Eurotrip w czasach zarazy – Nie usiedzisz\nPodróżowanie w czasach pandemii wiąże się z pewnym ryzykiem i licznymi ograniczeniami. Nie jest jednak niemożliwe, jeśli jest się elastycznym i ma w sobie trochę pokory. Co więcej, mniej niezawodne stały się połączenia lotnicze, gdyż nie dają takiej niezależności, którą daje dziś podróż autem.\nPomysł, pakowanie, planowanie\nSkąd w ogóle narodziła się koncepcja wyjazdu? Miro, który na co dzień jest ratownikiem TOPR, przewodnikiem tatrzańskim oraz międzynarodowym UIMLA (@zielak_greenmountain_nt)*, a także moim dobrym kolegą, szukał kompana z wolnymi terminami, który nadawałby się na drugi koniec liny 🙂 Ja miałam dużo wolnego czasu, więc chętnie przystałam na pomysł Mirka.\nMiro zamierzał zrobić rekonesans via ferrat w rejonie Gardy, w okolicy Arco, pod kolejne wyjazdy z turystami. Ta podróż miała generalnie upłynąć pod hasłami: wspinanie, via ferraty, kanioning (ewentualnie trekking)! Te trzy aktywności miały przyświecać tej eskapadzie. Z założenia chcieliśmy nocować wyłącznie na kempingach! Miałam więc dojechać do Nowego Targu, skąd ruszaliśmy, a powrót zaplanowałam już samolotem bezpo z Bergamo:)\nMimo, że głównym celem wyjazdu było Arco, włoski raj wspinaczy, nie dotarliśmy tam od razu. Miro, jak ma w zwyczaju (ja śmiało zaadoptuje to na kolejne podróże), przygotował plan A (Arco), B (Paklenica) i C (Słowenia). Nie było ciśnienia na realizację wersji A, gdyż nasze plany mocno skorygowała pogoda oraz bieżące obostrzenia. Pokornie wybieraliśmy, co będzie najbardziej optymalne do realizacji. Krótko mówiąc, jechaliśmy tam, gdzie było słońce:)\nTym razem nie było tak łatwo. Miałam spakować się na wspinanie, trekking zimowy (w razie gdybyśmy chcieli wyskoczyć na trek w Dolomity, gdzie mógł być już świeży śnieg), ferraty oraz kanioning! Do tego dochodził jeszcze sprzęt biwakowy 🙂 O losie, wyszło mi majdanu na dwa plecaki i jedną torbę, a i tak gruby szpej oraz piankę zabierał Mirek.\nTuż przed wyjazdem, w okolicach Trydentu, gdzie leży Arco, intensywnie lało. Po kilku dniach opadów, region zmagał się z podtopieniami. Bez cienia wątpliwości, podróż rozpoczęliśmy od planu B, ruszyliśmy więc prosto w kierunku Starigradu i Parku Narodowego Paklenica:) Na wersję C z początku nie było szans, gdyż gdy wyjeżdżaliśmy przez Słowenię mogliśmy się tylko przebić w ramach tranzytu. Jako pierwsza pisana była więc Chorwacja! Spędziliśmy tam dwa dni, które upłynęły na nauce i prowadzeniu pierwszych prostych dróg wspinaczkowych w Paklenicy.\nGdy pogoda siadła i tam, zdążyliśmy zebrać namiot przed nadchodzącą burzą i przeszliśmy do realizacji dalszych planów. W międzyczasie pogoda na północy Włoch poprawiła się! Zdecydowaliśmy, by ruszyć już w stronę Arco, z przerwą na kanioning w Słowenii. Kraj już wtedy był otwarty dla Polaków!\nNiestety po drodze, jadąc wzdłuż rzeki Soczy, którą mieliśmy uprawiać kanioning, widzieliśmy już, że mocno wezbrała i kolorem nie przypominała lazuru, z którego słynie. Dotarliśmy do Kobaridu, gdzie upewniliśmy się, że ulewne deszcze zrobiły swoje także i tam. Poziom wody mocno wzrósł, kolor wody był wręcz mętny i szary. Odpuściliśmy. Było po prostu zbyt niebezpiecznie. Tym samym, niestety nie udało się spróbować kanioningu. Dodatkowo, kempingi w Kobaridzie były już zamknięte. Cel był już jasny, prosto w stronę Arco!\nCzas na rest!\nSocza okazała się niełaskawa. Nici z kanioningu.\nNoclegi – kempingi poza sezonem\nZ założenia wyjazd miał mieć charakter biwakowy, więc noclegi były przewidziane wyłącznie na kempingach. Jak to w październiku, poza sezonem, świeciły one pustkami. Byliśmy jedynym namiotem, wśród dodatkowych dosłownie kilku kamperów. Jedynie w Chorwacji, gdy dojechaliśmy na miejsce bardzo późno, zdziwiliśmy się, że na kemping nie chcieli nas już wpuścić. Pozostało biwakowanie na dziko.\nPamiętając kempingi sprzed lat, przeżyłam lekki szok! Te na których spaliśmy wyróżniały się bardzo wysokim standardem! W Arco do dyspozycji była nieźle wyposażona kuchnia turystyczna, grill elektryczny, pralka, a w łazienkach były nawet suszarki do włosów! Ponownie otworzyłam się na tę opcję noclegu i apetyt na takie podróżowanie wręcz mi się wzmógł\nStarigrad: Camp ,,Nacionalni Park’’, camping parku narodowego\nArco: Alto Garda Camping\nAlto Garda Camping w Arco\nCamp ”Nacionalni Park”, Starigrad\nCo było inaczej?\nNie da się ukryć, że ten wyjazd był nieco inny. Oprócz sprawdzania pogody, na bieżąco musieliśmy monitorować także sytuację covidową. Każdy poranek zaczynał się od lokalnej prasówki. Ostatniego dnia pobytu, we Włoszech wprowadzono obowiązek noszenia masek na ulicach. W trakcie wyjazdu zmieniły się też obostrzenia na Słowenii. Dla nas na plus, bo mogliśmy się tam udać! Dodatkowo, każdy mail odebrany od Wizzaira, dawał lekkie poczucie napięcia. Czy, aby ta wiadomość nie wieszczy o odwołaniu lotu? Ciągłe trzymanie ręki na pulsie, dynamiczne zmiany planów są wpisane w obecne podróżowanie. Z drugiej strony, nie wszyscy się na to piszą. Stąd też, można jeździć i cieszyć się z danych miejsc w iście kameralnym stylu. Bez tłumów, bez kolejek!\nWięcej na temat odwiedzonych miejsc, pojawi się na blogu niebawem…\n1 dzień przejazd Warszawa – Nowy Targ, pakowanie i sprawdzenie sprzętu\n2 dzień Przejazd do Starigradu (Chorwacja), z przystankiem na zwiedzanie Mariboru (Słowenia)\n3-4 dzień Wspin w Paklenicy\n5 dzień Przejazd w kierunku Arco, przez Słowenię (Kobarid)\n6, 7, 8 dzień – via ferraty/ wspin w rejonie Gardy\n8 dzień Wylot do Polski (Bergamo – Warszawa)\n*Mirek jest przewodnikiem tatrzańskim, przewodnikiem górskim UIMLA, pilotem wycieczek, instruktorem narciarstwa, technik liniowych, kanioningu oraz ratownikiem TOPR. Prowadzi szkolenia skałkowe, asekuracji, via ferraty, wycieczki na Podhalu (także dla grup dziecięcych), szkolenia skiturowe i to pewnie nie wszystko 🙂 Jeśli szukacie przewodnika bądź instruktora, gorąco polecam Wam Mirka i zachęcam do kontaktu.


Zajazdy w Bielsku-Białej i okolicy\nStart » Zajazdy – lista firm\nNajlepiej oceniany lokal w kategorii Zajazdy\nZajazd Regionalny Chata na Groniu\nBystra, Nadmeszna 8\ntel. 33 498 22 39, 503 145 546\nDo Chaty Na Groniu zapraszamy wszystkich zmęczonych codziennym gwarem i zgiełkiem. Położona na urokliwej leśnej polanie góralska karczma otwiera dla gości swe kameralne wnętrza, gdzie w izbie przy kominku, słuchając góralskiej nuty, można pokosztować przysmaków kuchni regionalnej i domowej. Wspaniałe miejsce na wypoczynek w Beskidach.\nIdź do strony: 1 | 2 | ►\nLiczba firm 16\nZajazd u Szewca\nWisła, ul. Malinka 61\ntel. 33 855 55 11, 604 217 347\nZajazd "U Szewca" położony jest w samym centrum Wisły Malinki. Usytuowany jest blisko Skoczni Narciarskiej im. Adama Małysza (10 min. piechotą). Jadąc ze Szczyrku do Wisły możesz w połowie drogi odpocząć i zjeść coś smacznego. Polecamy pyszne dania regionalne: Janosikowe jadło, placki z gulaszem, wędzona kita w kapuście, pstrąg smażony, Ondraszek, pierogi własnej roboty oraz słynne golonko w sosie firmowym. Ponadto oferujemy tradycyjne obiady domowe. Organizujemy również przyjęcia okolicznościowe do 50 osób.\nWilkowice, Żywiecka 184\ntel. 33 817 08 54\nZajmujemy się organizacją i obsługą gastronomiczną wydarzeń zarówno firmowych, jak i rodzinnych. Opracowywujemy koncepcje aranżacji stołów, oryginalne menu i taką formę obsługi, aby cała odpowiadała Państwu potrzebom, charakterowi miejsca i okolicznościom.\nPodajemy potrawy przyrządzane wyłącznie w naszej kuchni, korzystając z produktów o najwyższej jakości.\nSałatka z kurczaka.\nPszczyna, Bielska 50\nWarowania została umieszczona na Szlaku Kulinarnym "Śląskie Smaki" (www.slaskiesmaki.pl).\nWarownia idealnie nadaje się na organizację spotkań biznesowych, firmowych, imprez integracyjnych, uroczystości rodzinnych ,wesel, jubileuszy, urodzin, komunii . A może pragniesz się oświadczyć? Urządzimy Ci staropolskie zaręczyny! Wieczór kawalerski, albo panieński w klimacie średniowiecza? Proszę bardzo! Zamierzasz sprawić kochanej osobie niespodziankę? Chcesz spędzić z rodzinny wieczór przy kominku - zapraszamy.\nSielanka Restauracja & Pokoje hotelowe\nUstroń, 3 Maja 61\nUstroń 43 - 450\ntel. 505 44 22 51, 33 851 39 93\nBystra, Wyzwolenia 2\ntel. 33/470 64 56, 504 855 405\nOberża Podkowa" to restauracja regionalna mieszcząca się w budynku z 1904 roku.\nWspaniałe, oryginalne sklepienie łukowe z cegły, kamień górski, naturalne drewno, to elementy architektury naszego lokalu. Lokal posiada liczne odznaczenia i wyróżnienia, m.in.za jakość serwowanych posiłków, klimat, serwis oraz wystrój. Oberża wygrała m.in. ranking kulinarny Newsweek w 2003 r.\nKarczma i Winiarnia u Karola\nWisła, ul. Kopydło 117,\ntel. 33/ 855 38 38, fax 33/ 858 33 24, kom. 602 285 408\nZapraszamy do Karczmy oferującej smaczną, domową kuchnię serwowaną w spokojnej atmosferze, przy wtórze trzaskającego w kominku ognia i góralskiej muzyki. Karczma dysponuje salą konferencyjną na 60 osób, dwiema salami bankietowymi na 70 i 80 osób, ogródkiem letnim z grillem i plac zabaw dla dzieci. Organizujemy wesela, przyjęcia, biesiady, imprezy okolicznościowe z pieczeniem prosiaka lub barana, konferencje i szkolenia w górach. Co roku zapraszamy również na sylwestra w Wiśle polecając najlepsze trunki z naszej winiarni i najlepsze potrawy regionalne.\nKarczma "Dworek pod Jemiołą"\nĆwiklice, Męczenników Oświęcimskich 115\ntel. 32 210-54-22, 32 448-22-09\nDworek pod Jemiołą organizuje przyjęcia weselne i okolicznościowe, studniówki - bale, festyny, biesiady (Gwarki)..\nDysponujemy: salą balową, salą konferencyjną, karczmą, ogródkiem z grillem.


Tylko 6 banków obniżyło oprocentowanie pożyczek gotówkowych - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plTylko 6 banków obniżyło oprocentowanie pożyczek gotówkowych\n2 lutego 2009, 20:20 | Aktualizacja: 29.07.2009, 13:06\nTylko sześć banków spośród 24 analizowanych przez porównywarkę TotalMoney.pl obniżyło oprocentowanie pożyczek gotówkowych, po ubiegłotygodniowej decyzji Rady Polityki Pieniężnej o zmniejszeniu stóp procentowych. Stopy polskiego banku centralnego spadły o 0,75 pkt. proc.\nBPH, GE Money Bank i BZ WBK zmniejszyły oprocentowanie o 3 pkt. proc., a Citi Financial o 1 punkt. Natomiast Getin Bank i Santander - w zależności do wysokości pożyczki i okresu, na jaki jest udzielana - obniżyły oprocentowanie od 1 do 3 pkt.\nAnalitycy TotalMoney.pl podkreślają, że na niewielkie - ich zdaniem - obniżki oprocentowania pożyczek gotówkowych zdecydowały się tylko te banki, w których koszty takich kredytów były najwyższe. Obecnie różnica między najkorzystniejszą a najgorszą ofertą banków dla kwoty 5 tys. zł wynosi ponad 700 zł.\nTotalMoney.pl porównała oferty banków dla pożyczek w wysokości 5 tys. zł z terminem spłaty 24 miesiące, przeznaczonych dla klientów nie związanych dotychczas z bankiem; chodzi o pożyczki zawierane bez ubezpieczenia.\nZdaniem analityków, najlepszą ofertę pożyczek gotówkowych ma Volkswagen Bank Polska. Klienci, którzy zdecydują się skorzystać z tej oferty, mogą liczyć na oprocentowanie rzeczywiste wynoszące 17,7 proc., a stawka prowizji wynosi 1 proc. Wartości te nie zmieniły się po obniżce stóp procentowych - zaznaczono w analizie.\nNa końcu zestawienia uplasowały się Bank BPH i GE Money Bank. Choć oba banki obniżyły oprocentowanie, to wciąż przekracza ono 32 proc. Natomiast całkowity koszt takiej pożyczki (m.in. oprocentowanie i marże) w Volkswagen Banku to 874 zł, podczas gdy w GE Money Banku oraz w Banku BPH to 1599 zł - wynika z wyliczeń TotalMoney.pl.\nW określaniu kosztów uzyskania pożyczki (prowizje i opłaty) większość banków stosuje maksymalną, określoną w tzw. ustawie antylichwiarskiej 5-proc. stawkę prowizji (np. PKO BP, Pekao SA).


NLP w praktyce | fortech2030.pl\nZ uwagi na to, że znajomość NLP zazwyczaj realizowana jest na kilku poziomach, nie każdy od razu zostaje mistrzem. telefon Puck\nNa początku przechodzi się szkolenie pierwszego stopnia, tzw. praktyka NLP, który pozwala na wykorzystywanie metody we własnym zakresie. Później natomiast realizuje się mastera NPL, czyli poziom mistrzowski. Ktoś, kto ma poziom mistrzowski, może sobie zrobić jeszcze 3 poziom, czyli możliwość uczenia innych i przyznawania im certyfikatów. To natomiast jest sposobem na to, żeby znacząco poprawić jakość swojego życia, zarabiać więcej, a przy okazji uczyć też innych ludzi tego, jak mają działać i jak mogą zmienić także swoje życie.\nWydaje się, że takie proste metody nie mogą działać, ale tak naprawdę są one bardzo skuteczne i po jakimś czasie przynoszą znaczne rezultaty. Z pewnością nauczenie się programowania neurolingwistycznego nie jest niczym trudnym. Trzeba tylko wiedzieć, jak to robić i mieć świadomość tego, że wszystko da się osiągnąć, jeżeli człowiek tylko chce i ma zapał do zmian. parapety z granitu


Gerard Pique zakończy reprezentacyjną karierę po mundialu w Rosji - RMF24.pl\nGerard Pique zakończy reprezentacyjną karierę po mundialu w Rosji\nPoniedziałek, 10 października 2016 (11:25)\nKapitan drużyny narodowej Hiszpanii Gerard Pique ogłosił, że zakończy reprezentacyjną karierę po mistrzostwach świata w Rosji w 2018 roku. Jak wyjaśnił, powodem tej decyzji jest ciągła krytyka, której doświadcza w ostatnim czasie.\nGerard Pique /PAP/EPA/ARMANDO BABANI /PAP/EPA\nTo nie jest spontaniczna decyzja, myślałem o tym od jakiegoś czasu. Zawsze daję z siebie wszystko na boisku, ale są ludzie, którzy myślą, że będzie lepiej jeśli mnie na nim nie będzie. Jestem zmęczony, dlatego mistrzostwa w Rosji będą moim ostatnim turniejem w reprezentacji. Chciałbym zdobyć po raz kolejny tytuł, spróbuję też osiągnąć liczbę 100 spotkań w kadrze - powiedział 29-letni Pique. Środkowy obrońca Barcelony był w ostatnich miesiącach wygwizdywany przez część kibiców m.in. z powodu swej prokatalońskiej postawy.\nW niedzielę Hiszpania, w składzie z Pique, wygrała w Szkodrze z Albanią 2:0 w meczu 3. kolejki eliminacji MŚ. W tabeli grupy G na czele są Hiszpania i Włochy - po 7 punktów.\nW niektórych mediach pojawiły się informacje, że Pique zagrał w tym spotkaniu w koszulce bez pasów z kolorami flagi Hiszpanii. Później miejscowa federacja wyjaśniła, że część piłkarzy miała założone koszulki z długimi rękawami, w tym Pique, a na nich brakuje barw kraju.\nPique, który ma dwoje dzieci ze swą kolumbijską partnerką, znaną piosenkarką Shakirą, zdobył z reprezentacją Hiszpanii mistrzostwo świata w 2010 roku i mistrzostwo Europy w 2012. Z Barceloną sięgnął zaś po sześć tytułów mistrza kraju.\nŻycie toczy się dalej. W najbliższych latach chcę dalej występować w Barcelonie - dodał zawodnik, który grał też m.in. w Manchesterze United.\nNewsGerard Pique ukarany za wulgarną wypowiedź\nNewsLiga hiszpańska: Barcelona znów przegrała w Vigo


Odpisy KW - Sąd Rejonowy w Biłgoraju\nWydawanie odpisów i zaświadczeń z KW\nSąd Rejonowy w Biłgoraju – V Wydział Ksiąg Wieczystych wydaje odpisy ksiąg wieczystych oraz zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej w dwóch trybach:\nz Elektronicznej Księgi Wieczystej działając jako ekspozytura Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych,\nz ksiąg wieczystych prowadzonych przez ten Sąd na zasadach obowiązujących do dnia 30 września 2010 r. (z tzw. ksiąg wieczystych papierowych), które nie zostały jeszcze poddane migracji.\nNiezależnie od powyższych trybów, aby uzyskać odpis z księgi wieczystej bądź zaświadczenie o zamknięciu księgi wieczystej należy wypełnić formularz „KW – ODPIS” i uiścić należną opłatę:\nodpis zwykły księgi wieczystej - dokument urzędowy, wydany przez Centralną Informację lub Ekspozyturę, przedstawiający ostatni stan wpisów w księdze wieczystej oraz wzmianki o wnioskach, skargach na orzeczenia referendarzy sądowych, apelacjach, kasacjach i wszczęciu postępowań z urzędu.\nodpis zupełny księgi wieczystej - dokument urzędowy, wydany przez Centralną Informację lub Ekspozyturę, przedstawiający ostatni stan wpisów w księdze wieczystej i wpisy wykreślone oraz wzmianki o wnioskach, skargach na orzeczenia referendarzy sądowych, apelacjach, kasacjach i wszczęciu postępowań z urzędu, ujawnione począwszy od chwili przeniesienia treści księgi wieczystej do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym.\nzaświadczenie o zamknięciu księgi wieczystej - dokument urzędowy wydany przez Centralną Informację lub Ekspozyturę, zawierający informację, że księga wieczysta o wskazanym przez wnioskodawcę numerze jest zamknięta.\nNależy zwrócić uwagę, że od dnia 1 października 2010 r. Sąd Rejonowy w Biłgoraju stosuje jeden formularz o wydanie odpisu księgi wieczystej bądź zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej.\nW związku z tym Sąd uprzejmie prosi, aby na wniosku o wydanie odpisu z księgi wieczystej, która nie została jeszcze poddana migracji wskazywać, że wnioskodawca wnosi o wydanie odpisu z „księgi wieczystej papierowej”. W przeciwnym przypadku wniosek zostanie potraktowany jako żądanie wydania odpisu z Elektronicznej Księgi Wieczystej co będzie wiązało się ze skierowaniem dotychczasowej księgi wieczystej do Ośrodka Migracyjnego w Krośnie w celu przeniesienia treści dotychczasowej księgi wieczystej do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym (migracja księgi wieczystej). Wówczas odpis zostanie wydany po przeprowadzeniu migracji księgi wieczystej i będzie to odpis z Elektronicznej Księgi Wieczystej.\nNie wydaje się odpisów z dotychczasowej księgi wieczystej (tzw. papierowej), jeżeli została ona wysłana do Ośrodka Migracyjnego.\nUzyskanie odpisu z Elektronicznej Księgi Wieczystej\n(Dz.U. z 2003 r., nr 162, poz. 1571 z późn. zm.)\nWnioski o wydanie odpisu zwykłego księgi wieczystej, odpisu zupełnego księgi wieczystej lub zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej złożone bezpośrednio w centrali Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych lub ekspozyturze Centralnej Informacji działającej przy wydziałach ksiąg wieczystych realizowane są natychmiast, jeżeli nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające ich realizację. Odpis taki może uzyskać każda osoba bez potrzeby wykazywania interesu, o jakim mowa w art. 362 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.\nWniosek o wydanie odpisu zwykłego księgi wieczystej, odpisu zupełnego księgi wieczystej lub zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej składa się:\nbezpośrednio albo korespondencyjnie w centrali Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych (ul. Czerniakowska 100, 00-454 Warszawa),\nbezpośrednio albo korespondencyjnie w ekspozyturze Centralnej Informacji działającej przy wydziałach ksiąg wieczystych wszystkich sądów rejonowych.\nW przypadku Sądu Rejonowego w Biłgoraju jest to:\nSąd Rejonowy w Biłgoraju – V Wydział Ksiąg Wieczystych\nul. Kościuszki 29, 23-400 Biłgoraj\nNależy pamiętać, że wniosek złożony korespondencyjnie w ekspozyturze Centralnej Informacji przekazuje się do centrali Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych, która wówczas wydaje bądź odmawia wydania żądanego odpisu z księgi wieczystej.\nDo wniosku złożonego osobiście w centrali Centralnej Informacji należy dołączyć oryginalny dowód wniesienia opłaty na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.\nDo wniosku złożonego osobiście w ekspozyturze Centralnej Informacji należy dołączyć oryginalny dowód wniesienia opłaty na wskazany rachunek bankowy sądu, przy którego wydziale ksiąg wieczystych prowadzona jest ekspozytura, lub do kasy tego sądu.\nDo wniosku złożonego korespondencyjnie w centrali Centralnej Informacji lub ekspozyturze Centralnej Informacji należy dołączyć kopię dowodu wpłaty na wskazany rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.\nW przypadku dołączenia do wniosku dowodu wniesienia opłaty w formie wydruku potwierdzającego dokonanie operacji bankowej, na wydruku należy zamieścić potwierdzoną własnoręcznym podpisem wnioskodawcy informację, że figurująca w nim kwota stanowi opłatę za składany wniosek.\nWniosek o wydanie odpisu zwykłego księgi wieczystej, odpisu zupełnego księgi wieczystej lub zaświadczenia o zamknięciu księgi wieczystej:\nniezłożony na urzędowym formularzu,\nod którego uiszczono opłatę w wysokości niższej od należnej,\nzłożony z naruszeniem wyżej przedstawionych zasad,\npozostawia się bez nadania biegu, o czym zawiadamia się wnioskodawcę, wraz z podaniem przyczyny.\nW przypadku, gdy w terminie miesiąca od dnia doręczenia zawiadomienia braki powyższe zostaną usunięte, wydaje się żądany dokument.\nUzyskanie odpisu z księgi wieczystej (tzw. papierowej)\nArt. 362 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 r., nr 124, poz. 1361 z późn. zm.)\nOdpisy zwykłe ksiąg wieczystych (tzw. papierowych), a więc według ostatniego stanu wpisów, wydaje się na żądanie osób zainteresowanych lub na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej oraz jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że w przeciwieństwie do odpisów w Elektronicznej Księgi Wieczystej taki odpis może uzyskać osoba, która wykaże interes (dokładnie uzasadni na piśmie swoje żądanie). Nie ma interesu (prawnego) osoba, która domaga się wydania odpisu z księgi wieczystej ze zwykłej ciekawości albo z innych przyczyn pozaprawnych, w tym również sprzecznych z prawem.\nOdpisy zupełne ksiąg wieczystych (tzw. papierowych), a więc obejmujące wpisy wykreślone, wydaje się tylko na żądanie sądu, prokuratora, notariusza, organu administracji rządowej oraz jednostki samorządu terytorialnego, a w wypadkach uzasadnionych - również na żądanie osoby, której wykreślony wpis dotyczył.\nRejestr zmian dla: Odpisy KW


ROK B / Dzisiaj jest środa, 23 września 2020 r. 267 dzień roku Imieniny: Bogusława, Liwiusza, Tekli\n15 sierpnia - podobnie jak 3 Maja - jest datą bliską sercu każdego Polaka. Od 1992 r. obchodzimy ten dzień znowu jako święto państwowe i kościelne: wspominając Bitwę Warszawską 1920 r., świętujemy Dzień Wojska Polskiego i oddajemy cześć Wniebowziętej Maryi Pannie. „Cud nad Wisłą" był wymownym znakiem Jej opieki nad naszym narodem.Najważniejszym wydarzeniem Roku Świętego 1950 było ogłoszenie przez Piusa XII - konstytucją apostolską Munificentissimus Deus - dogmatu o Wniebowzięciu: „...powagą Pana Naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszą ogłaszamy, wyjaśniamy i określamy, jako dogmat przez Boga objawiony, że Niepokalana Bogarodzica zawsze Dziewica Maryja, po zakończeniu biegu życia ziemskiego, została z ciałem i duszą wzięta do niebieskiej chwały".\nAle ta prawda wiary nie została odkryta dopiero w połowie XX w., bo i samo święto ma starożytny rodowód. Na Wschodzie - przez analogię do Paschy Chrystusa - nosi nazwę „Małej Paschy", a poprzedza je dwutygodniowy post „uspienski". Na początku VI w. w Palestynie i Syrii świętowano Zaśnięcie Maryi, a cesarz Maurycy rozciągnął je na całe cesarstwo wschodnie. Podobne święto obchodzono we Francji, a w VII w. Sergiusz I - papież pochodzący z Syrii - nazwał je świętem Zaśnięcia Maryi; w następnym stuleciu przyjęła się nazwa Wniebowzięcie NMP. Podczas soboru watykańskiego I wielu Ojców wnosiło o dogmatyzację owej prawdy, ale wkrótce sobór został przerwany. W 1900 r. bł. Bartolo Longo zainicjował ruch na rzecz ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu. Petycję w tej sprawie z 1940 r. podpisało ponad sześć milionów osób, w tym ponad pięciuset biskupów. Wśród próśb słanych do Rzymu był także list polskich biskupów z 1936 r. Pius XII w 1946 r. skierował do blisko 1200 biskupów świata list „Deiparae Virginis Mariae" z dwoma pytaniami: czy Wniebowzięcie co do ciała może być ogłoszone jako dogmat? Czy tego pragną oni sami ze swoim klerem oraz wiernymi? Przytłaczająca większość chciała dogmatyzacji.\nOrzeczenie Piusa XII było więc potwierdzeniem wiary całych pokoleń chrześcijan. Choć ikonografia ukazywała często Wniebowzięcie jako uniesienie uśpionej Maryi ku chmurom, tak naprawdę nie ma znaczenia, w jaki sposób odeszła z tego świata. Najważniejsze, że otrzymała nowe, uwielbione ciało, bo chodzi nie tylko o „zmianę miejsca", ale i o „zmianę stanu" (KKK 974). Apostoł Narodów wyjaśniał Koryntianom (I Kor 15, 35-49) różnicę między ciałem ziemskim (adamowym) a niebieskim (chrystusowym). Św. Paweł tłumaczył, że od chrztu obumiera w nas „stary człowiek" i stopniowo przyoblekamy się w duchowe ciało Chrystusa. Skoro jednak Maryja, jako „nowa Ewa", była Niepokalanie Poczęta - wolna od grzechu pierworodnego - nie było w Niej „starego człowieka", który musiałby obumrzeć. Jej ciało nie podlegało więc rozkładowi. Apostoł wyraził to słowami: „Oto ogłaszam wam tajemnicę: nie wszyscy pomrzemy, lecz wszyscy będziemy odmienieni" (I Kor 15, 51). Wniebowzięcie jest ukoronowaniem przywilejów Maryi: Bożego Macierzyństwa, Niepokalanego Poczęcia i Dziewictwa.Nam zaś tajemnica ta przypomina o ostatecznym przeznaczeniu: mamy kroczyć przez życie - dbając o duszę i o godność ciała - z twarzą zwróconą ku Niebu, gdzie znajduje się nasza ojczyzna.\nW polskiej pobożności i tradycji ludowej uroczystość Wniebowzięcia zwana jest Świętem Matki Boskiej Zielnej, zaś w Czechach - Matki Boskiej Korzennej. Ze świętem łączy się bowiem zwyczaj święcenia plonów pól, sadów, lasów i łąk, czyli kłosów zbóż, owoców, ziół i kwiatów. Są one symbolem Maryi, która była „najdoskonalszym owocem ziemi". W tym dniu błogosławiono także wiązanki kwiatów, które pozostawiano wśród upraw z nadzieją na dobre zbiory. Świętu Wniebowzięciu towarzyszyły czasem dożynki, zgodnie z porzekadłem: „Na Wniebowzięcie zakończone żęcie". W drugiej połowie XIX w. świecka mistyczka Służebnica Boża Wanda Malczewska usłyszała z ust Maryi Panny: „Uroczystość dzisiejsza wnet stanie się świętem narodowym dla was, Polaków, bo w tym dniu odniesiecie świetne zwycięstwo nad wrogiem". I rzeczywiście, w 1923 r. marszałek Józef Piłsudski ustanowił 15 sierpnia Dniem Żołnierza.\nTo hasło ze sztandarów bolszewików, którzy chcieli rozprawić się z polskimi „panami", aby rozniecić płomień światowej rewolucji w Europie Środkowej. Polska armia miała zostać rozbita już na błotach poleskich. Po unieważnieniu ustaleń pokoju w Brześciu Sowieci rozpoczęli operację zbrojną „Wisła", której celem była rewizja polskiej granicy wschodniej. Dało to w 1919 r. początek wojnie polsko-bolszewickiej, która trwała do 1921 r. Pod koniec kwietnia 1920 r. nastąpiła polska ofensywa na Kijów, która miała doprowadzić do sojuszu z Ukrainą. Tydzień później armia dowodzona przez Tuchaczewskiego rozpoczęła kontrofensywę.\nLance do boju, szable w dłoń - bolszewika goń!\nW słynnej bitwie pod Radzyminem poległ ks. Skorupka; z krzyżem w ręku prowadził do boju ochotników - gimnazjalistów, których wcześniej katechizował. Kiedy 13 sierpnia bolszewicy pojawili się u bram Warszawy, do obrony stanęli żołnierze Frontu Północnego pod dowództwem gen. Józefa Hallera. Znakomitym posunięciem okazało się przegrupowanie wojsk polskich i uderzenie na Rosjan od skrzydeł. Atak Tuchaczewskiego został odparty, a nad Wkrą armia gen. Sikorskiego przeprowadziła szturm na pozycje sowieckie; towarzyszyło mu uderzenie znad Wieprza. Front sowiecki został przerwany pod Kockiem. W Ciechanowie zniszczono bolszewicką radiostację, dzięki czemu przerwana została łączność walczących oddziałów ze sztabem. We wrześniu, pod przegranej bitwie wojsk Tuchaczewskiego nad Niemnem i klęsce Armii Konnej Budionnego pod Komarowem i Hrubieszowem, bolszewicy zostali zmuszeni do wycofania się. Bitwa Warszawska rozegrała się pomiędzy 13 a 25 sierpnia 1920 r., a szef misji brytyjskiej w Polsce, lord D'Abernon, uznał ją za osiemnastą bitwę w dziejach świata. Dzięki zwycięstwu Polska zachowała niepodległość, a Sowieci utracili możliwość rozpętania ogólnoświatowej rebelii, która miała doprowadzić do wspólnej granicy Rosji oraz Niemiec i czwartego rozbioru Polski.\nSceptycy powiadają, że to nie cud, bo o zwycięstwie zadecydował geniusz Józefa Piłsudskiego oraz generałów Tadeusza Rozwadowskiego oraz Władysława Sikorskiego, a także męstwo polskiego żołnierza, złamanie przez kryptologów szyfrów sowieckich oraz błędy popełnione przez bolszewików. Godzi się jednak przypomnieć, że cała Polska tętniła w tych dniach modlitwą: świątynie były wypełnione wiernymi, trwały całonocne adoracje błagalne i celebrowano liczne Msze Święte. Od 7 sierpnia rozpoczęła się w Częstochowie Nowenna błagalno-pokutna, a na placu przed Jasną Górą wierni leżeli krzyżem, błagając Królową Polski o ocalenie Ojczyzny. Kiedy bolszewicy stanęli u bram stolicy, z warszawskiej katedry św. Jana na plac Zamkowy ruszyła procesja błagalna z relikwiami polskich patronów. Znane są relacje żołnierzy, którzy w noc przed bitwą wiedzieli na obłokach Maryję z Dzieciątkiem.\nPrymas Polski kard. Edmund Dalbor w imieniu biskupów polskich zwrócił się do Benedykta XV z prośbą o błogosławieństwo dla Polski na walkę „z wrogiem Krzyża Chrystusowego", a biskupi apelowali do episkopatów świata o „szturm modłów do Boga za Polskę". A wszystko po to, aby Polska, raz jeszcze, mogła skutecznie wypełnić rolę przedmurza chrześcijańskiej Europy.


Taqueria w New Jersey (Stany Zjednoczone)\nTaqueria w New Jersey Stany Zjednoczone\nNie tylko będzie można korzystać z kuchni meksykańskiej w Taqueria w New Jersey ale także ich degustacji napojów spirytusowych najlepsze margarity i piwo w najczystszym stylu meksykańskim i oczywiście tequili.\nPonieważ typowe ryby sosem guacamole, które są przygotowywane potrawy regionalne znajdziesz taquerías w New Jersey przygotowywane ze swoich flagowych produktów: kukurydza, papryka, fasola i nopal, między innymi.\nSzukasz na taquerías w New Jersey ? W MEXICANAROUN oferujemy różnorodne takiej kuchni międzynarodowej, gdzie można oglądać swoje dane kontaktowe i lokalizacji oraz opinie klientów.\nMexicanok pozwala na odczyt z listy autentyczne meksykańskie i Taqueria w New Jersey , blisko do pozycji, w której znajdują się bardzo łatwo i za pomocą kilku prostych krokach restauracji.\nklasyfikacyjnych w New Jersey\nTaqueria w New Jersey przez autonomia\nHrabstwo Burlington jest prowincją Stany Zjednoczone. Należą one do New Jersey. 238677 liczy mieszkańców. W 2007 roku 32% mieszkańców województwa mieszka w obszarze metropolitalnym stolicy.\nHrabstwo Passaic jest prowincją Stany Zjednoczone. Należą one do New Jersey. 504977 liczy mieszkańców. W 2007 roku 9% mieszkańców województwa mieszka w obszarze metropolitalnym stolicy.\nHrabstwo Morris jest prowincją Stany Zjednoczone. Należą one do New Jersey. 287438 liczy mieszkańców. W 2007 roku 21% mieszkańców województwa mieszka w obszarze metropolitalnym stolicy.\nCo mieszkańcy Jersey City zalecić 11 bardzo turystycznie miejscach, które mają swoje miasto odwiedzić. 24% swoich turystów uznają, że jest to urocze miasto.\n81% obywateli pracujących w przemyśle motoryzacyjnym tekstylia bezpośrednio lub pośrednio. Kolejna znakomita większość mieszkańców nie ma pracy Newark.\nzawiera PROPOZYCJE dużo pokazy Usługi , że ta populacja lokalizacja bardziej znośny miasta. O 18km posiada na dużego centrum handlowego z wszelkiego rodzaju usług zintegrowanych.\nJest to jedno z najważniejszych miast w kraju. Toms River jest w 2% odpowiednich miast w Stany Zjednoczone. Ma 3 ośrodki sportowe .\nJest to populacja miejsce od Stany Zjednoczone. Jego flaga historia . Jego powierzchnia wynosi około 23 km. 60% turystów powiedział, że to urocze miasto.\nTurystyka Sektor usług dla 2% wszystkich miejsc pracy generowanych w Gmina Edison. Odsetek ten, 59% stanowią bezpośrednich miejsc pracy, reszta to pośrednie miejsca pracy.\nNajlepszy Taqueria w New Jersey\n11% użytkowników, którzy odwiedzają informacje to restauracja mieszkają lub pracują w obrębie 56KM.\nOcean City ma mieszkańców wiele. Liczbę restauracji w tym mieście jest wiele.\nW następnej sekcji można zobaczyć Komentarze że użytkownicy dokonali to restauracja (New Jersey ).\n91% użytkowników, którzy opuszczają opinii to restauracja żyć ciągu 6KM.\n9% użytkowników wybrać restauracja bliskością. Dlatego ważne jest , aby wiedzieć, czy 1246 Rt 109 S Cape May, NJ 08204 jest blisko naszego obszaru.\nW naszej sieci Nasza lista Cape May ma to restauracja w kierunku 31 Perry St Cape May, NJ 08204.\nZgodnie z naszych baz danych, większość użytkowników to restauracja (New Jersey) mieszka w promieniu 7KM.\n223 Taquerias w New Jersey


Filozofia Smaku: Czerwona soczewica na sposób orientalny\nWczoraj u Rabarbarry zobaczyłam potrawę, w której zakochałam się od pierwszego wejrzenia. Jestem wielką fanką soczewicy i wszelkich strączkowych. Przepis delikatnie zmodyfikowałam- pominęłam koncentrat pomidorowy i dodałam od siebie kilka przypraw). Danie jest fenomenalne- sycące i rozgrzewające- tego mi było trzeba;) Za przepis niezmiernie dziękuję.\nA kilkanaście godzin temu Częstochowa zamarzła. Ogrzewania brak- siedzę ubrana jak cebulka i marznę. Oby awarię szybko naprawili.\n[przepis z moimi zmianami pochodzi ze strony http://rabarbarra.blogspot.com/]\npół szklanki wypłukanej czerwonej soczewicy\njedna mała cebulka drobno pokrojona\npół puszki obranych i posiekanych pomidorów\njedna średnia marchewka starta na tarce o grubych oczkach\nsól, pieprz kolorowy świeżo mielony, kurkuma, imbir (świeży lub sproszkowany), chilli w proszku, kmin rzymski, kardamon, curry w proszku- przyprawy wedle preferencji\nNa oliwie z oliwek smażymy cebulę i czosnek. Dodajemy marchew i przesmażamy około 5 minut. Dodajemy przyprawy (imbir, kardamon mielony, kurkumę, curry, sól, pieprz, kumin), wodę, soczewicę i pomidory. Doprowadzamy do wrzenia, gotujemy na małym ogniu aż soczewica będzie miękka. Pod koniec doprawiamy jeszcze chilli w proszku, odrobiną soli i pieprzem. Ja pochłonęłam z kaszką kuskus.\nKategorie: pomidory, przepisy wegańskie, wegańskie, zdrowo i dietetycznie\nshinju 03 grudnia, 2010\nNo właśnie jak w TV powiedzieli że w Częstochowie padło ogrzewanie to pomyślałam, że ciekawe czy u Ciebie też. Mam nadzieję, że szybko będziecie mieli znowu ciepło i się nie pochorujecie od tego.\nA przepis ten też wczoraj widziałam, zapisałam sobie w zakładkach do szybkiego zrobienia. Tylko muszę kupić soczewicę czerwoną bo mi się skończyła.\nPaula 03 grudnia, 2010\nchyba czerwona soczewica bardziej podoba mi się niż ta druga :) i na sposób orientalny też :)\nMm_ajka 03 grudnia, 2010\nTeż mi wczoraj ten przepis wpadł w oko, soczewica przygotowana w ten sposob musi być pyszna:)i rozgrzewająca;)\nkornik 03 grudnia, 2010\nja też strączkowe lubię bardzo a takie danko zjadłabym z chęcią:)\nkabamaiga 03 grudnia, 2010\nMoże taka soczewica troszkę Cię rozgrzeje. Przesyłam ciepłe kaloryferki\nrabarbarra 03 grudnia, 2010\ncieszę się, że smakowało! i trzymaj się tam ciepło, daj znać jutro czy nie zamarzłaś:)\nMajana 03 grudnia, 2010\nMalwinko, mam nadzieję,ze już teraz u Was ciepło. Kochana, nie zmarznij nam.\nA taką potrawę to bym zjadła.\naga 03 grudnia, 2010\ni ja tez bym chetnie zjadla:)\nAtria C. 03 grudnia, 2010\nRobiłam coś podobnego u Ramsaya nazywało się "Lentil curry", właściwie różniło się tym, że miało więcej sosu i troszkę inna techniak wykonania.. ale było naprawdę pyszne. Zbliżone do Twoejgo z tego co widzę, więc polecam!:)\nnobleva 03 grudnia, 2010\nPysznie i rozgrzewająco! Wysyłam Ci troszkę ciepełka :)\nEmma 04 grudnia, 2010\nMam nadzieje ze szybko naprawią wam ta awarie. Mroz niezle nam daje w kość.\nAle takim daniem napewno sie troszke rozgrzaliście. Pychotka ;)\nKarmel-itka. 04 grudnia, 2010\njaki optymistyczny kolor.\ntaki słoneczny... ;]\npełne smaku danie.\nhania-kasia 04 grudnia, 2010\nPrzepiękne kolory - aż się cieplej zrobiło od patrzenia na nie.\nAnucha 04 grudnia, 2010\nJak zwykle ciepłe kolory u Ciebie. Ciepło i smakowicie.\nbryssska 05 grudnia, 2010\nKuchareczka 06 grudnia, 2010\nUwielbiam soczewicę! Lubię jak się trzyma cała, a nie rozdzimdziowuje na jednolitą pastę :)\nEVE 06 grudnia, 2010\npyszotka! skubnęłabym takiej :)))\nMagdalena M 26 listopada, 2012\nPyszności, gdy zobaczyłam przepis od razu wiedziałam, że coś dla mnie:)


Co można robić interesującego w długie weekendy? | Komputery\nDługie weekendy to świetne rozwiązanie – w końcu jeżeli sprytnie do tego podejdziemy, wysoce prawdopodobne, iż będziemy mieli przykładowo 5 dni wolnego. Oczywiście zbyt długie weekendy nie są dobre, nie powinny być również być za częste – w dalszym ciągu Polacy są narodem na dorobku, ale z pewnością odpoczynek każdemu pracującemu się należy. Jednakże nikt nie powiedział, iż trzeba definitywnie siedzieć w dłuższy weekend we własnym domu, ogródku bądź na działce. To takie typowe… O wiele lepszym pomysłem jest wycieczka zagraniczna. Choćby wycieczka do Pragi, Kopenhagi bądź Wenecji.\nKażdego roku, zwłaszcza wycieczki last minute, są w czasie długiego weekendu sprzedawane szybciej jak świeże bułki. To bardzo dobrze, w końcu poznawanie innych państw, społeczeństw, potraw, etc. jest niesamowicie wciągające, lecz również rozwijające nas. Na wycieczkę zagraniczną możemy pojechać na własna rękę, ew. z bliskimi, lecz również z biurem podróży. Z pewnością druga alternatywa jest tańsza. Przecież jeśli chcielibyśmy spędzić weekend w Porto – przykładowo, sam dojazd to spory koszt. Chociaż nie jest to regułą. Wydaje się jednak, że obie opcje mają sporo atutów.\nDla osób, które wolałyby jechać samochodem, a do tego nie mają zbyt wiele czasu oraz pieniędzy, można polecić poznawanie Polski. W końcu chociażby Kazimierz nad Wisłą to miejsce, gdzie możemy miło spędzić czas. Bardzo interesujące są również zamki, które pokazują burzliwą historię Polski. Dla tych osób, które raczej nie przepadają za tłumami, absolutnie odradza się wyjazd do Zakopanego. Zakopane to szalenie popularna miejscowość, lecz gdy jest długi weekend, stolica polskich gór jest niemalże oblężona przez turystów – szczególnie tych z Warszawy.\nźródło: http://www.creativehubgroup.pl, http://psiatv.pl, www.aofn.pl, http://www.firmaprzewozowagdansk.pl


Meble do ogrodu - Gdańsk, pomorskie | domiogrod.gda.pl\nHuśtawki i inne(5)\nStoły i ławki(36)\nDrewniane meble ogrodowe to wyznacznik jakości wypoczynku w przydomowym ogrodzie czy na tarasie domu. Drewno jako najbardziej naturalny materiał podnosi estetykę ogrodu i zapewnia komfort codziennego użytkowania. W ofercie posiadamy stoły, krzesła, fotele oraz całe zestawy ogrodowe.\nPrezentowane na naszych stronach meble ogrodowe to gwarancja wysokiej jakości wykonania.\nStołek ogrodowy dla dzieci DONALD\nStolik ogrodowy dla dzieci DONALD\nŁawka ogrodowa KASZUBSKA bez oparcia\nStolik ogrodowy dla dzieci GOOFY\nKrzesło ogrodowe BEN lekkie\nŁawka bez oparcia z kołków d=8cm\nKrzesło ogrodowe BEN\nKrzesło ogrodowe KASZUBSKIE\nZestaw mebli ogrodowych dla dzieci DONALD\nŁawka ogrodowa BEN lekka\nStół z kołków d=8cm\nStolik ogrodowy dla dzieci POCIĄG\nŁawka ogrodowa z oparciem BEN


Hello Everyone! :: MUREK NAD WODĄ\n» MUREK NAD WODĄ\nWysłany: 2018-06-20, 11:11 MUREK NAD WODĄ\nWysłany: 2018-08-20, 02:14\n/początek! + outfit\nWielka szkoda, że California nie miał swojego własnego Misia o bardzo małym rozumku, który nawet, jeśli nie pomógłby mu rozwiązać problemu pod tytułem co zrobić z życiem, to chociaż posiedziałby obok i pocieszył go swoją obecnością. To byłoby bardzo miłe. Oczywiście Cal wcale się tym tak bardzo nie przejmował, przynajmniej nie na co dzieŃ, tylko dziś wypadł mu taki nostalgiczny dzieŃ, kiedy to spacerował po tych miejscach w Concord, które pamiętał z wczesnej młodości. Po Walden Pond też biegał, gdy był dzieckiem, a na murku nad wodą siadał z dziewczynami, które próbował wtedy podrywać, choć wszystkie po prostu śmiały się z jego żartów, a miały go dosyć, kiedy nie potrafił przestać żartować.\nDziś nie żartował, dziś był poważny i zamyślony (a jego twarz przybrała przy tym wyraz kociej mordki, której właściciel sra na pustyni), w dłoni trzymał sznurek, do którego przywiązany był czerwony balonik, ale nawet nie poprawił mu nastroju. Ani widok wody i odbijających się w tafli promieni słoŃca, bo dzieŃ był dziś przecież uroczy, ani widok i odgłosy rodzin, które korzystały z pięknej pogody.\nRozstanie z Laurą nie było oczywiście koŃcem świata, tak właściwie, to przez cały czas trwania ich związku był pewien, że to nie jest do koŃca prawdziwe, no i cóż, chyba się specjalnie nie pomylił. Najwidoczniej Laura też miała dość jego żartów i wolała poszukać sobie bardziej odpowiedniego mężczyzny, takiego, który miał wielkie ambicje i może nawet trochę rozumiał kobiety. Cal nigdy nie posiadł takiej supermocy, właściwie, gdyby już coś miał wymieniać, to potrafił wypić kufel piwa jednym duszkiem, ale po dwóch latach związku to przestało Laurze imponować. On sam był wciąż takim Calem, jak wtedy, gdy się poznali, ale jej z jakiegoś powodu przestało to odpowiadać. Nie rozumiał do koŃca, dlaczego, ale skoro dokładnie wyłożyła mu, że to koniec, i że ma się wyprowadzić, bo ona znalazła już sobie kogoś innego, to chyba nie pozostało mu zrobić nic więcej, niż postąpić zgodnie z jej życzeniem. Wydawało mu się, ze ją kocha, ale nie zamierzał wyjść na żałosnego chłopaczynę i przynajmniej próbował zniknąć z jej życia z godnością. No, niespecjalnie mu się to udało, bo mieszkał jeszcze u niej kilka tygodni, i nawet poznał jej nowego faceta, który był od niego bardziej elegancki, jeździł dużo lepszym autem, i prawdopodobnie miał też znacznie lepszą pracę, ale Paxton w koŃcu się wyniósł i dał im wszystkim święty spokój.\nChyba znacznie bardziej zabolała go utrata pracy. Nie lubił jej, wcale, ale w jakiś sposób był do niej przywiązany, bo przecież to jego pierwsza poważna praca, no i naprawdę spędził tam wiele lat. Choć miał jakieś oszczędności na czarną godzinę, to nie zamierzał ich wykorzystywać na bezczynne siedzenie w Nowym Jorku. Nowego Jorku też właściwie nigdy specjalnie nie lubił. Wolał swoje rodzinne Concord. I choć nie miał pojęcia, co mógłby tu robić, to chyba powrót do domu brzmiał dla niego wystarczająco zachęcająco, by faktycznie znów się tu znaleźć. Było fantastycznie. Mimo tego, że wciąż nie mógł znaleźć pracy, i po kolejnej dyskusji na ten temat z ojcem nie tryskał dziś wyjątkowo dobrym humorem, właściwie to jego humor był tak zły, ze nawet czerwony balonik nie mógł go poprawić, to zapach jeziora był dla niego bardzo przyjemny i Cal zdecydowanie chciał tu jeszcze kilka chwil posiedzieć. Przynajmniej tu nikomu nie przeszkadzał, i na nikim nie pasożytował, jak to wypomniał mu dziś pan Paxton w porywie nerwów i emocji. Może spróbuje przenieść się do siostry? Mógłby robić jej za niaŃkę. Na pewno byłby super wujkiem dla małej Maddie. Uczyłby ją, jak podrzucać sąsiadom pod drzwi psią kupę zawiniętą w płonącą gazetę, i jak celnie rzucać kamykami w te paskudne, wszędzie srające gołębie. Za takie dzieciŃstwo niejedno dziecko duszę by oddało.\nSiedział tak sobie na tym murku, wspominając Beverly, która towarzyszyła mu osiemnaście lat temu w tym samym miejscu, w podobny dzieŃ, jak dzisiaj, tyle tylko, że wtedy oboje byli roześmiani, wystawiali swoje twarze do słoŃca, rude włosy Beverly żywo błyszczały. Trzymali się za ręce i Beverly oparła głową na jego ramieniu, a ponieważ powoli zmierzchało i mimo ciepłej pogody wokół nie było już zbyt wielu ludzi, Cal drugą rękę wsuwał ostrożnie pod jej obcisłą bluzeczkę do pępka, taką, jakie wtedy były modne, bo nosiła się w nich Britney Spears. I być może udałoby mu się nawet musnąć ledwie wyrośniętą pierś Beverly, gdyby tylko wredny, paskudny kundel nie zdecydował się do nich podbiec i obsikać jego kurtki, która leżała na trawie tuż obok. Czar prysł, Cal musiał oderwać się od Beverly i pogonić psa, a potem jeszcze kłócić się z jego właścicielem, aż w koŃcu dziewczyna zdecydowała się na powrót do domu i nie obdarowała Paxtona nawet buziakiem na do widzenia. Właściwie to tydzieŃ później i tak widziano ją na imprezie z Chace'm Cunnighamem, który grał w szkolnej drużynie sportowej, i Beverly już nigdy nie odezwała się do Cala, jedynie obdarzając go kilkoma uśmiechami, o których potem i tak już zapomniała. Nie była to pierwsza miłość Paxtona, ani nawet taka, która byłaby dla niego w jakiś sposób wyjątkowa, ale tak sobie o niej teraz pomyślał, bo jej włosy wyglądały wtedy bardzo ładnie, a ostatnio widział ją w Concord, jak szła z trojką dzieci, w wypłowiałym, niskim kucyku, zmęczona i przygarbiona, i z tego, co Cal zdołał wyszperać na fejsbuku, to była żoną innego brudnego fagasa, który chodził z nimi do liceum. Trochę jej szkoda, ale może gdyby się nie puszczała, to skoŃczyłaby lepiej.\nBeverly nie była też jedyną dziewczyną, jakie tutaj przyprowadzał, przed i po niej było kilka innych, przy czym żadna tak naprawdę nie polubiła go na dłużej, bo nie potrafił rozmawiać o poezji ani o popowych gwiazdkach, bo w tych ostatnich właściwie bardziej interesowały go plakaty z Britney czy Shakirą w skąpych ciuszkach, niż ich jako taka muzyka. Całkiem możliwe, że kiedyś pogonił stąd Arizonę, kiedy nakrył ją z kolejnym brudnym fagasem, który nie miał w ogóle prawa tykać jego siostry, tylko trzeba było mu to dość dosadnie wbić do zakutej makówki. Mimo tego wszystkiego, Cal wciąż dobrze wspominał Concord, i te miejsca, które pamiętał jeszcze z czasów szkoły, i chyba zaczynał trochę żałować, że nie wrócił tu po studiach. Skoro jednak teraz nie wiedział, co mógłby tu robić, to czy inaczej byłoby dziesięć lat temu? To właściwie była najważniejsza sprawa, jaką powinien się teraz zająć, ale wcale nie chciało mu się o tym myśleć, wolał przymknąć oczy i wystawić twarz ku słoŃcu, łapiąc trochę sierpniowego ciepła i uśmiechając się samemu do siebie, bo jakby jednak nie spojrzeć, to to wszystko nie układało się przecież tak źle. Może udałoby mu się znaleźć pracę w jakimś kiosku, gdzie w wolnych chwilach zacząłby pracować nad książką. To całkiem dobry plan, pomijając oczywiście kilka nieistotnych szczegółów, jak to, że aktualnie żadna z ofert pracy, jakie widział, nie dotyczyła posady sprzedawcy w kiosku, a on sam nie miał pojęcia, o czym mógłby napisać książkę, by ktoś w ogóle chciałby ją przeczytać. Sam był całkiem nudny, musiał popracować nad wymyślaniem ciekawych historii. Tym się jednak zajmie kiedy indziej. Na razie mógł sobie beztrosko machać nogami, które wisiały tuż nad taflą wody, trochę niżej, niż osiemnaście lat temu, gdy siedział tu z Beverly, a czerwony balonik dyndał nad jego głową niczym jakaś flaga na rowerku przedszkolaka, nauczony jednak tamtą przygodą sprzed lat, bluzę trzymał na kolanach. Jeszcze tego mu tylko brakowało, by obsikał ją jakiś kundel. Tego dnia miał już dość przykrych rzeczy.\nnow what, so I say?\nWysłany: 2018-08-20, 20:27\nObudziła się jeszcze czując rytmy wczorajszej zabawy - nie byle jakiej. W koŃcu nieczęsto ma się okazję zaszaleć w rytmie starych hitów z gromadą ludzi 60+, a kto tego nie próbował nie wie jak bardzo można się zatracić w zabawie, jak wiele ciekawych tematów poruszyć, jak wiele żartów usłyszeć, o komplementach już nie wspominając. Leżała na łóżku wpatrując się w sufit, który kiedyś w porywie chwili i musicalowego nastroju pomalowała w tęczowe barwy, a z lampy zwisał papierowy jednorożec, który był jedynie marną podróbką dmuchanego helem jednorożca jakiego przyprowadziła ze sobą z jednego festynu jaki odbywał się w Concord, którego żywot skoŃczył się w porywie wiatru przy otwartym oknem. Zupełnie nie przejmowała się tym, że to przecież nie jej dom tylko brata, a sypialnia która zajmowała miała być tylko chwilowym przystankiem. Leżąc tak odtwarzała w głowie wczorajsze historie, a spora część z nich dotyczyła jej ulubionego tematu - miłości. Z początku praca była dla niej tylko rozgrywką bingo i śpiewem dla znudzonych staruszków, którzy z czasem skradli jej serce swoimi historiami.\nAłć, jednak nie taki dobry.\nStwierdziła w myślach gdy oderwała głowę od poduszki. Fakt, staruszkowie wraz z wiekiem i pewnymi lukami w pamięci wcale nie zatracili umiejętności picia. Wraz z bólem jaki uderzył jej do głowy przy pierwszej próbie wstania z łóżka uświadomiła sobie, że banda starców ja upiła! Przykryła się kołdrą próbując zatrzymać fale wstydu, nie udało się. Westchnęła odkrywając twarz i spoglądając na papierowego jednorożca.\nPomyślała, tym razem już była gotowa na uderzenie bólu do głowy i walcząc w koŃcu usiadła na skraju łóżka, założyła kapcie, ubrała przeciwsłoneczne okulary i podeszła do okna odsuwając zasłony. Nie dała szansy słoŃcu zakpić sobie z jej kaca i światłowstrętu, ale brat w toalecie już sobie z niej zakupił, gdy w piżamie totalnie zaspana szorowała zęby z okularami na nosie. Wiedziała, że tego dnia się z nimi nie rozstanie.\nGdy względnie doprowadziła się do porządku po tym jak urządzili ja staruszkowie, splądrowała lodówkę brata, zaparzyła litr kawy i odpaliła playlistę z ulubionymi kawałkami czując jak powoli wraca do sił. Muzyka miała jakąś magiczna moc regeneracji w jej przypadku, bo pół godziny po śniadaniu i kawie przemieszczała się po domu śpiewając do butelki z wodą w której rozpuszczały się musujące witaminy. Dziś miała wolny dzieŃ, którego nie chciała zmarnować na siedzenie w domu z kacem i choć nie miała żadnych ambitnych planów postanowiła wsiąść na rower i zobaczyć co w Concord piszczy. Choć miała założone słuchawki to i tak większość ludzi obok których przejeżdżała mogła się domyślić czego słuchała, bo jednocześnie śpiewała, to było silniejsze od niej. Mieszkała tutaj już jakiś czas, ale głównie znała grono bardziej wiekowych ludzi, paru współpracowników, kilku sąsiadów i nikogo więcej. Krótkie i przypadkowe wymiany zdaŃ w sklepach, parku czy po prostu na mieście nie sprawiały, że znalazła tu wielu nowych znajomych. Jeszcze. Uważała, że wszystko przyjdzie z czasem. Większość bliskich osób miała w mieście jeszcze z okresu dorastania czy z liceum, znajomi ze studiów są teraz w różnych częściach świata z tego co zdążyła zaobserwować na portalach społecznościowych, z kolei tutaj musiała pozyskać sobie nowych, co nie należało do trudnych zadaŃ bo była otwarta na nowe relacje, ale jak wszystko wymagało trochę czasu. Pewnie samotne rowerowe wycieczki nie były w tym pomocne, ale może u celu swojej wyprawy pozna kogoś ciekawego?\nW małej lodziarni w centrum Concord uśmiechała się uroczo do sprzedawcy o ładnych oczach, a przynajmniej robiła to do chwili w której jakaś fit larwa zakręciła się wokół niego w górze od bikini i skąpych szortach z którym przegrała tą konkurencję. Gdy już pochłonęła swoją lodową nagrodę pocieszenia wsiadła na rower oddalając się od centrum. Bardzo tęskniła za rejsami i odrobinę żałowała, że z nich tak szybko zrezygnowała. Oczywiście mogła znów wszystko tutaj rzucić i zaciągnąć się do pracy na statku, ale jednocześnie nie umiała nagle zostawić tego co powoli budowała w Concord. Nic dziwnego, że przez tą tęsknotę ciągnęło ją do wody, a sporą część wolnego czasu spędzała nad jeziorem. W niczym nie mogło się ono równać z wodą rozciągającą się po horyzont, ale zawsze to jakaś namiastka. Kochała wodę, kochała pływać i to właśnie robiła zaraz po tym jak dojechała nad kąpielisko. Szkoda tylko, że bawiąc się w wodnego głupiego jasia z jakimiś licealistami zgubiła swoje okulary, a słoŃce mogło sobie w koŃcu z niej zakpić. Opalanie, woda, przesolone frytki… Czego mogła chcieć dziś więcej?\nNie przypuszczała, że cokolwiek lub ktokolwiek mógłby ten dzieŃ jej zepsuć, a wsiadając na rower wciąż nie miała zamiaru wracać do domu brata, gdzie zamieszkiwała tymczasowo ze swoim papierowym jednorożcem. Jeździła po okolicy, a bez okularów przeciwsłonecznych nie było takie łatwe jak wcześniej i pewnie jeździłaby tak do zmroku, gdyby jej uwagi nie przykuł czerwony balonik. Zahamowała wpatrując się w oddalony od dróżki murek, zsunęła się z siodełka, złapała gumową piłkę i rzuciła w plecy nieznajomego wołając - orientuj się - dla żartu. Mężczyzna na murku w zaroślach z balonem w ręku wyglądał pewnie dla niektórych podejrzanie; mógł być pedofilem czającym się w krzakach i wabiącym dzieci balonikiem - okropne, ale Biance zwabił, a było z niej czasami duże dziecko. Strach się bać! Mogłaby być takim misiem o bardzo małym rozumku, mogłaby posiedzieć obok tak po prostu i pocieszyć… ale nie była. Była tylko młodą Walters, jedna z dwóch, ta która intensywnie przechodziła każde uniesienia miłosne, a nawet przypadkowy romans w krótki weekend potrafił nieźle nią zakręcić. Niepowodzenia jednak pozostawiała za sobą równie szybko jak potrafiła się zakochać. Problem w tym, że choć wydawało się jej, że dawne uniesienia ma już za sobą, najwyraźniej się myliła, bo gdy mężczyzna odwrócił się ona poczuła dziwne ukłucie w klatce jak wtedy gdy będąc w porcie zobaczyła Cala witającego się z dziewczyną. Nienawidziła gdy mężczyźni to robili - zatajenie faktu, że ma się kogoś zdaniem Bianki było okrutne. Sama nie wiedziała czy gorzej czuła się z tym, że była tak naiwna, że nie zauważyła nawet jak stała się przypadkową rozrywką czy z tym, że podczas tych trzech dni w dziwny sposób go polubiła. Może jednak była głupim misiem o małym rozumku i zbyt szybko otwierającym się serduszku, ale siedzieć i pocieszać to na pewno nie będzie, bo jedyne co właśnie miała zrobić to odwrócić się, wrócić na rower i odjechać tak by się za nią kurzyło. Tak też zrobiła. Odwróciła się, wróciła na rower, ale ruszając napięcie była tak zdenerwowana że noga jej uciekła z pedału, zdarła sobie kostkę i się przewróciła przy okazji zdzierając też kolano, mrucząc jednocześnie pod nosem, że gorzej już być nie mogło. Choć w głowie miała parę pytaŃ lub bardziej zarzutów wolała uciec z miejsca zdarzenia.\nWysłany: 2018-09-18, 21:09\nMiłość była aktualnie dla niego tematem dość drażliwym, i nawet niekoniecznie chciałby go poruszać. Sam może nie był zakochany w Laurze do szaleŃstwa, ale niekoniecznie też tego wymagał od życia i bardziej łudził się, że zwyczajnie je sobie już ułożył. Jak się jednak okazało, wcale tak nie było. Laura miała na siebie inny plan, on został sam, i to totalnie - z niczym, wylądował więc tu, w Concord, gdzie za dzieciaka zawsze chciał być, a gdzie teraz nie potrafił się odnaleźć. Nie wpadł nawet na to, że mógłby udać się na bingo dla staruszków, ot tak, w poszukiwaniu siebie czy czegokolwiek innego. Zamiast tego zaopatrzył się w czerwony balonik i siedział nad wodą niczym pedofil czekający na potencjalne dziecko, które zniknie rodzicom z pola widzenia. Pracy powinien poszukać, ot co. Może plany z dzieciŃstwa do niego powrócą i jednak zostanie śmieciarzem? To przecież nie taka wcale zła fucha. Trochę się może śmierdzi, ale wcale nie gorzej, niż po zmianie w maku.\nW każdym razie, miłość nie była dla niego i raczej pogodził się już z tym, że nie został do niej stworzony. Czasami jeszcze próbował, ale na pewno nie pokładał w tym wielu nadziei. Czas spędzony na weselnym jachcie, na którym całkiem dobrze bawił się z Biancą nie był nawet taką próbą, a raczej czymś, co po prostu się stało, i tak samo potem zniknęło, a do czego on sam nie wracał. Nawet nie dlatego, bo wrócił do swojej dziewczyny, od której niedługo później przyszło mu się wyprowadzać, co dlatego, że nie wydawało mu się, by mogło wyjść z tego cokolwiek poza wakacyjnym romanse. To jest, weekendowym. Pośmiali się, pobawili, może nawet udało mu się ją pocałować, gdy już wszyscy się spili na tyle, by bawić się do muzyki z płyty, no ale hej, to też nie jest moment, w którym mówisz dziewczynie, że masz już inną. Jej światem były statki czy inne jachty, on miał wrócić do Nowego Jorku, ich drogi miały się już więcej nie spotkać. Dlaczego więc stało się inaczej? Dlaczego pacnęło go piłką w plecy, to stworzenie o zjawiskowym głosie, którego nigdy by się tu nie spodziewał? Jakim prawem?\nJak siedział, tak podskoczył, opadając z powrotem na murek, pacając w niego pośladkami. Ledwo utrzymał równowagę, w ostatniej chwili w jakis pokraczny sposób łapiąc krawędź dłoŃmi, bo wychylił się tak, że o mało co nie wpadł do wody. Oczywiście, szanował dobrą zabawę, lubił porzucać się piłką, ale raczej nie preferował, bu rzucać w niego z zaskoczenia. Zwłaszcza, że orientacji to on nie miał żadnej, zamiast łapać piłkę, tracił równowagę i wydawał z siebie nieoczekiwane dźwięki. Daleko im było do śpiewu Bianki. A gdyby nie fakt, iż siedział, to pierwszy z tego towarzystwa zaliczyłby glebę, zdecydowanie. Oczywiście, że w koŃcu się odwrócił, chcąc dostrzec, kto tak parszywie sobie z niego zakpił. Zaczął podnosić się do pionu - bardziej po to, by odsunąć się od brzegu i uniknąć ewentualnego wpadnięcia do wody, niż po to, aby cokolwiek jej wygarniać. Nie rozpoznał jej od razu, nie zrozumiał więc, czemu dziewczyna próbuje wsiąść na rower i uciec. Prawdopodobnie uznał, że to wciąż taki żart, podły psikus z jego osoby. No cóż, zdarza się, zwłaszcza jemu, nad czym nie zamierzał teraz ubolewać, ale kiedy dziewczę z roweru spadło, bohater Paxton od razu ruszył na ratunek. Pech chciał, że jednocześnie wypuścił z dłoni swój czerwony balonik, który poleciał w powietrze i zaczepił się gdzieś między gałęziami drzewa, pod którym stał, ale w tej chwili zupełnie się tym nie przejął. Zamiast tego szybkim krokiem zbliżył się do blondynki i spróbował ściągnąć z niej rower, tak, by łatwiej było jej się podnieść z ziemi.\n- Nic ci nie jest? - spróbował ująć ją jakoś delikatnie za ramię, aby mogła się na nim oprzeć, podeprzeć, czy zrobić cokolwiek innego, co uznałaby za słuszne. Dopiero teraz - gdy jakoś bardziej skupił na niej swoją uwagę, a do tego jej włosy czy zapach w jakiś sposób pobudziły jego pamięć, dotarło do niego, z kim ma do czynienia. - Och. Cześć - zreflektował się od razu, puszczając ją i odsuwając się od niej, jakby bał się, że zrobi jej krzywdę, albo że ona wcale nie chce, by w ogóle ją dotykał. Zaraz jednak wystawił te swoje ręce znowu w jej kierunku, aby przypadkiem nie straciła równowagi i znów nie runęła na ziemię. - Jesteś cała? - dopytał jeszcze, marszcząc brwi i rozglądając się za miejscem, w którym mogłaby usiąść, gdyby jednak nie czuła się najlepiej. Suprise surprise: nie znalazł takiego, ale mogła sobie przecież przycupnąć na tym ładnym murku, na którym on sam siedział jeszcze przed kilkoma chwilami, prawda? Dopóki ona nie uskuteczniła zamachu na jego życie, w wyniku którego omal nie wpadł do wody.\nWysłany: 2018-10-11, 10:29\nBianka zawsze przeżywała wszystko w sposób spotęgowany. Wakacyjna przygoda, która tak w zasadzie nie miała w sobie jakiś większych uniesień miłosnych i tak wprawiła ją w pokręcony stan. Wystarczyło, że Cal miał ładne oczy i był nawet zabawny, a ona dość szybko przepadała. Kiedy więc odkryła, że w porcie czeka na niego dziewczyna poczuła się oszukana. Nawet jeśli nie wydarzyło się między nimi nic wielkiego to jednak coś się wydarzyło, a zamiast weekendowej przygody poczuła się jak weekendowa odskocznia dla tego pana. Nie wiedziała jak jego losy się potoczyły, ale chciała się gdzieś schować i zrobić sobie przerwę. Chyba sobie uświadomiła, że niejednokrotnie mogła robić za odskocznię, no ale trudno. Postanowiła, że teraz będzie inaczej: znajdzie pracę i nie będzie zakochiwać się nałogowo, bo przez to ma zaburzone racjonalne myślenie i same problemy. Oczywiście średnio jej to wychodziło, ale przynajmniej się starała, ale los najwyraźniej postanowił sobie z niej zakpić - zapewne dlatego, że bardzo szybko poleciała na czerwony balonik! Gdyby wcześniej wiedziała, że na murku siedział Cal to albo ominęła by ten rejon szerokim łukiem, albo pacnęła by go piłką, ale tak by do tej wody wpadł! Jednak nie wiedziała, więc w chwili gdy on ledwo utrzymał równowagę ona w duchu się cieszyła, że nie zrobiła obcemu mężczyźnie, aż takiego psikusa. Bianka tak naprawdę nie potrafiła być złośliwa czy też długo się gniewać, bo to wprowadzało jakąś złą aurę do jej życia, które przecież miało być wesołym musicalem. Z Calem miało pójść łatwo, w końcu nie przypuszczała, że jeszcze go zobaczy, wystarczyło uporać się z tą złością sam na sam… a teraz… Co teraz miała zrobić? Był tutaj, a ona nie miała okazji wcześniej dać upustu swojej złości, więc ona wróciła psując całą wesołą aurę jaka sobie utworzyła i na domiar złego starła sobie kolana. Miło było, że zdjął z niej rower i próbował pomóc jej wstać, choć ona dobrze wiedziała z kim ma do czynienia i upierała się, że poradzi sobie sama, ale w momencie gdy on zorientował się z kim ma do czynienia i ją puścił ona o mały włos ponownie wylądowała na ziemi. Jakimś cudem złapała równowagę spoglądając na jego wyciągnięte ręce, a potem prosto w oczy. - Jak widać - chciała zabrzmieć trochę tak jakby nic właśnie się nie wydarzyło, ale stało się. Piekły ją kolana, które sobie zdarła, miała obolały nadgarstek na który upadła i mocno orbita kostkę, bo gdy próbowała przenieść ciężar ciała na lewą stronę to - ałć - bolało. Rozglądnęła się po okolicy, bo zwyczajnie musiała gdzieś usiąść na moment i jedynym rozsądnym miejscem była albo trawa, gdzie co krok roiło się od mrówek i skończyłaby jak Telimena w Panu Tadeuszu, albo właśnie murek. Logiczne, że wybrała opcję numer dwa. Poczlapała tam starając się wyglądać jak okaz zdrowia i milion dolców, ale z daleka było widać, że bliżej jej do zombie, bo kostka dała się jej we znaki i bardziej ciągnęła ją za sobą niż szła z gracją. - Co ty tutaj robisz? - zapytała nie ukrywając zdziwienia. Nowy Jork, a Concord? Dla niej to w ogóle nie miało ładu i składu, no ale nie ma się co dziwić, nie wiedziała, że tutaj ma swoją rodzinę. Grzebiąc w torebce, w której było wszystko i nic, w końcu dotarła do jakiś prowizorycznych plasterków, które nakleiła na swoje kolana, a później zsunęła buty i usiadła w miejscu, gdzie woda była nico bliżej i zamoczyła w niej stopy.\nWysłany: 2018-10-28, 18:13\nWcale nie chciał zmieniać czy, o zgrozo, niszczyć czyjegokolwiek życia, a zwłaszcza nie Bianki, która przecież była bardzo miła i zabawna, i naprawdę spędził z nią bardzo miły czas, ale... co mógł zrobić? Pojawiła się nagle, wcale się jej nie spodziewał, a Laura byłą gdzie indziej, wciąż oficjalnie do niego przyczepiona, choć tak naprawdę od jakiegoś czasu już żadne z nich nie czuło niczego, co powinno się czuć w związku. Panna Walters była dla niego powiewem świeżości, któremu nie mógł się oprzeć, ale kiedy on wracał do Nowego Jorku, ona chyba wracała znów na statek, a Laura... Och, no cóż, wciąż rościła sobie do niego jakieś prawa, a on był zdany na jej łaskę - zapewne dlatego mieszkał u niej jeszcze po tym, jak już zdecydowała się go rzucić. Nie potrafił sam o siebie zadbać ani podejmować jakichkolwiek decyzji, no i proszę, tak znalazł się tutaj, wracając do domu rodzinnego z podkulonym ogonem, bez pracy i jakichkolwiek dalszych perspektyw. No i z balonikiem, na który poleciała Bianka - tego to by się nie spodziewał, żeby dorosła kobieta miała zostać poderwana na balonik, huh. Może jednak są sobie pisani? Póki co, Bianca chciała wrzucić Cala do wody, a on chciał zapaść się pod ziemię, zwłaszcza kiedy dziewczyna znów straciła równowagę tylko dlatego, bo ją puścił. No cóż, nie przewróciła się, jego szczęście, ale niemal zaraz mu uciekła, a choć nie miała zabójczego tępa, to on tylko stał i patrzył na nią ze zdziwieniem. Skoro już poradziła sobie bez jego pomocy, to zdecydował się na podniesienie roweru i podprowadzenie go ze sobą. Szkoda, żeby leżał na środku ścieżki, ktoś mógł go przecież zabrać w chwili ich nieuwagi. Oparł go o drzewo tuż obok murku, a potem sam przycupnął obok niej. Nie to, że czuł się jakoś wielce za nią odpowiedzialny, ale przynajmniej tyle wrażliwości w sobie miał, by nie chcieć zostawiać jej samej. Mogła przecież uderzyć się w głowę i nic mu nie powiedzieć, co jeśli by poszedł, a ona straciłaby przytomność, wpadła do wody i się utopiła? Nie miał chyba aż takiej wyobraźni, ale wolał się upewnić, że wszystko jest w porządku. Nie wiedział, jak jej pomóc, więc tylko obserwował, jak przykleja plastry na kolana, aż w końcu zaskoczyła go pytaniem.\n- Och, siedziałem tylko. Poszedłem na spacer - wzruszył ramionami. Zupełnie nie zrozumiał jej pytania. Skąd miał wiedzieć, że chodziło jej o fakt, iż ostatnio widzieli się w NYC? Dla niego bycie w Concord nie było niczym dziwnym. Jej pobyt tu mógłby być dziwniejszy, ale do takich wniosków on też nie doszedł. Równie dobrze mogła tu przecież przypłynąć. Tak to sobie wyobrażał - że całe życie pływała.\nWysłany: 2018-11-04, 06:29\nW dużej mierze to jak się czuła po wszystkim było jej winą - w końcu to ona była łatwo wierna i zbyt szybko bujała w obłokach, ale z drugiej strony to nie ona była zajęta. Wszystko jednak prysnęło podczas zejścia na ląd, gdzie zwyczajnie chciała go zaczepić i spotkać się raz jeszcze w innych okolicznościach, ale jej intencje nie pokryły się z jego, bo witał zupełnie inna dziewczynę w porcie. Może nie zniszczył jej życia (to zdecydowanie za wiele powiedziane), ale na pewno nieco je zmienił i ostatecznie zrobiła sobie przerwę od rejsów ładując najpierw w rodzinnym Bostonie, a później w pobliskim Concord. Miała się całkiem nieźle tutaj, od dziecka uwielbiała festiwale lokalne w tym miasteczku i… wojskowych, których tutaj można było spotkać dość często, a jak wiadomo - za mundurem Panny sznurem. Były też bardzo niepozorne czerwone baloniki w środku lasu, a właściwie jeden i to on przywiódł ją właśnie tutaj wprost do niego. Raczej nie taki obrót wydarzeń wyobrażała sobie po dotarciu do balonika, ale skoro już tutaj była musiała temu sprostać. W całym zamieszaniu, aż zapomniała o swoim rowerku i zostawiła go na pastwę losu na środku ścieżki, ale widok Cala totalnie zabił ją z tropu i nie do końca wiedziała jak powinna się zachować. Powinna udawać, że się nie znają? Nic nie zaszło? W końcu ma już dziewczynę, o zgrozo, a może ona gdzieś tutaj jest, a balonik należy do niej? Zaczęła zastanawiać się bardzo intensywnie nad tym wszystkim, jednocześnie opatrując sobie kolanka i przez chwilę nie orientując się, że przysiadł obok niej i jeszcze przyniósł ze sobą jej rower. Westchnęła lekko słysząc jego odpowiedź. - Nie chodziło mi o las, a o Concord - nawet w najmniejszym procencie nie przypuszczała, że on jest stąd, tu się wychowywał o dorastał. Wielokrotnie przekonała się, że świat jest mały i najwyraźniej musi przekonać się raz jeszcze by to ogarnąć swoim małym rozumkiem.\nWysłany: 2018-11-25, 11:29\nNa tym nieszczęsnym weselu spędzili ledwie dwa dni, więc ciężko było mówić o czymkolwiek poważnym i z perspektywą na przyszłość. Nie tylko dlatego, bo wówczas Laura wciąż była w jego życiu, ale też dlatego, bo ledwie się znali, mieszkali daleko od siebie (a przynajmniej tak się wydawało Paxtonowi) i dzieliło ich sporo lat. No i nie oszukujmy się, mało kto leciał na dowcipy i nieudolne flirtowanie tego faceta, więc nawet, jeśli już się taka znalazła, to Cal i tak był zdania, że to tylko na chwilę. Na czas rejsu, ewentualnie, dopóki jej się nie znudzi i nie uzna, że jednak po trzydziestce powinien być trochę poważny. Z takiego założenia wyszła przecież Laura, która w jakimś stopniu była toksyczną osobą. Cal za to nie był poważny ani trochę. Nie umiał w życie i wolał uciekać od odpowiedzialności - właśnie dlatego znów siedział w Concord.\n- A. - Skwitował krótko jej pytanie. No tak, to wiele wyjaśnia. Spacer do Concord oczywiście też miał miejsce, ale to, zdaje się, nie była odpowiednia odpowiedź. Na pewno nie taka, jakiej oczekiwała. - Wróciłem do rodziców - wyjaśnił w końcu, krótko, ale całkiem szczerze, bo i przecież nie widział powodu, by Biankę okłamywać. Nie mógł przecież oszukiwać świata, że nie był cipką, skoro nią był. Właściwie, zgrywanie nieudacznika było trochę łatwiejsze. Ludzie nie wymagali od niego tyle. Nawet jego ojciec machnął już ręką i nie miał nic przeciwko temu, by Cal zajmował swój stary pokój, prosił go jedynie, by znalazł jakąś pracą. Cal szukał, oczywiście, ale to wcale nie oznaczało, że był w stanie znaleźć cokolwiek. - Macie tu jakiś przystanek w czasie rejsu? - spytał teraz on, bo skoro ona już wiedziała, skąd wziął się tu Paxton, to równie dobrze, ona mogła się wytłumaczyć. Zwłaszcza, że okazuje się, iż to on był tym miejscowym. Co prawda wciąż był w stanie zagubić się w bocznych uliczkach, choć główną część miasteczka można było przejść pieszo w maksymalnie kilka godzin, ale jednak tu się wychowywał i tu był jego dom. Skoro teraz to ona wchodzi do niego z butami - czy też wjeżdża na rowerze, to równie dobrze mogła powiedzieć, dlaczego. Albo na ile. A może będzie go unikać przez resztę swojego pobytu tutaj? Nie miałby nic przeciwko. To znaczy, nie cieszyłby się, bo nawet polubił Biankę, ale nie szukałby jej na siłę. I tak by pewnie nie znalazł, a skoro ona nie miałaby ochoty się z nim widywać, to przecież nie będzie jej zmuszał i stawiał w niekomfortowej sytuacji. Po co? Niech dobrze zapamięta Concord, bo mimo obecności Cala Paxtona, to było całkiem ładne miejsce.\nWysłany: 2018-11-28, 15:48\nDwa dni to tak niewiele, co w ciągu nich mogło wydarzyć się nic wielkiego – przynajmniej dla przeciętnego człowieka. Bianka nie była przeciętna, ona była zupełnie inna. Jej serce czasami sprawiało wrażenie jakby pochodziło z zaczarowanego lasu, skore do oddania się od pierwszego wejrzenia (lub żartu - jak kto woli) i ponad wszystko wierzyła w szczęśliwe zakończenia, a przynajmniej do momentu, w którym nie widziała tych innych zakończeń, gorszych, niekiedy przyprawiających ją o mdłości, czasami frustrację, a niekiedy łzy. Tutaj skończyło się na zaciśnięciu pięści, zejściu na ląd i do tej pory nie wróciła na statek. Musiała sobie wszystko przemyśleć, a w rezultacie postanowiła coś zmienić w swoim życiu i zabawiła na lądzie nieco dłużej. Już dawno powinna dorosnąć i zrozumieć, że bajkowe szczęśliwe zakończenia nie są częścią tego świata i pora przestać bujać w obłokach czy też wierzyć w przeznaczenie. To nie jego wina, ale te dwa dni, podczas których nie powinno wydarzyć się nic wielkiego zmieniły w jej życiu tak wiele, że ona sama teraz była odrobinę inna. Przelała się szala rozczarowań jakie miała ze strony mężczyzn i gdzieś w tym wszystkim zagrzebała swoją wiarę w szczęśliwe zakończenia pod stertą realizmu.\nOczy prawie wyskoczyły jej z orbit. - To Ty tutaj mieszkasz?! - zdziwiła się na chwilę odrywając od opatrywania swoich kolan i spoglądnęła na niego nie kryjąc zaskoczenia. Takiego obrotu spraw to ona się nie spodziewała. Wróciła do opatrywania swoich kolan, ale zaledwie na parę sekund, bo jego pytanie wybiło ją z tej czynności. - Mój ostatni przystanek był wtedy, kiedy się ostatni raz widzieliśmy - stwierdziła też nie widząc powodu do kłamstwa. - Zrezygnowałam z rejsów na jakiś czas - wyjaśniła i skupiła się całkowicie na kolanach, choć jakby celowo się z tym ociągała, unikając spoglądania na niego podczas rozmowy. Bianka jednak pomimo wielu zmian wciąż była małą gadułą i nie potrafiła zbyt długo siedzieć cicho. Cisza doprowadzała ją teraz do szaleństwa, więc jak na nią przystało znów zaczęła mówić. - Chwilę mieszkałam w Bostonie, gdzie dorastałam, ale znalazłam pracę w Concord i też tutaj mieszkam - a gdy się jej nie przerywało zaczynała mówić więcej, czasami zbyt wiele. - To balonik Twojej dziewczyny? Ona gdzieś tutaj jest? - zapytała obojętnie, a przynajmniej bardzo starała się być obojętna. Do tego czasu pewnie nawet nie wiedział, że miała jakiekolwiek pojęcie o istnieniu jego (byłej już) dziewczyny, no ale tak się złożyło, że miała.\nWysłany: 2019-01-01, 22:30\nMożna też na to spojrzeć z innej strony, te wszystko końce pełne rozczarowań mogły być tak naprawdę początkiem czegoś pięknego, co rzeczywiście da jej trochę szczęścia - i to trochę więcej, niż kilka dni dobrej zabawy. Tam spotkała Cala po raz pierwszy, dopiero się poznali, ale nagle się okazuje, że zejście z tego promu nie było końcem tej znajomości. Spotkali się ponownie w Concord, gdzie nie ma już Laury, i teraz tylko od nich zależy, jak to się dalej potoczy. To może być nowy początek, albo po prostu ten ich nieszczęsny koniec odbija się nieprzyjemną czkawką.\n- Eee, no tak - wzruszył ramionami. - To znaczy, na razie. Nie wiem jeszcze, co ze sobą zrobię - oczywiście, od zawsze chciał zostać w Concord, sam do końca nie wiedział, jak to się stało, że wylądował w Nowym Jorku i to na tyle lat, nie miał jednak pewności, że nie wyjedzie znowu. Nie chciał, nie bardzo miał po co, bo i specjalnie nie zależało mu na jakieś wypasionej pracy w zawodzie, chyba bardziej wolałby jakąś cichą i spokojną posadkę, bez wyścigu szczurów, która pozwoliłaby mu... na coś. Na rozwijanie zainteresowań w wolnym czasie, albo na spotykanie ludzie, czy po prostu na bycie sobą. A choć Cal nie wiedział, kim właściwie był, to na pewno nie był korposzczurem i takie życie wcale mu nie odpowiadało. Pięcie się na szczeblach kariery zawodowej go nie satysfakcjonowało. Wolał się spełniać w innej dziedzinie życia, nawet, jeśli nie wiedział jeszcze w jakiej. Nie oznaczało to jednak, że nie znajdzie jakiejś pracy, bo przecież musiał. Wolałby chyba jednak zrobić to w Concord, a nie gdzie indziej.\nNie wiedział z początku, co jej odpowiedzieć, dlatego milczał, ona jednak zaraz zaczęła nawijać dalej. Rany, właśnie taką ją pamiętał. Może tylko bardziej uśmiechniętą. Chyba teraz nie czuła się najlepiej w jego towarzystwie, ups.\n- Mojej dziewczyny? - zmarszczył brwi i spojrzał odruchowo na balonik, który teraz utknął pod gałęziami drzewa, przy którym stali. Zaraz jednak pokręcił głową. - Nie, to mój balonik. Szkoda, że poleciał, tobie przydałby się bardziej, niż mi - machnął ręką, wskazując na jej rozbite kolana. Balonik może by ich nie uleczył, ale przynajmniej poprawiłby jej nastrój, prawda? Nic poprawia humoru tak dobrze, jak ładne baloniki. Dopiero po chwili otworzył szerzej oczy, orientując się, o co pytała. Zdolność pojmowania drugiego dna u tego pana w ogóle nie istnieje. - Och, moja dziewczyna. Chodzi ci o Laurę? - nie wiedział, skąd Bianca miałaby ją znać, ale cóż, miała do tego święte prawo. To była jego ostatnia dziewczyna, z którą spędził trochę czasu, i właściwie jednocześnie pierwsza, z którą próbował w cokolwiek poważnego. Żadna inna nawet nie przyszła mu do głowy. - Zostawiła mnie kilka miesięcy temu, już jest z kimś innym - wzruszył ramionami. Nie ruszało go to już tak bardzo, jak wcześniej. Wolał wierzyć, że wyjdzie mu to na dobre. Znów mógł robić rzeczy po swojemu, ona nie robiła z niego pantoflarza, no i wyniósł się z NYC. Czy mogło go spotkać w życiu coś lepszego? - Dlaczego zrezygnowałaś z rejsów? - spojrzał jeszcze na nią, bo trochę go to zainteresowało. Choć było to trochę dawno, a i on pewnie nie był wówczas całkiem trzeźwy, to jednak wydawało mu się, że Bianca czuła się dobrze na statku. Z drugiej strony, to była jej praca, może tylko udawała, żeby nie wyjść na weselnego Grincha? No cóż, nic o niej nie wiedział. Mógł tylko się domyślać. Zabawne, że wylądowali w tym samym miejscu - tak w Concord, jak i tu i teraz, w parku nad jeziorem.\nWysłany: 2019-01-05, 10:15\nMożna, oj można - sęk w tym, że ona jeszcze nie ogarnęła innej koncepcji, ale ciężko utrzymać jej wyobraźnię na wodzy i kwestią czasu może okazać się doprowadzenie jej do takiego rozmyślania. Teraz jednak sama nie wiedziała czy to nieprzyjemna czkawka, pech czy zwykły przypadek.\n- Myhym - przytaknęła starając się zapanować nad swoim zdziwieniem i zbytnio nie przejmować tym faktem. Nie on jeden pierwszy zbałamucił ją swoimi całkiem ładnymi oczami, więc potrafi sobie radzić w takim otoczeniu. Właściwie wygodniej było skupiać się na własnych kolanach, szczególnie gdy odkryła, że jego oczy wciąż są całkiem ładne bez względu na to czy ma dziewczynę czy nie i bez względu na to czy się wciąż na niego złościła, czy też nie.\n- Myhym – ponownie przytknęła w ten sam sposób co wcześniej, jakby wyczekiwała jakiejś wyczerpującej odpowiedzi, historii rodem z brukowców, gdzie ona byłaby piątym kołem u wozu i kobiety, która zaraz tutaj wpadnie i zacznie gadać z brytyjskim akcentem, patrzeć na nią pogardliwie i zupełnie nie będzie pasować do niego. To by było wygodniejsze, łagodniejsze do strawienia niż idealnie dobrana para ze swoim wspaniałym balonikiem. - Jeszcze tak daleko nie poleciał - stwierdziła, kiedy skupił się bardziej na baloniku niż odpowiedzi na temat dziewczyny. Spojrzała w górę i obserwowała gałęzie. - Gdybym tak się wspięła tu, tu, tam i tam - szeptała pod nosem totalnie na chwilę wyłączając się z rozmowy i najwyraźniej skupiając się nad czymś tak bardzo, że przez chwilę przypominała dumającego misia o małym rozumku, by w końcu stwierdzić - jestem w stanie go dosięgnąć - stwierdziła pewniej - jeśli wiatr go nie wyswobodzi z gałęzi, ale - oblizała palec i uniosła go w górę - wcale nie wieje – jeszcze. Kiedy jednak padło imię dziewczyny spojrzała na niego i wzruszyła bezradnie ramionami. - Nie wiem, jak miała na imię, ale widziałam Was razem w porcie jakieś kilka godzin po tym jak się całowaliśmy - i wcale nie była uszczypliwa, właściwie brzmiało to jak zwyczajny fakt, a później znów spojrzała na balonik. - Przykro mi - choć wcale nie było, ale tak się mówi prawda. Ktoś kogoś zostawił - przykro mi, po prostu. - Hm, nie tyle zrezygnowałam co zrobiłam sobie chyba przerwę - stwierdziła podchodząc do pnia drzewa zupełnie nie przejmując się, że jest ono tuż nad wodą, ale może to nawet lepiej, jak spadnie to są spore szanse, że runie do wody. - To było jak wieczne wakacje, od przygody do przygody, ludzie ciągle się zmieniali, a po wszystkim wracali do swoich obowiązków, rodzin, dziewczyn - yup - chyba zachciało mi się czegoś stałego - parsknęła lekko już będąc na jakiejś wyższej gałęzi. Parsknęła, bo teraz sobie zdała sprawę, że mając stałą pracę, domek i stałych znajomych wokół siebie ponownie szuka rozrywki i szaleństwa. Stałość chyba nie jest dla niej. Była w połowie drogi, gdy zaczęło zawiewać delikatnie, a ona pieszczotliwie prosiła balonik, by został na swoim miejscu. Cal mógł jedynie stać pod drzewem, trzymać kciuki za powodzenie tej misji i podziwiać białe majtki w wisienki, które wiatr łaskawie ukazywał co jakiś czas spod sukienki Bianki.\nWysłany: 2019-01-14, 23:36\nCal też tego nie wiedział, nawet się nad tym nie zastanawiał, po prostu przyjmował do wiadomości fakt, że ona tu była, ale nie wiedział, co z tym zrobić i czy w ogóle coś powinien. Zazwyczaj niewiele robił ze swoim życiem i właściwie całkiem mu to odpowiadało. Kiedy Laura zaczęła planować za niego, a gdzieś przed nim zamajaczyła wizja żony, dziecka i rozwoju kariery, to wcale mu się to nie spodobało. Dobrze, że go zostawiła, dla ich obojga, a on sam chyba powinien nauczyć się trochę więcej asertywności. Nie uwiodła go co prawda swoim brytyjskim akcentem, nie miała takiego, ale wcale do siebie nie pasowali. Pewnie była żywiołowa, elegancka i cycata, zagarniając sobą całą uwagę towarzystwa, a on zawsze stał w jej cieniu i jedynie przytakiwał. Teraz jednak już całkiem zniknęła z jego życia. Nikt więcej się tu nie pojawi, Bianca nie zostanie piątym kołem u wozu, a balonik zostanie jej własnością, skoro się o to postara.\n- Zamierzasz wejść na drzewo? - spytał zdziwiony, kiedy ona tak dumała nad tym, jakby się tu wspiąć. Nie podobał mu się wcale ten pomysł. Co innego podnosić ją, kiedy spadła z roweru, ale jeśli cała się roztrzaska, albo faktycznie wpadnie to tej wody? Miałby ją wyławiać? Nie pamiętał nawet, czy umie pływać. - Jest w porządku - pokręcił głową, bo chyba tak się odpowiada na nieszczere przykro mi, chociaż w jego słowach było trochę więcej prawdy. Nie rozpaczał nad Laurą, nad niczym chwilowo nie rozpaczał, zapewne dlatego, bo nie miał żadnych zobowiązań i mógł wrócić do rodziców, niczym się nie przejmując. Tym samym jednak uciął temat swojej byłej dziewczyny. Zajmowała go mniej, niż Bianka w tej chwili. Zwłaszcza, kiedy podeszłą do drzewa, a on pojął, że jej zamiary zaraz miały stać się rzeczywistością. - Może lepiej nie wchodź, jeszcze coś ci się stanie. Może lepiej ja wejdę - mówił, co mu właściwie ślina na język przyniosła, bo wcale nie miał ochoty wchodzić na drzewo, prędzej kupiłby jej drugiego balonika. Nawet dziesięć baloników by jej kupił i nadmuchał własnymi ustami, byle tylko zrezygnowała z tego absurdalnego pomysłu, ale ona już zaczęła się wspinać, a jemu nie zostało nic innego, jak stanąć pod drzewem i obserwować, czy aby przypadkiem nie spada. Nie złapałby jej, ale może chociaż ustawiłby się w dobrym miejscu, tak, że spadłaby na niego i mniej się przy tym poturbowała, jego kosztem? - Czyli co robisz w Concord? To znaczy, tak na co dzień? - bardziej chyba zagadywał siebie, niż ją, bo trzymanie kciuków nie było w porządku. Naprawdę nie chciał, żeby coś jej się stało, a widok majteczek w wisienki nie rekompensował mu tego stresu, gdy tak wystawał pod drzewem. Oczywiście, to był bardzo ładny widok, ale Bianca kilka metrów wyżej, hasająca po gałązkach niczym małpka, wcale nie.\nWysłany: 2019-01-18, 10:19\nWzruszyła lekko ramionami spoglądając na niego jakby zadał naprawdę głupie pytanie. - A co Ty taki zdziwiony jakbyś się nigdy na drzewo nie wspinał? - zapytała, bo dla niej nie było to nic nadzwyczajnego. Uznała z góry, że tego nie zapomina się jak jazdy na rowerze i wcale nie przeszkadzało jej to, że ostatni raz wspinała się na drzewa mając naście lat, chodząc w warkoczykach zaplecionych przez mamę i ogrodniczkach, które były z pewnością wygodniejsze do wspinaczki niż kiecka. Wody nie obawiała się wcale - miała za sobą parę kursów pływackich, bo kiedy jest się na otwartej wodzie przez większą część roku człowiek jednak się zabezpiecza w tej kwestii. Umiejętność pływania daje jednak spore szanse na przetrwanie, podczas różnych wypadków jakie mogą się wydarzyć na statku. - E tam, nic mi nie będzie - bo kiedy już sobie coś postanowiła to zazwyczaj wprowadzała to w życie prędzej czy później. Nawet nie dopuściła do siebie jego propozycji wejścia na drzewo, skoro już sama się tak za to zabrała. Spodobał się jej ten balonik, gdy jeszcze nie wiedziała do kogo należy. Po co jej wiele nowych, skoro ten zaraz odfrunie nie wiadomo gdzie i zakończy się jego żywot. O co to nie. Kiedy on w obawie obserwował wszystko z dołu ona nakłaniała balonik by się trzymał mocno, bo już po niego idzie. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że Cal o coś ją zapytał. Spojrzała na moment w dół - Oooo, całkiem wysoko - zdziwiła się lekko, z dolnej perspektywy nie wyglądało to drzewo na aż tak wysokie. Stwierdzając, że spoglądanie w dół to nie najlepszy pomysł znów skupiła się na swoim baloniku. - Zabawiam staruszków w domu spokojnej starości - jakkolwiek to zabrzmiało - no wiesz, prowadzę rozgrywki bingo, śpiewam i sporo rozmawiamy. Wygadani są, mają wiele ciekawych historii do odpowiedzenia - stwierdziła wchodząc odrobinę wyżej i już naprawdę niewiele dzieliło ją od balonika. Wspięła się na jeszcze jedną gałąź, wysunęła rękę najwyżej jak tylko mogła i próbowała dosięgnąć sznureczka, ale wiatr płatał sobie z niej figle, więc dopiero za trzecim takim podejściem się jej udało. - MAM CIĘ! - krzyknęła najwyraźniej zadowolona z siebie. Teraz musiała tylko wykombinować jak zejść, co z balonikiem w ręce wcale nie wydawało się łatwiejsze. Po chwili namysłu stwierdziła, że nie ma się co zbyt wiele zastanawiać, trzeba działać! Zaczęła więc stopniowo pokonywać gałęzie, ale gdy znalazła się nieco niżej nie było tak łatwo. Owszem, były grubsze i nie chwiały się już tak bardzo pod jej ciężarem, ale ciężko było wśród nich manewrować, a małpką to ona nie była. Pozostały jej już może dwie gałęzie by swobodnie mogła skoczyć w dół, ale gdy postanowiła je pokonać noga zsunęła się z gałęzi, a Bianka runęła w dół. Nie było to wcale wysoko, ale jednak zabolało jej kość ogonową na tyle by się wykrzywiła w paskudnym grymasie – na szczęście, nie puściła balonika. - Ałć!\nWysłany: 2019-02-14, 19:41\nMoże to i było głupie pytanie, ale przecież to było też bardzo głupie posunięcie ze strony Bianki, takie wchodzenie na drzewo. I to nawet nie dlatego, bo nie była już dzieckiem, albo bo miała na sobie sukienkę, ale po prostu wchodzenie na drzewo było niebezpieczne i... oh, chyba jednak Cal już trochę zdziadział. Chodzenie po drzewach zwyczajnie go przerażało. Pewnie był jednym z tych dzieci, które weszły kiedyś na drzewo i czekały, aż ktoś je zdejmie, a potem pewnie i tak spadł z drzewa, i tak się skończyła jego zabawa. Teraz tylko stał i obserwował, choć żadna to była z jego strony asekuracja. Jedyne, co mógłby zrobić, to chyba zadzwonić po pogotowie, bo co więcej, jak z niego taka oferma życiowa?\n- Aha, no to całkiem ciekawie? Jakie historie, na przykład? Moja babcia tam kiedyś pomieszkiwała, ale chyba nie bardzo jej się tam podobało - nawijania, co ślina przyniesie na język, ciąg dalszy. Coraz bardziej się denerwował, ręce mu się trzęsły, kiedy ona wyciągała te swoje po sznurek od balonika, i sam nie wiedział, czy gałąź, na której wisiała, zaraz pęknie, czy to jej ręka się ześlizgnie, czy co się stanie, ale był pewien, że Bianca się zwyczajnie nie utrzyma. A była tak wysoko! Co najmniej kilka metrów. Mogła zawiązać sznurek wokół nadgarstka, albo wziąć go w zęby, byle mieć wolne dłonie, jednak Cal nie podrzucił jej tego pomysłu, bo w nerwach na to nie wpadł. Obserwował, jak blondynka schodzi w dół, a kiedy runęła w dół, krzyknął wystraszony i rzucił się w jej stronę z wyciągniętymi rękami. Oczywiście, nie złapał jej, nie był żadnym superbohaterem, ale zaraz przyklęknął koło niej. - Co ci jest, gdzie cię boli? - na jego twarzy malowało się autentycznie przerażenie, tym bardziej, że nie wiedział, co robić, bo pierwsza pomoc w teorii zasłyszanej gdzieś w telewizji to jedno, a sytuacja na żywo to coś całkiem innego. Przynajmniej nie straciła przytomności, to już coś.\nWysłany: 2019-03-01, 21:23\nNo zdziadział, nie ma innego określenia na jego zachowanie. Bianka momentami była porywcza, trochę szalona i cóż, wciąż młoda i piękna. Ona nawet nie chciała się zbliżać do etapu, na którym można zdziadzieć, może dlatego porywała się na takie szalone akcje.\n- Musiało mnie tam nie być, skoro się jej nie podobało - odparła dość nieskromnie, ale całkiem nieźle szło jej zabawianie staruszków jakkolwiek to brzmi. - Hm, a jeśli chodzi o historie to nie jestem w stanie nawet tego powtórzyć, jedne miłosne, inne tyczyły się szalonych wyskoków w młodości, na które wpadali nie mając do dyspozycji telewizji i internetu, to coś co musi wyjść z ich ust. Zawsze możesz się tam wybrać, oni lubią towarzystwo - świeże mięsko, nowe osoby do przytłoczenia swoimi historiami. Istnieją też takie paskudnie nudne, które ktoś uwielbia powtarzać po sto razy, ale i to Bianka tolerowała w pełni. To zagadywanie z jego strony nawet umiliło jej czas zejścia, bo zajęła się paplaniem, a nie stresowaniem na którą gałązkę postawić swoją stopę. To, że na koniec spadła wcale nie z jakiejś koszmarnej wysokości się nie liczyło. Chwilę zaciskała, żeby w bólu, nawet łezka gdzieś się jej w oku zagnieździła. To taki mocny, ale chwilowy ból. Więc gdy przełknęła ślinę, złapała głęboki oddech, w końcu wstała podpierając się na kucającym tuż obok Paxtonie. - To tylko cztery litery, nic się nie stało. Trochę boli, zaraz przejdzie... - odparła lekko się uśmiechając i przyglądnęła się mu z góry lekko zmartwiona. - Aż zbladłeś z tego wszystkiego, tylko mi tu nie zemdlej – bo jeśli już trzeba będzie wzywać pogotowie to do niego.\nStrona wygenerowana w 0,16 sekundy. Zapytań do SQL: 6


TORBA NA KAMERĘ MANFROTTO PRO LIGHT-CC-193N | MEGAOBRAZ\nNieważne czy wyjeżdżamy na zagraniczną sesję zdjęciową czy idziemy w plener by filmować przyrodę lub przy okazji wycieczki chcemy wykonać kilka zdjęć aby odkryć kolejne funkcje w naszym ekwipunku. Jasne jest to, że nasz sprzęt musi być solidnie zabezpieczony. Bardzo często nawet najmniejsza rysa może spowodować kosztowną naprawę sprzętu lub po prostu potrzebę wymiany. Warto poświęcić trochę czasu, aby znaleźć odpowiednią ochronę dla naszego sprzętu, a przy tym dobrze wyglądać.\nDziś w roli głównej torba dla profesjonalistów Pro Light CC-193N zaprojektowana z myślą o zawodowcach i profesjonalnym sprzęcie wideo. Jest bardzo dobrym i bezpiecznym rozwiązaniem dla kamer SONY PXW-FS7 ze zdjętą rączką, NEX-FS100R lub SONY PMW-X200, Panasonic AG- AC160 lub wideo-DSLR ze stabilizatorem. To odpowiedni wybór dla osób, które lubią mieć sprzęt pod ręką i często znajdują się w dynamicznie zmieniającej się sytuacji.\nTorba Manfrotto Pro Light CCN jest wodoodporna-wykonana z bardzo wytrzymałego, nylonowego materiału typu RipStop, jest też odporna na uderzenia dzięki wbudowanej aluminiowej ramie. Kamerę możemy wyjąć szybko i łatwo, poprzez dwa górne zamki, które umożliwiają łatwy dostęp do głównej komory. Wnętrze torby możemy dostosować do naszych indywidualnych potrzeb dlaczego? Ponieważ mamy do dyspozycji modułowe regulowane przegrody, które są odpowiedzią na indywidualne potrzeby użytkownika. System ochrony sprzętu Manfrotto CPS-Camera Protection System został zaprojektowany i przetestowany laboratoryjnie, aby zagwarantować najwyższy poziom ochrony i energochłonności w czasie wstrząsu w miejscu, gdzie naprawdę ma to znaczenie.\nPoręczna mniejsza kieszeń pozwala na zabranie wielu małych akcesoriów, do których szybki dostęp może być kluczowy, natomiast duża zewnętrzna kieszeń pomieści większe akcesoria takie jak obiektywy, duże baterie czy mniejsze głowice statywowe. Miejsca jest naprawdę wystarczająco, aby zmieścić zestaw reporterski z kamerą i akcesoriami, które w 100% będą bezpieczne. Dostarczona poduszka pod obiektyw absorbuje uderzenia i podtrzymuje obiektyw połączony z kamerą w czasie transportu. W zestawie mamy też pasek naramienny, który umożliwia mocowanie torby na rączce walizki z kółkami, zapewniając tym samym komfortowe przemieszczanie się np na lotnisku. Do wagi Waszego sprzętu doliczcie 2,1 kg, bo tyle właśnie waży torba. Dzięki super lekkiej technologi oraz zastosowaniu odpowiednich materiałów wzmacniających torba ta oferuje najwyższy poziom ochrony przy zachowaniu najniższej wagi.\nZ całą pewnością, kiedy wiemy, że nasz sprzęt jest odpowiednio zabezpieczony, nasza praca staje się bardziej komfortowa niezależnie od ciągle zmieniającej się, dynamicznej, wymagającej naszego refleksu sytuacji. Dystrybutor oferuje torby w kilku rozmiarach, dlatego z pewnością każdy znajdzie torbę spełniającą indywidualne potrzeby.\nSpełnienie marzeń o płynnym balansie – Głowica Manfrotto Nitrotech 608


Ministerstwo broni konstytucji dla firm - Puls Biznesu - pb.pl\nMinisterstwo broni konstytucji dla firm\nResort gospodarki odpiera zmasowany atak urzędniczego lobby. Poprawiony projekt skierowało do rządu.\nJanusz Piechociński, minister gospodarki i wicepremier, nie uległ tym instytucjom, które ostro skrytykowały projekt Prawa działalności gospodarczej (PDG). Resort odpowiedział głównemu oponentowi — Radzie Legislacyjnej (RL) przy premierze, która sugerowała zaprzestanie prac nad dokumentem. W piśmie do prawników Ministerstwo Gospodarki (MG) poinformowało, że część ich uwag przyjęto, a projekt poprawiono. Większość krytycznych opinii RL została jednak odrzucona, a PDG zostało skierowane do rozpatrzenia przez Stały Komitet Rady Ministrów. Resort gospodarki podkreśla, że stanowi ono realizację zapowiedzi premier Ewy Kopacz.\nPDG ma przejąć najlepsze regulacje obowiązującej ustawy o swobodzie gospodarczej i zwiększyć ochronę przedsiębiorców dzięki skonkretyzowaniu wielu zasad i gwarancji ujętych już w konstytucji. Przepisy mają zajmować centralne miejsce w systemie prawa gospodarczego. Inicjatywa MG otrzymała szerokie poparcie środowisk przedsiębiorców. Resort zapisał w projekcie kardynalne zasady, takie jak np.: domniemanie uczciwości przedsiębiorców, rozstrzyganie wątpliwości prawnych na ich korzyść i zakaz nadużywania uprawnień przez urzędników.\nRL przy premierze uznała za niedopuszczalne powtarzanie w ustawie zasad już zawartych w lonstytucji. Ministerstwo Gospodarki odpowiedziało, że skonkretyzowanie w PDG niektórych praw konstytucyjnych ma na celu „utworzenie zupełnego katalogu zasad mającego elementarne znaczenie dla przedsiębiorców”.\nPrawnicy premier Kopacz wskazywali, że mimo zapowiedzi autorzy projektu zidentyfikowali niewiele barier dla przedsiębiorczości. Resort gospodarki odpowiedział, że wynika to z tego, że bariery są od lat systematycznie usuwane w ramach tzw. ustaw deregulacyjnych. MG twierdzi też, że „nieuzasadniona jest krytyka propozycji umieszczenia w PDG zasady praworządności oraz zakazu nadużywania uprawnień przez urzędników”.\nResort zrezygnował natomiast z pomysłu niekarania małych przedsiębiorców za przestępstwa popełnione w pierwszym roku ich działalności. Pierwotnie proponował, aby depenalizacją zwiększyć ochronę nowo powstałych małych firm, które mogłyby nieświadomie złamać przepisy. Propozycja spotkała się z miażdżącą krytyką.\nJej przeciwnicy alarmowali, że w wielu przypadkach może stanowić zachętę do łamania prawa, np. do wyłudzania pieniędzy z budżetu państwa. © Ⓟ\nRewolucja w OC zmienia się w standard\nPremier , Ustawa , Rada , Premiera , Projekt , System , Projekty , Prawo , Archiwum , Ministerstwo Gospodarki\nInne / Ministerstwo broni konstytucji dla firm


Regał w stylu nowoczesnym do pokoju dziecięcego MOBI 3 Wybarwienia frontów biały lux+turkus\nIndeks MOBI System 3\nRegał będący jednym z elementów mebli dziecięcych MOBI. System mebli MOBI wykonano z płyty wiórowej laminowanej o grubości 16 mm, obrzeża wykończono trwałą okleiną PCV, szuflady zawieszono na prowadnicach rolkowych a uchwyty wykonano z tworzywa sztucznego. Meble systemu MOBI proponowane są w dwóch kompozycjach kolorystycznych: biały lux/turkus i biały lux/żółty. Regał zawiera dwie szuflady, odkrytą półkę oraz szafkę z trzema półkami (zamykaną na pełne drzwiczki). W załączonym materiale prezentujemy Państwu przykładowe, gotowe zestawy mebli systemu MOBI. Pozostałe meble systemu MOBI, jak również gotowe kompozycje, znajdziecie Państwo w zakładce "POWIĄZANY PRODUKT". W trakcie składania zamówienia prosimy zaznaczyć wybraną przez Państwa opcję kolorystyczną. Uwaga: mebel do samodzielnego montażu.


Portugalia: Zielone światło dla małżeństw gejów - Społeczeństwo - rp.pl\nAktualizacja: 18.12.2009, 20:58\nPortugalia: Zielone światło dla małżeństw gejów\nProjekt ustawy przyjętej przez socjalistyczny rząd nie satysfakcjonuje organizacji gejowskich. Żądają prawa do adopcji.\nProjekt, który podzielił społeczeństwo i polityków, jeszcze w tym roku trafi do parlamentu. Lewica ma wystarczającą liczbę mandatów, by go przeforsować. Głosowanie zaplanowano na styczeń. Poniżej dalsza część artykułu\nMałżeństwom gejów sprzeciwiają się chadecy i socjaldemokraci, główna siła opozycyjna w Portugalii. Proponują homoseksualistom rejestrację ich związków i niektóre prawa przysługujące małżeństwom, ale bez używania tego określenia. Organizacje społeczne broniące tradycyjnej rodziny domagają się przeprowadzenia w tej sprawie referendum. Zbierają podpisy pod petycją, między innymi na meczach piłki nożnej. Kościół katolicki apeluje o szeroką debatę społeczną. Zarzuca premierowi José Socratesowi, że forsuje małżeństwa gejów wyłącznie dlatego, że obiecał im to podczas kampanii przed wrześniowymi wyborami, by zdobyć ich głosy.\nNieusatysfakcjonowane są organizacje walczące o prawa gejów. Ich zdaniem rząd proponuje portugalskim homoseksualistom „małżeństwa drugiej kategorii”, bo nie zezwala im na adoptowanie dzieci. Podkreślają, że pełnię praw, łącznie z możliwością adopcji, zagwarantował parom homoseksualnym socjalistyczny rząd sąsiedniej Hiszpanii.\nFrancja kończy z godziną policyjną


Nowe standardy informowania | Piotr Koj\nNowe standardy informowania\nMożliwość komentowania Nowe standardy informowania została wyłączona\nBytomski BIP znów nie działa… Referendyści tak zawzięcie krytykowali działalność informacyjną urzędu, a jakoś takich problemów za czasów mojej kadencji nie było… Biuletyn Informacji Publicznej jest najważniejszym narzędziem informacyjnym urzędu. Musi być sprawny, czytelny, pełny i aktualny. To obowiązek ustawowy. Tymczasem tam tym razem „przerwa konserwacyjna”, o której nas oczywiście nie uprzedzono, bo po co? A już szczytem śmieszności jest zachęcanie nas na bytom.pl do zapisywania się do newslettera, którego od ponad roku (!) nikt z urzędu do adresatów nie wysłał.