Posty: 1414 • Strona 137 z 142 • 1 ... 134, 135, 136, 137, 138, 139, 140 ... 142\nprzez matit1 » 23 stycznia 2020, 22:27\nOo, widzę elegancka robota będzie . Mam nadzieję, że znajdzie się jeszcze miejsce na zieloną rurę neonową (o ile przeżyła przeprowadzkę)?\nprzez Whites86 » 23 stycznia 2020, 22:30\nmatit1 napisał(a): Oo, widzę elegancka robota będzie . Mam nadzieję, że znajdzie się jeszcze miejsce na zieloną rurę neonową (o ile przeżyła przeprowadzkę)?\nbyły 3 jedna się zbiła niestety.. i pojawia się problem z zasileniem tego bo trafo które mam już na te 3 było za mocne\nprzez matit1 » 23 stycznia 2020, 22:40\nMożesz pomyśleć o tych chińskich małych zasilaczach które są u ciebie. Jak przypadkiem dokopiesz się do nich to możesz sobie sprawdzić jak jedna rura świeci na jednym zasilaczu i jak 2 rury świecą na jednym zasilaczu (tak ogólnie, poglądowo). Chyba, że to jeszcze miałoby współgrać wyglądem do całej instalacji to ja bym tu widział na ścianie takie trafo co ja mam( które pierwszy raz ode mnie pożyczałeś) tylko o odpowiednich parametrach\nprzez Whites86 » 23 stycznia 2020, 22:52\nno właśnie wszystko ma współgrać, tak wiec te zasilacze nie wchodzą w gre\nprzez matit1 » 23 stycznia 2020, 23:05\nA ok, rozumiem. Jeśli chodzi o trafo to może być te nowsze, takie zalewane co miałeś czy raczej te klasyczne?\nprzez Whites86 » 24 stycznia 2020, 06:07\nmatit1 napisał(a): A ok, rozumiem. Jeśli chodzi o trafo to może być te nowsze, takie zalewane co miałeś czy raczej te klasyczne?\ntylko stare z widocznym uzwojeniem, po prostu musze skombinować znowu jakiś długi neon\nprzez Marcin » 24 stycznia 2020, 20:42\nŚwietnie to się prezentuje - czekam na efekt końcowy prac\nWidzę, że mocowania w końcu zostały wykorzystane\nprzez MRP200 » 24 stycznia 2020, 22:46\nBędziesz miał pokój na styl iście industrialny. Pewnie jeszcze sporo jest do zrobienia, aby projekt ukończyć.\nprzez Elektroservice » 24 stycznia 2020, 23:59\nSzacun dla Ciebie, wygląda to naprawdę rewelacyjnie A co do zasilaczy to dlaczego nie wchodzą w grę? Schować w żeliwnej obudowie i po temacie\nprzez Whites86 » 25 stycznia 2020, 02:07\nElektroservice napisał(a): Szacun dla Ciebie, wygląda to naprawdę rewelacyjnie A co do zasilaczy to dlaczego nie wchodzą w grę? Schować w żeliwnej obudowie i po temacie\ni to mowi ktoś kto nie uznaje prowizory


Wind to Grid 2012 już w październiku - terenyinwestycyjne.info\nWind to Grid\n, Green World Conferences Ltd\n, Energetyka Wiatrowa\nGreen World Conferenced Ltd organizuje konferencję Wind to Grid 2012, która odbędzie się w dniach 1-2 października w Warszawie.\nPrzedmiotem konferencji jest obecny stan prawny sektora energetyki wiatrowej w Polsce, obowiazujące prawo dotyczące przyłączeń wiatrakow i farm wiatrowych do sieci, regulacje prawne i finansowe, a także sposoby finansowania farm wiatrowych w Polsce.\nW konferencji wezmą udział regulatorzy prawa energetycznego w Polsce, operatorzy farm wiatrowych, firmy developerskie zaangażowane w budowę farm wiatrowych, operatorzy sieci energetycznych, specjalisci ds. przyłączeń wiatrakow do sieci energetycznej, wiodące kancelarie prawne oraz firmy inwestycyjne.\nPodczas spotkania uczestnicy będą mogli zapoznać się z możliwościami finansowania małych, średnich i dużych projektów wiatrowych w Polsce, a także zapoznać się z opniami ekspertów polskiego prawa energetycznego, ktorzy przedstawiać będą możliwości pokonywania problemów na zasadzie case studies.\nKonferencja będzie połączona z wystawą tematyczną.\nŹródło: Green World Conferences Ltd


Silvian Heach - Szorty czarny wygodne - Szorty - MODA360\nSilvian Heach - Szorty czarny wygodne\nPrezentowany produkt Silvian Heach - Szorty czarny wygodne tanio kupisz w Answear. Na co dzień wybierasz wygodę, ale chcesz również prezentować się stylowo? Jeżeli tak jest, rozwiązaniem dopasowanym do Twych potrzeb są szorty. Stylowe, uszyte z doskonałej klasy tworzyw i perfekcyjnie dopasowane do Twej figury... daj się im oczarować! Marka Silvian Heach jest doskonale.. więcej »\n1399 zł 800 zł\nSilvian Heach - Botki\nSilvian Heach - Botki Parry\nZobacz wszystkie: Silvian Heach dla kobiet »\nPrezentowany produkt Silvian Heach - Szorty czarny wygodne tanio kupisz w Answear. Na co dzień wybierasz wygodę, ale chcesz również prezentować się stylowo? Jeżeli tak jest, rozwiązaniem dopasowanym do Twych potrzeb są szorty. Stylowe, uszyte z doskonałej klasy tworzyw i perfekcyjnie dopasowane do Twej figury... daj się im oczarować! Marka Silvian Heach jest doskonale znana każdemu, kto ceni styl z najwyższej półki. Stąd też, nabywając Silvian Heach - Szorty czarny wygodne wykreujesz outfit zgodny z najnowszymi trendami. Skuś się i kup jeszcze dziś! Sprawdź specyfikację:\nDostępne rozmiary są przeliczone z włoskiej rozmiarówki producenta na standardową rozmiarówkę europejską. Zamawiany rozmiar może różnić się od widocznego na metce (IT 38/XXS = EU XS). Dla pewności prosimy o zapoznanie się z tabelą rozmiarową. Szorty z kolekcji Silvian Heach. Model wykonany z gładkiego materiału. Prosty fason. Wsuwane kieszenie. Podwyższony stan. Elastyczna listwa w pasie. W pasie troczki. Cienka, nieelastyczna tkanina. Szerokość w pasie: 37 cm. Szerokość w biodrach: 53 cm. Wysokość stanu: 28 cm. Szerokość nogawki: 33, 5 cm. Długość: 33 cm. Wymiary podane dla rozmiaru: S. Skład: 100 % Poliester, ID produktu: -90-SZD002 Kod producenta: PGP19324SH.\nSilvian Heach - Szorty czarny wygodne jest propozycją dedykowaną kobietom odważnym, które szukają indywidualnego stylu. Zestawisz je podobnie z outfitami casualowymi, jak i fasonami eleganckimi - wybierając outfity brandu Silvian Heach zawsze samodzielnie decydujesz, jak pokażesz się każdego dnia. Zatroszcz się więc o to, aby w Twej szafie znalazły się szorty - stanowią obowiązkowy zestaw dla każdej modnej kobiety!\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat Szorty Silvian Heach - Szorty czarny wygodne


EKOTECH jednym z Diamentów Forbesa - Ekotech\nEKOTECH jednym z Diamentów Forbesa\nMagazyn biznesowy Forbes opublikował niedawno listę Diamentów Forbesa 2020, zestawienie najdynamiczniej rozwijających się firm w Polsce. W gronie laureatów znalazł się EKOTECH Trade, jedna ze spółek Grupy EKOTECH. Ranking opracowywany jest przez Bisnode Polska we współpracy z redakcją miesięcznika.\nW zestawieniu znalazły się przedsiębiorstwa, które w trzech ostatnich latach najszybciej zwiększały swą wartość. Każdej z nich niezależna wywiadownia Bisnode Polska przyznała pozytywny rating wiarygodności i pozytywny rating ryzyka współpracy. Wyłonione firmy musiała cechować również wysoka płynność bieżąca i brak zaległości z płatnościami. Niezbędne było także wykazanie dodatniego wyniku finansowego oraz wartości kapitałów własnych.\n– Dołączenie do prestiżowego grona laureatów Diamentów Forbesa to dla nas ważny moment. Niewątpliwie jest potwierdzeniem prężnego rozwoju naszej firmy, ale też wartości naszego produktu i know how zdobytego przez lata pracy w branży budowlanej – mówi Kamil Szczygielski, CEO Grupy EKOTECH.\nEKOTECH Trade zajął 420 pozycję wśród firm z województwa mazowieckiego osiągających przychody rzędu 5-50 mln zł. W rankingu Diamenty Forbesa 2020 znalazło się 4035 przedsiębiorstw.\nZ metodologią powstawania rankingu można zapoznać się tutaj.


Płochacz pokrzywnica – Wikipedia, wolna encyklopedia\nPłochacz pokrzywnica, pokrzywnica (Prunella modularis) – gatunek małego ptaka z rodziny płochaczy (Prunellidae).\nGatunek płochacz pokrzywnica\nMotacilla modularis Linnaeus, 1758\nP. m. occidentalis (Hartert, 1910)\nP. m. meinertzhageni J.M. Harrison & Pateff, 1937\nZamieszkuje większość Europy (poza południowym wschodem kontynentu i wybrzeżem Morza Czarnego – południem Hiszpanii, Włoch i Grecji) i Azję Mniejszą po północny Iran i Kaukaz. Większość osobników z północnej i środkowej Europy regularnie migruje (choć na krótkie dystanse) do południowej i południowo-zachodniej Europy (basen Morza Śródziemnego), a niektóre swą wędrówkę kończą dopiero na wybrzeżach Tunezji. Na lęgowiska wracają wczesną wiosną. Ostatnie dekady przynoszą rozrost areału na północny zachód. Populacje zachodnioeuropejskie natomiast są osiadłe.\nW Polsce średnio liczny gatunek lęgowy w górach (mimo to jest mało znanym ptakiem), na niżu nieliczny, częstszy jest zatem w górach do górnej granicy kosówki (do wys. 2000 m n.p.m.), gdzie lokalnie może być bardzo liczny; natomiast na niżu lokalnie bywa bardzo nieliczny. Do Polski przylatuje na przełomie marca i kwietnia, a odlatuje z kraju we wrześniu lub październiku. Część osobników jednak corocznie zimuje, głównie w zachodniej części kraju.\nWyróżniono osiem podgatunków P. modularis:\nP. modularis hebridium – Irlandia i Hebrydy (na zachód od Szkocji).\nP. modularis occidentalis – Szkocja (z wyjątkiem Hebrydów), Anglia i zachodnia Francja.\nP. modularis modularis – północna i środkowa Europa.\nP. modularis mabbotti – Półwysep Iberyjski, południowo-środkowa Francja i Włochy.\nP. modularis meinertzhageni – Bałkany.\nP. modularis fuscata – południowy Krym (północne wybrzeża Morza Czarnego).\nP. modularis euxina – północno-zachodnia i północna Turcja.\nP. modularis obscura – północno-wschodnia Turcja, Kaukaz i północny Iran.\nDzięki maskującemu upierzeniu pokrzywnica jest często niezauważana lub mylona z wróblem\nPtak drobny, o krępej sylwetce i skromnym, maskującym ubarwieniu. Z upierzenia podobny do wróbla domowego, lecz smuklejszy i o cieńszym dziobie. Z daleka wygląda na jednolicie brązowego. U obu płci głowa z ciemniejszymi pokrywami usznymi, kark, gardło i pierś ciemnoniebieskoszare. Wierzch głowy, grzbiet i kuper rdzawobrązowe, wzorzyste, szyja, ogon i skrzydła intensywnie brązowe z ciemnymi prążkami i plamkami. Brązowy wierzch ciała mocno kreskowany z plamami układającymi się w smugi, ciemne kreskowanie widoczne też z boku brzucha. Sterówki są jednolicie zabarwione, inaczej niż u płochacza halnego, u którego kończą się dużymi, białymi lub ochrowymi plamami. Ma cienki, szydłowaty i szerszy u nasady dziób, pomarańczowobrązowe nogi oraz jasne oczy. Młode pokrzywnice są podobne do dorosłych ptaków, ale mają ciemne prążki od spodu. Ptak bardzo ostrożny i płochliwy (stąd „płochacz”), nigdy nie pokazuje się na otwartej przestrzeni. Dorosłe pokrzywnice mają czerwoną tęczówkę, młode ciemnobrązową. Przypomina nieco rudzika, ale w czasie żerowania bardziej przykuca.\nrozpiętość skrzydeł 22 cm\nok. 21 g\nMimo skrytego trybu życia wiosną samce zdradzają swoją obecność dźwięczną, perlistą szybką, ale nieurozmaiconą pieśnią wykonywaną na wierzchołkach drzew iglastych. Przypomina szybkie i wibrujące gwizdanie – ostre i silne „tii”. Poza okresem lęgowym z daleka słyszane jest jego wabienie. Odgłosy te wydawane są u europejskich populacji również zimą, gdyż ptaki te tutaj zimują. W czasie śpiewania przyjmuje wyprostowaną postawę.\nBory i lasy mieszane z gęstym krzewiastym poszyciem świerkowym i sosnowym, iglaste młodniki, wiklinowe zarośla i zgrupowania kosodrzewiny w górach. W okresie lęgowym spotkać ją można w miejskich parkach, na cmentarzach i w większych ogrodach, gdzie trzyma się niskiej, gęstej roślinności. Większość czasu ptak ten spędza w gęstwinie krzaków nisko nad ziemią, choć samiec śpiewa wiosną na wysokich drzewach i krzewach.\nOsobnik dorosły zimą\nSamiec w okresie lęgowym śpiewający na kosówce\nPokrzywnice na lęgowiska wracają w marcu i kwietniu, a okres lęgowy trwa do lipca. Pary nie są monogamiczne, z czego korzysta samica. Przyszła matka kopuluje z wieloma samcami. Te odwdzięczają się jej w trakcie karmienia młodych. Samiec jednak może wymusić na partnerce, aby całe potomstwo miało jego materiał genetyczny. Przed zapłodnieniem sprawdza, czy ta nie spółkowała z innym samcem, dziobiąc jej kloakę tak długo, aż ona wydali całe lub większość nasienia innych konkurentów. Dopiero to jest sygnałem do zbliżenia. Zabiegi te mogą okazać się bezskuteczne, gdy samica skontaktuje się z kolejnym samcem.\nNisko w gęstych świerkach i innych drzewach lub krzewach (głównie iglastych i ozdobnych), żywopłotach. Ma kształt czarki i jest zbudowane z gałązek, źdźbeł trawy, z zewnątrz są w nie wplecione zielone mchy. Wyściółkę stanowią czerwone sporofity płonnika, delikatne źdźbła, pióra i włosie. Tylko wyjątkowo zajmuje gniazdo innego ptaka. Konstrukcja lęgowa jest dobrze ukryta w gęstym podszycie leśnym.\nW kwietniu pierwszy, a w połowie czerwca drugi lęg. W jednym lęgu składa 4–5 jaj o intensywnym niebieskim kolorze bez plamek, o średnich wymiarach 19x14 mm (czasem mogą mieć parę czerwonych plamek). Mimo iż jaja rzucają się w oczy i mogłyby zwracać uwagę drapieżników, tak nie jest. Gniazdo usytuowane jest w ciemnych zakamarkach krzewów, gdzie ochronne plamkowanie nie jest potrzebne (w przeciwieństwie do ptaków gnieżdżących się na otwartych terenach). Samej samicy jasna barwa jaj pomaga w ich szybkim odnalezieniu w gęstwinach.\nSamiec i samica wysiadują jaja na zmianę przez okres 12–14 dni. Pisklęta przebywają w gnieździe przez okres 12–14 dni i karmione są przez rodziców owadami (wtedy dorosłe ptaki preferują dietę zwierzęcą). Swoje miejsce wyklucia opuszczają, gdy nabędą zdolności do lotu.\nW lecie drobne stawonogi – dojrzałe owady, ich larwy, poczwarki, pająki i ślimaki, a zimą małe ziarna roślin oleistych i jagody.\nWąski dziób pokrzywnicy świadczy o jej zwierzęcej diecie, która dominuje wiosną i latem. Pokarm roślinny przybiera na znaczeniu zimą, gdy tylko wyjątkowo ptaki natrafiają na stadia spoczynkowe bezkręgowców. Owady są przeważnie łowione w locie, choć gdy przeciska się przez gęstwiny, dziobie każdą zdobycz jaką napotka. Ma umiejętność obdziobywania nasion i jagód z pędów i wierzchołkowych gałęzi w trakcie podskoków i gdy leci w powietrzu.\nW czasie żerowania owady znajduje pod krzakami, młodymi drzewami iglastymi, w kupkach liści i stosach gałęzi.\n↑ Prunella modularis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).\n↑ a b Dunnock (Prunella modularis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2015-12-09].\n↑ Prunella modularis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).\n↑ Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP „pro Natura”, 2003, s. 574. ISBN 83-919626-1-X. Według skali przyjętej przez autorów, dla okresu lęgowego bardzo nieliczny oznacza zagęszczenie 0,1–1 par na 100 km², średnio liczny – 10–100 par na 100 km², a bardzo liczny – 1000–10 000 par na 100 km².\n↑ Frank Gill, David Donsker: Family Prunellidae (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2015-12-09].\nPavel Vasak: Ptaki leśne. Warszawa: „Delta”, 1993. ISBN 83-85817-28-X.\nKlaus Richarz: Ptaki. Przewodnik. Warszawa: „Muza”, 2009. ISBN 978-83-7495-018-3.\nOstatnio edytowano 4 wrz 2019 o 14:54


Narty/snowboard na lodowcu w Austrii w Neustift im Stubaital\nStart/Sporty zimowe/Neustift im Stubaital Austria\nDla singli: narty i snowboard w Austrii na lodowcu Stubai\nPrzedłuż sobie listopadowy weekend i wybierz się na austriacki lodowiec, dobrze rozpocząć sezon narciarsko-snowboardowy. W towarzystwie singli czas spędzony na stoku i poza nim będzie niezapomnianą przygodą!\nświetne warunki śniegowe i pewna pogoda na lodowcu,\ndługi sezon narciarski oraz snowboardowy,\natrakcje i rozrywki towarzyszące również poza stokiem w towarzystwie naszej grupy singli,\nwysoko oceniane miejsca zakwaterowania,\nlubiana dolina Neustift im Stubaital,\nZapraszamy wszystkich na narty i snowboard do Austrii na lodowiec Stubai, ale nie uczymy podstaw. Podczas zajęć na szkoleniu narciarskim poradzą sobie osoby z umiejętnością jazdy pługiem. Żeby wziąć w nim udział, spakuj kask i strój narciarski, a wcześniej sprawdź ważność swojego ubezpieczenia SKI.\nStolicą austriackiej gminy Neustift im Stubaital w Tyrolu jest miejscowość o tej samej nazwie z ośrodkiem wypoczynkowym, saunami, basenem, pubami, restauracjami. Z tego punktu w dolinie Stubai bez problemu dotrzemy na lodowiec z ośrodkiem narciarskim i snowboardowym, wyciągami, kolejką gondolową, torami saneczkowymi nawet no nocnej jazdy, punktem startowym dla paralotniarzy i lotniarzy.\nW najbliższej okolicy we wspaniałej zimowej scenerii leżą również miejscowości Fulpmes oraz Telfes. Gminę rocznie odwiedza przeszło milion turystów.\n16.30 przejazd autokarem z Warszawy (oraz Łódź, Częstochowa, Gliwice, Katowice) do Doliny Stubai w Austrii (Neustift im Stubaital).\n4 dni od środy do soboty\nCodzienna jazda na stokach Stubaier Gletscher. Następnie m.in. baseny w Neustift, dart, bilard, grill, ognisko nad wodą.\nJazda do 17. Wyjazd do Polski o 18.\nPrzyjazd do Polski na 10-12.\nW Austrii mamy zapewnione 2 rodzaje zakwaterowania:\nApartments Mooshof z oceną 9,1/10 na bookingu z 2-osobowymi pokojami, apartamentami z balkonami, tarasem, ogrodem, biblioteką, ze wspólnym salonem, bardzo blisko wyciągu i ścisłego centrum Neustift im Stubaital.\nPenzion Kristall (8,9) na wyłączność w centrum Neustift w Dolinie Stubai ze stołówką, z ogrodem, tarasem słonecznym, grillem, przechowalnią sprzętu dla narciarzy, sauną i solarium. Dodatkowo płatny bufet śniadaniowy na świeżym powietrzu. W pensjonacie znajdziemy pokoje i apartamenty z łazienkami, wi-fi oraz tv.\nZdjęcie: Apartments MooshofZdjęcie: Penzion Kristall\nGwarancja śniegu w dolinie Neustift im Stubaital w Tyrolu obowiązuje w zasadzie aż do końca kwietnia. Nie musimy martwić się o śnieg, a temperatury od listopada nie będą dodatnie.\nprzejazd autokarem na trasie Warszawa - Stubai - Warszawa,\ntransfery na lodowiec Stubai,\n3 noclegi w miejscu z ogrodem i grillem, pościel, ręczniki,\nopiekę rezydenta, pilota, instruktorów,\nszkolenie narciarskie z instruktorem (4 h),\nvideoanalizę postępów w podgrupach,\nwarszaty kulinarne z szefem Stanislavem Pedrychą,\nprogram wyjść, imprez integracyjnych, projekcje filmów,\nnagrody niespodzianki, gratisy.\nrozszerzonego ubezpieczenie KL i NNW, OC Ski,\nKoszt długiego weekendu narciarsko-snowboardowego na lodowcu w Austrii wynosi 1299 PLN/os.\nPakiet śniadań (4 boksy śniadaniowe) z obsługą cateringową\nPakiet 4 obiadokolacji 2-daniowych z obsługą cateringową\nZ Polski do Austrii jedziemy autokarem lux wysokiej klasy.\nNie ma połączeń lotniczych z pobliskim Salzburgiem.\nMożecie wypożyczyć sprzęt narciarski z rabatem.\nSzkolenie narciarskie w Austrii\nNasze zajęcia na różnych poziomach zaawansowania w obrębie szkolenia narciarskiego przeprowadzane są w grupach do 8 osób każda. W cenie otrzymujesz łącznie 4 godziny zajęć, realizowanych przez 2 dni, videoanalizę postępów, a szkolenie kończy się zawodami z nagrodami. Warto zapytać o dodatkowe jazdy doszkalające. Musisz mieć ważne ubezpieczenie SKI, strój i kask narciarski.\nNarty: Austria - wakacje dla singli


LEGO Piraci z Karaibów Cicha Maria 71042 LEGO | Sklep Gandalf.com.pl\nLEGO Piraci z Karaibów Cicha Maria 71042\nLEGO Piraci z Karaibów Cicha Maria 71042 - opis produktu:\nOdkryj tajemnice Cichej Marii!\nZanurz się w magicznej atmosferze `Piratów z Karaibów` dzięki tej niezwykłej replice Cichej Marii, imponującego statku-widmo. Ten niezwykle szczegółowy model LEGO składa się z ponad 2200 klocków. Statek ma dziób na zawiasach, otwierany, kościany kadłub z elementami sugerującymi rozkład i zniszczenie, ruchomy ster, zapadający się główny maszt i dwa dodatkowe maszty, długi bukszpryt z bocianim gniazdem i masztem, poszarpane żagle oraz szczegółowy pokład rufowy. W zestawie jest też łódź z dwoma wiosłami oraz różne uzbrojenie i akcesoria. Model zapewnia spore wyzwanie konstruktorskie i satysfakcjonującą zabawę, a dołączona podstawka pozwala wyeksponować go w domu lub w biurze. W zestawie osiem minifigurek: kapitan Jack Sparrow, Henry, Carina, porucznik Lesaro, kapitan Salazar, oficer Madga, oficer Santos i galion Cichej Marii, a także dwa odczepiane duchy rekinów.\n- W zestawie osiem minifigurek:\nkapitan Jack Sparrow, Henry, Carina, porucznik Lesaro, kapitan Salazar, oficer Madga, oficer Santos i galion Cichej Marii, a także dwa odczepiane duchy rekinów.\n- Statek ma dziób na zawiasach, otwierany, kościany kadłub z elementami sugerującymi rozkład i zniszczenie, ruchomy ster, trzy maszty, w tym zapadający się główny maszt, długi bukszpryt z bocianim gniazdem i masztem, poszarpane żagle oraz łódź z dwoma wiosłami.\n- Broń: dwa szare miecze, trzy czarne miecze i pistolet.\n- W zestawie jest też tarcza i miecz galionu Cichej Marii.\n- Akcesoria: kompas, sekstant, luneta, dwie miotły i statek w butelce.\n- Specjalne elementy w zestawie to klocek fryzury kapitana Salazara i dekorowany dziennik Galileusza z drukowaną okładką i stroną o astronomii.\n- Podnieś dziób na zawiasach i otwórz kościany kadłub, by przejść z trybu żeglugi do ataku.\n- Otwórz środkową część kadłuba i wypuść duchy rekinów.\n- Cicha Maria z głównym masztem ustawionym pionowo ma ok. 48 cm wysokości, 68 cm długości i 22 cm szerokości, a po złamaniu głównego masztu ma ok. 36 cm szerokości\nLiczba elementów: 2294\nWymiary opakowania: 582x480\nNumer producenta: 71042\n-5% LEGO Piraci z Karaibów Cicha Maria 71042 gry / zabawki\nPrzy zakupie 3 egz. Cena hurtowa: 1175,58 zł


MARCOWE TESTOWANIE – PIERWSZY POWIEW WIOSNY - W oczekiwaniu na testowanie - strona 137 - Forum OvuFriend\nWysłany: 13 marca 2018, 16:37\nTe pozstałe rzeczy to czynniki krzepnięcia wyszło mi APPT 28,1 s ,czas protrombinowy 11,60 .W zespole antyfosfolipidowym na LA i glikoproteina czekam jeszcze.A i d-dimery zrobiłam wyszło w normie 90 ug/L.Myślę o tych kariotypach jest sens?\nWysłany: 13 marca 2018, 16:38\nW sumie jeden bo ten co miał 16 tak został od kilku dni i nie urósł. Tak mam stymulację clostybegyt i gonal plus dużo witamin. Bez tego tylko raz miałam swój pęcherzyk po stosowaniu dużych dawek semego inofemu.niestety przerósł bo same mi nie pękają. Wcześniej przy stymulacji samym clo nie miałam nic. Trzy cykle ani jednego pęcherzyka.\nCo do kariotypow to jest tu dużo mądrych głów. Pewnie ci pomogą, bo ja kompletnie nie wiem o co chodzi. Obym nie musiała się nigdy dowiedzieć.\nWiadomość wyedytowana przez autora: 13 marca 2018, 16:40\nW sumie jeden bo ten co miał 16 tak został od kilku dni i nie urósł. Tak mam stymulację clostybegyt i gonal plus dużo witamin. Bez tego tylko raz miałam swój pęcherzyk po stosowaniu dużych dawek semego inofemu.niestety przerósł bo same mi nie pękają. Wcześniej przy stymulacji samym clo nie miałam nic. Trzy cykle ani jednego pęcherzyka. Co do kariotypow to jest tu dużo mądrych głów. Pewnie ci pomogą, bo ja kompletnie nie wiem o co chodzi. Obym nie musiała się nigdy dowiedzieć.\nMinie super stół. Ja właśnie renowuję krzesła z PRLu, też się pochwalę jak zrobię. Super relaksująca sprawa.\nMinie super stół. :-) Ja właśnie renowuję krzesła z PRLu, też się pochwalę jak zrobię. Super relaksująca sprawa.\nWysłany: 13 marca 2018, 16:44\nA jak to robicie dziewczyny? Tą renowację? Bo mam w mieszkaniu fajną retro kuchnię, drewnianą, nie robi się już takich za bardzo . Szafki i blaty są już trochę wyblakłe, do odświeżenia. Próbowałam robić olejowanie ale średnio mi wyszło nie wszędzie olej się wchłonął i zostały plamy ;P\nA jak to robicie dziewczyny? Tą renowację? :D Bo mam w mieszkaniu fajną retro kuchnię, drewnianą, nie robi się już takich za bardzo :D. Szafki i blaty są już trochę wyblakłe, do odświeżenia. Próbowałam robić olejowanie ale średnio mi wyszło nie wszędzie olej się wchłonął i zostały plamy ;P\nWysłany: 13 marca 2018, 17:06\nMeśka jak będzie z tego dzidzia to ch**j z tą kasą To my już teraz kciuki zaciskamy za ten piątek!!!\nMeśka, Lunaris lubią tę wiadomość\n[b]Meśka[/b] jak będzie z tego dzidzia to ch**j z tą kasą ;-) To my już teraz kciuki zaciskamy za ten piątek!!!\nWysłany: 13 marca 2018, 17:08\nJa mam taką konsolkę do renowacji, jak się zaczniesz nudzić to daj znać.\nHania, kariotypy warto zrobić, jest to zawsze jakaś wiedza. Ale jeśli nie masz w rodzinie przypadków to sens ma tylko robienie kariotypów obojga partnerów. Czy zły kariotyp może wpływać na zagnieżdżenie? Ciężko ocenić. A już czym różnią się te badania na test DNA to nie mam pojęcia. Może to są jakieś rozszerzone pakiety?\nMine zazdroszczę :) Ja mam taką konsolkę do renowacji, jak się zaczniesz nudzić to daj znać. Hania, kariotypy warto zrobić, jest to zawsze jakaś wiedza. Ale jeśli nie masz w rodzinie przypadków to sens ma tylko robienie kariotypów obojga partnerów. Czy zły kariotyp może wpływać na zagnieżdżenie? Ciężko ocenić. A już czym różnią się te badania na test DNA to nie mam pojęcia. Może to są jakieś rozszerzone pakiety?\nWysłany: 13 marca 2018, 17:10\nMeśka kciuki już się ekscytuje na Twoje iui.\nNowa - ja rozkrecilam krzesła, zeszlifowalam, pomalowalam na biało i czeka mnie wymiana gąbki i tapicerki. Mam jeszcze komodę starą lakierowaną i mam zamiar ją zeszlifować, pomalować, a front jest lakierowany na wysoki połysk więc okleję go okleiną i wymienię gałki.\nWiadomość wyedytowana przez autora: 13 marca 2018, 17:10\nMeśka, Malgonia, Luna1993 lubią tę wiadomość\nMeśka kciuki <3 już się ekscytuje na Twoje iui. Nowa - ja rozkrecilam krzesła, zeszlifowalam, pomalowalam na biało i czeka mnie wymiana gąbki i tapicerki. Mam jeszcze komodę starą lakierowaną i mam zamiar ją zeszlifować, pomalować, a front jest lakierowany na wysoki połysk więc okleję go okleiną i wymienię gałki.\nWysłany: 13 marca 2018, 17:13\nTylko dzis poszedl prawie tysiac... mowie mojemu czy liczyl ile my na to juz wydalismy ? Ze wszystko na marne.. a on mi wyjezdza z haslem ze na marne by bylo jakby kupil sobie za to butelke dobrej whisky i wypil a tak staramy sie zrobic cos pozytywnego...\nZaskoczyl mnie ...\nlamka, Czrna 81, Malgonia, Cabrera, Luna1993, Flowwer, Minie Black, Koteczka82, summer86, Anna Stesia, KateHawke, nenusia, Emiilka, MaryAnn, ANkaG, Morusek, Karma88, Bajkaaa, MOJE, Lunaris, sAnsa_28, Jeżowa, Jedna_z_Wielu lubią tę wiadomość\n[QUOTE=Czrna 81][b]Meśka[/b] jak będzie z tego dzidzia to ch**j z tą kasą ;-) To my już teraz kciuki zaciskamy za ten piątek!!![/QUOTE] Tylko dzis poszedl prawie tysiac... mowie mojemu czy liczyl ile my na to juz wydalismy ? Ze wszystko na marne.. a on mi wyjezdza z haslem ze na marne by bylo jakby kupil sobie za to butelke dobrej whisky i wypil a tak staramy sie zrobic cos pozytywnego... Zaskoczyl mnie ...\nWysłany: 13 marca 2018, 17:16\nMeśka ja się wcale nie dziwię że za niego wyszłaś, świetny facet!\nLuna1993, Meśka lubią tę wiadomość\n[QUOTE=Meśka]Tylko dzis poszedl prawie tysiac... mowie mojemu czy liczyl ile my na to juz wydalismy ? Ze wszystko na marne.. a on mi wyjezdza z haslem ze na marne by bylo jakby kupil sobie za to butelke dobrej whisky i wypil a tak staramy sie zrobic cos pozytywnego... Zaskoczyl mnie ...[/QUOTE] Meśka ja się wcale nie dziwię że za niego wyszłaś, świetny facet! ;-)\nWysłany: 13 marca 2018, 17:18\nMeśka, normalnie po takim tekście to my mi trzy jajka na raz pękły\nLuna1993, Meśka, Flowwer, Minie Black, Czrna 81, Anna Stesia, Emiilka, ANkaG, Lunaris, blue00, Jeżowa lubią tę wiadomość\nMeśka, normalnie po takim tekście to my mi trzy jajka na raz pękły :)\nWysłany: 13 marca 2018, 17:19\nNo ja też nie pilnuj go\nNo ja też nie pilnuj go ;)\nWysłany: 13 marca 2018, 17:20\nMój Mąż dzisiaj usłyszał od kolegi że nie jest prawdziwym katolikiem bo robi ivf. Przeplakalismy chyba godzinę zanim to podniosłam na duchu. Ludzie są straszni. Tak łatwo przychodzi im ocenianie..\nWysłany: 13 marca 2018, 17:21\nA jak ANA wyszło dobrze to jest sens robić ana2 czy te komórki nk?Staram się ogarnąć to wiedzę z forum ale chyba za krótka jestem także sory za te pytania. Skąd wy dziewczyny macie takie orginalne zainteresowania?Samouki?\nWiadomość wyedytowana przez autora: 13 marca 2018, 17:22\nWysłany: 13 marca 2018, 17:24\nStaram się wyzbyć wrodzonej złośliwości, ale chyba bym mu jakoś po katolicku ładnie odpowiedziała. Skąd w ludziach tyle podłości się bierze.\nJa rozumiem, ze czasem coś się palnie na zasadzie "a jeszcze sobie urodzisz", bo powiedzmy, ze ktoś nie pomyśli, ale intencje ma dobre, ale takiego złośliwego wbijania szpili nie rozumiem. Jak taki katolik to niech się modli, żeby Wam się udało.\nCzrna 81, Frelcia, Morusek, Lunaris, moyeu lubią tę wiadomość\n[QUOTE=Frelcia]Mój Mąż dzisiaj usłyszał od kolegi że nie jest prawdziwym katolikiem bo robi ivf. Przeplakalismy chyba godzinę zanim to podniosłam na duchu. Ludzie są straszni. Tak łatwo przychodzi im ocenianie..[/QUOTE] Staram się wyzbyć wrodzonej złośliwości, ale chyba bym mu jakoś po katolicku ładnie odpowiedziała. Skąd w ludziach tyle podłości się bierze. Ja rozumiem, ze czasem coś się palnie na zasadzie "a jeszcze sobie urodzisz", bo powiedzmy, ze ktoś nie pomyśli, ale intencje ma dobre, ale takiego złośliwego wbijania szpili nie rozumiem. Jak taki katolik to niech się modli, żeby Wam się udało.\nMOJE ja miałam dwie nieudane inseminacje na własnych cyklach ,gdzie wiadomo, że jeden pęherzyk i się zastanawiam\nczy jest sens w stymulacje iść?Że im więcej tym szansa większa?\nMOJE ja miałam dwie nieudane inseminacje na własnych cyklach ,gdzie wiadomo, że jeden pęherzyk i się zastanawiam czy jest sens w stymulacje iść?Że im więcej tym szansa większa?\nWysłany: 13 marca 2018, 17:27\nMalgonia syty głodnego nie zrozumie.Miałam taką koleżankę -zatwardziała PISówa i katoliczka ,a potem\nSama na in-vitro leciała ,a tak krytykowała.Nie ma się problemu to się nie zrozumie\nWiadomość wyedytowana przez autora: 13 marca 2018, 17:32\nCzrna 81, MOJE lubią tę wiadomość\nMalgonia syty głodnego nie zrozumie.Miałam taką koleżankę -zatwardziała PISówa i katoliczka ,a potem Sama na in-vitro leciała ,a tak krytykowała.Nie ma się problemu to się nie zrozumie\ndlatego ja nikomu nie mowie. U nas wie mama i moja przyjaciolka, oddzialowa cos tam wie ale nie wszystko.\nnie warto sie przejmowac takim gadaniem, to brak wiedzy innych ludzi na trmat in vitro. Kazdy jest madry jak go to nie musi dotyczyc.\nPo prostu brak slow normalnie na takie zachowanie i glupie gadanie..\n[QUOTE=Frelcia]Mój Mąż dzisiaj usłyszał od kolegi że nie jest prawdziwym katolikiem bo robi ivf. Przeplakalismy chyba godzinę zanim to podniosłam na duchu. Ludzie są straszni. Tak łatwo przychodzi im ocenianie..[/QUOTE] dlatego ja nikomu nie mowie. U nas wie mama i moja przyjaciolka, oddzialowa cos tam wie ale nie wszystko. nie warto sie przejmowac takim gadaniem, to brak wiedzy innych ludzi na trmat in vitro. Kazdy jest madry jak go to nie musi dotyczyc. Po prostu brak slow normalnie na takie zachowanie i glupie gadanie..\nWysłany: 13 marca 2018, 17:33\nMy o inseminacji tez nikomu nie mówimy. W sumie to wiecie tylko Wy\nMy o inseminacji tez nikomu nie mówimy. W sumie to wiecie tylko Wy :)\nWysłany: 13 marca 2018, 17:35\nJa zaczęłam czytać bloga "odnawialnia". Stół miałam w takim lakierem chemoutwardzalnym (fornir na wysoki polysk) zaczęłam od opalarki i cykliny... Później papier ścierny i heja!\nLamka jaką farbą malowalas ? Akrylowa?\nMalgonia jak się odkuje po badaniach to mam w planie toaletke z dużym lustrem też prl, później mogę pomóc Ci w konsoli\nWiadomość wyedytowana przez autora: 13 marca 2018, 17:40\nJa zaczęłam czytać bloga "odnawialnia". Stół miałam w takim lakierem chemoutwardzalnym (fornir na wysoki polysk) zaczęłam od opalarki i cykliny... Później papier ścierny i heja! [b] Lamka[/b] jaką farbą malowalas ? Akrylowa? [b] Malgonia [/b] jak się odkuje po badaniach to mam w planie toaletke z dużym lustrem też prl, później mogę pomóc Ci w konsoli :)\nWysłany: 13 marca 2018, 17:42\nMalgonia jak się odkuje po badaniach to mam w planie toaletka z dużym lustrem też prl, później mogę pomóc Ci w konsoli\nHaha, Dzięki Szczerze to ja bym się chętnie sama za to zabrała, bo lubię prace manualne, ale niestety nie mam warunków.. Ja to nawet planowałam jak zajdę w ciążę iść do wujka, żeby mnie nauczył glazurę układać, bo bardziej bym się w takiej manualnej pracy odnalazła, ale jak podźwigałam płytki przy remoncie to mi odeszła ochota Chyba, ze zacznę mozaiki układać\n[QUOTE=Minie Black]Ja zaczęłam czytać bloga "odnawialnia". Stół miałam w takim lakierem chemoutwardzalnym (fornir na wysoki polysk) zaczęłam od opalarki i cykliny... Później papier ścierny i heja! [b] Lamka[/b] jaką farbą malowalas ? Akrylowa? [b] Malgonia [/b] jak się odkuje po badaniach to mam w planie toaletka z dużym lustrem też prl, później mogę pomóc Ci w konsoli :)[/QUOTE] Haha, Dzięki :) Szczerze to ja bym się chętnie sama za to zabrała, bo lubię prace manualne, ale niestety nie mam warunków.. Ja to nawet planowałam jak zajdę w ciążę iść do wujka, żeby mnie nauczył glazurę układać, bo bardziej bym się w takiej manualnej pracy odnalazła, ale jak podźwigałam płytki przy remoncie to mi odeszła ochota :P Chyba, ze zacznę mozaiki układać :)


Niezwykła kariera Antoniego K. [Piotr Niklewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00600 011150 20691543 na godz. na dobę w sumie\nNiezwykła kariera Antoniego K. - ebook/epub\nAutor: Piotr Niklewicz Liczba stron: 420\nISBN: 978-83-7747-484-6 Data wydania: 2012-12-15\nŻycie często zaskakuje, jednak nie wszystkie niespodzianki są tak brzemienne w skutki jak ta, która przytrafiła się Antoniemu Kozłowskiemu. W wyniku niecodziennej przypadłości główny bohater, mieszkający w Stanach Zjednoczonych młody emigrant spod Łomży, zostaje… Murzynem. Ta nieprawdopodobna zmiana sprawia, że dość nieoczekiwanie zaczyna robić karierę. Dzięki swojemu sprytowi Antoni zostaje senatorem i trafia do Waszyngtonu. W świecie polityki radzi sobie wyśmienicie, ale wszystko ma swój kres... Niezwykła kariera Antoniego K. to humorystyczna historia o tym, jak szybko można odnieść sukces w Ameryce i jak może się on okazać nietrwały. Autor tworzy ironiczną wersję mitu „od pucybuta do milionera”. Powieść Piotra Niklewicza jest satyrycznym obrazem współczesnego społeczeństwa, opowieścią o niedorzecznościach systemu, zaślepieniu i hipokryzji ludzi oraz roli przypadku. Antoni Kozłowski to potomek Nikodema Dyzmy.\nPiotr Niklewicz Niezwykła kariera Antoniego K.\nCopyright © by Piotr Niklewicz, 2006 Wydanie I Warszawa 2006\nSpis treściRozdział 1Rozdział 2Rozdział 3Rozdział 4Rozdział 5Rozdział 6Rozdział 7Rozdział 8Rozdział 9Rozdział 10Rozdział 11Rozdział 12Rozdział 13Rozdział 14Rozdział 15Rozdział 16Rozdział 17Rozdział 18Rozdział 19Rozdział 20Rozdział 21Rozdział 22Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nRozdział 1Jezus Maria! Jestem czarny! – Antek Kozłowski opadł na poduszkę i zamknął oczy. Nie, to niemożliwe, to jakiś koszmarny sen. Powoli otworzył jedno oko i zerknął z nadzieją w lustro stojące przy łóżku. Boże! To prawda! – Twarz niby ta sama, jego własna, te same chabrowoniebieskie oczy, ten sam nieco za duży nos, tylko skóra czarna, a na głowie czarne, mocno skręcone włosy. Antek spojrzał na rękę – też czarna, odchylił kołdrę i piżamę, brzuch też czarny, podniósł gumkę od spodni, zajrzał głębiej i, zrezygnowany, opadł na poduszki. Był cały czarny – od stóp do głów. Do pokoju wszedł lekarz. – O, widzę, że się pan lepiej czuje, to dobrze, teraz wszystko pójdzie jak z płatka, ale niech się pan przykryje, tu wcale nie jest tak ciepło. Antek machinalnie naciągnął kołdrę. W głowie kłębiły mu się straszne myśli. Lekarz był biały, a więc to nie jakaś złuda czy wada wzroku. Lekarz jest biały, a on, Antek Kozłowski z Piątnicy pod Łomżą, jest czarny – jeszcze raz spojrzał na rękę, a potem w lustro. Niestety... – Panie doktorze... – Antek z rozpaczą patrzył na lekarza. – Co się stało? – Nic pan nie pamięta? Miał pan wypadek, niedaleko Passaic. Uraz mózgu i organów wewnętrznych, ale zagrożenie minęło, odzyskał pan przytomność. Jest pan młody, ma pan silny organizm, za parę tygodni będzie pan zdrów jak ryba. Na twarzy młodego lekarza malował się entuzjastyczny optymizm. – Panie doktorze... – Antek jeszcze raz zerknął do lustra – ale... ja jestem czarny. – Tak, to prawda. To bardzo rzadka przypadłość, mniej niż raz na milion wypadków, ale się zdarza. Wstrząs mózgu powoduje zaburzenia pigmentacji, bo uaktywnia się atawistyczny gen afrykański. Pewnie pan czytał, że wszyscy pochodzimy od wspólnych przodków w Afryce? – Mhm... – Antek nie czytał, bo w ogóle mało czytał, ale słuchał lekarza w napięciu. – No więc do gruczołów pigmentacyjnych płyną sygnały z mózgu, żeby skóra czerniała, no i – czernieje. Ta anomalia, bo właściwie powrót do korzeni trudno nazwać chorobą, nazywa się pigmentosa australensis, po raz pierwszy zaobserwowano ją i opisano w Australii. – Ale, panie doktorze... – Antek wpatrywał się błagalnie w lekarza – czy ja z tego wyjdę? – Raczej nie, kolor zostanie, ale to przecież drobiazg, ważne, że będzie pan zdrowy. W opisanych przypadkach nowa pigmentacja skóry pozostawała już na stałe. Na szczęście nie ma to wpływu na proces rekonwalescencji. Jeśli nie wystąpią dodatkowe powikłania, za kilka tygodni wróci pan do normalnego życia. Entuzjazm młodego lekarza nie udzielił się Antkowi. Doktor musiał to zauważyć, bo wychodząc, dodał: – Ma pan szczęście. Dwaj pana koledzy zginęli w tym wypadku. Zajrzę do pana po południu. Boże! – Antek wbił wzrok w sufit. – Jurek Borecki i Janek Cholewka nie żyją, takie wesołe chłopaki. Też spod Łomży. Jaka szkoda, że po wypadku nie sczernieli tak jak on. Raźniej byłoby wracać do Fairview we trzech łomżyńskich Murzynów. Antek pogrążył się w czarnych myślach. *** W życiu Antka zaszły wielkie zmiany. Był teraz Murzynem, wprawdzie urodzonym w Piątnicy, z niebieskimi oczami i z nazwiskiem Kozłowski, ale jednak co Murzyn, to Murzyn. Nie da się ukryć. Dusza niby ta sama, ale nie całkiem, nawet do polskiego kościoła głupio iść. Niby nic w tym złego, ale jakoś głupio. No i sprawy damsko-męskie. Narzeczona Bogusia rzuciła go już po pierwszej wizycie w szpitalu. Nie chciała Murzyna. Trudno, jakoś to przeboleje, zresztą była mendowata, więc może to i lepiej, tylko co dalej? Antkowi zawsze się podobały Murzynki, były jednak egzotyczne, dalekie i raczej nieosiągalne, a teraz, proszę bardzo, same do niego lgną, przysiadają się w metrze, patrzą, rozmarzone, w jego chabrowe oczy i chichoczą. To akurat bardzo przyjemna zmiana. Gorzej z białymi, na Manhattanie to jeszcze czasami jakiś wypłosz w okularach, z książkami pod pachą spojrzy i nawet się uśmiechnie, ale dla hożych dziewuch z Passaic czy Elizabeth jest jak powietrze, nawet nie spojrzą. To boli. Ale co robić, skoro Pan Bóg przeznaczył człowiekowi los Murzyna. Trzeba przyjąć z pokorą. Do pokornych Antek, niestety, nie należał i czuł, że będzie z niego hardy Murzyn. A dziewuchom z Passaic jeszcze pokaże, po rękach go będą całowały, żeby na nie spojrzał! Na razie nie było dobrze. Co to za życie, obudzić się rano, stanąć przed lustrem i golić jakąś czarną gębę, niby swoją, ale jakby nie całkiem. A te włosy... – cholery można dostać! Chociaż Antkowi podobały się Murzynki, to Murzynów nie lubił, a teraz sam jest Murzynem, pierdolony pech. Nie mógł to sczernieć Józek Balcer albo Stasiek Juraszek, albo, jeszcze lepiej, ten głupi barman z „Hogs Head”? Antek zadumał się nad swoim życiem, choć nie miał nigdy ciągot filozoficznych. Skończył wprawdzie ogólniak w Łomży, ale do nauki nie miał głowy. Od wuja nauczył się ciesielki. W dwudziestym roku życia wygrał wizę do Ameryki i od dziesięciu lat mieszkał w Fairview, w stanie New Jersey, po drugiej stronie rzeki, na wprost Manhattanu. Wkrótce okazało się, że ma wrodzone zdolności jako hydraulik, dekarz, murarz, ogrodnik, jednym słowem, złota rączka. Pracy i klientów mu nie brakowało. Dziewczyn i kolegów też. Życie było piękne, a tu taki pech! W trzydziestym roku życia zostać Murzynem. Żeby chociaż od urodzenia, niby też kiepsko, ale jakoś łatwiej się przyzwyczaić. I co ma teraz robić taki ni to Polak, ni to Murzyn? A w ogóle co to za Murzyn, który mówi po polsku, a po angielsku tyle o ile? I co to za Polak z czarną gębą? To już były problemy bardzo filozoficzne – za trudne dla Antka. Postanowił pójść do baru. I znowu dylemat. Do polskiego czy do murzyńskiego? W murzyńskim się nie dogada, a w polskim wyśmieją. Trzeba się dobrze zastanowić. W tym momencie zadzwonił telefon. – Czy pan Antoni? – odezwał się głos po polsku. – Tak, słucham. – Franciszek Skrzek, kierownik Local Improvements, może pan mnie pamięta, kiedyś pan dla nas pracował. Słyszałem, że szuka pan pracy. Chcielibyśmy panu zaproponować posadę. – A co miałbym robić? – Co pan zechce, na początek posadzimy pana w recepcji, będzie pan odbierał telefony, a jak by później chciał pan co innego, to na pewno się dogadamy. Antek zbaraniał. Takiej propozycji jeszcze nie miał. – A za ile? – spytał nieufnie. – Ee, panie Antoni, na pewno się dogadamy. Ile pan bierze za godzinę? – Dwadzieścia dolarów. – To u nas dostanie pan dwadzieścia pięć! Zgoda? – Za odbieranie telefonów? – Panie Antoni, będę z panem szczery. Słyszałem od chłopaków, że pan jest teraz Murzyn? – No, owszem, poniekąd... – I o to nam chodzi. Potrzebujemy Murzyna! Władze dzielnicy Brooklyn zagroziły, że nie dadzą nam więcej zleceń, jak nie zatrudnimy mniejszości. Zgodnie z nowymi przepisami w firmach kontraktowanych przez miasto co najmniej dziesięć procent personelu musi być z mniejszości. W Local Improvements jest zgrany zespół, dziewięć osób, jak pana zatrudnimy na dziesiątego, będzie dziesięć procent Murzynów! I wszystko będzie grało. To co, panie Antoni, załatwione? – No dobra, czemu nie? Ale dlaczego nie zatrudni pan jakiejś czarnej dziewczyny? Odbierałaby telefony za sześć dolarów na godzinę, no i po angielsku lepiej się dogada. – Panie Antoni, do nas przeważnie dzwonią Polacy. Wie pan, jaki tu byłby burdel, gdyby telefony odbierała jakaś gruba Murzynka, ani be, ani me po polsku? Stracilibyśmy połowę klientów. A gdzie pan znajdzie Murzynkę, co mówi po polsku? Tu potrzebne są kwalifikacje, umiejętność władania językiem polskim. Po angielsku to od biedy każdy się dogada. Tym się broniliśmy przez cały rok, wywieszaliśmy w biurze pracy ogłoszenie: „Potrzebna od zaraz osoba z mniejszości, mówiąca po polsku”, ale nikt się nie zgłosił. A teraz jest nowy szef Wydziału Pracy, jakiś pierdolony Murzyn..., o, przepraszam, nie chciałem pana urazić... – Co tam, panie Franku, nie ma sprawy. – Tak mi się wymsknęło, wkurzył mnie ten dureń. No to co, panie Antku, załatwione? – Dobra, załatwione. Kiedy mam przyjść do roboty? – A kiedy pan chce, choćby jutro. – Zaraz, jutro jest piątek, to może od poniedziałku? – Proszę bardzo, niech będzie od poniedziałku. – To dziękuję, panie Franku, do zobaczenia. Antek uśmiechnął się do lustra, patrząc teraz przyjaźniej na swoją czarną gębę. Czasami nie jest źle być Murzynem! *** Czasami nie było źle, ale czasami było nie najlepiej. Ot, choćby z mieszkaniem. Właściciel domu przy Highland Street, kiedy zobaczył Antka po powrocie ze szpitala, najpierw go wyściskał, gratulując powrotu do zdrowia, ale potem powiedział z zafrasowaną miną, że niedługo przyjeżdża do niego bratanek z Polski i będzie potrzebował mieszkania, właśnie takiego, małego i na parterze, bo bratanek jest kulawy i nie może chodzić po schodach, dlatego prosi Antka, żeby sobie znalazł inne lokum. Antek wyraził gotowość wchodzenia po schodach na wyższe piętro, bo wiedział, że w sąsiednim domu, należącym do tego samego landlorda, są do wynajęcia dwa mieszkania na trzecim piętrze. Niestety, okazało się, że już je komuś obiecał. Właściciel domu wylewnie przeprosił Antka za kłopot, dodając, że nie ma pośpiechu, daje mu miesiąc na szukanie nowego mieszkania, a jakby się trochę przeciągnęło, to też nic się nie stanie, byle nie za długo, bo za dwa miesiące przyjeżdża bratanek, a mieszkanie trzeba jeszcze odszykować. – Sam pan rozumie, panie Antku! – tłumaczył, przyjaźnie klepiąc Antka po ramieniu. – Rodzina to rodzina. Okazało się, że w innych znajomych domach, gdzie Antek nieraz reperował rury, kładł dachówkę czy remontował schody, też nie ma wolnych mieszkań, wszystkie „właśnie wczoraj wynajęto” albo już za kaucją zarezerwowano. – Nie przejmuj się – pocieszali Antka kumple z baru „Hogs Head”. – Wynajmiesz sobie mieszkanko dwie przecznice dalej, w dzielnicy murzyńskiej, tak samo wygodne, a zapłacisz o połowę taniej! – I jakie dupy będziesz miał na miejscu... – rozmarzył się Staszek Jóźwiak. – Ale tam przecież niebezpiecznie – oponował Antek. – E tam, niebezpiecznie, jak dla kogo, nie dla swojaka... – wtrącił z przekonaniem Jasio Gwizdek. – Swojego obronią, a jak postawisz chłopakom piwo, to dadzą taki wpierdol temu twojemu landlordowi, że do końca życia będzie żałował, że nie miał dla ciebie mieszkania. Zarechotali wesoło, a Jasio postawił Antkowi piwo. Antek dopił wódkę i wziął do ręki kufel. Twarz mu się rozjaśniła. Może rzeczywiście nie będzie tak źle? Zrobiło mu się lżej na polsko-murzyńskiej duszy. Pracę dostał łatwą i dobrze płatną, bo czarny, a teraz zamieszka sobie jako Murzyn za połowę ceny. A może jeszcze będzie miał jakąś miłą sąsiadkę... Żyć nie umierać! A że jakiś dureń nie chce mu wynająć mieszkania, no to co? Głupi rasista, może rzeczywiście dobrze by mu było dać wpierdol. Antek zamówił jeszcze po wódce dla siebie i kolegów. Czuł, że zaczyna go rozpierać duma, tylko nie całkiem był pewny z czego – z tego, że był Murzynem? Czy z tego, że był z Piątnicy? Chyba bardziej z tego, że był Murzynem, a zresztą teraz będzie z Rodwood, a nie z Piątnicy. Wychylił kieliszek wódki, popił piwem i zadumał się. Kumple z baru „Hogs Head” nie mogli uwierzyć własnym oczom, kiedy go zobaczyli po wyjściu ze szpitala. Byli trochę zdezorientowani, ale ostatecznie zaakceptowali Antka, a nawet z dumą opowiadali znajomym o Kozłowskim. W nowej pracy też powitano go z entuzjazmem. Znajomi traktowali na ogół jego przypadek z ciekawością i życzliwym rozbawieniem. Gorzej było z dziewczynami, szczególnie szukającymi mężów. Antek w swoim białym wydaniu, całkiem przystojny, pracowity i nieźle zarabiający, był dobrym materiałem na męża, a teraz jak ręką odjął. To znaczy dalej był przystojny, choć już na sposób, można by rzec, bardziej egzotyczny, ale jaka dziewczyna w Fairview, Perth Amboy czy Elizabeth chce Murzyna za męża? A Antek osiągnął właśnie ten punkt w swoim życiu – może kiedy zajrzał śmierci w oczy tej pamiętnej nocy na szosie pod Passaic – że chciał się ożenić, ustabilizować, założyć rodzinę. Pewnie mógłby się bez trudu ożenić z Murzynką, ale mieć w domu czarną żonę? Poza tym po polsku by nie umiała, gotowałaby jakieś murzyńskie jedzenie... nie, w żadnym wypadku. Antek mógł się ożenić tylko z Polką. No tak, ale jest czarny... błędne koło! Dopił wódkę, pożegnał się z kolegami i w melancholijnym nastroju ruszył do domu. Ledwie wyszedł z baru, usłyszał damski głos. – Panie Antku, gdzie pan tak pędzi? – Z okna na pierwszym piętrze wychyliła się pani Hania, żona właściciela baru i sąsiednich delikatesów. Dorodna, biuściasta blondyna, wprawdzie pod czterdziestkę, ale ciągle obiekt lubieżnych westchnień bywalców baru „Hogs Head”. – Dopiero dziewiąta, pewnie dziewczyna czeka? Antek zadarł głowę i uśmiechnął się do pani Hani. – Ee, jaka tam dziewczyna. Widzi pani, co się ze mną stało. Szkoda gadać. – Machnął ręką. – Ale, panie Antku, co pan opowiada. Nawet pan lepiej wygląda niż przedtem. Niech pan na chwilkę do mnie wpadnie. Mąż wyjechał na weekend do matki. Mam doskonałego śledzika. – Pani Hania uśmiechała się kusząco. Antek skwapliwie skorzystał z zaproszenia. Humor od razu mu się poprawił. Ochoczo przeskakiwał po dwa stopnie naraz. Szedł do mieszkania pani Hani, tej polskiej Anny Nicole Smith... „Mąż u mamy na weekendzie”. Co ona chciała przez to powiedzieć? Antek zatarł ręce z uciechy. Wszystko rozwijało się jak w najpiękniejszych marzeniach bywalców „Hogs Head”. Pani Hania, w różowym szlafroczku z falbankami, posadziła Antka na kanapie i kołysząc wielkim biustem, postawiła przed nim śledzika i zimną wódkę. Antek rzucił łakomym okiem za rozchylające się falbany dekoltu. Boże! Nie ma nic pod spodem! Przeszył go dreszcz podniecenia, ale nie wiedział, jak się zachować. Pani Hania to jednak była wyższa sfera, żona najbogatszego chyba człowieka, jakiego Antek znał – Józefa Balcerzaka, właściciela baru „Hogs Head”, delikatesów „Orzeł Biały” i masarni w Perth Amboy. Antek czuł się równie podniecony, co onieśmielony. Na wszelki wypadek napił się wódki. Pani Hania usiadła przy nim na kanapie, wzięła go za rękę i zapytała niewinnie: – To pan cały taki czarny, panie Antku? – Cały! – Antek rozpiął koszulę, pokazując potężnie umięśniony tors, z którego zawsze był dumny. Lśnił teraz jak heban. – Ach, panie Antku, pan taki silny! – Pani Hania przysunęła się bliżej. Poczuł jej ciepłe, miękkie biodra i oparte o jego ramię coraz mocniej falujące piersi. Przestał myśleć, dopił wódkę, objął panią Hanię i pocałował. Ona przytuliła jego głowę, wbijając palce w skłębione, czarne włosy. – Ach, panie Antku, pan jest naprawdę Murzyn – szeptała rozmarzona – cały czarny i taki silny! – Rozpięła mu do końca koszulę, a potem pasek od spodni. Antek rozwalił się na kanapie jak basza i czekał, co będzie dalej. Pani Hania rozpięła mu rozporek i cała rozdygotana zaczęła jakoś dziwnie kwiczeć. Antek uniósł się nieco na łokciach i zbaraniał. Po raz pierwszy po wyjściu ze szpitala był w intymnej sytuacji z kobietą i dopiero teraz zdał sobie sprawę z jeszcze jednego skutku wypadku na szosie pod Passaic. – Boże, jaki wielki – szeptała w uniesieniu pani Hania, nie odrywając oczu od Antkowej męskości. Potem przylgnęła do niego całym ciałem, szepcząc mu do ucha: – Antoś, tylko delikatnie, boję się... on taki duży! Antka nie trzeba było dwa razy prosić. Zdecydowanym ruchem rozchylił białe, drżące z emocji uda pani Hani i po chwili oboje kłębili się wśród poduszek na kanapie. Pani Hania zupełnie się zapomniała, dziko kwicząc, piszcząc i wykrzykując: – Boże, jaki wielki Murzyn, brzuch mi rozsadzi! Antek aż się przestraszył, że ktoś na ulicy usłyszy i przyśle policję. Przycisnął jej twarz poduszką, skończył swoje i opadł na kanapę. Pani Hania złapała dech i usiadła obok, czule głaszcząc kurczące się Antkowe narzędzie miłości. – Jesteś, Antek, prawdziwy Murzyn – powiedziała z uznaniem, tuląc się do niego. – Zawsze chciałam spróbować z Murzynem, byłeś cudowny, teraz to już z nikim innym nie będzie mi się chciało. – Ee, Hanka, nie opowiadaj bzdur. – Antek zdał sobie sprawę, że mówi do pani Hani po imieniu. – Owszem, to i owo się ma, ale jak to w Łomży mówią: „Nie jest ważne, żeby duży, ważne, żeby był figlarz”. – E tam, figlarz, ważne, żeby był kawał chłopa! – Pani Hania jeszcze raz spojrzała, rozmarzona, na Antka. – I żeby był Murzyn! – Objęła go i pocałowała. Antek nalał jeszcze dwa kieliszki wódki, sobie i Hance, było mu dobrze. Szkoda, że chłopaki tego nie widziały. Ta piękna, biuściasta pani Hania Balcerzak kwiczała pode mną jak prosiak! – Antek uśmiechnął się pod nosem. – A teraz głaszczę ją po cyckach czy gdzie tam chcę, i jeszcze stawia mi wódkę! A wszystko dlatego, że jestem Murzynem, przedtem nawet by na mnie nie spojrzała. Ani na nich. Długo jeszcze będą chłopaki czekały, żeby pani Hania się do nich choćby uśmiechnęła. He, he, he, białe gęby, jeszcze na to poczekacie, a ja ją będę ruchał, ile wlezie! Antek wracał do domu w świetnym nastroju. No cóż, żonę może będzie trudno znaleźć, ale poruchać to sobie porucha. Przeszedł dwie przecznice, wesoło pogwizdując. Trochę mu się zrobiło przykro, że dwie idące z przeciwka kobiety przeszły na jego widok na drugą stronę, ale trudno, nie będzie sobie psuł nastroju takimi drobiazgami. Nagle, z piskiem opon, przy krawężniku zatrzymał się wóz policyjny. Wyskoczyło z niego dwóch policjantów, jeden, z pistoletem w dłoni, warknął: – Pod ścianę i ręce do góry! Antek, mocno przerażony, nie protestował. Drugi z policjantów obmacał go dokładnie, sprawdzając, czy nie ma broni. – Jest pan aresztowany – poinformował krótko, założył mu kajdanki i kazał usiąść w samochodzie na tylnym siedzeniu. – Panowie, ale o co chodzi, to jakaś pomyłka... – Antek otrząsnął się z pierwszego szoku. – Pomyłka? A co tu robisz po nocy? – Wracałem z baru. – Z baru? Ciekawe z jakiego? Bary już dawno pozamykane. – No, jeszcze zaszedłem do znajomych... – Antek poczuł się niepewnie, przecież nie może powiedzieć, gdzie był. – To masz tu znajomych? – Policjanci zarechotali. – Właśnie dostaliśmy meldunek o włamaniu. Czy znajomym nic nie zginęło? Z miejsca przestępstwa zbiegł młody mężczyzna, czarny, w skórzanej kurtce. Zgadza się? – Policjant siedzący na fotelu pasażera, zwrócony przodem do Antka, znowu się zaśmiał. Antkowi przeszedł po plecach zimny dreszcz. Nie było dobrze. Miał na sobie skórzaną kurtkę i nie mógł powiedzieć, gdzie był. Nagle zobaczył na piersi policjanta plakietkę z nazwiskiem „Jagodzinski” i podjął desperacką próbę obrony. – Ale, panowie, ja jestem Polak! – Cooo? – Teraz nawet kierowca popatrzył z zainteresowaniem na Antka. Policjanci znowu wybuchnęli śmiechem. Takiej idiotycznej wymówki jeszcze od Murzyna nie słyszeli. – John, to twój rodak z Harlemu – powiedział kierowca do sierżanta Jagodzińskiego. – Szkoda, że nie Włoch, he, he, he, boby nam zaśpiewał „la donna e mobile...” he, he, he... Antek zauważył, że kierowca ma plakietkę z nazwiskiem „DiBiaggio”. – Nazywam się Antoni Kozłowski, jestem spod Łomży. – Antek brnął dalej, teraz już po polsku. Jagodziński przestał się śmiać i patrzył na Antka szeroko otwartymi oczami. – On mówi po polsku i to bez akcentu! – Coo? – Kierowca jeszcze raz obrócił się do Antka. – Ale przecież jest czarny jak smoła! Nie może być Polak i Murzyn! – Nie może – zgodził się Jagodziński. – Wyjaśnimy to na komisariacie. – Ale, panowie... – Antek nie dawał za wygraną. – Sczerniałem dopiero dwa miesiące temu. – Opowiedział im swoją historię. Policjanci słuchali z niedowierzaniem. – Nie kłamiesz? – zapytał Jagodziński, raczej dla porządku, bo widać było, że Antek go przekonał. – Jak Boga kocham! Mam w domu zaświadczenie od lekarza. DiBiaggio zatrzymał samochód i mrugnął do kolegi. – To jedziemy zobaczyć. Gdzie mieszkasz? – Niedaleko stąd. W Rodwood, ulica Bellvue 11. DiBiaggio spojrzał porozumiewawczo na kolegę. Antek doskonale wiedział, w czym rzecz. – Panowie, wcale tam nie chciałem mieszkać, ale gdzie indziej nie mogłem znaleźć mieszkania, musiałem w Rodwood, a zresztą nie jest tak źle, płacę połowę tego, co na Highland Street, no i się nie odróżniam. Policjanci znów wybuchnęli śmiechem, ale teraz bardziej przyjaznym. Po chwili wszyscy znaleźli się w mieszkaniu na Bellvue 11. Antek pokazał papiery i poczęstował policjantów piwem. – No, niech będzie, ale historia! – przemówił w końcu DiBiaggio, wyraźnie ważniejszy z dwójki policjantów. – Ale fakt faktem, że jakiś czarny w skórzanej kurtce zbiegł z miejsca przestępstwa... – Panowie, jak Boga kocham, to nie ja! Po barze zaszedłem jeszcze na chwilkę do znajomej... – A jak się nazywa? – zapytał Jagodziński. – Ee... tego... nie powiem, bo, bo... ma męża – wykrztusił Antek. – Dobra, wierzymy. – DiBiaggio poklepał go przyjaźnie po ramieniu. – Chciała się z Murzynem popieprzyć. – Wszyscy trzej wybuchnęli śmiechem. Na wszelki wypadek spisali dane osobiste z prawa jazdy Antka, dopili piwo, a na odchodnym DiBiaggio powiedział: – Jak byś potrzebował roboty, to zgłoś się do nas, potrzebujemy takich, co się w Rodwood nie odróżniają. – A po nocy lepiej się nie szwendaj po biał..., chciałem powiedzieć... polskiej dzielnicy – Jagodziński trochę się zaplątał. – No dobra, ale co mam robić? – Antek rozłożył ręce. – Nie masz pan lekko – zgodził się DiBiaggio ze współczuciem w głosie. Obaj uśmiechnęli się do Antka przyjaźnie i wyszli. Antek usiadł na łóżku i pociągnął łyk piwa. Właściwie nie jest źle, nie tylko miło spędził z panią Hanią dwie godzinki, ale jeszcze go policja do domu odwiozła, żeby się nie musiał fatygować! No, może trochę okrężną drogą, ale zawsze samochodem pod dom zajechał. Pościelił łóżko i rozebrał się. Nagle spojrzał z czułością w dół. Boże, ale mam fiuta, przypomniał sobie pełen zachwytu wzrok pani Hani. Gdyby był biały, toby się teraz zaczerwienił ze wzruszenia, ale że był Murzynem, to tylko wyciągnął się na łóżku i zagapił w sufit. Zadumał się nad losem Murzyna. Z tą policją, cholera, nie jest dobrze, wszędzie go teraz będą sprawdzali, będzie się musiał pilnować. A co z robotą na lewo? Też będą sprawdzać? A niby te Murzyny to na lewo nie robią? Sama lewizna! No ale też i połowa ich siedzi w pierdlu. Cholera, niedobrze. Antek podrapał się w głowę. Z drugiej strony, pani Hania... – Zrobiło mu się miękko na sercu na wspomnienie piersi falujących w różowym szlafroczku. Rozpowie koleżankom o mojej sprężynie... he, he, he, będę miał wszystkie baby w New Jersey jak na talerzu! To była piękna myśl. Antek obrócił się na drugi bok i, rozmarzony, zasnął. *** – Panie Antku, mamy dziś inspekcję z Wydziału Pracy. – Szef był wyraźnie podekscytowany. – Pan masz w payrollu dwadzieścia pięć dolarów za godzinę, to żeby się nie czepiali, powiemy, żeś pan menadżer robót drogowych, pani Ziutka siądzie w recepcji, a pan tu, proszę bardzo... niech pan siada na moim miejscu. Od razu lepiej wygląda. Czarny menadżer! – Kierownik Skrzek był z siebie bardzo zadowolony. – Szefie, ale ja nic nie wiem o robotach drogowych firmy, jak zaczną o coś pytać... – A myśli pan, że oni wiedzą? Oni tylko sprawdzają, czy mniejszości są zatrudnione. Inspektorzy nie dali na siebie długo czekać. Punktualnie o dziesiątej pojawili się w drzwiach – potężny Murzyn i malutka Chinka. Kierownik Skrzek wylewnie ich przywitał i usadził na fotelach w salce konferencyjnej. Pani Ziutka podała kawę i ciasteczka. Przedstawili się: inspektor Jesse Paterson i protokolantka Sue Minh. Zażądali listy płac i zgłoszeń podatkowych firmy, żeby sprawdzić liczbę stałych pracowników. – W porządku. – Inspektor Paterson przejechał grubym paluchem po liście pracowników. – Dziesięć osób? – Tak jest – potwierdził skwapliwie pan Skrzek. – Ale nie widzę tu żadnych mniejszości. – Jesse Paterson triumfował, grożąc palcem. – Uprzedzaliśmy, że jeśli nie zatrudni pan przynajmniej dziesięciu procent mniejszości, to więcej kontraktów od dzielnicy Brooklyn pan nie dostanie. – Ależ, proszę pana, właśnie zastosowaliśmy się do zaleceń władz, my się zawsze stosujemy! Zatrudniliśmy nowego menadżera robót drogowych, z mniejszości. – Jakich mniejszości? – Paterson spojrzał podejrzliwie na Skrzeka. – Sto razy panu mówiliśmy, że Polak czy Żyd to nie jest mniejszość. Inspektor jeszcze raz powiódł wzrokiem po liście pracowników. Same polskie nazwiska plus inżynier Joshua Goldberg. – To ten, Anthony Kozlowski. – Kierownik Skrzek pokazał palcem. Inspektor Paterson spojrzał na niego podejrzliwie. – Kozlowski? – Tak, Kozlowski, o tam siedzi. – Kierownik Skrzek wskazał na swój gabinet. – Anthony, pozwól, pan inspektor chce cię poznać. Antek wszedł do salki konferencyjnej i usiadł w fotelu naprzeciwko inspektora. Murzyn stuprocentowy. Widać gołym okiem. – Możemy zobaczyć prawo jazdy? – odezwała się cienkim głosikiem Chinka. – No właśnie, poprosimy jakiś dowód tożsamości – zawtórował inspektor. – Proszę bardzo. – Antek podał prawo jazdy. Stało jak wół: Anthony Kozlowski, tak jak na liście płac. Na twarzy inspektora odmalowało się szczere zdumienie, tym bardziej że w rubryce „dane osobiste” przeczytał: miejsce urodzenia – Piątnica, Polska. – Pan z Polski? – Tak. – Naprawdę? – Inspektor Paterson był wyraźnie zaintrygowany. – A dużo tam u was Murzynów? – O, mnóstwo – wtrącił entuzjastycznie kierownik Skrzek. – No, może nie tak dużo jak na Brooklynie – trochę się pomiarkował – ale mamy, pewnie, że mamy. Najlepszy polski piłkarz jest czarny, nazywa się Olisadebe! – Kierownik Local Improvements był z siebie coraz bardziej zadowolony. Inspektor Paterson nie zwracał jednak uwagi na Skrzeka, patrzył zafascynowany na Antka. – Od dawna pan w Ameryce? – Przyjechałem tu dziesięć lat temu... – Legalnie! – dorzucił czujnie kierownik Skrzek. – Tak, oczywiście, legalnie, wygrałem wizę. Bardzo mi się tu podoba. Teraz czekam na obywatelstwo, ale te sprawy urzędowe bardzo opornie idą – wyjaśnił Antek. – Ach, tak? Dyskryminują pana, bo jest pan czarny? – ucieszył się inspektor Paterson, czując, że ma sprawę do załatwienia. – Niech pani dokładnie spisze dane osobiste pana Anthony‘ego – zwrócił się do Chinki. – Dyskryminowanie mniejszości jest sprzeczne z prawem, w urzędzie emigracyjnym muszą się tego w końcu nauczyć! Inspektor potoczył groźnym wzrokiem po kierowniku Skrzeku, pani Ziutce, pannie Minh i Jasiu Golonce, operatorze dźwigu, który właśnie wszedł do biura i zastanawiał się, czego ten Murzyn się tu awanturuje. – Ale... – Antek chciał powiedzieć, że w urzędzie emigracyjnym nic o tym nie wiedzą, że on jest teraz czarny i że to raczej bałagan, a nie dyskryminacja, ale czujny kierownik Skrzek zmierzył go takim wzrokiem, że Antek zamilkł. – Poruszymy tę sprawę na posiedzeniu Rady Miejskiej, to niedopuszczalna dyskryminacja i jawne lekceważenie prawa. – Inspektor Paterson był w swoim żywiole. – Niech się pan nie martwi, załatwimy tę sprawę, osobiście się tym zajmę! Poklepał Antka po ramieniu, po czym oboje z Chinką pożegnali się i wyszli. *** Antek powoli wrastał w swoją murzyńskość. Już go rano nie raziło, że widzi w lustrze czarną gębę. Przyzwyczaił się, że mieszka w Rodwood i że ciągle jeszcze wzbudza sensację w sklepie z wędlinami, kiedy płynną polszczyzną prosi o flaki albo kaszankę. Z sąsiadami początkowo miał pewne trudności, dopiero kiedy wyjaśnił, że jest z Polski i dlatego słabo mówi po angielsku, lody stopniały. Ot, jeszcze jeden emigrant, tyle że nie z Jamajki, Haiti czy Barbadosu, ale z Polski. Sąsiedzi, podobnie jak Antek, nie mieli filozoficznego zacięcia ani głowy do nauki, więc nie widzieli sprzeczności między pojęciami Polak i Murzyn. W Rodwood panowało powszechne przekonanie, że Murzyni są wszędzie, w Ameryce, w Brazylii, na Jamajce, we Francji, i wszędzie są dyskryminowani. O tym, że Polska nie jest karaibską wyspą i tak wiedziała tylko Melissa Bray, młoda nauczycielka, mieszkająca po drugiej stronie ulicy. Dozorca domu początkowo podejrzewał, że Antek jest z Afryki, co nie usposabiało go najlepiej, ponieważ, podobnie jak wielu innych Murzynów amerykańskich, był przekonany, że Afrykanie są skąpi, aroganccy, leniwi i uważają, że wszystko im się należy. Kiedy się jednak dowiedział, że Polska nie leży w Afryce, uspokoił się, a butelka polskiej wódki, którą mu Antek sprezentował, ostatecznie rozwiała wątpliwości co do charakteru Polaków. W Rodwood Antek czuł się coraz bardziej swój, w czym pomagała mu serdeczność sąsiadów – poczciwej, grubej jak beka Rochelle z tej samej klatki schodowej, która zaraz pierwszego dnia postanowiła zaszyć mu dziurę w spodniach, dwóch młodzieńców z dołu, którzy całkowicie bezinteresownie pomogli mu wnieść meble, czy małego, łysego Jerry‘ego z parteru, który obiecał pomoc w „okazyjnym” kupnie samochodu. Kiedy Antek pierwszy raz otworzył drzwi pobliskiego baru „The Suleyman”, natychmiast chciał się wycofać – sami Murzyni! Szybko się jednak zreflektował, że przecież też jest Murzynem, wszedł pewnym krokiem do środka i został do rana. Zaprzyjaźnił się ze wszystkimi, choć nie wszystkich pamiętał, tym bardziej że ciągle miał jeszcze kłopoty z odróżnieniem jednego Murzyna od drugiego. Z czasem bywalcy „Suleymana” zaczęli się do niego zwracać per bracie, co było dowodem pełnej akceptacji. Trochę rozczarowały go Murzynki, bo choć nadal wydawały mu się ładne i seksowne, to wcale nie były mniej fumowate od Polek, a czasami nawet jeszcze gorsze wariatki. Zresztą Antek nie narzekał, akurat w tej dziedzinie pani Hania w pełni zaspokajała jego potrzeby, czasem aż do przesady. Nawet przemyśliwał, czyby się nią nie podzielić z jakimś kolegą z „Suleymana”, ale szybko ten pomysł zarzucił. Co się tam będzie dzielił, jeszcze się okaże, że ci prawdziwsi Murzyni są lepsi, i co wtedy? Zostanie na lodzie. Podobała mu się ta nauczycielka z drugiej strony ulicy, nawet porozmawiali sobie kilka razy, ale czy nie za bardzo uczona? Antek, podobnie jak wielu innych młodych ludzi w Piątnicy czy też w Rodwood, był nieufnie nastawiony do wykształconych kobiet – tylko ma taka w głowie popierdolone! Tak czy owak, Antek całkiem nieźle znosił zderzenie kultur, siedzenie okrakiem między polskością a murzyńskością. Oby tak dalej!\nRozdział 2Antek siedział w recepcji Local Improvements. Rozwalony na fotelu, z nogami na biurku, popijał herbatę i czytał „Nowy Dziennik”. Telefon nie dzwonił. Nie było co robić. Trochę nudno, ale nie można narzekać. W biurze ciepło i przyjemnie, a na dworze zimno i szaro, brudny śnieg oblepiał ramę okna. Przyszedł listonosz. Antek odniósł pocztę pani Ziutce, po czym chwilę sobie pogwarzyli, jak Murzyn z Murzynem. Okazało się, że listonosz wybiera się z żoną na wakacje na Florydę. Antek patrzył na ogłoszenia biur podróży w „Nowym Dzienniku” i marzył o ciepłych krajach. Też by, cholera, pojechał na Florydę, wprawdzie nie ma żony, ale może by tak z panią Hanią albo z tą nauczycielką z naprzeciwka, rozmarzył się. Z gabinetu szefa wyskoczyła pani Ziutka z jakimś papierem w ręku. – Panie Antku, ma pan zaproszenie na konferencję! – Cooo? Na jaką konferencję? – Antek zdjął nogi z biurka i spojrzał spode łba na panią Ziutkę, znowu robi sobie z niego głupie żarty. – Na bardzo ważną! – Za panią Ziutką wyłonił się z gabinetu pan Skrzek. – Na konferencję biznesmenów i menadżerów z mniejszości, w Fort Lauderdale, na Florydzie. Wytypował pana pełnomocnik władz miejskich Brooklynu od równych praw dla mniejszości, na pewno z polecenia Patersona, wyraźnie pana polubił! – Nigdzie nie jadę, przecież nie jestem menadżer, a zresztą nie mam pieniędzy na takie wycieczki. – Antek czuł, że cała ta szopka, jaką odstawili przed inspektorem Patersonem, idzie już za daleko i źle się skończy. – Ależ, panie Antku, niech pan tak nie mówi, w papierach jest pan menadżerem, pensję pan bierze menadżerską, wszystko jasne jak słońce! A co do pieniędzy, to niech się pan nie martwi, da się załatwić. Kierownik Skrzek był mocno podekscytowany. Local Improvements mało że zatrudnia Murzyna, to jeszcze murzyńskiego działacza z chodami we władzach miejskich. Niedługo ma być rozpisany przetarg na remont nawierzchni mostu Brooklińskiego, jakby się to udało załatwić... Boże! Warto by tego durnego Antka wysłać choćby i do Paryża! – Pieniędzy nie trzeba załatwiać – wtrąciła pani Ziutka, cała zaróżowiona, najwyraźniej udzielił się jej entuzjazm szefa. – Tu napisali, że koszty przelotu i hotelu „swoich przedstawicieli” pokrywa dzielnica Brooklyn. – No proszę! Będzie pan reprezentował Brooklyn! Nie może pan zawieść pokładanego w panu zaufania! – Kierownik Skrzek rozgrzewał się coraz bardziej. – Pojedzie pan sobie na Florydę, tam teraz lato, usiądzie pan w kąpielówkach pod palmą... – rozmarzyła się pani Ziutka. – Ale... – Opór Antka topniał pod naporem entuzjazmu szefa i pani Ziutki. – Ale... ja się nie znam na menadże... – Na czym się pan nie zna, panie Antku? – wszedł mu w słowo kierownik Skrzek. – Wie pan przecież, czym się zajmujemy, remontujemy drogi, zjazdy, wjazdy, budynki publiczne, parkingi, nieraz pan u nas pracował na zlecenia. A co robi menadżer? Mówi każdemu, co ma zrobić, i potem pilnuje, żeby zrobił. Żadna filozofia. A zresztą tam będziecie radzić nad sprawami natury ogólnej, jak walczyć z dyskryminacją rasową, jak zapewnić młodzieży z mniejszości równy start... – No, na tym to już się, panie Franku, całkiem nie znam. – Antek jeszcze się bronił, ale już czuł, że może pani Ziutka ma rację, pojedzie, po obradach rozwali się na plaży, kupi sobie butelkę zimnego piwa... – Tu nie ma się na czym znać, to oni, łachudry, się nie znają i dlatego muszą radzić. Każdy Polak to zna od małego. Chodził pan w Łomży do szkoły, no nie? – Pewnie, że chodziłem. – No właśnie. To chyba pana uczyli, że Polacy zawsze za „naszą wolność i waszą”, bezinteresownie walczyli o wolność, równość i sprawiedliwość dla wszystkich. Dla Murzynów też. – W Łomży nic nas o Murzynach nie uczyli. – Bo to się rozumie samo przez się, jak dla wszystkich, to i dla Murzynów, prawda, pani Ziutko, też chodziła pani do szkoły? – Pewnie, w Pułtusku. – No właśnie, jeszcze ich pan, panie Antku, będzie mógł na tej konferencji czegoś nauczyć! Antek nie zamierzał nikogo niczego uczyć, ale owszem, na równości i sprawiedliwości to się zna, czemu nie? Jeszcze raz spojrzał w okno, paskudnie, śnieg z deszczem, a na Florydzie cieplutko, słońce, palmy... – No dobra, pojadę. – To zaraz dzwonię do Patersona podziękować, potem pan z nim też pogada. – Kierownik Skrzek pobiegł do gabinetu. – Panie Antku, przyśle mi pan z Florydy jakąś ładną pocztówkę? – Pani Ziutka uśmiechnęła się zalotnie. – Przyślę, pewnie, że przyślę. – Antek klepnął ją po tyłku. – Ależ panie Antoni. – Pani Ziutka zrobiła lekko urażoną minę. – Och, przepraszam, myślałem o czym innym. – Antek uśmiechnął się pojednawczo, myśląc, że mógłby ją pewnie przelecieć, ale właściwie po co? Żeby chociaż była ładna. *** Antek wracał do domu najpierw metrem, potem promem przez rzekę Hudson do New Jersey. Trochę długo się jechało, ale co robić, przynajmniej jest czas pomyśleć. Siedział na pokładowej ławce, ręce włożył do kieszeni, bo zimno było jak cholera, i patrzył na światła Manhattanu. Tak, z Florydą to nie jest zły pomysł. A tą całą konferencją nie ma się co przejmować. Polaka będą uczyć wolności i równości? „Jesteśmy w pierwszym szeregu walki z dyskryminacją” – powiedział mu przez telefon Paterson. „Jesteśmy przedmurzem...” – Antek czuł, że wzbierają w nim talenty oratorskie. – No dobrze, ale przedmurzem czego? Ech, wszystko jedno, jesteśmy przedmurzem i tyle! Wstał i wszedł do środka, bo zimno już było nie do wytrzymania. Na ławce przy oknie wcisnął się śmiało między dwie Murzynki. Jedna coś burknęła. Antek nie zrozumiał, ale niezbyt przyjazna intencja była czytelna. Czego? Lepiej się, pindo, posuń – pomyślał i spojrzał butnie na sąsiadkę, która wyjrzała zza gazety. Ależ tak, to była Melissa Bray! – O, przepraszam. – Antek uśmiechnął się pojednawczo. – Tam tak zimno, że musiałem wejść do środka. – Nic nie szkodzi, przysuń się, Tony, bliżej, będzie ci cieplej. – Melissa uśmiechnęła się zalotnie. – Myślałam dzisiaj o tobie, sąsiadki mówiły, że jesteś z Polski. – Jak najbardziej – przytaknął skwapliwie Antek, patrząc na rysujące się pod czerwonym golfem piersi Melissy – to chyba był jego szczęśliwy dzień. – Bo u nas w szkole co roku organizujemy dzień ONZ i każda klasa przygotowuje wystawę o jakimś kraju. W tym roku moja klasa wylosowała Polskę. Ale dzieciaki nic o Polsce nie wiedzą, a i ja, prawdę mówiąc, też niewiele wiem, liczę, że nam pomożesz. – Melissa uśmiechnęła się ciepło, w jej wielkich, afrykańskich oczach było coś bardzo kuszącego. – Ależ oczywiście, z największą przyjemnością. – W tej chwili Antek byłby nawet gotów dla Melissy skoczyć w lodowate wody rzeki Hudson. – Może byś mógł kiedyś przyjść do mojej klasy? Jakby dzieciaki zobaczyły, że w Polsce też mieszkają Murzyni, toby im to przybliżyło kraj. – Jasne, nie ma sprawy. – Antek poczuł, że znowu będzie się musiał wygłupiać, jak z tym Patersonem, ale co robić? Melissie nie odmówi! Zresztą, co to szkodzi, będą te czarne dzieciaki myślały, że w Polsce mieszkają Murzyni, i co, świat się od tego zawali? Gorszych głupot w szkołach uczą. Sam się przez dziesięć lat uczył, że Związek Sowiecki to raj na ziemi i co, zgłupiał od tego? Poza tym i tak zapomną, czego się nauczyły, nie ma się czym przejmować. – Tony, czy wszyscy w Polsce mają takie piękne, chabrowe oczy? – Melissa przysunęła się bliżej. – Nie wszyscy, ale u nas to rodzinne, mama miała, brat, siostra... Ale ja uważam, że twoje czarne oczy są piękniejsze! – Antek był bardzo szarmancki. – Naprawdę? – Melissa uśmiechnęła się jeszcze cieplej, widać było jednak, że myślami jest gdzie indziej. – Tony, tak bym chciała pojechać kiedyś do tych dzikich krajów, do Polski, do Rosji... zobaczyć innych ludzi, inny świat... – Co ty gadasz! – Antek zjeżył się. – Jakich dzikich? Polska to nie jest dziki kraj, Rosja może... ale nie Polska. – Tony, przepraszam. – Melissa zmieszała się, zdała sobie sprawę, że uraziła Antka. – Rozmarzyłam się i plotę bzdury, głupio mi się wymsknęło, chciałam powiedzieć egzotyczne kraje. – Dobrze, nie ma sprawy. – Antek objął ją ramieniem. – Jak będziesz chciała, to zabiorę cię do Polski! – Bardzo bym chciała! – Melissa przytuliła się. – Tam pewnie pięknie, ciepło, palmy... Antek roześmiał się. – Ani ciepło, ani palmy, ale za to rosną wierzby, wiesz, co to wierzba? – Pewnie, że wiem! – Melissa miała wprawdzie jedynie mgliste pojęcie, co to za drzewo, ale nie mogła się do tego przyznać, przecież była nauczycielką. – Ciepło i palmy to na Florydzie, za dwa tygodnie jadę na konferencję do Fort Lauderdale. – Spojrzał dumnie w oczy Melissy. – Naprawdę? Na jaką konferencję? – Zjazd biznesmenów i menadżerów z mniejszości, będę reprezentował Brooklyn. Antek znowu spojrzał na Melissę. Tak, widać, że zrobiło to na niej wrażenie. – Tony, gratuluję! – Zarzuciła mu ramiona na szyję i pocałowała go. – Jestem z ciebie dumna, całe Rodwood będzie dumne, jak o tym opowiem. Ale wiesz co? Ja też należę do Organizacji Obrony Praw Obywatelskich Mniejszości, jestem przewodniczącą koła nauczycielek w naszej szkole. Antek mocno ścisnął Melissę. Czuł przez sweter jej duże, jędrne piersi, co znakomicie wzmacniało poczucie duchowej, a nawet, można by rzec, ideologicznej wspólnoty – jak aktywista z aktywistką. Prom przybił do przystani po drugiej stronie rzeki. Antek chciał iść do autobusu, ale Melissa pożegnała się, mówiąc, że poczeka na parkingu, bo jest umówiona. W tej samej chwili przy krawężniku zatrzymał się srebrzysty chevrolet, z którego wychylił się młody Murzyn. Melissa podbiegła do samochodu. Z ręką na klamce odwróciła się jeszcze do Antka i zawołała: – Będziemy w kontakcie, nie zapomnij o mojej szkole! Pa! – Pa! – Antkowi trudno było ukryć rozczarowanie. A tak się wszystko ładnie zaczynało. Wróciliby do Rodwood, Melissa zaprosiłaby go na górę. Napiliby się... ech, co tam, nie to nie, woli się puszczać z jakimś pierdolonym Murzynem, to jej sprawa. Cholera, nie powinienem tak myśleć, sam jestem pierdolony Murzyn. No i co z tego? Pomyśleć sobie mogę, co chcę – wolny kraj! Wsiadł, rozgoryczony, do autobusu. Ale nie chciało mu się wracać do domu, zresztą nie miał nic do jedzenia. Postanowił, że podjedzie dwa przystanki i zajrzy do nowo otwartej polskiej knajpki „U Teresy”. Lokal był niewielki, ale przytulny. Na półce za barem stało popiersie Kościuszki w otoczeniu butelek wyborowej, stolicznej, absolutu i innych porządnych trunków. Ściany udekorowane były kurpiowskimi wycinankami z plastiku, a stoliki przykryte ceratowymi obrusami w czerwono-białą szachownicę. Swojsko i przyjemnie. Antek usiadł przy stoliku niedaleko baru. Mógłbym tu kiedyś zaprosić Melissę – pomyślał – chce się czegoś nauczyć o Polsce, to proszę bardzo, może zacząć od pierogów ze skwarkami. Antek czuł, że wraca mu dobry humor. Zamówił flaki, a potem kaszankę z cebulką i ziemniakami i oczywiście butelkę żywca. Trochę się zdziwił, że kelnerka zwróciła się do niego po angielsku – polska restauracja to powinny cholery umieć po polsku! Odpowiedział po polsku, na co dziewczyna zastygła w półobrocie i upuściła bloczek z zamówieniem. Teraz dopiero Antek puknął się w czoło – przecież jest Murzynem, nic dziwnego, że się do niego zwracają po angielsku! Roześmiał się gorzkawo i podniósł dziewczynie bloczek. Flaki były pyszne, żywiec też nie najgorszy. Antek zamówił jeszcze jedną butelkę i rozsiadł się wygodnie w oczekiwaniu na kaszankę. Całkiem już zapomniał o przykrym zawodzie z Melissą. Nie było źle, miło tu i przytulnie, jest piwo, zaraz będzie kaszanka – żyć nie umierać! Po chwili miał przed sobą kaszankę z cebulką i dymiące kartofle. Zabrał się ochoczo do jedzenia, kiedy usłyszał rozmowę dwóch gości przy barze. – Patrz, Heniek, na tego szuwaksa, wpierdala kaszankę, jakby od małego nic innego nie jadł. – Że też takich tu wpuszczają, przecież napisane na drzwiach „Polish restaurant”, niedługo całe Rodwood będzie się tu żywić – powiedział kolega. – Pani Stasiu – pierwszy z nich zwrócił się do barmanki, zażywnej blondyny pod pięćdziesiątkę z dwoma srebrnymi zębami. – Nie macie tu jakichś bananów dla swoich afrykańskich gości? Żeby mu ta kaszanka nie zaszkodziła. Cała trójka wesoło zarechotała. Antek czuł, że powoli zalewa go zła krew. Chwycił pustą butelkę, wstał, podszedł do baru i powiedział po polsku: – A co się, kurwa, nie podoba? Koledzy przy barze zbaranieli, ale szybko oprzytomnieli i zeskoczyli ze stołków. – Niech pan odda tę butelkę – odezwała się pojednawczo pani Stasia. – Tak sobie tylko żartujemy, niech się pan nie denerwuje. – Słyszałeś, gnoju, oddaj butelkę – powiedział pierwszy. Obaj byli lekko podpici i najwyraźniej szukali zwady. Antek też nie był w ugodowym nastroju. Zamachnął się i wyrżnął butelką w głowę pierwszego gościa szukającego zaczepki. Butelka się rozbiła, trysnęła krew. Pani Stasia złapała za telefon i zadzwoniła po policję. Tymczasem drugi kopnął Antka w krocze. Kiedy Antek zgiął się wpół z bólu, dostał potężny cios w szczękę. Wyprostował się i natarł głową na napastnika. Przygniótł go do baru i zaczął walić kolanami w brzuch. Tymczasem drugi otarł krew z twarzy, złapał stołek i rąbnął Antka w plecy. Zamachnął się jeszcze raz i uderzył, tym razem w głowę. Antek osunął się na podłogę. Zaczęli go kopać. Do lokalu wpadło dwóch policjantów. Napastnicy odskoczyli od Antka i oparli się o bufet. – Co się tu dzieje? – Ten Murzyn wypił za dużo i zaczął się awanturować – wyjaśnił jeden z gości, wskazując na gramolącego się z podłogi Antka. Policjant spojrzał pytająco na barmankę. – Tak, właśnie, uderzył naszego gościa butelką w głowę. – Pani Stasia wskazała na zakrwawionego klienta. Sprawa była jasna. Policjanci założyli Antkowi kajdanki i zabrali go na komisariat. Wyszedł dopiero rano z poważnym upomnieniem: ponieważ nie jest notowany, dają mu szansę i zwalniają do domu, ale jeśli się to jeszcze raz powtórzy, stanie przed sądem. W drzwiach komisariatu natknął się na sierżanta Jagodzińskiego. – Panie Antku, co się stało? – spytał zaniepokojony, widząc podpuchnięte oko Antka. – Ee, szkoda gadać. – Antek nie był w nastroju do rozmowy. Jagodziński jednak nalegał i Antek opowiedział mu całe wydarzenie. Policjant pokiwał głową, wziął Antka pod ramię, odciągnął na stronę, po czym zwrócił się do niego konspiracyjnie i po polsku, żeby nikt inny nie rozumiał: – Antek, szkoda mi ciebie, jesteś dobry chłop, ale posłuchaj rady doświadczonego policjanta. Jesteś teraz Murzyn, rosły, młody Murzyn. Nie pchaj się, szczególnie wieczorami, do białych dzielnic. Tam się boją takich jak ty i, powiem ci szczerze, nie bez powodu. Ty jesteś w porządku, ale kto to wie? A już szczególnie do tych etnicznych dzielnic, polskich, włoskich, greckich... Naprawdę, Antek, bądź rozsądny. Jesteś Murzynem, trudno, pech. Wieczorem trzymaj się Manhattanu czy Rodwood i nie szukaj guza... bo go znajdziesz. – Jagodziński raz jeszcze spojrzał ze współczuciem na podpuchnięte oko Antka. – Pamiętasz, jakeśmy cię zatrzymali na Highland Street? Z tym włamaniem to była lipa, młody Murzyn szwendający się po tej okolicy zawsze jest podejrzany... Antek, nie bierz tego do siebie, naprawdę cię lubię i życzę ci jak najlepiej, ale tak jest... zaufaj mi, mam doświadczenie. To wbrew regulaminowi, ale wszyscy to robią. O tych sprawach głośno się nie mówi. Nikomu też nie mów, że ja ci powiedziałem. Zresztą, w razie czego, od razu się wyprę. Sierżant Jagodziński poklepał Antka przyjaźnie po ramieniu. – Bądź rozsądny. Świata nie zmienisz, a zdrowia sobie oszczędzisz. Antek pożegnał się z sierżantem Jagodzińskim i, obolały, powlókł się do domu. Zadzwonił do pracy, że jest chory i padł na łóżko, ale po chwili wstał, bo zachciało mu się do toalety. Wszystko go bolało, a najbardziej dusza. Spojrzał w łazience w lustro – na swoją czarną twarz z podpuchniętym okiem. Czuł, że był coraz bardziej Murzynem i coraz mniej Polakiem. Ma rację Jagodziński, jestem Murzyn i już. A niech to diabli, trudno – pomyślał, wracając do łóżka – a do polskiej restauracji to już na pewno nie pójdę. Dobrze, że Melissy tam nie zaprosiłem. – Antek zawsze starał się dojrzeć pozytywne strony nawet najmniej przyjemnych sytuacji. Przypomniał sobie jej afrykańskie oczy, no i te opięte czerwonym swetrem piersi, zrobiło mu się ciepło na duszy. Nie myślał już o przykrych wydarzeniach minionego wieczoru. Zasnął. *** Po południu Antek, jeszcze mocno obolały, poszedł kupić coś do jedzenia. Napotkani po drodze sąsiedzi i znajomi z okolicy patrzyli na niego ze współczuciem, pełni zrozumienia. Wszyscy już wiedzieli, że Antek spędził noc na komisariacie, ktoś nawet widział, jak go tam przywieźli. Teraz Antek, niedawny emigrant, był już całkiem swój. Mówiono, że pobiła go policja. Antek nie zaprzeczał, bo jakoś głupio mu było się przyznać, że to rodacy tak go załatwili. Sąsiad z dołu, złodziej i narkoman, poczęstował go piwem, a dozorczyni, gruba poczciwa Murzynka z Jamajki, przyniosła mu jakąś maść, podobno świetną, na opuchliznę, i talerz rosołu z kluskami. Dwie małe dziewczynki, mieszkające z matką na poddaszu, dały mu lizaka, wprawdzie lekko napoczętego, ale od serca. Antek był wzruszony. Dotknął podpuchniętego oka – cholera, nie jest dobrze, pomyślał, żeby tylko ta opuchlizna zeszła do konferencji na Florydzie. A to skurwiele, rasiści, psia mać. Przypomniał sobie słowa Patersona: „Jesteśmy w pierwszym szeregu walki z dyskryminacją”. Antek czuł, że wzbiera w nim rewolucyjny zapał. Czy mu się chce być w pierwszym szeregu walki z dyskryminacją, tego nie był pewny. Może w drugim, albo jeszcze trochę dalej? Co do tego nie miał pełnej jasności. Ale jedno było oczywiste, tym dwóm gnojom należałoby dać wpierdol, to znaczy, jakby się udało – Antek zawsze był realistą. Nastawił wodę na herbatę, w tym momencie rozległ się dzwonek do drzwi. Na progu stała Melissa. – Tony, co się stało, pobili cię na komisariacie? To straszne! Antek usiadł na kanapie, wskazując Melissie zbolałym gestem miejsce obok siebie. – Ee, nie ma o czym gadać. – Tony, jak to nie ma o czym? Przecież to jawna dyskryminacja, pobili cię, bo jesteś czarny! – W oczach Melissy błyskały iskry świętego oburzenia. – Nie możemy na to pozwolić. Napiszemy protest, zorganizujemy demonstrację pod komisariatem. Winni muszą zostać ukarani. Trzeba z tym raz na zawsze skończyć. Nie martw się, Tony, nie jesteś sam. Jesteśmy z tobą... – Melissa przysunęła się do Antka, który złożył swoją skołataną głowę na jej ramieniu. Poczuł falujące ze świętego gniewu piersi Melissy. Opuścił głowę trochę niżej, wiedział, że jak się w nie wtuli, na pewno przyniesie mu to ulgę. I tak by się pewnie stało, gdyby nie podbite oko. Aż syknął z bólu. – Tony, co ci jest? Coś cię boli? – Melissa wzięła delikatnie jego głowę w swoje dłonie i nieco się odsunęła. – Ech... – Antek wskazał na opuchliznę. – Nic takiego. – Machnął ręką gestem skromnie-bohaterskim. – Boże! – Melissa miała łzy w oczach. – Co oni ci zrobili. A to dranie, bandyci, nie policja! Zaraz napiszemy protest i ostrą skargę. Sama jutro rano zaniosę ją na komisariat. W oczach Melissy znowu błysnęły iskry świętego oburzenia. Antek spojrzał na dziewczynę i poczuł, że musi jednak tę kwestię sprostować, wypadnie może mniej bohatersko, ale trudno, inaczej sprawy pójdą za daleko. Poprosił Melissę, żeby nalała herbaty, po czym wyznał jej szczerze, jak było. Melissa była poruszona. Pogłaskała go po ramieniu, a potem delikatnie pocałowała w spuchniętą twarz. – To smutne, bardzo smutne, zwyczajny rasizm. Tych łobuzów i restaurację musimy podać do sądu. – Ani mi się waż! – Antek przestraszył się nie na żarty. Dokopać tym gnojom to by się, owszem, przydało, ale do sądu w takiej sprawie nie będzie chodził. – Po prostu więcej do tej restauracji nie pójdę i tyle! – stwierdził kategorycznie. Melissa była trochę zawiedziona, ale ze szkolenia: „Jak walczyć z dyskryminacją” wiedziała, że ofiarom często trudno jest się przyznać do roli ofiary, szczególnie mężczyznom. Postanowiła więc na razie nie naciskać, może potem do tego wróci, teraz trzeba dać mu się spokojnie wykurować. Pożegnała się z Antkiem ciepło i serdecznie, mówiąc, że musi biec na szkolne przedstawienie, ale obiecała, że jutro po pracy przyjdzie i przyniesie kolację od Chińczyka, będzie miała więcej czasu, to sobie pogadają. Pocałowała Antka i wyszła. Antek opadł na kanapę, nie bez pewnego trudu założył nogi na oparcie i pogrążył się w ponurych myślach. Cholera, nielekko być Murzynem. Nie chodź, baranie, do polskich restauracji, to ci będzie lżej. – Antek zawsze próbował znaleźć jakieś pozytywne rozwiązanie. – A co mam robić, kiedy lubię flaki i kaszankę? Kup sobie w sklepie i w domu zjedz, no tak, ale to nie to samo. Antek podrapał się w głowę, napiłby się piwa, ale trzeba by wstać i pójść do lodówki. Na początek spuścił nogi z oparcia i jeszcze trochę pogłówkował, zanim zwlókł się z kanapy. Wziął butelkę samuela adamsa i znowu zwalił się na kanapę. Pociągnął łyk i pomyślał o Melissie. Kochana dziewczyna, łzy miała w tych pięknych, czarnych oczach, tak go żałowała! A te piersi... Nagle przypomniała mu się pani Hania, też ma piękne piersi, białe, bo białe, ale zawsze... O, cholera, przecież jutro środa, o siódmej przychodzi pani Hania, mężowi mówi, że idzie na aerobik, niezła wymówka, bo jeszcze potem tłumaczy, dlaczego wraca taka zjebana – he, he, he. Antek zaśmiał się lubieżnie. Trudno, zadzwoni do niej, niech przełoży ten aerobik na przyszły tydzień, bo jutro przychodzi Melissa, a zresztą na razie nie jest w odpowiednim stanie do sesji z panią Hanią. Jeszcze raz dotknął spuchniętego oka. Może przyłożę sobie ręcznik z zimną wodą... Powlókł się do łazienki.\nRedakcja: Maria Fuksiewicz Korekta: Elżbieta Michalak, Alicja Chylińska, Anna Hegman Redakcja techniczna: Urszula Ziętek Wydawnictwo W.A.B. Sp. z o.o. ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa tel: 022 646 05 10/11, 022 646 01 74/75 wab@wab.com.pl www.wab.com.pl Skład i łamanie: Komputerowe Usługi Poligraficzne, Piaseczno, Żółkiewskiego 7 ISBN 978-83-7747-484-6 Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.i Ewa Krajewska / Virtualo Sp. z o.o.\nAutor: Piotr Niklewicz\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Niezwykla_kariera_Antoniego_K_-ebookRO/p0206083i020" target="_blank" title="Niezwykła kariera Antoniego K. [Piotr Niklewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Niezwykła kariera Antoniego K. [Piotr Niklewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Smaczne i wartościowe przekąski na lato - zajazdgosciniecslaski.pl\nSmaczne i wartościowe przekąski na lato\nLatem chętnie sięgamy po orzeźwiające przekąski, które nie tylko mają nam smakować, ale też będą odżywcze. Właśnie dlatego w tym czasie w naszej diecie zaczyna pojawiać się coraz więcej świeżych owoców, warzyw i produktów mlecznych. A z połączenia tych kilku składników możemy wyczarować prawdziwe smakołyki.\nZ roku na rok zwiększa się nasza świadomość dotycząca wartościowej diety i tego, jak ona na nas wpływa. Wciąż staramy się ulepszać swoje codzienne menu i włączać do niego coraz to nowe smaczne i wartościowe propozycje. Jeśli Ty też chcesz urozmaicić swoje posiłki, zapraszamy do przeczytania artykułu.\nJak komponować letnie przekąski?\nBardzo często problemem nie jest wybór poszczególnych produktów, ale to, jak właściwie je połączyć. Przede wszystkim, warto poznać proste reguły, jak komponować przekąski, które zarówno zaspokoją nasz apetyt, jak i dostarczą wielu cennych składników odżywczych. Oto kilka wskazówek, dotyczących przygotowania przekąsek:\npowinny być przede wszystkim łatwe do zjedzenia – najlepiej jeśli możemy zabrać je ze sobą i zjeść w podróży lub na spacerze.\nwarto, żeby zawierały produkty z różnych grup żywności – produkty mleczne, owoce, warzywa, orzechy, pestki i zboża. Dzięki temu utrzymamy uczucie sytości na dłużej.\nzawarte w nich świeże, sezonowe warzywa i owoce dostarczą nam niezbędnych witamin i minerałów.\nzadbajmy też o kolory i struktury – takie zróżnicowane przekąski są znacznie bardziej apetyczne.\nPyszne przekąski dla dzieci i dorosłych\nZnasz już podstawowe zasady tworzenia przekąsek. Teraz czas na konkretne pomysły, które spełnią oczekiwania najbardziej wymagających smakoszy, a przy tym nie będą wymagać zbyt długiego przygotowania. Warto więc postawić na proste i niezbyt czasochłonne przepisy. A przygotujemy z nich np.\nkoktajl z awokado i bananem (dokładny przepis znajdziecie tutaj: https://danio.com.pl/przepisy/koktajl-z-awokado/),\ndomowe lody owocowe,\npancakes z serkiem i owocami.\nTakie małe co nieco idealnie sprawdzi się jako przystawka, drugie śniadanie lub deser, które możemy zjeść w domu lub zabrać ze sobą na wynos. Co więcej, te pomysły są niezwykle prostym sposobem na włączenie do codziennego menu niezbędnej porcji owoców, warzyw i produktów mlecznych których nasz organizm stale potrzebuje.\nPoprzedni: Lemoniady i smoothie – jak latem gasić pragnienie?\nNastępny: Top 6 kasyn z najciekawszymi restauracjami


Działka na sprzedaż, Przemyski Dubiecko, 20 000 PLN, 6188 m2, domy-2518 | Domy.pl\nJesteś tutaj: Domy.pl Działki Cała Polska Podkarpackie Przemyski Dubiecko Dubiecko Szczegóły ogłoszenia\nDziałka na sprzedaż: Przemyski, Dubiecko\nPowierzchnia: 6188 m² Cena: 20 000 PLN\nData dodania: 01-04-2012 Data aktualizacji: 01-04-2012\nCena za m²: 3,23 PLN / m²\nPowierzchnia: 6188 m²\nPowierzchnia działki: 6188 m²\nDo sprzedaży działka rekreacyjna o powierzchni 61.88a położona w miejscowości Sielnica gmina Dubiecko powiat przemyski. Miejscowość znajduje się około 50km od Rzeszowa.\nDojazd drogą gminną polną. Działka położona jest na wzniesieniu na terenach widokowych. Idealnie nadaje się pod dom letniskowy. Wokół tereny raczej niezabudowane-zapewnia to pełen spokój i ciszę oraz umożliwia prawdziwe obcowanie z naturą.\nMedia: możliwość doprowadzenia prądu. Możliwość wody ze studni oraz szamba. W rejonie brak gazu.\nCena 20 000zł/całość\nDoradca Klienta: Dagmara Wiciejowska, e-\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 426 Działka na sprzedaż: Przemyski Dubiecko\nNumer ogłoszenia: domy-2518 Link do ogłoszenia:\nInteresuje mnie oferta numer 2518 - Działka na sprzedaż, Przemyski, Dubiecko, powierzchnia: 6188 m², cena: 20 000 PLN. Proszę o kontakt.


Wieluń - forum, informacje, ogłoszenia :: Strona Główna\nObecny czas to 2018-10-23, 18:47\nWieluń - forum, informacje, ogłoszenia Strona Główna Zobacz posty bez odpowiedzi\nAktualności / Wydarzenia Ostatni post: Autobusy miejskie i rowe...\nCzyli co się ostatnio wydarzyło w naszym powiecie\nModeratorzy Moderatorzy, Stefan, Panterka, glizda\t 618 13784 2018-07-17, 06:20\nBiznes i Firmy w regionie Ostatni post: Biuro księgowe\nLokalne firmy. Adresy, telefony...\nModerator Moderatorzy\t 549 5457 2018-09-30, 18:40\nHistoria / Turystyka Ostatni post: znalezisko z Warty :)) c...\nZabytki, historia, wydarzenia sprzed lat, szlaki turystyczne, ciekawe miejsca\nModeratorzy Moderatorzy, Grzegorz Nowak (W), Stefan\t 189 3074 2018-10-03, 17:31\nInformacje Ostatni post: bus do HOLANDII\nInformator wieluński, między innymi - instytucje, potrzebne telefony, adresy, doradztwo.\nModeratorzy Moderatorzy, Panterka, Stefan\t 532 5261 2018-09-05, 10:27\nINFRASTRUKTURA /Modernizacje Wielunia Ostatni post: Amerykanka\nwszystko o transporcie, wodociągach, kanalizacji, energetyce oraz wszelkiego rodzaju budowach i remontach ...\nModeratorzy Moderatorzy, Mrówek, Stefan\t 150 8668 2018-09-03, 08:24\nPolityka w naszym mieście Ostatni post: Burmistrz Paweł Okrasa...\nWszystko o władzach w naszym mieście i powiecie, po prostu polityka...\nModeratorzy Moderatorzy, ourson, red, Stefan\t 157 6842 2017-03-30, 08:01\nPraca w Wieluniu i okolicach Ostatni post: Praca na staż\nOferty pracy, pracownicy, pracodawcy, zleceniodawcy, zleceniobiorcy\nModeratorzy Moderatorzy, ourson, red\t 421 4134 2018-09-11, 15:37\nRozrywka / Kultura / Sztuka / Edukacja Ostatni post: Warto kupić tą frezarkę?...\nImprezy, kluby, puby, restauracje, muzea, kino - czyli gdzie można się nieźle zabawić, dobrze zjeść i zachłysnąć się sztuką. :) Dodatkowo wszystko co dotyczy szkolnictwa, czyli edukacji w naszym mieście.\nModeratorzy Moderatorzy, red\t 472 11745 2018-08-26, 04:58\nRóżności Ostatni post: prawnik\nSwoisty misz-masz - czyli to czego nie da się przyczepić do innych działów\nModeratorzy Moderatorzy, Stefan, Panterka\t 575 7603 2018-10-18, 21:13\nSport Ostatni post: AIKIDO dla dorosłych\nSport w naszym regionie, wieści z boisk, parkietów, wyniki, wywiady, kolejki, rozgrywki itp.\nModeratorzy Moderatorzy, Archdevil, Stefan\t 193 5974 2018-09-19, 16:02\nO wszystkim i dla wszystkich Ostatni post: Ogrzewanie domu?\nSwojski Hyde Park - piszemy tu dosłownie o różnych rzeczach.\nModeratorzy Moderatorzy, Panterka, glizda\t 1023 11947 Dzisiaj 18:32\nKupię / Sprzedam / Oddam / Zamienię/ Usługi Ostatni post: Sprzedam M3 - os. Wyszyń...\nModeratorzy Moderatorzy, Archdevil\t 5683 16173 2018-10-11, 11:26\nPowitania / Życzenia Ostatni post: Witam\nTutaj witamy się i składamy życzenia\nModerator Moderatorzy\t 435 8610 Dzisiaj 15:30\nWasze uwagi, sugestie, ciekawe pomysły i pytania dotyczące forum.\nModeratorzy Moderatorzy, Stefan, Archdevil, Grzegorz Nowak (W), Panterka, red, ourson\t 143 3127 --\nPolityka pozaregionalna Ostatni post: Cena sojuszu z USA\nPolityka w ogólnym tego słowa znaczeniu.\nModeratorzy Moderatorzy, red, ourson\t 650 12384 2018-09-22, 17:27\nPraca / Edukacja Ostatni post: Praca tymczasowa - 50+...\nTutaj zamieszczamy wszystko o ofertach pracy spoza Wielunia, poza tym to co tyczy się edukacji.\nModeratorzy Moderatorzy, red\t 434 3991 2018-09-16, 14:47\nKomputery / Internet / Linki / Nowe technologie Ostatni post: Jaki dostawca internetu?...\nNowinki dotyczące komputeryzacji, internetu itp. / Linkownia /\nModeratorzy Moderatorzy, Archdevil\t 830 8643 2018-07-03, 15:27\nFilozofia/Religia/Etyka Ostatni post: Głośne wpadki w kościele...\nIdee świata, czyli: Jak zbudowany jest świat? Jaki jest sens istnienia? W jaki sposób należy żyć?\nModeratorzy Moderatorzy, ourson\t 111 3903 2017-02-01, 18:38\nDział przeznaczony tylko dla Pań. Po dostęp do działu prosimy skontaktować się z administracją.\nModeratorzy Moderatorzy, Panterka, glizda\t 222 4427 --\nMiędzy nami mężczyznami...\nDział przeznaczony tylko dla Panów. Po dostęp do działu prosimy skontaktować się z administracją.\nModeratorzy Moderatorzy, Grzegorz Nowak (W)\t 70 883 --\nRandki, flirty, filmy, zdjęcia etc. Wstęp tylko od 18 lat\nModerator Moderatorzy\t 304 3861 --\nHumor Ostatni post: 100 powodów, żeby się na...\nTo co związane jest z humorem, obrazki śmieszne teksty itp.\nModeratorzy Moderatorzy, Archdevil\t 371 11213 2018-09-17, 22:53\nMuzyka / Film / Kino / Książka Ostatni post: Książki warte przeczytan...\nTo wszystko co dotyczy muzyki i filmu. Wszelkiego rodzaju nowinki ze świata muzyki i filmu, co warto obejrzeć w kinie na DVD, na kasecie lub VCD.\nModeratorzy Moderatorzy, Panterka\t 376 5755 2018-02-15, 16:56\nSpoty i chaty forumowiczów, w realu i w necie.\nModerator Moderatorzy\t 92 3190 --\nSport / Moda / Kuchnia / Uroda / Zdrowie Ostatni post: Motoryka duża u dzieci 2...\nWszystko co dotyczy: sportu, mody, kulinariów, zdrowia i urody.\nModeratorzy Moderatorzy, Panterka\t 509 6562 2018-09-13, 14:55\nCo cię bulwersuje, denerwuje, porusza, wpienia postaw to pod pręgierzem\nModerator Moderatorzy\t 249 4930 --\nFotografika Ostatni post: Jaki wybrać aparat, aby ...\nWszystko to, co się tyczy fotografiki.\nModeratorzy Moderatorzy, Mrówek\t 360 6008 2017-09-19, 13:48\nMotoryzacja Ostatni post: Dobieranie lakieru zapra...\nWszystko, co związane z motoryzacją\nModerator Moderatorzy\t 651 7409 2018-09-03, 12:03\nZwierzaki Ostatni post: Oddam za darmo śliczne s...\nDział poświęcony Zwierzakom.\nModerator Moderatorzy\t 303 2205 2018-06-20, 16:48\nWędkarstwo Ostatni post: Sklep wędkarski 2010 rok...\nczyli co w wodzie piszczy?\nModerator Moderatorzy\t 48 743 2014-10-10, 11:57\nOgród Ostatni post: Wypożyczenie wertykulato...\nDział ogrodniczy dla ogrodników amatorów jak i zawodowców.\nModerator Moderatorzy\t 9 42 2014-03-28, 15:39\nRower Ostatni post: Forumowy Rajd Szlakiem O...\nModeratorzy Moderatorzy, Mrówek, Panterka, glizda\t 51 2382 2016-01-15, 11:50\nInne Ostatni post: Meble na wymiar\nModerator Moderatorzy\t 33 501 Dzisiaj 0:10\n[ Preferencje ] Styl forum: AcidAmigaOSAppalachiabahamutCleanFXDAJ_GreenforumixFreeTableBlack2FreeTableBlueInvision_RedMyXboxSmileBluesnowSilverSonicsubRedsubSilverszpakubuntuVistaGlassVistaGlassBluexandxandbluexandgreenxandred\nNasi użytkownicy napisali 206596 postów, tematów 16956, postawili 1746 piw\nMamy 6808 zarejestrowanych użytkowników\nOstatnio zarejestrowana osoba: PansyDaw\nTo forum odwiedzono już 8203750 razy\nNa Forum jest 69 użytkowników :: 0 Zarejestrowanych, 0 Ukrytych i 69 Gości\nNajwięcej użytkowników 277 było obecnych 2014-12-03, 00:33\tAdministrator • Junior Admin • Moderator\nPrzez ostatnie 24 godziny byli na forum: 1qaz2wsx, bensimon, bico6, GuitarBoat, kulka15, lamat, polska, ponton, Talo\nUżytkownicy obchodzący dziś urodziny: -sasetka- (36) (złóż życzenia) DaleEyd376691 (31) (złóż życzenia) GustavoE (34) (złóż życzenia) JasaSeo8 (29) (złóż życzenia) JoieNive (35) (złóż życzenia) KathiCam (32) (złóż życzenia) LindseyK (31) (złóż życzenia) okz (37) (złóż życzenia) Piotrek8113 (30) (złóż życzenia) ShawneeM (39) (złóż życzenia)\nUżytkownicy obchodzący urodziny w ciągu następnych 7 dni: agnieszka(43) AlmaCorby74721(36) AmeliaSh(41) angelika88(30) Antonia4(37) atos(38) azutigisu(32) BelenMcConnan(33) Benjamin(33) bob_mistrz(32) BrodieAc(40) CamilleStrout(41) CaridadPilcher(39) CharissaSpurge(37) Cinooo(79) ColinWhe(32) CrystleJustice(33) DaveStur(30) Długi(39) ElijahDa(35) EmersonN(28) fixi(33) Gaye9870(41) GeorgiannaHild(28) GrazynaL(30) HaydenAl(39) HueyNunl(39) IeshaMcC(34) IndiaFar(32) JanBeatt(31) JanieGab(35) Jaquelin(33) JennieHs(35) JulietSo(39) Karolina.AM(36) KatriceT(33) KerrieHa(40) KishaWul(30) kubosław33(30) laki(30) Lola(38) LucioShe(40) MatildaJ(34) MelodeeN(31) Miguel(29) minimaximus(53) natash(31) NellieO4(35) NereidaT(38) OnaBeahm(40) Rosemary(31) SarahEme(32) ShellyMo(35) StaciaMu(29) SuzanneM(32) Sylveste(29) Ted74(44) TerraTra(31) ThaoComi(30) Wilfredo(36) WilliamN(41) WilliamX(38) wodzu177(33)