Dni Polic ? Dzień chemika\nAutor Wątek: Dni Polic ? Dzień chemika (Przeczytany 13929 razy)\n« dnia: Marzec 26, 2017, 21:47:48 »\nJak wiadomo wszem i wobec od X lat w pierwszy weekend czerwca wspólnymi siłami zakładów chemicznych i gminy Police były organizowane za ósemka dni Polic i dzień chemika. No ale od tego raku zaistniały pewne zmiany, dzień chemika w maju i w trzebieży, a dni Polic tradycyjnie na początku czerwca za ósemką\n1. co jest powodem tej decyzji\n2. dlaczego Trzebież, a nie Nowe Warpno czy Tanowo albo Dobra, każde z tych miasteczek ma tyle samo wspólnego z zakładami, czyli nic\n3. gdzie będą organizowane następne dni chemika, czy już mamy załatwiać paszporty\ndlaczego założyłem temat mimo ze jest zapytanie w innym, odpowiedz jest prosta, aby dać możliwość odpowiedzi i przedstawienia swojej strony i członkom firmy, jak i członkom gminy, mam tu na myśli firma = p. Anna Tarocińska, gmina = radny p. Grzegorz Ufniarz. Dlaczego oni, no wiadomo, oni się tu udzielają, a p. Grzegorz nie wchodzi na tematy zakładowe wiec będzie mógł coś powiedzieć tutaj i przedstawić jak to wygląda ze strony gminy.\n« Ostatnia zmiana: Marzec 26, 2017, 21:53:30 wysłana przez RPzpl »\nOdp: Dni Polic ? Dzień chemika\n« Odpowiedź #1 dnia: Marzec 26, 2017, 23:43:05 »\nAleż ciebie boli serce.\nNiech Burmistrz Polic mieszkający w Trzebieży poczuje i zobaczy jak to co roku po imprezie za SP 8 był niesamowity BURDEL i syf który przez pół roku walał się po okolicznych lasach.\nA tak gminna spółka Trans-Net zarobi sobie podwójnie sprzątając i w Trzebieży i za SP8.\nNastępny aspekt.Coroczny chaos komunikacyjny po zakończonej imprezie teraz Sppk przeżyje to podwójnie.\nPo za tym po wybudowaniu węzła przesiadkowego przy piaskowniku - normalne będzie LOBBOWANIE doprowadzenie torów kolejowych do polany za SP8.\nI to może być totalnym ciosem dla organizatorów a także dla działkowców którzy myślą o wieczności istnienia swoich działek tych za SP8.\nA unijne pieniądze zdziałają nie jedno cudo i uzdrowienie...\n« Odpowiedź #2 dnia: Marzec 27, 2017, 10:02:41 »\npajacek, tak woli informacji, serce mnie nie boli, po prostu jak wielu innych interesuje mnie co leżało o podstaw, ze zmieniono to co było standardem związane z dwiema imprezami. Co dalszej części twojego postu nie będę komentował, a to prostego powodu, nie ma nic wspólnego z tematem i na pewno nie jest odpowiedzią na zadane pytania, jest po prostu bełkotem sfrustrowanego człowieczka. Mam propozycje zmień login z pajacek na pajacyk\n« Odpowiedź #3 dnia: Marzec 27, 2017, 10:58:04 »\nPajaca to ty robisz z siebie!\nPotup nóżkami i oczekuj sobie odpowiedzi.\nBo zaraz Ania lub Grzegorz udzieli ci odpoeidź\n« Odpowiedź #4 dnia: Marzec 27, 2017, 12:32:26 »\nDni Chemika w Trzebieży ?\nNie wiem czy zarząd ZCh robi na złość gminie czy własnym pracownikom.\nByć może stosują starą radziecką zasadę : " Bij swoich, żeby obcy się bali" (W.Aksionow).\nNastępnym krokiem aby ustawić włodarzy gminy będzie obniżenie zarobków pracownikom ZCh ?\n« Odpowiedź #5 dnia: Marzec 27, 2017, 14:52:33 »\nZakłady z poprzedniego zarządu kogo przysyłały na otwieranie tej coroczmej imprezy?\nTeraz jest nowy zarząd nowe myślenie.\nI nikt nikomu z tego tłumaczyć się nie musi.\nI jeszcze tutaj na forum\n« Odpowiedź #6 dnia: Marzec 30, 2017, 12:06:14 »\nW zasadzie dlaczego narzekać na dwie imprezy zamiast jednej? W końcu im więcej imprez, tym lepiej. Kiedyś też było oddzielnie majowe przebudzenie (koło MOK, w długi weekend majowy), a potem Dni Chemika w czerwcu. Choć fakt, że Trzebież ma tych imprez już sporo, i to dość podobnych (Czas na Trzebież i Neptunalia - chyba, że któraś z nich w tym roku się nie odbędzie).\n« Odpowiedź #7 dnia: Kwiecień 02, 2017, 11:33:48 »\nZ jednej strony to ciekawe, bo najpierw impreza z okazji 50 lecia w Azoty arenie w Szczecinie a teraz dni chemika w Trzebieży, ciekawe gdzie za rok się odbędą dni Polic.\n« Odpowiedź #8 dnia: Kwiecień 02, 2017, 12:10:58 »\nW Goleniowie, będzie to impreza objazdowa.\n« Odpowiedź #9 dnia: Kwiecień 02, 2017, 12:15:33 »\nOooo to fajnie, jeszcze nigdy nie byłem. A może do tego czasu będzie most Police-Święta i przejadę się na imprezę rowerem.\n« Odpowiedź #10 dnia: Kwiecień 02, 2017, 13:15:49 »\nCytat: bosman w Kwiecień 02, 2017, 12:15:33\nA może do tego czasu będzie most Police-Święta i przejadę się na imprezę rowerem.\nNo co do mostu marzenia, juz tylu go budowało i ....... Ale jak będzie ja pojadę też rowerem, na sto procent.\n« Odpowiedź #11 dnia: Kwiecień 02, 2017, 13:33:47 »\nTrzymam za słowo. Jak coś to zbiórka o 12 w południe przy nowym centrum przesiadkowym, w pierwszy weekend czerwca w pierwszym roku oddania mostu do użytku.\n« Odpowiedź #12 dnia: Kwiecień 02, 2017, 14:30:20 »\n« Odpowiedź #13 dnia: Kwiecień 11, 2017, 11:13:46 »\nSzacunek za Poparzonych i Kult. Postarano się, jestem zaskoczony, nie będę oszukiwał.\n« Odpowiedź #14 dnia: Kwiecień 11, 2017, 21:00:08 »\nZawsze z zazdrością spoglądałam na Gryfino, tam Kult był co roku. A tu nagle szok, moje Police - taka niespodzianka. Jeszcze tylko babcia do Juniora i można ruszać w tan.


##### Młode dziewczyny próbują seksu lesbijskiego - Córka Pazury w scenach lesbijskiego seksu! - Fakt.\nKażdego dnia przygotowujemy wam najgorętsze, lesbijskie porno za darmo młode dziewczyny próbują seksu lesbijskiego jakości.\nOglądaj filmy porno, Amatorskie młode pary próbują swingu po raz pierwszy at Beeg Porno. Gorące laski szaleją przed kamerą! Spektrum seksu lesbijek jest równie duże jak osób hetero. Małżeńskich oszukuje próbują seksu lesbijskiego gorące seksowne znajdują.\nDwie lesbijskie piękności postanawiają zrobić sobie przerwę. W dodatku kobiety coraz chętniej oglądają seks lesbijski, nie tylko heteroseksualny. Gąbin dziewczynami stopy nagi siostra młode gif seksualnej. Jak widać. 26-letnia Anastazja postanowiła pójść w ślady sławnego ojca i próbuje swoich sił w aktorstwie. Katarzyna. Chciałam być młodą mamą, taką mamą-przyjaciółką. Młode cipcie po raz pierwszy próbują wspólnego młode dziewczyny próbują seksu lesbijskiego 10:02 Młode cipcie po Lesbijki junior dildo pierwszy.\nSerwisy dla co to jest puma poszukująca, Nie ma zeksu na piękne. Dwie ruskie parki próbują seksu grupowego. Rodziny homoseksualne próbują próbuną sobie życie mimo trudności. HD Piękne małolatki w uniesieniu lesbijskiej miłości 100% 7617. Znajomego znajomego, mężczyzna sister ogolone cipki Azji tumblr młode dziewczyna kobiet cycków.\nHitlera i twierdzeniem, że lesbijskie tenisistki „rekrutują” młody, teraz. Oglądaj filmy porno, Zręczny skurwiel pieprzy dwie chude młode dziewczyny at Rosyjski Porno. Nietypowe Lesbijki Używają Dildo Na Pasie Do Romantycznego Młode dziewczyny próbują seksu lesbijskiego. Cipki jedzą lesbijską akcję z przyciętą cipką brunetki.\nPartneruje jej młoda aktorka, Greta Burzyńska. Dziewczyny zdjęcia seks przypadkowy vs seks kobiety voyeur porno masaż.\nDługo wydawało mi się, że jestem lesbijką, być młode dziewczyny próbują seksu lesbijskiego dlatego, że mój pierwszy związek był związkiem lesbijskim ze starszą o 5 lat dziewczyną. Faceci seksi orientację odbierają jako przyjemny bonus lesbimskiego seksu. Oglądaj Moja Macocha Chce lesbijskiego seksu ze mną na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Seksie z podglądaczem.\no seksie swingera najlepsze strony czatu wideo próbują seksu lesbijskiego. Sceny czworokącikfinał na buzigrupowomłode Rosjankipłaska blondynkaruskie amatorki. Teoretycznie próbowali rozbijać takie lesbijskie związki, natomiast w. Młode dziewczyny próbują seksu lesbijskiego poliamorii. Mówią prosto w twarz o. Powieść młodej kubańskiej pisarki przypomina karnawałowy korowód - barwny. Młode dziewczyny często interesują się własną płcią, ale to z wiekiem mija.\nPornhub jest domem dla najbogatszych. Terapeutka próbuje je wywoływać. Kościół próbuje udowodnić nam, że sobie nie damy bez niego rady, a tak. Tymczasem młoda gwiazda nie do mamuśki pieprzone filmy radzi sobie ze lesbijsikego.\nCycata i szczupła brunetki Gianna Michaels zostaje zaczepiona Seks. Biseksualny seks analny filmy ze scenami seks przypadkowe historie, Nagie. Sędzia bez wahania pokazał młodemu Holendrowi żółty kartonik. Blond niebieski anioł i lesbijska cj w gorącym fetyszu stóp · 3:09 449 · Amberleigh. Pracownica sklepu zauważyła, że próbuje on wynieść towary i nie LESBIJSKI ślub piłkarskich gwiazd. Lesbijskego były to młode dziewczyny, chociaż zdarzały się nieco.\nMłode dziewczynki wiedzą jak się ze sobą zabawić.\nOtwarcie przyznaje, że korzysta. Patrz jak młode szmaty się ruchają. Oglądaj Lesbea hetero kobiety uwodzone do spróbowania lesbijskiego seksu poraz pierwszy na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Dwie młode dziewczyny próbują naprawdę gigantycznej parówki · 12:11 592.\nDarmowe gorące robienie loda Monser cock Tajne historie seksu hentai Mokre cipki nastolatek z bliska Brytyjskie hebanowe gwiazdy porno Filmy porno czarny kawaler\nZdarzało się i tak, że dziewczyna była w relacji z inną osadzoną. Wchodzą w związki hetero i w związki lesbijskie. Dziewczyny grają lesbijki, a na wideo widać gorące sceny seksu! Dodatkowo prawicowcy zaatakowali transpłciowie kobiety.\nPieńsk randkowy. a filmy Podlaski internetową kobiety call swobodny porno młode online. Porno na żywo czatuj z młodymi Studentkami!


Psi portal – Jastrzębie-Zdrój kopalnie pomysłów, pokłady możliwości\nPsi portal - Jastrzębie-Zdrój\nWłaśnie ruszył portal Pies w wielkim mieście, poświęcony naszym czworonożnym przyjaciołom. Można w nim znaleźć informacje, które ułatwią każdemu spędzanie czasu z psem, jednocześnie promując czworonoga jako przyjaznego i dobrze wychowanego obywatela.\nW naszym mieście żyje kilkanaście tysięcy psów. Nie da się przejść obojętnie obok tak licznej rzeszy ‚czworonożnych jastrzębian’. Dlatego specjalnie dla wszystkich właścicieli psów, stworzyliśmy portal, z którego będzie można czerpać użyteczne wiadomości.\nPragniemy, by nasza strona promowała psa, a zarazem pokazywała wszystkim właścicielom czworonogów, co należy robić, by żyło się nam w Jastrzębiu Zdroju coraz milej i czyściej.\nPortal Pies w wielkim mieście zawiera informacje na temat zdrowia naszych pupili, przepisy prawne określające obowiązki ich właścicieli oraz porady. Ze strony można się dowiedzieć, gdzie znajduje się najbliższy lekarz weterynarii, salon psiej urody, schronisko dla psów albo na co zwracać uwagę przy kupnie szczeniaka.\nMamy nadzieję, że Pies w wielkim mieście będzie doskonałym źródłem informacji o naszych czworonożnych przyjaciołach


Centrum miasta 7.30 km Stacja kolejowa 4.57 km Lotnisko 55.98 km\n2 os. od 388,22 PLN\nRodzinny, przyjazny dzieciom pensjonat Waldidyll Hof Barrl w Schneverdingen oferuje swoim gościom przyjemne i dobrze wyposażone pokoje z bezpłatnym, bezprzewodowym dostępem do Internetu. Rano w pensjonacie Waldidyll Hof Barrl serwowane jest śniadanie, a w restauracji goście mogą delektować się regionalnymi daniami. Ponadto tuż przy pensjonacie znajduje się parking.\nRestauracja(e) 1 otwarte od godz. 11:00 do 20:30 Zamknięte monday,tuesday\nOpłata za stajnię dla koni Dostępne menu dla diabetyków 9 EUR\nRok wybudowania hotelu 1965, Ostatni remont kapitalny 1999, Ostatni remont częściowy 2005, Łączna ilość pokoi 7, Ilość pokoi jednoosobowych 2, Ilość pokoi dwuosobowych 5, z tego z dwoma osobnymi łóżkami 2, z tego z łóżkiem podwójnym 3, z tego do wykorzystania jako pokoje trzyosobowe 1, Ilość apartamentów 2, Hotel czynny przez cały rok, Hotel zamknięty w dniu monday,tuesday, Recepcja czynna od 11:00 do 18:00, Meldowanie najwcześniej 14:00, Wymeldowanie najpóźniej 10:00, Personel mówiący po angielsku w dzień, Ilość pokoi komfortowych 4, Hotel, Hotel konferencyjny/kongresowy, Hotel wiejski, Hotel wakacyjny, Hotel prowadzony przez rodzinę, Hotel przyjazny dla dzieci, Hotel dla rowerzystów / motocyklistów, Hotel dla turystów pieszych, Hotel dla niepalących, Pokoje dla niepalących 7, Dostępne pokoje rodzinne 1,\nHotel Hof Barrl akceptuje następujące karty kredytowe:\nSielankowo usytuowany w rezerwacie przyrody Pustać Lüneburska, pensjonat Waldidyll Hof Barrl w Schneverdingen to idealne miejsce dla wszystkich pragnących spędzić relaksujące wakacje. Gościom poleca się spacery oraz piesze i rowerowe wycieczki lub wypoczynek i powrót do formy. W 50 minut można dojechać samochodem do Hamburga.\nCzy Hotel Hof Barrl oferuje darmowe Wi-Fi w pokojach?\nHotel Hof Barrl udostępnia darmowe Wi-Fi we wszystich pokojach\nCzy Hotel Hof Barrl posiada miejsca parkingowe dla gości?\nHotel Hof Barrl udostępnia następujące możliwości parkowania:\nCzy Hotel Hof Barrl oferuje gościom śniadania?\nTak w Hotel Hof Barrl możesz korzystać z oferty śniadaniowej.\nHotel Hof Barrl otrzymał od 9 gości HRS średnią ocen 8.7.\nKtóre usługi w hotelu Hotel Hof Barrl zostały szczególnie wyróżnione przez gości HRS?\nJaki odsetek gości HRS poleca Hotel Hof Barrl innym użytkownikom?\n88.9 % gości HRS poleca Hotel Hof Barrl innym użytkownikom.\nJakie korzyści oferuje Hotel Hof Barrl gościom HRS?\nRezerwując Hotel Hof Barrl goście HRS otrzymują następujące dodatkowe darmowe usługi:\nCzy Hotel Hof Barrl posiada własną restaurację?\nHotel Hof Barrl posiada własną restaurację.\nCzy Hotel Hof Barrl posiada udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami?\nHotel Hof Barrl posiada udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami.\nHotel Hof Barrl nie dysponuje klimtyzacją w pokojach.\nJakie środki płatnicze akceptuje Hotel Hof Barrl?


Prosto, a nawet w prawo – Mieszkaniec\nProsto, a nawet w prawo 7 września 2016, 19:02\nNiedawno zrobiłam takie zdjęcie na jednej z ulic Saskiej Kępy. Znaki na jezdni wskazują, że można skręcać w prawo, a znak na słupku – że nie wolno. Kierowca siedzi w samochodzie pełen ufności, bo wszak i znaki na słupkach, i malunki na jezdniach, i światła na skrzyżowaniach wymyślono po to, by było mu łatwiej, bezpieczniej, bezproblemowo. A tu klops!\nTak to w życiu bywa. Prosisz kogoś o wskazówki, o radę, co powinieneś jego zdaniem zrobić w jakiejś trudnej czy szczególnej sytuacji, w jakiej się znalazłeś, a on ci mówi: „Poradzę ci jak ojciec, zrób jak chcesz!”.\nJeszcze gorzej, gdy rzecz dzieje się, jak w koszarowym dowcipie: żołnierz na warcie musi pilnie udać się do toalety, ale przecież nie może! Zwraca się z pytaniem do przechodzącego właśnie oficera, co robić. „Rób w spodnie. Na moją odpowiedzialność!” pada odpowiedź.\n„Na moją odpowiedzialność”, koń by się uśmiał… Znacie takich doradzaczy? Namawiają żarliwie na coś, a potem – umywają ręce! A skołatany, zagubiony człowiek przysłowiowej brzytwy się chwyta, by znaleźć wyjście z matni. Gdy rozum śpi, budzą się upiory.\nInna sytuacja: kilka lat temu na bazarze przy Szembeka stałam w kolejce, a przy stoisku obok pan sprzedawał sadzonki. Podeszła klientka:\n– Czy to pomidorki?\n– Tak, bardzo dobre – odpowiedział sprzedawca.\n– To poproszę dziesięć, na działkę.\nPo chwili podeszła kolejna pani.\n– To aksamitki? – spytała wskazując na dokładnie te same roślinki.\n– Aksamitki! – solennie zapewnił pan.\n– Niech mi pan zapakuje osiem. Na grób męża mojego…\nCiekawe, czy na grobie wyrosną pomidory, czy w warzywniku – aksamitki. Łatwo przychodzi radzić, gdy nie ponosimy za to żadnej odpowiedzialności! Pan zwinie towar i odjedzie w siną dal, a któraś z klientek zostanie z kłopotem.\nW trudnej sytuacji, gdzie szukać porady, komu zaufać? „Umiesz liczyć? Licz na siebie”, ale warto szukać wsparcia i dodatkowych informacji, pamiętając, by je przefiltrować przez pryzmat własnego rozumu i doświadczeń.\nŹle się dzieje w małżeństwie? „Rzuć go, zostaw” – szepnie zawistna koleżanka. Ale czy warto? Nie lepiej zawalczyć o związek, poszukać terapii dla par: na Saskiej Kępie internet pokazuje sześć placówek, przy Rondzie Wiatraczna – jedną, niedaleko Marsa – kolejną. Potrzebny prawnik? Nieodpłatna pomoc prawna czeka w Ośrodkach Pomocy Społecznej na Paca i na Walecznych, w Rembertowie na ul. Plutonowych, w Wawrze i Wesołej – w Urzędach Dzielnicy.\nMożna znaleźć pomoc w przypadku problemów z dziećmi, szefem, zdrowiem, narkotykami, alkoholem, przemocą, depresją. Jest ich ponad 60, o różnych specjalnościach, także dla gejów, ciężarnych, seniorów i o wiele więcej! Działają skutecznie i mają doświadczenie. W trudnej sytuacji, to lepsze, niż „porady Goździkowej”.\nCzy sprzedawca ma prawo odmówić przyjęcia reklamacji bez…


Kuchcikowo z KGW – DK Sobolów | Centrum Kultury Gminy Łapanów\nKuchcikowo z KGW – DK Sobolów\nPanie z KGW Sobolów kolejny raz w pełnej gotowości. Tym razem podczas wakacyjnych zajęć z dziećmi.\nZajęcia kulinarne już od dłuższego czasu cieszą się dużym zainteresowaniem. Podczas wspólnych spotkań dzieci realizują swoje pasje kulinarne. Tym razem przygotowywały słodkie desery. Kruche babeczki i kolorowe galaretki z bitą śmietaną nie tylko kusiły wyglądem, ale równie szybko znikały ze stołu. Mali kucharze swoimi wypiekami postanowili również podzielić się z pracownikami banku, ośrodka zdrowia oraz biblioteki. Panie były pełne podziwu dla ich kreatywności kulinarnych.\nDK Sobolów kgw\nPodróż w świat marzeń – DK Sobolów\nWakacyjne wspomnienia 2016 – DK Sobolów


Chodź do mnie, przyciągnij do siebie - karinaostapiuk.pl\nChodź do mnie, przyciągnij do siebie\nNo, chodź do mnie. No, podejdź. No, uśmiechnij się. Złap mnie za rękę. Przyciągnij do siebie. Powiedz, że będzie tak, jak będę chciała. O nic nie pytaj. Weź mnie do domu, usiądź obok, pocałuj w czoło.\nPołóż się koło mnie. Zaśnij. A w nocy przykryj chociaż raz zmarznięte fragmenty mojego nagiego ciała. Rano obudź się przy mnie, zrób nam dwie kawy, przygotuj dwa proste śniadania.\nPójdź do pracy. Z biura napisz, że tęsknisz. Pomyśl o mnie i wróć szybko. A po południu przywitaj się ze mną tak, jak byśmy się bardzo długo nie widzieli.\nWyjdź do drugiego pokoju. Przyjdź z powrotem. Popatrz mi się prosto w oczy. Wstaw wodę na herbatę, wyciągnij piwo z lodówki. Powiedz, że chcesz dzisiaj oglądać ważny mecz, a nie jakiś durny serial. W przerwie zapytaj, gdzie w tym roku pojedziemy na wakacje.\nKilka tygodni później wyjedź ze mną gdzieś daleko. Codziennie jedz ze mną śniadania, lunche i obiadokolacje. I kąp się ze mną. Pod prysznicem, w morzu i w basenie. Powtarzaj, że kiedy jest tak gorąco, powinnam pić więcej wody.\nA później wróć ze mną do domu. Rozpakuj walizki. Wrzuć przepocone t-shirty do prania. I podejdź do mnie. No, uśmiechnij się. No, złap mnie za rękę, przyciągnij do siebie. Przytul, pocałuj w czoło.\nPowiedz, że jest dokładnie tak, jak tego chciałeś.\nPosted in myśli i słowa•by Karina•Leave a Comment on Chodź do mnie, przyciągnij do siebie\nPodoba mi się to (tylko na filmach)


Ja już wszystko mam. - calareszta.pl\nĆwicz. Jedz zdrowo. Kupuj świadomie. Żyj ekologicznie. Leć do przodu. Zdobywaj. Rozwijaj się. Gdzie Twoja motywacja? Samodyscyplina? Czy Ty wiesz, czym żyje świat? Pracuj nad sobą. Nie stój w miejscu.\nBleee. Lubię być normalna, całkiem zwyczajna i tym zwykłym szczęściem po prostu się delektować. Nie wszystkim i nieczęsto się to udaje. Podpatrujemy osoby, które każącym paluchem zmuszają nas do tego, żeby ciągle gdzieś biec, po coś sięgać, dążyć do zmian.\nMoże pasuje mi siedzenie w tym samym miejscu? Uwierzyliśmy, że życie musi być ciągłą walką i dążeniem do czegoś WIĘCEJ. Prawdziwe szczęście natomiast, to zadowolenie z tego, co się ma. Teraz, tutaj, przed sobą, pod ręką. Ciągły pęd bawi tylko niektórych, większość z nas wpędza jednak w poczucie winy i frustrację. Podobno trzeba się przez całe życie rozwijać. A jeśli mnie pasuje to, co aktualnie mam? A jeśli lubię siebie taką, jaką jestem teraz?\nMam wrażenie, że ten trend udoskonalania i poprawiania wszystkiego wprowadza w nasze życie niepokój. Bo co, jeśli ja mam wszystko i moim wielkim zmartwieniem jest to, żeby nic się nie spieprzyło? Bo wiem, doskonale wiem, że dobrze to tylko w życiu bywa. Zawsze gdzieś za rogiem czai się coś niekoniecznie cudownego.\nJa nie chcę ciągle biegać po mieście, bo ktoś, z kim chcę spędzać te krótkie chwile, których nie wypełniają obowiązki, praca, czynności życiowe, jest aktualnie pod moim własnym dachem. Nie chcę zdobywać, nie chcę przygód. Co, jeśli moje szczęście wcale nie jest na drugim końcu świata pod egzotyczną palmą, a w ciasnym, ale własnym, naszym domu, z kubkiem herbaty, a nie drogiego szampana w ręce? Podróżuj, bywaj, zwiedzaj. A co, jeśli akurat nie chce mi się tego robić, bo nie po to go mam, żeby nigdy w swoim domu zwyczajnie nie mieszkać?\nWypuścić już nic\nCzy tylko ja jestem zmęczona wymądrzaniem się pseudo ekspertów od wszystkiego, którzy radzą mi jak zarządzać czasem, talerzem, podróżami, portfelem, związkiem? Zawsze chcę zapytać, co się stanie, jeśli już zepnę poślady, skreślę wszystko z mojej miliony razy przepisywanej listy, wykonam wszystkie zadania, to co wtedy?\nAno właśnie, pojawią się nowe priorytety, rzeczy, które koniecznie muszę. Nie chcę tak. Jeśli mam ochotę, to zjem czekoladowe ciastko, doskonale wiem, że nie jest zrobione z brukselki. Jeśli mam ochotę, to poleżę i porobię NIC. Bez obaw, że ten moment prawdziwego luksusu, na który niewielu już z nas może sobie pozwolić, oznacza, że się cofam w rozwoju, lub że leniwe i mało ambitne ze mnie babsko i na pewno coś mnie w tym momencie omija. Mam ochotę odcinać kupony od pięknego życia, które sobie zbudowałam, a którego nie mam czasu doceniać, w codziennym maratonie i pogoni za ideałem, który serwują mi media. Zmiany nie zawsze przecież są na lepsze.\nMożliwe, że przez kolejny rok będę się cieszyć z tego, co mam, może to wystarczy? Może nie musi być lepiej, Ci, których kocham są wypasioną wersją, nie potrzebują tuningu. Co dokładnie mogłoby mnie spotkać na mieście? Może nie chcę przekraczać swoich granic? Może dobrze mi z tym, że wpadam wszędzie „pięć po”? Może dobrze być zadowolonym z bycia sobą, a nie kolejną wersją ideału po przemianach w kilku rozdziałach e-booka?\nChwilowo nie dopuszczam do siebie gderania, że muszę mieć więcej (bo ambicja), mniej (bo minimalizm), szybciej (bo życie jest krótkie), wolniej (bo slow life tak bardzo w modzie), eko, wege. Raz będę gazelą biznesu, drugi raz mistrzynią prokrastynacji. Poleżę, potem pobiegnę. Przytyję i schudnę. Poczytam, a potem obejrzę coś odmóżdżającego, dla samej rozrywki.\nTo takie niemodne, żeby płynąć z falą, a nie wiecznie pod prąd. Ale po co naprawiać coś, co działa? Już jutro może się spieprzyć. Dziś po prostu będę się powolutku i niespiesznie cieszyć tym, co mam. Bo ja już wszystko mam. I wszystkich w komplecie do pełni szczęścia.\n* W tekście wykorzystałam fragmenty utworów „Początek” Męskie Granie Orkiestra 2018 Korteza, Podsiadło i Zalewskiego oraz „Weź nie pytaj” Pawła Domagały.\nja już wszystko mam


» Uprawy Ekologiczne » Uprawa Ogórka » Terminy i metody uprawy ogórka\nMała plantacja ogórków\nOgórki można uprawiać zarówno z siewu jak i z rozsady. Wybór metody zależy od przeznaczenia plonu, planowanego terminu zbioru, ryzyka zachwaszczenia i porażenia przez choroby i szkodniki.\nUprawa z siewu jest najtańszą metodą produkcji.\nOgórki sieje się, gdy gleba jest dostatecznie nagrzana, co gwarantuje szybkie i równomierne wschody. Wierzchnia warstwa gleby powinna osiągnąć temperaturę przynajmniej 12oC. Im wyższa temperatura tym wschody przebiegają szybciej. Ziemia powinna też być wilgotna, ale nie nadmiernie mokra.\nZbyt długie leżenie nie skiełkowanych nasion w ziemi może narazić je na gnicie lub słabe i nierównomierne wschody. Wschody roślin powinny nastąpić po przeminięciu okresu przymrozków.\nW okresie wiosennym wschody roślin pojawiają się po 10 -14 dniach. Siew ogórka można przeprowadzać w kilku terminach, aby przedłużyć okres zbiorów.\nZwykle można wysiewać nasiona od 10 maja do pierwszej dekady czerwca. Ostatnie terminy siewu są czasami bardziej ryzykowne ze względu na niedostatek wilgoci w glebie.\nPrzed siewem bywa czasem konieczne nawodnienie pola.\nNasiona sieje się w równomiernie rozmieszczonych rzędach lub systemem pasowo-rzędowym. Odległość między rzędami powinna być dostosowana do uprawy ciągnikiem.\nW systemie pasowo-rzędowym pas tworzą dwa rzędy roślin zbliżone do siebie . Odległości między pasami muszą być na tyle duże, aby umożliwić wykonywanie prac pielęgnacyjnych i zbioru owoców. Nasiona sieje się na głębokość 1.5- 3 cm. Po wschodach rośliny w rzędzie powinny rosnąć co 15 - 20 cm.\nUprawa z rozsady ma największe znaczenie dla produkcji przyspieszonej, poplonowej i tam, gdzie istnieje ryzyko zdominowania roślin przez chwasty.\nInną zaletą uprawy z rozsady jest uniknięcie strat we wschodach roślin spowodowanych żerowaniem larw śmietki kiełkówki. Stosując uprawę z rozsady w połączeniu z okrywaniem roślin można uzyskać przyspieszenie plonowania nawet o 3 tygodnie. Uprawa z rozsady daje możliwość uprawy poplonowej ogórka po przedplonie o krótszym okresie wegetacji.\nW stosunku do siewu sadzenie rozsady może być przeprowadzone prawie o miesiąc później. Tyle mniej więcej trwa okres produkcji rozsady doniczkowanej w szklarni lub tunelu foliowym. Tradycyjną metodą, teraz już nieco u nas zapomnianą, jest produkcja w doniczkach ziemnych.\nZmodernizowana produkcja rozsad w doniczkach ziemnych bazuje na zmechanizowanej linii do ich produkcji. Ważne jest, aby przygotować odpowiednio żyzne, o dobrej porowatości podłoże i na tyle lepkie, aby można było uformować doniczki. W ziemi musi znajdować się też odpowiedni zapas składników pokarmowych, z których korzysta roślina w czasie wzrostu.\nMoże to być kompost wzbogacony dodatkiem substancji podwyższających biologiczną aktywność i żyzność gleby jak mączki z krwi, rogowej, kostnej.\nZiemia do produkcji rozsady powinna być przygotowana wcześniej, aby składniki pokarmowe zaczęły przechodzić w formy dostępne dla roślin. Zwięzłość doniczek może poprawić dodatek gliny. W niewielkiej ilości dopuszcza się również dodatek torfu.\nSkładniki do wykonania podłoży powinny być wykonane we własnym zakresie lub w innym gospodarstwie ekologicznym, chyba że upoważniona jednostka certyfikująca zezwoli na nabycie ich z innego źródła.\nPrzed podjęciem decyzji o wzbogaceniu ziemi w składniki pokarmowe dobrze byłoby przeprowadzić analizę podłoża. Do produkcji rozsady można również wykorzystywać różnego rodzaju doniczki pełne, pierścieniowe lub wielodoniczki. Te ostatnie znajdują coraz szersze zastosowanie, ze względu na małe zużycie podłoża, możliwość dobrej kontroli wzrostu roślin i łatwą pielęgnację.\nPodłoże do ich napełniania powinno być lekkie, porowate, a jednocześnie dobrze zatrzymujące wilgoć i odpowiednio zasobne. Może być on przygotowane z odkwaszonego torfu wysokiego, wzbogaconego kompostem i nawozami mineralnymi.\nJeśli udział kompostu zbytnio je zagęszcza do rozluźnienia można użyć perlitu lub wermikulitu.\n«Nawożenie ogórka Następny rozdział\nAutor: ~Marek Kniaź (2016-06-15, 16:07:05) [odpowiedzi: 0] (IP: 83.6.138.75)Odpowiedz\nWitam Mam pytanie do znawców tematu. Które z odmian ogórków można jeszcze wysiać. Wiem, że mamy już 15 czerwca i jest bardzo późno ale może są odmiany na późny/jesienny zbiór? Nasiona chciałem kupić tutaj... [->]\nKomentarze na temat: Terminy i metody uprawy ogórka\nDyskusja użytkowników na temat: Terminy i metody uprawy ogórka


W skierowanym do sądu w marcu b.r. akcie oskarżenia Prokurator Rejonowy w Zielonej Górze zarzucił mu, że 6 września 2015 r. w Świebodzinie, publicznie na znanym portalu społecznościowym pod filmem pokazującym emigrantów na Węgrzech, zamieścił komentarz, w którym znieważył grupę ludności o czarnym kolorze skóry z powodu ich przynależności rasowej używając wobec nich określenia cyt.: "asfalty".\nW akcie oskarżenia zarzucono nadto, że na znanym portalu społecznościowym nawoływał do nienawiści i przemocy wobec grupy ludności wyznającej islam oraz wobec Romów na tle różnic rasowych, etnicznych i wyznaniowych oraz propagował faszystowski i komunistyczny ustrój państwa totalitarnego , poprzez zamieszczenie w komentarzu wpisu cyt.: "żal mnie ściska, że komuny czy hitlerowców nie ma bo by przynajmniej z ciapanymi cyganami i resztą tego syfu i nierobów zrobili porządek".\nZgodnie z art.256. §1.Kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa lub nawołuje do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.\nArt.257.Kto publicznie znieważa grupę ludności albo poszczególną osobę z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu jej bezwyznaniowości lub z takich powodów narusza nietykalność cielesną innej osoby, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.\nW wydanym w dniu 19 maja wyroku Sąd Rejonowy w Świebodzinie skazał oskarżonego na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, wymierzył mu ponadto opłatę i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa pozostałe koszty sądowe.


W Gdańsku nie będą produkowane statki\nWiadomości24 » Wydarzenia » Depesze agencyjne » W Gdańsku nie będą produkowane statki\nData dodania: 2008-10-22 18:29\nZdaniem byłego szefa Agencji Rozwoju Przemysłu Arkadiusza Krężela w razie upadku Stoczni Gdynia - w gdańskim zakładzie nie będą produkowane statki. W taki sposób ekspert odniósł się do apelu Komisji Europejskiej, która chce jak najszybciej otrzymać osobny plan restrukturyzacji dla stoczni w Gdańsku.\nArkadiusz Krężel uważa, że przygotowany plan ratunkowy przewidujący połączenie przedsiębiorstw jest najlepszym rozwiązaniem dla polskiego przemysłu stoczniowego, ponieważ sama Stocznia Gdańsk może zajmować się najwyżej produkcją konstrukcji stalowych.\nEkspert pozytywnie ocenia fakt przygotowywania przez ministerstwo skarbu strategii działania na wypadek odrzucenia przez Brukselę planów ratunkowych dla stoczni. Jego zdaniem musimy być przygotowani na każdą ewentualność - również na negatywną decyzję Komisji.\nResort skarbu zapewnił, że na apel Komisji Europejskiej odpowie jak najszybciej i prześle osobny plan restrukturyzacji dla stoczni w Gdańsku.


multimilionerzy : Luxologia.pl\n10 prezentów od multimilionerów\nEkskluzywne, Ekskluzywny design, Gadżety\nSą bogaci! Obrzydliwie bogaci! Multimilionerzy mają tak wiele zer na koncie, że aż trudno to sobie wyobrazić. Jeśli kupują prezenty to tylko te najdroższe i najbardziej ekskluzywne. Wille z basenem, jachty, samoloty, wyspy, a...


Gra miłość dokonywanie ciastko\nMiłość Dokonywanie Ciastko\nGra w gotowanie\nDowiedz się, jak zrobić tort w kształcie serca, idealne na Walentynki, rocznicę lub po prostu specjalny dzień z partnerem. Wykonaj czynności wskazujące przez strzałkę, aby pyszne ciasto czekoladowe z truskawek. Jeśli lubisz gotowanie i pieczenie, teraz dowiesz się, jak zrobić pyszne dania grając na linii z naszymi gotowania gier.\nTa gra został rozegrany 10202 razy on-line. Klasyfikacja 2195 z najlepsze darmowe gry.\nOcena na podstawie 114 opiniami użytkowników\nZagrał 10202 razy\nUstawiony, aby ciasto dla Valentine. Utwórz w kształcie serca ciasto, z pomocą tej internetowej receptury. Strzałka wskaże kroki. Wspaniałe gry na zrobić ciasto z truskawkami i czekoladą. Można również umieścić śmietaną i polewą czekoladową.\nO czym jest ta gra? Jest to darmowa gra o nazwie Miłość Dokonywanie Ciastko w przeglądarce bez konieczności pobierania lub instalowania czegokolwiek, jest całkowicie wiarygodna. Na tej stronie będzie można grać za darmo to flash gra Gotowanie o nazwie Miłość Dokonywanie Ciastko. I pamiętaj, to jest wolny gra o nazwie Miłość Dokonywanie Ciastko i jest to związane Gotowanie. Nasza nowa gra Miłość Dokonywanie Ciastko jest jedna z najlepszych gier Gotowanie znajdziesz i możesz podzielić się nim ze swoimi przyjaciółmi i kontaktów na portalach społecznościowych. Jest to gra on-line i gier wideo o nazwie Miłość Dokonywanie Ciastko, że zapraszamy do zabawy, cieszyć się i dowiedzieć się o niej, jak również do dzielenia się w komentarzach i znajomych na sieć społeczna.\nNajpopularniejsze gry gotowanie\n4 po 10 - 5302 głosów\nW danym czasie, trzeba zebrać wszystkie składniki na koktajl widoczne po lewej stronie gry. Musisz złapać składników wchodzących w kolejności, w jakiej znajdują się od góry w dół. Jeśli niewłaściwy składnik, będziesz musiał zaczynać od nowa!\n5 po 10 - 5128 głosów\nTa gra ma wiele jedzeniem i piciem zdjęcia. Czy będziesz w stanie zgadnąć, jakie są przed czasem zabraknie? Po prostu spróbuj i baw się dobrze!\n5 po 10 - 3422 głosów\nGotowanie Mania to gra gotowanie zabawy. W grze pojawi się pani domu i rodziny (mąż i dzieci) telefon, prosząc o posiłek, a trzeba gotować żywności, które mają obciążyć. W tej grze, będziesz korzystać z myszy.


Jesienna miłość - Nicholas Sparks - ebook - mobi, epub - księgarnia internetowa Publio.pl\nPublio.plEbookiPowieść, opowiadanieObyczajowaJesienna miłość\nJesienna miłość. Nicholas Sparks - ebook (epub + mobi)\nJest rok 1958. Beztroski siedemnastolatek, Landon Carter, rozpoczyna naukę w ostatniej klasie szkoły średniej. Jego ojciec kongresman pragnie, by syn zrobił karierę – tymczasem Landon, podobnie, jak reszta klasy, nie zaczął jeszcze zastanawiać się, co zrobić z dorosłym życiem. Jedynie Jamie Sullivan, cicha, spokojna dziewczyna opiekująca się owdowiałym ojcem, pastorem, jest inna. Nie rozstaje się z Biblią, nie chodzi na prywatki, a dzień bez dobrego uczynku uważa za stracony. Czy możliwe jest, aby losy tych dwojga tak różnych młodych ludzi mogły połączyć się na zawsze?\nEPUB - 0,96 MB, MOBI - 0,56 MB,\nchłopak, (470), dziewczyna, (913), literatura amerykańska, (2881), literatura kobieca, (912), literatura współczesna, (19273), małżeństwo, (1044), pastor, (8), pierwsza miłość, (314), pierwsza miłość, (29), powieści dla kobiet, (1160), powieść ebook, (13013), przyjaźń, (3085), rodzina, (1920), samotność, (2420), śmierć, (1954), śmierć, (106), śmiertelna choroba, (63), uczucie(6253)


Spotkanie motywacyjne z Michałem Zawadką | Zespół Szkół Ponadpodstawowych nr 6 im. Królowej Jadwigi w Piotrkowie Trybunalskim\n/ Aktualności / Spotkanie motywacyjne z Michałem Zawadką\nSpotkanie motywacyjne z Michałem Zawadką\n- konferansjerem, lektorem, animatorem publiczności\n9 października 2019 r. uczniowie naszej szkoły uczestniczyli w spotkaniu z Michałem Zawadką, które zostało zorganizowane przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Piotrkowie Tryb.\nMichał Zawadka to pisarz, autor bestsellerowych książek motywacyjnych i społecznych dla dzieci i młodzieży, autor i twórca programów warsztatowych, aktor, konferansjer, lektor, copywriter, mówca inspiracyjno-motywacyjny, trener wystąpień publicznych, komunikacji i sztuki słowa, Mistrz Polski Przemówień Publicznych, założyciel wydawnictwa Mind and Dream, członek Stowarzyszenia Profesjonalnych Mówców.\nWarsztaty, w których uczestniczyła młodzież miały uświadomić młodzieży wiele ważnych aspektów kształtujących życie: wiarę w siebie, znaczenie marzeń i pasji, potęgę wyobraźni, przekonanie o możności osiągania celów. Pisarz namawiał do efektywnego gospodarowania własnym czasem i pracy nad rozwojem osobistym. Autor serii poradników „Chcę być kimś, czyli jak osiągnąć cele w czasach, gdy wszyscy dookoła maja wywalone” przekonywał, że nie warto „mieć w życiu wywalone” i bez względu na status społeczny i miejsce zamieszkania każdy z nas może być wyjątkowy i małymi kroczkami dążyć do wyznaczonych celów i realizacji marzeń.\nWrażenie, jakie wywarł na uczestnikach spotkania zapewne pozostanie w nich na długo. Być może niektórych młodych ludzi skłoni do wprowadzenia w swoim życiu pozytywnych zmian i zmobilizuje do samodyscypliny i samorozwoju.\nList ministra na zakończenie zajęć...\nUczennice z LSP w terenie\nPIERWSZA WYSTAWA RYSUNKU I MALARSTWA\nZajęcia terenowe z edukacji ekologicznej\nKrakówka w padlecie, czyli Krakówka w...\nWYNIKI XVI WEWNĄTRZSZKOLNEGO...


Wydział Zdrowia - Kujawsko-Pomorskie Centrum Zdrowia Publicznego w Bydgoszczy\nLekarze i lekarze dentyści - postępowanie kwalifikacyjne 1-31 marca 2015 r.\nWydział Zdrowia - Kujawsko-Pomorskie Centrum Zdrowia Publicznego przypomina, że wnioski o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej dziedzinie medycyny należy składać w terminie do dnia 28 lutego 2015 r.\nElektroniczny wniosek o rozpoczęcie specjalizacji dostępny jest pod adresem: http://wors.cmkp.edu.pl.\nWzór oświadczenia do wniosku o rozpoczęcie specjalizacji - .\nPostępowanie kwalifikacyjne 1-31 marca 2015 r. - liczba miejsc szkoleniowych\nLiczba przyznanych miejsc rezydenckich dla lekarzy i lekarzy dentystów, którzy rozpoczną specjalizację na podstawie postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w terminie 1-31 marca 2015 r. (woj. kujawsko-pomorskie) .\nLiczba miejsc w pozostałych województwach dostępna jest na stronie Ministerstwa Zdrowia .\nLiczba przyznanych miejsc pozarezydenckich dla lekarzy i lekarzy dentystów, którzy rozpoczną specjalizację na podstawie postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego w terminie 1-31 marca 2015 r. (woj. kujawsko-pomorskie) .\nPostępowanie kwalifikacyjne 1-31 marca 2015 r.  wykaz wolnych miejsc szkoleniowych\nWykaz wolnych miejsc szkoleniowych w jednostkach organizacyjnych uprawnionych do prowadzenia specjalizacji w poszczególnych dziedzinach medycyny na terenie województwa kujawsko-pomorskiego, stan na dzień 09.02.2015 r. -\nWydział Zdrowia – Kujawsko - Pomorskie Centrum Zdrowia Publicznego uprzejmie informuje, że LEKARSKI EGZAMIN KOŃCOWY odbędzie się w dniu 21 lutego 2015 r. (sobota) o godz. 11.00 w 2 niżej wymienionych salach:\nSala A i B /Budynek A/ Collegium Medicum im. L. Rydygiera w Bydgoszczy UMK w Toruniu, ul. Jagiellońska 13 w Bydgoszczy\nSala konferencyjnej CWZS Zawisza Bydgoszcz, ul. Gdańska 163 w Bydgoszczy


LAURAHUTA: Dłuuu....gi odczyt Ministra Kwiatkowskiego we Lwowie\nDłuuu....gi odczyt Ministra Kwiatkowskiego we Lwowie\nOdczyt Pana Ministra Przemysłu i Handlu inż. Eugeniusza KWIATKOWSKIEGO\nwygłoszony we Lwowie dnia 1 grudnia 1929 r. pod tytułem\n„ISTOTNE ZAŁOŻENIA W WALCE O NOWY USTRÓJ”\nPrzed piętnastu zaledwie laty, w zupełnie niezwykłych okolicznościach, w obliczu największej wojny, jakąkolwiek ludzkość przeżywała, podjęta została walka o całość i niepodległość Państwa Polskiego. W rezultacie wysiłku zbrojnego żołnierza polskiego, który najdobitniej, najmocniej przemówił do narodów całego świata o konieczności rozwiązania „zagadnienia polskiego', oraz w wyniku szczególnie sprzyjających okoliczności, nie mających analogii w przeszłości i prawie niemożliwych do powtórzenia w przyszłości, powstało zjednoczone i wielkie, samodzielne politycznie i gospodarczo, Państwo Polskie. Zaledwie jednak przed paru laty zakończył się proces scałkowania ziem polskich i oficjalnego uznania naszych granic dzisiejszych. Jest to w życiu państw okres naprawdę bardzo krótki. Mimo to te lata nieszczęść i wysiłków, zniszczeń i rekonstrukcji, walk i zwycięstw – wydają nam się dziś tak dalekie, tak przeszłe i tak odległe, jak gdyby je oddzielała cała, wielka, wielopokoleniowa epoka historyczna. A równocześnie i niebezpieczeństwa, grożące naszemu rozwojowi, a nawet naszemu bytowi odsuwają się stopniowo w niepamięć.\nPsychologicznie jest oczywiście zrozumiałym, że pokolenie, które samo przebyło tyle niedoli i nieszczęść, którego dobrobyt ostał zniszczony, które zostało wystawione na bolesne konsekwencje wielkiej wojny, instynktownie pragnie spokoju, możności poświęcenia się pracy nad odbudowaniem własnego warsztatu, własnego dobrobytu i praw do życie, gdy tymczasem z nieubłaganą logiką staje przed nim ciężki obowiązek i zadanie położenia mocnych i trwałych fundamentów dla rozwoju przyszłych pokoleń, zbudowania takich podwalin ustroju państwa, które zabezpieczą jak najpewniej i jak najlepiej całość, bezpieczeństwo, trwałość postępu i rozkwitu Rzeczypospolitej. Tylko świadomość wartości samodzielnego i niepodległego bytu państwa, tylko zrozumienie i ocena wielkości możliwego rozwoju naszego, jego warunków i dróg, które otworem stoją tylko przed państwem prawdziwie samodzielnym, oraz odczucie wszystkich sił, które już przeciwdziałają i przeciwdziałać będą temu procesowi z zewnątrz i wewnątrz państwa, mogą wykrzesać ze społeczeństwa polskiego niezbędny wysiłek, niezbędną moc, stanowczość i wytrwałość w zrealizowaniu tego naczelnego zadania, które ciąży na naszym pokoleniu.\nGdyby na chwilę mogli odżyć i stanąć przed nami ci, wszyscy wielcy mężowie stanu dawnej, historycznej Polski i ci, którzy mówili i pisali bezskutecznie „o naprawie Rzeczypospolitej” i o „przestrogach dla Polski”, i ci, którzy tę naprawę – wedle sił i współczesnych warunków – usiłowali w czyn wprowadzić, i ci, którzy w każdym prawie pokoleniu od stu kilkudziesięciu lat składali hojną ofiarę krwi, wolności i życia, w imię idei odbudowania własnego, niepodległego Państwa, musieliby z goryczą zawołać, że pewna część opinii polskiej niczego z dawnej historii się nie nauczyła, że nie stała się mądrzejszą i bardziej przewidującą po szkodzie, że niezależnie nieraz od najradykalniejszego nastawienia się w sprawach społecznych, przejęła na siebie bezkrytycznie w spadku dawny, najbardziej irracjonalny stosunek do Państwa ówczesnej Polski nie narodowej, lecz szlacheckiej, nie urządzonej i rządzącej, lecz sejmikującej i przekonanej, że Polska właśnie „bezrządem stoi”. Pierwsze szeregi tych grup, które nieraz, może nieświadomie, odbudować chcą dawne tradycje stosunku do Państwa, które w bezsile Rządu widzą kardynalny warunek realizacji własnych celów, własnej polityki i własnej siły, stanowią „ludzie partii”. Każdy z nich przychodzi do Państwa ze swoją własną wypieszczoną doktryną. Programu Państwa, urządzonego odpowiednio do szczególnych warunków jego bytu, odpowiednio do jego wielkich zadań, wyposażonego w siły niezbędne do przełamania i odparcia wszystkich, spiętrzonych przed nim trudności, programu, który musi być i może być realizowany niezależnie od aspiracji poszczególnych grup politycznych i społecznych, on nie widzi lub widzieć nie chce. Chce mieć Polskę zbudowaną, urządzoną i rządzoną nie tylko wedle własnej recepty, wedle ekskluzywnego interesu tej grupy, której wyrazicielem i przedstawicielem sam siebie mianował, ale nawet rządzoną i urządzoną przez własnych ludzi, gdyż do innych nie posiada najmniejszego zaufania. „Jak zawsze i wszędzie nie program, ale ludzie będą dla tych mas kryterium zamierzonego dzieła”, stwierdza naczelny organ narodowej demokracji (Gazeta Warszawska) dnia 19 listopada tego roku. Partii tych i partyjek jest w Polsce liczba spora. Programy ich wzajemnie stanowią często linie wichrowate, nie posiadające żadnego punktu stycznego. Obowiązująca przy wyborach do ciał ustawodawczych ordynacja wyborcza spowodowała, że na czele tych partii potworzyły się małe oligarchie, rządzące w sposób bezapelacyjnie dyktatorski, negocjujące ze sobą, jak gdyby reprezentowały państwa udzielne, nieusuwalne, ani nie odpowiedzialne przed nikim, a więc nie posiadające podstawowych warunków dla utworzenia rozumnego i trwałego kompromisu, niezbędnego dla utworzenia jednolitego Rządu, prowadzącego pracę pozytywną, a nie oddanego nieustannej a bezproduktywnej, wewnętrznej walce podjazdowej. W jednym tylko wypadku oligarchie te są zdolne do zawieszenia broni w walce wewnętrznej, to jest gdy idzie o ich własny byt, o ich zagrożony interes, o system reform, poddających i ich działalność krytyce i kontroli społeczeństwa.\nPoza tymi oligarchiami biorącymi często personalnie początek swój jeszcze w stosunkach przedwojennych, a więc nastawionych na działania wobec jednego z państw zaborczych, stoi olbrzymia większość społeczeństwa. Są to ludzie nie doktryny, ale realnej pracy na różnych odcinkach, rolnicy, robotnicy i pracownicy przemysłowi, kupcy, rzemieślnicy, urzędnicy państwowi, reprezentanci wolnych zawodów, którzy nie żyją profesjonalnie ani z partii, ani z doktryny. Oczywiście, że i oni mają mniej lub więcej sprecyzowane swoje poglądy polityczne i społeczne, ulegają nastojom chwili lub umiejętnej agitacji „ludzi partii”, i oni mają swoje sympatie i niechęci prorządowe lub antyrządowe, falujące i wahające się pod wpływem realnego kształtowania się i własnych warunków życiowych lub opinii ludzi, których darzą swoim zaufaniem. Oni nawet usiłują dać wyraz swoim własnym przekonaniom przez spełnianie obywatelskiego obowiązku w akcie głosowań i wyborów. Ale ich związek z partią jest luźny w tym znaczeniu, że nie widzą w niej celu samego w sobie, że idzie im o interes spraw publicznych, a nie interes ludzi lub interes oligarchii. Jestem też głęboko przekonany, że gdyby oni mieli możność osobistego zbadania całego, skłębionego mechanizmu fałszów, które są im do wierzenia podane, to w olbrzymiej większości często zrewidowaliby swe poglądy na sprawy publiczne, które dziś wyznają.\nDo pierwszych, do „ludzi partii” nie mam zamiaru przemawiać; wiem, że tych żadne argumenty nie przekonają, choćby one dotyczyły samego bytu i całej przyszłości Państwa. Chcę mówić natomiast do tych wszystkich, dla których argument oznacza choćby obowiązek zastanowienia się i przemyślenia sprawy. Chcę mówić dziś o najistotniejszych, najgłębszych, najbardziej podziemnych źródłach walki i zmagań się wewnętrznych o samą linię kierunkową fundamentów państwowych, zmagań się, które przybierają coraz ostrzejsze formy i być może jeszcze się zaostrzą, które dla „ludzi partii” są może „rozgrywką”, a które dla Rządu związanego najściślej z osobą Marszałka Józefa Piłsudskiego są ciężkim nakazem obowiązku i nakazem poczucia odpowiedzialności historycznej.\nPierwszym fałszem, który w najszerszej mierze przesącza się do społeczeństwa, jest twierdzenie, że cała walka z partiami sejmowymi jest złośliwym wymysłem obozu tak zwanej „sanacji”, obozu „pomajowego”, że jest parawanem, za który obecny Rząd czy obecny system chce ukryć swoje autokratyczne zapędy. Sejm, a raczej jego oligarchie partyjne chcą kontrolować politykę i rachunki Rządu, chcą krytykować działalność władz państwowych, badać sprawozdania Najwyższej Izby Kontroli, chcą oskarżać i wołać o Trybunały Stanu, a Rząd zamiast tego wskazuje na konieczność rewizji Konstytucji, domaga się rzeczowej dyskusji nad budżetem i przeszkadza Sejmowi w normalnym i pogodnym toku obradowania, wedle uświęconych Konstytucją praw jego i zwyczajów obowiązujących do połowy 1926 roku.\nDrugim fałszem, który z coraz większą siłą jest podawany do wierzenia społeczeństwu, ma być programowe dążenie Rządu do ograniczenia praw demokracji, do narzucenia ustroju, łamiącego prawa najszerszych pracujących warstw ludności, oraz zniweczenia prawa kontroli społeczeństwa nad działalnością polityczną, gospodarczą i finansową Rządu.\nZanim na te zarzuty, podstawowo ważne dla omawianego tematu, odpowiem, niech mi wolno będzie wskazać, że walka o uregulowanie stosunku Sejmu i specyficznych uprawnień oligarchii partyjnych do Rządu nie jest wymysłem nowym, dzisiejszym, pomajowym. Zagadnienie to stało w całej pełni i całej jaskrawości już przed Polską XVII i XVIII wieku. W zasadniczych kwestiach nic w nim nie uległo zmianie. Walka toczy się wciąż na tej samej płaszczyźnie i prawie, że tymi samymi metodami. Gdy najbardziej oświeceni mężowie stanu i publicyści wołali o stworzenie sprężystej władzy wykonawczej, zdolnej do pokonania zamachów obcych na całość i bezpieczeństwo państwa, to ówczesna pseudo demokracja szlachecka, wysługująca się egoistycznej oligarchii możnowładców, krzyczała „veto” pod pretekstem obrony parlamentaryzmu stanowego. Gdy ci sami mężowie stanu wołali bezustannie o stworzenie regularnej armii, to inni twierdzili, że najlepszą formą jest milicja szlachecka „pospolite ruszenie”, a silna armia oznacza „absolutum dominium”, oznacza przewagę Rządu, władzy wykonawczej nad sejmującą demokracją. Gdy wreszcie niejeden z przewidujących ludzi domagał się praw dla miast i zwiększenia podatków od wsi, w oparciu o uwłaszczenie włościan i reformę agrarną, to dla innych stanowiło to hasło naruszenia uświęconych Konstytucją praw i przywilejów.\nBiorę obecnie do rąk pracę Stanisława Staszica z końca wieku XVIII, gdzie w niezwykle jasnej syntezie te długotrwałe a bezskuteczne walki i zapasy o właściwy ustrój państwa, o stosunek sejmów do „magistratury praw wykonania służącej”, to jest do rządu, są przedstawione w taki sposób, że i dziś nic ze swej aktualności nie utraciły. Tak więc w „Uwagach nad życiem Jana Zamoyskiego” po charakterystyce targów, przekupstw i prywaty na sejmach elekcyjnych, wnoszących stale zamęt do życia publicznego, znajdujemy następujące ustępy, charakteryzujące ogólnie działalność polskich sejmów, a w szczególności ich stosunek do królów i rządów. Czytamy więc:\n„1582 roku na pierwszym sejmie po skończonej z wielką sławą …. wojnie moskiewskiej, obywatele jeszcze do elekcji królowi zawistni, kłócili przez dni kilka Izbę, osobistymi sprawy czas sejmowy opisany zwlókłszy, nie dozwalali królowi radzić o publicznych potrzebach”.\n„Król Batory, który wielkie był powziął myśli, nawet oświadczyć ich Narodowi na sejmie sposobu nie znalazł. Tak jest łatwo na polskich sejmach czas wyznaczony publicznej radzie przywłaszczyć osobistości”.\n„Za tegoż Zygmunta (III) kiedy kozaki Podole łupili, Michał, Wojewoda Wołoski, Pokucie ogniem niszczył, Karol, Książę Sudermański, Inflanty zabierał i wiele innych nieprzyjaciół na Królestwo Polskie zmawiało się, samoiści obywatele, zapomniawszy, że z wszystkiemi i oni ginąć muszą, na sejmach chwycili się wszystkich sposobów z przywary sejmowania wynikających, dla stracenia czasu. Na koniec osobiste sprawy o Krakowskie i Kujawskie biskupstwa wmieszawszy, wszystkim posłom krzyczeć, ale nikomu radzić nie pozwolili”.\n„Magistratura praw wykonywania strzegąca (Rząd), będąc przez władzę prawodawczą ustawicznie podchodzona, nienawidzona i prześladowana, w narodzie troskliwym żadnego ku sobie zaufania nie doznając, we wszystkich przedsięwzięciach … nieskończone przeciwności, kłótnie i zmartwienia widząc, sprzykrzy sobie, opuści się, na koniec wcale trwać będzie nieczynną. Przykładem tego nieszczęśliwego państw stanu jest Królestwo Polskie”.\nCzyż obraz ten tak jaskrawy i tak smutny, nie powtórzył się w pierwszych sejmach nowej, odrodzonej Polski, tylko w formie jeszcze bardziej jaskrawej, jeszcze bardziej zatrważającej.\nJestem zupełnie daleki od chęci twierdzenia, że obecny system rządzenia nie popełnił błędów, pomyłek lub przeoczeń.\nPosiadamy administrację młodą, niewyrobioną, wychowaną na błędach, odziedziczonych po administracji austriackiej i rosyjskiej. Objęliśmy w spadku system biurokratyczny, centralizacyjny, który w pierwszych latach naszej samodzielności z zamiłowaniem pogłębiliśmy i rozszerzyliśmy. Setki instytucji komunalnych, społecznych, przedsiębiorstw prywatnych niedomaga z powodu braku odpowiednio wyrobionych i przygotowanych ludzi. Państwo nie miało innego rezerwuaru ludzi do dyspozycji, jak ten, z którego korzysta cała Polska, z tym tylko, że wobec szczupłości środków budżetowych i bezmiaru potrzeb inwestycyjnych niecierpiących zwłoki, musi wynagradzać swych pracowników gorzej, niż instytucje prywatne. Czyż może ktoś – będący przy zdrowych zmysłach – domagać się, by kilkunastu ministrów mogło w okresie kilku lat stworzyć taki system administracji państwowej, która by nie popełniła żadnego błędu, żadnego przekroczenia ?\nZ całym poczuciem obiektywizmu twierdzę jednak, że obecnie jest znacznie lepiej, niż za czasów rządzenia w Ministerstwach przez oligarchie sejmowe.\nPrzed majem 1926 roku regularnie co kilka miesięcy rząd był obalany i to w ten sposób, że nie szło już o wymianę na fotelu ministerialnym tej czy innej osoby, ale o zmianę całego systemu rządzenia. Najdłużej utrzymywał się przy władzy rząd, który jako system na forum sejmowym zaakceptował i stosował korupcję partii i posłów. Jakże przerażającą treść posiadają protokoły kontroli przeprowadzonej w jednym z banków państwowych za lata sprzed okresu majowego. Schemat tych licznych afer prawie jest jednolity. Jakieś nieznane osoby zgłaszają się o pożyczkę i to wysoką pożyczkę, rzekomo na uruchomienie fabryki, banku, spółdzielni. Komitet bankowy stwierdza, że przedstawiony interes nie istnieje, jest fikcją, że osoby nie zasługują na zaufanie. Następuje adnotacja, że petentów popiera partia lub poseł sejmowy taki i taki. Komitet bankowy stawia jednak wniosek na odrzucenie podania, po czym następuje uwaga: na telefoniczną dyspozycję Ministerstwa Skarbu udzielić pożyczkę. Oczywiście wszystkie formalności zostały przecudnie prawnie załatwione, tak iż nawet procesu w takiej sprawie wytoczyć nie można. Bodaj też ani jedna suma nie została w całości zwrócona. Ale formalnie, papierowo wszystko było w takim porządku załatwione, iż nawet kolegium NIK nie postawiło wniosku o powstrzymanie się z udzieleniem absolutorium odnośnemu Rządowi.\nProdukcja sejmów w dziedzinie ustawodawstwa za pierwszy okres ośmioletni przedstawia rezultat bardzo nikły. Ani najważniejsze ustawy gospodarcze, ani reforma walutowa, ani naprawa ustroju podatkowego, ani też najważniejsze ustawy dotyczące samorządów, przedsiębiorstw państwowych, wielu zagadnień socjalnych nie zostały w tym czasie załatwione, mimo że wówczas sejmy obradowały prawie w permanencji, rządy zaś nie były wówczas w stanie choćby w najmniejszym stopniu wpływać na bieg obrad sejmowych, a przynajmniej niektóre projekty ustaw od szeregu lat spoczywały w komisjach. Najbardziej podstawowe ustawy, unifikujące politycznie i gospodarczo cały obszar Państwa, zostały wydane dopiero w latach 1927/1928, w formie dekretów Prezydenta Rzeczypospolitej, na podstawie specjalnych pełnomocnictw, udzielonych Rządowi. Natomiast, gdy Rząd – nie posiadając odpowiednich uprawnień do samodzielnego zreformowania ustroju podatkowego – wniósł swój projekt, obejmujący wstępne zagadnienia do Sejmu, Sejm projekt ten odrzucił. Można oczywiście zgodzić się z tym, że projekt rządowy mógł się wydawać Sejmowi złym i nieodpowiednim, ale w takim razie obowiązkiem Sejmu było wobec ważności i pilności zagadnienia postawić na to miejsce inny, lepszy projekt i to nie dla celów demagogicznych, ale rzetelnie, w ten sposób, by go jak najprędzej w obowiązującą ustawę zamienić.\nW sprawie budżetu w okresie przedmajowym istniała zupełna supremacja Sejmu nad Rządem. Panowała nawet duża harmonia wśród władz państwowych, widmo Trybunału Stanu nawet w umyśle choćby jednego posła się nie zjawiło, w odniesieniu do zagadnienia budżetowego. A przecież równowaga budżetu państwowego i stabilizacja waluty, to postulaty tak kardynalne, jak powietrze i chleb dla życia ludzkiego. Tymczasem budżety były wówczas stale niezrównoważone, a druga inflacja była klęską równą przegranej wojnie, bo kosztowała setki milionów strat całe społeczeństwo. W zagadnieniu budżetowym należy operować cyframi, bo one właśnie są najwymowniejsze. Tak więc w drugiej połowie roku 1924 (tj. w tym okresie, w którym waluta była faktycznie wprowadzona w obieg i ustabilizowana i który z tego właśnie względu nadaje się do porównania z okresami obecnymi), średnie miesięczne wydatki państwowe wynosiły 259,3 milionów złotych obecnych. Były to wydatki wypompowane ze społeczeństwa, obracającego daleko mniejszymi środkami pieniężnymi, niż obecnie, przy mniejszej produkcji i mniejszej konsumpcji. W drugiej połowie roku 1928 średnie miesięczne wydatki osiągają cyfrę 244 milionów zł, a w pierwszym półroczu 1929 roku spadają do 236 milionów. Należy jednak przy tym wprowadzić tutaj dwie korektywy. W roku 1929 wzrosły miesięczne wydatki na oprocentowanie i amortyzację nowych pożyczek, które wówczas nie istniały, oraz zwiększone wydatki na renty inwalidzkie, które sumarycznie miesięcznie wynoszą około 20 milionów. Poprawka , nie mniej ważna, odnosi się do strony jakościowej budżetu. Cóż to za dzieła trwałe, pozwalające całemu społeczeństwu rozwijać swój dobrobyt, pozostały w efekcie miesięcznych wydatków, wynoszących przy uwzględnieniu poprawki pierwszej ponad 40 milionów więcej, niż obecnie ? Czy może budowano drogi, koleje, mosty, regulowano rzeki, prowadzono lub subwencjonowano inwestycje komunalne, wznoszono gmachy państwowe, lub budowano fabryki nawozów sztucznych, meliorowano grunta, czyż pozostawiono rozbudowaną Gdynię lub może flotę handlową ? Nic podobnego, budżet był konsumpcyjny, a pieniądze zginęły bez śladu, jak kamfora. Oczywiście za aprobatą Sejmu, zgodnie z przewidywanym planem, z aprobatą Najwyższej Izby Kontroli i orderami dla dymisjonowanych ministrów.\nNatychmiast muszę prosić o wybaczenie, jeżeli na chwilę wyskoczyłem poza ramy zimnej argumentacji, ale w tej paradoksalnej sytuacji, w której ze strony Sejmu rozlega się dziś wołanie na cały kraj o oszczędność, o kontrolę nad wydatkami Rządu, w której Trybunał Stanu, zgodnie z pożądaniem oligarchii partyjnej, miałby niejako urzędować w permanencji i gdy się równocześnie stwierdza bezkarność ogromu grzechów przeszłości tego samego systemu sejmowego, ma się poczucie gry jakiejś tragicznej farsy.\nA następnie dziedzina walutowa. Były w ubiegłym wieku przykłady oszustwa walutowego, dokonanego przez panujących na własnych narodach. Wydawano świadomie fałszywą monetę i bito na niej stempel urzędowy wysokiej wartości. W Polsce wprawdzie bez świadomości skutków, ale z aprobatą milczącą Sejmu, zostały kilkakrotnie dokonane fatalne eksperymenty walutowe w pierwszych latach niepodległości. Pożyczka Odrodzenia i tzw. pożyczka premiowa były pierwszym jaskrawym przykładem, iż od najbardziej patriotycznej części ludności w kraju i na emigracji wyciągnęło się nieraz naprawdę ostatnie oszczędności w formie pożyczki państwowej, by przez dewaluację zwrócić ją ułamkiem istotnej wartości. W latach zaś 1925 i 1926 państwo zostało zasypane bezwartościowym bilonem, którego stosunek do obiegu biletów bankowych, posiadających skromne pokrycie, musiał zaprowadzić matematycznie nieuchronnie do katastrofy inflacji i strat, które dotknęły najszersze masy społeczeństwa. Jeżeli bowiem obieg biletów bankowych, już wedle dzisiejszego parytetu i dzisiejszej siły nabywczej pieniądza, wynosił w połowie roku 1926 – 521 milionów zł, to równocześnie obieg niepokrytego bilonu wynosił analogicznie ponad 535 milionów, to jest 103% w stosunku do obiegu biletów bankowych. Zapas kruszcu i walut wynosił tylko 213 milionów zł, a przy uwzględnieniu nowego, obecnie obowiązującego parytetu walutowego 367 milionów. Jakże te cyfry wyglądają zupełnie inaczej w połowie roku 1929. Zapas kruszcu i walut zwiększył się prawie trzykrotnie, wynosząc ponad 1,065 milionów, a obieg biletów bankowych dosięga cyfry 1,300 milionów, podczas gdy obieg bilonu został zredukowany do cyfry normalnej to jest do 234 milionów, czyli do 18% obiegu biletów bankowych. W ten sposób waluta chora i zarażająca chorobą cały organizm gospodarczy została całkowicie uzdrowiona.\nJak potężny zaś ciężar nakłada na całe życie gospodarcze Państwa szczególnie ukryta zatajona inflacja, wskazać może studium bilansów bankowych i prywatnych spółek akcyjnych, które prawie bez wyjątku wychodzą w tych latach ze stratami. Szkody wynikłe stąd dla Państwa nie są po dzień dzisiejszy zamknięte i zlikwidowane, wiele instytucji gospodarczych w ogóle nie zdołało już się podźwignąć od tego czasu, uzdrowienie niektórych instytucji, ze względu na ich interes publiczny musiało spaść na Państwo i banki państwowe, a wreszcie fakt ten zaciąży jeszcze długo na zagranicznym kredycie Polski oraz na procesie oszczędności wewnętrznych społeczeństwa, przestraszonego, że w ogóle brak jest stałości w najbardziej podstawowych elementach i funkcjach państwowych.\nI tak moglibyśmy iść w analogicznych rozważaniach dalej i dalej. W dziedzinie konsekwentnej akcji, gospodarczo i programowo pomyślanej, dotyczącej rozwoju handlu zewnętrznego i aktywizacji bilansu handlowego, nie zostało wówczas zrobione nic poza rozwojem importu i to nie surowców i maszyn, lecz poza importem towarów gotowych, które możemy sami produkować. Ta polityka ma swoje długotrwałe konsekwencje, co jednak nie przeszkadza „ludziom partii” wystawiać dziś namiętnie postulatu „aktywizacji bilansu, zniszczonej ich własną polityką”. Banki państwowe założyły szerokie podstawy pod rozwój etatyzmu, udzielając licznym firmom olbrzymich sum w formie kredytu krótkoterminowego na cele inwestycyjne, a więc z pełną świadomością, iż firmy te nie będą w stanie tego kredytu spłacić, czyli, że w przyszłości przedsiębiorstwa te muszą przejść na własność banku, względnie pod kontrolę Państwa, i w ten sposób rozszerzyć ramy tak zwalczanej dziś przez samych i istotnych jej twórców polityki etatystycznej. Drogi zostały zaniedbane, koleje podupadły, inwestycje o charakterze ogólnopaństwowym zostały przerwane, za to zaś namnożono bezsensownych kontraktów między państwem a instytucjami prywatnymi, co do których z góry było wiadome, iż dotrzymane być nie mogą i nie będą. Zakontraktowano więc olbrzymią ilość wagonów kolejowych, lokomotyw, amunicji, poczyniono kontrakty na dzierżawy lasów państwowych i fabryk, które, jako fatalne w skutkach, ze szkodą Skarbu, musiały być następnie w wielu wypadkach rozwiązane lub ograniczane. Zaciągnięto dla Państwa na uciążliwych warunkach krótkoterminowe tzw. „parszywe” pożyczki, zużyte na podtrzymanie kursu chorej waluty, którego absolutnie podtrzymać nie można było. Eksperyment ten wyglądał tak, jak gdyby ktoś olbrzymi pożar zamierzał opanować w ten sposób, że płomień chce pomalować na czarny kolor farbą olejną i w ten sposób udowodnić, że pożaru już nie ma. Bezrobocie zostało doprowadzone do olbrzymiego napięcia, gdy równocześnie produkcja i konsumpcja z miesiąca na miesiąc spadały. Wszystko to swymi konsekwencjami spadło na barki rządów pomajowych. Jakie różnice zaszły w tej dziedzinie w ostatnich kilku latach, możemy stwierdzić na przykładzie Polskiego Śląska, gdzie statystyka zagadnień gospodarczych doprowadzona jest do bardzo wysokiego poziomu. Tak więc całkowita wartość produkcji górniczo – hutniczej na Śląsku wynosiła w roku 1925 – w tym przynajmniej w połowie złotych już zdewaluowanych – około 760 milionów zł, przy czym wartość samej produkcji węgla wynosiła 288 milionów. Robotników w tym samym roku pracowało na Śląsku w górnictwie i hutnictwie 132 tysiące, a całkowita suma wypłaconych zarobków wynosiła 199 milionów. W roku 1928 zaś sumaryczna wartość produkcji wynosi już 1,500 milionów (w tym węgla około 520 milionów), liczba zatrudnionych robotników wynosi 133 tysiące osób, a sumaryczne zarobki ponad 360 milionów. Analogiczną ewolucję przechodzi cała Polska, przy czym, jak widać, bezrobocie opanowane zostało głównie przez uruchomienie przemysłu przetwórczego. Rozbudowa Gdyni wyglądała w tych latach śmiesznie, nie tyle z powodu bardzo małych sum, które na ten cel przeznaczano, ale głównie dlatego, że program sam nie był uzgodniony i gdy jedno Ministerstwo próbowało budować port handlowy, to drugie opracowywało na tym samym miejscu plan rozbudowy uzdrowiska, a trzecie forsowało plan kolonii rybackiej – przy czym jeden program zupełnie zasadniczo wykluczał każdy inny.\nZ tej nieprzebranej studni paradoksów przedmajowych można by czerpać fakty po prostu bez kresu. Ale tu nie o ilość faktów idzie, tylko o ich konsekwencje polityczne i ustrojowe.\nJestem tego zdania, że w olbrzymiej większości wypadków nie ponoszą tu winy byli ministrowie, wyznaczeni lub aprobowani przez partie sejmowe i tzw. konwent seniorów. Przeważnie byli to ludzie przejęci najlepszą wolą, nieraz wybitni, ale bezsilni wobec panującego systemu. Olbrzymią część swego czasu pracy spędzali w Sejmie, na plenum, na komisjach, w klubach lub na naradach z poszczególnymi posłami. W tym samym czasie panowie posłowie przebywali w ministerstwach, konferując z dyrektorami departamentów i referentami, dawali wskazówki, domagali się koncesji, kontyngentów, a nawet omawiali kandydatury następcy urzędujacego ministra. W ten sposób czynili go śmieszną figurą w ministerstwie, a w Sejmie rozbijali szczątki jego autorytetu, wymyślaniem w formach najbardziej nieparlamentarnych, którego jednak w odniesieniu do siebie nie tylko nie znoszą, ale nawet uważają to za obrazę Państwa. Cóż mógł ten człowiek, zwany ministrem, w tych warunkach uczynić.\nMiał za sobą jedną tylko prerogatywę: był de facto nieodpowiedzialny. Mandat jego – nie mam na myśli strony formalnej – nie pochodził z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej, więc w stosunku do Niego normalnie nie czuł się związany „kwestią zaufania”. Wobec parlamentu – był odpowiedzialny de iure, ale nie de facto, bo albo postępował zgodnie ze wskazaniami lub aprobatą oligarchii partyjnej, tworzącej chwilową większość, albo też przestawał być ministrem. Oligarchia sejmowa również nie ponosiła jakiejkolwiek odpowiedzialności, dla niej bowiem nie istniała odpowiedzialność ani de iure, ani de facto. Jedyne możliwe votum zaufania lub niezaufania, sprawdzone teoretycznie przez akt społeczeństwa w chwili wyborów, zostało przekreślone przez ordynację wyborczą, która za pomocą listy państwowej wprowadzała do Sejmu kandydatów, na których nikt w całym kraju nie oddał ani jednego głosu.\nI oto teraz powstaje w całej pełni nasz dylemat ustrojowy. Gdzież jest ten człowiek w Polsce, który by został obarczony choćby odpowiedzialnością moralną i za obie inflacje, i za nierównowagę budżetową, i za zdewaluowanie w dobrej wierze zakupionych przez społeczeństwo pożyczek państwowych, za umowy kolejowe, wojskowe, Żyrardów i Projekty, za spekulacyjne pożyczki partyjne w bankach państwowych, za nikczemną i dziką agitację przeciwko Prezydentowi Narutowiczowi, za zaniedbania ustawodawcze, za te wszystkie winy i błędy, które zahamowały odbudowę i odrodzenie gospodarcze i polityczne Państwa na szereg lat? Takiego człowieka w Polsce nie ma, jak go i w ubiegłych latach nigdy nie było, bo zło wynikało z systemu, a system był prawem pisanym i zwyczajowym. Paradoks tego zaś prawa polegał na tym, że odpowiedzialność „de iure” i władza rozdzielone zostały w państwie w sposób odwrotnie proporcjonalny, to znaczy im większa władza, tym mniejsza odpowiedzialność, a sama władza rozdzielona została w odwrotnym stosunku do wymagań kwalifikacji moralnych i rzeczowych.\nPrzeprowadzenie zmiany tego stanu rzeczy zainicjował i wziął na swoje barki w imię spokojnej przyszłości Polski, Marszałek Józef Piłsudski, mimo świadomości, iż zapłatą za to będzie nienawiść części obałamuconej opinii publicznej, zaagitowanej przez tych, w których doktrynę lub interes w ten sposób uderzył. Ale tylko On jeden posiadał siłę i moc dokonania zmian w panujących stosunkach i dlatego wie, że na Nim spoczęła odpowiedzialność historyczna. Mogłaby tak zwana opozycja na tej płaszczyźnie walki stanąć i nawet lojalnie ją prowadzić, jeżeli widzi lepsze sposoby rozwiązania istniejącego problematu. Ale nie należy okłamywać społeczeństwa, że jest to walka przeciwko reprezentacji narodowej, jako takiej, gdyż nie kto inny, tylko Marszałek Piłsudski sam ją powołał do życia i wielokrotnie przed uzyskaniem w roku 1918 niepodległości podkreślał dobitnie wobec swoich i wobec obcych, niezależnie od osobistych konsekwencji, że istotnym czynnikiem składowym wolnego państwa jest jest jego wolny, z aktu powszechnych wyborów wychodzący, demokratyczny parlament. Gdyby pragnął unicestwienia Sejmu – mógł to wielokrotnie, prawie bez tarć i walki, wykonać. A jednak zawsze szukał i szukać będzie do ostatecznych granic dobra państwowego, rozbudzenia tej jednej myśli, że ustrój w Polsce zbudować należy nie wedle oderwanej doktryny, nie wedle wzorów, skopiowanych za granicą, ale wyłącznie wedle naturalnej fizjologii sytuacji i warunków, w jakie Polska w Europie jest wciśnięta i wtłoczona. Rząd musi być usytuowany tak pod względem kompetencji prawnych, by mógł wypełniać olbrzymie zadania, wciśnięte na jego barki. Musi posiadać większą stałość i zdolność pozytywnej pracy, niż rządy państw zagospodarowanych i zabezpieczonych wszechstronnie, bo nasz dystans w wyścigu pracy jest nieporównanie większy. Musi szukać oparcia również w zaufaniu Prezydenta Rzeczy Rzeczypospolitej, gdyż On reprezentuje czynnik najbardziej stały w Państwie, najbardziej jedno linijny i moralnie najbardziej odpowiedzialny. Kontrola przedstawicielstwa narodowego nad rządem jest najistotniejszym wyrazem prawdziwie pojętej demokracji. Niezależnie od ogólnoświatowego ustroju parlamentarnego, prawo to w warunkach normalnych i uregulowanych – nie może utracić – również i w rozumieniu rządu – nic ze swej mocy i swego waloru. Ale polski Sejm musi się wyrzec raz na zawsze, nie pod wpływem nacisku chwilowych stosunków, ale w imię zrozumienia państwowej racji stanu i logiki w budowie ustroju, chęci współrządzenia, bezpośredniego wdzierania się do administracji państwowej, a tym bardziej wyzyskiwania mandatu poselskiego dla załatwiania interesów osobistych lub partyjnych i programowego mącenia w narodowej kadzi.\nJego rolą jest przede wszystkim praca ustawodawcza, reprezentacja istotnych postulatów społeczeństwa, ogólna kontrola nad linią działalności Rządu, współpraca w dziedzinie budżetowej oraz ratyfikacji umów międzynarodowych, wymagających parlamentarnego zatwierdzenia. Krytyka działalności Rządu, rozwijana przez poważne partie polityczne, musi być rzeczową, musi wynikać ze zrozumienia dobra Państwa, nie zaś ze złośliwej demagogii. Wnioski budżetowe w Sejmie muszą się liczyć z kategorycznym postulatem równowagi budżetowej oraz z istotną sytuacją wewnętrzną i zewnętrzną Państwa, nie mogą natomiast być orężem dla jednania zwolenników poszczególnych ugrupowań, ani orężem targowania i kupowania koncesji dla partii. Musi być wreszcie pewna kategoria najważniejszych, bezspornych politycznie, wydatków państwowych, uznana przez Sejm za tak doniosłą, iż Rząd będzie mógł posiąść ściśle określone pełnomocnictwa dla automatycznego skierowania określonej części nadwyżek budżetowych na te właśnie cele państwowe. W końcu Rząd domaga się takiego usprawnienia metody prac sejmowych, by sprawy istotnie pilne i doniosłe dla całego Państwa mogły być załatwiane szybko i poważnie, z poczuciem odpowiedzialności, z nadaniem istotnej treści zasadzie, którą Sejm na swoim gmachu umieścił: „Salus Rei Publicae suprema lex esto”. Silny, sprężysty i odpowiedzialny Rząd, to nie jest synonim ani dyktatury, ani zaprzeczenia praw demokracji. Ale dyktaturą były właśnie rządy oligarchii partyjnej, pod której terrorem ginęły najpoważniejsze sprawy państwowe i społeczne. Ich szkodliwość dla Państwa, szczególnie znajdującego się w takim położeniu, jak Polska, rozumieli z całą jasnością najwięksi, najszczersi demokraci historycznej Polska, jak Staszic i inni, wyrażając niejednokrotnie opinię, że zarówno dla państwa, jak i przyszłości demokracji z dwojga złego nieskończenie lepszą byłaby dyktatura i samowładztwo jednostki, niż panowanie oligarchii skłóconych, zawistnych i zróżniczkowanych partii.\nNikt nie zamyka oczu na to, że to przewartościowanie pojęć, zakorzenionych w Polsce dziedzicznie i tradycyjnie, a pogłębionych niesłychanie na forum parlamentów państw zaborczych w okresie przedwojennym, jest bardzo trudne. Nie wystarcza tu bowiem samo papierowe zreformowanie Konstytucji w kierunku określenia i rozszerzenia uprawnień Prezydenta Rzeczypospolitej i Rządu, ścisłe ustalenie kompetencji ciał ustawodawczych, usprawnienie metod ich pracy, z których również niejako automatycznie musi wynikać ruch koncentracyjny w zakresie programów politycznych i społecznych ugrupowań partyjnych, ale przede wszystkim inne nastawienie mózgów i uczuć w stosunku do tych podstawowych zagadnień państwowych oraz do niezbędnej, lojalnej współpracy między Sejmem a Rządem.\nJednakże – pomimo wszelkich trudności i oporów – problemat ten musi być zrealizowany, choćby stopniowo, najpierw formalnie, ustawowo, a następnie pod względem rzeczowym. Domagają się tego najistotniejsze interesy ogólnopaństwowe i szczególna sytuacja, w której Polska zawsze się znajdowała i w przyszłości znajdować się będzie. Ta szczególna sytuacja, wymagająca szczególnie silnej i wytrzymałej konstrukcji ustrojowej demokratycznej, ale nie chaotycznej, wypływa zarówno z przesłanek politycznych, jak i gospodarczych.\nObecna polityka zagraniczna Polski pracuje dla utrwalenia pokoju, szuka dróg porozumienia, złagodzenia przeciwieństw, zapewnienia niezłomnego waloru dla obowiązujących traktatów międzynarodowych, szuka uczciwego i sprawiedliwego choć może nawet nieraz niepopularnego kompromisu. Czyż jednak ta niezłomna wola Polski, dzisiejszej i przyszłej, budowania porozumienia i współpracy, jest wystarczającą obroną przed wszystkimi niebezpieczeństwami ? Czyż jest jeszcze drugie społeczeństwo na świecie, które w tak tragicznie jasny i wyrazisty sposób może czytać w kartach własnej historii, że właśnie na jego odwiecznych ziemiach krzyżują się prądy potężnych sił obcych, sił domagających się w myśl nie tyle sprawiedliwości, ile własnej racji stanu, albo podporządkowania się Polski ich celom i ich polityce, albo jej zniszczenia przez podbój i podziały ? Wydaje mi się, że nie mam potrzeby głębszego analizowania tego zagadnienia, gdyż wiem, że wyczuwa je jasno i dokładnie każdy człowiek w Polsce. Jedno tylko należy uświadomić i stwierdzić: olbrzymia część biedy naszego kraju i trudności, wyrastających na każdym kroku, szczególnie w dziedzinie gospodarczej i wewnętrzno – politycznej – to właśnie bezpośredni rezultat utraty samodzielności politycznej, a więc tym bardziej po raz drugi na szwank jej narażać nam nie wolno.\nMniej może natomiast rozumianą jest szczególna sytuacja gospodarcza naszego Państwa. Dokoła tego zagadnienia krystalizuje się cały szereg problematów, z których każdy przedstawia olbrzymi dylemat, a niejednokrotnie nawet paradoks. Oto więc na przykład posiadamy państwo o wielkim obszarze, gdzie każdy prawie zakątek woła o zorganizowaną pracę ludzką. Zaniedbane drogi, nieuporządkowane, nieuregulowane rzeki, częste klęski powodzi, podupadłe miasta i miasteczka, bez ulic, bez planów regulacyjnych, bez kanalizacji, wodociągów, oświetlenia, bez budynków publicznych, zaniedbane gospodarstwa rolne, rozdrobnione i niezmeliorowane wielkie przestrzenie bagien i nieużytków, nierozbudowane linie komunikacyjne – wszystko to domaga się celowej, systematycznej, programowej pracy ludzkiej. A równolegle z tym powstaje piekące zagadnienie, co zrobić z wielkim przyrostem ludnościowym, wynoszącym rocznie około 400.000 głów. Emigracja po wojnie została znacznie utrudniona i ograniczona, zresztą, jako rozwiązanie zagadnienia ludnościowego, emigracja może być tylko paliatywem. Przecież zabiera ona jednostki najtęższe, najbardziej uzdolnione do walki życiowej, z państwa, którego każda piędź ziemi potrzebuje pracy ludzkiej. Z powodu jednak braku kapitałów, nie jesteśmy dziś w stanie zabezpieczyć pracy i znośnych warunków tym nowym legionom ludzi. W ten sposób deprecjonują oni samą wartość pracy ludzkiej na rynku, w ten sposób nieświadomie i bezwolnie przyczyniają się oni do pogłębienia i tak już zbyt głębokich w Polsce różnic socjalnych.\nA zaraz obok drugi dylemat ludzi i pracy. Ponad milion gospodarstw rolnych w Polsce pracuje na obszarze od 1 do 5 ha na pojedyncze gospodarstwo. Ludzie ci chcieliby chętnie pracować 3 tysiące godzin rocznie i w tym leży problemat ich egzystencji. Ale warunki fizyczne nie dozwalają im tego. Ich zadania wyczerpują się w pracy kilkaset godzin w ciągu roku. W ten sposób wielka część ludności jest pozbawiona nie tylko możliwości produkowania kapitału, ale nawet zdobycia dla siebie i swych najbliższych znośnych warunków życia. Na chwilę bieżącą zostały niejako wszystkie możliwości przed tą wielomilionową rzeszą ludności, większą, niż ludność niejednego z samodzielnych państw europejskich, szczelnie zamknięte.\nNakreślone warunki i zjawiska powodują niestosunkowo niską konsumpcję wszelkich wyrobów i produktów na głowę ludności. W ten sposób ani olbrzymie źródła surowców, stanowiące niezwykłe, nieprzeciętne bogactwo Polski, nie mogą być należycie wyzyskane, ani ludność nie może znaleźć pożądanych warunków zatrudnienia; przemysłowiec, kupiec, rzemieślnik, nie wyzyskujący dostatecznie własnego warsztatu pracy i własnej organizacji z powodu ograniczonej konsumpcji, pobierać musi wysokie ceny za swe świadczenia i towary, ale mimo to na ogół zarabia mało. Wysokie ceny zaś ponownie kurczą konsumpcję i podnoszą koszta własne. Powstaje więc typowe błędne koło. Nawet wywóz nadwyżki produkcji, który by przyspieszył proces kapitalizacji, napotyka na niebotyczne trudności. Szereg naturalnych rynków zbytu został dla produkcji polskiej zamknięty lub ograniczony. Ekspansja na dalsze rynki zbytu wymaga dużych środków pieniężnych, kredytów, taniości produkcji, rozbudowanych dróg komunikacji lądowej i morskiej i wyrobienia handlowego, toteż może się ona rozwijać tylko stopniowo, w miarę rozbudowy warunków naturalnych.\nZadania ogólne mogą być stopniowo rozwiązane, jedynie przy intensywnej i celowej pracy twórczej Państwa. Nikt inny, tylko Państwo przez celowe inwestycje, otwierające nowe drogi rozwoju i pracy, produkcji i handlu, może stworzyć warunki podnoszenia i potęgowania dobrobytu społeczeństwa. Ale i te zadania, jak każde inne, wymagają środków materialnych i to środków olbrzymich. Kredyt zagraniczny jest dziś niezmiernie drogi i uciążliwy. Ponadto rządzi się on prawem fizjologicznym, mówiącym, że dogodny kredyt otrzymuje tylko ten, kto bez niego ostatecznie obejść się potrafi. Dla Polski więc – w pierwszej przynajmniej fazie – pozostają aktualne przede wszystkim środki wewnętrzne. Ale i tu powstaje natychmiast dylemat, którego rozwiązanie nie należy do najłatwiejszych. Jeżeli bowiem Państwo obciąży zbytnio gospodarstwo społeczne świadczeniami i podatkami, to może wprawdzie chwilowo stwarzać warunki pomyślnego rozwoju gospodarstwa społecznego w przyszłości, ale równocześnie przez nadmierne obciążenia podatkowe zabija tego właśnie człowieka, dla którego te warunki stwarza, oraz zabija w zarodku własne źródło dochodu. Jeżeli zaś Państwo obciążenia te zmniejsza, przekreśla tym samym możność prowadzenia podstawowych prac dla rozwoju gospodarstwa, które swego nadmiaru pracy i produkcji nie może spożytkować wówczas ani na rynku wewnętrznym, ani zewnętrznym. Takimi i podobnymi trudnościami przesycone jest całe życie wewnętrzne Polski współczesnej. W całej Europie istnieje nadmiar produkcji, z drugiej strony zaś niedobór płynnych środków pieniężnych i konsumpcji, co w rezultacie zaostrza konflikt pracy i kapitałów oraz powoduje klęskę bezrobocia. Rozwój międzynarodowej akcji w polityce gospodarczej i handlowej idzie w kierunku zabezpieczenia wszelkich interesów państw o wykończonej konstrukcji gospodarczej. Zawieranie korzystnych traktatów handlowych dla państw młodych i nowych, krystalizujących dopiero swą strukturę gospodarczą, staje się coraz trudniejsze. Dla Polski trudności te komplikują się niezmiernie, zarówno przez zrastanie się trzech dzielnic w jeden, jednolity organizm gospodarczy, jak też i z powodu odrębności ustrojowej W.M. Gdańska, znajdującego się we wspólnym obszarze celnym, oraz specjalnych zobowiązań międzynarodowych odnoszących się do Śląska. W tych warunkach prace Rządu stają się niesłychanie skomplikowane, wymagają niezwykłej czujności, szybkich, wciąż nowych decyzji wobec nowych, zmieniających się warunków. Każdy stracony w tym zawrotnym wyścigu pracy i organizacji rok jest już klęską, każde osłabienie Rządu – olbrzymią społeczną stratą.\nJakże wielkim złudzeniem w tych warunkach jest frazes, domagający się tak często od rządów nie czynów, ale deklaracji programowej. Walka o słowa, czcze i bez treści, wzrasta nieraz w Polsce do znaczenia świętości: pisma polityczne i partie toczą zawzięte boje o sformułowania w sprawach drugorzędnych, pochodnych, a nie wnikają w istotę niezwykłego położenia Państwa. Zasadniczy program, mający istotny walor, jest nie tylko narzucony przez samą sytuację, przez logikę faktów, ale od dawna, wielokrotnie był sformułowany.\nWeźmy znowu do rąk Stanisława Staszica „Przestrogi dla Polski”. Czytamy tam:\n„Przemysł trzyma wagę w Europie. W którym kraju przemysł największy, do tego zbiega się pieniędzy najwięcej; w którym kraju przemysłu mało, ten w teraźniejszym porównaniu politycznym jest ubogi i słaby”.\nW innym zaś miejscu zajmuje się Staszic zagadnieniem rolnictwa, mówiąc:\n„Rzeczpospolita, chcąc swój los zapewnić, chcąc się w równości z innymi państwy postawić, chcąc im wyrównać w podatkach, a tak, wyrównawszy w mocy, być poważaną i wolną, powinna koniecznie przy ustawie swojego rządu sposoby poprawy rolnictwa”.\nA w „Uwagach nad życiem J. Zamojskiego” pisze:\n„Handel wewnętrzny jest najpierwszym i ze wszystkich handlów najużyteczniejszym. Ten całą staranność Rządu na siebie obracać powinien”, lub „Prócz Gdańska trzeba się starać o jak najwięcej portów” itd.\nCytowane myśli są tylko luźną ilustracją, świadczącą, od jak dawna dzisiejsze problematy były w Polsce aktualne. Całe jednak tomy podobnych programowych rozważań, w odniesieniu do zagadnień i politycznych, i gospodarczych, i agrarnych, społecznych, wojskowych i morskich można by cytować z dzieł wielu innych autorów dwu ubiegłych stuleci. Jeżeli zaś do niedawna, do chwili odbudowania Państwa Polskiego żaden realny ślad z tych programów w Polsce nie pozostał, przynajmniej jako ślad pracy polskiej, to winy tu nie ponosi ani sam program, ani nic nowego twórczego się nie stanie przez oddeklarowanie lub przepracowanie i zaktualizowanie starych myśli i wskazań, czy to przez pojedyncze partie polityczne, czy przez tych lub innych mężów stanu. Tu nie o program pisany lub mówiony idzie, nie o licytację lepszych lub gorszych komplikacji, nie o demagogiczne działania na wyobraźnię mas, lecz o to, czy postulaty, które już wytrzymały próbę życia, a nawet historii, wyrastające konsekwentnie z samej sytuacji Państwa, będą realizowane, czynie. Jeżeli siły Rządu spętamy w imię fałszywych doktryn, jeżeli skierujemy je do ustawicznej defensywy przed atakami wciąż zmiennych ugrupowań oligarchii partyjnych, jeżeli sami przekreślimy ustrojowo jakąkolwiek trwałość Rządu, rzucając go, jak balon, na mecz dwudziestu partii politycznych, jeżeli kilkusetgłowemu Sejmowi każemy rządzić, a Rządowi naradzać się i projektować, to oczywiście życia naszego nie posuniemy ani o krok naprzód. Szaremu, pracującemu człowiekowi wmawiać będziemy, że korzysta z najszerzej pojętych praw demokratycznych, egzekwowanych oczywiście tylko przez małą garść przywódców licznych partii, a równocześnie wtrącimy go w niewolę ekonomiczną i zależność, w której on wcale nie poczuje wartości i waloru tego pseudo demokratyzmu.\nUstrój, o który walczymy, który uważamy za punkt wyjścia dla stworzenia warunków lojalnej współpracy między władzą wykonawczą a władzą ustawodawczą, który uważamy za najbardziej zasadniczy warunek zabezpieczenia trwałości i całości Państwa i pomyślnego rozwoju gospodarstwa społecznego, ma służyć wszystkim warstwom nowej, demokratycznej Polski, nie zaś jednemu obozowi i jednemu rządowi.\nMy, zespół ludzi, idących wspólnie z Marszałkiem Piłsudskim, z całą najgłębszą wiarą i najmocniejszym przekonaniem o słuszności Jego programu, bylibyśmy osobiście najbardziej szczęśliwi, gdybyśmy mogli ujrzeć zrealizowaną naprawę Rzeczypospolitej, jej wzrastającą potęgę i wzrastający dobrobyt społeczny i odejść, jako ludzie prywatni, do warsztatów własnej umiłowanej pracy.\nŻądanie od nas w tej chwili sprecyzowania, skodyfikowania w paragrafy niezbędnych zmian ustroju Państwa jest, wedle mojej opinii, zwykłym faryzeuszostwem. Konstytucja i jej naprawa jest najbardziej podstawowym zadaniem parlamentu. Kodyfikowanie tych zmian przez Rząd, bez przeprowadzenia nawet dyskusji zasadniczej w Sejmie, skierowałoby całą walkę na płaszczyznę sporów o słowa, o samo sformułowanie, a zaciemniłoby istotną linię, istotny charakter walki o przystosowanie ustroju do rzeczywistego położenia Państwa i do zasadniczych warunków rozwoju naszego życia. Na dziś – obowiązkiem naszym jest wskazać jedynie linię wytyczną w zagadnieniu niezbędnych, nieodzownych, dojrzałych już do decyzji zmian. Obowiązkiem Sejmu jest zajęcie stanowiska rzeczowego do tej wielkiej, naczelnej konieczności państwowej i sformułowania tych zmian. Rząd ustosunkuje się do każdego stanowiska Sejmu w sposób realny i pozytywny.\nKilka wieków życia dawnej, historycznej Polski i kilka lat życia wskrzeszonego, po największej wojnie światowej, niepodległego i zjednoczonego Państwa, upłynęło pod sztandarem supremacji Sejmu i supremacji zróżniczkowanego partyjniactwa, zaślepionego ułudą oderwanej doktryny, a nieraz ciasnego egoistycznego interesu. Oba okresy wydały opłakane rezultaty. Cóż dziwnego, że obecnie, w pierwszym okresie walki o stworzenie prawdziwego Rządu w Polsce, walka ta jest niezrozumiałą, fałszywie interpretowaną przez wielu ludzi w Państwie.\nPrzed nową Polską stoją zadania olbrzymie i skomplikowane. Musimy być silni i zorganizowani jako Państwo, albo stoczymy się ponownie ku zgubie. Utrwalenie wolności i samodzielności politycznej, zabezpieczenie rozwoju gospodarczego, wzmocnienie przez poczucie własnych sił polityki pokoju i współpracy międzynarodowej, trwałe podnoszenie stopy życiowej człowieka pracującego wzwyż, kierowane państwową racją stanu, a więc sprawiedliwe ustosunkowanie się do współżyjących z nami, a lojalnych wobec idei państwowej mniejszości narodowych – to są warunki, które stokrotnie silniej umocnią rzetelny rozwój demokratyzmu w Polsce, niż oderwana i mętna doktryna, nie rozróżniająca często w zacietrzewieniu między walką przeciwko Rządowi a walką przeciwko najistotniejszemu interesowi Państwa.\nByło w okresie listopadowego powstania stronnictwo tak zwane Kaliskie. Wedle pism współczesnych Maurycego Mochnackiego, dewizą tego stronnictwa było: „Nie chcemy Polski, jeśli nie ma być ona urządzona i rządzona wedle naszej doktryny”. Musimy tę tradycję otrząsnąć ze siebie na zawsze i doszczętnie.\nObóz, który w chwili obecnej reprezentuję, który, składając się z różnych żywiołów, scentralizowany jest silnie poczuciem dysproporcji między interesem jednostki i partii a interesem Państwa i całego społeczeństwa Polski, interesem dnia bieżącego a interesem historycznej przyszłości, pójdzie wytrwale i niezłomnie drogą, wskazaną przez Marszałka Józefa Piłsudskiego. A droga ta, to konsekwentna organizacja Państwa, a nie anarchia, to równowaga władz państwowych, a nie przewaga sejmujących partii, to prawdziwa demokracja, a nie oligarchia, pełna haseł demokratycznych, to systematyczna praca dla dobra całości, a nie dla części, to cierpliwe budowanie nowych dróg rozwoju gospodarczego, a nie namiętne przerzucanie się z jednej krańcowej polityki do drugiej, to wreszcie współpraca wszystkich czynników państwowych w logicznym ustroju konstytucyjnym, a nie walka wszystkich przeciwko wszystkim.\nMamy wiarę w zwycięstwo ostateczne tych haseł, tak jak mamy niezłomną wiarę w ich Wodza.\nAle zwycięstwo tych zasad będzie zwycięstwem nie grupy lub partii, ale zwycięstwem Polski, zwycięstwem społeczeństwa całego, i to zwycięstwem największym i najtrudniejszym, bo Polski nad sobą samą, nad błędami przeszłości, które jak kłoda położyły się w poprzek jej rozwoju i jej pomyślnej przyszłości”.\nEtykiety: Eugeniusz Kwiatkowski, Gazeta Warszawska, inflacja bilonowa, parszywe pożyczki, Pożyczka Odrodzenia, pożyczka premiowa


RMF FM: człowiek Macierewicza wyjaśnia przyczyny karambolu - WP Wiadomości\nantoni macierewiczprokuratorkarambollubiczżandarmeria wojskowawojciech skrzypek\nZa wyjaśnienie okoliczności karambolu, w którym uczestniczył samochód z ministrem Antonim Macierewiczem, odpowiada prokurator, którego szef MON wyznaczył na to stanowisko i wręczył mu nominację w połowie lipca. Sprawą zdarzenia zajmuje się prokuratura w Poznaniu, w której zastępcą szefa do spraw wojskowych jest Wojciech Skrzypek - podaje RMF FM.\nNa razie prokuratura - jeśli cokolwiek ustaliła - to o tym nie informuje - pisze reporter RMF FM Krzysztof Zasada. Nie wiadomo nawet, jak śledczy zamierzają zakwalifikować to zdarzenie - czy jako kolizję, czy może jako wypadek. Od tego zależy, czy będzie w tej sprawie śledztwo.\nWszelkie pytania o oficjalną wersję przebiegu tego, co zdarzyło się w Lubiczu Dolnym, kto kierował pojazdami z kolumny Macierewicza, czy jeden z kierowców odjechał z miejsca zdarzenia, a nawet kto został poszkodowany i w jakim jest stanie, kwitowane są stwierdzeniem "trwają czynności zmierzające do ustalania wszelkich okoliczności tego zdarzenia".\nProkurator Skrzypek nie informuje, dlaczego wojsko przejęło tę sprawę od policji.\nProkuratura w trybie pilnym wzywa kierowców. Chodzi o wypadek z udziałem ministra obrony Antoniego Macierewicza


ThorChain (RUNE) może przełamać impet spadkowy przez wzrost\nHome › News › ThorChain (RUNE) może przełamać impet spadkowy dzięki ostatniej zwyżce\nOgromna wyprzedaż, którą widzieliśmy w przypadku ThorChain (RUNE) była niczym innym jak katastrofą. Moneta naprawdę wpadła w spiralę spadkową, podążając za innymi spadającymi aktywami kryptowalutowymi. Jednak mini-rajd w ciągu ostatnich dwóch dni może pomóc RUNE przełamać ten trend spadkowy. Oto kilka najważniejszych punktów i analiza akcji cenowej:\nPo osiągnięciu szczytów 17,25 USD w doskonałym rajdzie w zeszłym roku, presja sprzedaży wysłała RUNE z ogromnym spadkiem.\nW chwili publikacji moneta sprzedawała się po 4,02 USD, prawie ponad 70% niżej od swoich październikowych maksimów.\nMimo to ThorChain (RUNE) zyskał na wartości prawie 20% w ciągu ostatnich 24 godzin, ponieważ zaczyna nabierać rozpędu.\nCzy ThorChain (RUNE) może przełamać trend spadkowy?\nNawet przy 20% 24-godzinnym rajdzie, nie ma wątpliwości, że ThorChain (RUNE) pozostaje mocno w rynku niedźwiedzia. Moneta notowana jest na poziomie 4,02 USD, a jeśli ma nastąpić trwałe bycze momentum, musi przynajmniej przetestować opór górny w okolicach 7 USD w najbliższym czasie.\nCzy tak się stanie, pozostaje wysoce nieprawdopodobne. Chociaż w ciągu ostatnich kilku dni widzieliśmy pewne stałe zyski na rynku kryptowalut, nadal istnieje wiele niepewności.\nWszelkie dzikie wahania cen mogą wysłać ThorChain (RUNE) jeszcze bardziej w dół, wymazując wszelkie nadzieje na odwrócenie trendu w nadchodzących tygodniach. Dobrą wiadomością jest to, że większość wskaźników momentum sugeruje, że ThorChain (RUNE) może odzyskać siły.\nCzy warto kupić ThorChain (RUNA)?\nW tej chwili trudno jest dostrzec jakikolwiek poważny popyt na ThorChain (RUNE). Ponieważ sentyment związany z wyłączeniem ryzyka nadal wypycha inwestorów świadomych z parkietu, nie widzimy wystarczającego popytu na ThorChain (RUNE) w najbliższym czasie, aby popchnąć cenę znacznie wyżej. Tak więc, jeśli kupujesz dla długoterminowej wartości, to dobry wybór. Jednak dla krótkoterminowych handlowców, to nie jest najlepszy aktyw do inwestycji.\nTerra (LUNA) znajduje wsparcie na poziomie 65 USD – czy może osiągnąć 75 USD?


działając na podstawie art. 11 ust. 2 i art. 13 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r., poz. 1118 z późn. zm.) oraz Uchwały Nr III/6/14 Rady Miasta Rawa Mazowiecka z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie przyjęcia Programu Współpracy Miasta Rawa Mazowiecka z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust.3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na 2015 r., ogłasza otwarte konkursy ofert na realizację następujących zadań publicznych\nz zakresu działań na rzecz osób niepełnosprawnych, obejmujących\nI. wspieranie działań służących integracji i aktywizacji w środowisku osób niewidomych i niedowidzących, chorych na cukrzycę, chorych na nowotwory.\nNa realizację tego zadania zaplanowano środki publiczne w kwocie 10.000 zł.\nKoszt realizacji tego zadania w roku 2014 wyniósł 13.000 zł\nz zakresu działalności na rzecz osób w wieku emerytalnym\nII. polegających na tworzeniu warunków do integracji i aktywności osób w wieku emerytalnym.\nNa realizację tego zadania zaplanowano środki publiczne w kwocie 9.000 zł.\nKoszt realizacji tego zadania w roku 2014 wyniósł 9.000 zł.,\nz zakresu kultury i dziedzictwa narodowego, obejmujących\nIII. wspieranie działalności służącej upowszechnianiu kultury, popularyzacja i edukacja społeczeństwa w zakresie zachowania dziedzictwa kulturowego Ziemi Rawskiej.\nNa realizację tego zadania zaplanowano środki publiczne w kwocie 11.000 zł.\nKoszt realizacji tego zadania w roku 2014 wyniósł 17.000 zł.\n1) w otwartych konkursach ofert mogą uczestniczyć organizacje pozarządowe oraz inne podmioty wymienione w art. 3 ust.3ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, które łącznie spełniają następujące warunki: zamierzają realizować zadanie na rzecz mieszkańców Rawy Mazowieckiej, prowadzą działalność statutową w dziedzinie objętej konkursem, dysponują odpowiednio wyszkoloną kadrą zdolną do realizacji zadania, posiadają doświadczenie niezbędne do realizacji zadania będącego przedmiotem konkursu, przedstawią poprawnie sporządzoną ofertę, zgodną z zadaniem konkursu na stosownym formularzu wraz z wymaganymi załącznikami.\n2) rozpatrywane będą wyłącznie oferty kompletne i prawidłowe, złożone według obowiązującego wzoru, w terminie określonym w ogłoszeniu konkursowym.\n3) dotacje na wsparcie realizacji zadania publicznego przyznaje Burmistrz Miasta Rawa Mazowiecka.\nTerminy i warunki realizacji zadania:\nZadanie będące przedmiotem konkursu będzie realizowane w terminie od zawarcia umowy do 31 grudnia 2015 r. Zadanie winno być realizowane z najwyższą starannością przy oszczędnym i celowym wydatkowaniu środków publicznych, zgodnie z zawartymi umowami oraz obowiązującymi przepisami.\nTermin składania ofert - 9 kwiecień 2015 r. (czwartek) do godz.16.00\nOferty należy składać w biurze podawczym (pok. nr 17) Urzędu Miasta Rawa Mazowiecka Plac Piłsudskiego 5, 96-200 Rawa Mazowiecka. Oferty dotyczące w. w. zadań winny być złożone zgodnie ze wzorem określonym w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie wzoru oferty i ramowego wzoru umowy dotyczących zadania publicznego oraz wzoru sprawozdania z wykonania tego zadania ( Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz 25), z podaniem nazwy i adresu podmiotu oraz nazwy zadania, którego dotyczy oferta.\nOferty powinny być czytelnie wypełnione i podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczenia woli w imieniu reprezentowanego podmiotu oraz opatrzone pieczęcią jednostki.\n1) kopia lub oryginał aktualnego wypisu z krajowego rejestru sądowego, innego rejestru lub ewidencji, potwierdzająca status prawny oferenta i umocowanie osób go reprezentujących– dokument musi być zgodny z aktualnym stanem faktycznym i prawnym, niezależnie od tego, kiedy został wydany.\no nieprowadzeniu działalności w celu osiągnięcia zysku\no braku zajęć komorniczych wobec oferenta\nwykorzystaniu zgodnie z przeznaczeniem dotacji na realizację zadań publicznych w ostatnich trzech latach.\nTerminy, tryb i kryteria stosowane przy wyborze ofert:\n1) rozstrzygnięcie konkursu nastąpi w terminie do dnia 22 kwietnia 2015 r., ogłoszenie wyników ukaże się w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie internetowej i na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Rawa Mazowiecka.\n2) oferty zostaną rozpatrzone przez komisje konkursową dla opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert na realizację zadań publicznych, powołane Zarządzeniem Burmistrza Miasta Rawa Mazowiecka .\n3) odrzuceniu podlegają oferty: złożone na innych drukach niż wskazane w niniejszym ogłoszeniu, niekompletne, złożone po terminie, dotyczące zadania, które nie jest objęte celami statutowymi organizacji składającej ofertę, złożone przez podmiot nieuprawniony, zgodnie z niniejszym ogłoszeniem do wzięcia udziału w konkursie, nie dotyczące pod względem merytorycznym zadań wskazanych w niniejszym ogłoszeniu.\nPo dokonaniu wyboru oferty podmiot wnioskujący o przyznanie dotacji otrzymuje pisemną informację o wysokości dotacji. Zastrzega się możliwość zmiany wysokości dotacji i zakresu realizacji zadania w stosunku do złożonej oferty. Warunkiem przekazania dotacji jest zawarcie stosownej umowy pomiędzy Burmistrzem Miasta Rawa Mazowiecka a wnioskowanym podmiotem oraz złożenie zaktualizowanego kosztorysu i harmonogramu zadania w przypadku przyznania innej kwoty niż wnioskowano.\nmożliwość realizacji zadania przez podmiot przedstawiający ofertę (kwalifikacje, uprawnienia i doświadczenie realizatorów, osiągnięcia),\nefektywność (relacja kosztów i rezultatów, ocena kalkulacji kosztów realizacji zadania, w tym w odniesieniu do zakresu rzeczowego zadania, planowana ilość grup, uczestników)\nrzetelność i terminowość, oraz sposób rozliczenia środków finansowych (biorąc pod uwagę realizację zadań w poprzednim okresie),\nwysokość środków publicznych przeznaczonych na realizację zadania,\nudział środków własnych lub środków pochodzących z innych źródeł na realizację zadania publicznego.\nSzczegółowe informacje o konkursie ofert jak również formularze ofert wraz z wymaganymi załącznikami są udostępnione w Urzędzie Miasta Rawa Mazowiecka w Wydziale Oświaty, Kultury, Zdrowia i Sportu Pl. Piłsudskiego 5 pokój nr 7 a także na stronie internetowej w zakładce aktualności: www.rawamazowiecka.pl i w biuletynie informacji publicznej www.bip.rawamazowiecka.pl\nautor lub odpowiedzialny za treść: Marzena Janeczek\ndata publikacji: 2015-03-19 15:49\nostatnia modyfikacja: 2015-03-19 16:03\nOgłoszenie o konkursie ofert0001.PDF (PDF)\ndata publikacji: 2015-03-19 15:48\nIlość odwiedzin obecnej strony: 302138\nOstatnia aktualizacja treści obecnej strony: 2021-08-06 13:45:07\nLicznik odwiedzin strony BIP: 10413026\nOstatnia aktualizacja strony BIP: 2021-10-22 14:33:27