznacz jeden lub dwa elementy dosiadu, na których się skupisz i będziesz szlifować. Pamiętaj, że po zejściu z lonży, to Ty jesteś odpowiedzialny/a za korektę swojego dosiadu. Wiesz, jak ma być i pilnuj tego! Kiedy uda Ci się wyeliminować jeden problem w dosiadzie, skup się na kolejnym. I kolejnym. I kolejnym… Analiza potreningowa Analizując trening, weź pod uwagę: Zachowanie konia przed jazdą Twoje samopoczucie Niezwykłe wydarzenia, okoliczności, uciążliwości pogodowe Co się udało i dlaczego Co się nie udało i dlaczego Jakie błędy w dosiadzie i użyciu pomocy popełniłeś/aś i jak je możesz skorygować Wyciągnij wnioski na kolejny trening Zachowanie konia przed treningiem Gdy jesteś już z koniem, nie myśl o problemach w pracy, ani nie plotkuj z koleżankami. Zamiast tego, skoncentruj się na obserwowaniu konia. Zauważ każde, nawet najdrobniejsze odchylenie od normy: koń robi dużo kup, jest nadmiernie skupiony na otoczeniu, nie je siana, reaguje na najdelikatniejsze pomoce, choć zazwyczaj tego nie robi itp. To wszystko pozwoli Ci ustalić stan emocjonalny konia i dostosować do niego rozgrzewkę. Jeśli koń jest ospały, to będzie trzeba go pobudzić. Jeśli jest nadmiernie podekscytowany, to uspokoić. Taka obserwacja uchroniła mnie przed wypadkiem. Jeździłam na moim koniu Szwagrze, który już przy czyszczeniu był bardziej pobudzony niż zazwyczaj. Rozgrzewałam go w stępie na zupełnie luźnej wodzy. Chociaż zazwyczaj jest flegmatyczny, to wszystkie polecenia wykonywał szybko i gorliwie. Choć zazwyczaj jest leniwy, to szedł energicznie. Koń idealny, którego zawsze chciałam. Ale to nie był mój Szwagier. Zsiadłam i poszliśmy na lonżownik, żeby sprawdzić co się wydarzy. Zdjęłam ogłowie i poprosiłam o kilka ćwiczeń w stępie. Koń był puszczony luzem i bardzo grzecznie wykonywał zatrzymania, przywołania, zmiany kierunku. Pomyślałam, że pora zakłusować i gdy tylko dałam ledwie widoczny sygnał, koń odpalił. Ruszył ostrym galopem, kwiknął, wierzgnął, poślizgnął się zadem i prawie przewrócił. Tym przykładem chcę Ci pokazać, że doświadczeni jeźdźcy nie tylko dlatego rzadziej spadają z koni, bo mają dobry dosiad, ale też czytają zachowania koni i modyfikują trening w zależności od okoliczności. A jak Ty się czujesz? Uświadomienie sobie swoich emocji jest niezmiernie ważne, ponieważ TO SAMO zachowanie konia wywoła u Ciebie RÓŻNE reakcje i interpretacje w zależności od tego jak się czujesz. Weźmy sytuację, gdy koń nie daje się złapać na padoku. Jeśli dobrze się czujesz, to pomyślisz “ty leniwy gadzie. Znów nie chce ci się pracować!” Ale jeśli jesteś smutny/a, przygnębiony/a, to pomyślisz “ale niewdzięczne zwierzę. Tyle dla niego robię, a on mnie nie lubi”. Inna sytuacja: Twój koń to figlarz, który nie może ustać w miejscu. Czyścisz go, a on rozgrzebuje kopytem siano na całą stajnię. Gdy jesteś w dobrym humorze, powiesz z uśmiechem “ty pajacu, nie możesz jeść jak człowiek?” Gdy jesteś wściekły/a, jest szansa, że dasz mu w łeb, krótko uwiążesz i zabierzesz siano. Konie mają zdolność koregulacji emocjonalnej w stadzie. To znaczy, że emocje jednych członków stada, udzielają się innym. Dlatego Twój nastrój, emocje i zachowanie ma ogromny wpływ na przebieg treningu i zachowanie konia. Nie musisz być zawsze w radosnym nastroju, ale wystarczy, że wyrobisz sobie nawyk przyglądania się swoim emocjom przed przywitaniem się z koniem. Już sama świadomość złego humoru nieraz wystarczy, żeby nie reagować nazbyt emocjonalnie i nie wyżywać się na koniu. Coś niezwykłego? Trening zawsze należy dostosowywać do panujących okoliczności. Jeśli jeździsz w porze kolacji, albo sprowadzania stada do stajni, to nic dziwnego, że będzie niezwykle trudno wykonać ćwiczenia, które wymagają od konia skupienia i precyzji. W takiej sytuacji odłóż plan treningowy na bok i wybierz ćwiczenia, które pomogą mu się uspokoić i skupić na Tobie. Być może wystarczy 10 minut, a może będzie trzeba poświęcić temu cały trening. Tak czasem też bywa. I to jest OK. Co się udało i dlaczego Przeanalizuj jakie ćwiczenia poprzedzały świetne wykonanie ćwiczenia. Będziesz wiedział/a co działa i co należy powtarzać w przyszłości. Co się NIE udało i dlaczego Zastanów się, dlaczego coś nie wyszło. To etap, na który trzeba poświęcić nieco więcej czasu, ale to najlepsza droga do skutecznego rozwiązywania problemów. Postaraj się myśleć konkretami. Nie pisz “nie wyszło mi zagalopowanie na kole”, ale “przed zagalopowaniem, koń rozpędzał się w kłusie i przenosił ciężar na wewnętrzną łopatkę”. Pisz jak najbardziej konkretnie, bo to pomoże Ci znaleźć rozwiązanie. Takie myślenie nakieruje Cię na odpowiednie tory, bo już wiesz, że kluczem do sukcesu będzie odciążenie wewnętrznej łopatki i zapobieganie rozpędzaniu kłusa. Może wpadniesz na rozwiązanie sam/a, a może będziesz musiał/a zapytać kogoś o poradę, poszukać w literaturze, albo na YouTubie. Błędy w dosiadzie i używaniu pomocy Teraz zastanów się, czy Twój dosiad był nieskazitelny, a pomoce czytelne. Być może koń rozpędzał kłus i obciążał wewnętrzną łopatkę przed zagalopowaniem, ponieważ wychodziłeś/aś przed ruch konia? A może brakowało zamknięcia ręki? Wnioski Teraz pora na wyciągnięcie wniosków z każdego etapu. Te informacje to złoto, ponieważ wykorzystasz je planując kolejny trening. ... Read more...\n30 października 2021Większości z nas wydaje się, że zaklinacze koni, to nadzwyczajni ludzie, posiadający szczególny dar rozumienia zwierząt. Albo magicy, robiący jakieś czary-mary. A na pewno są to ludzie mający supermoce niedostępne dla zwykłych śmiertelników. Ja też tak myślałam. A potem przekonałam się, że dzięki prostym zasadom, każdy może zostać zaklinaczem koni. Wystarczy je poznać i stosować! Odkrywałam te zasady przez wiele lat, a teraz Ci je wyjawię 😉 Gotowy/a na wyższy stopień wtajemniczenia? 🙂 Zasada nr 1 Poznaj naturalne zachowania koni, aby dobrze je interpretować i odpowiednio na nie reagować. Dzięki temu będziesz traktować konie sprawiedliwie, a one będą czuć się bezpiecznie i komfortowo w Twoim towarzystwie. Będą zrelaksowane i zaufają Ci. Zasada nr 2 Dowiedz się, co motywuje konie i czym się kierują. Pozwoli Ci to przewidzieć potencjalne problemy i ich uniknąć, zanim w ogóle się pojawią. To oznacza mniej frustracji i nieporozumień, a więcej swobody i radości ze wspólnie spędzonego czasu. I dla Ciebie, i dla konia. Zasada nr 3 Poznaj język koni i używaj go. Dzięki temu “usłyszysz”, co konie do Ciebie mówią i dostosujesz do tego swoje zachowanie. Jak tylko poznasz ich język, to szybko zauważysz, że konie są bardzo “gadatliwe”. Pamiętaj przy tym, że konie zawsze “mówią” prawdę. Niczego nie udają, są szczere i prostolinijne, choć ludzie, którzy nie znają się na rzeczy mówią, że bywają “złośliwe, wredne, szczwane i robią na złość“. TO NIE PRAWDA! Tak mówią tylko ci, którym się wydaje, że znają się na koniach. Zasada nr 4 Dbaj o to, żeby koń szanował Ciebie, a Ty konia. Koń musi szanować Twoją przestrzeń i reagować na polecenia – nie może Cię taranować, rozdeptywać, ani ignorować. To wszyscy wiedzą, ale większość niestety zapomina, że szacunek musi działać w obie strony!!! Uszanuj więc: fizyczne ograniczenia konia. Przykładowo: pamiętaj, że na początkowym etapie treningu, jest mu bardzo trudno chodzić na kontakcie, w ustawieniu i wygięciu. Dlatego zadowól się trzema krokami i nagrodź go odpoczynkiem. Odległość buduj stopniowo. psychiczne ograniczenia konia. Przykładowo: jeśli boi się chodzić sam w teren, to zacznij od spacerów w ręku. To łatwiejsze dla konia, ponieważ to Ty jesteś przewodnikiem i prowadzisz. Takie spacery tworzą pozytywne doświadczenia i budują pewność siebie konia. nastrój konia w danym dniu i dostosuj do niego wspólne aktywności. Traktuj konia podmiotowo, a nie przedmiotowo. To żywa, czująca, inteligentna i wrażliwa istota, a nie maszyna do osiągania Twoich ambitnych celów. rzeczy, których koń nie lubi. Przykładowo: niektóre konie nie lubią dotyku i przytulania. Inne nie cierpią kąpieli. Nie przytulaj więc i nie kąp, a Wasza relacja tylko na tym zyska. Zasada nr 5 Uświadom sobie swoje emocje i kontroluj swoje ciało. Tylko, jeśli zdasz sobie sprawę ze swoich emocji oraz zachowań, które te emocje wywołują, będziesz w stanie wpływać na emocje i zachowania konia. Ciało jest narzędziem komunikacji z koniem w każdej sytuacji. Z kolei emocje wpływają na nasze zachowanie, a tym samym na emocje i zachowanie konia. Jeśli nie kontrolujesz swojego ciała, to nieświadomie wysyłasz koniowi różne, czasem sprzeczne sygnały, które mogą wywoływać u niego niepewność i frustrację. A tym samym sprawiasz, że nie czuje się bezpiecznie i komfortowo w Twoim towarzystwie. Czy wiesz, że TO SAMO zachowanie konia może wywołać w Tobie RÓŻNE emocje, a tym samych RÓŻNE reakcje w zależności od tego jak się czujesz? Dlatego musisz zdawać sobie sprawę z tego jak się czujesz. Dzięki temu, nie skrzywdzisz konia niezasłużoną karą, albo przypisaniem mu złych intencji. Nie potraktujesz go niesprawiedliwie i nie wywołasz napięcia i frustracji. Dalsze źródła wiedzy W tym artykule przedstawiałam pięć fundamentalnych zasad tworzenia dobrej relacji z koniem. Kilka kolejnych, opisałam szczegółowo w artykule pt. “Podstawowe zasady przyjacielskiej relacji z koniem”. Dostęp do artykułów uzyskasz klikając tutaj i zapisując się na listę mailingową. A jeśli już jesteś na mojej liście, to prześlę Ci dostęp do artykułu 🙂 Temat budowania dobrej relacji z koniem jest bardzo obszerny i wielowątkowy. Tym samym nie sposób wyczerpująco przedstawić go w artykule. Dlatego powstaje Klub Konie i Kropka, w którym będę szeroko omawiać temat relacji i pokazywać przydatne techniki. Dzięki tej wiedzy i umiejętnościom, zbudujesz głęboką relację z koniem, opartą na zrozumieniu, współpracy i wzajemnym zaufaniu. Chcę żebyś wiedział/a, że prawie wszystkie moje konie, to konie, które kupiłam, ponieważ poprzedni właściciel uznał je za “trudne” i “problematyczne“, i dlatego je sprzedawał. Wszystkie zasady, jakie przedstawiam w artykułach i Klubie, stosuję w codziennej pracy z moimi końmi. I zmieniły się nie do poznania: są chętne do pracy, grzeczne i zadowolone. ... Read more...\n24 października 2021W artykule “Jak dobrze jeździć konno – 4 proste kroki” pisałam, że aby rozwiązać jakikolwiek problem z koniem, trzeba zacząć od znalezienia przyczyny tego problemu. Musisz dowiedzieć się: dlaczego koń zachowuje się w ten sposób, co osiąga tym zachowaniem co chce ci powiedzieć. Dopiero znając odpowiedzi na te pytania, będziesz w stanie znaleźć skuteczne rozwiązanie każdego problemu. W artykule pokażę ci cztery najczęstsze przyczyny tego, że koń nie chce stać spokojnie podczas wsiadania i zaproponuję ci sposoby rozwiązania tych problemów. Jeśli wolisz słuchać niż czytać, to zobacz film na YouTubie “Dlaczego koń kręci się przy wsiadaniu” Nudzi się? Nie! Większość osób myśli, że koń się wierci, ponieważ się nudzi. Nic bardziej mylnego! Konie się nie nudzą w takim znaczeniu jak ludzie. Są zaprogramowane przez naturę na nieustanne obserwowanie otoczenia wszystkimi zmysłami. Słyszą najmniejszy szmer. Widzą minimalny ruch. Czują mnóstwo zapachów. Wyczuwają drgania ziemi. Ich mózg jest nieustannie zajęty, więc nie może być mowy o nudzie. Najczęstsza przyczyna jest bardzo prozaiczna: koń nie wie, że ma stać spokojnie, bo nikt go tego nie nauczył! Zaskakująco wiele koni, wierci się przy wsiadaniu, czyszczeniu, siodłaniu, struganiu kopyt i zabiegach weterynaryjnych tylko dlatego, że nie są nauczone spokojnego stania. Na szczęście rozwiązanie tego problemu jest proste. Musisz z żelazną konsekwencją korygować wiercenie się w każdej sytuacji, w jakiej wymagasz od konia cierpliwego stania. Uwierz mi, spokojne stanie to dla konia żaden problem! Jako zwierzęta uciekające, konie są oszczędne w ruchach i wolą stać zamiast chodzić, żeby niepotrzebnie nie tracić energii, która w każdej chwili może być potrzebna do ucieczki. Pamiętaj, żeby nagradzać konia za spokojne stanie. Możesz chwalić go głosem, albo drapaniem po szyi. Zdecydowanie odradzam nagradzanie smaczkami, bo spowodują, że koń się podekscytuje i będzie się wiercił jeszcze bardziej. A nie o to przecież chodzi. Jest zaniepokojony albo podekscytowany Busy feet, busy mind – mawiają kowboje. Jeśli koń jest zaniepokojony lub podekscytowany, to nie będzie chciał stać w miejscu. Będzie chciał chodzić, węszyć, rozglądać się i przyglądać się otoczeniu z różnych perspektyw. I to zupełnie normalne. Nie zmuszaj go do stania w miejscu i nie próbuj wsiadać za wszelką cenę. To tykająca bomba, która w każdej chwili może wybuchnąć. Taki koń najpierw musi się uspokoić. I musi to zrobić sam. Nie możesz zrobić tego za niego. Nie da się. To, co możesz zrobić, to stworzyć mu odpowiednie warunki. Nim wsiądziesz, pospaceruj z nim w ręku. Pozwól się zatrzymywać i przyglądać. Pozwól węszyć. Pozwól stać tyle, ile chce. Pozwól iść tam, gdzie chce. Pozwól nawet na jedzenie trawy! Zaniepokojony koń nie będzie jadł, ponieważ w pełnym skupieniu, koń może robić tylko jedną rzecz naraz: albo obserwować otoczenie, albo jeść. Jeśli je, to znaczy, że zaczyna się uspokajać. A o to nam chodzi. Kiedy już się uspokoił i nie jest tak bardzo zaabsorbowany otoczeniem, pora na wdrożenie go w tryb pracy. Zrób kilka prostych ćwiczeń w ręku. Na przykład poproś o cofnięcie, zmianę kierunku od człowieka, przestawienie zadu, kilka kroków ustępowania. Chodzi o to, żeby uwaga konia skupiła się na tobie i na zadaniach, o wykonie których go prosisz. Jeśli ćwiczenia idą gładko, koń opuszcza szyję, parska, oblizuje się, ziewa, to znaczy, że można bezpiecznie wsiadać. Nie zaakceptował swojej roli jako konia wierzchowego Kolejna przyczyna jest taka, że koń nie chce, żeby na nim jeździć. Dlatego odsuwa się, żeby nie można było wsiąść. Możliwe, że taki koń będzie również trudny do złapania na padoku, będzie niespokojny podczas czyszczenia i zakładania siodła. Wydawać by się mogło, że to problem dotyczący koni świeżo zajeżdżonych, ale w rzeczywistości dotyka on również koni, które od wielu lat pracują pod siodłem. To, co można zrobić, to przeprowadzić proces zajeżdżania jeszcze raz i upewnić się, że koń akceptuje wszystkie, kolejne etapy. Przed rozpoczęciem takiej pracy, dobrze byłoby odstawić go od jazdy na kilka miesięcy. Pokazuje, że go boli Odchodzenie przy wsiadaniu może być sposobem na pokazanie, że coś jest nie tak ze zdrowiem konia i ciężar jeźdźca sprawia mu ból. Szła bym tym tropem zwłaszcza w przypadku konia, który wcześniej nie przejawiał takiego zachowania. W tej sytuacji trzeba poradzić się weterynarza lub fizjoterapeuty. Sposób, w jaki wsiadasz na konia jest da niego bardzo niewygodny, albo wręcz bolesny Wiele koni nie sprawia problemów przy łapaniu na padoku, prowadzeniu, czyszczeniu i siodłaniu. Problemy zaczynają się dopiero przy wsiadaniu. Koń się spina: podnosi szyję, zadziera głowę, opuszcza grzbiet, zaciska wargi, nico wstrzymuje oddech, napina mięśnie i widać, że jest zaniepokojony. Wszystko dlatego, że już wie, co za moment go czeka – niewygoda lub ból powodowany przez gramolącego się jeźdźca. Na szczęście rozwiązanie tego problemu jest bardzo proste. Naucz się wsiadać w sposób, jaki jest dla konia wygodny. W tym celu, przeczytaj artykuł “5 najczęstszych błędów podczas wsiadania na konia”.... Read more...\n24 października 2021W artykule “Dlaczego koń nie stoi spokojnie przy wsiadaniu” możesz przeczytać o tym, że jedną z przyczyn, dla których koń się kręci jest zły sposób wsiadania. Niewłaściwy sposób wsiadania jest dla konia nie tylko nieprzyjemny, ale i bolesny. Koń, przewidując przykrość, która za chwilę go spotka, zaczyna się niepokoić i próbuje jej uniknąć. A najprostszym sposobem na uniknięcie tej niewygody jest odejście. Dlatego niektóre konie nie stoją w miejscu. Na szczęście rozwiązanie tego problemu jest bardzo proste – wystarczy nauczyć się wsiadania, które nie będzie dla konia nieprzyjemne i bolesne. Poniżej zobaczysz 5 najczęstszych błędów, jakie widuję podczas wsiadania na konia. Jeśli wolisz słuchać niż oglądać, to obejrzyj film “Dlaczego koń kręci się przy wsiadaniu oraz 5 najczęstszych błędów podczas wsiadania na konia”. Najpierw omawiam cztery najczęstsze przyczyny, dla których koń jest niespokojny przy wsiadaniu, a w dalszej części filmu, omawiam najczęstsze błędy spotykane podczas wsiadania na konia. Błąd nr 1: źle stoi Ilu znasz jeźdźców, którzy przed wsiadaniem zwracają uwagę na to, jak stoi koń? Ja niewielu. I dlatego często widzę następujący schemat: koń stoi koślawo, jeździec zaczyna wsiadać i zaburza równowagę konia. Aby się zrównoważyć i nie przewrócić, koń robi krok do przodu lub w bok. W tym momencie, w obawie, że koń zaraz wymknie się spod kontroli, jeździec gwałtowanie skraca wodze, żeby zatrzymać konia. Nagłe, mocne ciągnięcie za wędzidło jest dla konia bardzo nieprzyjemne. Jest to kara, na którą absolutnie nie zasłużył. Tak naprawdę, koń nie miał innego wyjścia – musiał ruszyć, żeby się nie przewrócić. Aby uniknąć tego błędu, zwróć uwagę na to, jak stoi koń, nim zaczniesz na niego wsiadać. Koń powinien równo obciążać wszystkie cztery nogi. Jeśli tak nie jest, zrób krok w bok, w przód, albo w tył i dopiero wtedy wsiadaj. Błąd nr 2: za mocno skracasz wodze Oczywiście skrócenie wodzy jest konieczne, żeby mieć jakąkolwiek kontrolę nad koniem, jednak większość osób skraca je za bardzo. Nabierają mocny kontakt, który jest dla konia bardzo niewygodny. Broniąc się przed naciskiem. koń zadziera głowę, podnosi szyję i opuszcza grzbiet, co powoduje duże usztywnienie ciała i przekłada się na napięcie emocjonalne, od których koń chce się uwolnić. Próbuje więc się ruszyć. To, co wystarczy zrobić, to delikatnie skrócić wodze, tak, aby lekko zwisały. Tyle w zupełności wystarczy, żeby w razie potrzeby móc zadziałać nimi na konia. Niestety wielu jeźdźców ulega złudzeniu, że tylko mocne skrócenie wodzy zapewnia im kontrolę nad koniem. Nic bardziej mylnego! Błąd nr 3: łapanie za przedni i tylni łęk To najpoważniejszy i niestety najbardziej powszechny błąd podczas wsiadania na konia. Łapanie za przedni i tylni łęk powoduje, że siodło nieprzyjemnie przekręca się na grzbiecie konia. Co więcej, powoduje duże zaburzenie równowagi konia, gdy jeździec wsiada na konia ciągnąc jednocześnie za przedni i tylni łęk. Zamiast tego, wsiadaj łapiąc lewą ręką za kosmyk grzywy, a prawą opierając na zewnętrznej stronie przedniego łęku. Błąd nr 4: wbijanie noska buta w koński bok To kolejny bardzo częsty błąd. Jeździec staje przodem do boku konia i wkład stopę w strzemię w taki sposób, że nosek buta wbija się w bok konia. Jest to szkodliwe z dwóch powodów. Przede wszystkim jest nieprzyjemne dla konia. Czując taki nieprzyjemny nacisk na bok, koń się przesuwa, za co zostaje skarcony mocnym szarpnięciem za wodze. W rzeczywistości koń zachował się w odpowiedni sposób, ponieważ na nacisk na bok, odpowiedział ruchem. A tego przecież od niego oczekujemy, gdy naciskamy łydką podczas jazdy lub prosimy o przesunięcie podczas czyszczenia. W tej sytuacji jednak, jeździec jest zupełnie zaskoczony, prawidłowym przecież, zachowaniem konia i karze go pociągnięciem za wędzidło. W efekcie koń jest zdezorientowany. Aby uniknąć tego błędu, ustawiaj się twarzą do głowy konia i prawym ramieniem do jego boku. Ustaw strzemię prostopadle do brzucha konia, tak, aby twoje palce w strzemieniu były ustawione równolegle do łopatki konia. Błąd nr 5: bolesne uderzenie w grzbiet Wielu jeźdźców nie kontroluje sposobu, w jaki ich pupa opada w siodło. Najczęściej po prostu mocno uderza w grzbiet konia. Nic dziwnego, że koń, przewidując czekający go ból, będzie niespokojny podczas wsiadania. Mocno skup się na tym, żeby pupa opadała w siodło bardzo delikatnie. Możesz podeprzeć się rękami o szyję konia, albo przedni łęk siodła, żeby nieco sobie ułatwić sprawę. Zmiana w zachowaniu konia Jeśli wyeliminujesz te błędy, szybko zauważysz, że zachowanie konia podczas wsiadania zaczyna zmieniać się na lepsze. Koń będzie spokojniejszy i bardziej zrelaksowany, zamiast w napięciu czekać na nadchodzącą nieprzyjemność.... Read more...\n9 października 2021Jak to wspaniale bawić się z miękkim końskim pyszczkiem! Podstawiasz rękę, a koń delikatnie ją podskubuje wargami. Ale taką rozkoszną chwilę błogości zawsze zepsuje jakiś joy killer, który powie: “Przestań tak się z nim bawić, bo zaraz zacznie cię gryźć i się doigrasz!” Od wielu osób słyszałam, że od takiego niewinnego podskubywania, krótka droga do agresywnego gryzienia. Czy rzeczywiście tak jest? Moim zdaniem NIE! Jeśli wolisz słuchać niż czytać, to zobacz film “Czy podgryzanie prowadzi do gryzienia”. Czym różni się gryzienie od podgryzania Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy zastanowić się nad dwoma aspektami: pierwszy to stan emocjonalny konia, który przejawia dane zachowanie; drugi to intencja jaką ma koń. Wyobraź sobie, że kończysz siodłanie i zabierasz się za dociąganie popręgu. Gdy tylko łapiesz za popręg, spokojny jak dotąd koń, gwałtowanie odwraca się w twoją stronę. Ma płasko położone uszy, zmarszczony nos, groźne spojrzenie i wyszczerza zęby w twoją stronę. Taki koń mówi ci: zostaw mnie! Nie rób tego! Przestań! Idź precz! Jak czuje się ten koń? Jest spięty i mocno zdenerwowany. Pewnie wielokrotnie zapinano mu popręg w sposób sprawiający ból, więc jest na to przygotowany. Ale zarazem bardzo chce tego uniknąć, dlatego próbuje się bronić i cię przepędzić. Karcenie konia niczego nie zmieni. Ale remedium na tę sytuację jest bardzo proste: naucz się dociągać popręg w sposób komfortowy dla konia. Przeczytasz o tym w artykule “Jak dociągać popręg i nie drażnić konia”. Teraz wyobraź sobie, że po jeździe zagadałaś się z koleżanką. Zdarza się 🙂 Stoicie obok konia i rozmawiacie. W pewnym momencie koń zaczyna podskubywać twój kaptur. Taki koń mówi: ale nudy! Zróbmy coś! Może się ze mną pobawisz? Jak czuje się ten koń? Pewnie jest nieco znudzony, ale zarazem dobrze się czuje, ma dużo energii i chęci do zabawy. Lubi cię, jest w dobrym humorze i proponuje ci zabawę. Jeśli poobserwujesz konie na padoku, zobaczysz, że wałachy bardzo często podskubują się w zabawie. I owszem, czasem któryś przesadzi i dostanie kopniaka na odczepkę, ale w takim podgryzaniu nie ma cienia agresji. Zauważ też, że w ten sposób bawią się jedynie konie, które są ze sobą zaprzyjaźnione. Mam nadzieję, że teraz wyraźnie dostrzegasz różnicę między podgryzaniem a gryzieniem. Kiedy koń gryzie Jest kilka sytuacji w jakich koń gryzie. Broni się przed czymś, przed czym nie może uciec. To przykład z podciąganiem popręgu. Gdyby koń nie był uwiązany, to zamiast gryźć, po prostu by odszedł. Broni swojego, np. jedzenia w żłobie. Pokazuje, że to on jest wyżej w hierarchii stada. Przepędza intruza ze swojego terytorium lub ze swojej strefy osobistej. Więcej o ogromnym znaczeniu strefy osobistej w kontakcie z końmi. Więcej o ogromnym znaczeniu strefy osobistej w kontaktach z końmi dowiesz się z Klubu Konie i Kropka. Zapisz się na newsletter, a powiadomię cię o otwarciu zapisów. We wszystkich tych sytuacjach koń dostaje zastrzyk adrenaliny, robi się pobudzony i bywa agresywny. Zdecydowanie nie ma przyjaznych zamiarów. Odczuwa szereg nieprzyjemnych emocji. Jest zdenerwowany, spięty, zaniepokojony, wystraszony. Kiedy koń podgryza Jest kilka sytuacji, w jakich koń podgryza. Zaczepia i zaprasza do zabawy. Zabija czas, gdy się nudzi. Próbuje zwrócić na siebie uwagę. Rozładowuje napięcie emocjonalne. Prosi o smakołyk. W żadnej z powyższych sytuacji koń nie jest agresywny. Owszem, może być natarczywy, ale towarzyszące mu emocje mają zupełnie inny charakter niż w przypadku gryzienia. Również intencja konia jest inna – koń nie chce nikogo zastraszać. Problemy z podgryzaniem Chociaż niewinne podgryzanie nie przerodzi się w agresywne gryzienie, to jednak może przysporzyć pewnych problemów. Może eskalować i wymknąć się spod kontroli, zwłaszcza w przypadku koni pewnych siebie i figlarnych. Radosne skubnięcie może naprawdę zaboleć. Największym błędem w takiej sytuacji jest ukaranie konia. Pamiętaj, że nie należy karać konia za przejawianie inicjatywy. Karanie w takiej sytuacji spowoduje, że koń będzie mniej pewny siebie, nieufny w stosunku do człowieka i zamknie się w sobie. W takimi końmi bardzo ciężko się pracuje. To, co trzeba zrobić w takiej sytuacji, to dać koniowi jasno do zrozumienia, że przesadził, tak jak robią to konie w stadzie. Możesz powiedzieć głośne “nie”, pacnąć konia w nos (nie bić!!!) i go wycofać. Chodzi o to, żeby reprymenda była stanowcza, ale przyjacielska i serdeczna. Jak to między kumplami w stadzie. Absolutnie nie może być agresywna i kipiąca wściekłością. Konsekwencje podgryzania Jeśli decydujesz się na taką formę zabawy z koniem, to musisz mieć świadomość nieprzyjemnych konsekwencji. Czasem będą to siniaki. Czasem urwany kaptur. Czasem pogryziony sprzęt. Czasem koń będzie cię zaczepiał w momencie, kiedy sobie tego nie życzysz. Jeśli się na to nie godzisz, to w żadnej sytuacji nie pozwalaj koniowi na podgryzanie. Jasne granice są bardzo dobre dla relacji, ale brak konsekwencji – zabójczy. Uważaj na te konie Choć zdecydowanie uważam, że podgryzanie nie przerodzi się w gryzienie, to jednak są konie, z którymi nie pozwalam sobie na takie zabawy. Są to konie, które mają tendencję do zachowań agresywnych lub dominacyjnych i bezpardonowo wkraczają w strefę osobistą człowieka. Pracując z takimi końmi, jasno wyznaczam granice dopuszczalnego zachowania i podgryzanie człowieka się w nich nie mieści. Wolę, żeby takie konie przyswoiły sobie zasadę, że zęby należy trzymać z dala od ludzi. Zawsze i wszędzie.... Read more...\n13 sierpnia 2021Anglicy mawiają ‘It’s smiple but it’s not easy’. Bardzo lubię to porzekadło, a ono świetnie odzwierciedla esencję czterech kroków do bycia świetnym jeźdźcem: kroki faktycznie są proste, ale wprowadzenie ich w życie, może okazać się niełatwe. To długa i czasem kręta droga, ale warto nią iść. Jeśli wolisz słuchać lub oglądać, to zobacz film “Jak być świetnym jeźdźcem”. KROK 1: Praktyka Jeździć, jeździć! Ale JAK jeździć? Aby zostać świetnym jeźdźcem, trzeba jeździć! Wiadomo. Nie ma innej drogi. Problem polega na tym, że jest całe mnóstwo osób, które jeżdżą dużo i od dawna, a wcale nie są świetne. Naturalnie nasuwa się więc pytanie jak jeździć? Przede wszystkim należy jeździć w sposób świadomy, a nie odtwórczy. Nie wystarczy pokręcić się po ujeżdżalni w kłusie i galopie. Nie wystarczy też skrzętnie wykonywać polecenia instruktora: opuść piętę, zamknij zewnętrzną łydkę, oddaj nieco wewnętrzną wodzę itp. To, co jest konieczne, to skupienie się na odczuciach płynących z ciała konia i z twojego ciała. Musisz wiedzieć, co dokładnie robi twój prawy pośladek, lewe udo czy prawy nadgarstek. Musisz zauważać, jak na ich działanie odpowiada koń: co się dzieje z jego ciałem i z jego emocjami. Aby skupienie się na odczuciach było możliwe, przede wszystkim musisz umieć utrzymać koncentrację na tym, co się dzieje tu i teraz. Wszelkie problemy dnia codziennego nie powinny zaprzątać ci głowy podczas pracy z koniem. Kolejny nieodzowny element, to dbanie o własne ciało. Musi być ono w miarę wysportowane, silne, elastyczne i sprężyste. Nie zrozum mnie źle. Nie chodzi o umiejętność robienia szpagatu, ale o utrzymywanie ciała w dobrej formie. Musisz też mieć świadomość poszczególnych części swojego ciała oraz ich odrębności. W każdej chwili musisz kontrolować ułożenie i działanie każdej części swojego ciała. Musisz dojść do takiego stopnia szczegółowości, żeby nie myśleć “noga”, ale “kostka”, “pięta”, “śródstopie”, “łydka”, “udo”. Uwielbiam porównywać jazdę konno do medytacji. Zarówno medytacja, jak i jazda konno polegają na odczuwaniu i obserwacji bodźców płynących z naszego ciała i z otoczenia. Co ważne, i w medytacji, i w jeździe konno nie ma miejsca na ocenianie. Medytując nie oceniasz swoich myśli, a jedynie je obserwujesz. Natomiast jeżdżąc konno, nie oceniasz efektów swojej pracy, a jedynie obserwujesz swoje działania i reakcje konia. Na analizę przyjdzie czas później. Jeśli pozbędziesz się elementu oceniającego, unikniesz nerwowości, wybuchów gniewu i frustracji podczas ćwiczeń, które sprawiają ci trudność. Nie samą jazdą szkoli się jeździec Prócz jazdy liczy się każda chwila przebywania z końmi: szykowanie do jazdy, wypasanie i spacery w ręku, asystowanie przy wizytach kowala i weterynarza, obserwowanie stada. To ważne, żeby bacznie obserwować konie, ich zachowania, reakcje na otoczenie i relacje w stadzie. Poznać ich osobowości i upodobania. Kolejną, często niedocenianą, płaszczyzną wyszkolenia jeździeckiego jest praca z koniem z ziemi. To idealny moment, żeby wyćwiczyć sobie oko: umieć ocenić jakość ruchu konia, umieć wychwycić pojawiające się usztywnienia i napięcia, przyjrzeć się, jak koń odpowiada na poszczególne pomoce i co zmienia się w jego ciele i psychice. Te wszystkie elementy składają się na wyczucie koni. To nie jest cecha, z którą się rodzimy. To umiejętność, którą zdobywa się przez doświadczenie i cały czas ćwiczy. KROK 2: Analiza Plan Każdy trening wymaga więcej czasu, niż może ci się zdawać. Nie wystarczy pojeździć. Do treningu trzeba się przygotować układając sobie w głowie plan. Oczywiście nie należy podchodzić do planu w sposób dogmatyczny. Jeśli pojawiają się niesprzyjające okoliczności, to trzeba się do nich na bieżąco dostosować. Na przykład, gdy zaplanowałam sobie ćwiczenie zagalopowań na kole, ale mój koń biega jak oszalały, bo sąsiad akurat kosi sąsiednią łąkę wielkim sprzętem, to będę raczej pracować nad rozluźnieniem i spokojem. Najpierw w stępie, a później może w wyższych chodach. A może wcale nie. Może właśnie “stęp is the limit” na dziś. Plan to nie tylko obmyślenie przypadkowych ćwiczeń. To zaprojektowanie rozgrzewki w taki sposób, żeby gładko przejść do etapu pracy właściwej, gdzie koń poznaje nowe elementy, albo doskonali już znane. Plan to również obmyślenie strategii radzenia sobie z problemami, które się pojawią. A pojawią się na pewno! Na szczęście konie mają ograniczony repertuar sposobów na unikanie pracy, więc spokojnie można się do tego zawczasu przygotować. Analiza Każdy zakończony trening warto sobie przeanalizować. Trzeba wziąć pod uwagę: – jakie były cele; – w jakim stopniu udało się je zrealizować; – co było zaskoczeniem (pozytywnym lub negatywnym); – jak koń zachowywał się w odpowiedzi na konkretne sygnały; – co przyniosło świetny efekt i warto powtarzać w przyszłości; – co zawiodło i dlaczego; – co należy zmienić. Zapytaj konia Aby móc prawidłowo ocenić jakość wykonanego ćwiczenia, musisz wiedzieć, kiedy jest dobrze. Jednak większość jeźdźców nie potrafi ocenić tego samodzielnie, więc pyta trenera: “Dobrze było?” Faktycznie takie pytanie należy zadać, ale nie trenerowi, tylko koniowi! Koń zawsze i natychmiast pokazuje, jaki jest efekt. I nigdy się nie myli. Musisz tylko nauczyć się go słuchać. Aby to osiągnąć wystarczy, że po wykonaniu ćwiczenia, odpowiesz sobie na trzy pytania: – czy koń pozostaje w rozluźnieniu (fizycznym i emocjonalnym); – czy koń pozostaje w równowadze; – czy koń chętnie odpowiada na pomoce. Jeśli odpowiedź na każde z tych pytań jest twierdząca, to wiesz, że ćwiczenie zostało wykonane prawidłowo. I absolutnie nie potrzebujesz żadnego potwierdzenia z zewnątrz. KROK 3 TEORIA Czy jesteś jednym z tych jeźdźców? Znam wielu jeźdźców, którzy: – jeżdżą przez godzinę dookoła placu stępem, kłusem i galopem. Czasem skoczą jakąś przeszkodę, bo akurat ktoś ją ustawił; – jeżdżą tylko w teren, bo na ujeżdżalni “jest nudno”. A tak naprawdę nie mają żadnego pomysłu na trening. I tu pełna zgoda: jeżdżenie dookoła stępem, kłusem i galopem jest nudne; – jeżdżą tylko z trenerem, bo sami nie wiedzą, jak ułożyć trening i kiedy ćwiczenie jest dobrze wykonane; – mają swoje konie, ale w ogóle przestają jeździć w momencie, gdy brakuje im pieniędzy na trenera. Jak zyskać samodzielność Musisz się nauczyć jednej prostej, ale niełatwej rzeczy: jak działa koń. Musisz znać jego naturalne zachowania i potrzeby. Musisz wiedzieć, co go motywuje, a co go zniechęca. Dlaczego w danej sytuacji zachowuje się tak, a nie inaczej. Jak myśli. Co chce, a czego nie chce. Jak reaguje na otoczenie i bodźce, które z niego płyną. Zadając sobie trud poznania natury i psychiki konia, zyskasz samodzielność w rozwiązywaniu problemów. Nabierzesz pewności siebie, która znajdzie swój wyraz z twoich ruchach i postawie. Zyskasz relację z koniem opartą na współpracy, a nie na dominacji. Dominacja z reguły kojarzy się z agresją człowieka, ale dominować w relacji może zarówno człowiek, jak i koń. Konie, które nie wpuszczają do boksu, nie dają się złapać na padoku, gryzą przy czyszczeniu, wiercą się przy wsiadaniu i próbują zrzucić w czasie jazdy, to konie, które dyktują swoje warunki. Nie jest to ani przyjemne, ani bezpieczne. Zacznij od “dlaczego” Rozwiązanie każdego problemu, zaczyna się od odpowiedzi na pytanie: “Dlaczego koń to robi? Co mu to daje?” Dlaczego koń nie podaje nogi do czyszczenia? Dlaczego koń ciągnie w kierunku bramki? Dlaczego się płoszy, skoro nic tam nie ma? Nie da się udzielić prawidłowej odpowiedzi na te pytania, bez znajomości natury koni. Tym samym pozostaje się biernym odtwórcą poleceń trenera, a nie aktywnym uczestnikiem treningu. Gdzie się tego uczyć Zasadniczo “działania konia” powinien uczyć instruktor. Dobry trener nie tylko wydaje polecenia i daje wskazówki, ale również tłumaczy, dlaczego coś robimy tak, a nie inaczej. Ale jeżeli nie masz tego szczęścia i nie współpracujesz z dobrym trenerem, to zawsze pozostają książki, kursy, webinary, szkolenia, artykuły, filmy na YouTube. W tym mój kanał “Konie i Kropka” oraz blog, który właśnie czytasz. KROK 4: Pomoce Ostatni krok, ale nie mniej ważny niż pozostałe, to poznanie zasad działania pomocy. Dzięki prawidłowo użytym pomocom, jesteśmy w stanie komunikować się z koniem. Prowadziłam kiedyś lekcję, w czasie której zaawansowana uczennica powiedziała: “Zrobię teraz ustępowanie od łydki w lewo. Musisz tylko mi przypomnieć, której łydki mam użyć, bo zapomniałam”. Pomoce to nie jest jakiś kuriozalny i przypadkowy zbiór sygnałów. Wręcz przeciwnie: jest to spójny i logiczny system. Jeśli zrozumiesz jak działa dosiad, łydka, ręka, bat i głos, nigdy nie będziesz musiał_a wkuwać na pamięć całego schematu działania pomocami podczas ustępowania, trawersu, czy zwrotu. A skoro nie musisz ich zapamiętywać, to nigdy ich nie zapomnisz 🙂 Jedną z najbardziej kontrowersyjnych pomocy jeździeckich jest bat. Jeźdźcy nie chcą używać bata z dwóch głównych powodów: jest im niewygodnie oraz kochają konie i nie chcą ich bić. Jak to jest z tym batem? Przeczytaj artykuł “Czy ktoś, kto kocha konie, może używać bata?”... Read more...\n14 lipca 2021Obserwując zachowania kucyków np. notoryczne wykorzystywanie błędów jeźdźca, nasuwa się “oczywisty” wniosek, że z natury są bardziej złośliwe, wredne i nikczemne niż duże konie. Wniosek moim zdaniem zupełnie niesłuszny i bardzo krzywdzący dla kucyków, bo znaczący tyle, że robienie jeźdźca w konia, sprawia im frajdę. Natura koni Tymczasem kuce zachowują się tak samo, jak duże konie. W naturze koni leży bezwzględne myślenie kategoriami własnych korzyści i posiadanie możliwie najwyższej pozycji w hierarchii stada. To zapewniało przetrwanie. Nie możemy więc mówić, że ich złe – w naszym odczuciu – zachowanie, jest wymierzone przeciwko nam i ukierunkowane na sprawienie nam przykrości. Tak absolutnie nie jest, bo konie tak nie myślą! Dlaczego kuce zachowują się gorzej niż duże konie Fakt jest jednak taki, że kuce częściej niż duże konie przejawiają niechciane zachowania. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta: kucami z reguły zajmują się dzieci. A dzieci mają problem z asertywnym stawianiem granic: to kucowi wolno, a to jest już nieakceptowalne. Konie i kuce, żyjąc w hierarchicznym stadzie, ciągle kwestionują granice, sprawdzając, czy nie przesuną się wyżej w hierarchii. To leży w ich naturze. Dzieci nie są konsekwentne. Widziałaś jak dziecko prowadzi kuca na uwiązie? Raz zabrania schylania się do trawy, a innym razem, w przypływie dobrego humoru, pozwala kucykowi na skubanie. Powoduje to, że kuc, zamiast grzecznie iść przed siebie, ciągle będzie sprawdzał, na co dziś może sobie pozwolić. Konie i kuce są konsekwentne. Mają świetną pamięć i zawsze będą próbowały odtwarzać zachowanie, które kiedyś przyniosło im korzyść. Nawet jeśli dzieci rozumieją, że kuc musi mieć jasno określone granice dopuszczalnego zachowania i nawet, jeśli konsekwentnie starają się ich przestrzegać, to niestety wiele dzieci ma problem z utrzymaniem koncentracji i z obecnością tu i teraz. Kontynuując przykład prowadzenia kuca na uwiązie: dzieci nie zauważają odpowiednio wcześnie, że kuc, krok po kroku, zaczyna zbaczać w kierunku trawy. Orientują się dopiero, gdy kuc jest już z nosem w trawie. Reagują poniewczasie. Koń, w przeciwieństwie do człowieka, żyje chwilą. Jest zawsze stuprocentowo skoncentrowany na tym, co tu i teraz, bo od tego zależało jego przetrwanie. Dzieci nie przewidują i nie zapobiegają. Nie prowadzą kuca środkiem drogi, ale brzegiem, co daje mu sposobność do zatrzymywania się i skubania trawy. Powtórzę raz jeszcze: koń myśli o własnej korzyści i chętnie powtarza zachowania, które mu ją przyniosły. Koń żyje chwilą obecną i na niej jest skupiony. Dzieci często są bierne i pozwalają kucowi na przejęcie inicjatywy. Prowadząc go, idą niemrawym krokiem. Często oglądają się na kuca, zamiast patrzeć przed siebie i dziarsko maszerować do celu. Wówczas to kuc przejmuje inicjatywę: wyprzedza dziecko i wlecze je za sobą w kierunku trawy. Czy duże konie są mniej złośliwe? Duże konie znacznie częściej mają do czynienia z jeźdźcami dojrzałymi, którzy korygują niechciane zachowania. A kuce są nierzadko po prostu rozpuszczone przez dzieci, które dopiero muszą dojrzeć emocjonalnie. “Złośliwe” zachowanie kuców nie ma nic wspólnego z ich naturą. Wina leży po stronie człowieka. Więcej o psychologii koni dowiesz się w Klubie Konie i Kropka. Jeśli zapiszesz się na newsletter, to powiadomię Cię, gdy otworzę zapisy.... Read more...


Statut | SensoMed\nCENTRUM ZDROWIA SENSOMED\nNIEPUBLICZNEJ PORADNI PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNEJ W ŁODZI\n§ 1. PODSTAWY PRAWNE\nCentrum Terapii SensoMed Niepubliczna Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Łodzi prowadzi działalność na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz na zasadach wyrażonych w niniejszym statucie.\nNiniejszy statut został sporządzony zgodnie z przepisami:\nustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r., poz. 2198);\nustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 59 i\nustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo\noświatowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 60);\nustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z\n2017r., poz. 2203);\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017r. r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (Dz.U.z2017r., poz. 1635);\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1651), w zakresie jakim odnosi się do niepublicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych;\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków i trybu udzielania zezwoleń na indywidualny program lub tok nauki oraz organizacji indywidualnego programu lub toku nauki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1569), w zakresie jakim odnosi się do niepublicznych poradni psychologiczno- pedagogicznych;\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 roku w sprawie wymagań wobec szkół i placówek (Dz. U. z 2017 r., poz. 1611) – stosowane odpowiednio do szkół i placówek niepublicznych;\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2017 roku w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1658) – stosowane odpowiednio, do szkół i placówek niepublicznych;\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 września 2017 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz.U. z 2017r., poz. 1743);\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. z 2017r., poz. 1591);\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 sierpnia 2017r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (Dz.U. z 2017, poz. 1575), w zakresie jakim odnosi się do niepublicznych poradni psychologiczno- pedagogicznych;\nrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017r. w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni psychologiczno- pedagogicznych, w tym publicznych poradni specjalistycznych (Dz.U. z 2017, poz. 1647).\n1. Ilekroć w niniejszym statucie jest mowa o:\nPoradni – należy przez to rozumieć placówkę oświatową, o której mowa w art. 2 pkt 6 w zw. z art. 4 pkt 14 ustawy Prawo oświatowe, działającą pod nazwą Centrum Zdrowia SensoMed Niepubliczna Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna;\nPrzedstawicielu Osoby Prowadzącej Poradnię – należy przez to rozumieć osobę lub osoby uprawnione zgodnie z postanowieniami statutu Centrum Zdrowia SensoMed do jego reprezentowania, a także osobę upoważnioną do działania w imieniu Przedstawiciela Osoby Prowadzącej Poradnię w zakresie udzielonego upoważnienia.\nNAZWA I SIEDZIBA PORADNI\nPoradnia nosi nazwę: Centrum Zdrowia SensoMed Niepubliczna Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna.\nPoradnia ma siedzibę w Łodzi. Adres: ul. Nawrot 104, 90-001 Łódź.\nPoradnia działa na obszarze Polski.\nZ usług Poradni mogą korzystać wszystkie osoby zainteresowane, które spełniają postanowienia niniejszego statutu.\nPoradnia może używać pieczęci:\nCentrum Zdrowia SensoMed Niepubliczna Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna ul. Nawrot 104,\nOsoba prowadząca może tworzyć i likwidować filie Poradni.\nSTRUKTURA, ORGANY ORAZ FINANSOWANIE PORADNI\nFORMA ORGANIZACYJNA PORADNI\nPoradnia jest niepubliczną placówką oświatową, o której mowa w art. 2 pkt 6 w zw. z art. 4 pkt 14 ustawy Prawo oświatowe.\nPoradnia jest wyodrębnioną organizacyjnie jednostką Osoby Prowadzącej i działa w strukturze Centrum Zdrowia SensoMed, w ramach której funkcjonuje także działalność rehabilitacyjna.\nPoradnia nie posiada zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych, nie jest osobą prawną oraz jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 331 § 1 kodeksu cywilnego.\nPoradnia, ze względu na brak dostatecznego wyodrębnienia gospodarczego i prawnego ze struktur Osoby Prowadzącej, nie jest odrębnym od Osoby Prowadzącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych oraz płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne.\nPROWADZENIE ORAZ REPREZENTOWANIE PORADNI\nOsoba Prowadząca zapewnia obsługę prawną, administracyjną, gospodarczą oraz księgową Poradni. Obsługa może być prowadzona przez podmioty zewnętrzne współpracujące z Osobą Prowadzącą.\nW związku z tym, iż Poradnia nie posiada zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych, Osoba Prowadząca działa za Poradnię w obrocie prawnym, w szczególności reprezentuje ją na zewnątrz w zakresie składania oświadczeń woli. Stroną wszelkiego rodzaju umów jest Osoba Prowadząca.\nWszelkich czynności związanych z wpisem Poradni do ewidencji prowadzonej przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 168 ust.1 ustawy Prawo oświatowe dokonuje Osoba Prowadząca Poradnię.\nOsoba Prowadząca zapewnia warunki lokalowe oraz wyposaża lokal w środki niezbędne do działania Poradni.\nOsoba Prowadząca ponosi odpowiedzialność za działania i zobowiązania Poradni.\nOsoba Prowadząca może zakładać również inne placówki oświatowe.\nWszelkich czynności za Osobę Prowadzącą dokonuje Przedstawiciel Osoby Prowadzącej Poradnię. Czynności te może wykonywać również Dyrektor Poradni lub Kierownik Centrum Zdrowia SensoMed na podstawie udzielonego pełnomocnictwa i w zakresie w nim określonym.\nOsoba Prowadząca jest pracodawcą dla pracowników świadczących pracę w Poradni.\nPrezes Zarządu Osoby Prowadzącej dokonuje wszelkich czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, w szczególności decyduje o zatrudnianiu i zwalnianiu pracowników świadczących pracę w Poradni oraz o warunkach wynagradzania, zakresie obowiązków oraz udzielaniu urlopów wypoczynkowych.\nOsoba Prowadząca sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy.\nOSOBA PROWADZĄCA PORADNIĘ\nOsoba Prowadząca Poradnię:\nnadaje oraz zmienia statut Poradni;\npowołuje i odwołuje Dyrektora Poradni;\nreprezentuje Poradnię na zewnątrz;\ndecyduje o zatrudnianiu oraz zwalnianiu pracowników, jak również osób wykonujących pracę na podstawie umów cywilnoprawnych;\nrozstrzyga ewentualne spory między pracownikami a Dyrektorem Poradni oraz między Kierownikiem Centrum Zdrowia SensoMed a Dyrektorem Poradni;\nzarządza majątkiem Poradni, dysponuje środkami finansowymi Poradni i ponosi odpowiedzialność za ich prawidłowe wykorzystanie;\norganizuje administracyjną, księgową, prawną i gospodarczą obsługę Poradni.\nKompetencje we wszelkich sprawach przekazanych w przepisach powszechnie obowiązujących Dyrektorowi Poradni przysługują Osobie Prowadzącej Poradnię, z zastrzeżeniem § 8 ust. 2.\n§ 7. ORGANY PORADNI\na) Prowadzący Poradnie\nb) Dyrektor Poradni\nc) Kierownik Poradni\n§ 8. DYREKTOR PORADNI\nOsoba Prowadząca Poradnię może upoważnić Dyrektora Poradni do prowadzenia spraw oraz decydowania we wszelkich sprawach, w szczególności o których mowa w § 6 ust. 1, z wyjątkiem uprawnień, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1, 2 i 5.\n2. Do zadań Dyrektora Poradni należą następujące sprawy:\na) kierowanie bieżącą działalnością Poradni, w tym współtworzenie – we współpracy z Osobą Prowadząca i Kierownikiem Centrum Zdrowia SensoMed – polityki kadrowej Poradni, z uwzględnieniem § 6 ust. 1 pkt 4;\nb) sprawowanie nadzoru pedagogicznego;\nc) sprawowanie nadzoru nad pracą biura Poradni, obiegiem dokumentów i tworzeniem archiwum Poradni;\nd) współpraca z Departamentem Edukacji Urzędu Miejskiego w Łodzi, z uwzględnieniem § 6 ust. 1 pkt 3;\ne) zatwierdzanie wydawanych przez Poradnię diagnoz i opinii;\nf) przewodniczenie zespołowi wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, zwanemu dalej Zespołem WWRD;\ng) zawieranie Umów na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, o którym mowa w § 5 ust. 7\nh) współpraca z Działem Marketingu Osoby Prowadzącej Poradnię w zakresie promocji Poradn\ng) konsultowanie się z Kierownikiem Centrum Zdrowia SensoMed w zakresie:\nprojektowania pracy Poradni;\nrekrutacji pracowników Poradni;\nrozwiązywania sytuacji spornych dotyczących pracowników i osób korzystających z usług Poradni, zgodnie z obowiązującymi przepisami;\n3. Dyrektor Poradni w wykonywaniu swoich zadań ściśle współpracuje z Kierownikiem Centrum Zdrowia SensoMed.\n4. W przypadku nieobecności Dyrektora Poradni zastępuje go Kierownik Centrum Zdrowia SensoMed.\n5. W przypadku wątpliwości co do osoby uprawnionej do prowadzenia danej sprawy lub decydowania w danej sprawie, domniemywa się, że jest nią Osoba Prowadząca Poradnię.\n6. Dyrektora Poradni powołuje i odwołuje Osoba Prowadząca Poradnię. Dyrektor Poradni może być odwołany przez Osobę Prowadzącą Poradnię w każdym czasie.\n§ 9. GOSPODARKA FINANSOWA PORADNI\nŚrodki majątkowe przekazane Poradni do prowadzenia jej działalności statutowej przez Osobę Prowadzącą stanowią własność Osoby Prowadzącej.\nPoradnia nie posiada majątku odrębnego od majątku Osoby Prowadzącej.\nGospodarkę finansową Poradni prowadzi Osoba Prowadząca, w szczególności decyduje o sposobie dysponowania majątkiem, źródłach finansowania działalności Poradni oraz o zaciąganiu zobowiązań.\nDziałalność statutowa Poradni finansowana jest w szczególności z:\nśrodków Osoby Prowadzącej Poradnię;\nopłat z tytułu świadczenia usług;\ndotacji, o której mowa w art. 15 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych;\nWysokość opłat reguluje cennik ustalany przez Osobę Prowadzącą.\nZajęcia terapeutyczne prowadzone w ramach wczesnego wspomagania rozwoju dziecka są bezpłatne.\nPoradnia może świadczyć usługi określonym podmiotom za cenę inną niż określona w cenniku, o którym mowa w ust. 5, po uzyskaniu uprzedniej zgody Kierownika Centrum Zdrowia SensoMed oraz Osoby Prowadzącej Poradnię.\nOsoba Prowadząca decyduje o sposobie wykorzystania środków, o których mowa w ust. 4 oraz odpowiada za prawidłowość ich rozliczenia zgodnie z obowiązującymi przepisami.\nŚrodki o których mowa w ust. 4 przeznaczane są na pokrycie kosztów działalności Poradni. Mogą być one przeznaczane także na inne cele statutowe Osoby Prowadzącej Poradnię, z zastrzeżeniem ust. 10.\nŚrodki pochodzące z dotacji, o której mowa w ust. 4 pkt 4, będą wydatkowane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności w art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych oraz uchwałami Rady Miejskiej Łodzi.\nCELE I ZADANIA PORADNI ORAZ PRAWA I OBOWIĄZKI PRACOWNIKÓW\na) dzieci od momentu urodzenia oraz młodzież do czasu ukończenia szkoł ponadpodstawowej;\nb) rodzice, opiekunowie prawni dzieci i młodzieży;\nc) nauczyciele, wychowawcy, pedagodzy, inni specjaliści jednostek oświatowych;\nd) przedstawicieli instytucji i organizacji pracujących z dziećmi i młodzieżą oraz na rzecz dzieci i młodzież;\ne) a także inne osoby w zakresie usług jakie oferuje Poradnia.\n2.Celem działania Poradni jest udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej zgłaszającym się do niej osobom oraz prowadzenie wczesnego wspomagania rozwoju dzieci. Pomoc jest udzielana stosownie do zgłaszanych potrzeb i zgodnie ze specyfiką zgłaszanych trudności.\n3.Pomoc jest świadczona zgodnie ze standardami etyki zawodowej.\n4. Do zadań Poradni należy w szczególności:\na) prowadzenie wczesnego wspomagania rozwoju dzieci;\nb) prowadzenie działań diagnostycznych dotyczących dzieci i młodzieży (określanie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych, indywidualnych możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży, ocena aktualnego funkcjonowania dziecka);\nc) udzielanie dzieciom i młodzieży pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wsparcia;\nd) udzielanie rodzicom, opiekunom prawnym oraz innym osobom wymienionym w ust. 2 pkt c i d pomocy psychologiczno-pedagogicznej związanej z wychowywaniem i kształceniem dzieci i młodzieży oraz pomocy i wsparcia wrozwiązywaniu problemów edukacyjnych i wychowawczych.\n6. Poradnia wydaje także:\na) opinie dotyczące dziecka;\nb) opinie przewidziane w przepisach powszechnie obowiązujących, w szczególności opinie o:\nwcześniejszym przyjęciu dziecka do szkoły podstawowej;\npotrzebie odroczenia spełniania przez dziecko obowiązku szkolnego w danym roku szkolnym;\npotrzebie spełnienia przez dziecko odpowiednio obowiązku, o którym mowa w art. 31 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe, poza przedszkolem, oddziałem przedszkolnym lub inną formą wychowania przedszkolnego i obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki poza szkołą, zgodnie z art. 37 ust.2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe;\npotrzebie dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych potrzeb ucznia, u którego stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się, uniemożliwiające sprostanie tym wymaganiom, zgodnie z art. 127 ust. 11 ustawy Prawo oświatowe;\npotrzebie dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia, oraz możliwości psychofizycznych ucznia;\nzwolnieniu ucznia z wadą słuchu lub głęboką dysleksją z nauki drugiego języka obcego;\nobjęciu ucznia nauką w klasie terapeutycznej;\nudzieleniu zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki;\nobjęciu dziecka pomocą psychologiczno-pedagogiczną w przedszkolu, szkole lub placówce;\ninne określone w przepisach prawa.\nc) informacje o wynikach diagnozy przeprowadzonej w Poradni;\n7. Poradnia wydaje opinie na pisemny wniosek rodzica, opiekuna prawnego w terminie nie dłuższym niż 30 dni, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach w terminie nie dłuższym niż 60 dni, od dnia złożenia wniosku. Wniosek powinien zawierać uzasadnienie.\n8. W celu uzyskania informacji o problemach dydaktycznych i wychowawczych dziecka Poradnia może zwrócić się do dyrektora odpowiedniego przedszkola, szkoły lub placówki, do której uczęszcza uczeń, o wydanie opinii nauczyciela, wychowawców lub specjalistów, informując o tym osobę składającą wniosek. Jeżeli w celu wydania opinii jest niezbędne przeprowadzenie badań lekarskich, wnioskodawca powinien przedstawić zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia dziecka, wydane przez lekarza.\n9. Opinia przewidziana w przepisach powszechnie obowiązujących zawiera:\na) oznaczenie Poradni;\nc) podstawę prawną wydania opinii;\nd) imię i nazwisko dziecka, którego dotyczy opinia, jego numer PESEL, a w przypadku braku – serię i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, datę i miejsce urodzenia oraz miejsce zamieszkania, nazwę i adres odpowiednio przedszkola, szkoły lub placówki oraz oznaczenie odpowiednio oddziału, do którego dziecko uczęszcza;\ne) stanowisko w sprawie, której dotyczy opinia, oraz szczegółowe jego uzasadnienie;\nf) wskazania dla rodziców i nauczycieli dotyczące pracy z dzieckiem;\ng) imiona i nazwiska oraz podpisy specjalistów, którzy sporządzili opinię;\n10. Poradni realizuje swoje zadania przy pomocy specjalistów: psychologów, pedagogów, logopedów i innych specjalistów, w zależności od potrzeb Poradni.\n11. Poradnia realizuje swe cele i zadania we współpracy w szczególności z:\na) rodzicami i opiekunami prawnymi dziecka;\nc) nauczycielami, wychowawcami, pedagogami przedszkoli, szkół lub innych placówek oświatowych;\nb) pracownikami Osoby Prowadzącej Poradnię;\nd) innymi poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, innymi poradniami specjalistycznymi, przychodniami i ośrodkami zdrowia, stowarzyszeniami, organizacjami pozarządowymi i fundacjami.\n12. Poradnia świadczy pomoc zgodnie z celami i zadaniami określonymi w statucie oraz powszechnie obowiązujących przepisach prawa, stosownie do zgłoszonych przez wnioskodawcę potrzeb i zgodnie z aktualną ofertą usług.\n13. Zadania statutowe są wykonywane również poza siedzibą Poradni, w szczególności wśrodowisku rodzinnym, opiekuńczym oraz w miejscu zamieszkania klienta, po uzgodnieniu z Dyrektorem Poradni.\nPoradnia realizuje swoje cele i zadania w szczególności w formie:\nporad, konsultacji, instruktażu;\nwarsztatów i szkoleń;\nindywidualnych lub grupowych zajęć terapeutycznych dla dzieci i młodzieży prowadzonych w ramach wczesnego wspomagania rozwoju dzieci, m.in.:\n· terapii psychologicznej;\n· terapii pedagogicznej;\n· terapii logopedycznej, neurologopedycznej;\n· terapii w Sali Doświadczania Świata (SDŚ);\n· terapii integracji sensorycznej;\n· fizjoterapii i rehabilitacji;\n· innych rodzajów terapii wspomagających rozwój dzieci.\nZakres prowadzonych zajęć terapeutycznych wskazanych w ust. 1 pkt 4 zależy od aktualnych możliwości kadrowych oraz finansowych Poradni. Zmiana zakresu prowadzonych zajęć terapeutycznych nie będzie stanowiła zmiany niniejszego statutu.\nPRACOWNICY PORADNI, PRAWA I OBOWIĄZKI PRACOWNIKÓW\n1. W Poradni zatrudnia się pracowników:\na) pedagogicznych - o następujących specjalnościach: psycholodzy, pedagodzy, terapeuci pedagogiczni, logopedzi, fizjoterapeuci, rehabilitanci, terapeuci integracji sensorycznej;\n2. Pracownikami pedagogicznymi Poradni mogą być osoby z wyższym wykształceniem kierunkowym (psycholog, pedagog, terapeuta pedagogiczni, logopeda) oraz z przygotowaniem pedagogicznym.\n3. Do zadań pracowników pedagogicznych Poradni należy w szczególności:\nprowadzenie badań i działań diagnostycznych dotyczących dzieci i młodzieży;\nprowadzenie działań terapeutycznych w ramach wczesnego wspomagania rozwoju dziecka;\nprowadzenie działań konsultacyjnych i doradczych dotyczących dzieci i młodzieży.\n4. Dzieci i młodzież pozostają pod nadzorem pracownika pedagogicznego Poradni jedynie od momentu przekazania ich na zajęcia do momentu odebrania przez rodzica, opiekuna prawnego.\n5. Odpowiedzialność pracownika pedagogicznego Poradni za szkody wyrządzone przez dziecko i młodzież osobom trzecim podczas pozostawania pod jego nadzorem w okresie, o którym mowa w ust. 7, regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121).\n6. Pracownik pedagogiczny Poradni ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez podopiecznego samemu sobie, jedynie w przypadku wystąpienia winy umyślnej. Pracownicy pedagogiczni Poradni odpowiadają za bezpieczne i higieniczne wykonywanie zajęć, mając na uwadze dbanie o całokształt rozwoju dzieci i młodzieży korzystających z zajęć.\n7. Pracownicy pedagogiczni Poradni nie ponoszą odpowiedzialności za uszkodzone lub zagubione przedmioty wniesione do pomieszczeń Poradni przez jej klientów.\nORGANIZACJA PRACY PORADNI, PRAWA I OBOWIĄZKI KLIENTÓW\n§ 13. ORGANIZACJA PRACY PORADNI\n1. Poradnia świadczy usługi od poniedziałku do piątku z zastrzeżeniem ust. 3.\n2. Godziny otwarcia Poradni ustala Dyrektor Poradni, po konsultacji z Osobą Prowadzącą Poradnię.\n3. Poradnia działa w ciągu całego roku, z wyjątkiem niedziel i dni świątecznych, z możliwością wprowadzenia przerwy w okresie ferii zimowych lub wakacji. Osoba Prowadząca Poradnię może podjęć decyzję w sprawie świadczenia usług w Poradni również w soboty.\n4. Osoba zamierzająca skorzystać z usług świadczonych przez Poradnię zgłasza się osobiście, telefonicznie lub e-mailowo.\n5. Osoba, o której mowa w ust. 4 wskazuje usługę oferowaną przez Poradnię, z której zamierza skorzystać.\n6. W Poradni działa Zespół WWRD.\n7. W Poradni prowadzona jest następująca dokumentacja pedagogiczna:\nwykaz alfabetyczny dzieci i młodzieży korzystających z pomocy Poradni, zawierający numer nadany przez Poradnię przy zgłoszeniu, imię i nazwisko dziecka, jego numer PESEL, a w przypadku braku – serię i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, datę i miejsce urodzenia oraz adres zamieszkania;\nteczki indywidualne wraz z historią działań wobec każdego dziecka korzystającego z pomocy Poradni oraz dokumentacją badań i konsultacji;\nrejestr wydanych opinii, zawierający numer określony w pkt. 1), numer opinii oraz datę ich wydania;\nprotokoły z posiedzeń Zespołu WWRD;\ninna dokumentacja, zgodnie z odrębnymi przepisami.\n8. Dokumentację prowadzi się w postaci papierowej lub elektronicznej.\n9. W razie likwidacji Poradni dokumentacja zostanie zarchiwizowana i przechowywana zgodnie z obowiązującymi przepisami.\nKorzystanie z usług świadczonych przez Poradnię jest dobrowolne i odpłatne z zastrzeżeniem § 9 ust. 6.\nOsoba będąca niepełnoletnią ma obowiązek zgłoszenia się do Poradni z rodzicem, opiekunem prawnym.\nRodzice, opiekunowie prawni korzystający z usług Poradni mają prawo do:\na) uzyskiwania opinii psychologicznych, pedagogicznych, logopedycznych oraz innych opinii i zaświadczeń dotyczących dzieci i młodzieży wydawanych przez Poradnię zgodnie z kwalifikacjami pracowników Poradni;\nc) uzyskiwania innych opinii przewidzianych w przepisach powszechnie obowiązujących;\nd) uzyskania rzetelnych informacji dotyczących przebiegu procesu diagnostycznego;\ne) uzyskania rzetelnej i profesjonalnej pomocy w ramach świadczonych przez Poradnię usług, z uwzględnieniem zasad wynikających z etyki zawodowej.\n4. Dzieci i młodzież pozostają pod nadzorem rodzica, opiekuna prawnego, który odpowiada za ich bezpieczeństwo, z zastrzeżeniem § 12 ust. 7.\n5.Dzieci i młodzież nie mogą przebywać w pomieszczeniach Poradni pod nieobecność\n6. Zabrania się pozostawiania dzieci i młodzieży bez opieki zarówno przed rozpoczęciem, jak i po zakończeniu zajęć.\n7. Rodzic, opiekun prawny odpowiada za zachowanie dziecka w pomieszczeniach Poradni w oczekiwaniu na zajęcia lub po ich zakończeniu, mając na uwadze konieczność prowadzenia innych zajęć oraz umożliwienia świadczenia pracy przez pracowników Poradni, jak również korzystanie z budynku przez inne osoby.\n8. Zabrania się biegania po korytarzu oraz klatce schodowej.\n9. Rodzic, opiekun prawny ponosi pełną odpowiedzialność za dziecko, któremu nie można przypisać winy ze względu na wiek lub stan zdrowia, w szczególności w zakresie wyrządzonych przez niego szkód majątkowych lub szkód na osobie, zarówno Poradni, jak i innym klientom, z zastrzeżeniem § 12 ust. 8.\n10. W razie dokonania zniszczeń przez dzieci lub młodzież, rodzic, opiekun prawny zobowiązany jest do pokrycia kosztów naprawy lub zwrotu uszkodzonego mienia.\n11. Osoby korzystające z usług Poradni odpowiadają za utrzymanie porządku podczas przebywania w pomieszczeniach Poradni w oczekiwaniu na zajęcia, w szczególności w miejscu wyznaczonym do przewijania dzieci.\n12. Osoby korzystające z usług Poradni zobowiązane są do dbania o mienie Poradni.\n13. Zabrania się wnoszenia do pomieszczeń Poradni przedmiotów wartościowych.\n14. Sytuacje sporne pomiędzy pracownikami a osobami korzystającymi z usług Poradni rozwiązuje Dyrektor Poradni po konsultacji z Kierownikiem Centrum Terapii SENSOMED w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.\nW Poradni działa Zespół wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, zwany Zespołem WWRD. Zespół WWRD powołuje Dyrektor Poradni dla każdego dziecka, które zostało zakwalifikowane na zajęcia w ramach wczesnego wspomagania rozwoju.\nZespół WWRD tworzony jest w celu pobudzania psychoruchowego i społecznego rozwoju dziecka, od chwili wykrycia niepełnosprawności do podjęcia nauki w szkole, prowadzonego bezpośrednio z dzieckiem i jego rodziną.\nW skład Zespołu WWRD wchodzą osoby posiadające przygotowanie do pracy z małymi dziećmi o zaburzonym rozwoju psychoruchowym:\na) pedagog posiadający kwalifikacje odpowiednie do rodzaju niepełnosprawności dziecka;\nd) inni specjaliści diagnozujący i prowadzący terapię z danym dzieckiem, w zależności od potrzeb dziecka i jego rodziny, jeśli ich udział w pracach Zespołu WWRD jest niezbędny.\n4. Pracą Zespołu WWRD koordynuje Dyrektor Poradni lub osoba upoważniona przez Dyrektora jako Koordynator Zespołu WWRD.\n5. W posiedzeniach oraz pracach Zespołu WWRD może brać udział Przedstawiciel Osoby Prowadzącej Poradnię.\n6. Do zadań Zespołu WWRD należy w szczególności:\na) ustalenie, na podstawie diagnozy poziomu funkcjonowania dziecka zawartej w opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, kierunków i harmonogramu działań w zakresie wczesnego wspomagania i wsparcia rodziny dziecka, uwzględniających rozwijanie aktywności i uczestnictwa dziecka w życiu społecznym oraz eliminowanie barier i ograniczeń w środowisku utrudniających jego funkcjonowanie;\nb) nawiązanie współpracy z przedszkolem, inną formą wychowania przedszkolnego, oddziałem przedszkolnym w szkole podstawowej, do którego uczęszcza dziecko, lub innymi podmiotami, w których dziecko jest objęte oddziaływaniami terapeutycznymi, w celu zapewnienia spójności wszystkich oddziaływań wspomagających rozwój dziecka,\nc) nawiązanie współpracy z podmiotem leczniczym w celu zdiagnozowania potrzeb dziecka wynikających z jego niepełnosprawności, zapewnienia mu wsparcia medyczno-rehabilitacyjnego i zalecanych wyrobów medycznych oraz porad i konsultacji dotyczących wspomagania rozwoju dziecka,\nd) nawiązanie współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej w celu zapewnienia dziecku i jego rodzinie pomocy, stosownie do ich potrzeb,\ne) opracowanie i realizowanie z dzieckiem i jego rodziną indywidualnego programu wczesnego wspomagania, zwanego dalej „programem” z uwzględnieniem działań wspomagających rodzinę dziecka w zakresie realizacji programu,\nf) ocenianie postępów oraz trudności w funkcjonowaniu dziecka, w tym identyfikowanie i eliminowanie barier i ograniczeń w środowisku utrudniających jego aktywność i uczestnictwo w życiu społecznym,\ng) analizowanie skuteczności pomocy udzielanej dziecku i jego rodzinie min. raz na 6 mies., wprowadzanie zmian w programie, stosownie do potrzeb dziecka i jego rodziny, oraz planowanie dalszych działań w zakresie wczesnego wspomagania.\n7. Zespół WWRD współpracuje z rodziną dziecka w szczególności przez:\na) udzielanie pomocy w zakresie kształtowania postaw i zachowań pożądanych wkontaktach z dzieckiem, tj. w szczególności przez wzmacnianie więzi emocjonalnej pomiędzy rodzicami i dzieckiem, rozpoznawanie zachowań dziecka i utrwalanie właściwych reakcji na te zachowania;\nb) udzielanie instruktażu i porad oraz prowadzenie konsultacji w zakresie pracy z dzieckiem;\nc) identyfikowanie i eliminowanie barier i ograniczeń w środowisku utrudniających funkcjonowanie dziecka, w tym jego aktywność i uczestnictwo w życiu społecznym, oraz pomoc w przystosowaniu warunków w środowisku domowym do potrzeb dziecka oraz w pozyskaniu i wykorzystaniu w pracy z dzieckiem odpowiednich środków dydaktycznych i niezbędnego sprzętu.\nZgłoszenie dziecka na zajęcia z wczesnego wspomagania rozwoju dziecka następuje na podstawie wydanej przez publiczną poradnię psychologiczno- pedagogiczną opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.\nZgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się bezpośrednio w siedzibie Poradni.\nW celu zakwalifikowania na zajęcia rodzic/opiekun prawny dziecka dostarcza następujące dokumenty:\na) kopię opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju (oryginał do wglądu);\nb) wniosek do Dyrektora Poradni o przyznanie godzin na realizację zajęć wczesnego wspomagania rozwoju dziecka;\nc) w przypadku dziecka, które ukończyło 7. rok życia i odroczono wobec niego obowiązek szkolny, konieczne jest dostarczenie do Poradni decyzji dyrektora obwodowej szkoły o odroczeniu obowiązku szkolnego dziecka.\n4. W przypadku dostarczenia nieaktualnej lub zawierającej nieprawdziwe dane opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju lub decyzji Poradnia może zawiesić wykonywanie zajęć w stosunku do dziecka.\n5. O zakwalifikowaniu dziecka na zajęcia decyduje Dyrektor Poradni.\n6. Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania organizowane są w wymiarze od 4 do 8 godzin w miesiącu, w zależności od możliwości psychofizycznych i potrzeb dziecka.\n7. Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania prowadzone są indywidualnie z dzieckiem i jego rodziną.\n8. W celu rozwijania kompetencji społecznych i komunikacyjnych przygotowujących dziecko do funkcjonowania w życiu społecznym zajęcia w ramach wczesnego wspomagania mogą być prowadzone w grupie, z udziałem rodzin dzieci lub innych dzieci objętych wczesnym wspomaganiem. Liczba dzieci w grupie nie może przekraczać 3.\n9. Zajęcia organizowane w ramach wczesnego wspomagania rozwoju dzieci udzielane są bezpłatnie.\n10. Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania rozwoju, w szczególności z dziećmi, które nie ukończyły 3. roku życia, mogą być prowadzone także w domu rodzinnym.\n11. Miejsce prowadzenia zajęć w ramach wczesnego wspomagania ustala Dyrektor Poradni, w uzgodnieniu z rodzicami, opiekunami prawnymi dziecka.\n12.Szczegółowe zasady udzielania świadczeń terapeutycznych prowadzonych przez Poradnię w ramach wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, zakres świadczeń terapeutycznych, zakres obowiązków członków zespołu, prawa i obowiązki stron reguluje Regulamin organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (WWRD).\nZmiany niniejszego statutu dokonuje Osoba Prowadząca Poradnię.\nUchylenia niniejszego statutu oraz nadania nowego statutu dokonuje Osoba Prowadząca Poradnię.\nW sprawach nieuregulowanych w niniejszym statucie mają zastosowanie przepisy powszechnie obowiązujące.\nNiniejszy statut wchodzi w życie po wpisaniu Poradni do ewidencji szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez Miasto Łódź.


Klasyczny Hotel Etoile Saint Ferdinand oferuje pokoje w uroczej dzielnicy Paryża. Hotel Etoile Saint Ferdinand udostępnia gościom swoje eleganckie pokoje od 1985 roku.\nObiekt znajduje się w odległości 3.9 km od Montmartre. Obiekt jest usytuowany 5 km od centrum Paryża, niedaleko muzeum, pomników i wieży.\n42 pokoi gościnnych rozmieszczone są na 6 piętrach. Do użytku gości łazienki wyposażone w wannę, prysznic i suszarkę do włosów.\nCodziennie w godzinach porannych serwowane jest przepyszne śniadanie w formie bufetu. Pracownicy hotelu zapraszają do przybasenowego baru na chwilę relaksu przy dobrym drinku. Zjeść kolację można w Le Hide i Kifune, ulokowanych w 50 metrach od obiektu.\nObiekt zlokalizowany w pobliży stacji kolei miejsckiej Neuilly - Porte Maillot, co zapewnia szybkie połączenie z Luwr, do którego jest około 4.2 km stąd. Hotel jest usytuowany w 20 minutach samochodem od lotniska Le Bourget.\nEtoile Saint Ferdinand, Francja\nAlter 5* w Lublin\nBem Parece 3* w Albufeira\nB&B Belvedere 4* w Castiglione Delle Stiviere\nClub Vista Verde 3* w Maspalomas (Gran Canaria)\nAjoncs D'or 3* w Saint-Malo\nViamare 3* w Milano Marittima\nBed & Breakfast Nettuno w Olbia\nLa Rocca Camping Village w Bardolino\nAlicja w Gdańsu\nClub 4* w Konaklı\nSunrise 4* w Marmaris\nAlphotel Taller Wellness & Sport 4* w Folgarida


Monitoring maszyn komunalnych\nPrzynoszę przegląd lokalizacji i historii ruchu oraz pracy maszyn komunalnych. Stworzę dziennik GPS i ewidencję pracy. Połączę przejazdy z utworzonymi obszarami na mapie, obliczę fora, monitoruję zużycie paliwa, ostrzegam o przeglądach serwisowych, opuszczeniu strefy i nie tylko...\nPlanujesz ze mną zadania, pokazujesz je pracownikom przez telefon komórkowy i wysyłasz miejsce docelowe nawigacji.\nPotrzebujesz podpisać potwierdzenie wykonanej pracy w terenie? Nie ma problemu. Potrafię stworzyć formularz i przenieść podpis do systemu. Nie musisz czekać na powrót pracownika, a dokumenty masz natychmiast pod ręką.\nDzięki połączeniu z komputerem pokładowym pojazdu (OBD) mogę:\nOferuję aplikacje mobilne na systemy Android oraz iOS.\nPrzedstawię jasny przegląd użytkowania i kosztów pojazdu.\nDostarczę dokumenty do rozliczenia zleceń - wiem jak długo pracownik wykonał zadanie i ile przejechał kilometrów.