Krzysztof Szczerski - Jakość struktur państwa a jego zdolność do realizacji polityki zagranicznej\nJakość struktur państwa a jego zdolność do realizacji polityki zagranicznej\nWiedzą podręcznikową jest stwierdzenie, iż polityka zagraniczna zaczyna się wewnątrz państwa. W rozważaniach teoretycznych z zakresu stosunków międzynarodowych zależność ta opisywana jest poprzez typologię uwarunkowań polityki zagranicznej państwa wychodzącą z założenia, że przy zastosowaniu systemowego ujęcia, w analizie tej polityki należy uwzględniać „wszystkie elementy środowiska polityki zagranicznej”. Typologia tak rozumianych uwarunkowań dzieli je na uwarunkowania wewnętrzne i uwarunkowania zewnętrzne, a każde z nich dodatkowo można zaliczyć do grupy uwarunkowań subiektywnych i obiektywnych. Z perspektywy poniższej analizy szczególnie istotne będą, rzecz jasna, uwarunkowania wewnętrzne, do których – w grupie obiektywnych – zalicza się m.in.: środowisko przyrodnicze i geograficzne, potencjał demograficzny, potencjał gospodarczy i technologiczny oraz, co najistotniejsze, cechy systemu politycznego; grupę uwarunkowań wewnętrznych subiektywnych tworzą natomiast takie elementy, jak: system wartości społecznych, postawy społeczne, wyobrażenie o własnym statusie w polityce międzynarodowej, idee i dyskurs w polityce zagranicznej, jakość i profesjonalizm służb dyplomatycznych. Co ważne, jak zauważa R. Zięba, „biorąc za punkt wyjścia tezę (…), że polityka zagraniczna stanowi publiczną działalność celową państwa skierowaną na środowisko międzynarodowe – prymat należy przyznać uwarunkowaniom wewnętrznym przed zewnętrznymi, a w każdej z tych grup – obiektywnym przed subiektywnymi”.\nZnaczenie jakości, sprawności i spójności wewnątrzpaństwowego systemu politycznego dla prowadzenia polityki zagranicznej wynika z jednego zasadniczego założenia, a mianowicie, że „stosunki międzynarodowe to stosunki między suwerennymi państwami” (przy udziale także innych uczestników jak np. organizacje międzynarodowe), które muszą zatem posiadać zdolność do bycia aktorem tych stosunków, to znaczy mieć możliwość „podmiotowego działania”.\nTego typu założenie konfrontowane być musi, rzecz jasna, z koncepcjami głoszącymi zmierzch tradycyjnie rozumianej samodzielności sprawczej państwa w relacjach międzynarodowych i postępujący zanik państwa narodowego jako takiego, wywołany procesami ekonomicznej globalizacji i integracji politycznej.\nPrzekonanie takie zawiera ważne intuicje, nie ma bowiem wątpliwości, że państwo ulega przekształceniom w ramach wspomnianych procesów, jednakowoż wydaje się, że rację mają zwolennicy koncepcji neorealistycznych, którzy twierdzą, iż „zapowiadana faza zmierzchu terytorialnego państwa narodowego przesuwa się jak horyzont, do którego chcemy dotrzeć, a on wciąż jest daleko. To, co się zmienia w tym marszu, to nowe rozumienie terytorialności i suwerenności państwa (…) Narzuca je współzależność inaczej sytuująca miejsce państwa w zdecentralizowanym środowisku międzynarodowym i jego interesy”. Niemniej to „państwa, podobnie jak ich wzajemne interakcje, stanowią około 70% wszystkich działań i oddziaływań, jakie mają miejsce we współczesnym świecie. (…) Nie znikają także polityczne ‘podwaliny’ państwa i państwowości, a ono samo pozostaje bardzo ważnym elementem bazowym systemu międzynarodowego na przynajmniej trzech poziomach tj. politycznym, ekonomicznym i bezpieczeństwa”.\nW ramach owych przekształceń warto wspomnieć o dwóch koncepcjach natury pośredniej – odrzucających obie skrajności: twierdzenie, że klasyczna suwerenność jako zbiór wyłącznych, pełnych\ni samodzielnych funkcji państwa nie zostaje naruszona oraz przeciwne mu przekonanie, że państwo jest formacją schyłkową.\nPierwszą z nich jest koncepcja „państwa zglobalizowanego”, która wychodzi z założenia, iż „można z powodzeniem utrzymywać, że proces globalizacji nie odbywa się ponad działaniami państw\ni nie ogarnia ich z zewnątrz, ale jest składnikiem transformacji państwa”. Z tego wynika, że „w świetle globalizacji państwo nie zanika, lecz jawi się w nowej formie, przez nią właśnie uwypuklonej (…) Ten trop prowadzi w kierunku przemian funkcji państwa, a nie jego upadku, czy wycofywania się”.\nDrugą są teorie „analogii wewnętrznej” (domestic analogy) i „domestykacji” (domestisication), zakładające, iż „stosunki międzynarodowe przyjmują niektóre cechy stosunków wewnętrznych poprzez przezwyciężenie międzynarodowej anarchii i wprowadzenie elementów hierarchicznych [oraz] proces reprodukowania utrzymujących porządek instytucji wewnątrzpaństwowych na poziomie międzynarodowym”.\nOznacza to, iż rozpatrywanie funkcji państwa w nowych uwarunkowaniach międzynarodowych powinno brać pod uwagę konieczność dużo bardziej sprawnego powiązania jego aktywności międzynarodowej z polityką wewnętrzną i procesami zachodzącymi w państwowym systemie politycznym (egzekwowanie władzy, redystrybucja i alokacja zasobów, tworzenie potencjału), gdyż mamy do czynienia – w świecie ponowoczesnych relacji międzynarodowych – ze zjawiskiem funkcjonalnych powiązań między środowiskiem międzynarodowym a krajowym, „wzajemnym mieszaniem się w pewnych obszarach polityki wewnętrznej i wzajemną obserwacją” między państwami, powstawaniem wspólnych logik decyzyjnych i nieostrości granic systemowych. Zjawisko to bywa definiowane jako „suwerenność przenikająca się”.\nOdnosząc się do tych rozważań warto poczynić zatem trzy podstawowe założenia dla analizy wpływu jakości struktur państwa na zdolność do realizacji polityki zagranicznej.\nPo pierwsze – na potencjał kraju jako uczestnika gry międzynarodowej wpływ wywierają różnorodne elementy wynikające z cech jego wewnętrznego systemu politycznego oraz środowiska jego międzynarodowego działania. Potencjał ten bezpośrednio wpływa na zdolność podmiotową państwa (actorship) w stosunkach międzynarodowych, która nie objawia się wyłącznie poprzez aspekty tradycyjnej suwerenności w ramach anarchicznych relacji pomiędzy samodzielnymi aktorami państwowymi, ale ma także komponent ponowoczesny powstały w wyniku tworzenia w przestrzeni międzypaństwowej struktur funkcjonalnej współzależności i integracji zbliżających środowisko międzypaństwowego procesu politycznego do systemu politycznego (co ma szczególnie miejsce w przypadku Unii Europejskiej, słusznie uznawanej za system polityczny o specyficznych cechach). Stąd też potencjał państwa, z punktu widzenia politologii, liczony być może jako suma trzech komponentów: dynamicznych uwarunkowań zewnętrznych o charakterze sieciowo-systemowym, rządności wewnętrznej (rozumianej jako zdolność systemu politycznego do pracy, czyli przetwarzania wkładów na decyzje) oraz czynnika ideowo-moralnego (obejmującego kulturę polityczną, społeczną samoocenę, wizerunek państwa). Dopiero pozytywne zsumowanie tych trzech elementów pozwala państwu skutecznie funkcjonować w charakterze podmiotu relacji międzynarodowych. Żaden z nich nie może być pominięty ani lekceważony.\nZałożenie drugie ma charakter epistemologiczny i odnosi się do konkretnej sytuacji Polski – to znaczy odnosi się do sposobu definiowania wyznaczników polskiej polityki zagranicznej oraz do określenia pożądanego celu jej prowadzenia. Brzmi ono: mamy obecnie do czynienia z powrotem do geopolitycznego paradygmatu funkcjonowania relacji międzynarodowych, który przeszedł wszakże na tyle istotną ewolucję, że nie należy wiązać go z tradycyjnym (historycznym) sposobem interpretacji stosunków międzynarodowych nawiązujących do korzeni myślenia realistycznego, ale dokonać jego częściowej „dekonstrukcji” i sformułować zasady neogeopolitycznej szkoły analizy polityki zagranicznej oraz koncepcji „geopolityki krytycznej”, która definiuje się jako „identyfikowanie relacji władzy w ramach twierdzeń geopolitycznych; jakie założenia stoją, na przykład, za takimi sformułowaniami, jak «rozpowszechnianie się wolnego rynku» czy «dyfuzja demokracji»? Jakie są konsekwencje tych praktyk i ich interpretacji? (…) Współczesna geopolityka identyfikuje źródła, praktyki i interpretacje, które pozwalają na kontrolę terytorium i pozyskiwanie zasobów”.\nZałożenie trzecie ma charakter normatywny, dotyczący działania państwowego przywództwa politycznego. Z powyższych założeń odnoszących się do postrzegania otoczenia międzynarodowego państwa (Polski) wynika jedna teza – cel polityki państwa w kontekście międzynarodowym może być zdefiniowany jako budowanie i wzmacnianie własnego realnego, samodzielnego potencjału geopolitycznego – zwiększanie zakresu własnej podmiotowości politycznej.\nNowy kształt polityki międzynarodowej w XXI wieku to oczywiście nie powrót do zimnej wojny. Nie ma bowiem mowy o odrodzeniu się dwubiegunowości i to z kilku powodów – po pierwsze kandydatów zgłaszających pretensje i mających potencjał do realizowania swoich celów politycznych bez oglądania się na innych jest znacznie więcej, a po drugie tzw. „świat zachodni” jest wewnętrznie rozkojarzony, ma wiele sprzecznych pomysłów na własną strategię i daleko mu do transatlantyckiej konsolidacji z drugiej połowy XX wieku. Dlatego XXI wiek nie jawi się jako stabilny układ dwóch równolegle kontrolujących się i ograniczających porządków, lecz jako zmienny system gier geopolitycznych. Musimy ponownie nauczyć się zapominanych już pojęć z klasycznego słownika realizmu międzynarodowego, takich jak: strefa wpływu, mocarstwo, rdzeń i peryferia, zasoby strategiczne, przewaga, uzależnienie, interwencja, sojusznik. To nowe znamiona naszych czasów.\nNawet jeśli sami znajdujemy się w świecie ponowoczesnych relacji międzynarodowych, to warto pamiętać, że wspomniany już autor tego pojęcia, R. Cooper, nie uznawał takiego modelu środowiska za powszechny, lecz wyjątkowy, ograniczony w gruncie rzeczy do fenomenu europejskiego. Jego analiza stosunków międzynarodowych opierała się na twierdzeniu, iż nadal „żyjemy w podzielonym świecie, ale podzielonym zupełnie inaczej niż w czasach konfrontacji Wschodu z Zachodem. Po pierwsze istnieje przednowoczesny świat: przedpaństwowy postimperialny chaos. Za przykład może służyć Somalia, Afganistan i Liberia (…) Druga część tego świata jest nowoczesna. Tutaj klasyczny system państw pozostaje nietknięty. Państwa zachowują monopol na używanie siły i mogą być przygotowane do użycia jej przeciwko sobie nawzajem [oraz są gotowe do imperialnej agresji wobec innych – KS]. (…) Trzecia część systemu międzynarodowego może być nazwana systemem ponowczesnym”.\nMiędzy tymi światami trwa gra geopolityczna o coraz wyraźniejszym charakterze, która niekiedy zmienia jedynie przedmiot rozgrywki, jak choćby przejście od konfrontacji militarnej na rzecz ścierania się interesów surowcowych i sieci ich dystrybucji. Dlatego taki czas, to czas powrotu do pojęcia potencjału państwa – mobilizowania zasobów, określania swojego miejsca w tym porządku, szukania sojuszów, zabezpieczenia bytu, budowania przewag strategicznych, konstruowania scenariuszy przyszłości i dokonywania wyboru najkorzystniejszych opcji. To także czas wielu „małych wojen” (realnych lub tylko gospodarczo-politycznych czy surowcowych), które mają sprawdzać siłę i zdolność reagowania konkurentów oraz ekspansji terytorialnej (realnej lub tylko za pomocą uzależnienia gospodarczego, politycznego czy surowcowego), tak aby zablokować możliwość wkroczenia w dane miejsce innych uczestników rozgrywki.\nJednocześnie jednak należy pamiętać, że w dzisiejszym kształcie relacji międzynarodowych możemy odnaleźć wiele pozostałości poprzednich uwarunkowań. Mówimy wszakże o różnych początkach, ale o wciąż tym samym wieku, co oznacza, że współczesność ma wiele wymiarów i trzeba ją analizować równolegle. Wymaga to umiejętności współ-spojrzenia na zachodzące wokół nas zjawiska po to, by odkryć w nich konsekwencje pierwszego początku – rozwój globalizacji i sieć powiązań liberalnego zarządzania międzypaństwowego, konsekwencje drugiego początku – wzrost znaczenia polityki wszechstronnego bezpieczeństwa oraz zaangażowanie militarne w toczące się wojny na terytoriach kojarzonych z terroryzmem, a także symptomy rodzącego się paradygmatu neogeopolitycznego. Trzeba jednocześnie brać pod uwagę wyznaczniki przednowoczesne (chaos), nowoczesne (siła), jak i ponowoczesne – hybrydowe, takie jak „odterytorialnienie” (deteritorialization) zjawisk i procesów społecznych, „kompresja” (zacieśnienie) przestrzeni relacji międzynarodowych, powstanie przestrzeni supra-terytorialnej (cyberprzestrzeń), społecznej przestrzeni transnarodowej, wytworzenie się mentalnego przeświadczenia, że „świat jest jednym miejscem (single place)”.\nNarodziny paradygmatu neogeopolitycznego stawiają przed każdym państwem wyzwanie przemyślenia na nowo wyznaczników własnej polityki zagranicznej. Ich podstawą jest stwierdzenie, że polityka międzynarodowa znajduje się nieustannie w fazie dokonywania fundamentalnych wyborów. Jest to ciągły proces rekonfiguracji położenia geopolitycznego uczestników tej polityki, zmienny nie tylko w czasie, ale także zależnie od areny politycznej („geografii wyobrażeniowej”), z którą mamy do czynienia. Inaczej wygląda geopolityka sieci gospodarczej, inaczej konfiguracja sieci bezpieczeństwa surowcowego, a jeszcze inaczej postrzeganie poszczególnych państw jako marek promocyjnych.\nOznacza to, że polityka zagraniczna nigdy nie znajduje się w fazie „post-strategicznej” i żadne państwo, które rzeczywiście chce liczyć się na arenie międzynarodowej nie może sobie pozwolić na sen. Relacje geopolityczne cechują się bowiem ciągłą dynamiką i kto tego nie rozumie – płaci cenę utraty podmiotowości, wpływów, statusu.\nWiek XXI nie będzie bowiem wiekiem post-państwowym. Wręcz odwrotnie, obserwujemy gwałtowny wzrost znaczenia problematyki państwa jako aktora stosunków międzynarodowych.\nNa powrót myślenia państwowego złożyło się kilka elementów. Przede wszystkim okazało się, że problem bezpieczeństwa w podstawowym wymiarze, oznaczającym zagwarantowanie pokojowego trwania wspólnoty politycznej w obrębie granic państwowych jest nadal aktualny,\na zagrożenia przyjmują coraz to nowe formy – mamy do czynienia z nowymi rodzajami wojen i niebezpieczeństw (jak choćby wspomniane – cyber-wojna, wojna z siecią terrorystyczną, zagrożenia ekologiczne czy energetyczne). Pojawienie się problemu bezpieczeństwa przywróciło wagę środków państwowych dla jego zagwarantowania, co zresztą spotkało się z krytyką postmodernistycznej lewicy, oskarżającej państwa (szczególnie USA) o wytworzenie zjawiska niepokoju tylko po to, by następnie „sprzedać” obywatelom poczucie bezpieczeństwa a przez to wzmocnić swój nadzór nad ich życiem.\nAbstrahując do tej krytyki, okazało się, że w warstwie obiektywnie analizowanych zjawisk społecznych, „państwo westfalskie” ma niezwykle silną wolę przetrwania. Proces jego ewentualnego zanikania okazuje się dużo dłuższy niż wynikałoby to z oczekiwań twórców założeń globalnego ładu post-westfalskiego. Stąd też pojawia się dzisiaj raczej pojęcie ładu „późno-” niż „post-westfalskiego”. Ta siła przetrwania państw wiąże się zarówno z postawami społecznymi – brakiem zgody obywateli na rozwiązanie państwa, niemalejącą rolą wspólnoty politycznej w realizacji ładu społecznego i interesów gospodarczych, trwałością demokracji opartej o równość i prawa obywatelskie jako metody podejmowania decyzji politycznych (a demokracje są, jak dotychczas, tylko państwowe i nie ma – jak się wydaje – realnej możliwości stworzenia tradycyjnie funkcjonującej demokracji ponadnarodowej), jak też siłą administracji państwowej jako systemu zapewniającego właściwy porządek proceduralny w chaotycznym świecie ciągłych zmian.\nJednocześnie problem państwa powrócił – paradoksalnie – poprzez uświadomienie sobie konsekwencji jego upadku. Państwa upadłe, będące wylęgarnią ekstremizmów, terroryzmu czy też stanowiące zaplecze produkcyjne dla gangów narkotykowych, stały się rozsadnikiem nowych niebezpieczeństw na skalę globalną. Okazało się bowiem bardzo wyraźnie, że mapa podziału świata, na której wszystkie lądy przynależą do jakiejś władzy państwowej, jest mapą pozorną. Władza rządów niekiedy nie sięga poza ich siedziby, a ich zdolność do kontrolowania terytorium w ramach powierzonych im granic jest bardzo ograniczona lub żadna. Stąd też współczesna geopolityka uwzględniać musi istnienie terytoriów pozapaństwowych lub bez-rządnych, których opanowanie jest jednym z warunków bezpieczeństwa międzynarodowego. Jeszcze innym zjawiskiem przywracającym państwo na główną scenę globalną była koncepcja „państw zbójeckich”, stanowiąca do pewnego stopnia zabieg qui pro quo. W miejsce niepaństwowego przeciwnika o nieokreślonym charakterze, rzec można, ontologicznym (siatka terrorystyczna), wprowadzony został tradycyjny wróg – państwo będące jego emanacją. Dlatego też wojna z terroryzmem, charakteryzująca drugi początek XXI wieku, prowadzona jest równolegle w formie ponowoczesnej – tępienie terrorystów – jak i w formie tradycyjnej wojny terytorialnej z określonym przeciwnikiem.\nOstatnim wreszcie ważnym elementem przywracającym wagę państwu stał się kryzys gospodarczy, który załamał globalne stosunki finansowe, podważył stabilność narzędzi globalnego zarządzania i ponownie skupił uwagę wszystkich na polityce państwa i działaniach rządów jako remedium na porażkę pewnego modelu rozwoju, a następnie na selektywnej integracji zasobów wąskiej grupy aktorów politycznych.\nWszystkie te elementy spowodowały, że we współczesnym świecie – w ramach paradygmatu neogeopolitycznego – coraz wyraźniej uwidocznił się problem „rządności” jako podstawowej cechy państwa, to znaczy jego zdolności do trwania i osiągania celów politycznych i jej wpływu na stan globalnych stosunków międzynarodowych, która – jak się wydaje – może być dzisiaj rozumiana jako cecha stopniowalna, czyli w rożnym stopniu przynależna różnym formalnym aktorom stosunków międzynarodowych.\nPodstawowym wyznacznikiem podmiotowości wychodzącej z koncepcji rządności, który decyduje o jej stopniowalności, jest zdolność do osiągania samodzielnych celów politycznych. Wyznacznik ten składa się z dwóch zmiennych – sprawności państwa oraz jego niepodległości.\nSprawność państwa jest funkcją jego wewnętrznej organizacji, jakości strukturalnej administracji publicznej, klarownego podziału władzy i odpowiedzialności, jakości zarządzania zasobami ludzkimi, kultury proceduralnej oraz możliwości dysponowania zasobami własnościowymi i środkami publicznymi. Dlatego też ważne jest, by problem podmiotowości państwa w relacjach międzynarodowych nie był jedynie przedmiotem namysłu osób zajmujących się bezpośrednio stosunkami międzynarodowymi i polityką zagraniczną, ale w jednakowym stopniu wszystkich członków korpusu administracji publicznej.\nNiepodległość w omawianym tu kontekście rozumiana jest jako zdolność wspólnoty politycznej do sformułowania swojej racji stanu przez przywództwo polityczne oraz skatalogowania interesów narodowych w ramach otwartej debaty publicznej.\nStąd też w paradygmacie neogeopolitycznym ważna jest jakość państwa i wspólnoty politycznej w obu tych wymiarach niepodległości – w wymiarze racji stanu oraz w wymiarze interesów narodowych.\nZ naukowego, ale i z praktycznego punktu widzenia istotne jest, by te dwie perspektywy rozróżnić. Koncepcja polityki opartej na interesach narodowych to do pewnego stopnia dopełnienie polityki racji stanu, jeżeli rozumiemy ją jako liberalną formułę reprezentowania celów wspólnoty politycznej – najpierw dyskutujemy interesy wewnętrznie, na demokratycznej agorze, potem je prezentujemy na zewnątrz, jako wspólne stanowisko i uzgadniamy je w podobnym, tyle że międzypaństwowym procesie przetargu interesów. Rzeczywistość nie jest jednak taka bezwarunkowa. Naturalną i pożądaną powinna być bowiem skłonność osób odpowiedzialnych za rząd ku prowadzeniu polityki w oparciu o normę racji stanu jako warunek konieczny polityki, która jest „dorozumiana”, a nie debatowana, jako że u jej podstaw stoi zagwarantowanie fundamentalnej funkcji państwa, jaką jest jego istnienie. Jakość polityki opartej na racji stanu jest zatem zależna od jakości przywództwa politycznego, jego zdolności intelektualnych, patriotyzmu, umiejętności analizy sytuacji międzynarodowej, wiedzy oraz pamięci historycznej.\nPolityka interesów narodowych zależy natomiast od jakości dyskusji wewnętrznej, typu aren, wewnętrznego przetargu interesów, procesu wypracowania konsensu politycznego. Do tego potrzebne jest spełnienie szeregu warunków wstępnych. Część z nich dotyczy kultury politycznej – jak choćby zgoda co do fundamentalnej równości poglądów uczestników debaty, otwartość rynku opinii, tolerancja czy też brak odruchu stadnego u intelektualistów. Istotnym elementem jest także jakość mediów – na przykład tabloidyzacja skłania do wątpliwości, czy są właściwe fora do tego, żeby ten proces deliberacji wewnętrznej, w wyniku którego zostanie wypracowany – zgodnie z prezentowanym założeniem – interes narodowy, był wypracowywany w procesie o wysokiej jakości. Część natomiast to „warunki strukturalne” samego procesu przetargu interesów. Warunki te wyrastają z generalnych zasad działania układu opartego na przetargu interesów, niezależnie od tego, czego dotyczy ich przedmiot. Należą do nich następujące kwestie: po pierwsze, musi to być współpraca dobrowolna, co oznacza, że do uczestnictwa w niej nikt nie jest zmuszany ani koniecznością ekonomiczną, ani groźbą wykluczenia czy też innymi represjami i żaden z tych czynników nie jest również wykorzystywany dla uzyskania porozumienia. Po drugie, wszystkie strony układu są wyposażone w stosunkowo bogaty zestaw informacji i wiedzy na temat zachowań i preferencji każdej ze stron. Po trzecie, koszty transakcyjne porozumień są stosunkowo niskie. Po czwarte, jest to system zinstytucjonalizowanego przetargu interesów, czyli posiada swoje instrumentarium prawno-organizacyjne, pozwalające także na zewnętrzną (sądową) weryfikację jego ustaleń i procedur. Po piąte, system ten opiera się na fundamencie równości praw i proporcjonalności obowiązków wynikających z rezultatów owego przetargu.\nPonieważ współczesny kontekst międzypaństwowy nie jest tak przejrzysty i nie do końca spełnia warunki założone dla otwartego i równego systemu przetargu interesów, model neogeopolityczny podkreśla tendencję do przejścia w działaniach państw do dyrektywy racji stanu. Jest to w pewnym stopniu konieczny ruch polityków, rodzaj „ucieczki do przodu” ze strony osób, które kierują się odpowiedzialnością, czy też raczej mają w ręku złożoną odpowiedzialność za politykę państwa. Racja stanu jest, w tym kontekście, pojęciem pozytywnym, bo odwołuje się do wartości, jaką jest trwanie wspólnoty państwowej i jej podmiotowość. Proces wewnętrznej i zewnętrznej agregacji interesów może natomiast podlegać deformacjom.\nJak się zatem wydaje, w przypadku debaty o jakości państwa w kontekście polityki zagranicznej szczególnie istotne są trzy wspomniane wymiary: zdolność do formułowania polityki, zdolność do egzekwowania polityki oraz zdolność do zabezpieczenia polityki.\nZdolność do formułowania polityki zależy od wykształcenia w państwie instrumentów pozyskiwania wiedzy, informacji i analizy sytuacji. Nie chodzi w tym przypadku wyłącznie o tzw. think-tanki, ile raczej o państwowe ośrodki pozyskiwania i przetwarzania danych na sposób politycznie użyteczny. Kluczem do sukcesu we współczesnych przekrojowych negocjacjach, jakie toczą się choćby na forum Unii Europejskiej, jest perfekcyjna znajomość swoich własnych zasobów (od powierzchni i typów lasów, upraw i hodowli, po rodzaje dróg o określonej nośności) oraz zdolność do szybkiej oceny skutków nowych regulacji dla tych zasobów.\nZdolność do egzekwowania polityki jest funkcją „sprężystości państwa”, czyli pracy aparatu administracyjnego oraz tempa przetwarzania impulsów politycznych w działania struktur.\nZdolność do zabezpieczenia polityki to z jednej strony kwestia szeroko rozumianego, wielowymiarowego bezpieczeństwa, jak i gwarancji bezpiecznej wewnętrznej komunikacji decyzyjnej w państwie, ochrony jego tajemnic, lojalności służb i urzędników publicznych.\nWszystkie one ulegają obecnie, w wymiarze praktycznym, istotnemu przeobrażeniu.\nPo pierwsze, należy zwrócić uwagę na to, że trwałą konsekwencją procesu integracji europejskiej jest zatarcie podziału na klasycznie rozumiane funkcje zewnętrzne i wewnętrzne państwa oraz zatarcie podziału na otoczenie i rdzeń państwowego systemu politycznego. Powoduje to konieczność zmiany instytucji i procedur zarządzania polityką zewnętrzną, która zaczyna w znacznej mierze mieć charakter wielosektorowy, a nie wyłącznie oparty na tradycyjnych wzorcach dyplomacji.\nDrugim ważnym elementem wewnętrznego kontekstu jest kwestia zgody politycznej wokół celów polityki zagranicznej, a raczej zgody, co do tego, że nie jest ona wykorzystywana instrumentalnie w walce między partiami lub wykorzystywana dla populistycznej manipulacji opinią publiczną. Jak można to było stwierdzić, w latach 2006-2007, zasada ta uległa w Polsce unicestwieniu, a polityka zagraniczna stała się obiektem medialnej manipulacji ze strony środowisk niechętnych rządowi, co w efekcie odbiło się negatywnie na zdolności do budowy polskiego potencjału\ni naszych zdolnościach negocjacyjnych.\nTrzecim istotnym czynnikiem wewnętrznym jest kwestia ustrojowa, a mianowicie współodpowiedzialność za prowadzenie polityki zagranicznej dwóch podmiotów władzy wykonawczej – Prezydenta RP jako głowy państwa polskiego, jego najwyższego przedstawiciela oraz strażnika suwerenności i racji stanu oraz rządu, który na bieżąco wykonuje tę politykę i posiada aparat dyplomatyczno-administracyjny do jej realizacji.\nCzwarty problem wewnętrzny związany jest z jawnością, czy też mówiąc ogólnie, uspołecznieniem polityki zagranicznej. Jest to oczywiście dylemat, do jakiego stopnia polityka ta powinna być poufna i opierać się na dorozumianej racji stanu, a do jakiego stopnia ma być ona przedmiotem debaty publicznej, której celem winno być określenie (agregacja) interesu narodowego. Każda ze skrajności jest tu szkodliwa. Polityka zagraniczna nie może być ani całkowicie zakryta przed oglądem społecznym, ani też nie może – jak inne działania władzy publicznej – podążać wyłącznie za namiętnościami demokratycznej woli opinii publicznej.\nJednocześnie musimy pamiętać, że w warunkach zintegrowanego systemu europejskiego mamy do czynienia z pojawieniem się nowych kontekstów, które oddziałują na wagę polityczną każdego z krajów.\nTrzy są z nich najistotniejsze. Po pierwsze, kwestia internalizacji polityki zewnętrznej. Po drugiej, kwestia eksternalizacji polityk sektorowych. Po trzecie, wspomniana już polityzacja kontekstu kulturowego.\nElement pierwszy wynika z systemu zarządzania politykami wspólnotowymi, który przynosi nowe rozwiązania w sposobie organizacji polityki państw członkowskich, wynikające z faktu, iż w jego ramach „zamazują się tradycyjne linie podziałów na politykę wewnętrzną i zagraniczną”.\nW efekcie następują wyraźne modyfikacje wewnętrznego podziału kompetencji i odpowiedzialności w ramach administracji publicznej, gdyż klasycznie rozumiana domena polityki zagranicznej zostaje, w wyniku procesu integracji europejskiej, „rozdystrybuowana” pomiędzy szereg liniowych ministerstw odpowiedzialnych za poszczególne sektory polityki wspólnotowej, tworząc tym samym wewnętrzną „sieć odpowiedzialności” za pozycję państwa w układzie krajów członkowskich. Oznacza to oczywiście, że słabnie pozycja ministrów spraw zagranicznych, którzy tradycyjnie posiadali monopol na reprezentowanie suwerennych państw w ich wzajemnych relacjach, a rośnie znaczenie właściwej wewnętrznej koordynacji w administracji, która musi być zdolna do spójnego funkcjonowania w ramach powstających różnorodnych aren (pasm) prowadzenia działań politycznych.\nDlatego nie można doprowadzać do utożsamienia w strukturze zarządzania państwem kwestii związanych z koordynacją polityki europejskiej z tradycyjnie rozumianą odpowiedzialnością za sprawy zagraniczne. Jest pokusą każdego ministra spraw zagranicznych, aby zapanować nad kwestiami polityki europejskiej w ramach rządu, niemniej jest to działanie zarówno z natury swej nieskuteczne, jak i szkodliwe z racji próby sprowadzenia dwóch różnych metod zarządzania (dyplomacja kontra zarządzanie wielopasmowe) do jednego hybrydalnego wzorca.\nRządzący muszą się pogodzić ze specyficzną naturą prowadzenia polityki europejskiej w państwie – ze zjawiskami europeizacji i internalizacji zewnętrznych reguł politycznych, penetracji wewnętrznego środowiska działania państwa przez porządki ponadnarodowe w zintegrowanym paśmie politycznym oraz do włączenia administracji sektorowych do przetargu interesów w paśmie polityki międzyrządowej. Dlatego rządowy ośrodek koordynacyjny polityki europejskiej w państwie powinien być albo samodzielny, kierowany przez osobę co najmniej w randze pełnego konstytucyjnego ministra (jeśli nie „stałego wicepremiera”), albo być bezpośrednio podporządkowany premierowi, w ramach jego Kancelarii jako tzw. Sekretariat Europejski z silnym politycznie kierownictwem, wspartym autorytetem Prezesa Rady Ministrów. Z racji dualizmu polskiej władzy wykonawczej, podobnie politycznie umocowany powinien być Sekretariat Europejski w Kancelarii Prezydenta RP, co gwarantowałoby stały obieg informacji i koordynację stanowisk pomiędzy oboma ośrodkami. Minister właściwy do spraw zagranicznych powinien natomiast być odpowiedzialny – zgodnie ze swoją kompetencją – za coraz bardziej rozbudowujący się i usamodzielniający się obszar działań zewnętrznych Unii oraz relacje dyplomatyczne w ramach Unii.\nKwestia ta związana jest wprost z drugim ważnym wyznacznikiem ewolucji polityki europejskiej dla wagi poszczególnych państw, jakim jest – wynikające z globalnych strategii pozycjonowania Unii Europejskiej – zjawisko eksternalizacji polityk wspólnotowych. Zjawisko to polega na stopniowym „przelewaniu się” oddziaływania porządku europejskiego zarówno na bezpośrednie otoczenie Unii, jak i na wybrane geograficznie lub przedmiotowo kwestie polityki globalnej. Ten pierwszy proces wspomagany jest przez tworzenie zacieśniających się partnerstw w ramach Europejskiej Polityki Sąsiedztwa, działania Europejskiego Obszaru Gospodarczego czy wreszcie strategii buforowania drogi do członkostwa w Unii poprzez oferowanie wybranym państwom innych form współdziałania z Unią, wychodzących poza trójelementowy schemat: państwo trzecie – państwo stowarzyszone – państwo członkowskie. Jest to przykład wspomnianej metody elastycznej zastępowalności, zastosowany do relacji Unii z bezpośrednim otoczeniem, czego przykładem może być choćby propozycja Unii dla Śródziemnomorza. Jednocześnie Unia Europejska rozbudowuje system umów o partnerstwie i współpracy z kluczowymi partnerami o bardzo różnym statusie, jeśli chodzi o perspektywę członkostwa lub próbuje poprzez umowy o stabilizacji i współpracy przenosić do krajów trzecich (przygotowujących się do akcesji) standardy i wymogi wspólnotowe na długo, zanim staną się one uczestnikami polityki wspólnotowej. Ta metoda porządkowania otoczenia Unii, z jednej strony, może być efektywna, gdyż pozwala na wprowadzenie reguł wspólnotowych (przy niewielkich kosztach, których część przerzuca się na kraj kandydujący) bez konieczności dzielenia się zasobami, co byłoby naturalną konsekwencją „wejścia do środka” systemu. Z drugiej strony, taka eksternalizacja reguł, jeżeli nie jest dobrze przemyślana, a jej kształt jest wynikiem wewnętrznej gry interesów\nw ramach europejskiej biurokracji lub pomiędzy krajami członkowskimi, może przynieść efekt szkodliwy, to znaczy przenoszone mogą być nie tyle reguły istotne (wspomagające realne zbliżenie do wymogów członkostwa i będące odpowiedzią na rzeczywiste wyzwania integracyjne danego państwa), co reguły partykularne, które nie mają znaczenia a absorbują. Zjawisko eksternalizacji polityk wspólnotowych powoduje, że polityka zagraniczna państwa członkowskiego nie jest już realizowana wyłącznie metodami dyplomatycznymi o charakterze bilateralnym. Należy być zdolnym do wprzęgania w nią mechanizmów wspólnotowych, po to, by pakiet naszych interesów skierowanych do konkretnego państwa sąsiedzkiego zawierał komponent dwustronny i komponent unijny, oba realizowane przez polskich ekspertów, dyplomatów, biznesmenów czy naukowców, tylko pod różnymi szyldami, lecz w sposób zharmonizowany. Tak czyni większość aktywnych państw członkowskich Unii Europejskiej wobec obszarów swojego szczególnego zainteresowania.\nNa koniec warto wspomnieć o trzecim czynniku wpływającym na względną wagę państwa w polityce wspólnotowej, a mianowicie na kwestię wyłaniającego się pasma spolityzowanego, w ramach którego toczyć się będą spory o charakterze ideologicznym i aksjologicznym, skutkujące próbami politycznego definiowania europejskiej tożsamości. Z punktu widzenia strategii polskiej polityki jest to – być może – najważniejsze z wyzwań, jako że polska waga jest sprzęgnięta z naszą rolą cywilizacyjną w Europie. Jeżeli dynamika pasma spolityzowanego będzie podążała w kierunku definiowania wartości europejskich w duchu odmiennym od polskiej tożsamości, a nadto przełoży się to na polityczne decyzje, to szanse na wzmocnienie naszej pozycji będą znikome. Nie chodzi tu o kwestie czysto aksjologiczno-patriotyczne – nie wszyscy muszą zgadzać się z naszym systemem wartości (bo i w samej Polsce mamy różne w tej sprawie opinie) ani uznawać naszą wizję historii, ale nie można zgodzić się, by były one skazywane na margines, rugowane czy uznawane za sprzeczne z ideą europejską. Polska polityka musi zabiegać o obecność bliskich nam pojęć w debacie wspólnotowej. Odnosi się to do bardzo konkretnych zagadnień, takich jak ochrona życia jako kluczowa kwestia demograficznego problemu Europy, prawo obecności religii w przestrzeni publicznej, opis korzeni cywilizacyjnych Starego Kontynentu zawierających aksjologię chrześcijańską, czy wreszcie wizja historii – także najnowszej – która nie byłaby przykrawana do partykularnych potrzeb bieżącej polityki, jaka wypacza na przykład perspektywę partnerstwa z Ukrainą w kontekście partnerstwa z Rosją. Jeśli Polska nie będzie aktywnie uczestniczyć w formowaniu się politycznego pasma w Unii Europejskiej (na przykład przez większą aktywność naszych eurodeputowanych), to nie tylko kształt tego pasma może być nieoptymalny, ale utracimy ważne dla nas zasoby polityczne sytuujące nas w wewnętrznej stratyfikacji unijnej.\nNa koniec warto podkreślić, że państwo w procesie integracji europejskiej ulega istotnej przemianie. Staje się jednym z szeregu, dominującym, ale nie jedynym źródłem władzy, przestaje być monopolistą w procedurze decyzyjnej, a aktorzy dotychczas określani jako zewnętrzni, zaczynają być określani jako równoważni, co oznacza, że dla niektórych podmiotów w państwie (przedsiębiorstw, władz regionalnych) struktury ponadpaństwowe lub równoległe z innych państw stanowią równoważny punkt odniesienia zarówno w kwestiach współpracy, jak i procesu decyzyjnego.\nOznacza to potrzebę głębokiej reformy struktur państwa, tak by utrzymać jego efektywność w warunkach współzarządzania sprawami publicznymi, zachować spójność społeczną i zapewnić operacyjną kontrolę władz centralnych nad wydarzeniami dziejącymi się na terytorium państwa.\nPrzestaje ono stanowić wyłączną arenę działań politycznych, a władze publiczne na terytorium państwa nie posiadają ani całkowitej kontroli nad procesami społeczno-gospodarczymi zachodzącymi na jego terenie, ani monopolu proceduralnego w procesie decyzyjnym, a przynależność narodowa i państwowa nie stanowi wyłącznego punktu odniesienia dla ponadlokalnej tożsamości większości obywateli.\nTo właśnie umiejętność zbudowania powiązań proceduralnych (czyli uzgodnienia i realizacji priorytetów politycznych, społecznych i gospodarczych) pomiędzy różnymi ośrodkami decyzyjnymi jest istotą sukcesu w Unii Europejskiej. Brak takich zdolności prowadzi do możliwości utraty kontroli nad zjawiskami politycznymi zachodzącymi w państwie (utrata rządności) a to zaś, w przypadku konfliktu między ogniwami sieci – do wybuchu kryzysu.\nW przypadku współczesnej Polski tworzenie owych powiązań proceduralnych odbywać się musi w wielokrotnie złożonym systemie wielopasmowych relacji pomiędzy grupami podmiotów o odmiennej charakterystyce, z których każda jest dodatkowo wewnętrznie zróżnicowana.\nPatrząc z takiego punktu widzenia, należy przede wszystkim zwrócić uwagę na cztery ważne znamiona władzy wykonawczej rozpatrywanej z perspektywy funkcjonowania polityki zagranicznej. Są nimi: dualizm egzekutywy, trójdziałowość administracyjna, wielopodmiotowość strukturalna oraz brak silnych instrumentów koordynacji.\nDualizm egzekutywy odnosi się, rzecz jasna, do konstrukcji polskiego systemu politycznego, w którym mamy do czynienia z koniecznością współdziałania w ramach realizacji polityki zagranicznej dwóch ośrodków: rządowego i prezydenckiego. Współdziałanie to jest oczywiście szczególnie narażone na trudności w sytuacji tzw. kohabitacji, kiedy mamy do czynienia z różnymi obozami politycznymi kierującymi tymi dwoma ośrodkami. Dlatego też istotne jest, aby po pierwsze polityka zagraniczna nie była włączana do partyjnej rywalizacji na równi z innymi politykami państwa, a po drugie, aby oba ośrodki wypracowały proceduralne i organizacyjne kanały współdziałania i „budowy środków wzajemnego zaufania”. Może temu służyć instytucja Rady Bezpieczeństwa Państwa czy choćby proste posiadanie przez obie Kancelarie „lustrzanych komórek” odpowiedzialnych za wzajemne kontakty w sprawach zagranicznych, których pracownicy mieliby do siebie zaufanie.\nTrójdziałowość administracyjna odnosi się z kolei do wewnętrznego skomplikowania prowadzenia polityki zagranicznej w ramach administracji rządowej. Polityka ta, zwłaszcza po wstąpieniu do Unii Europejskiej, przenika bowiem w poprzek wszystkie w zasadzie działy administracji, a w bezpośrednim i klasycznym sensie powinna łączyć przynajmniej trzy z nich: politykę zagraniczną, politykę europejską oraz politykę bezpieczeństwa i obrony. Powoduje to konieczność takiej jej organizacji, aby struktury odpowiedzialne za te działy miały ze sobą stały i bezpośredni operacyjny kontakt. Jest to także podstawa do wielu prób strukturalnego powiązania tych działów w formie super-ministerstwa spraw zagranicznych (dwudziałowego) lub wzmocnienia roli premiera, nadzorującego operacyjnie, poprzez specjalne komórki organizacyjne, wszystkie te działy.\nNa powyższe nakłada się problem wielopodmiotowości strukturalnej, która była już wspomniana. Politykę zagraniczną w praktyce realizuje większość ministerstw, do czego należy dodać służby specjalne, a dziś także samorządy terytorialne (zwłaszcza regionalne) oraz polskich eurodeputowanych. Każdy z tych rodzajów podmiotów ma zupełnie inną logikę organizacyjną i pragmatykę działania, i brak jest funkcjonalnych podstaw do połączenia ich działań.\nStąd ostatnia ważna cecha, jaką jest brak narzędzi koordynacyjnych polskiej polityki zagranicznej. Rząd ma do dyspozycji jedynie kilka słabych instrumentów jak Komitet Europejski RM (koordynacja pozioma w ramach rządu na szczeblu wiceministrów), Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego (która bardzo rzadko zajmuje się sprawami europejskimi, a zagranicznymi w zasadzie wcale) czy Komitety Sterujące przy funduszach strukturalnych. Nie ma wypracowanych procedur współdziałania z eurodeputowanymi ani innych elementów wykonawczej koordynacji polskiej aktywności na forum międzynarodowym. Rolę tę wypełnia jedynie Ministerstwo Spraw Zagranicznych w ramach swoich kompetencji.\nPowyższe tezy miały wskazać istotne znaczenie debaty o wewnętrznych zdolnościach państwa do skutecznego formułowania celów politycznych w trzech wymiarach – wiedzy i analizy, rządności oraz bezpieczeństwa. Wszystkie one wymagają obecnie w Polsce naprawy, uzupełnienia lub przemyślenia. Warto podjąć to wyzwanie.\nTekst z książki Rzeczpospolita na arenie międzynarodowej. Idee i praktyczne dylematy polityki zagranicznej (Kraków-Warszawa 2010), pracy zbiorowej pod redakcją Jacka Kloczkowskiego i Tomasza Żukowskiego, zawierającej artykuły rozwijające tezy wystąpień z cyklu konferencji eksperckich, organizowanych przez Ośrodek Myśli Politycznej dla Kancelarii Prezydenta RP w latach 2008-2009.\n Por. R. Zięba, Uwarunkowania polityki zagranicznej państwa, [w:] R. Zięba (red.), Wstęp do teorii polityki zagranicznej państwa, Toruń 2007, s. 17-35.\n Por. J. Czaputowicz, Teorie stosunków międzynarodowych. Krytyka i systematyzacja, Warszawa 2007, s. 29.\n Z bogatej literatury na ten temat przywołać można kilka nowych pozycji w literaturze przedmiotu w języku polskim: B. Krauz--Mozer, P. Borowiec (red.), Globalizacja – nieznośne podobieństwo? Świat\ni ego instytucje w procesie uniformizacji, Kraków 2008, M. Sułek, J. Symonides (red.), Państwo w teorii i praktyce stosunków międzynarodowych, Warszawa 2009, M. Pietraś, K. Marzęda (red.), Późnowestfalski ład międzynarodowy, Lublin 2008, J. Baylis, S. Smith (red.), Globalizacja polityki światowej. Wprowadzenie do stosunków międzynarodowych, Kraków 2008.\n T. Łoś-Nowak, Paradygmat realistyczny – projekcje porządku międzynarodowego w XXI wieku, [w:] R. Kuźniar (red.), Porządek międzynarodowy u progu XXI wieku, Warszawa 2005, s. 28-29.\n I. Clark, Globalizacja i ład pozimnowojenny, [w:] J. Baylis, S. Smith (red.), Globalizacja polityki światowej. Wprowadzenie do stosunków międzynarodowych, Kraków 2008, s. 914.\n J. Czaputowicz, Teorie stosunków międzynarodowych…, dz. cyt., s. 33.\n Por. R. Cooper, Pękanie granic. Porządek i chaos w XXI wieku, Poznań 2005, s. 49.\n Por. J. Helios, W. Jedlecka, Suwerenność w dobie procesów integracyjnych i globalizacyjnych, „Prawo. Acta Universitatis Wratislaviensis”, nr 2626/2004, s. 23, P. Borowiec, Wymuszona dekonstrukcja – Lewiatan w uścisku procesu globalizacji, [w:] B. Krauz-Mozer, P. Borowiec (red.), Globalizacja…, dz. cyt., s. 223\n Kwestię ten omawiałem szerzej w: K. Szczerski, Dynamika systemu europejskiego, Kraków 2008.\n Autorskie założenia analizy neogeopolitycznej, które wykorzystuje niniejszy tekst, przedstawiłem w: K. Szczerski (red.), Podmiotowość geopolityczna. Studia nad polską polityką zagraniczną, Warszawa 2009, s. 7-58.\n C. Flint, Wstęp do geopolityki, Warszawa 2008, s. 32.\n R. Cooper, Pękanie granic…, dz. cyt, s. 37 i 42.\n Por. E. Wyciszkiewicz (red.), Geopolityka rurociągów. Współzależność energetyczna a stosunki międzypaństwowe na obszarze postsowieckim, Warszawa 2008.\n M. Pietraś, Hybrydowość późnowestfalskiego ładu międzynarodowego, [w:] M. Pietraś, K. Marzęda (red.), Późnowestfalski…, dz. cyt., s. 61-62.\n O tym szerzej F. Fukuyama, Budowanie państwa. Władza i ład międzynarodowy w XXI wieku, Poznań 2005.\n Por. Z. Bauman, Społeczeństwo w stanie oblężenia, Warszawa 2006.\n Por. J. Staniszkis, Antropologia władzy. Między Traktatem Lizbońskim a kryzysem, Warszawa 2009.\n Por. tejże, Władza globalizacji, Warszawa 2003.\n O racji stanu w polskiej myśli politycznej patrz: A. Rzegocki, Racja stanu a polska tradycja myślenia o polityce, Kraków 2008.\n O warunkach liberalnego przetargu interesów międzypaństwowych w kontekście integracji europejskiej w: A. Moravcsik, Preferences and power in the European Community: a liberal intergovernmentalist approach, „Journal of Common Market Studies” 2003, nr 31 (4), s 473-


Rośliny, które można sadzić w ogrodzie cały rok\n> All Blog News > Rośliny, które można sadzić w ogrodzie cały rok\nZazwyczaj słyszymy, że rośliny sadzi się na wiosnę. Że wiosna to moment, w którym wszystko zakwita, wzrasta, budzi się do życia, kiełkuje... i rzeczywiście, to wszystko prawda. Większość prac ogrodowych związanych z „nowymi” roślinami odbywa się wiosną, tak jak i większość prac porządkowych przy już zasadzonych roślinach odbywa się jesienią. Czy zawsze panuje ta zasada? Kiedy jest dobry moment na sadzenie drzewek i kwiatów? Czy latem, jesienią lub zimą możemy coś posadzić?\nSadzenie roślin: podstawowe zasady\nDrzewa i krzewy owocowe, a także żywopłoty sadzimy tylko wiosną lub jesienią. Ziemia powinna być już (lub jeszcze) ciepła, aby dać roślinie szansę na zaklimatyzowanie się do nowych warunków, zanim będzie musiała przygotować się do cięższych warunków. Dodatkowo, sadzonki są tańsze niż rozsady w pojemnikach, dlatego warto wykorzystać ten fakt. Możemy sadzić je tylko do momentu rozwoju pąków – jeśli będziemy zwlekać, roślina po zasadzeniu może uschnąć.\nDrzewa i krzewy z gołymi korzeniami najlepiej sadzić jesienią. Potrzebują one bowiem do wzrostu sporo wilgoci, którą korzenie wchłaniają z niebywałą prędkością. Kolejna zaleta terminów jesiennych – drzewko aż do wiosny ma czas na zakorzenienie się.\nRozsady z pojemników sadzimy w marcu i kwietniu. Maj lub czerwiec to już późna pora, jednak nadal do sadzenia roślin! Sadzimy wtedy rozsady ciepłłolubne, dla których możliwość wiosennych przymrozków mogłaby okazać się zabójcza, Tę czynność możemy stosować aż do jesieni.\nZima to z kolei czasy wysiewu rozsadów: w lutym możemy przygotowywać rozsady roślin ciepłolubnych.\nJednak jeśli nie zdążyliśmy posadzić określonych roślin jesienią, możemy zrobić to... nawet zimą (tylko, jeśli spodziewana jest łagodna). Nigdy nie sadzimy, jeśli ziemia jest już zamarznięta.\nJakie rośliny można sadzić zimą, a jakich nie?\nZimą największe szanse na przyjęcie się mają rośliny sprzedawane w doniczkach. Takie, które mają przekorzenioną bryłę ziemi i łatwiej będzie im zaadaptować się do nowych warunków. Rośliny z niewykształconym jeszcze systemem korzeniowym mogłyby być zbyt słabe, aby przetrwać.\nPo posadzeniu rośliny powinny zostać obficie podlane (nie lodowatą wodą). Ziemię możemy obłożyć korą, która chroni glebę przed utratą wilgoci podczas zmiennych warunków pogodowych w zimie (słońce w dzień, spadek temperatury w nocy).\nRoślin szczególnie wrażliwych na mróz nigdy nie sadźmy zimą, ponieważ najprawdopodobniej nie przetrwają. Do takich roślin należą m.in. magnolie, hortensje, krzewy zimnozielone, a także wszystkie drzewa z odkrytym korzeniem.


Bastian Schweinsteiger zakończył reprezentacyjną karierę | Gol24\nPrzez dwanaście lata "Schweini" zakładał koszulkę narodową. Rozegrał w sumie 120 meczów. Zdobył 24 bramki. W 2014 roku na Mundialu w Brazylii sięgnął z reprezentacją po złoto. Na Euro 2016 we Francji musiał zadowolić się tylko półfinałem (Niemcy przegrali z Francją). W 2008 roku był jeszcze bliżej sukcesu. Wówczas razem z drużyną naszych zachodnich sąsiadów dotarł do finału. W nim lepsza okazała się jednak Hiszpania.\n- Poprosiłem selekcjonera, by nie powoływał mnie na kolejne mecze. Dziękuję jemu, sztabowi, piłkarzom, kibicom oraz federacji. Doświadczyłem wspaniałych chwil i pięknych sukcesów - napisał Bastian Schweinsteiger. - Loew wiedział, że Mistrzostwa Europy znaczą dla mnie bardzo dużo. Chciałem wygrać, Niemcy tego tytułu nie zdobyły od 1996 roku. Ale nie udało się i muszę to zaakceptować - dodał.\nPrócz Schweinsteigera z występów w złotej kadrze Joachima Loewa zrezygnowali wcześniej Philipp Lahm oraz Miroslav Klose. Obaj definitywnie nie zawiesili jeszcze butów na kołku. Pierwszy reprezentuje barwy Bayernu Monachium. Drugi szuka nowych wyzwań.


Policja Kędzierzyn Koźle: Przez brak maseczki wpadł z narkotykami - NaszKedzierzyn\nPolicja Kędzierzyn Koźle: Przez brak maseczki wpadł z narkotykami\nDo 3 lat pozbawienia wolności grozi 37-latkowi z Kędzierzyna-Koźla. Mężczyzna zwrócił na siebie uwagę policjantów ponieważ nie miał maseczki. W trakcie wykonywanych czynności okazało się, że posiadał narkotyki.\nW sobotę, przed godziną 17:00 policjanci z prewencji podczas patrolowania miasta, zauważyli znanego im z wcześniejszych interwencji mężczyznę. 37-latek szedł chodnikiem bez zasłoniętych ust i nosa. Dodatkowo podczas legitymowania okazało, że miał przy sobie narkotyki. Przeprowadzone badanie testerem wykazało, że zabezpieczony biały proszek to amfetamina. W trakcie dalszych czynności, w jego miejscu zamieszkania funkcjonariusze zabezpieczyli jeszcze marihuanę.\nW tej sprawie jest prowadzone postępowanie. Posiadanie środków odurzających jest przestępstwem. Grozi za nie kara do 3 lat pozbawienia wolności.\nKomenda Powiatowa Policji w Kędzierzynie - Koźlu, http://kedzierzyn-kozle.policja.gov.pl/ok/kpp-kedzierzyn-kozle/aktualnosci/32096,Przez-brak-maseczki-wpadl-z-narkotykami.html


Ukryci za wielkim murem - Romuald Mulk Musiolik | Galeria obrazów gallerystore.pl\nStrona główna / Malarstwo / Olej / Ukryci za wielkim murem\nUkryci za wielkim murem - obraz olejny na płótnie\nOgromny obraz figuratywny, z tematem postaci rozproszonych na rozświetlonej ulicy anonimowego miasta. Skojarzenie z Sycylią, południem Francji. Ukryci za murem a widzimy ich przed sobą bo mur jest na końcu sceny, oświetlony sodowym światłem lamp ulicznych. Przewaga ciepłych barw wpadających w bursztynowe światło jesiennego nastroju. Miejscami malowany półprzezroczystymi barwami a innym razem celowo fragment zachlapany grubszymi warstwami. Obraz sygnowany z przodu imieniem i nazwiskiem oraz data powstania. Dzieło gotowe do zawieszenia, nie wymaga ramy. Boki obrazu wykończone materiałem.


PC/ABS I 1,75 mm 1 kg - F3DFilament\nPC/ABS I 1,75 mm 1 kg - filament - inżynierskie - F3DFilament\nStrona główna / INŻYNIERSKIE / PC/ABS I / PC/ABS I 1,75 mm 1 kg\nPC/ABS I 1,75 mm 1 kg\nilość PC/ABS I 1,75 mm 1 kg\nSKU: 963-001 Kategorie: INŻYNIERSKIE, PC/ABS I\nPC/ABS jest to kopolimer poliwęglanu i akrylonitrylo-butadieno-sterynu, który łączy w sobie właściwości obu polimerów, dzięki czemu uzyskano materiał o zwiększonej udarności (porównywalna z PC), większej odporności termicznej (w porównaniu z ABS) oraz małej chłonności wilgoci. Z racji uzyskania unikatowych właściwości materiał ten nadaje się do produkcji wyrobów przeznaczonych do funkcjonowania w szerokim zakresie temperatury. Oferowane przez nas filamenty PC/ABS charakteryzują się temperaturą druku od 250°C. W celu zwiększenia kontroli nad procesem wychładzania zaleca się stosowanie stołu grzanego. W naszej ofercie dostępne są dwa warianty tego kopolimeru: B – będący wersją bardziej odporna na działanie wysokich temperatur, oraz I – charakteryzujący się wyższą wytrzymałością mechaniczną (w porównaniu do B).W naszej ofercie PC/ABS B oraz PC/ABS I dostępne są w barwie naturalnej o grubości 1,75 mm. Gotowa szpula filamentu pakowana jest hermetycznie wraz z środkiem osuszającym, by zapewnić Państwu suchy, gotowy do druku zaraz po rozpakowaniu produkt\nPA 12 1,75 mm 200 g\nPA 6/66 1,75 mm 1 kg


LATAJĄCE TALERZE – najlepszy zespół rockowo-coverowy w Polsce! – Gazeta Trybunalska\n04/12/2016 04/12/2016 admin\tBrak komentarzy cover, filarczyk, latające talerze, muzyka, rock, talerze, wywiad, łódź\nBywalcom łódzkiego klubu „New York”, zespołu Latające Talerze nie trzeba przedstawiać. Krakowska formacja swoją energią i repertuarem rozgrzewa publikę do czerwoności! W wieczór ich koncertu klub pęka w szwach, a na parkiecie trudno znaleźć kawałek wolnej przestrzeni.\nO tym kim są, co tworzą i dlaczego tak dobrze im idzie, porozmawiam z Jerzym Janikiem – głosem i basem zespołu LATAJĄCE TALERZE. Zapraszam!\nKarolina Filarczyk: Latające Talerze, to formacja, która w branży jest już 16 lat. Regularnie koncertujecie (także w Łodzi) – miałam przyjemność być na 2 waszych koncertach. Opowiedzcie jak to się wszystko zaczęło. Skąd pomysł na taką nazwę?\nJerzy Janik: Zaczęło się, jak wiele najfajniejszych rzeczy w życiu każdego z nas, przez zupełny przypadek. Dwóch muzyków, których dziś już nie ma w zespole, dostało propozycje zagrania na imprezie sylwestrowej w jednym z krakowskich klubów. Miał to być jednorazowy występ, ale okazało się, że gra się razem bardzo dobrze, a i odbiór również przerósł nasze oczekiwania. Wkrótce znalazły się kolejne kluby, w których zaczęliśmy regularnie występować. Najważniejszym okazały się „Stalowe Magnolie”, gdzie oprócz tego, że występowaliśmy dwa razy w tygodniu (!), mieliśmy również próby, więc niemal udało nam się tam zamieszkać (śmiech).\nProblem nazwy pojawił się już przy okazji tego pierwszego występu, bo przecież jakoś trzeba było zapowiadać nasze „wejścia”, więc musieliśmy coś wymyślić. Ponieważ wtedy nie planowaliśmy dalszej działalności – był to pomysł nieco żartobliwy, ale przy okazji (na przekór panującej modzie) nazwa była polska i łatwo zapadająca w pamięć. Pomimo tego, że ludzie różnie na nią reagowali, szybko przylgnęła do nas i doczekała się różnych interpretacji. Dla nas jest to teraz po prostu etykieta, nad której znaczeniem się zupełnie nie zastanawiamy, jak „Budka Suflera” czy „Sztywny Pal Azji” (śmiech).\nJesteście grupą, która swoją działalność skupiła głównie na graniu coverów. Zespoły, których utworów używacie, nie mają wam za złe, że jesteście lepsi od oryginałów :-)?\nRepublika i Grzegorz Ciechowski – podjęliście temat, który jest niemal sacrum dla fanów muzyki lat 80. i wczesnych 90. Wielu zmagało się z interpretacją ich twórczości, ale z różnym skutkiem. Moim skromnym zdaniem z tego sacrum, nie zrobiliście profanum. Skąd sentyment akurat do Republiki? W tamtych czasach tworzyło przecież wiele ciekawych zespołów.\nLatające Talerze, to nie jedyny wasz projekt. Czym jest Monotyp?\nMonotyp, mówiąc najprościej, to nasza autorska odsłona. Nie jest tajemnicą, że granie coverów, mimo, iż daje nam ogromną satysfakcję i radość (oraz pieniądze – śmiech), nie jest spełnieniem naszych muzycznych marzeń. Od kilku lat wykorzystywaliśmy wolne chwile podczas prób i koncertów na tworzenie własnych utworów. Wielokrotnie wykonywaliśmy je na koncertach Latających Talerzy, ale szybko okazało się, że niekoniecznie pasują one do imprezowo-tanecznego programu naszych występów. Wówczas, postanowiliśmy rozdzielić to – ten sam skład tworzy zarówno Monotyp i Latające Talerze. Nieco żartobliwie określamy nasze piosenki jako „muzykę dla inteligentnej publiczności po 20. roku życia” (śmiech).\nNa koncie macie dwa albumy i singiel pod szyldem Monotypu. A kolejne wydawnictwa?\nZ tego, co wiem na Sylwestra macie już plany – jeden z łódzkich klubów zaangażował was do „opieki” nad sylwestrową imprezą. A jakie plany na nowy rok ? Gdzie będzie można usłyszeć Talerze?\nTak, sylwestra, a co za tym idzie, kolejną rocznicę (już 17.) naszego powstania będziemy świętować w Łodzi. Co ciekawe, z Łodzią jesteśmy związani niemal od początku naszego istnienia. Koncertujemy tu systematycznie od wielu lat i wszystko wskazuje na to, że nie zmieni się to w najbliższym czasie. Tak więc, na pewno będzie można nas usłyszeć w przyszłym roku w klubie „New York”, gdzie mamy już ustalone terminy na luty, marzec i kwiecień. Oprócz tego, w naszym rodzinnym Krakowie są miejsca, w których systematycznie grywamy. Z pewnością będzie można nas również, jak co roku, posłuchać w sezonie wiosennym na niejednej plenerowej imprezie w całej Polsce. Wszystkie terminy koncertów można zawsze znaleźć na naszym profilu na facebooku. Zapraszamy serdecznie!\n• foto: Joanna Hadam\n• Latające Talerze tworzą: Jerzy Janik (wokal, gitara basowa), Marcin Mączyński (klawisze), Wojciech Hadam (gitara elektryczna) i Sławomir Puka (perkusja).\n• oficjalny profil zespołu: https://www.facebook.com/pg/LatajaceTalerze\n• oficjalna strona grupy: http://talerze.prv.pl/\n• więcej tekstów Karoliny: > tutaj\n← 46. Rubinowa Hortensja – festiwal poetek\nKazimierz Brakoniecki – spotkanie w Toruniu →


Informacja o podpisaniu umów kredytowych - Biznes w INTERIA.PL\nInformacja o podpisaniu umów kredytowych\nWtorek, 5 grudnia 2000 (13:43)\nSpółka Akcyjna "AMPLI" informuje, że w dniu 04 grudnia 2000 roku na mocy umowy z Kredyt Bankiem S.A. oddział w Tarnowie otrzymała kredyt inwestycyjny w wysokości 450.000,- (słownie: czterysta pięćdziesiąt tysięcy) złotych z przeznaczeniem na zakup nieruchomości w Krakowie. Oprocentowanie kredytu wynosi; stawka WIBOR dla depozytów 1 miesięcznych plus 3 punkty procentowe (na dzień podpisania umowy wynosi 22,77%). Zabezpieczeniem spłaty kredytu jest hipoteka umowna ustanowiona na nieruchomości Spółki w Tarnowie, przy ul. Przemysłowej 29. Kredyt będzie spłacony w 30 równych ratach po 15.000,- złotych (poczynając od dnia 31.07.2001 r.) do dnia 31.12.2003 roku.\nPonadto w dniu 04 grudnia 2000 roku także na mocy umowy z Kredyt Bankiem S.A. oddział w Tarnowie podwyższony został limit kredytu obrotowego odnawialnego o kwotę 500.000,- (słownie: pięćset tysięcy) złotych (łącznie limit kredytu odnawialnego wynosi 1.500.000,- złotych\n(poprzednia umowa została zawarta w dniu 08.03.2000 roku). Oprocentowanie kredytu wynosi; stawka WIBOR dla depozytów 1 miesięcznych plus 3 punkty procentowe. Zabezpieczeniem spłaty kredytu jest hipoteka umowna ustanowiona na nieruchomości Spółki w Tarnowie, przy ul. Przemysłowej 29. Termin spłaty kredytu 07.03.2001 r.


Superbohaterowie/Uniwersum DC/Superman Action Comics. Niewidzialna mafia - polska okładka\nSuperman Action Comics. Niewidzialna mafia - polska okładka\nTytuł komiksu: Superman Action Comics. Niewidzialna mafia - polska okładka\nWydanie z polską okładką (Lublin) autorstwa Jakuba Kijuca. Pierwszy tom serii Superman Action Comics ze scenariuszem Briana Michaela Bendisa, jednego z najbardziej uznanych i wpływowych scenarzystów komiksowych. Autor bestsellerów "New York Timesa" przejmuje stery najdłuższej serii w historii komisu, realizując niesamowitą nową wizję Ostatniego Syna Kryptona! Superman to największy superbohater na świecie. Clark Kent to jeden z najlepszych reporterów śledczych "Daily Planet". Lecz gdy na ulicach Metropolis powstaje nowe zagrożenie, żaden z nich nie potrafi go dostrzec... Półświatek przestępczy opanowała potężna istota zwana Red Cloud, a Człowiek ze Stali nigdy nie stawił czoła czemuś podobnemu. Myśli Supermana zaprząta praca nad artykułem oraz nieobecność Lois Lane i Jonathana, dlatego jest on łatwym celem dla tajemniczego nowego łotra! Czy Człowiek Jutra jest w stanie powstrzymać to, co czeka jego rodzinę i miasto? W albumie Superman Action Comics - Niewidzalna Mafia legenda komiksu Brian Michael Bendis łączy siły z uznanymi artystami Ryanem Sookiem (The Spectre), Patrickiem Gleasonem (Batman and Robin) oraz Yanickiem Paquette'em (Wonder Woman: Earth One).


Jak podwyższyć wartość mieszkania przed sprzedażą? - drzwivox.pl Jak podwyższyć wartość mieszkania przed sprzedażą? – drzwivox.pl\nJak podwyższyć wartość mieszkania przed sprzedażą?\nSprzedając nieruchomości w postaci mieszkania, całkiem naturalne jest to, ze zależy nam na tym, aby uzyskać ze sprzedażny jak największa korzyść, co w tym przypadku przekłada się bezpośrednio na jak największy zysk. Niestety kupującemu będzie zależało, aby cena nieruchomości była jak najniższa, dlatego pojawia się w tym miejscu konflikt interesów. Chcąc wynegocjować lepsza cenę, niż średnia cena rynkowa za podobne nieruchomości będziemy musieli przekonać nabywcę, że nasze mieszkanie jest warte swojej ceny i ten kto je kupi na pewno nie pożałuje. Pierwszą rzeczą, jaką trzeba zrobić, to zainwestować w gruntowne sprzątanie, bo nic tak nie odstrasza klientów jak zapuszczone i brudne pomieszczenia. Jeśli w mieszkaniu planujemy zostawić jakieś meble to zastanówmy się czy podwyższają one jego wartość, czy wprost przeciwnie. Od obdrapanych szaf i foteli zawsze lepiej będą się prezentowały czyste, odświeżone ściany, które nabywca będzie mógł zagospodarować po swojemu.\nDziałka letniskowa Typowa działka letniskowa kojarzy nam się z terenem o powierzchni od 400-600m. Teren ten zazwyczaj pokryty jest trawą i bardzo często znajdują się na nim drzewka owocowe. Pod nazwą działki […]\nCoraz większy popyt na zagraniczne nieruchomości Z roku na rok coraz większa ilość naszych rodaków zaczyna inwestować w miejscu, gdzie obecnie pracuje zawodowo lub rozpoczyna od nowa swoje życie. Najczęściej nabywamy nieruchomości […]


Niepowtarzalne zabawki edukacyjne SES Creative. - centrum hulk\nHome » Biznes Online » Dla Dzieci » Niepowtarzalne zabawki edukacyjne SES Creative.\nDzieci najchętniej uczą się poprzez zabawę. Bawiąc się, przygotowują się do pełnienia rozmaitych ról w dorosłym życiu. Uczą się nie tylko praktycznych, pożytecznych umiejętności, ale również współpracy i radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych. Rozwijają talenty i zainteresowania. Aby nauka taka mogła przebiegać sprawnie, a przy tym dawała dziecku gwarancje dobrej zabawy, warto wyposażyć dzieci w odpowiednie zabawki edukacyjne. Ciekawe rozwiązania proponuje holenderska marka SES Creative, obecna już w ponad osiemdziesięciu krajach i zdobywająca coraz większe uznanie także w Polsce. Zabawki edukacyjne pochodzące ze sklepu internetowego SES Creative zapewnią dzieciom właściwy rozwój i doskonałą zabawę, a przy tym są dla nich bezpieczne, wykonane z odpowiednich materiałów. Wśród proponowanych zabawek kreatywnych znaleźć można wspaniałe farbki do malowania tkanin oraz kredki do malowania w kąpieli. Sklep zapewnia lubiana przez dzieci ciastolinę oraz zestawy dla młodych odkrywców i zestawy stolarskie.\nUrodziny czy wesele to uroczyste okazje, które wymagają użycia specjalnych środków. Obchodzenie tych uroczystości nie byłoby kompletne, gdyby nie obecność tortu. Przygotowanie i ozdobienie tego wyrobu pozostawia się specjalistom, gdyż nie jest to łatwe zadanie. Żeby tort nie tylko smakował, ale również ...\nJeśli poszukujesz wyjątkowych i sprawdzonych produktów dla swojego nowonarodzonego dziecka - dobrze trafiłaś. Nasz sklep oferuje produkty wysokiej jakości zarówno dla mam jak ich dzieci. Posiadamy w sprzedaży między innymi smoczki oraz butelki marki Herobility. Wspomniane butelki posiadają właściwości anty...\nAkcesoria do Macbooków w niskich cenach


Powrót godności – Toster Pandory\nHome Powracający Powrót godności\nAtrybut I – Godność\nJeśli miałbym odnaleźć i podać pierwszy, a najważniejszy atrybut człowieka – powiedziałbym, że jest nim godność. Człowiek, to brzmi dumnie. Ale to godność wyróżnia go na tle pozostałych zwierząt.\nGodność jest efektem – wnioskiem, który wypływa bezpośrednio ze samoświadomości. Człowiek powinien być godny i móc prowadzić życie, w którym będzie mógł swoją godność zachować. Mechanizm ten wyznacza plan minimum dla XXI wieku, bo w XX wieku stworzono systemy, w których niemożliwością było prowadzić tak zwane godne życie. W XX wieku prawie usunięto ze słowników to słowo: godność. Dopiero teraz możemy je sobie przypominać – odnawiać je, powracać do niego w myślach.\nPochodzę z Łodzi – miasta przemysłu, miasta czterech (wymarłych częściowo) kultur, które budowali wielcy fabrykanci. Jeden z nich, człowiek, który do wielkiego bogactwa doszedł samodzielnie – wybitny fabrykant, który nie uciekł na Zachód, a który pozostał po wojnie tutaj, w Polsce. Był staruszkiem bez pracy, pieniędzy, codziennie upokarzanym, bo socjalizm odebrał mu wszystko, co materialne, i dodatkowo – poniżał go.\nAle nawet w tym najgorszym okresie „za panowania Stalina”, kiedy tępiono każdy mentalny przejaw kapitalizmu, ludzie nadal mu, owemu staruszkowi, się kłaniali – gdy szedł obok, blisko nich. Szedł bowiem szczególnie, we wyjątkowy, pełen wewnętrznego tryumfu, rzec by: arystokratyczny sposób. Arystokratyzm ten wynikał z czynów jego, nie z urodzenia. To był człowiek, który „coś w życiu osiągnął”; „to był ktoś”.\nXX wiek odbierał godność masowo. Tworzył systemy i zależności, które tłamsiły godność tak bardzo, iż ludzie zapominali, że można mieć szacunek do samego siebie, a wręcz zapominali, że istnieje takie zjawisko, jak szacunek. Godność człowieka oraz godność własna stanowiła głównego wroga totalitaryzmów; wszystkie totalitaryzmy najpierw atakowały i wykorzeniały właśnie ją. Dopiero u kresu swych działań – totalitaryzmy „zabijały za okulary”, „za zbyt inteligentny wygląd”. Człowiek suwerenny, uchodził w perspektywie kolektywów za największe zło.\nCzłowiek godny, to człowiek, który nie boi się wyjść na ulicę, założyć firmę, realizować siebie i swoje cele. To taki człowiek, który dobrze wie, czego od życia chce i który ciężko pracuje, aby stąpać przez swoje życie z podniesioną głową.\nGodność wydobywa z człowieka same najlepsze cechy charakteru – poznanie siebie, klarowne rozumienie własnych celów, pasję, pracowitość i samokontrolę, dzięki jakim nie ma później podstaw, by za cokolwiek się wstydzić.\nTo godności powinno nauczać się w szkołach. Bez niej człowiek jest jak dziecko: zagubiony, niepewny, przestraszony. Kiedy uczeń nie wykształci w sobie godności, w życiu dorosłym – często lgnie w dół. Wyrasta na konformistę, oportunistę, plagiatora, donosiciela, osobnika bez sumienia, który nie wie, że mógłby je mieć. Że mógłby w danej sprawie podjąć samodzielną, pełną konsekwencji, decyzję, za którą będzie się wstydził, jeśli wybierze źle.\nAtrybut II – Wstyd\nDrugim – ściśle powiązanym godnością – atrybutem humanisty XXI wieku, jest wstyd.\nNie ma wstydu bez wewnętrznego mniemania o swojej jakości oraz chęci rozwinięcia, bądź choćby utrzymania jej. Wstyd jest narzędziem, regulatorem społecznym – społeczność, która nie zna wstydu, rozprasza się.\nWynikający z godności własnej wstyd oznacza, że nie dopełnimy niektórych czynów, nie dopatrzymy pewnych kwestii, bo byłyby one obrazą dla naszej moralności, skazą doznaną na samym sobie. Nie dopuszczamy do siebie możliwości pewnych działań nie ze względu na strach przed konsekwencją czy prawem, lecz w wyniku szacunku wobec samego siebie – „bo się nie godzi”.\nSpołeczeństwo, które się wstydzi, jest w stanie wykluczyć poza nawias towarzyski człowieka, który źle postępuje, nawet jeśli oficjalnie jest bezkarny, bo nie złamał prawa. Potrafi powstrzymać przed popełnieniem przestępstwa, bo ze wstydem wiąże się społeczna wola, aby pewne szkodliwe zachowania nie działy się w najbliższej okolicy. Wstydzące się społeczeństwo potrzebuje mniej policji i kontroli, bo jest generatorem elit i potrafi się integrować.\nWstyd – eliminuje strach. Nikt nie musi stać nad wstydzącym się człowiekiem z batem, ażeby go straszyć. Zawstydzonemu nie trzeba tłumaczyć, iż wygenerował ryzyko, że wyrządzi drugiemu krzywdę; że źle się zachował, że „zagalopował się”. Wstyd, to niesłychanie bolesna wewnętrzna siła – to po jej doświadczeniu ludzie mają w zwyczaju mówić „przepraszam”, a potem dziękują za wybaczenie im „win”. Wstyd potrafi skłonić człowieka do pozytywnego działania – każda wada charakteru chowa się w obliczu czującego wstyd człowieka: łagodzi się agresja, lenistwo się kurczy…\nPoziom humanizmu Polski XXI wieku\nCzy dość lat minęło, aby Polak mógł nabrać szacunku do samego siebie?\nCzy istnieją w naszym kraju warunki i okoliczności, abyśmy mogli – lub musieli – odczuwać wstyd?…\nKiedy ludzie emigrują, często mówią, że wyruszyli za granicę „dla normalności”, by godnie żyć, a nie wyłącznie egzystować, bądź wegetować. Wyruszyli „za pracą”; pragnęli pracować, by z owoców tej pracy stać ich było na posiadanie i wychowywanie dzieci. Wyruszyli, żeby zyskać możliwość doświadczenia normalnych, a więc prozaicznych, zwyczajnych relacji z innymi – żeby mogli od czasu do czasu, wspólnie z nimi się pośmiać. Żeby nie byli traktowani przez biurokrację jako petenci, mający w obowiązku przynosić wszelkie możliwe „papiery” dla Pana Urzędnika. Żeby nie musieli o wszystko się prosić, niczym przez nikogo nietraktowane poważnie, małe dziecko. Tymczasem człowiek nie ma prawa posiadać poczucia godności, będąc petentem w polskich urzędach – jest w nich traktowany, w najlepszym razie, jak powietrze, zaś w najgorszym – nieomal jak przestępca. To podejście polskich urzędników do obywateli skutecznie odbiera ludziom godność osobistą, przez co korumpuje biurokratę fałszywym uczuciem władzy.\nKiedy zmieni się ta postsowiecka mentalność?\nW odpowiedzi zaznaczę, że przecież nie można mieć poczucia godności w kraju, w którym wobec Urzędu Skarbowego, w ramach prawie samo-pokuty, złożyć należy pismo pod tytułem „Czynny żal” – czyż można czuć się człowiekiem (godnym), gdy wobec urzędu wystosowuje się swoistą relację na piśmie, niczym wobec bez mała instytucji religijnej?…\nGodności nie można mieć w tym kraju, w którym komornik może zabrać nam wszystko, co kiedykolwiek posiedliśmy, gdy pomylił on numery PESEL.\nGodności nie można mieć w tym kraju, w którym pobić może człowieka policja, czy nawet straż miejska, a potem oskarżyć człowieka może o naruszenie nietykalności, bo zazwyczaj po stronie funkcjonariuszy stanie wszak sąd.\nGodności nie można mieć w tym kraju, w którym żaden urzędnik nie odpowiada majątkiem za swoje błędy – a może: głową za umyślny i bardzo szkodliwy czyn?…\nNam nie potrzeba luksusu państwa, które przeżywa „boom gospodarczy”, starczy, jeśli państwo będzie obywateli szanowało. Dopóki jednak ów szacunek nie nastąpi, dopóty nie upatrzymy żadnych warunków, które byłyby w mocy przywrócić Polakom – ich godność.\nPewnie zresztą właśnie dlatego – w dalszym ciągu wokół nas zamierza panoszyć się korupcja… przecież jako naród skutecznie zapomnieliśmy, co to wstyd.


Kuchnie lakierowane na wymiar Grodzisk Mazowiecki - drewniane i laminowane - producent\nJesteś tutaj: Start Kuchnie - meble kuchenne, garderoby, szafy Grodzisk Mazowiecki Kuchnie lakierowane na wymiar Grodzisk Mazowiecki - drewniane i laminowane - producent\nOferujemy Państwu profesjonalne przygotowanie i wyprodukowanie mebli kuchennych na indywidualne zamówienie. Jesteśmy firmą, która od wielu lat prowadzi swoją działalność w branży tworzenia nowoczesnych i sztampowych kuchni. Proponujemy Państwu kuchnie lakierowane na wymiar i laminowane i drewniane. Przy składaniu sugerowanych przez nas sprzętów kuchennych używamy jedynie wysokiej jakości materiały. Dzięki temu sprzedawane przez nasz sklep drewniane kuchnie są nie tylko solidne oraz funkcjonalne, jednak też nawiązują do panujących na świecie trendów. Wybierając nasze usługi, mogą Państwo liczyć na fachową pomoc zatrudnionych u nas fachowców.\nprofesjonalny projekt wymarzonej kuchni;\nJako producent kuchni na wymiar bardzo dobrze zdajemy sobie sprawę z tego, jak ma wyglądać kuchnia korzystna. Znamy oczekiwania naszych klientów, dlatego oferujemy stworzenie kuchni na wymiar, w jakich wykorzystujemy wypróbowane materiały. Proponujemy w takim razie Państwu kuchnie z lakierowanego MDF'u oraz bezustannie najbardziej atrakcyjne z drewna. Oferujemy także tworzenie kuchni na wymiar z płyty laminowanej a również z płyty fornirowanej, jaka cieszy się wśród klientów coraz to większą popularnością.\nDecydując się na usługi naszej profesjonalnej firmy, zyskują Państwo gwarancję wysokiej jakości wykonania zlecenia oraz interesującej ceny. Serdecznie zapraszamy kontrahentów z Grodziska Mazowieckiego oraz okolic oraz z innych miast. Jesteśmy otwarci na Państwa idee oraz z rozkoszą stworzymy dla Was kuchnię Waszych fantazji!


Pizza z grilla | Przepisy | Kulinare gotuj zdrowo!\nŁatwa i szybka przekąska podawana klasycznie z oliwą i wybranymi dodatkami w trakcie ostatniej wspólnej akademii została przedstawiona w nowoczesny sposób. Serwowana z przepyszną czekoladą stanie się wspaniałą przekąską lub deserem. Na pewno przypadnie do gustu nie tylko małym smakoszom ale i dorosłym wielbicielom słodkości.\n1 niecała szklanka ciepłej wody\n1 ½ szklanka mąki pszennej (typ 500)\nDrożdże rozrobić z cukrem i wodą, odstawić na 15 minut. Mąkę przesiać do miski, dodać sól, oliwę i rozczyn. Dokładnie wyrobić ciasto i uformować 3 bułeczki. Odstawić do wyrośnięcia na ok. godzinę do półtorej. Ciasto rozciągamy i grillujemy z obu stron do lekkiego zezłocenia. Podajemy je z oliwą czosnkową lub polane klarowanym masłem.


63/182 Moo 5, Tumbon Bophut, Koh Samui, Tajlandia\n5-gwiazdkowy Outrigger Koh Samui Beach Resort powstał w 6 km od Międzynarodowy Szpital Bandon. Oferując współczesną architekturę, hotel przyjmuje gości od 2011 r.\nHotel leży w odległości 30-minutowego spaceru od Wielki Budda. Goście łatwo dojadą do centrum Koh Samui, które znajduje się 10 km stąd.\nZ hotelu można z łatwością dostać się białopiaskowej plaży w Koh Samui.\nHotel dysponuje 52 pokojami. W tym do dyspozycji podróżnych apartament z łóżkiem king-size i z widokiem na plażę, apartament z łóżkiem king-size i pokój z 1 sypialnią z łóżkiem king-size, każdy z których zaopatrzono w kontrolę parametrów klimatycznych, telewizję z kanałami satelitarnymi, miejsce do siedzenia, szafkę i telefon z dostępem do połączeń międzynarodowych. Wiele pokoi oferuje oszałamiający widok na morze. W pokojach dostępne są prywatne łazienki wyposażone w prysznic, szlafroki i ręczniki.\nCodziennie rano w restauracji podawane jest śniadanie. Świetny wybór dań kuchni autentycznej jest serwowany w restauracji przy plaży. W barze hotelowym Wet można zjeść steki i dania grillowane, a także wypić orzeźwiające napoje. W zakupowej dzielnicy, w 900 metrach od obiektu, są usytuowane restauracje Aroma Boutique i German Bakery.\nOutrigger Koh Samui Beach Resort oddalony od lotniska Ko Samui o 10 minut jazdy.\nKołyski, opieka nad dziećmi i basen są oferowane dla gości z dziećmi. Usługi rekreacyjne obejmują zajęcia pilates, salę gimnastyczną i lekcje jogi.\nWszystkie dzieci w wieku poniżej 9 lat mogą korzystać z dodatkowych łóżek za opłatą THB 1068 od osoby za noc.\nOutrigger Koh Samui Beach Resort, Tajlandia\nWoods View Zajazd\nExecutive Express 3-gwiazdkowe Zajazd\nLangtry Manor 3-gwiazdkowe Hotel\nPurpletree Dom wakacyjny\nAparthotel Alcudia Pins 3-gwiazdkowe Hotel apartamentowy\nPlantation House 5-gwiazdkowe Hotel\nAr Diamante Beach 4-gwiazdkowe Hotel\nKipriotis Maris 5-gwiazdkowe Hotel\nSol Katmandu Park & 3-gwiazdkowe Ośrodek wypoczynkowy\nMon Repos 2-gwiazdkowe Hotel apartamentowy\nThe Ely 3-gwiazdkowe Hotel\nJosefshof Am Rathaus 4-gwiazdkowe Hotel\nSamui 2-gwiazdkowe Hostel\nMexico Lindo 3-gwiazdkowe Hotel\nThe Biancho Pera 4-gwiazdkowe Hotel\nCasa Rebecca In Navigli Dom wakacyjny\nHunguest Platanus 3-gwiazdkowe Hotel\nMallorca Rocks Apartments 3-gwiazdkowe Hotel\nClub Sun Heaven 3-gwiazdkowe Hotel\nCasablanca Grand 5-gwiazdkowe Hotel


SZKOLENIE Job Crafting - nowa metoda na budowanie sensu i większej satysfakcji w pracy!\nCzy jest sposób na to, by własnymi działaniami przywrócić bądź pogłębić sens wykonywanych obowiązków zawodowych? Czy można sprawić by praca stała się dla nas bardziej satysfakcjonująca i spełniająca? Czy możemy dokonać tego własnymi siłami? Okazuje się, że tak! Odpowiedzią jest Job Crafting.\nJob Crafting (po polsku modelowanie pracy) to nowoczesna metoda, zwiększania satysfakcji i zadowolenia z pracy. Job Crafting ułatwia łączenie pracy z indywidualnymi talentami, zainteresowaniami i wartościami. Dzięki temu praca zyskuje nowe, głębsze znaczenie, a my stajemy się bardziej twórczy i kreatywni.\nW związku ze stale rosnącym zainteresowaniem metodą Job Crafting’u, oferujemy warsztat, podczas którego uczestnicy poznają sposoby wyzwalania i zwiększania zaangażowania poprzez skoncentrowanie się na wewnętrznych źródłach ich motywacji. Nabyte umiejętności i wiedzę biorący udział w szkoleniu będa mogli przełożyć bezpośrednio na praktykę.\n1. Jak być zadowolonym z pracy? Źródła utraty zadowolenia i poczucia sensu w pracy:\n2. Satysfakcja z pracy, poczucie sensu a zaangażowanie, czym się różnią?\n3. Czym jest Job crafting – jak może przywracać satysfakcji z pracy i poczucie sensu?\n4. Źródła wewnętrznej motywacji i zwiększania poczucia sensu\n5. Poszukiwanie i budowanie własnych zasobów oraz integracja z wartościami\n6. Równowaga w życiu- jakie ma znaczenie na naszą satysfakcję zawodową i prywatną\n7. Zarządzanie własną energią i samorealizacja jako sposób na zachowanie balansu\n8. Indywidualny Action Plan – Indywidualny Plan Działania\nSzczegóły oferty: http://www.hillway.pl/szkolenie-job-crafting-nowa-metoda-na-budowanie-sensu-i-wiekszej-satysfakcji-w-pracy/\nZobacz inne oferty szkoleniowe HILLWAY: http://www.hillway.pl/programy-szkoleniowe-szkolenia-biznesowe-szkolenia-dla-firm/\nWszystkie nasze szkolenia prowadzone są przez doświadczonych praktyków biznesu oraz najlepszych ekspertów posiadających szeroką wiedzę z zakresu budowanie satysfakcji z wykonywanej pracy. Trener prowadzący Job Crafting – nowa metoda na budowanie sensu i większej satysfakcji w pracy nie tylko dzieli się wiedzą i doświadczeniem, ale również wspiera i zachęca uczestników do samodzielnej analizy swojej pracy i wymiany doświadczeniami. Szczegółowe informacje o trenerze prowadzącym szkolenie przesyłamy po otrzymaniu zapytania.\nSzkolenie Job Crafting - nowa metoda na budowanie sensu i większej satysfakcji z pracy odbywa się w formie stacjonarnej lub zdalnej jako szkolenie dedykowane na potrzeby konkretnej firmy. Zajęcia prowadzone są w formie warsztatów zawierających mini-wykłady, podczas których przekazywane są niezbędne treści teoretyczne. Podczas zajęć uczestnicy są zachęcani do aktywnego udziału poprzez pracę w grupach, liczne ćwiczenia, burze mózgów czy symulacje realnych sytuacji / zachowań w obliczu zaistniałych zmian.\nPodczas szkolenie uczestnicy nauczą się sposobów wyzwalania i zwiększania zaangażowania ludzi poprzez skupienie się na wewnętrznych źródłach motywacji. Największymi korzyściami po przebytym szkoleniu to m.in. wzrost zaangażowania, poczucia sensu i jakości pracy, obniżenie poziomu stresu podczas wykonywania codziennych obowiązków i wypalenia zawodowego oraz lepsze radzenie sobie ze zmianami i emocjami.


Farba-Szampon L'oreal Casting - wątek zbiorczy - Strona 57 - Wizaz.pl\n2008-11-05, 18:51 #1681\ndziewczyny mam jedno podstawowe pytanie co do tej "farby" czy ona faktycznie sie zmywa po jakims dłuzszym czasie czy jak po normalnej farbie trzeba czekac az odrosna ??\nwlasnie czekam ponad rok az mi czarny zejdzie i nie chce znow sie wkopac\nPo wypowiedziach innych wizażanek widze, że to zależy, mi osobiście się równomiernie zmywa, aczkolwiek najciemniejsza farba jaka farbowalam z castinga byl brąz a i tak wyszedl czarny. Jeżeli zafarbujesz sobie na ciemnych włosach np. "CIEMNYM BLONDEM" (tak wiem dziwnie brzmi) raczej na pewno się zmyje, no i nie otrzymasz czarnego koloru a średni brązowy Farba Casting jak już wyżej pisałam farbuuuuje duużo ciemniej niż na opakowaniu.\n2008-11-05, 19:58 #1682\nZ moich obserwacjii wynika że zmywa się bardzo mało...pierwsze 3 mycia ....a tak to w zasadzie kazda farba sie zmywa....a farbuje na ciemnym blondzie moim naturalnym średnoi brąz więc róznica jest spora...ale i tak jestem z niej zadowolona....faktycznie wychodzą ciemniejsze niż na opakowaniu.\n2008-11-05, 20:20 #1683\nobecnie mam takie kolory :P chcialabym troche rozjaśnic albo przynajmniej WYRÓWNAC KOLOr na jasniejszy niz mam... ciemny blond moze z castinga? bo jasny minie wyjdzie raczej\nP.S nie patrzcie na bałagan stancja studenta\nDSC01609.jpg (56,5 KB, 424 załadowań)\nEdytowane przez witaminka\nCzas edycji: 2008-11-05 o 20:21\n2008-11-05, 20:22 #1684\nCiemny blond wyjdzie ci brązowy\n2008-11-05, 20:36 #1685\nJeśli chcesz rozjaśnić włosy to polecam któryś z jaśniejszych blondów, np. świetlisty(ale nie bój sie, napewno nie wyjdzie Ci taki jasny kolor) i koniecznie dokup do niego mleczko utleniające min. 9%. Zmieszaj z nim farbę z tubki zamiast z mleczkiem dołączonym do zestawu. Zawsze tak robię blond mojej Mamie, żeby Jej cimne odrosty złapały i efekt jest super\n2008-11-05, 20:44 #1686\nno musze przyznac ze zaciekawiło mnie to a w zestawie jest mleczko tylko ze pewnie mniejszy %% ??\n2008-11-05, 21:20 #1687\noj .. nie każda..\nMi mroźny beż z włosów nie zszedł!!! A niby jest to odcień jaśniejszy niż ciemny blond!\nNapisane przez judyta_d\nzgadzam się... pierwsze 2-3 mycia troszkę się zmywa a potem już niee\n2008-11-05, 21:24 #1688\nNie podają co prawda ile % ma dołączone do zestawu mleczko, ale biorąc pod uwagę, że nie jest ono w stanie rozjaśnić znacznie włosów podejrzewam, że to pewnie 3%\n2008-11-06, 15:45 #1689\nboże dziwczyny jestem w szoku wrócilam od fryzjera bo nalożyłam sobie Castinga Ciemny BLOND!! i jestem w szoku bo normalnie mam ciemny brąz na głowie i nie jakoś mi się zaje ze ten kolor niebardzo do mnie pasuje czyt. za ciemy!!! jak mozna go rozjasnić?? ma ktos pomysł??? dodam ze farbowałam na naturalny blond welli\n2008-11-06, 16:18 #1690\nNie chce karcić, ale gdyby koleżanka była z tym wątkiem na bieżąco wiedziałaby, że ciemny blond, wychodzi jak średni brąz! Było to kilka razy powtarzane\n2008-11-06, 16:21 #1691\nwiem wiem bo przeczytałam ten watek z 2 razy zanim kupiłam farbemyłam wloski dwa razy i polałam sokiem z cytryny i kolorek jest juz ok poprostu pierwszy szok po połozeniu przeszedł (mialam kolor blond) i byłam nieumalowana i wwyglądalam blado!!! , bardzo ladny brąz!! tak jak jak pisałycie ciemny blond=brąz jak zrobie foto to wkleje\n2008-11-06, 17:03 #1692\ndodaj jak mozesz przed i po koloryzacji\n2008-11-06, 18:29 #1693\njestem tu nowa, ale zdecydowanie zainteresowana tematem .\nMarzę o takim kolorku włosów:\ni właśnie zastanawiam się jakiego odcienia castingu użyć .\nWyjściowy kolor to coś pomiędzy średnim a ciemnym brązem.\nUżywałam już casting-brąz oaz ciemny brąz jednak wyszły bardzo ciemne .\nMoże czas na jasny brąz???\n2008-11-06, 18:39 #1694\nA to mój kolr włosów:\nDSCN8375.jpg (108,6 KB, 807 załadowań)\n2008-11-06, 18:58 #1695\nPralina wychodzi podobnie do koloru ze zdjęcia.\n2008-11-07, 10:26 #1696\npralina nie wychodzi podobnie do zdjęcia, u mnie pralina wyszła jak wściekły jasny rudzielec\njak na moje oko podobnie może wyjść jasny brąz 500, ewentualnie można spróbować zmieszać z czekoladą [sama czekolada może wyjść za jasno i za rudo].\nale też koleżanka ma dość ciemny kolor, ciemniejszy niż ten który by chciała, więc tak łatwo może nie być\n2008-11-07, 11:17 #1697\nNo widzisz black_sun, tak sie składa, że u mnie pralina wyszła identycznie jak na zdjęciu, więc widac wszystko zależy od koloru wyjściowego. Ja ją kładłam na włosy wcześniej farbowane średnim brązem też Castinga.\n2008-11-07, 11:39 #1698\nA czy mogłabys wrzucic fotke jak Ci wyszedł kolorek pralina na średnim brazie bo ja teraz mam śrebi brąz a kolorek Agnieszki W b. mi się podoba, jednak boje się zaryzykowac i wciaz się wacham między ciemną czekoladą a jasnym brązem.\n2008-11-07, 12:02 #1699\nNiestety pralinka już mi prawie cała zeszła, a teraz planuję się pofarbować caffe latte. Poszukam jeszcze w wolnej chwili na komputerze czy mam zdjęcia z okresu pralinowego :P Jak coś znajdę to wrzucę\n2008-11-07, 17:52 #1700\nNa pewnej zagranicznej stronie znalazłam zdjęcie dziewczyny,która farbowała włosy odcieniem caffe latte. Oto,co uzyskała:\nlatte.jpg (17,6 KB, 1765 załadowań)\n2008-11-07, 18:45 #1701\nIdąc za przykładem Jackie :S pogooglowałam i znalazłam takie zdjęcia po latte:\njednak dla mnie to będzie za jasny kolor. Chyba zostanę przy mieszance praliny z czekoladą. No chyba, że miodowy kasztan mnie skusi :P\n2008-11-07, 19:52 #1702\nuuu...ładny kolorek jej wyszedł!\n2008-11-07, 21:40 #1703\nwedług mnie lepiej jej w latte\nja chyba jednak sie skurze na blond albo bursztynowy blond mysle ze cos wyjdzie\nCzas edycji: 2008-11-07 o 22:07\n2008-11-07, 22:12 #1704\nhm, no to jest oczywiste że na każdych włosach kolor wychodzi inaczej ale na przykład na moich, na naturalnych odrostach koloru średniego mysiego blondu - zrobiła jasnego rudzielca [ROZJAŚNIŁA moje naturalne włosy, a niby casting nie rozjaśnia ], więc u mnie ten kolor się nie sprawdził i nijak nie przypominał tego z opakowania\n2008-11-08, 10:01 #1705\nw moim przypadku caffe latte nie wyjdzie, tzn. wyjdzie rudzielec . chyba wypróbuję tą czekoladę...\n2008-11-08, 10:04 #1706\nU mnie tak wyszedl Karmel. W ogole Karmel i Cafe latte sa bardzo podobne chyba. Ja sie nan pewno skusze na nia :P. Tylko na razie bede robic Karmelem bo mam go w domu, no i nawet Latte w sklepach nie wiedzialam jeszcze :P\n2008-11-08, 10:28 #1707\nwidze,zw z warszawy jestes - to Ci powiem ,ze sa we wszystkich rossmanach w Centru,moz poza centralnym bo tam nie patrzylam\n2008-11-10, 11:06 #1708\nFarbowałam wloski w czwartek, dziś juz po kilku myciach udalo mi sie zrobic fotki i je wklejam, przypominam kolor ciemny blond\nCiemny Blond1.jpg (84,4 KB, 840 załadowań)\n2008-11-10, 11:15 #1709\nWiec Tobie ciemny blond wyszedł tak na jest pokazane na wzorkinu kolorów Castinga( na włosach) które są przy pudełkach.Ale ja to tłumaczę akurat wczoraj ogladałam i tak wąłśnie wygladał...ale jednak ciemny blond jest troszkę miedziany i raczej to faktycznie jest blond a nie brąz. Ja kupiłam jasny brąz i będe nakładać na brąz który mam ciekawa jestem czy będzie jakaś zmiana. Ale Twój kolorek jest bardzo ładny...ja już mam teraz za ciemne włosy na taka zmiane odrosty by się zawsze rózniły mimo że swoje mam mysi blond. Na pudełkach castinga pisze że ta farba nie jest do radykalnej zmiany koloru ale raczej nadaje odcień... na moim jasnym brązie pisze że słuzy do farbowania włosów brązowych i jasnych brązowych a mi na mysim jakoś wychodzi...ale być może nie tak jak powinno\n2008-11-10, 11:17 #1710\nmam jeszczejedno zdjcie zamieszczam\nCiemny Blond3.jpg (52,9 KB, 576 załadowań)


energię elektryczną. Warto rozważyć kwestię, czy korzystanie i inwestycja w panele słoneczne jest opłacalna z punktu widzenia ekonomii. Sama produkcja paneli fotowoltaicznych jest dość kosztowna, w zależności od rodzaju wykorzysta\nPanele fotowoltaiczne stanową dodatkowe źródło energii, które korzystają z promieniowania słonecznego, żeby przemienić je w energię elektryczną. Warto rozważyć kwestię, czy korzystanie i inwestycja w panele słoneczne jest opłacalna z punktu widzenia ekonomii. Sama produkcja paneli fotowoltaicznych jest dość kosztowna, w zależności od rodzaju wykorzystanych ogniw słonecznych, a ener\nHow to avoid problems with airport transferKrótki artykuł o restauracjachJak większe wydarzenia plenerowe są organizowane?Tłumaczenia z BułgarskiegoZawód mechanik i trochę faktówO autokarach i transporciePrawo i prawnicyCiepło w domu oznacza komfortDbaj o swój samochódO adwokatachMedycyna: stomatologia ogólnaRemonty łazienek łódź How Can You Repair a Car in 2020? Białka serwetkowe i inne suplementyChoroby zębów i ich leczenieWymiana opon - ogólnieSportowe ciuchy - markowe sklepy i lumpeksy10 informacji jak transportować ponadgabarytyTaxi na lotnisko, jak szukać11 Wskazówek Aby Parzyć Wyśmienitą KawęO badaniach tajemniczego klienta w praktyceDlaczego informatyk jest tak drogi? Krótko o pracy profesjonalistyMeble na wynajem to wcale nie taki głupi pomysłNowości w 2020 jak pożyczć mebleCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?Jak często serwisować urządzenia chłodnicze?Repair your notebookAutokary przyjaciele podróżyKrótko o sklepach internetowych. Tworzenie i projektowanieBathtubs and plumbing issues


Nowy projekt Ministerstwa Kultury: ulgi dla twórców gier patriotycznych? » Zagrano.pl\nzagrano.pl » Gry » Aktualności o grach » Nowy projekt Ministerstwa Kultury: ulgi dla twórców gier patriotycznych?\nNowy projekt Ministerstwa Kultury: ulgi dla twórców gier patriotycznych?\nStanisław Odoj Aktualności o grach Publikacja: 9.07.2019, 11:07 Aktualizacja: 9.07.2019, 11:09\nW jaki sposób Ministerstwo Kultury chce wspierać polskich twórców gier? Czekamy na wyniki pracy nad ustawą. Czy przy obecnych założeniach takie wsparcie producentów ma sens?\nProjekt na razie utknął na etapie opiniowania\nProponowana ustawa zakłada wsparcie produkcji polskich gier komputerowych przez ulgi podatkowe. Jego autorem jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nTrwają prace analityczno-legislacyjne w związku ze zgłoszonymi w toku uzgodnień międzyresortowych merytorycznymi uwagami. Przedłożenie projektu ustawy na Komitet Stały Rady Ministrów zaplanowane jest na czwarty kwartał, natomiast wejście w życie planowane jest na początek 2020 r. — informuje Anna Bocian, rzecznik MKiDN.\nPrace nad ustawą spowolniły ze względu na zmiany personalne w Ministerstwie. Maciej Dydo, główny opiekun ustawy niedawno stracił pracę. Oprócz tego projektowi sprzeciwić miało się Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii. Jego zdaniem ustawa, jak można sobie wyobrazić, mogłaby doprowadzić do szeregu nadużyć. Wciskane na siłę z chęci zysku elementy patriotyczne nie będą stanowić wartości dodatniej dla żadnej gry komputerowej.\nW roku 2017 rodzimy rynek gier wideo pod względem wartości zajmował 23 miejsce na świecie i 7 miejsce w Europie, generując 0,10 proc. polskiego PKB, podczas gdy w przodujących pod tym względem krajach, takich jak np. Japonia, Korea Południowa, Chiny czy Ukraina, wartość ta była nawet 2-3 razy większa.\n– tłumaczy w nieco staroświeckim stylu Ministerstwo.\nNa jaką ulgę mogą liczyć producenci i co to jest gra kulturowa?\nDla polskich producentów gier istnieją już ulgi podatkowe na Research and Developement i IP BOX, czyli niższe podatki za dochody osiągane z własności intelektualnej. Wielu z producentów nie może na nie jednak liczyć.\nPierwsze konsultacje do projektu były przeprowadzane już jesienią 2018 roku. Ulga podatkowa ma polegać na możliwości odliczenia od podstawy opodatkowania PIT/CIT do 100 proc. ustawowo określonych kosztów.\nTo, czy dana gra jest “kulturowa” będzie oceniało samo Ministerstwo Kultury przez “test kulturowy”, którego wariant jest już stosowany we Francji i Wielkiej Brytanii. W ocenie mają być brane pod uwagę m.in.: miejsce akcji, bohaterowie, obecność polskiego dziedzictwa kulturowego, produkcja gry na terytorium Polski, zatrudnienie przy produkcji obywateli bądź rezydentów Europejskiego Obszaru Gospodarczego i nacisk na narrację i dialogi.\nPrace nad projektem można śledzić tu: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12316950


INARI Arctic Beauty R7 Rejuvenating Eye Cream, 15 ml - Ecco Verde sklep internetowy\nKrem pod oczy anti-aging z kompleksem kwasu hialuronowego\n471,90 zł 524,34 zł -10%(3.146,00 zł / 100 ml)\nod 2 tylko 445,68 zł / Szt. -15%\nNr art.: CARL-106-INARI-EYE-15, Zawartość: 15 ml\nTen ekskluzywny krem przeciwstarzeniowy przeznaczony do pielęgnacji okolic oczu zawiera intensywnie ujędrniający kompleks aktywny INARI skomponowany z ekstraktów z dzikich roślin arktycznych. Preparat jest bogaty w beta-glukany oraz witaminy C i E, które wspomagają regenerację, a przeciwutleniacze i flawonoidy przeciwdziałają cieniom. Dwa rodzaje kwasu hialuronowego o różnej masie cząsteczkowej zapewniają skórze intensywne nawilżenie i uelastyczniają delikatne okolice oczu. Jednocześnie syntezę kolagenu wspomagają naturalne biopolimery i ekstrakty z kory białej akacji, które napinają skórę.\nDelikatnie nałóż cienką warstwę pod oczy rano i wieczorem, po czym delikatnie wklep opuszkiem palca serdecznego.\nKrem nakłada się zawsze od wewnątrz.\nNie ciągnij ani nie rozciągaj wrażliwej skóry.\nJako element specjalnej kuracji: nałożyć grubą warstwę, pozostaw na kilka minut, po czym delikatnie wklep opuszkiem palca.\nPytania i odpowiedzi użytkowników INARI Arctic Beauty R7 Rejuvenating Eye Cream\nWszystkie opinie Opinie o produkcie, język: niemiecki recenzje klienta po angielski Opinie o produkcie, język: hiszpański Opinie o produkcie, język: francuski recenzje klienta po włoski


Muzeum imienia Kazimierza Pu³askiego w Warce - Wiadomoœci\nW tę jedną, wyjątkową z majowych nocy zapraszamy do Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego na wareckich Winiarach.\nOtwieramy swoje podwoje dla nocnych Gości i przygotowujemy specjalne atrakcje.\nTylko tej nocy przywdziewamy stroje z epoki Pułaskiego! [więcej]\nGolgota Ernesta Brylla\nW niedzielne popołudnie odbył się u nas niecodzienny koncert pt. „Golgota Jasnogórska” w wykonaniu Joanny Lewandowskiej i Marcina Stycznia – jednych z najbardziej znanych artystów z kręgu piosenki poetyckiej. [więcej]\nPRZERWA TECHNICZNA i ŚWIETA W PAŁACU\nUprzejmie informujemy, że w dniach 22-25 marca pałac Pułaskich będzie nieczynny dla zwiedzających z powodu przerwy technicznej. Nieczynny jest również w Wielką Sobotę i Niedzielę Wielkanocną.\nZapraszamy Zwiedzających w najbliższy weekend 20-21 marca oraz w Poniedziałek Wielkanocny.\nPark czynny jest siedem dni w tygodniu, dlatego zapraszamy na spacery po parku.\no Bitwie pod Warką z 1656 r.\nW tym roku przypada 360. rocznica zwycięstwa wojsk koronnych nad wojskami szwedzki na przedpolach Warki. Biorący udział w tamtym boju pamiętnikarz Jan Chryzostom Pasek nazwał go szczęśliwą wiktoryją. Był to jeden z największych sukcesów wojsk polskich w okresie tzw. potopu szwedzkiego. [więcej]\nObchody 271. rocznicy urodzin\n4 marca uczciliśmy imieniny i 271. rocznicę urodzin Patrona muzeum. Goście zebrali się najpierw przed pomnikiem Kazimierza Pułaskiego, aby złożyć symboliczne kwiaty i oddać cześć bohaterowi Polski i USA. [więcej]\nW niedzielę, 28 lutego, w sali Centrum Edukacyjno – Muzealnego odbyło się spotkanie poświęcone postaci Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Poniżej zamieszczamy relację z tego wydarzenia autorstwa p. Martyny Sabała.\n„Wprowadzeni w 966 roku przez papieża Jana XIII do Kościoła Chrystusowego odtąd włączeni jesteśmy w nieprzerwany nigdy nurt trwania w prawdzie ewangelicznej, w łasce Kościoła ożywiającego i uświęcającego i w jednoczącym prawie miłości” – tymi słowami 28 lutego w Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego rozpoczęło się spotkanie poświęcone Kardynałowi Stefanowi Wyszyńskiemu oraz 1050-rocznicy chrztu Polski. Gościem specjalnym i głównym prelegentem był ks. dr Jerzy Jastrzębski.[więcej]\nKazimierz Pułaski urodził się 4 lub 6 marca 1745 r. w Warszawie, w domu Józefa Pułaskiego i Marianny z Zielińskich, na rogu ulic: Nowy Świat i Warecka. Wiadomo, że dziecko ochrzczono 6 marca z wody, ponieważ było słabe. Kazimierz - drugi syn starosty wareckiego otrzymał imiona: Kazimierz-Michał-Władysław-Wiktor. Wybór pierwszego imienia Kazimierz, może sugerować również, że dziecko urodziło się 4 marca w dniu imienin Kazimierza. Staropolskim zwyczajem, często nadawano dzieciom imiona, które sobie przyniosły. Chrzest Kazimierza powtórzono uroczyście w kościele Św. Krzyża w Warszawie w dniu 14 marca. [więcej]\nSpotkanie „Kardynał Wyszyński\nna Ziemi Wareckiej”\n28 lutego o godz. 16.00 w Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego w Warce w sali Centrum Edukacyjno – Muzealnym odbędzie się spotkanie z ks. dr. Jerzym Jastrzębskim – autorem książki „Paragraf w sercu. Kardynał Stefan Wyszyński o miłości i sprawiedliwości społecznej”, wieloletnim wikariuszem w Parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Warce, a obecnie wykładowcą w Wyższym Metropolitarnym Seminarium Duchownym w Warszawie i wikariuszem w Izabelinie.\n*Liczba miejsc ograniczona. Przy dużej publiczności także miejsca stojące.\nPodczas ferii zimowych Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego w Warce przygotowało dla najmłodszych specjalną ofertę zajęć pn. „Ferie w muzeum”. W czasie ośmiu spotkań, grupa dzieci ze szkół podstawowych uczestniczyła w zajęciach edukacyjnych na ekspozycji pałacu Pułaskich, w warsztatach plastycznych i grach. [więcej]\nMuzeum im. Kazimierza Pułaskiego poszukuje obecnie do swojego zespołu kandydatów na stanowiska: sekretarka i specjalista ds. sprzedaży. [więcej]\n„Golgota Jasnogórska” - to koncert złożony z tekstów wielkiego poety Ernesta Brylla z muzyką i w wykonaniu Joanny Lewandowskiej i Marcina Stycznia, jednych z najpopularniej-szych artystów z kręgu piosenki poetyckiej. [więcej]\n14 lutego świętowaliśmy Dzień Zakochanych. Z tej okazji nasze muzeum przygotowało dla wszystkich zakochanych (i nie tylko) specjalną niespodziankę.[więcej]\nKoncert kapeli góralskiej ZBÓJNICY\nMuzeum im. Kazimierza Pułaskiego rozpoczęło rok 2016 z przytupem. 29 stycznia, w Centrum Edukacyjno - Muzealnym, odbył się koncert Kapeli góralskiej Zbójnicy. Sala koncertowa wypełniła się gośćmi do ostatniego miejsca. [więcej]\nkapeli góralskiej ZBÓJNICY!\nWstęp na koncert jest bezpłatny. Ze względu na ograniczoną ilość miejsc prosimy o potwierdzenie przybycia do 25 stycznia na nr tel.: 48 667 22 67 lub na adres e-mail: sekretariat@muzeumpulaski.pl.\nKapela góralska Zbójnicy powstała w 2004 roku. Tworzą ją górale o bogatych, rodzinnych tradycjach muzykowania, a ich umiejętności kształtowane były przez lata edukacji muzycznej. Występy kapeli prowadzone są przez Bacę Janka, który jako wodzirej i gawędziarz wzbogaca spotkanie o wesołe góralskie klimaty pełne humoru, wspólnych zabaw i śpiewów z publicznością. Góralska muzyka to znakomity relaks, powrót do korzeni polskiego Podhala i do pięknych polskich tradycji.\nZespół Zbójnicy koncertuje w kraju i za granicą. Częste koncerty dla Polonii w różnych krajach Europy i świata przybliżają Polakom ich kraj ojczysty. Podczas występów artyści pokazują piękno góralskich strojów, prezentują niezwykły urok jaki niesie gwara i polska muzyka góralska.


Charakterystyka anieli kowalik – zadania, ściągi i testy – Zapytaj.onet.pl\nCharakterystyka Anie Kowalik 2010-10-26 16:07:35\ncharakterystyka Tosi kowalik.. 2010-06-17 21:44:09\nWady Anieli Kowalik 2009-05-15 06:06:50\nKwałstwa Anieli Kowalik 2010-03-04 19:40:59\nCharakterystyka Anieli Kowalik !... 2010-05-30 22:24:45\nMuszę napisać jaki wpływ na życie Anieli Kowalik miało kłamstwo. 2011-04-13 13:17:54\npotrzebuje charakterystykę anieli kowalik! 2010-02-28 16:28:35\nCechy Anieli Kowalik - "Kłamczucha" 2010-03-10 15:05:29\nNapisz Dalsze Losy Anieli Kowalik "KŁAMCZUCHA" 2011-02-17 17:16:45\nNapisz ciąg dalszy losów Anieli Kowalik "kłamczucha" 2011-10-07 22:31:10\nDramat A.Mickiewicza stanowi swoisty kodeks tradycyjnych wartości.Napisz, czy mogą one obowiązywać we współczesnym świecie? max 150 słow Dziady czII 2019-10-09 20:18:28\nSformułuj wypowiedź zawierającą wskazówkę dla młodych ludzi, którzy chcą poznawać świat i spełniać marzenia. Odwołaj się do historii Dedala i Ikara 2019-10-09 18:45:01\nJaki opis Urszulki wyłania się z trenu VIII Jana Kochanowskiego 2019-10-09 08:52:26\nJan Kochanowski treny 2019-10-08 23:27:54\nKTO ZNALAZŁ PRZYJACIELA, ZNALAZŁ SKARB. Napisz conajmniej 3 argumenty i przyklady do rozprawki. Najlepiej zeby byly to przyklady z obowiązkowych lektur. Lub 2 temat KAŻDY CZŁOWIEK ZASŁUGUJE NA DRUGĄ SZANSĘ. 2019-10-06 22:34:37\nPodręcznik między nami 6 strona 58 zadanie 3 2019-10-06 17:30:19\nWarci pamięci – mniej znani twórcy polskiego baroku\nSONIAK zapytał(a) 20.10.2011 o 15:45\nodpowiedział(a) 10.03.2012 o 10:20\nMam bardzo wymagającą panią, a za tą pracę dostałam 5, więc sądzę, że jest dość dobra, a widać, żę nie jest taka zerżnięta z neta, jak będziesz czytać, to sprawdź czy nie ma błędów, bo chciałm szybko przepisać...\nAniela Kowalik jest główną bohaterką książki Małgorzaty Musierowicz pt. "Kłamczucha". Wychowywał ją tylko ojciec, gdyż matka zmarła. Dziewczynka od urodzenia mieszkała w Łebie, a następnie przeprowadziła się do Poznania, by uczęszczać do Liceum Poligraficzno-Księgarckiego.\nBohaterka posiadała "czarne żywe włosy, iskrzące się wesoło zza grubych szkieł, patrzyły z lekka rozbierznie i z lekka ironicznie. Czarne włosy otaczały jej głowę jak puszysta czapeczka i kończyly się krótkim, grubym warkoczem, ściągniętym gumką. Policzki miała Aniela różowe, nos spory i zawadiacki, a wyraz jej ust wskazywał na temperament ostry i wybuchowy i daleki od łagodności. Wyglądała na kogoś, kto ma tak zwany charakterek." Dziewczyna była pogodna. Anielę cechował perfekcjonizm, ponieważ wszystko za co się zabrała, musiało być idealnie zrobione. Jej inne ważne cechy to pomysłowość i nieobliczalność. Bohaterka bardzo wytrwale dążyła do wyznaczonego celu. Dziewczynka nie bała się podejmować ryzyka, o czym świadczy jej wyjazd do poznania. Aniela często koloryzowała i wyolbrzymiała wszystko. Miała bardzo mocny charakter. Była ambitna oraz utalentowana pod względem aktorskim. Poza tym dziewczynkę cechowała zaradność, gdyż od wyjazdu z Łeby sama dbała i zarabiała na siebie. Jej pozytywną cechą jest również to, iż potrafiła dostrzegać swoje błędy. Jednak bohaterka była egoistyczna i saolubna.\nKażdy człowiek posiada zarówno zalety i wady, a Anielka nie jest wyjątkiem. Mimo to uważam, że jest godna naśladowania, ponieważ - choć kłamał, egoistyczna i samoluba, była w stanie zauważyć swoje największe wady i zieniła się.\nMam nadzieję, że dasz najjj, ponieważ praca jest krótka, ale treściwa i na temat, a ja dostałam za nią 5, sprawdź tylko czy nie ma błędów ortograficznych, chociaż nie powinno być :)\nodpowiedział(a) 20.10.2011 o 15:48\nodpowiedział(a) 13.11.2011 o 13:08\nCzas wygenerowania strony: 0.02925600