Park na zachodzie osady - Strona 4 - Shinobi-War\nStrona główna Karmazynowe Szczyty Daishi Seiyama (Osada Rodu Kōseki)\nPost autor: Kutaro » 13 sty 2021, o 12:57\nPytania o jego miejsce zamieszkania zbiły Kutaro z tropu. “Własny park? Skąd im to przyszło do głowy?”. Po chwili namysłu doszedł do wniosku że istotnie mogli tak to zrozumieć. Co tym bardziej było zawstydzające bo póki co się nigdzie na stałe nie osiedlił. Pokręcił tylko głową i odparł.\n- Żaden własny park, po prostu zastanawiałem się jak ogródek urządzić, trzy drzewka i jakaś ozdóbka, nic więcej. Można powiedzieć, że szukam pomysłów i inspiracji. - Roześmiał się. Najpierw trzeba było oczywiście jakiś dom z ogrodem kupić. Ale nikt nie mógł mu zabronić snuć własnych wielkich planów. Tak, dom to mogłaby być jakaś klitka, ale ogród chciałby mieć duży. Najlepiej z jakimś miejscem do siedzenia i otwartą przestrzenią do ćwiczeń. Będzie się musiał porozglądać za czymś takim w Kaigan.\nNie mając nic więcej do dodania Benisuke zajął się tym co wychodziło mu całkiem nieźle, czyli słuchaniem co mają inni do powiedzenia. A okazało się że mieli całkiem sporo. Pierwsze pytanie właściwie to uprzedziło pytanie Aburame: kim do diabła byli ci cali Juugo? Ale póki co zostawało tylko cierpliwe czekanie, w końcu Toshiro zapowiedział, że w drodze wyjaśni szczegóły. Dopiero wtedy przyjdzie czas na jakieś konkretniejsze pytania, a wszystko wskazywało, że czasu w drodze będą mieli niemało.\nNastępnie przyszło do słuchania tyrady kobiety na temat zbójców, szacunku do władzy i kary wobec ciemiężycieli wieśniaków. W gruncie rzeczy Kutaro popierał podejście kunoichi. Jeśli ktoś zadecydował, że nie zamierza współpracować ze społecznością, ba, zamierza na niej żerować, akceptuje wtedy ryzyko nowego zawodu, które wiąże się z karą z rąk najemników. Do tego wzięcie rzezimieszków żywcem było mile widziane, a jednak Koseki byli miejscami łaskawi. Chociaż możliwe że po prostu na wyżynach każda para rąk się liczyła i bezmyślne zabijanie potencjalnych… stażystów na czas nieokreślony byłoby zwyczajnym marnotrawstwem. Właściwie to w Kaigan również podobne podejście było uskuteczniane.\n- Jest ich trzech czy trójka się tylko pokazywała podczas okradania wiosek? Mieli jakieś znaki szczególne, by łatwiej było ich rozpoznać? Poza tym to chyba wszystko z mojej strony. - Zapytał Ayame. Byłoby dosyć niekorzystne gdyby trzech shinobi złapało jakąś nędzną trójkę złodziejaszków, a prawdziwi bandyci wciąż szaleli by na wzgórzach. Również wiedza po potencjalnych pomagierach, czy może i całej szajce rozbójników byłaby pomocna. Wciąż w głowie kłębiło mu się kilka pytań o szczegóły lecz zamierzał zadać je w drodze do klasztoru.\nRejestracja: 20 gru 2020, o 23:19\nLink do KP: http://shinobi-war.kylos.pl/viewtopic.php?f=33&t=9214\nMultikonta: Han Gug\nPost autor: Hakai » 13 sty 2021, o 15:05\nNie wiem o czym myślałem pytając Kutaro o własny park. Spędziłem w Kaigan dobrych kilka lat - tam stawiałem pierwsze kroki jako shinobi. Gdyby Benisuke był jakimś bogatym Aburame to na pewno bym o nim wiedział, a już na pewno nie miałbym takich wątpliwości skąd go znam. Domyślam się, że pewnie minęliśmy się kilka razy gdzieś w wiosce i pewnie dlatego zapamiętałem twarz kaigańczyka. Zaśmiałem się wraz z chłopakiem, żeby nie wyjść na kompletnego debila, chociaż w głębi duszy właśnie takim się czułem. Na szczęście nie byłem jedyny. Toshiro częściowo również podłapał temat parku dopytując o szczegóły.\n-Nie, nie jestem. Pochodzę z Kami no Hikage, a przynajmniej wychowywałem się tam dopóki jeszcze istniało. - wyjaśniłem Nishiyamie, wzruszając przy tym lekko ramionami. Kiedyś wspomnienia o Sercu Świata bywały bardzo bolesne i traumatyczne. Z czasem jednak zaakceptowałem to co się stało i nauczyłem żyć dalej. W końcu co innego mogłem zrobić? Próbować walczyć o odbicie własnej ojczyzny? Już dawno pogodziłem się ze stratą i faktem, że nie jestem w stanie nic w tej kwestii zrobić. Bardzo rzadko wspominałem dawne życie i chyba powoli o nim zapomniałem. -Odkąd zostało zniszczone, chcąc nie chcąc zostałem obywatelem świata. - uśmiechnąłem się delikatnie. Obywatel świata tak ładnie brzmiał i nikt się o to zbytnio nie czepiał.\nW wyjaśnieniach Ayame było sporo niewiadomych. Jedną ręką złapałem się za kark i pomasowałem delikatnie. W głowie próbowałem sobie wszystko ładnie poukładać. Niby nazywała ich Juugo, ale może jednak zwykli bandyci. Ta niepewność była troszkę myląca i stawiała tutejszy zwiad w nieciekawym świetle, kiedy mieli problem z ustaleniem takich prostych rzeczy. -Jeśli to zwykli bandyci to nie powinno być problemu, żeby ich nastraszyć. - rzuciłem dosyć pewny siebie. Z reguły zwykli bandyci zazwyczaj nie stanowią dużego wyzwania dla shinobi, a tutaj mieliśmy ich aż trzech. Nie wiedziałem czego spodziewać się po Toshiro, ale byłem bardzo pewny swoich umiejętności i widywałem już zdolności Aburame. Ich robaczki potrafiły być bardzo problematyczne.\nSpojrzałem na Toshiro.\n-Czego możemy się spodziewać po tych Juugo? Silni są? - zapytałem Uchihę, żeby już więcej nie męczyć Ayame. Kobieta przekazała wszystkie najważniejsze dla mnie informacje, a od szczegółów mieliśmy przewodnika i w gruncie rzeczy kapitana całej ekspedycji.\nTrochę demotywujące były warunki atmosferyczne i odległość do przebycia, ale tak już czasami było w tym zawodzie. Nie zawsze świeciło słoneczko, nie zawsze było kolorowo. Skrzywiłem się lekko na myśl o białym puchu. O ile dwa dni drogi były do przebycia to śnieg był bardzo przykrą wiadomością. Zaczęła się wiosna, a myślami byłem już w lecie. Nie chciałem się cofać do zimy. Poczułem jak chłodny, nieprzyjemny dreszcz przeszył moje ciało - to zły znak.\nRanga: Akoraito | San\nPost autor: Toshiro » 13 sty 2021, o 17:59\nToshiro niegdyś na co dzień miał do czynienia z na prawdę wpływowymi lub bogatymi ludźmi, więc nie zdziwiłoby go gdyby okazało się, że Kutaro był jednym z nich, należał do bogatej rodziny i po prostu sobie podróżował, bo mu się nudziło. Aburame jednak szybko zanegował jego podejrzenia i wyjaśnił o co mu chodziło. Czarnowłosy uśmiechnął się lekko w odpowiedzi, a następnie rozejrzał się dookoła.\n-Jeśli chodzi o ten park, to rzeczywiście wyróżnia się na tle tych górzystych krajobrazów, więc wcale się nie dziwię.- odparł jeszcze kończąc temat, a potem wysłuchał co ma mu do powiedzenia kolejny cudzoziemiec. Można by powiedzieć, że po części kamień spadł mu z serca, gdy okazało się, że nie jest Uchiha. Z nimi to nigdy nie wiadomo. Tym bardziej gdyby zobaczyli, że ktoś o podobnych zdolnościach służy pod innym rodem.\n-Słyszałem jedynie pogłoski o tym co tam się wydarzyło.- odparł z lekko skwaszona miną. Musiało to być mimo wszystko bolesne wspomnienia. On również posiadał podobne, ale też nauczył się już z tym żyć. -Obywatel świata. Brzmi nieźle. Sam dużo podróżuję, więc wiem jak to jest nie zagrzewać zbyt dużo czasu w jednym miejscu, ale warto mieć dokąd wracać.- odparł jeszcze, ale potem trzeba było już przejść zupełnie do konkretów.\nAyame nie wiedziała. Nie była tam gdy, nie miała więc pojęcia dlaczego Jugo w Oniniwie oszaleli. Nie mógł zatem jej winić za to, że ma pogląd taki, a nie inny, ale z drugiej strony nie było to jego zadaniem żeby ją naprostowywać. Po prostu się z nią nie zgadzał i tyle. Wzruszył jedynie ramionami gdy ta spojrzała na niego zdziwiona. Jej dalsze wytłumaczenia nie wnosiły nic za bardzo do rozmowy. Wiadomym przecież było, że problem trzeba rozwiązać i raczej bez powodu nie wysyłaliby Sentoki żeby kogoś znalazł. Chociaż ostatnie zdania przybliżyły mniej więcej o jakiego typu ludzi chodzi.\n-A nie lepiej ich pojmać po prostu i oddać do osądu liderowi czy coś? Wydawało mi się to oczywiste, że skoro są Jugo, to nie możemy ich tak po prostu zabić. Nie wiem za kogo mnie masz, Ayame.- odparł wyraźnie zdziwiony tym naciskiem z jej strony. Tym bardziej, że jego sztuka głównie polegała na unieruchamianiu celów czy też sprawianiu, że zasypiają.\n-Tak, tak. W razie czego raczej sobie poradzimy- co do tego nie miał wątpliwości. Najprawdopodobniej w pojedynkę by sobie poradził, ale wsparcie zapewnione przez ród zawsze będzie przydatne, a poza tym po wstępnym wywiadzie okazało się, że przybysze wydają się w porządku.\n-Wiem chyba który, więc jak coś to poprowadzę. Mnichowie na miejscu coś wiedzą? Warto ich podpytać o nasze cele? Wiadomo chociaż jak wyglądają?- zagadnął jeszcze na sam koniec, a po tym już chyba wiedział wszystko co chciał. Raczej na pewno pytali tamtejszych, ale być może do uszu Ayame nie dotarło wszystko, a rysopis byłby pomocny, żeby nie pomylić ich z nikim innym, bo takie rzeczy... No cóż, zdarzały się.\n-Jeśli są Jugo, to nie są zwykłymi bandytami raczej. Czego można się po nich spodziewać? Głównie walka wręcz, raczej szybcy i silni fizycznie, potrafią przeobrażać swoje ciało w nienaturalny sposób.- z resztą co związane z chakrą było naturalne? No, ale użył takiego, a nie innego słownictwa żeby dać mu mniej więcej wyobrażenie z czym najprawdopodobniej przyjdzie mu się mierzyć.\nRejestracja: 19 lis 2020, o 13:11\nKrótki wygląd: Białe włosy, około 170cm wzrostu, zawsze towarzyszy mu Fuyu - wilczyca o białym umaszczeniu.\nWidoczny ekwipunek: Włócznia w dłoni, 2x kunai w kaburach\nLink do KP: http://shinobi-war.kylos.pl/viewtopic.p ... 22#p158022\nPost autor: Akiba » 13 sty 2021, o 20:02\nToshiro, Kutaro, Hakai\nMisja rangi C 12/60 Kobieta założyła dłonie i przysłuchiwała się kolejnym pytaniom w jej stronę. Dobrze, że rodzynki zapytały o kilka rzeczy - może im się to przyda w przyszłości. A może nie będą mieli z tego absolutnie nic.\n- Gdy zwiadowcy wypytywali ludzi, to była mowa o trójce mężczyzn, ale nie wiemy, czy nie było kogoś poza nimi. Może tak, możę nie. Żadnego większego obozu zwiadowcy nie zaobserwowali. - wyjaśniła młodemu Aburame, a potem spojrzała na Hakaia.\n- Bardzo mi przykro z powodu Twojego domu, młodzieńcze. Rzeź, która dokonała się w Kami no Hiakge nie powinna się wydarzyć. Ja sama nie jestem w stanie zaoferować Ci schronienia w Seyiamie, ale jestem pewna, że jeżeli wykażesz się podczas misji i wyrazisz taką chęć, to władze z pewnością przyjrzałyby się dalszej współpracy z Tobą. Nasza rodzina ceni sobie utalentowanych ninja. - w końcu nigdy za wiele dobrych wojowników, nieprawdaż? Ileż można było się tułać po świecie bez żadnego większego celu? Te pytania zostawiła już jednak do zadania samemu Hakaiowi. Ayama miała swoje, na które musiała odpowiedzieć.\n- Hmm, poczekajcie. Niech no zerknę w raport. - odpowiedziała im, na pytanie o zdolności bandytów. Sięgnęła do torby zawieszonej przy boku pasa i wyciągnęła z niej zawiniętą w rulon kartkę. - Trzech mężczyzn. Wysocy. Wszyscy bruneci. Jeden miał łuk. Strzelił wieśniakowi w kolano, jak się o coś rzucał. I... psa. Natomiast z całą pewnością są Juugo. Widzieli wzory. - powiedziała nieco zdziwiona, ale raczej nikt nie wątpił w autentyczność raportów. - Czy są silni? Trudno powiedzieć. Wieśniacy i mnisi się ich bali, ale tacy ludzie to żadne zagrożenie dla Shinobi. Po prostu zachowajcie ostrożność. Jak dacie radę ich wlec przez trzy dni, albo i więcej, do tego zapewnić im jedzenie, wodę - a przypominam, że są na ośnieżonych górach - a jednocześnie pilnować, żeby im nie odbiło - to jak najbardziej możecie ich tutaj sprowadzić, wtedy ich przesłuchamy i osądzimy. Prawdę mówiąc - będę pod niemałym wrażeniem, jeżeli udałoby się załatwić to w taki sposób. - podrapała się po brodzie, nie do końca wiedząc, czy taki scenariusz jest w ogóle możliwy. Ale z pewnością taka propozycja z ust Toshiro była do rozważenia. - Do mnichów na pewno warto się udać. Przynajmniej wam powiedzą, gdzie szukać dalej. Z pewnością podadzą też dokładniejszy wygląd, bo poza tym co wam powiedziałam, to w raporcie nic na ten temat nie mam. - wyjaśniła Kouseki. - Chyba nic więcej już wam nie jestem w stanie powiedzieć. Zgłoście się bezpośrednio do mnie, jak wrócicie i załatwicie sprawę. Powodzenia. - o ile nie mieli więcej pytań, to kobieta ukłoniła im się lekko, a następnie ruszyła w stronę siedziby władz.\nJeżeli nie macie więcej pytań to zapraszam na szlak. Proszę jednego z was o określenie, czy poruszacie się w dzień, czy w nocy i jako, że to góry - to o określenie kolejności wart (albo ich braku).\nAyame Kouseki - Sentoki rodu Kouseki\nJeżeli nie sprawdziłem twojej rzeczy w kuźni w ciągu 48h, proszę napisz do mnie na discordzie\nRejestracja: 4 cze 2018, o 20:02\nLink do KP: http://shinobi-war.pl/viewtopic.php?p=101235#p101235\nPost autor: Shidia » 5 cze 2021, o 17:18\nDziękuję Pani bardzo mocno! Niech Pani przygotuje Jabłka ja je kupie ! Dokrzyczała do sprzedawczyni w momencie kiedy się już ulotniła w już wiadomym jak dla Kunoichi kierunku. Możliwości było wiele, kot przestraszony, że ktoś go goni postanowił nawiać ile sił w czterech kocich łapkach, młody chłopczyk podążał za kotem. Po biegnięciu w odpowiednią stronę młoda dziewczyna zdała sobie sprawę, gdzie się znajduje. no tak.. jestem w Parku. Tylko kurde.. jakby tu.. Dziewczyna zebrała tyle powietrza w płucach ile mogła, aby następnie zacząć nieco głośniej nawoływać chłopaka. SHIN!.... SHIN! Babcia się o Ciebie martwi. wzrokiem szukała.. no właśnie. Nie wiedziała nic innego, jak jego imię. Żadnych szczegółów nie dostała. Kolejny wdech tym razem płytszy. Jak ktoś jej powie, że ma się zamknąć to chyba mu odszczeknie to samo. Naszła ją jedna myśl, przeszukała wzrokiem starsze osoby, które mogłoby więcej wiedzieć. A co jeśli nikt nie da jej informacji ? Szła przed siebie, zatrzymała się na chwile i do siebie zaczęła gadać. A jeśli nikt nie widział dzieciaka biegnącego za kotem.. zrobiło się jej nieco smutno.. Przeszła fragment Parku. Co jakiś czas nawołując chłopca. SHIN! W myślach dziewczynie krążyło zdanie Shin.. gdzie jesteś, dziecko drogie. martwię się ...\nPost autor: Nana » 10 cze 2021, o 15:20\npost 9 Shidia dotarła w końcu do parku znajdującego się w zachodniej części osady. Szła zgodnie ze wskazówkami sprzedawczyni, więc dosyć szybko odnalazła, tak jak się jej wydawało, odpowiednie miejsce. Krzycząc, ile tchu w płucach, kontynuowała poszukiwania. Na początku nic się nie działo. Ćwierkanie ptaków, szum drzew. Park był o tej godzinie względnie pusty. Czasami jakaś postronna osoba posyłała jej zdziwione lub zaciekawione spojrzenie. Shidia w ogóle się tym nie przejmowała, znała swój cel.\n- Pomocy! - usłyszała w końcu głos dobiegający kilka drzew dalej od miejsca, w którym stała. I chyba z góry. - Pomocy! - Znów to samo. Chłopięcy, wystraszony głos. Czyżby w końcu los się do niej uśmiechnął i znalazła swoją zgubę?\nkolor - ???\nPost autor: Shidia » 13 cze 2021, o 23:33\nCisza jak w grobowcu, nic nie widać i nic nie słychać. Minęła dłuższa chwila nim Kunoichi dosłyszała głos z dalszej części parku. Młoda dziewczyna skierowała się w tamtym kierunku, jednakże kiedy usłyszała drugi ten sam głos ? Zdublowały się głosy, czy ta już kompletnie się zamotała w szukaniu chłopaka. Nie przejmowała się tym jak ludzie na nią się patrzą. Szukała chłopaka o imieniu Shin ? To ty? Powiedziała nieco głośniej, jakby chciała dodatkowo zaakcentować swoją obecność. Podeszła bliżej całego zajścia, a raczej osoby. Shin..co się dzieje ? Po raz kolejny, powiedziała jego imię, jakby mając nadzieję, że to jest właśnie jej zguba. Szła bliżej, tym razem już wolniej. Szła na wyczucie, między drzewami i krzakami. Wzięła głębszy wdech dalej, zagryzła nieco dolną wargę, czuła się nieco już mniej pewniej.\nPost autor: Nana » 14 cze 2021, o 12:55\nShidia w końcu usłyszała głos chłopca. Z początku nie wiedziała skąd dochodził, jednak kilka kroków dalej mogła spokojnie zauważyć go zawieszonego na gałęzi trochę ponad jej głową. Chłopiec był mały, lekki, więc gałęź spokojnie go trzymała, jednak nie było mowy, żeby mógł zeskoczyć. Za bardzo się bał i pewnie połamałby sobie nogi. Jedną gałąź wyżej znajdował się czarny kotek, który miauczał tak samo głośno jak płakał Shin. Wszystko nagle stało się jasne i podejrzenia naszej Kunoichi były jak najbardziej trafne. Kotek uciekał przed Shinem, a Shin bardzo chciał go złapać. Zwierzątko bez problemu wdrapało się na drzewo, tak jak i chłopiec. Niestety droga w dół okazała się trudniejsza niż w górę dla obydwu.\n- Ta-ak to ja - zawodził przez łzy - boję się - dodał z całej siły trzymając się rączkami gałęzi. Miał charakterystyczne włosy, o których wspominała jego babcia. Nie było mowy o pomyłce. Czas Shidii, który włożyła w odszukanie dzieciaka w końcu się opłacił. Niestety musiała go jeszcze jakoś ściągnąć na dół.\nkolor - Shin\nPost autor: Shidia » 16 cze 2021, o 17:22\nMłoda dziewczyna na początku nie wiedziała co się dzieje, spoglądała to na chłopca a po chwili spojrzała na kota.\nKot miałczał a chłopczyk płakał bardziej niż kot miałczał. Nic innego. Młoda kunoichi spojrzała na chłopca. I pokręciła głową przecząco. Pomogę Ci zejść co ty na to ? A potem złapię kotka, dam Ci do rąk. Spojrzała na chłopca pytająco. Podeszła do niego, chwyciła go odpowiednio, jakby no na typowego " barana" Miała ochotę wyjść z siebie i stanąć obok ale dwie zielonowłose, to jednak będzie zły błąd. Chwyciła go mocniej a po chwili zdała sobie sprawę z jednej rzeczy. Wespnij się mocniej.. mam pomysł - Postanowiła skupić chakrę w stopach a następnie nieco wejść na drzewo, bardziej oprzeć nogi na konarze drzewa, aby ten sięgnął kota! Miała pomysł. Lepiej w ten sposób. No Shin sięgnij.. sięgnij. Pomyślała sobie. Lepszy rydz niż nic.\nPost autor: Nana » 20 cze 2021, o 17:59\npost 13 Z początku chłopczyk po prostu płakał w końcu, kiedy Shidia podeszła bliżej i za pomocą chakry wspięła się na drzewo. Był to bardzo dobry ruch, bo chłopczyk zwrócił na nią uwagę. Wyciągnął do niej łapki i pozwolił się przyciągnąć i złapać i posadzić. Nie był jakoś wyjątkowo ciężki. Już przecierał oczka, żeby pozbyć się stróżek łez spływających po swoich policzkach.\n- Tak się bałem - zaczął zawodzić, jednak dziewczyna nie dawała za wygraną i chciała pomóc również kotkowi. Shin dostał nowe zadanie, więc szybko wziął się w garść. Sięgnął kotka i złapał w rączki. Zwierzątko, równie wystraszone, grzecznie spoczywało w łapkach Shina. Teraz trzymała dwójkę uciekinierów. Obydwoje trzęśli się wyraźnie wystraszeni. Dziewczna była gotowa, żeby odnieść małą zgubę do babci, która na pewno zamartwiała się na śmierć.\nzapraszam tutaj -> Dom Shidii\nPost autor: Shidia » 7 sty 2022, o 10:59\nNa widok chłopca, który wcinał z radością jabłko jedynie się uśmiechnęła, jedynie między kęsami zdołała usłyszeć słowa, że jego Tatuś jego bardzo silny, ma włosy jak on i posiada wąsa. Młoda Kunoichi zastanawiała się jak ma rozpoznać mężczyznę skoro nawet imienia jego nie zna. Bo nigdy dziecko do rodzica nie mówi po imieniu. Młody chwycił ją za dłoń, po czym mocno ścisnął poczuła się tak jakby miała młodszego brata. To było ciekawe doświadczenie jak dla niej. Jednakże po wysłuchaniu młodego chłopaka ta postanowiła jedynie się zapytać o jego.. Imię.. Jak masz na imię? ja mam na imię Shidia, oczywiście, pójdę z tobą w tamto miejsce. Ale nie możesz mnie się wyrywać dobrze? spojrzała na chłopca z góry i uśmiechnęła się do niego, swoje jabłko schowała do torby. Ta na tak zwane, " na później". W razie małego " w". Bo czuła, że jedno jabłko dla młodzika będzie za mało. A ona po jednym jabłku jest syta jak po dobrej zupie. Szli powoli, nie śpieszyli się, jak na razie wydawał się wieczór być w miarę w porządku. Wiedziała tak czy siak, że młody rozpozna swojego ojca tak czy siak.. no nie było po co ewentualnie pytać się o to jak był ubrany. Ale czy na pewno? Sama teraz się zastanawiała jak wyglądał jej dziadek nim wyszedł.. minął dobry tydzień jak nie lepiej jak do domu nie wracał.. gdzieś w środku siebie bała się o dziadka ale musiała myślami być przy dziecku. A mama też się martwi, za pewne nie tylko ty. Ale wiem, że znajdziemy twojego tatusia. Obiecuje Ci to Przysięga dla młodego człowieka znaczy, że przysięgasz być z nim do póki rodzic się nie znajdzie prawda?\nPost autor: Satori » 8 sty 2022, o 14:30\n7/15 Park był chyba jedną z najmniej oświetlonych nocą lokacji w całej osadzie. Panował tu półmrok, który nadawał temu miejscu jeszcze większego klimatu, budował on pewnego rodzaju nastrój. - Ja? Ichiro, proszę panią. - odpowiedział na jej pytanie w międzyczasie mieląc w ustach ostatnie kawałki swojego jabłka, którego ogryzek zaraz powędrował rzucony przez chłopca gdzieś w krzaki. - Tatuś lubi tu przychodzić. - stwierdził krótko i wprowadził Shidię prosto do parku po stromych schodach. - Mówi, że to miejsce jest magiczne. - kontynuował rozglądając się po zaciemnionej okolicy. Wydawałoby się, że nie ma tutaj żywej duszy, panowała wręcz grobowa cisza, którą co jakiś czas przerywały szelesty gdzieś w wysokiej trawie. Chłopiec ścisnął mocniej dłoń zielonowłosej i brnął z nią dalej, w głąb parku. - Mama? Ona zawsze krzyczy na tatusia.. - i po tych słowach wydawał się posmutnieć jeszcze bardziej. Szli przez kolejne kilka minut, a Ichiro kompletnie nic się nie odzywał- rozglądał się jedynie po okolicy szukając wzrokiem swojej "zguby". W pewnym momencie podskoczył do góry wydając z siebie radosny okrzyk i puścił dłoń dziewczyny biegnąc w stronę jednej z ławek. Shidia mogła zauważyć, że leży na niej jakiś mężczyzna- wyglądał jakby.. smacznie spał. Pierwsze co mogło się jej rzucić w oczy to dwie, puste szklane butelki leżące gdzieś obok. Wyglądało na to, że ojciec Ichiro całkiem nieźle się zabawił kompletnie zapominając o swoim małym synu..- Taaaaaaaatuś! - radośnie krzyknął Ichiro.\nPost autor: Shidia » 9 sty 2022, o 19:50\nChłopczyk był szczęśliwy będąc z nią obecnie w jednym miejscu. A szukając ojca z nią miał Ichiro więcej pewności, że go znajdą niż nie znajdą. Kiedy Ichiro zaczął opowiadać o mamie, że ta krzyczy na niego to możliwe, że ta robi to często? I dlatego jego ojciec rezygnuje z przebywania w domu na część napicia się? Młoda dziewczyna zastanawiała się dlaczego.. aczkolwiek nie powinna się wtrącać w sprawy rodzinne. jak myślisz Ichiro dlaczego mama krzyczy ? Często tak tata z domu wychodzi ? dziewczyna jakoś nie widzieć czemu miała ochotę wypytać się młodego chłopca. Jednakże kiedy dotarli do miejsca, chłopiec rzucił resztkom jabłka jabłka krzaki następnie wysunął się z jej ręki i poleciał do ojca? Chwila.. Kostki ruszyła za chłopcem w biegu! Nie wiedziała co mogłoby się dalej wydarzyć! Ej! To na pewno twój tato? przyjrzała się mężczyźnie leżącemu na schodach a obok niego były dwie butelki trunku. Najwyraźniej mężczyzna ma bardzo słaba głowę. Musiała się zastanowić czy to nie jest pułapka.. zbyt prosto jej się to wydawało. Zmarszczyła brwi. Kucnęła przy mężczyźnie i lekko go szturchnęła.Halo.. proszę pana wszystko w porządku? Proszę pana... dalej go lekko szturchała. Miała nadzieje, że nie będzie musiała go nosić..\nPost autor: Satori » 14 sty 2022, o 19:31\n9/15 Nasza dwójka ruszyła wspólnie w stronę mężczyzny, który wyraźnie dziś.. nie domagał, nie był w za dobrym stanie.. był po prostu kompletnie nawalony, nie ma co się oszukiwać. - Tak, to na pewno tatuś! - rzucił krótko do Shidii, która właśnie przykucnęła przy facecie i szturchnęła go. Dołączył do niej po chwili chłopiec i zaczął trząść swoim ojcem starając się wyrwać go z alkoholowego snu, a on tylko podniósł na niego wzrok, wybełkotał bliżej nie określoną pijacką sentencję i wrócił do snu, tak po prostu. Nic nie robił sobie z próbującego go obudzić chłopczyka. No cóż. Nie ma co się oszukiwać - nie wyglądało to dobrze, najlepszym ojcem na pewno nie był, a z tego co mówił jego syn można było wnioskować, że nie jest to pierwsza taka sytuacja. Ichiro wyglądał jakby właśnie coś w nim pękło, wlepiał swój maślany wzrok w Shidię przez kilka sekund, a następnie.. ułożył się na trawie przy swoim ojcu i wtulił się w niego ściskając mocno jego koszulkę. Co w tej sytuacji mogła zrobić zielonowłosa? Czy powinna w ogóle się wtrącać?\nPost autor: Shidia » 15 sty 2022, o 13:34\nMłoda dziewczyna postanowiła usiąść na chwile obok niech i pomyśleć co można by jeszcze zrobić. Czyżby nie miała innego wyboru jak zabrać faceta pod rękę i wynieść z tego miejsca?\nNie mogła przecież pozwolić młodemu chłopcu leżeć z ojcem w tej okolicy, cofnąć się do domu, zbytnio nie mogła, bo nigdy nic nie wiadomo co się wydarzy, reset ojcu chłopca by się zdał. Możliwe, że była jakaś dziwna sytuacja, która doprowadziła mężczyznę do tego stanu? Nie wiedziała zbytnio jak zareagować na tego typu rzeczy. Wzięła wdech piersią i ugryzła się nieco z dolną wargę, aby zastanowić się co dalej. Widziała jak chłopak mocno wtula się z ojca, ściskając mocno jego koszulkę. Można by spróbować gościa podnieść, spróbować chociaż na ławkę przenieść, aby ten nie leżał na schodach, przez ludzie jak zobaczą to będą oceniać.. Poczekaj.. mam pewien pomysł. Przeniosę go na ławkę.. jeszcze mi wilka przysłowiowego złapiesz.. powiedziała do ichiro. Gdyby chłopiec lekko się odsunął, Ta chwyciła go nieco pod pachą i lekko podniosła go do pozycji siedzącej. Gdyby mężczyzna, chociaż trochę z nią współpracował, to sadza go w pozycji. Lekko dłonią szturcha go po twarzy. Słyszy mnie pan? Może przejdziemy się na ławkę? Halo? spojrzała na faceta a po chwili na ichiro. Chciała jakoś doprowadzić go do ładu i składu. Czekała na reakcję i półtomnego faceta i chyba Ichiro.. widziała jak mały się cieszył na widok ojca. Trzeba było doprowadzić faceta do stanu używalności.. ale jak..\nWróć do „Seiyama (Osada Rodu Kōseki)”


Wyjątkowa Toyota z elementami z drewna - TechNow.pl Wyjątkowa Toyota z elementami z drewna - TechNow.pl\nKoncepcja Setsuna to niezwykła, jedyna w swoim rodzaju Toyota. Mamy tutaj wyjątkowe materiały i rozwiązania nietypowe dla klasycznych samochodów. Wbudowany licznik odnosi się tu nie do szybkości czy poziomu benzyny, a do upływającego czasu. Odliczając godziny i dni, nawiązuje do tematu historii i przemijania.\nZastosowanie licznych drewnianych elementów także pozwala podkreślić rolę mijających lat - w końcu drewno to materiał, który zwykle szlachetnieje z wiekiem. Wykorzystane japońskie odmiany cedru czy brzozy pełnią nie tylko estetyczną rolę - dopasowano je do danych części samochodu z uwagi na ich twardość bądź elastyczność. Przy tym ich montaż opiera się także o rozwiązania japońskie - nie użyto do niego gwoździ.\nLakierowany, wykonany z wielką precyzją samochód robi wrażenie i ma niepowtarzalny charakter. Tutaj każdy detal został dopracowany, co przekłada się na powstanie czegoś unikatowego, a przy tym wciąż funkcjonalnego.\nPoprzedni wpis: Tocky\nKolejny wpis: Bluza idealna do przytulania


Wybory na Ukrainie w PolskieRadio.pl (7)\nKlęska komunizmu, porażka populistów. "Społeczeństwo Ukrainy jest dojrzalsze niż myślano"\nPolitycy dawnej Partii Regionów nie będą mogli blokować strategicznych decyzji. z kolei komuniści po raz pierwszy od uzyskania niepodległości nie wejdą do Wierchownej Rady – wyniki wyborów na gorąco komentował w rozmowie z portalem PolskieRadio.pl ukraiński politolog Ołeksij Polehkij. Zobacz więcej na temat: Arsenij Jaceniuk Białoruś Petro Poroszenko Ukraina Wybory na Ukrainie\nPetro Poroszenko dziękuje wyborcom\nW wystąpieniu telewizyjnym po zakończeniu głosowania prezydent Ukrainy Petro Poroszenko podziękował obywatelom za poparcie demokratycznego kursu. Zobacz więcej na temat: Donbas Petro Poroszenko Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie wybory parlamentarne\nUkraińcy wybrali dziś nowy parlament. Czy oznacza to zmiany nie tylko w życiu politycznym, szanse na zakończenie wojny i początek reform? Zobacz więcej na temat: Europa Jarosław Kociszewski Ukraina relacja Wybory na Ukrainie wybory parlamentarne\nExit poll: Blok Petra Poroszenki z największym poparciem w wyborach na Ukrainie\nUgrupowanie wspierane przez prezydenta kraju uzyskało - w zależności od pracowni wykonującej sondaż - od 23 do 24,3 procent głosów. Do Rady Najwyższej wchodzi siedem partii. Zobacz więcej na temat: Donbas Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie wybory parlamentarne\nBlok Petra Poroszenki wygrał wybory na Ukrainie\nUgrupowanie wspierane przez prezydenta kraju uzyskało - w zależności od pracowni wykonującej sondaż - od 23 do 24,3 procent głosów. Zobacz więcej na temat: Wybory na Ukrainie\nUkraina: wybory przebiegają spokojnie. Wojskowi pilnują lokali wyborczych\nNa Ukrainie trwają przedterminowe wybory parlamentarne. Na razie przebiegają one bez większych zakłóceń. Zobacz więcej na temat: Donbas Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie\nWybory na Ukrainie - audycja specjalna w Jedynce\nW specjalnym wydaniu programu "Więcej świata": wyniki wyborów na Ukrainie, relacje z różnych części kraju, komentarze i analizy Zobacz więcej na temat: Europa Grzegorz Ślubowski Krzysztof Renik Paweł Kowal Piotr Pogorzelski Więcej świata Wybory na Ukrainie\nWybory w cieniu wojny. Ukraińcy wybierają nowy parlament\nNa Ukrainie o 7.00 (8.00 czasu miejscowego) zostały otwarte lokale wyborcze. W przedterminowym głosowaniu Ukraińcy wybiorą 225 deputowanych z list wyborczych i około 200 z okręgów jednomandatowych. Zobacz więcej na temat: Petro Poroszenko Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie\nWybory na Ukrainie. Apel Poroszenki\nPetro Poroszenko zaapelował do Ukraińców o udział w wyborach. Prezydent podkreślił, że nowy, współpracujący z nim parlament, będzie gwarancją reform. Zobacz więcej na temat: Petro Poroszenko Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie\n"Ukraińcy muszą się zjednoczyć"\nStawka w tych wyborach jest wysoka, ale przed Ukraińcami jeszcze wiele wyborów - mówi Lech Wałęsa. Były prezydent uważa, że potrzeba jeszcze trochę czasu, by "wszystko się na Ukrainie uporządkowało" i "trzeba pamiętać, że za jednym podejściem wielkich reform nie da się zrobić". Zobacz więcej na temat: Lech Wałęsa Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie\nPaweł Kowal: Rosjanie chcą Kijowa\n- Nie ulega wątpliwości, że Kijów leży w obszarze bezpośredniego zaangażowania Rosji. Rosjanie chcą Kijowa. Następne są państwa bałtyckie - mówi portalowi Polskiego Radia Paweł Kowal, ekspert do spraw międzynarodowych, były eurodeputowany Polski Razem. Zobacz więcej na temat: Paweł Kowal Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie wybory parlamentarne\nWybór między wojną a pokojem\nTrwają wybory parlamentarne na Ukrainie. Wojna i pogarszająca się sytuacja gospodarcza tego kraju wymuszają na partiach politycznych bardzo szybkie reagowanie na nowe warunki prowadzenia pracy ze swoim elektoratem. Zdaniem Olgi Popowycz, historyka i analityka politycznego do Rady Najwyższej na pewno wejdzie partia Petra Poroszenki, jednak nie ma pewności, że będzie mogła rządzić samodzielnie. Zobacz więcej na temat: Ukraina Wybory na Ukrainie\nPremier Ukrainy Arsenij Jaceniuk zaapelował do Ukraińców, by wzięli udział w niedzielnych wyborach do Rady Najwyższej. - Stawka tych wyborów jest zbyt wysoka, by pozostać w domu - przekonuje szef rządu. Zobacz więcej na temat: Arsenij Jaceniuk Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie\n26 października odbędą się wybory do rozwiązanej pod koniec sierpnia Rady Najwyższej Ukrainy. Nie wiadomo jednak, jaki będzie efekt głosowania. Z jednej strony aż 73 procent Ukraińców deklaruje chęć udziału w wyborach, a z drugiej co piąty mieszkaniec tego kraju jeszcze nie wie, na kogo odda swój głos. Zobacz więcej na temat: polityka Ukraina Wybory na Ukrainie\nO północy na Ukrainie zakończyła się kampania wyborcza. Należała do najspokojniejszych od lat. Władze centralne i lokalne nie mówią już Ukraińcom na kogo głosować, spadła liczba przekupstw i pobić. Zobacz więcej na temat: Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie\nWyborcy na Ukrainie oczekują reform\nNa Ukrainie kończy się w piątek kampania wyborcza. Kandydaci chętnie mówili o wojnie, lustracji i reformach. Jednak zdaniem wielu obserwatorów, w ciągu ośmiu miesięcy od Majdanu władze nic nie zrobiły, aby w ich kraju coś naprawdę się zmieniło. Zobacz więcej na temat: korupcja Niemcy reformy Rosja Ukraina Wybory na Ukrainie\nWybory na Ukrainie - frekwencja ograniczona wojną\nWybory na Ukrainie już w niedzielę. Tego dnia w tamtejszej polityce wszystko powinno się zmienić. Prawdopodobnie żadna z pięciu partii, które teraz są w Radzie Najwyższej Ukrainy, nie dostanie się do niej po wyborach. Zobacz więcej na temat: Ukraina Wybory na Ukrainie


Biustonosze na każdą okazję – Blog4Women.pl\n2 września 2018\tWyłączono\tprzez Blog4Women\nWydawać by się mogło, że dobór biustonosza nie powinien sprawiać specjalnych problemów. Ot, bielizna jak każda inna. Jednak okazuje się, że źle dobrany biustonosz wpływa nie tylko na estetykę, ale i na nasze zdrowie.\nBiustonosze są specyficzną bielizną. Źle dobrane mogą nam sprawić nie lada kłopot, który z pewnością niekorzystnie wpłynie na nasze zdrowie, więc ich doboru nie pozostawiajmy przypadkowi. W specjalistycznych sklepach z bielizną skorzystajmy z usług profesjonalnej brafitterki. Pomoże nam ona dobrać biustonosz, który posłuży nam na dłużej i którego noszenie będzie przyjemnością.\nBardotka to idealny wybór, kiedy chcemy założyć sukienkę i odsłonić dekolt. Jest to typowa bielizna zarówno na specjalne okazje, jak i na co dzień. Odpinane ramiączka i specjalny krój miseczek ułatwią nam dopasowanie ich do każdej sukienki.\nWielkość piersi ma niebagatelne znaczenie przy doborze odpowiedniego biustonosza. Dla kobiet, które mają niewielki biust, idealnym rozwiązaniem będzie stanik typu push up, specjalny krój podkreśli i uatrakcyjni nawet nieduże piersi.\nW ofertach wielu sklepów znajdziemy także wygodną bieliznę bezszwową oraz biustonosze typowe do zadań specjalnych, jak na przykład bielizna, która nie będzie nam utrudniać uprawiania sportów, czyli biustonosze sportowe.\nNie można zapomnieć o biustonoszu dla matek karmiących, ponieważ zaopatrzenie się w taką bieliznę znacznie ułatwi nam karmienie maluchów w każdych okolicznościach. O taki stanik warto zadbać jeszcze przed porodem, kiedy mamy czas na to, aby dobrać odpowiedni model bielizny. I tutaj znajdziemy bardzo przydatne modele, w których odpinamy całą klapkę, bądź tylko jej część. Warto pokusić się o przymierzenie takiego biustonosza i sprawdzenie, czy odpinanie klapki jedną ręka nie sprawi nam trudności. Jest jeszcze jedna istotna rzecz przy zakupie takiego stanika. Należy odjąć z obwodu około 10 cm, aby po porodzie nam idealnie pasował.\nJak więc widać, sprawa doboru odpowiedniego biustonosza na różne okazje nie jest taka prosta, jakby się wydawało. Warto poświęcić na to trochę czasu i energii, a z pewnością będziemy zadowolone.


WŚCIEKŁE WRONY I UZDRAWIAJĄCY BALSAM\nW kronice ks. Rufino można wyczytać:\nOkoło miesiąca temu ks. Bosko doznał bardzo przykrej dolegliwości oczu. Musiał nawet nosić ciemne okulary. Pracował jednak nieustannie, a swoim księżom i młodym klerykom nakazywał tak samo. „Odwagi — mawiał — pracujemy dla młodzieży całym sercem. Czyńmy wszystko, co tylko można dla Bożej chwały i pożytku dusz. Tam czeka nas wielka nagroda, ta sama, której obietnicę otrzymał Abraham: «Ja jestem twoim obrońcą, nagroda twoja będzie sowita» (Rdz 15, 1).\nCzasem możemy czuć się zmęczeni, przepracowani, udręczeni dolegliwościami, lecz trzeba nam nabrać siły od nowa, bo odpoczywać będziemy tam".\nZwykł był wtedy unosić rękę ku niebu w geście pełnego zawierzenia Bogu.\nBogactwo jest pokusą\nJego współpracownicy rozmawiali z nim na temat przyszłej ich działalności, którą Opatrzność Boga prawdopodobnie im po wierzy. 3 kwietnia 1864 r. przy nadarzającej się okazji rozmowa dotyczyła prowadzenia szkoły z internatem dla chłopców z bogatych rodzin. „Oh nie — przerwał ks. Bosko. Nigdy, póki żyt będę, nigdy do tego nie dopuszczę Gdyby chodziło tu tylko o administrowanie, można by na to pozwolić. To by nas doprowadziło do ruiny, zupełnie tak samo, jak do ruiny doprowadziło już wiele sławnych zakonów, które na początku zajmowały się biednymi, a skończyły na bogatych. Popadły wskutek tego w zawiść, zazdrość i usiłowały wypierać się wzajemnie. Bogactwo\nbliskie przestawanie z bogatymi stanowi często pokusę. Jeżeli będziemy pracować na rzecz biednych chłopców, pozostaniemy w spokoju. Jedni co najwyżej będą nas tolerować i litować się nad nami, drudzy chwalić. Nikt nie będzie pożądał naszej własności bo o nasze łachmany nikt się bił nie będzie".\nKsiądz Bosko niezliczone godziny spędzał w konfesjonale. Kardynał Cagliero tak konstatuje: „W tym posługiwaniu wykazywał wyjątkową łagodność zarówno wobec młodych jak i do rosłych, tak, że można go podziwiać. Prawie wszyscy z nas chodzili do spowiedzi do niego ze względu na jego wielkoduszną, cierpliwą łagodność i miłość. Kierował się bardziej rozumną pobłażliwością niż bezwzględną surowością. Zawsze zachęcał nas, byśmy zaufali Bożemu miłosierdziu; równocześnie budził w na szych sercach prawdziwą bojaźń Bożą".\nW swojej kronice ks. Ruffino napisał:\n,,W tym czasie przebywał w Oratorium chłopiec o nazwisku „P". Niestety nie chciał on mieć nic wspólnego z sakramentami św. i z modlitwą. Jeżeli znalazł się w kościele, to jedynie z musu. Któregoś dnia ks. Bosko wziął go na bok. «Dlaczego obok ciebie kręci się zawsze jakiś zły pies, wciąż warczy i próbuje ukąsić cię?» — zapytał go.\n«Ale ja widzę. Powiedz mi, jak czuje się twoje sumienie?* Chłopiec zawstydzony spuścił głowę. «Odwagi! — ciągnął ks. Bosko — Przyjdź do mnie, wszystko będzie dobrze*.\nChłopiec wkrótce stał się przyjacielem ks. Bosko i zdecydowanie odmienił swoje życie na lepsze".\nWieczorem 13 kwietnia na zakończenie rekolekcji ks. Bosko wyraził swoje ubolewanie, że niektórzy chłopcy nie wykorzystali ich dla dobra swoich dusz. ,,W czasie tych kilku dni — powiedział — zobaczyłem grzechy każdego z was, i to tak wyraźnie, jak gdybym widział je wypisane na karcie. Powstało nawet z tego powodu pewne zamieszanie, gdy kilku z was, spowiadając się z całego życia, próbowało mówić swoje grzechy, za miast odpowiadać na moje pytania. Bóg dał mi tę szczególną łaskę w tych paru dniach dla waszego dobra..."\nWrony — demony\n14 kwietnia ks. Bosko wygłosił słówko wieczorne do uczniów gimnazjalnych, a następnego wieczoru do rzemieślników. Obu grupom opowiedział dwa sny, które, wedle jego słów, mocno go zdziwiły. Pierwszy miał przed rekolekcjami, drugi po. A oto ich treść:\n„W sobotnią noc, 2 kwietnia, w wigilię niedzieli przewodniej, miałem wrażenie, że stałem na balkonie i przypatrywałem się wam w czasie gry. Nagle jakieś ogromne białe prześcieradło rozpostarło się nad całym boiskiem. A zaraz potem niezliczone sta do wron uniosło się nad nim i krążyło tak długo, aż nie wy patrzyło sobie jakiejś szczeliny, przez którą sfruwało w dół. Znalazłszy się pod zasłoną, rozpoczęły w straszliwy sposób atakować twarze chłopców. Ptaki te wydziobywały oczy, wyszarpywały języki i kaleczyły czoła i serca! Widok zgoła makabryczny! Niewiarygodne — nie mogłem w to uwierzyć — ale nikt nie krzyczał ani nie płakał. Wszyscy wydawali się jakby sparaliżowani! Nikt nie próbował się nawet bronić. Co to jest? Czy sen? — pytałem samego siebie?! Chyba tak — myślałem. Jakżeż inaczej mogli by ci chłopcy pozwolić na taką rzeź bez żadnej samoobrony? I naraz usłyszałem jakieś wstrząsające krzyki i za wodzenia, jakieś skamlące głosy. Ranni zaczęli czołgać się po ziemi. Nie wiedziałem, co o tym myśleć. Może — pomyślałem — skoro jest niedziela przewodnia, Bóg chce nam pokazać, jak pragnie nas ochronić swoją Łaską. Wrony mogą być demonami. Moją senną zadumę przerwał jakiś hałas, który mnie obudził. Było już jasno i ktoś pukał do drzwi.\nCzułem się bardzo zaskoczony, gdy w poniedziałek do Komunii św. przystąpiło o wiele mniej chłopców niż zwykle. Jeszcze skąpiej było ich przy Stole Pańskim we wtorek, a także w środę. Spowiedź chłopców skończyła się, jak nigdy, już w połowie mszy św. Postanowiłem nic nie mówić, jako że zbliżały się rekolekcje, które powinny wszystko wyjaśnić.\nA oto drugi sen.\nMinionej nocy, 14 kwietnia, miałem inny sen. Słuchałem spowiedzi przez cały dzień i jak zwykle myślałem o waszych duchowych korzyściach. Położyłem się spać i przez parę godzin za ledwie drzemałem. Wreszcie zasnąłem. Zdawało mi się, że znowu stoję na balkonie i przypatruję się waszym zabawom. Zobaczyłem wszystkich poranionych przez wrony. Wtem ukazały się dwie postacie: jedna trzymała mały dzban z oliwą, druga w ręku miała ręcznik. Natychmiast zabrały się do opatrywania rannych. W momencie, gdy oliwa dotknęła skaleczonego miejsca, natychmiast ono znikało i wracało pełne zdrowie. Niestety niektórzy odmówili leczenia i, pełzając po ziemi, oddalali się od tych postaci. Najbardziej zabolało mnie to, że tych chłopców była dość duża gromada. Zacząłem spisywać ich nazwiska, bo znałem ich wszystkich, ale wkrótce się obudziłem. Chociaż ten spis robiłem we śnie, pamiętam go doskonale. Może coś tam umknęło mojej uwadze. Będę starał się porozmawiać z tymi chłopcami, aby zaczęli leczyć swoje rany.\nO tym śnie możecie myśleć, co chcecie. Jestem pewny, że traktując go poważnie, odniesiecie korzyść duchową. Lecz nie opowiadajcie o tym poza Oratorium. Odnoszę się do was, jak ojciec, z całą szczerością, i wy też zatrzymajcie to dla siebie".


Przejdź do sekcji z opisem Stypendium\nPrzejdź do sekcji Regulamin\nPrzejdź do strony z formularzem i Wypełnij\nPiotr Pawłowski (1966–2018)\nBył człowiekiem o ogromnym potencjale, wielu talentach i charyzmie, przed którą ustępowały przeszkody z pozoru nie do pokonania. Jako nastolatek tego daru nie dostrzegał. Planował zostać mechanikiem samochodowym, a jako młody koszykarz osiągał sukcesy sportowe. Życie miało dla niego jednak inny scenariusz.\nBył lipiec 1982 r. Piotr Pawłowski skoczył do rzeki Liwiec. Na główkę, chociaż woda sięgała mu zaledwie do pasa. Po tym skoku wszystko się zmieniło. Powoli wykruszali się koledzy, odeszła pierwsza miłość, nie było szans na powrót do sportu.\nNie od razu był gotowy, aby zaakceptować nowe życie i dostrzec możliwości. Nie widział sensu w podejmowaniu starań, skoro utracił sprawność, to, co w tamtym czasie wydawało mu się najważniejsze. Zyskał powód, aby zrezygnować z odpowiedzialności za swoje życie. Nigdy nie ukrywał, że po wypadku chciał się poddać. Na szczęście poznał wyjątkowych ludzi. Zwyciężyła w nim wewnętrzna siła i charakter.\nZaczął szukać sposobu na siebie. Zastanawiał się, co może osiągnąć, dysponując sprawną głową i ograniczonym zakresem ruchu w jednej ręce. Czegokolwiek próbował, wiele od siebie wymagał. Do matury przygotowywał się w indywidualnym trybie nauki. Za punkt honoru postawił sobie przygotowanie do każdej lekcji. Nie chciał zawieść ani siebie, ani nauczycieli. Kontynuował edukację w Instytucie Studiów nad Rodziną Akademii Teologii Katolickiej (obecnie Uniwersytet im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego), a później w Podyplomowym Studium Etyki i Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Rozważał karierę naukową, z czego zrezygnował dopiero na etapie studiów doktoranckich. Nie został także tłumaczem, chociaż uczył się języka japońskiego.\nZanim nastał czas komputerów i aplikacji ułatwiających komunikację i codzienne życie, nauczył się pisać ustami. Ustami zaczął też tworzyć obrazy. Efekt był na tyle zadowalający, że swoje prace wysłał do Światowego Związku Artystów Malujących Ustami i Nogami w Liechtensteinie (VDMFK) i został stypendystą tej organizacji. Później także stypendystą Ashoka – Międzynarodowej Organizacji Innowatorów Społecznych. Dzięki stypendium kupił pierwszy komputer, na którym napisał prace studenckie i pierwsze teksty do założonego przez siebie magazynu „Integracja”.\nJako stypendysta VDMFK musiał wystawić swoje obrazy. Wtedy ujawnił się jego talent do likwidowania barier i ograniczeń oraz umiejętność realizowania niemożliwych i nieprawdopodobnych planów. Współorganizował wystawy, m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, gdzie zawisły obrazy jego i innych polskich stypendystów VDMFK, współpracujących z Wydawnictwem AMUN z Raciborza. Malarstwo pozostało na zawsze pasją Piotra Pawłowskiego, ale życiową misję zrealizował jako wydawca, społecznik i prezes w Stowarzyszeniu Przyjaciół Integracji i Fundacji Integracja.\nW maju 1994 r., podczas rozmowy przy piwie z kolegą Bolesławem Bryńskim, narodził się magazyn „Integracja”. Jesienią tego roku pierwszy numer 8-stronicowego, czarno-białego biuletynu był już w rękach czytelników (15 tys. egzemplarzy). Został wydrukowany na słabej jakości papierze, ale był oryginalny i dobrze się zapowiadał.\nMagazyn stworzony przez dwóch młodych magistrów miał zapełnić lukę – zaspokoić brak informacji o niepełnosprawności. Szybko jednak się okazało, że poruszane w „Integracji” tematy są ważne dla czytelników, którzy nie radzą sobie ze swoją niepełnosprawnością, chcą żyć jak inni, łamać bariery, rozwijać się, uczyć i pracować.\nDo redakcji, której siedziba, jeszcze przez dwa lata, mieściła się w domu rodziców Piotra Pawłowskiego, przychodziły listy od czytelników. Pojawili się wolontariusze i współpracownicy. Było ich coraz więcej. Na tysiące listów zaczęła odpowiadać Janka Graban, która robi to do dziś. Listy są paliwem Integracji – inspirują do działań i zmian w mentalności, otoczeniu, prawie.\nMagazyn „Integracja” ma już ponad 160 wydań. Jest największą tego typu publikacją w Polsce. Co dwa miesiące trafia do 30 tys. czytelników.\nJuż tylko to było miarą sukcesu Piotra Pawłowskiego, ale to dopiero początek. W 1995 r. powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Integracji, a rok później odbyła się pierwsza Wielka Gala Integracji. Organizacja rozrastała się. Powstawała platforma mediowa, m.in.: program telewizyjny „Integracja”, portal Niepelnosprawni.pl, serwis Sprawniwpracy.com. Działalność rozpoczęła sieć Centrów Integracja, w których można aktywizować się zawodowo i społecznie, uzyskać pomoc i znaleźć pracę. Integracja organizuje szkolenia, warsztaty, prowadzi audyty architektoniczne, przyznaje certyfikaty dostępności.\nChociaż Piotr Pawłowski potrzebował codzienne ponad dwóch godzin, aby przygotować się do wyjścia z domu, nigdy sobie nie odpuszczał. Bez względu na wysiłek, jakim było to obarczone, pozostał gentlemanem w sposobie bycia, zachowaniu i wizerunku. Kulturalny, błyskotliwy, szarmancki, nienagannie ubrany. Tak zapamiętali go ludzie, z którymi prowadził działania na rzecz poprawy życia osób z niepełnosprawnością, dążył do zmiany ich postrzegania w społeczeństwie, likwidacji barier, walczył z wykluczeniem i dyskryminacją.\nPracował po kilkanaście godzin dziennie. Efektem tej pracy były m.in. głośne i nagradzane kampanie społeczne.\n– Pierwsza była kampania „Płytka wyobraźnia...”, w której chcieliśmy powiedzieć młodym ludziom, żeby bezmyślnie nie skakali do wody. Nie mogłem obojętnie patrzeć na to, że wciąż skaczą na główkę do nieznanej sobie i zwykle płytkiej wody. Złamałem kręgosłup i nie mogłem stać bezczynnie, pozwalając komuś, żeby zrobił to samo – mówił w wywiadzie do 150. jubileuszowego wydania magazynu „Integracja”.\nPiotr Pawłowski konsolidował środowisko, motywował i inspirował. Świat pamięta go jako wizjonera o otwartym umyśle. Miał wizję i plan, jak nauczyć decydentów, czym jest niepełnosprawność, i jak do niej podchodzić. Nie wymuszał, nie naciskał, nie organizował protestów. Nie zgłaszał roszczeń. Wyjaśniał, edukował, szukał możliwości, punktów porozumienia, sposobu na realizację zamierzeń. Powoli, cierpliwie, biorąc pod uwagę ograniczenia polityczne i systemowe, zmieniał podejście do osób z niepełnosprawnością.\nBył błyskotliwym strategiem o ciepłym usposobieniu. Chociaż wysoko stawiał poprzeczkę sobie i współpracownikom, był przede wszystkim człowiekiem, który kochał życie i potrafił z niego korzystać. Miał szerokie grono przyjaciół ceniące go m.in. za serdeczność i poczucie humoru, lubił podróże, dobre wino i wykwintną kuchnię. Cieszył się drobnymi przyjemnościami codziennego życia.\n– Był spełnionym człowiekiem, zachłannym na życie – wspomina żona Ewa Pawłowska, jego następczyni jako prezes Integracji. – Ujął mnie swoim uśmiechem i pogodą ducha. W kontakcie z nim wózek przestawał być widoczny.\n– Piotr Pawłowski był żeglarzem i wiatrem – podkreśla poseł Sławomir Piechota, laureat Konkursu „Człowiek bez barier 2003”. – To on nadawał kierunek wielu sprawom, jak dobry żeglarz, ale jednocześnie to on wytwarzał tę energię, która pcha żaglówkę naprzód. Myślę, że dzięki niemu daleko zajechaliśmy w sprawach osób niepełnosprawnych.\nNadał kierunek i wyznaczył standardy pracy nad integracją osób z niepełnosprawnością. Nie dokończył swojego dzieła, odszedł 8 października 2018 r. Dziś jego bliscy i przyjaciele szukają następców, którzy dzieło Piotra Pawłowskiego, choć po swojemu, będą kontynuować.\nSzukamy następców Piotra Pawłowskiego!\nPiotra Pawłowskiego nie ma z nami już kolejny rok. Szukamy jego następców, młodych ludzi z różnymi rodzajami niepełnosprawności, którzy aktywnie działają na rzecz innych w swoim środowisku.\nWspólnymi siłami budujemy żywy pomnik: Fundusz Wieczysty im. Piotra Pawłowskiego. Raz w roku Kapituła wybierze stypendystę, którego rozwój będzie wspierać:\nszukamy osób z niepełnosprawnością, uważamy bowiem, że o tym, co jest do załatwienia, nikt nie wie tak wiele, jak ludzie, którzy „na własnej skórze” doświadczają trudności. To oni są świadomi, czego im najbardziej potrzeba, jaka zmiana powinna się wydarzyć, ale też często – jak do niej doprowadzić.\nRegulamin konkursu stypendialnego w ramach Funduszu Wieczystego im. Piotra Pawłowskiego\nKonkurs stypendialny w ramach Funduszu Wieczystego im. Piotra Pawłowskiego (zwany dalej „Konkursem”) jest organizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Fundację Integracja (zwaną dalej „Organizatorem”) we współpracy z Funduszem „Podwójne Wyzwanie”, Koalicją Liderzy Pro Bono, Akademią Rozwoju Filantropii w Polsce. Niniejszy regulamin określa zasady organizacji i przebiegu Konkursu.\nKonkurs jest organizowany w dniach od 1 czerwca do 30 września 2021 r.\nCelem Konkursu jest wsparcie rozwoju osobistego osób z niepełnosprawnościami w wieku 18-35 lat, zaangażowanych w rozwój inicjatyw obywatelskich na rzecz integracji i rozwoju osób z niepełnosprawnościami, realizowanych przez organizacje pozarządowe, których siedziba znajduje się w miejscowości do 20 000 mieszkańców.\nWnioski oceniane są przez Kapitułę Konkursu powoływaną przez Organizatora. Podczas oceny wniosków Kapituła Konkursu weźmie pod uwagę:\nzaangażowanie aplikujących o stypendium w realizację inicjatyw obywatelskich,\nDla Kapituły istotny jest całokształt doświadczeń życiowych osób aplikujących w kontekście zaangażowania społecznego.\nDo wypełnionego wniosku można dołączyć e-mailem na adres stypendiumpiotra@integracja.org następujące załączniki (nie więcej niż 5 plików, maksymalny łączny rozmiar 5 MB):\nDo wniosku osoba aplikująca może dołączyć również filmik, przesyłając go (np. poprzez WeTransfer) na adres e-mail stypendiumpiotra@integracja.org, opowiadający o sobie, będący uzupełnieniem wniosku. Filmik może być nakręcony za pomocą dowolnego urządzenia – telefonu, aparatu cyfrowego, kamery itd. Powinien on spełniać następujące standardy:\nnie może przekraczać długości 1 minuty,\nautorka/autor materiału powinna/powinien posiadać zgody na wykorzystanie materiałów audio użytych w filmach lub wykorzystać ścieżki udostępniane na otwartych licencjach. Powinna/powinien także posiadać zgody na wykorzystanie wizerunku osób występujących w filmie. Filmik nie jest obowiązkowy, ale będzie brany pod uwagę przy ocenie przez Kapitułę Konkursu.\nOrganizator zastrzega sobie prawo do odrzucenia wniosków niekompletnych lub złożonych po terminie. Wnioski te nie będą przedstawione pod ocenę Kapituły Konkursu.\nIV. PRZEBIEG I HARMONOGRAM KONKURSU\nWniosek zgłoszeniowy wraz z Regulaminem dostępny jest na stronie StypendiumPiotra.pl.\nTermin nadsyłania wniosków mija 31 sierpnia 2021 r.\nKapituła ocenia wyłącznie wnioski spełniające cele Konkursu.\nWyniki Konkursu zostaną ogłoszone nie później niż 30 września 2021 r. na stronie internetowej Organizatora.\nKapituła może zdecydować o przyznaniu laureatce/laureatowi również dodatkowych nagród, np. rzeczowych lub o charakterze wsparcia mentorskiego czy eksperckiego.\nDecyzje podjęte przez Kapitułę są ostateczne i nie podlegają odwołaniu.\nDodatkowych informacji na temat Konkursu udziela Organizator pod numerem telefonu: 22 530 65 70 (czynny codziennie w okresie składania wniosków w godzinach od 9:00 do 16:00) oraz pod adresem e-mail: integracja@integracja.org.\nV. STYPENDIUM W RAMACH FUNDUSZU WIECZYSTEGO IM. PIOTRA PAWŁOWSKIEGO\nWysokość rocznego stypendium wynosi 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy 00/100 zł).\nOrganizator zastrzega sobie prawo weryfikacji, czy osoba aplikująca spełnia warunki określone w niniejszym regulaminie Konkursu, jak również w przepisach prawa. Niestosowanie się do niniejszego regulaminu Konkursu lub do przepisów prawa, jak również odmowa spełnienia powyższych żądań, powoduje natychmiastowe wykluczenie danej osoby z Konkursu i uprawnia Organizatora do odmowy przyznania Stypendium oraz powoduje natychmiastowe wygaśnięcie ewentualnego prawa do Stypendium bądź do jakichkolwiek innych roszczeń w stosunku do Organizatora.\nPostanowienia niniejszego regulaminu Konkursu są wyłączną podstawą prowadzenia Konkursu, a ich wykładnia i interpretacja należy wyłącznie do Kapituły.\nAdministratorem danych osobowych przetwarzanych w ramach Konkursu Stypendialnego jest Fundacja Integracja z siedzibą w Warszawie, ul. Dzielna 1 (kod: 00-162), KRS 0000 144 578, NIP 524 23 24 281, REGON 013099416. Dane kontaktowe: tel.: 22 530 65 70, e-mail: integracja@integracja.org.\nDane osobowe przetwarzane będą do celów organizacji Konkursu, wydania przyznanych nagród oraz właściwego wykonania innych praw i obowiązków wynikających z regulaminu Konkursu, zgodnie z zasadą minimalizacji danych.\nCzas przetwarzania danych osobowych: informujemy, iż dane osobowe będą przetwarzane przez okres niezbędny do realizacji wymienionego w rozdziale 2 celu.\nPrzysługuje Pani/Panu prawo dostępu do swoich danych osobowych oraz prawo żądania ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia ich przetwarzania oraz prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania swoich danych osobowych. W celu skorzystania z powyższych praw należy skontaktować się z administratorem, korzystając ze wskazanych powyżej danych kontaktowych.\nW przypadku naruszenia przepisów ogólnego Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) ma Pani/Pan prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego.\nPL 57 1600 1462 1815 7126 8000 0015\nNIP 524 23 24 281


26 listopada 2018 reklamazone\nWspółcześni użytkownicy żyją w ciągłym pędzie pomiędzy wykonywaniem swoich zadań służbowych , a oprócz tego rodzinnych. Coraz częściej poszukujemy zatem rozwiązań, które pozwolą nam na zaoszczędzenie cennego czasu. Naprzeciw oczekiwań polskich, nowoczesnych klientów została otworzona drukarnia online.Czytaj dalej »\n19 października 2018 reklamazone\nAktualnie coraz więcej osób zgłasza się o pomoc do agencji interaktywnej. Dlaczego tak się dzieje? Należy podkreślić, że wpływa na to kilka czynników. W głównej mierze bardzo istotne jest to, że pracują tam fachowcy.Czytaj dalej »\nWyjątkowa bluza z własnym nadrukiem\n20 czerwca 2018 reklamazone\nOd kilku sezonów własne projektu ubrań cieszą się ogromną popularnością, w szczególności pośród młodzieży. Ubrania sieciowe stały się dla nas zbyt nudne i pospolite, gdyż codziennie możemy spostrzec je na ulicy na dziesiątkach innych osób. Jeżeli już pragniecie posiadać własne swoje i niesamowite ubrania, to warto postawić na własnoręcznie zrealizowane projektu.Czytaj dalej »\n30 kwietnia 2018 reklamazone\nSporo firm ma zagwozdkę, jakie gadżety reklamowe rozdawać klientom. Może się wydawać, że zawsze dobrym wyborem jest notatnik w skórzanej oprawie. Ogólnie rzecz ujmując notesy reklamowe od lat należą do najpopularniejszych gadżetów.Czytaj dalej »


"Obsceniczne" zachowanie wójta zgłoszone do prokuratury / Kryminalne wydarzenia Kalisza i regionu / Aktualności / Fakty Kaliskie\n"Obsceniczne" zachowanie wójta zgłoszone do prokuratury\nOstatni czas był dość spokojny, jeśli mowa o poczynaniach wójta Żelazkowa, Sylwiusza Jakubowskiego. Okazuje się jednak, że podczas jednych z dożynek sołecko-parafialnych był głównym bohaterem imprezy. W stanie upojenia alkoholowego miał obrazić publicznie radną powiatu kaliskiego, Alicję Łuczak. Radna jest oburzona zachowaniem włodarza gminy Żelazków i złożyła już zawiadomienie do prokuratury. - Może to do niego nie dotarło, może nie pamięta – mówi radna.\nUważam, że takie zachowanie jest niedopuszczalne i takie choroby, w ogóle większość chorób, można leczyć. Mam też nadzieję, jak to mówi młodzież, pan Sylwiusz się ogarnie… - dodała radna


TVN24 dostało list od… Boga. Pilnie poszukiwani psychiatrzy! | Niepoprawni.pl\nZatem… Pilnie poszukiwani psychiatrzy do powstającego szpitala psychiatrycznego w budynkach TVN… :))\nPewnie że chodzana "haju"\nNathanel - 13 Listopada, 2017 - 19:55\nAngielskie "hay" to znaczy "siano" a osły żywia się sianem\nNo co Schetyna się zżyma?\nZawiedzony - 13 Listopada, 2017 - 20:32\nCzy każdy Lis to świnia?\nCzemu Petru się jeży skoro nie wierzy?\nKomu Kościół zawadza skoro do lochów nie wsadza?\nCzy polskie wiezienia będą Tuska imienia?\nKiedy złodzieje i szmaty trafią wreszcie za kraty?\nJozio z Londynu - 13 Listopada, 2017 - 21:55\nŻyję tyle lat na tym świecie i o takich bredniach jeszcze nie słyszałem\nWizytę u psychiatry jak najszybciej powinien zamówić sobie ten co list napisał i ten,który go opublikował.\nDalszy komentarz zbędny.!!\nA autorem listu to pewnie Pieronek albo Boniecki\ndo TVN mógł tylko napisać\nZawiedzony - 14 Listopada, 2017 - 09:59\ndo TVN mógł tylko napisać Mosze Rabbe czyli D.Kosiur