Lenovo Headset HD800 - Słuchawki - Morele.net\nSłuchawki Lenovo Headset HD800 ID produktu: 7863388\nID produktu: 7863388\nWięcej ofert (2) od 175,20 zł\nRabat zostanie naliczony po dodaniu do koszyka produktu Słuchawki Lenovo Headset HD800\nDźwięk pełen mocy\nKorzystając z Lenovo HD800, będziesz się cieszyć zawsze idealną jakością odbieranego dźwięku. Poczuj się jak na koncercie albo w kinie. Daj się zaskoczyć mocnym basom. Usłysz swojego rozmówcę tak głośno i wyraźnie, jakby stał tuż obok Ciebie. Trójwymiarowe rozproszenie odbieranego dźwięku oraz redukcja szumów zapewnią Ci naturalne wrażenia słuchowe.\nSłuchawki bezprzewodowe – bez kabli i bez ograniczeń\nModel HD800 z założenia jest przeznaczony do użytku bezprzewodowego – przy wykorzystaniu komunikacji Bluetooth 5.0. Dzięki zasięgowi do 10 m bez problemu możesz słuchać muzyki albo rozmawiać bez trzymania telefonu bardzo blisko siebie. Nadal odbierzesz dźwięk bez zakłóceń.\nZ muzyką w słuchawkach cały dzień\nSłuchawki bezprzewodowe Lenovo mają bardzo wytrzymałą baterię, która zagwarantuje aż 20 godzin ich działania. Wystarczy je naładować w 1,5 godziny, żeby później cieszyć się nieprzerwanym dźwiękiem przez większość doby. W trybie czuwania będą gotowe do użycia nawet przez 300 godzin.\nJeśli się rozładują, będą działały również po przewodowym podpięciu do telefonu. Impedancja na poziomie 32 omów sprawia, że słuchawki nadają się do smartfona.\nLenovo HD800 – ergonomiczne i estetyczne w wykonaniu\nSłuchawki nauszne od Lenovo są tak zaprojektowane, żeby zapewnić Ci wygodę ich noszenia. Miękkie nauszniki dobrze obejmą uszy i wygłuszą hałasy dochodzące z zewnątrz. Przyciski umieszczone na słuchawkach umożliwią Ci sterowanie muzyką i odbieranie połączeń bez konieczności brania do ręki telefonu albo odtwarzacza. Składana konstrukcja ułatwi przechowywanie urządzenia.\nKod producenta HD800 Złoty\nSłuchawki Lenovo Headset HD800 możemy dostarczyć do Ciebie już jutro! Jeśli chcesz poznać dokładny czas dostawy, wprowadź kod pocztowy lub nazwę miejscowości.


Renault Megane I (1995 - 2002) - opinie\nMotofakty.pl Opinie o samochodach Renault Megane I (1995 - 2002)\nRenault Megane I (1995 - 2002) – Opinie\nOcena ogólna: 4,15 W oparciu o 40 opinii\nTAK: 82,5% NIE: 17,5%\n24-02-2022 , Renault Megane Grand Coupè 2021\nPodsumowanie: Auto komfortowe i luksusowe,auto piękne na zewnątrz jak i wewnątrz polecam.\nRenault Megane I Hatchback 1.9 dCi\n28-10-2019 , Rafal\nRenault Megane I Hatchback 1.6\n06-01-2019 , Konrad\nPodsumowanie: Auto bardzo awaryjne, silnik często remontowany, ciągle problemy z elektroniką, zawieszenie ok, dość tanie częsci\n30-01-2018 , Młody chłopak ktory za młodu ścigał sie w kjs jak i szayowozami. Jeździłem naprawdę przeróżnymi autami lecz zadne nie jest mi w stanie zastąpić tego samochodu ktory ma piękna duszę\nPodsumowanie: Jest to auto godne polecenia. Polecam się nim przejechac bez oceniania z góry, po prostu wsiąść i nie patrzeć na znaczki, satysfakcja gwarantowana. Samochód ktory z silnikiem 1.6 ma podejście do dwoch litrowych bmw e46 w coupe jak i mercedesów c klass 2.0 i 2.0 na kompresorze\nRenault Megane I Hatchback 1.4\n14-05-2017 , jarosław\nPodsumowanie: Bardzo awaryjny jako nowy. Po likwidacji usterek było lepiej.\n13-02-2017 , Bartasek\nRenault Megane I Kombi 1.6\n04-02-2017 , Ralf\nPodsumowanie: Gdy kupowałem to auto miałem raczej złą opinie o marce Renault ale ten konkrety egzemplarz wydał mi się dobrze utrzymany i dużo tańszy w porównaniu do np VW więc kupiłem moją Meganke w kombi 1,6 16V i teraz po 3 latach i 60 tys. km muszę powiedzieć że to świetne autko, tanie w zakupi i w eksploatacji. Do tej pory wymieniłem tylko amortyzatory przód, klocki, dwie cewki zapłonowe i tyle. Blacha bardzo dobrze zabezpieczona przed rdzą, 110 KM spokojnie wystarczają do normalnej jazdy, jedyny minus to zamarzający zimą zamek bagażnika, i trochę mało miejsca z tyłu.\nRenault Megane I Coupe 1.4\n29-07-2016 , Konrad\nPodsumowanie: Auto może i ładne ale bardzo delikatne.Jezdziłem nim kilka lat i raczej jestem zniechęcony do tej marki.\n11-06-2016 , Krzy\nPodsumowanie: Dobre auto, komfortowe, dobrze wyposażone, dobre zabezpieczenie korozyjne, tanie w eksploatacji.\n04-05-2016 , Danielek\nPodsumowanie: Autko posłuży gdy się o nie zadba mówię to o zimie i tej soli na drogach która bardzo szybko daje o sobie znaki na progach i nadkolach :P\nZnajdujesz się w dziale Renault Megane I (1995 - 2002) opinie. Kierowcy szczegółowo opisują doświadczenia, które zdobyli podczas eksploatacji tego samochodu. Poznaj opinie kierowców na temat silnika, zawieszenia, wnętrza, komfortu jazdy, zużycia paliwa i innych parametrów generacji Renault Megane I (1995 - 2002).


filtry paliwa, CITROËN C5 - Motochemia\nfiltry paliwa do CITROËN C5\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników CITROËN C5 dla których mamy w ofercie dedykowane filtry paliwa.\nfiltry paliwa wg rocznika CITROËN C5:\nPo co szukać filtry paliwa dedykowane dla CITROËN C5?\nCITROËN C5 to świetne samochody, do których pasują określone filtry paliwa. Jeżeli masz CITROËN C5 z rocznika 2004 - 2008 (RC, RE_) lub 2001 - 2004 (DC, DE_) to musisz wiedzieć, że odpowiednio dobrane filtry paliwa wspomagają bezpieczną eksploatację pojazdu. Pamiętać trzeba, że CITROËN C5 z rocznika 2008 - ... (RD, TD_) i 2004 - 2008 (RC, RE_) mogą różnić się typami silników. Warto wówczas skorzystać z powyższej tabeli i wybrać rocznik (np. 2008 - ... (RD, TD_)) a następnie doprecyzować model swojego auta. Aktualnie w sklepie mamy 11 produktów typu filtry paliwa, które pasują do CITROËN C5. Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe filtry paliwa do CITROËN C5


IT Professional / Archiwum / Możliwości platformy chmurowej IAM\nStrona główna Archiwum Kwiecień 2019 Temat numeru Możliwości platformy chmurowej IAM\nMożliwości platformy chmurowej IAM\nData publikacji: 22-03-2019 Autor: Grzegorz Kubera\nDo platformy Cloud IAM możemy...\nGoogle Cloud Identity and Access Management to platforma, która pozwala na kompleksowe zarządzanie tożsamością i dostępami do aplikacji. Oferuje wszystkie niezbędne funkcje, jak również ma wbudowany pakiet Mobile Device Management do zarządzania bezpieczeństwem urządzeń mobilnych. Czy warto z niej korzystać i wdrożyć ją w firmie?\nUsługa Cloud Identity, oparta na modelu zabezpieczającym Google BeyondCorp, była składową pakietu G Suite, jednak pod koniec 2018 r. firma postanowiła zrobić z niej oddzielne narzędzie z konsolą i platformą do zarządzania użytkownikami, urządzeniami, aplikacjami i dostępem. Dla wyjaśnienia, BeyondCorp to model działający zgodnie z założeniami, że: nie należy ufać żadnej sieci, każde zapytanie z aplikacji lub bazy danych musi być szyfrowane, uwierzytelnione i autoryzowane, a dodatkowo każda aplikacja i interfejs API znajdują się w internecie (chmura). Takie rozwiązanie jest przydatne, ponieważ w organizacjach wykorzystywane są nie tylko zaufane sieci wewnętrzne i VPN-y, ale też usługi firm trzecich i kontrahentów, które mogą nie być tak bezpieczne, jak oczekiwałaby nasza organizacja.\nCloud Identity oferowana jest w modelu IDaaS (Identity as a Service – tożsamość jako usługa) i EMM (Enterprise Mobility Management – zarządzanie urządzeniami mobilnymi). W ramce Cloud IAM – wersja premium vs bezpłatna opisano różnice pomiędzy dwiema wersjami tego rozwiązania.\n> UŻYTKOWNICY GOOGLE MAJĄ ŁATWIEJ\nCloud Identity and Access Management (Cloud IAM) pozwala na tworzenie uprawnień do zasobów Google Cloud Platform (GCP) i ujednolica kontrolę dostępu dla tych usług w jednym systemie. Za pomocą Cloud IAM możemy określić, kto (tożsamość) będzie miał dostęp i jakiego rodzaju (rola) do wybranych zasobów. Można przydzielać uprawnienia do konkretnych zasobów GCP i jednocześnie zapobiegać niechcianemu dostępowi do innych elementów. Mamy więc pełną kontrolę nad użytkownikami i prawami dostępu im przydzielanymi.\nW ramach pakietu usług Google wprowadził związany z tożsamością podział, który warto znać:\nKonto Google – może to być programista, administrator lub inny użytkownik korzystający z GCP. W celach identyfikacyjnych możemy wykorzystać dowolny adres e-mail powiązany z kontem Google, w tym gmail.com i inne domeny.\nKonto usługowe – konto należące do aplikacji, nie do pojedynczego użytkownika końcowego. Uruchamiając hostowany na GCP kod, określamy konto, na którym powinien on działać. W zależności od potrzeb można utworzyć dowolną liczbę kont usługowych, aby reprezentowały one odmienne logicznie składniki aplikacji.\nGrupa Google – zbiór kont Google oraz kont usługowych i jednocześnie wygodny sposób na przydzielanie określonych zasad dostępu dla grup użytkowników. Grupy umożliwiają łatwe dodawanie i usuwanie członków danej grupy, nie mają danych logowania, pojedynczy użytkownik nie może funkcjonować jako „grupa” i mieć własnych uprawnień. Każda grupa może mieć natomiast unikalny adres e-mail.\nDomena G Suite – wirtualna grupa wszystkich kont Google, które zostały utworzone na koncie G Suite danej firmy. Domena G Suite reprezentuje domenę internetową organizacji (np. firma.pl), a po dodaniu użytkownika do domeny G Suite tworzone jest nowe konto Google w ramach wirtualnej grupy (np. uzytkownik@firma.pl). Podobnie jak grupy Google, konta w ramach domeny G Suite nie mogą być wykorzystywane w celach ustalenia tożsamości, za to umożliwiają wygodne zbiorcze zarządzanie uprawnieniami.\nDomena Cloud Identity – zasada działania taka sama jak w przypadku domeny G Suite, niemniej użytkownicy domeny Cloud Identity nie mają dostępu do aplikacji i funkcji pakietu G Suite.\nPo ustaleniu, kto jest kim, można zacząć przydzielać dostęp do zasobów. Cloud IAM przeprowadza wtedy proces autoryzacji i sprawdza, jakie zasoby są dostępne dla danego użytkownika oraz jakie ma on uprawnienia lub jaką przydzieloną rolę. Zasoby to konkretne pliki lub dane, do których dostęp możemy zapewnić. Uprawnienia określają dozwolone operacje, jakie dana osoba może przeprowadzić na zasobie. Co ważne, nie przydzielamy tu uprawnień bezpośrednio użytkownikom, ale zasobom. Dla użytkowników przewidziano role, które mogą obejmować swoim zasięgiem jedno lub więcej uprawnień. Kiedy więc stworzona zostanie już konkretna rola zawierająca zbiór uprawnień, możemy przydzielić ją wybranemu użytkownikowi.\nW Cloud IAM przewidziano itrzy rodzaje ról. Pierwsza to primitive roles, czyli role Właściciela, Redaktora i Widza, które były już wcześniej dostępne w konsoli GCP. Jeśli korzystaliśmy już z tego rozwiązania, będziemy od razu wiedzieć, jak posługiwać się Cloud IAM. Drugi rodzaj to predefined roles – tego typu role zapewniają dokładniejszą kontrolę dostępu niż role primitive roles. Przykładowo rola Pub/Sub Publisher przydziela dostęp wyłącznie do opublikowanych wiadomości w danym wątku/subfolderze Cloud Pub/Sub. Ostatni rodzaj to custom roles, czyli role niestandardowe, które można dopasować do wymagań własnej organizacji, w sytuacji gdy predefiniowane role nie spełniają naszych potrzeb.\nZałożyciel firmy doradczo-technologicznej; pełnił funkcję redaktora naczelnego w magazynach i serwisach informacyjnych z branży ICT. Dziennikarz z ponad 12-letnim doświadczeniem i autor książek nt. start-upów i przedsiębiorczości.


Anna Michalczuk-Podlecki: W języku estońskim jest magia - Eesti.pl\nKazimierz Popławski 22 grudnia 2020\n22 grudnia 2020 Anna Michalczuk-Podlecki w Tartu w kwietniu 2019 r.\nDla mnie estoński jest przepiękny i to na wielu poziomach. Jest piękny, gdy słyszy się go po raz pierwszy i nie rozumie się ani słowa – jak melodię. Później, gdy wgłębić się w język, to okazuje się, że ma on również bardzo oryginalną leksykę. Ja jestem z tej szkoły językoznawców, wielbicieli języka, którzy uważają, że w języku zaklęte jest myślenie i sposób widzenia świata i ten świat w języku estońskim bardzo mi się podoba. Czasem mówię Estończykom, że ich język jest jak bajka, sam w sobie jest literaturą – mówi Anna Michalczuk-Podlecki, tłumaczka literatury estońskiej.\nAnna Michalczuk-Podlecki – ukończyła filologię polską na Uniwersytecie we Wrocławiu, gdzie później uzyskała tytuł doktora broniąc pracy nt. recepcji literatury polskiej w Estonii. Spędziła trzy lata w Tartu zbierając materiały do pracy doktorskiej, studiując język i literaturę estońską oraz prowadząc tam lektorat języka polskiego. Od 2016 roku pracuje jako tłumaczka literatury estońskiej, do tej pory na język polski przełożyła 10 książek, w tym esej, powieść i literaturę dziecięcą.\nKazimierz Popławski: Zanim przejdziemy do rozmowy o kulturze i literaturze estońskiej oraz o Twojej pracy, porozmawiajmy o początkach Twojej przygody z Estonią. W jaki sposób w Twoim życiu i pracy pojawiła się Estonia?\nAnna Michalczuk-Podlecki: Na studiach, kiedy człowiek ma w swoim życiu czas i wolność na odkrywanie swoich pasji. Po raz pierwszy trafiłam do Estonii na przełomie lat 90. i 2000., kiedy z przyjaciółmi wybraliśmy się tam na rowery. Wtedy naprawdę zakochałam się w języku. Rozbijaliśmy namioty w prywatnych ogrodach i na polach, więc mieliśmy dużo kontaktu z ludźmi. Słuchałam, jak mówią i poczułam ogromną zazdrość o piękno tego języka.\nW tym samym okresie śpiewałam w scholi u Dominikanów we Wrocławiu. Współpracowaliśmy też z Teatrem Węgajty, który wystawia dramaty liturgiczne. Teatr z kolei współpracował z muzykami i artystami z całego świata, m.in. z Estończykami, z grupą Linnamuusikud, która śpiewa dawne estońskie hymny chrześcijańskie. Poznaliśmy się z nimi w czasie różnych projektów i od razu poczułam do nich ogromną sympatię. Przysłuchiwałam się ich rozmowom między sobą; brzmiało to tajemniczo, jak język elfów. Innego znów razu, jadąc pociągiem do Jarosławia, poznałam grupę studentów geografii z Uniwersytetu w Tartu. Miałam więc taki rok, że Estonia sama mnie z każdej strony mnie „atakowała”.\nSzczęśliwie złożyło się, że będąc w Estonii spodobał mi się kraj i język, a jednocześnie poznałam ludzi, którzy byli bardzo otwarci. Tak to trwa do dzisiaj.\nPóźniej były kolejne pobyty w Estonii.\nZe wspomnianą scholą pojechaliśmy zimą do Tallinna. Pamiętam -34 st. C na termometrze i wszędzie śnieg. Uwielbiam zimę, więc byłam po prostu zauroczona. Później była gościna u moich estońskich przyjaciół i wakacyjny kurs języka estońskiego w Tallinnie. Na drugi kurs, tym razem na zaproszenie ambasady, pojechałam do Tartu. Wtedy mieszkałam w akademiku w jednym pokoju z przemiłą Litwinką i nie miałyśmy innego wspólnego języka, niż… estoński. Najlepsza szkoła! Później zaczęłam wiązać się naukowo z Estonią. Rozpoczęłam studia doktoranckie i pisałam o recepcji literatury polskiej w Estonii. Pojechałam tam zbierać materiały, następnie na roczną wymianę akademicką, a w końcu zostałam 3 lata.\nJak wspominasz swój pobyt w Tartu?\nJak w piosence z „Dirty Dancing” – the time of my life. Wspaniale. Wynajmowałam pokój na poddaszu w starym dwupiętrowym domu w dzielnicy Supilinn. Dom był skonstruowany z belek drewnianych, a szpary między belkami były uszczelnione mchem, w każdym pokoju stał ogromny piec. Było to niesamowite miejsce i wspaniała rodzina, która mnie przyjęła. Mieszkanie z nimi i poznawanie miejscowych zwyczajów było fascynujące. Związawszy się potem z Estonią zawodowo, a nie mieszkając tam już, mogę z tego czerpać; stale przypomina mi się coś, co usłyszałam lub zobaczyłam, rzeczy których się nauczyłam, a których nie ma w podręcznikach.\nWspomniałaś o zwyczajach estońskich. Które z nich najmocniej utrwaliły się w Twojej pamięci?\nByło ich bardzo dużo. Taki najbardziej oczywisty to sauna. Moi gospodarze mieli spory ogród, a w ogrodzie tradycyjną saunę dymną zbudowaną przez mistrza z Setumaa. Raz w tygodniu rozpalali ją i zapraszali także mnie, czasem innych gości. Były takie sytuacje, że poznawałam się z kimś w saunie. To nie była bardzo purytańska rodzina, więc siedzieliśmy tam tak, jak nas Pan Bóg stworzył. Zimą nago wskakiwało się w śnieg, ale nie było to kłopotliwe, najważniejsze to założyć buty. Sauna była rozpalana często w czwartek, bo w estońskiej kulturze przedchrześcijańskiej dzień ten uważany był za święty. Gospodarz, który z wykształcenia był archeologiem, dużo wiedział o dawnych estońskich tradycjach i je utrzymywał. On sam, przy szacunku do nich, związany był z nurtem prawosławnym, a jego żona była luteranką. W Estonii jest duży wpływ kultury protestanckiej i prawosławnej, a oni jako rodzina obchodzili Wielkanoc dwa razy.\nInne wspomnienie – na przykład drobne prezenty w czasie adwentu. Wtedy w Estonii dzieciom daje się prezenty – nie jak u nas w mikołajki, ale przez cały ten okres. Dzieci obdarowuje się drobnymi prezencikami i słodyczami, ale ta tradycja przenosi się także na dorosłych. Rodzina, znajomi, koledzy w pracy wrzucają sobie cukierki do butów zostawionych w korytarzu albo do kieszeni płaszcza. Wyobraź sobie, że odwieszasz swój płaszcz w pracy, a po kilku godzinach wracasz do domu i w kieszeni znajdujesz cukierek.\nPamiętam, jak (niestety obecnie świętej pamięci) gospodyni mojego domu robiła na drutach tradycyjne wełniane rękawiczki i skarpety z niesamowitymi wzorami ludowymi. Pamiętam jej kosz z ziołami, z chrobotkiem reniferowym. Ich kuchnia była ciekawa, czasami razem jedliśmy. Pamiętam takie proste zwyczaje – palenie w piecu, chodzenie na biegówki – zaraz obok dzielnicy Supilinn, wzdłuż rzeki są trasy biegówkowe.\nJak wspominasz studia i pracę w Tartu?\nUlica Filozofa. Przy tej ulicy mieszkałam przez pierwszy rok pobytu w Tartu.\nPojechałam na roczną bilateralną wymianę akademicką, byłam wtedy doktorantką we Wrocławiu. Mogłam sama wybrać zajęcia – pamiętam wykłady z historii literatury estońskiej u świetnego literaturoznawcy Marta Velskera. Nie czułam się w pełni komfortowo ze swoim estońskim, ale dużo nauczyłam się wówczas i o literaturze, i samego języka. Chodziłam też na estoński i na wykłady z historii Estonii, zbierałam materiały do doktoratu w archiwach i bibliotekach.\nWcześniej we Wrocławiu uczyłam obcokrajowców języka polskiego. Gdy kończyła się moja wymiana, zwolniło się miejsce dla lektora w Katedrze Slawistyki Uniwersytetu w Tartu, zostałam przyjęta i pracowałam tam kolejne dwa lata. Wspominam to jako wyzwanie, ale takie z tych najlepszych. Miałam też okazję poznać społeczność rosyjskojęzyczną w Estonii, a to czasem dwa różne światy.\nCzęsto język estoński opisujesz niemal jak inny magiczny świat? Co takiego niezwykłego jest w języku estońskim? Czy język był iskrą, która spowodowała, że zakochałaś się w estońskiej kulturze?\nZdecydowanie tak. Od dziecka lubiłam uczyć się języków i lubiłam podróżować, a idealne połączenie to nauka języka kraju, który się odwiedza. Każdy język coś w sobie ma i wybór tego „naj” to kwestia gustu. Dla mnie estoński jest przepiękny i to na wielu poziomach. Jest piękny, gdy słyszy się go po raz pierwszy i nie rozumie się ani słowa – jak melodię. Być może dlatego, że ma akcent na pierwszą sylabę, przez co tworzy się specyficzny, bardzo muzyczny rytm. Jest on na przykład odzwierciedlony w pieśniach ludowych, tzw. regilaulud. Inną charakterystyczną cechą języka estońskiego są częste aliteracje. Oprócz poezji pojawiają się w języku codziennym, np. „kalli-kalli” (uściski, przytulam cię), „tohuvabohu” (galimatias), „sinka-vonka” (serpentyny na pagórkowatej drodze).\nPóźniej, gdy wgłębić się w język, to okazuje się, że ma on również bardzo oryginalną leksykę. Wiele estońskich słów zbudowanych jest na zasadzie „sklejania” dwóch lub trzech innych (tzw. kenningi), przez co są bardzo metaforyczne. Ja jestem z tej szkoły językoznawców, wielbicieli języka, którzy uważają, że w języku zaklęte jest myślenie i sposób widzenia świata i ten świat w języku estońskim bardzo mi się podoba.\nKilka przykładów: w estońskim szczenię, kocię, pisklę to „syn psa”, „syn kota”, „syn ptaka” – koerapoeg, kassipoeg, linnupoeg. Lub taka prosta rzecz – żarówka to „elektryczna gruszka” – elektripirn. Wczoraj czytałam książkę Tõnu Õnnepalu, w której natknęłam się na takie słowo surmalaps – „dziecko śmierci”, w znaczeniu „nieżywy”. Zastanawiałam się, czy to słowo wymyślił pisarz, ale nie, to jest w słowniku! Lub hullusark – „koszula szaleńca”, czyli… kaftan bezpieczeństwa – i używa się tego w oficjalnym języku, w przepisach, w szpitalach itp.\nNiektóre określenia mają ciekawe pochodzenie. Na przykład mantlipärija to dosłownie „spadkobierca płaszcza”. A więc Biblia, to prorok Eliasz zrzucił swój płaszcz na Elizeusza. W estońskim ta metafora jest nadal używana, zamknięta w jednym słowie, tak mówi się o duchowym spadkobiercy i uczniu. Jung był uczniem Freuda, więc Jung był spadkobiercą płaszcza Freuda. Czasem mówię Estończykom, że ich język jest jak bajka, sam w sobie jest literaturą. Ucząc się estońskiego, miałam kiedyś taki moment żalu: jaka szkoda, że nie znam tego języka od urodzenia, że nie wyssałam go z mlekiem matki. Jednak potem doszłam do wniosku, że dobrze, że uczę się go jako osoba dorosła, z zewnątrz, bo to wszystko widzę i mogę się tym delektować.\nMieszkałaś w Estonii, tłumaczysz z języka estońskiego. Można powiedzieć, że funkcjonujesz na pograniczu tych dwóch kultur. Co jest w kulturze estońskiej, co fascynuje Polaków?\nMnie zafascynowało, że to jest mały kraj i mały język, nieliczny naród, a bardzo otwarty. W Estonii znajdziesz to, co w innych, większych krajach: różne regiony, różne grupy środowiskowe, subkultury, ale dość blisko siebie, nie ma między nimi ostrych granic, nie jest tak, że będąc w jednym środowisku, nie ma się kontaktu z drugim. Mieszkałam w Estonii trzy lata i mam wrażenie, że poznałam ludzi z wielu środowisk, które są też na siebie bardzo otwarte. Wystarczy poznać trochę osób i zaraz okazuje się, że macie wspólnych znajomych.\nDruga rzecz to połączenie cywilizacji i przyrody. Możesz mieszkać w centrum miasta i chodzić na biegówki. Pracujesz na uniwersytecie, a potem idziesz i oglądasz bobry nad rzeką.\nPo pobycie w Estonii wróciłaś do Polski, teraz mieszkasz w Czechach. Czego z Estonii lub estońskiej kultury brakuje Ci w Polsce lub Czechach? Co, gdybyś mogła, zabrałabyś ze sobą z Estonii?\nSłodycze firmy Kalev\nMoje ukochane cukierki pistacjowe firmy Kalev. Ciemny estoński chleb. Ale najbardziej się tęskni za ludźmi, za przyjaciółmi, morzem, wyspami, estońską sauną, za tą niesamowitą amarantową põdrakanep (wierzbówka kiprzyca, po estońsku „konopie łosi”), która rośnie w Estonii niemal wszędzie. Jestem zachwycona, gdy znajdę gdzieś rosnącą dziko wierzbówkę, jak na przykład dwa lata temu w Irlandii – byłam szczęśliwa, jakbym znalazła tam kawałek Estonii. I oczywiście brakuje mi estońskich księgarni.\nW jaki sposób utrzymujesz kontakt z kulturą estońską, zwłaszcza w kontekście pracy tłumacza?\nPrzede wszystkim utrzymuję kontakt z przyjaciółmi. Często poznaję autorów, których książki tłumaczę i zdarza mi się zakolegować z nimi na dłużej. Czasem słucham estońskiego radia, estońska telewizja dostępna jest online. Estonia bardzo dba o tłumaczy literatury estońskiej, dostajemy wydawany przez Eesti Instituut newsletter dotyczący aktualności w literaturze estońskiej. Co parę lat jesteśmy zapraszani na seminaria dla tłumaczy w Käsmu. Tam przez 5-6 dni odbywają się wykłady – co nowego w prozie, co w dramacie, poezji, literaturze dziecięcej itd. W wydarzeniu uczestniczą też niektórzy autorzy.\nBardzo pomocne jest też Eesti Lastekirjanduse Keskus, Centrum Literatury Dziecięcej w Tallinnie. Jeśli zainteresuje mnie jakaś książka, wysyłają mi ją w PDF-ie – mogę ją przeczytać, zaproponować wydawnictwu, napisać recenzję itp.\nRozmawialiśmy o początkach Twoich kontaktów z estońską kulturą. Porozmawiajmy teraz na temat Twojej pracy. Ukończyłaś filologię polską, ale zostałaś tłumaczką literatury z języka estońskiego. Co zdecydowało o wyborze tej ścieżki?\nOkładka książki Ojcu Jaana Kaplinskiego. Tłumaczenie Anna Michalczuk-Podlecki. Wydawnictwo Pogranicze 2016.\nTo była długa i nieoczywista ścieżka. Chyba od dziecka chciałam zostać tłumaczką, bo zawsze interesowała mnie literatura i języki. W czasie mojego dłuższego pobytu w Estonii dostałam od jednego z przyjaciół książkę Jaana Kaplinskiego Ojcu;podarował mi ją, ponieważ są w niej silne wątki polskie. Przeczytałam ją i pomyślałam, że wspaniale byłoby ją przetłumaczyć. Odezwałam się do wydawnictwa „Pogranicze” (w konferencjach Ośrodka „Pogranicze” w Sejnach uczestniczył kiedyś sam Kaplinski) i zainteresowali się tą książką. Wcześniej próbowałam swoich sił w drobniejszych przekładach, ale to była moja pierwsza tak poważna praca, pierwsze duże wyzwanie. Wtedy jeszcze pełnoetatowo pracowałam gdzieś indziej, więc nie miałam wiele czasu na tłumaczenie. Zajmowałam się tym po pracy, więc była to długa walka.\nWejście do świata literatury dziecięcej zawdzięczam natomiast Aarnemu Puu, który przez wiele lat był jedynym tłumaczem z języka estońskiego. Aarne Puu, tłumacz, poeta i wykładowca uniwersytecki, najwięcej przekładał w latach 80., dzięki niemu mamy kilka świetnych pozycji, na przykład Jesienny Bal Matiego Unta. W pewnym momencie pan Puu podrzucił mi do tłumaczenia książkę dla dzieci i polecił mnie wydawnictwu. Tak to starszy tłumacz młodej adeptce „przekazał swój płaszcz”. Jestem mu za to bardzo wdzięczna. Przetłumaczyłam wówczas książki Piret Raud, która pochodzi ze słynnej estońskiej rodziny pisarskiej. Jej ojciec Eno Raud był klasykiem literatury dziecięcej, bardzo znanym pisarzem jest również jej brat Rein Raud. Ona sama jest obecnie jednym z najważniejszych estońskich autorów dla dzieci, także jeśli chodzi o tłumaczenia na języki obce.\nPotem pomógł mi urlop macierzyński – rzucasz pracę na etat, zostajesz z małym dzieckiem w domu – co nie jest to łatwe, bo początkowo mogłam pracować tylko wtedy, gdy synek miał drzemkę – ale wtedy można zająć się w życiu czymś innym, nieoczywistym, można poeksperymentować.\nWróćmy jeszcze do języka. Z jakimi problemami mierzy się osoba polskojęzyczna ucząca się języka estońskiego, a z jakimi osoba, która już tłumaczy? Zapewne są to dwa różne rodzaje problemów?\nI tak, i nie. Ja wciąż uczę się estońskiego i wciąż uczę się tłumaczyć. Mam wrażenie, że im dalej w las, tym więcej drzew. Od półtora roku należę do Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. To świetny kolektyw, który zrzesza tłumaczy z różnych języków i mogę czasem podpytywać bardziej doświadczone koleżanki i kolegów o różne rzeczy. Naprawdę muszę się jeszcze wiele nauczyć.\nA jakie są trudności? Na przykład egzotyka, która chwyta za serce, ale z drugiej strony język na początku z niczym się nie kojarzy. Później jednak odkrywa się, że i w estońskim istnieje wiele słów z greki, łaciny, z niemieckiego. Ucząc się niemieckiego zauważyłam, że niektóre słowa rozumiem, bo miałam z nimi styczność w estońskim. Inna sprawa – 14 przypadków, których trzeba się nauczyć, ale które odmieniają się bardzo regularnie. Nie ma rodzajów gramatycznych, co jest uproszczeniem w nauce, ale jest dużym wyzwaniem w tłumaczeniu. Często tłumacz musi dokonywać nieoczywistych decyzji – w tekście estońskim jest to niepotrzebne, podczas gdy po polsku rodzaj pojawia się niemal wszędzie i musi zostać określony. Na przykład wspomniana książka Tõnu Õnnepalu Piiririik (wydana pod pseudonimem Emil Tode). To powieść napisana w pierwszej osobie i nigdzie nie objawia się w niej, jakiej płci jest narrator (lub narratorka). Żeby taki tekst przetłumaczyć, trzeba by o tym zdecydować i naruszyć w ten sposób pewną autorską decyzję. Z drugiej strony – to mógł być specjalny zabieg autora, ale nie musiał – jeżeli literackie „ja” nie wyjawia swojego imienia, język estoński sam w sobie nie zdradzi nam rodzaju. Także przy tłumaczeniu Człowieka, który znał mowę węży Kivirähka parę razy napotykałam na podobne wyzwania. Wystarczy zdradzić, że jedna z postaci powieści jest do pewnego momentu mylnie brana za przedstawiciela płci przeciwnej. Tłumacząc dialogi nie mogłam więc początkowo zdradzać jej rodzaju, co było prawdziwą żonglerką.\nTrudne może być to, że gramatycznie w języku estońskim nie ma czasu przyszłego. My mamy czas przyszły, a do tego aspekty – robię, zrobię, będę robić. W estońskim tego nie ma, na te trzy formy jest jeden czasownik. Zróżnicowania znaczeń dokonuje się albo za pomocą kontekstu, albo prepozycji – albo nawet przypadka następującego po czasowniku dopełnienia! Trzeba więc zupełnie inaczej myśleć. Duże języki europejskie – angielski, niemiecki czy francuski mają dość podobny układ czasów. Estoński i fiński mają inny; myślenie w tych językach jest zupełnie inne. Ogromną trudnością jest także to, że oprócz aspektu nie ma wielokrotności. Po polsku możesz powiedzieć idę, chodzę, chadzam; robię, porabiam; czytam, czytuję itd. Tego w języku estońskim nie ma. Tłumacząc muszę być na to bardzo wyczulona.\nTłumaczysz powieści, eseje, jak też literaturę dziecięcą. Ta ostatnia stanowi największą część Twojej pracy. Czy tłumaczenia literatury dziecięcej związany jest raczej z Twoim życiem prywatnym, czy to raczej estońska literatura dziecięca jest fenomenem, który wart jest przybliżania za granicą?\nOkładka książki Ja, Jonasz i cała reszta Antiego Saara. Tłumaczenie Anna Michalczuk-Podlecki. Wydawnictwo Widnokrąg 2018.\nLiteratura dziecięca pojawiła się w moim życiu w 2014 roku – wtedy zaczęłam pracę nad przekładem, a rok później ukazały się dwie pierwsze książeczki Piret Raud (Historie trochę szalone i Księżniczki nieco zakręcone. Wtedy jeszcze nie byłam mamą, literatura dziecięca pojawiła się niezależnie od mojego życia osobistego. Natomiast gdy już byłam w ciąży, rozsyłałam propozycje do różnych wydawnictw. Traf chciał, że odezwało się wydawnictwo literatury dziecięcej. Szczęśliwy traf! Synek jest dla mnie inspiracją o tyle, że tłumacząc i dokonując różnych wyborów translatorskich zastanawiam się, czy spodoba mu się taki rodzaj opowieści i języka, czy będzie się śmiał, czy będzie słuchał z zaciekawieniem. To taki mój wewnętrzny recenzent. Jak u Umberto Eco – czytelnik doskonały. Poza tym literatura dziecięca jako rodzaj ludzkiej twórczości jest bardzo ważna; pamiętam jak wielki wpływ wywarła na mnie, kiedy sama byłam dzieckiem.\nCzy literatura estońska jest fenomenem? Nie nazwałabym się znawczynią literatury estońskiej. Brakuje mi czasu na wgłębienie się, poznanie jej całej. Nie ośmielę się też powiedzieć, że jest lepsza od polskiej, angielskiej czy każdej innej; literatura każdej kultury ma w sobie coś, co warto poznać, barierą jest tylko nieznajomość języka.\nPrzeczytaj także: Codzienność i wyobraźnia. Polskie przekłady estońskiej literatury dla dzieci i młodzieży\nWspomniałaś o inspiracji Aarne Puu i spotkaniach tłumaczy. Jak wybierasz inne książki, które później tłumaczysz? Czy masz swojego ulubionego autora?\nKiedy mieszkałam w Estonii, wyszła książka Andrusa Kivirähka Mees, kes teadis ussisõnu – czyli Człowiek, który znał mowę węży. Widziałam, jak Estończycy na nią reagowali – czytali ją, dzielili się wrażeniami. Ta książka bardzo szybko stała się tam „kultowa”. Kiedy wracałam, dostałam ją od przyjaciół. Czułam, że kiedyś ją przetłumaczę i to marzenie się w tym roku spełniło.\nTeraz mam nadzieję znaleźć wydawcę na książkę Urmasa Vadiego. Gdy przyjechałam na wymianę do Estonii, dostałam od przyjaciela kilka biletów do teatru, na festiwal teatralny. Mieszkałam w nieznanej, nowej rzeczywistości i chodziłam na te przedstawienia teatralne rozumiejąc tylko część z tego, co słyszę. Jednak do dziś pamiętam dwa przedstawienia, Kalevipoega i właśnie sztukę autorstwa Urmasa Vadiego. Wtedy nawet nie wiedziałam, że jest też pisarzem. Ciekawy człowiek, bardzo aktywny – dramatopisarz, pisarz, producent. Niedawno wydał książkę, w której w oryginalny sposób przetwarza jeden z wątków historii swojego kraju. W czasie drugiej wojny światowej prezydent I Republiki Estonii Konstantin Päts został przez władze ZSRR uwięziony i zesłany do szpitali psychiatrycznych, w których spędził ostatnią dekadę swojego życia. Historia jest niesamowita. Vadi natomiast napisał książkę o śmiałkach, którzy chcieli uratować Pätsa, przebrali się za tancerzy ludowych i pojechali w głąb Rosji, udając, że jadą na festiwal, by porwać Pätsa ze szpitala w Kazaniu i przywieźć go z powrotem do Estonii. Niesamowita groteska, miesza się w niej realizm z fantazją.\nNiektóre książki przychodzą do mnie same, inne poznaję dzięki rekomendacjom i materiałom z Estonii, które dostaję.\nJak wygląda Twój warsztat pracy? A może są to różne warsztaty pracy – powieść i literatura dziecięca? Czy masz wypracowany rytm pracy?\nNie, nie mam takiego rozróżnienia. Książki mam zaplanowane na rok naprzód, według umów z wydawcami.\nKażdą książkę dzielę na mniejsze cząstki, by wiedzieć, ile tygodni pracy mam przed sobą: ile potrzebuję czasu na pierwsze robocze tłumaczenie, potem na korektę na ekranie komputera i na korektę na papierze – to jest bardzo ważny etap – następnie trzeba to spisać, wprowadzić ostatnie zmiany i wysłać wydawnictwu. Potem materiał wraca do mnie po redakcji, muszę zmierzyć się z każdą decyzją redaktora, zaakceptować ją lub odrzucić, następnie odesłać. Ten etap może trwać dłużej, czasem tekst wraca kilka razy. Później po składzie jest znów czas na ostatnie poprawki. A więc z daną książką żyje się dosyć długo. Często jest też tak, że po zakończeniu tłumaczenia roboczego jednej książki wraca do mnie inna po redakcji, więc nakładają się na siebie.\nCzy pracując nad tłumaczeniem konsultujesz się z autorami, językoznawcami, kulturologami, historykami estońskimi?\nTak. Pamiętam, że tłumacząc książkę Kaplinskiego miałam parę takich trudnych momentów, jest w niej wiele wątków dotyczących historii Estonii, specyfiki kulturowej. Tłumaczyłam dotąd autorów współczesnych i okazywali się też bardzo pomocni, otwarci, przychylni (nota bene, po estońsku mówi się vastutulelik – wychodzący naprzeciw). Z każdym autorem miałam kontakt, to jest ogromne ułatwienie.\nMam przyjaciółkę w Tartu – Marge, która jest poetką, pisarką, więc jej także mogę się poradzić, spytać o wyrażenia pozasłownikowe. Ale też raz, tłumacząc książkę Kaplinskiego, musiałam się wybrać do Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu, by skonsultować pewien szczegół z dawnej architektury, bo zupełnie nie wiedziałam gdzie tego szukać.\nW Stowarzyszeniu Tłumaczy Literatury mamy też grupę na Facebooku, gdzie można zadać pytanie na forum i uzyskać pomóc, inne spojrzenie.\nWspomniałaś o specyficznej koncepcji książki Vadiego. Do jakich tematów sięgają estońscy pisarze? Czy są tematy stale wracające w estońskiej literaturze? Czy można mówić o jej cechach charakterystycznych?\nTrudno mi odpowiedzieć, bo nie znam każdego rodzaju literatury estońskiej, nie znam na przykład literatury LGBT, a na pewno taka jest, nie znam literatury punkowej, obyczajowej itd. Na pewno ciekawy jest trend czerpania z własnej historii. Na polski przetłumaczono kiedyś pięć powieści Jaana Krossa, który różne okresy w dziejach estońskich przetwarzał literacko w swojej twórczości. Jego dorobek literacki to jakby na nowo spisana historia Estonii. Teraz tłumaczę kolejną książkę Andrusa Kivirähka Rehepapp, której akcja toczy się w XIX wieku wśród estońskich chłopów. I tutaj też pojawia się realizm magiczny, podobnie jak w Człowieku, który znał mowę węży. Postacie realne wymieszane są z mitycznymi, ale na równi, nie ma w tym nic niezwykłego. Historia i realizm magiczny są mocno obecne.\nW sierpniu będę tłumaczyła książkę dla dzieci o wilkołaczce. Także w niej jest masa estońskich przedchrześcijańskich motywów, z dawnych wierzeń, z folkloru. Dzieci, takie „zwyczajne”, dzisiejsze, ze smartfonami w ręku, mają wakacje, chodzą do lasu, a tam zaczynają się dziać dziwne rzeczy – jedno z dzieci potrafi się zmieniać w wilka.\nDo tej pory po polsku ukazało się kilkadziesiąt tytułów. Jeśli wziąć pod uwagę, że przytłaczająca większość przed 1989 rokiem, to należy stwierdzić, że literatura estońska w Polsce jest współcześnie niemal nieobecna. Co jest powodem takiej sytuacji?\nFaktycznie tak jest. W PRL-u tłumaczyło się sporo, być może dlatego, że był plan tłumaczenia literatury ze Związku Radzieckiego. To miało swoje dobre i niedobre strony, dobór mógł być tendencyjny. Ale tłumaczono też tytuły bardzo dobre, na przykład wspomniany Jesienny Bal albo powieści Jaana Krossa, lub wybór poezji (Pieśń o niechybnym spotkaniu ze szczęściem) w przekładzie Aarne Puu i Jerzego Litwiniuka z utworami Betti Alver, Artura Alliksaara, Hando Runnela i Jaana Kaplinskiego. Czy Dziwny Świat Tomasza Nipernaadiego pióra Augusta Gailita, powieść, której historia przekładu jest niesamowita – przedwojenny przekład spłonął w wydawnictwie i został odtworzony z odcinków publikowanych w tygodniku „Czas”. Sporo tłumaczono literatury dziecięcej – wydano u nas na przykład ogromnie popularne i lubiane w Estonii książki Eno Rauda Półbutek, Chrobotek i Mufek (Naksitrallid) i Fikmik (Sipsik).\nPotem w latach 90., po wielkim przewrocie politycznym i gospodarczym wydawnictwa postawiły na literaturę anglosaską, zachodnią, i zaczęły działać bardziej komercyjnie. Z rozmów z Aarnem Puu wiem, że było wówczas więcej trudności z zainteresowaniem wydawnictw literaturą estońską.\nTeraz, mam nadzieję, już się to powoli zmienia i wydawnictwa są bardziej odważne jeśli chodzi o nieoczywiste kierunki literackie.\nOstatnia estońska powieść, przed opublikowanym w tym roku Człowiekiem, który znał mowę węży, ukazała się w Polsce 32 lata temu! I w dodatku były to przedruki powieści Krossa w latach 90., które przecież były tłumaczone i po raz pierwszy wydane w latach 70.\nJedną z przyczyn jest na pewno brak filologii estońskiej w Polsce; nauka języka estońskiego na poziomie zaawansowanym jest bardzo trudna, wymaga ogromnego samozaparcia, stąd niewielu tłumaczy. Trzeba jeździć na kursy do Estonii. Jeśli są filologie, to naturalne jest, że wyrastają z nich tłumacze.\nTwoje tłumaczenia znaleźć można w księgarniach, część starszych tłumaczeń w bibliotekach. Po które tytuły warto sięgnąć?\nZ tych starszych polecam esej Kaplinskiego Ojcu – ta książka nie miała promocji, a szkoda. Zwłaszcza, że później wyszły Księgi Jakubowe Olgi Tokarczuk, gdzie główną postacią jest Jakub Frank. Ojciec Kaplinskiego należał do zasymilowanych polskich Żydów, jego przodkowie znaleźli się wśród frankistów i ród Kaplińskich jest często wspominany na kartach tej powieści. Ogromnie interesujące jest u Jaana Kaplinskiego dochodzenie estońskiego pisarza najpierw do swojej polskości, potem odkrywanie korzeni żydowskich, a do tego jeszcze frankistowskich. Jak w matrioszce.\nWarto przypomnieć też tytuł Ja, Jonasz i cała reszta Antiego Saara – to książka dla dzieci, ale jest realistyczna, nie ma w niej postaci baśniowych; opisuje po prostu życie w Tartu pewnej rodziny, na którą składa się mama, tata i dwóch braci. Jeśli ktoś lubi Estonię lub chciałby tam pojechać, to w tej książce znajdzie realia estońskie i wiele ciekawych „smaczków”.\nNajnowsza książka, którą przetłumaczyłaś to „Człowiek, który znał mowę węży” Andrusa Kivirähka. Co możesz powiedzieć o tej książce?\nOkładka książki Człowiek, który znał mowę węży Andrusa Kivirähka. Tłumaczenie Anna Michalczuk-Podlecki. Wydawnictwo Marpress, 2020.\nOpowieść toczy się w XIII wieku – ziemie estońskie, puszcza i powstające wokół niej wioski inspirowane przez osadników niemieckich, rycerzy i mnichów. Następuje zderzenie cywilizacji. Plemiona, które dotąd mieszkały w lasach i żyły blisko natury, przenoszą się powoli do wiosek. To warstwa realistyczna. Okazuje się jednak, że mieszkańcy puszczy nauczyli się starożytnej mowy od swoich starszych braci węży. Ludzie potrafią więc rozmawiać ze zwierzętami, z lasem, potrafią przywołać łosia na zabicie. Są szamani, są święte miejsca składania ofiar – mamy obraz świata przedchrześcijańskiego. Ostatni narodzony w puszczy chłopiec, który nauczył się mowy węży i potrafi rozmawiać ze zwierzętami, idzie do wioski i spotyka ludzi stamtąd – i często są to spotkania dramatyczne i okrutne. Krąży między światami – wraca do swojego świata, ale tam już życia nie ma, a w nowym nie chce być, bo odrzuca go smak chleba, kościół, rycerze i zapatrzenie jego pobratymców w kulturę najeźdźców.\nTe wątki nie są jednak traktowane jedynie etnograficznie – to wyjście do historii, którą Andrus chciał opowiedzieć i która jest wielopoziomowa i zawiera wiele aluzji do współczesności. To alegoria poszukiwania siebie, niezależnie czy to XIII czy XXI wiek. To też książka o przemocy, o miłości, książka która może być aluzją polityczną – była pisana niedługo po wejściu Estonii do Unii Europejskiej. Odczytuję w niej głos bardzo archaicznej kultury, która wchodzi do kręgu zachodniego i relacja ta daleka jest od oczywistości. Powieść Kivirähka można więc czytać jako zarówno jako książkę fantasy lub przygodową, jak i psychologiczną, alegoryczną.\nJakie masz plany, nad czym obecnie pracujesz? Jakie tytuły czekają na półce „do tłumaczenia”?\nW najbliższym czasie zajmę się kolejną wielką powieścią Andrusa Kivirähka Rehepapp. Wyszła w 2000 roku, więc jest trochę starsza; jest kamieniem węgielnym, jeśli chodzi o literaturę współczesną w Estonii. Na egzemplarzu, który niedawno zamówiłam, widniało, że jest to już jej 30. wydanie! Powieść została przetłumaczona na wiele języków, na jej podstawie nakręcono świetny film, była wystawiana w teatrze. To książka, bez której Estończyków zrozumieć nie można. Mam nadzieję, że polski przekład ukaże się w listopadzie przyszłego roku. Również i w niej pojawia się realizm magiczny.\nPóźniej będzie Gogoli disko Paavo Matsina – które uhonorowano Europejską Nagrodą Literacką. W tej książce pojawia się dużo motywów z kultury rosyjskiej, radzieckiej. To trochę taka powieść łotrzykowska. Następnie będzie książka dla dzieci o wilkołaczce.\nW przyszłym roku wyjdą książki, które już przetłumaczyłam lub kończę tłumaczyć – piękna powieść Andrusa Kivirähka Tilda ja tolmuingel (Tilda i Kurzołek). To bardzo poetycka książka, jak Mały Książę, przypowieść, którą może czytać i dziecko, i dorosły. Ukażą się też kolejne książki Antiego Saara oraz niezwykle zabawna opowieść Priita Põhjali o doktorze Matim – weterynarzu, pacyfiście i wielbicielu śmietankowych krówek.\nPublikacje kolejnych książek w przekładzie Anny Michalczuk-Podlecki i jej pracę można śledzić na jej koncie w Instagramie.\nMarek 29 grudnia 2020 - 15:30\nEstoński jest magiczny


obiektywna opinia o p. Piotrowskim i Jego działaniach - www.niezaleznemogilany.fora.pl\nobiektywna opinia o p. Piotrowskim i Jego działaniach\nWysłany: Sob 8:29, 12 Maj 2018 Temat postu: obiektywna opinia o p. Piotrowskim i Jego działaniach\nTo jest faktyczna sytuacja wszystkich mieszkańców. Propaganda o dobrym Wójcie Piotrowskim sączona jest przy pomocy niektórych osób ale katże przy pomocy gazetek, internetu a nawet SMS-ami !\nPytanie w jakim celu? Tylko po to, by p. Piotrowski mógł utrzymać się na "stołku" Wójta.\nPan Piotrowski stanowi pośmiewisko wśród samorządowców, dał się poznać, jako człowiek niekompetentny, nie umiejący załatwiać spraw Gminy, to Burmistrzowi Świątnik dziękowała radna powiatowa p. Wanda Kułaj za starania w celu wyremontowania drogi Świątnickiej w Mogilanach, bo inaczej tych prac by nie było. Piotrowski nie podejmował w tej sprawie żadnej aktywności. Poznali Piotrowskiego w sąsiednich gminach a mieszkańcy naszej gminy są nadal bałamuceni i wprowadzani w błąd na temat Piotrowskiego?\nWysłany: Sob 9:03, 12 Maj 2018 Temat postu:\nPan Piotrowski rozsmakował się w byciu Wójtem....\nWysłany: Śro 10:09, 16 Maj 2018 Temat postu:\nNo to nie ma wyjścia, niech p. Piotrowski odchodzi i będzie dobrze.\nWysłany: Śro 11:32, 16 Maj 2018 Temat postu:\nNa co czeka Piotrowski? Przecież i tak musi odejść.


Dla mnie bomba Jerzego Dobrowolskiego (Jerzy Dobrowolski) - Roman Dziewoński - książka\n"Dla mnie bomba Jerzego Dobrowolskiego" to książka o Jerzym Dobrowolskim, jej autorem jest Roman Dziewoński (wydawnictwo LTW).\n„Jurek, Juras, Dobrowol, Dobrowół – dla przyjaciół i kolegów. Niezapomniany… NIE! Coraz bardziej zapomniany. Pozostało nieco kadrów z filmów: „Hydrozagadka”, „Rejs”, „Poszukiwany, poszukiwana”, „Nie (…)\nO kim opowiada książka "Dla mnie bomba Jerzego Dobrowolskiego"?\n"Dla mnie bomba Jerzego Dobrowolskiego" to książka o Jerzym Dobrowolskim.\nIle kosztuje książka "Dla mnie bomba Jerzego Dobrowolskiego"?\nNajlepsza cena dla tej książki w wersji papierowej to 18.90 zł.\nAutorem "Dla mnie bomba Jerzego Dobrowolskiego" jest Roman Dziewoński.\nJakie wydawnictwo wydało "Dla mnie bomba Jerzego Dobrowolskiego"?


Siedlecki garnizon do likwidacji? | SPIN\nSiedlecki garnizon do likwidacji?\nBeata Głozak piątek, 26 marca 2010, 15:00 Siedlce\nPotwierdziły się informacje o planowanym rozwiązaniu siedleckiego garnizonu. – Dotarły one do mnie nieoficjalnie i nieoficjalnie też interweniowałem i u posłów siedleckiej ziemi i u marszałka Bronisława Komorowskiego – powiedział Wojciech Kudelski, prezydent Siedlec.\nDodał także, że rozmowy w tej sprawie były prowadzone nawet w Ministerstwie Obrony Narodowej. – Ubolewam nad tą sytuacją i planami, bo wiedzą wszyscy, że istnienie garnizonu podnosi prestiż naszego miasta. Słowa prezydenta potwierdził również Mariusz Dobijański, przewodniczący RM i zapewnił o walce o pozostawienie placówki.\nOd dawna mówi się o reorganizacji polskiej armii. 26 marca w Warszawie Bogdan Klich, szef MON przyznał, że obejmie ona wiele jednostek. Zaznaczył równocześnie, że zmiany podyktowane są korzyściami: sprawniejsze szkolenie, dowodzenie i widoczne oszczędności. Zgodnie z założeniem reformy, jednostki bojowe, zaopatrzenia i wsparcia mają być wyprowadzane z miejskich aglomeracji i lokowane w pobliżu poligonów.\nW lutym tego roku MON zdecydował, że sprzeda część swoich nieruchomości na terenie kraju. Pod młotek idzie także działka przy ul. Śmiałej w Siedlcach. „Opłata za wykupienie prawa użytkowania wieczystego na własność wynosi 8 818, 00 zł netto” – czytamy w wykazie.


Przechowalnie bagażu w San Antonio | BAGBNB\nZarezerwuj swoją przechowalnię w San Antonio już dziś na BAGBNB, pierwszej na świecie sieci przechowalni bagażu!\n1 Anioły w San Antonio\nSan Antonio i przechowalnia bagażu BAGBNB\nBAGBNB oferuje wszystkim swoim użytkownikom bardzo szeroka sieć przechowalni bagażu, które usprawnia Twoja podróż. Narodziliśmy się we Włoszech, ale szybko poszerzyliśmy nasze horyzonty na cala Europe i świat. BAGBNB to firma, która z czasem wyrosła na niezawodna i godna zaufania. Tysiące naszych klientów chwali nas za niezawodność, niepowtarzalność i w pełni polegają na naszym serwisie. Naszą misją jest poprawa jakości Twoich wakacji, pozwalając na optymalizację czasu pobytu w mieście.\nJeśli zastanawiasz się, ile kosztuje taka usługa, z pewnością zaskoczą Cię kolejne zdania. Pozostawienie z nami swoich walizek lub plecaków to koszt zaledwie 6 USD za cały dzień. Nie mamy też limitów wagi i wielkości. Pamiętaj również, ze zawsze wybieramy godnych zaufania partnerów, którzy przed przystąpieniem są bardzo dogłębnie weryfikowani przez naszych pracowników.\nCo warto zobaczyć w San Antonio *\nWe wszystkich miastach Teksasu jest coś ciekawego do odwiedzenia, ale San Antonio jest zdecydowanie najbogatszym w historie i kulturę. Miasto wzięło swoją nazwę od bardzo znanego katolickiego świętego: Świętego Antoniego z Padwy. San Antonio zostało założone właśnie przez hiszpańskich katolickich odkrywców i misjonarzy, którzy przybyli tam w dniu obchodów jego święta: 13 czerwca 1691 r.\nSan Antonio zostało zbudowane wokół głównych fortyfikacji. Najbardziej znanym jest Fort Alamo, który był używany w przeszłości jako miejsce do obrony przed atakami ze strony Meksyku. Centrum miasta nazywa się Villita i jest to bardzo ładne i przytulne miejsce, pełne parków, restauracji, kawiarni i sklepów. Czas tego miejsca z pewnością leży w różnorodności stylów architektonicznych.


Wicestarosta poczuł się skrzywdzony\nMarek Kurpis ogłosił we wtorek: dementuję jednoznacznie, abym jako przyszły radny wybrany z listy Razem Dla Ziemi Raciborskiej miał prowadzić uzgodnienia z PIS w sprawie mojego przejścia, czy też sformułowania zarządu z powyższą partią. Jest to dla mnie bardzo krzywdząca sytuacja. Aktualnie prowadzone są rozmowy na temat przyszłego funkcjonowania koalicji Razem oraz PO. Wspólnie ustaliliśmy, iż ich nie upubliczniamy do momentu podjęcia decyzji o naszych działaniach.\nKurpis odniósł się do doniesień medialnych o konstruowaniu zarządu, którym on miałby zarządzać, a zastępcą miałby zostać Dawid Wacławczyk. – Komu zależy, aby rozbić ugrupowanie Razem? Komu zależy, aby wbić klin między Razem a PO? Komu wreszcie zależy, aby poprzez manipulację słowną zdezorientować wyborców ugrupowania, które wygrało wybory? – zadał pytania Marek Kurpis.\nSeniorzy wiedzą, jak groźny jest czad\nDyrektor Miejskiego Zarządu Budynków Andrzej Migus oraz strażak i radny mijającej kadencji Wiesław Szczygielski spotkali się z seniorami, aby uświadomić im jak groźny jest czad oraz namówić do wypożyczenia wykrywaczy tego niebezpiecznego związku.\nWiesław Szczygielski spotykał się z seniorami od wiosny. Mówił o tlenku węgla, czyli bezwonnym i bezbarwnym związku potocznie zwanym czadem. Pierwsze objawy zatrucia czadem to zawroty głowy, ból głowy, nudności. Później następuje utrata przytomności. Tlenek węgla wiąże się z hemoglobiną, uniemożliwiając transport tlenu do komórek ciała. Pozbycie się czadu z krwi jest możliwe dopiero w komorze hiperbarycznej (najbliższa jest w Siemianowicach Śląskich).\nJak uniknąć zatrucia czadem? Podstawą jest drożność przewodów kominowych – zarówno tych odprowadzających spaliny, jak i wentylacyjnych – doprowadzających świeże powietrze. Nie bez znaczenia jest również ustawienie okien w pozycji zapewniającej cyrkulację powietrza (tzw. mikroszczeliny). Należy też uważać z regulacją ciągu przewodu kominowego w kominkach i piecach – zbytnie ograniczenie prędkości spalania może skutkować niepełną reakcją spalania i wydzielaniem czadu.\nOstatnie ze spotkań Wiesława Szczygielskiego z seniorami zrzeszonymi w Kole Centrum Racibórz (Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów) zorganizowano pod koniec października*. Obecny był na nim również dyrektor Miejskiego Zarządu Budynków Andrzej Migus. – Mogę tylko zaapelować, żeby nie zatykać kratek wentylacyjnych w mieszkaniach, bo wtedy się robi niebezpiecznie. Warto też zamontować czujnik czadu. Te czujki nie bolą, nie gryzą, a jeśli wypożyczy się je u nas, to również nic nie kosztują. Czadu nie widać, nie czuć go, a ludzie umierają. Dlatego taka czujka czadu może uratować życie – powiedział A. Migus.\nNastępnie dyrektor Migus i radny Szczygielski rozdali członkom koła deklaracje. Po ich wypełnieniu seniorzy mogli udać się do siedziby MZB przy ul. Kolejowej, gdzie deklaracje zamieniano na czujniki czadu (MZB udostępnia je mieszkańcom na zasadzie wypożyczenia).\nW dalszej części spotkania seniorami zajął się fizjoterapeuta Łukasz Chomicki z firmy Akson, który pokrótce opowiedział o sposobach diagnozowania wad postawy, ich skutkach dla naszego zdrowia oraz sposobach leczenia.\n* Po pierwszej turze wyborów samorządowych. W. Szczygielski wyjaśnił nam, że nie chciał organizować spotkania w tygodniu poprzedzającym wybory, aby nie łączono jego aktywności na tym polu z prowadzeniem kampanii wyborczej.


LAPAROSKOPIA - Starając się z pomocą medyczną - strona 114 - Forum OvuFriend\nwłaśnie się dodzwoniłam, koloru nie może być, żel jeśli już to cienki i bezbarwny to jest szansa, że przejdzie.\n[QUOTE=ailatan]wiesz to kwestia dyskusyjna.. zalezy od szpitala.. wiem ze w niekotrych wymagaja by nic nie bylo na pazurkach.. wiec podeszlabym albo przeddzwonila i zapytala jak u nich to wyglada..[/QUOTE] właśnie się dodzwoniłam, koloru nie może być, żel jeśli już to cienki i bezbarwny to jest szansa, że przejdzie. :(\nWysłany: 3 marca 2015, 14:51\nU mnie nic na ten temat nie mówili, nikt nie sprawdzał.\nAle miałam tylko odżywkę na paznokciach\n[QUOTE=Saramago]właśnie się dodzwoniłam, koloru nie może być, żel jeśli już to cienki i bezbarwny to jest szansa, że przejdzie. :([/QUOTE] U mnie nic na ten temat nie mówili, nikt nie sprawdzał. Ale miałam tylko odżywkę na paznokciach\nWysłany: 3 marca 2015, 14:57\nU mnie tak samo też nikt nie sprawdzał\nU mnie tak samo :) też nikt nie sprawdzał :)\nWysłany: 3 marca 2015, 15:38\nA jak tam dziewczyny Wam dzień mija??\nA jak tam dziewczyny Wam dzień mija?? :)\nJa się cieszę ostatnimi dniami wolnego W poniedziałek już do pracy...\nSiedzę nad projektem kuchni do naszego domku który jest obecnie w stanie surowym. Za chwilę zaczynamy instalacje elektryczne i hydraulikę montować więc muszę się decydować jak rozplanować kuchnię.\n[QUOTE=Aleksandrakili]A jak tam dziewczyny Wam dzień mija?? :)[/QUOTE] Ja się cieszę ostatnimi dniami wolnego ;) W poniedziałek już do pracy... Siedzę nad projektem kuchni do naszego domku który jest obecnie w stanie surowym. Za chwilę zaczynamy instalacje elektryczne i hydraulikę montować więc muszę się decydować jak rozplanować kuchnię.\nHehe ooo ja pamiętam jak ja planowałam kuchnie cudowne chwile a jak już będzie wykończona to jeszcze lepiej )\nHehe ooo ja pamiętam jak ja planowałam kuchnie :) cudowne chwile a jak już będzie wykończona to jeszcze lepiej :))\nWysłany: 3 marca 2015, 17:04\nCzy zawsze przy laparo jest cewnik ? Tego sie bardo bardzo boje...\nTak jak dziewczyny napisały. Cewnik jest i być musi. Mocz produkujesz całą dobę, będziesz nawadniana kroplówkami, a wstać nie będziesz ani mogła ani nie dasz rady. Cewnik musowo.\nZakładają niby wcześniej w zabiegowym. Ale jak się bardzo boisz to spróbuj może mojego patentu? Powiedziałam pielęgniarce, że całej tej operacji się tak nie boję jak tego cewnika, oczywiście wyolbrzymiłam ale csi I spytałam, czy nie mogą sobie założyć na bloku jak już zasnę.\nOna zadzwoniła na blok operacyjny, gdzie lekarze się szykowali i oznajmiła ich, nie pytała o zgodę że pacjentka odmawia cewnika bo się boi Zrobiła to w żarcie, a lekarz powiedział: No doooobra, sami sobie ząłożymy jak pójdzie spać\nI mi sie udało tym sposobem\n[QUOTE=gwiazdeczka88]Czy zawsze przy laparo jest cewnik ? Tego sie bardo bardzo boje...[/QUOTE] Tak jak dziewczyny napisały. Cewnik jest i być musi. Mocz produkujesz całą dobę, będziesz nawadniana kroplówkami, a wstać nie będziesz ani mogła ani nie dasz rady. Cewnik musowo. Zakładają niby wcześniej w zabiegowym. Ale jak się bardzo boisz to spróbuj może mojego patentu? :) Powiedziałam pielęgniarce, że całej tej operacji się tak nie boję jak tego cewnika, oczywiście wyolbrzymiłam ale csi :D I spytałam, czy nie mogą sobie założyć na bloku jak już zasnę. Ona zadzwoniła na blok operacyjny, gdzie lekarze się szykowali i oznajmiła ich, nie pytała o zgodę :D że pacjentka odmawia cewnika bo się boi :D Zrobiła to w żarcie, a lekarz powiedział: No doooobra, sami sobie ząłożymy jak pójdzie spać :D I mi sie udało tym sposobem ;)\nWysłany: 3 marca 2015, 17:16\nJa tez mialam na bloku zakladany jak spalam ale nie prosilam o to;) a wyjety mialam zaraz po bo powiedzialam ze mnie boli i polozna chciala zmniejszyc troche balonik w stodku i cewnik wyszedl caly hehe i za jakas godzine juz wstalam do wc )\nJa tez mialam na bloku zakladany jak spalam ale nie prosilam o to;) a wyjety mialam zaraz po bo powiedzialam ze mnie boli i polozna chciala zmniejszyc troche balonik w stodku i cewnik wyszedl caly hehe ;) i za jakas godzine juz wstalam do wc :))\nU mnie najpierw zakomunikowano, że na blok się jedzie przygotowanym i koniec kropka. Że tak sobie życzą lekarze. A to oznacza założenie cewnika na oddziale. A ja zakomunikowałam, że a ja sobie życze inaczej i koniec kropka heheh\nInnym dziewczynom widziałam zakładali w zabiegowym, złe były czemu mi nie Ale co mnie to :p:\nOj u mnie cewnik był ponad dobę. Po laparotomii nie wstaławałam aż do następnego dnia do południa, to by nie przeszło szybkie wyjęcie Tylko pełne wory mi wylewali\nU mnie najpierw zakomunikowano, że na blok się jedzie przygotowanym i koniec kropka. Że tak sobie życzą lekarze. A to oznacza założenie cewnika na oddziale. A ja zakomunikowałam, że a ja sobie życze inaczej i koniec kropka heheh :) Innym dziewczynom widziałam zakładali w zabiegowym, złe były czemu mi nie :D Ale co mnie to :p: Oj u mnie cewnik był ponad dobę. Po laparotomii nie wstaławałam aż do następnego dnia do południa, to by nie przeszło szybkie wyjęcie :) Tylko pełne wory mi wylewali :D\nWysłany: 3 marca 2015, 17:35\nWróciłam ze szpitala. Przeżyłam, nie było tak źle. Jajowody mam drożne. Doktor mówił że trzeba dalej starać się.\nWysłany: 3 marca 2015, 18:17\nTo teraz szybko zdrowiej i do dzieła\n[QUOTE=inezka]Wróciłam ze szpitala. Przeżyłam, nie było tak źle. Jajowody mam drożne. Doktor mówił że trzeba dalej starać się.[/QUOTE] To teraz szybko zdrowiej i do dzieła :)\nWysłany: 3 marca 2015, 18:22\nTez myslalam o tum zeby poprosic zeby zalozyli mi go juz po narkozie. Na razie czekam na termin zabiegu. Dlugo czekalyscie na nfz? Ide do szpitala policyjnego czy wojskowego w opolu, byl tam ktos ?\nWysłany: 3 marca 2015, 18:53\nGwiazdeczka 88 a masz mozliwosc w innym moejscu?? Ja mialam praktyki w tym szpitalu. Nie wiem czy mam ci mowic czy moze lepiej nie\nGwiazdeczka 88 a masz mozliwosc w innym moejscu?? Ja mialam praktyki w tym szpitalu. Nie wiem czy mam ci mowic czy moze lepiej nie ;)\nA dlaczego ? Kieruje mnie tam dr resakowski znasz ? Kurcze co tam jest nie tak ?\nWysłany: 3 marca 2015, 18:59\nPrzepraszam Cie pomylilam szpitale myslalam ze piszesz o tym przy dworcu pkp:) tym starym szpitalu bo tam to jest porazka a w wojskowym okey ) fajny personel;) mialam tam praktyki i milo wspominam )\nPrzepraszam Cie pomylilam szpitale ;) myslalam ze piszesz o tym przy dworcu pkp:) tym starym szpitalu bo tam to jest porazka :) a w wojskowym okey ;)) fajny personel;) mialam tam praktyki i milo wspominam :))\nWysłany: 3 marca 2015, 19:01\nBoziu ale cie wystraszylam przepraszam jeszcze raz )\nBoziu ale cie wystraszylam przepraszam jeszcze raz :))\nOch a juz mialam szukac innego szpitala, kamien z serca\nOch a juz mialam szukac innego szpitala, kamien z serca :-)\nWysłany: 3 marca 2015, 19:19\nKrótko, p[oszłam zapisać się tuz przed okresem, jak już wiedzialam że przyjdzie i kiedy przyjdzie. A laparo miałam 11 dc.\n[QUOTE=gwiazdeczka88]Tez myslalam o tum zeby poprosic zeby zalozyli mi go juz po narkozie. Na razie czekam na termin zabiegu. Dlugo czekalyscie na nfz? Ide do szpitala policyjnego czy wojskowego w opolu, byl tam ktos ?[/QUOTE] Krótko, p[oszłam zapisać się tuz przed okresem, jak już wiedzialam że przyjdzie i kiedy przyjdzie. A laparo miałam 11 dc.\nAle mi glupio teraz.. ja tak mam ze najpierw mowie potem mysle... ale wojskowy szpital jak najbardziej okey ) swietni lekarze i pielegniarki ) na bloku z kazdym pacjentem pozartuja najpierw )\nAle mi glupio teraz.. ja tak mam ze najpierw mowie potem mysle... ale wojskowy szpital jak najbardziej okey ;)) swietni lekarze i pielegniarki :)) na bloku z kazdym pacjentem pozartuja najpierw ;))\nWysłany: 3 marca 2015, 19:57\na u mnie minal dzien milo od rana sprztalam , potem na troche do dodatkowej pracy, niedawno wrocilam dzis znowu serduszkowanie i jutro a w piatek ide od rana do lekarza.. mam nadzieje ze juz pekly pecherzyki, albo pekna..\na u mnie minal dzien milo :) od rana sprztalam , potem na troche do dodatkowej pracy, niedawno wrocilam :) dzis znowu serduszkowanie i jutro a w piatek ide od rana do lekarza.. mam nadzieje ze juz pekly pecherzyki, albo pekna.. :)


Kryształowe motyle - Misiołek Katarzyna | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nKryształowe motyle (okładka miękka)\n"Kryształowe motyle" to opowieść o kobiecej przyjaźni, bezwzględnym losie i bliznach na duszy, które zostają na całe życie.\nWłaśnie zrecenzowałem Kryształowe motyle\nAnna, urzędniczka po czterdziestce, mieszka z matką, z którą nie potrafi znaleźć wspólnego języka. Elżbieta jest szczęśliwą żoną i współwłaścicielką rodzinnego biznesu, a Izabela rozpieszczoną przez ...\n16-04-2019 o godz 18:45 Anonim dodał recenzję:\nPolska Jodi Picoult! Historie trzech kobiet krzyżują się i zaciskają ze sobą po stracie dzieci. Dorosłe, dojrzałe kobiety, a tak różne odczuwają głęboko uciskający ból. Powieść “Kryształowe motyle” czyta się płynnie, ale nie jest to łatwa lektura. Po pierwszych kilkunastu stronach, język wydaje się wręcz za delikatny, za lekki w stosunku do trudnego tematu. A jednak im dalej brodziłam palcem po jego tafli, tym czułam jak mnie pochłania i obezwładnia. Mamy swoją własną polską wersję Jodi Picoult! Czekam na więcej wzruszeń i nostalgii, jaką pozostawiła po sobie powieść. http://www.pierwszadamaoksiazkach.pl/107-krysztalowe-motyle-katarzyna-misiolek-wydawnictwo-ksiaznica/\n15-04-2019 o godz 17:46 Agnieszka Kaniuk dodał recenzję:\nJak dalej żyć z tak ogromną stratą? „Wszyscy jesteśmy jak marionetki w rękach Boga. Wmawiamy sobie stabilizację i bezpieczeństwo, starając się jakoś zapanować nad własnym życiem, ale wystarczy jedna chwila i wszystko się wali. Zawsze najbardziej tego się właśnie bałam – nieodwracalności pewnych zdarzeń...”. Będąc rodzicem, ciągle boimy się o bezpieczeństwo naszych dzieci. Choć nie zawsze jesteśmy ideałem matki czy ojca, to jednak nigdy, nawet przez chwilę, nie dopuszczamy do siebie myśli, że naszemu dziecku mogłoby stać się coś złego, a tym bardziej że moglibyśmy stracić je na zawsze. Takie wizje są najczarniejszymi koszmarami, jakie mogłyby nam się przyśnić. Jednak wiemy doskonale, że często te koszmary, o których nawet boimy się pomyśleć, stają się rzeczywistością. Wystarczy bowiem jedna chwila, aby nasze życie na zawsze legło w gruzach. Tylko jak w takiej sytuacji dalej żyć? Na to pytanie musiały odpowiedzieć sobie Anna, Elżbieta i Izabela, bohaterki najnowszej powieści Katarzyny Misiołek „Kryształowe motyle”. Autorka na kartach swojej książki splotła losy trzech zupełnie różnych kobiet. Bardzo prawdopodobne jest, że w normalnym życiu mijając się na ulicy, nawet nie zwróciłyby na siebie wzajemnie uwagi. Tylko że życie każdej z nich już nigdy nie będzie normalne i to właśnie je łączy. Od dnia, kiedy każda z nich w tragicznych okolicznościach straciła swoje dziecko, ich codzienność stała się walką o to, aby przetrwać każdy kolejny dzień i zakładając maskę pozorów, choć na moment stłumić potworny ból trawiący serce i duszę. Prawdą jest, że wspólne cierpienie łączy ludzi. I to właśnie ono skłoniło nasze bohaterki, aby w internecie odnaleźć inne matki, które czują dokładnie, to co one. Tak też się poznały, a już wkrótce kontakt internetowy przerodził się w przyjaźń w życiu realnym. Obserwując już pierwsze ich spotkanie, widzimy, że nikt inny lepiej nie zrozumie cierpienia drugiego człowieka, jak ktoś, kto przeżywa podobne cierpienie. Nie trzeba wielu słów by, te cierpiące matki się zrozumiały. Tylko będąc razem, mogą przestać udawać, że jest lepiej, niż naprawdę jest. Mogą być sobą bez obaw, że zostaną skrytykowane, czy niezrozumiane. Dokąd zaprowadzi je ta rodząca się przyjaźń i jak wpłynie na nie same? Tego już musicie dowiedzieć się sami. Kryształowe Motyle to bardzo emocjonalna, poruszająca a chwilami odbierająca dech ze wzruszenia historia matek, które przeżywają żałobę po najbardziej bolesnej stracie, którą możemy sobie wyobrazić. Pani Katarzyna Misiałek w bardzo prawdziwy, a przez to jeszcze mocniej odczuwalny dla nas czytelników sposób ukazała niszczącą siłę bólu i rozpaczy po tak traumatycznym przeżyciu nie tylko na same matki zmarłych dzieci, ale także na ich rodziny i najbliższe otoczenie. Nie dość bowiem, że same żyją w nieustającym poczuciu winy, że nie zrobiły wszystkiego, co mogły, aby ich dzieci nadal żyły, to dochodzi również do wzajemnego obwiniania się przez najbliższych dziecka, które odeszło, przerzucanie się wzajemnie winą, pretensjami i odpowiedzialnością za tę śmierć. Fakt, że autorka nie skupia się tylko na cierpieniu samych matek, uświadamia nam, że choć ból i blizny już nigdy do końca nie miną to jednak mamy prawo i musimy żyć dalej, bowiem tkwiąc w swojej tragedii i zapominając o tym, że nasi bliscy również cierpią i często potrzebują nas bardziej, niż to okazują, możemy naprawdę wiele stracić. Kochani, gorąco polecam Wam lekturę „Kryształowych motyli”. Tak, zapewne wielu z Was myśli sobie teraz, że nie jest to książka dla Was, ze względu na trudną tematykę i ja doskonale to rozumiem, jednak polecam tę książkę Waszej uwadze ze względu na to, że jej lektura uświadomiła mi, jak wiele jest wokół nas matek, które straciły swoje dzieci, a które cierpią w milczeniu i samotności. Mijamy je codziennie na ulicy, nie zdając sobie sprawy z ich bólu, a one nie mają nikogo, kto zechciałby po prostu ich wysłuchać bez osądzania i szukania winnych ich tragedii. A często to tak wiele znaczy. Rozejrzyjmy się wokół siebie. Być może blisko nas, jest ktoś, dla kogo możemy stać się bezcennym wsparciem. Jeśli obawiacie się, że lektura książki Was przytłoczy, chcę rozwiać Wasze obawy. Mimo trudnego tematu, , którego podjęła się autorka, książkę czyta się bardzo lekko i szybko, co niewątpliwie ułatwia nam jej odbiór. Ponadto, musicie przygotować się na to, że książkę cechuje odczuwalny nieustannie realizm wszystkiego, o czym czytamy. Świadomość tego, że historie Anny, Elżbiety i Izabeli mogłyby być niestety również naszymi, boli, a tym samym wymusza na nas przemyślenia i refleksje, a także rodzi pytanie: Jak my poradzilibyśmy sobie dotknięci tak ogromną tragedią? Obyśmy nigdy nie musieli poznawać na nie odpowiedzi. Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Książnica, za co bardzo dziękuję.\n11-04-2019 o godz 14:29 Sylwia dodał recenzję:\nCzytając „Kryształowe Motyle”, miałam w głowie setki pytań, na część z nich znalazłam odpowiedź, na pozostałe chyba nie ma jednej jednoznacznej. Historia trzech kobiet, które, choć zupełnie różne, łączy ból po stracie dziecka. Ból niewyobrażalny, wręcz namacalny, tragedia, która dotyka całą rodzinę. Jak dalej żyć, kiedy umiera ci serce? Bohaterki Anna, Elżbieta i Izabela codziennie mierzą się od nowa z tym samym wyzwaniem — przetrwać kolejny dzień, nie oszaleć, układać życie „po". Każda z nich ma zajęcie, musi rano wstać, dopilnować swoich spraw, ale w tej codzienności nadal z tyłu głowy myśli krążą wokół straty. Każda mijana kobieta z wózkiem, każda z dzieckiem, które jest w wieku podobnym do tego straconego, przywołuje te same uczucia — pustkę, po kimś, kto był i to był całkiem niedawno, a teraz...? Katarzyna Misiołek poza uczuciami matek skupia się również na innych członkach rodziny — ojcu, który może inaczej przeżywać żałobę, ale nie znaczy, że jej nie przeżywa, rodzeństwie, babciach, dziadkach. Wraz ze śmiercią dziecka oni również stracili cześć siebie. Autorka ukazuje relacje rodzinne, które taka tragedia potrafi wzmocnić lub zupełnie rozsypać, zamiast wsparcia otrzymujemy oskarżenia, zamiast zrozumienia wieczne „ogarnij się, już tyle czasu minęło". „Kryształowe Motyle” to książka, o której długo nie da się zapomnieć. I to zakończenie, szokujące, ale jednak prawdziwe. Dlaczego? Sprawdźcie, naprawdę warto. Książka urzeka okładką, a treść pozostawia w głowie i sercu wiele kwestii, które musimy sobie przemyśleć.\n08-04-2019 o godz 20:26 Justyna Papuga dodał recenzję:\nTrzy kobiety całkowicie różniące się od siebie , prowadzące trzy różne tryby życia, lecz w jednej kwestii bardzo podobne do siebie. Wszystkie trzy przeżywają śmierć ukochanego dziecka. Poznają się zupełnie przypadkowo, prawdopodobnie dzięki forum internetowego. Jedna z nich postanawia zorganizować spotkanie. Już po pierwszym spotkaniu wiedzą, iż połączy ich relacja przyjacielska. Wraz z upływem czasu, spotkań jest coraz więcej. Wszystkie trzy - Anna, Elżbieta, Izabela nie mogą pogodzić się z utratą własnego dziecka. Przeżywają to wspólnie i próbują poukładać swój świat, który rozpadł się na milion kawałków. Czy im się to uda? Czy wszystkie wygrają walkę z depresją? Przeczytajcie koniecznie bo warto !!! Wszyscy jesteśmy jak marionetki w rękach szalonego Boga... W książce na główny plan wysuwają się trzy bohaterki. Pierwszą z nich jest Anna, urzędniczka, która mieszka z matką. Ma siostrę - Agatę. Jak się dowiadujemy jej córka zmarła w wyniku anoreksji. Drugą z nich jest Elżbieta - matka nastoletniej córki i żona. Wraz z mężem prowadzi rodzinny biznes - zakład pogrzebowy. Przeżywa tragedię ponieważ ich nastoletni syn targnął się na własne życie. Trzecią bohaterką jest Izabela - młoda kobieta, właścicielka SPA, która straciła swoją trzyletnią córeczkę wskutek nieszczęśliwego wypadku. Za tę stratę obwinia własnego męża. Na pozór Izabela wydaje się najbardziej pogodzona z tą sytuacją, lecz jest to tylko twarda skorupa pod którą się skrywa. Śmierć Justyny przeżyłam tyle razy i na tyle różnych sposobów, że czasem mi się wydaje, iż jestem na skraju obłędu. "Kryształowe motyle" to książka idealnie odzwierciedlająca współczesną rzeczywistość. Jest to historia pełna bólu i smutku, a niekiedy bardzo wzruszająca. Autorka poruszyła bardzo mocny, a zarazem trudny temat straty dziecka przez matkę. Kiedy umiera najbliższa osoba dla każdego jest to strata, więc ciężko jest mi sobie wyobrazić co muszą przeżywać matki gdy ich ukochane dziecko umiera. Pokazała czytelnikowi jaką trudną walkę muszą stoczyć ze sobą każdego dnia, aby móc funkcjonować w życiu. Wszystko w ich otoczeniu przypomina o dziecku i o tym co się stało. Katarzyna Misiołek stworzyła bardzo dobrą książkę psychologiczną. Dla wielu matek czytających, być może będzie ona ciężka, gdyż pokazuje najczarniejszy scenariusz, ale myślę też że uświadomi, że czasem praca i gonitwa dnia codziennego nie jest najważniejsza. Najważniejszy jest czas spędzony z rodziną na zabawie, rozmowach itd. Książkę czyta się jednym tchem. Polecam w 100%. Nie będziecie żałować czasu spędzonego z tą książką. Moja ocena: 9/10 więcej na www.wspolczesnabiblioteka.blogspot.com\n03-04-2019 o godz 21:02 Dagmara Łagan dodał recenzję:\nKryształowe motyle to książka, którą przepełniają ciężkie emocje, trudne relacje, ale mimo wrażliwego tematu, który ta książka porusza jest lekka... jak motyle właśnie.🦋 Autorka ukazując cierpienie matek po stracie dziecka nie bała się stworzyć powieści obyczajowej pokrzepiającej serce i jednocześnie bawiącej dialogami. To ciężka sztuka, żeby wzruszyć i rozbawić czytelnika jedną książką, prawda? A tutaj się to udało w 100%! Wszystkie te emocje przytoczone są w tak piękny sposób, że nie mogę o tym tak zwyczajnie napisać - to trzeba przeczytać i przeżyć razem z bohaterkami. Każda z przedstawionych w książce kobiet, a więc Anna, Ela i Iza, zaskarbiły sobie moją sympatię. Nie jestem nawet w stanie wyobrazić sobie tego bólu, który dotknął te postacie, ale nie sprawił on, że stały się zgorzkniałe, jedynie nie mogą poradzić sobie z wszechogarniającym smutkiem i pustką, potrzebują ratunku od drugiej osoby. Książka dotyka też problemu ludzkiego oceniania innych przez pryzmat tego jak powinni się zachowywać nie próbując wczuć się w ich sytuację, brak empatii w ludziach jest przerażający. Całość to wyborna uczta dla wielbicieli polskich powieści obyczajowych, a każda taka powieść wydana przez @publicat_sa, która wpada w moje ręce okazuje się wspaniała, wzruszająca i niezapomniana. I wiecie co... to jedno z tych zakończeń, które wbijają w fotel i wywołują łzy, a nawet zostają w sercach na bardzo długi czas. Spokojne napięcie budowane jest przez całą książkę po to aby na koniec wybuchnąć i zwalić nas z nóg. I nawet nie próbujcie, bo i tak nie zgadniecie jak ta historia się skończy...\n24-03-2019 o godz 19:46 ZaczytanaPrzyczyna dodał recenzję:\nAnna, Elżbieta i Izabela. Trzy kobiety, trzy różne historie. Łączy je śmierć dziecka. Każda z nich na własną rękę próbuje poradzić sobie z tą stratą. Poznają się w internecie, spotykają i wspierają. Anna jest czterdziestoletnią urzędniczką, mieszkającą z matką, samotnie wychowującą nastolatkę. Całym jej życiem kieruje matka i siostra uważając, że ona nie jest w stanie podjąć żadnej decyzji. Elżbieta to kobieta, która wraz mężem prowadzi zakład pogrzebowy – jakież zrządzenie losu. Ma dom, kochającego męża i córkę, która schodzi na dalszy plan – gdyż matka do tej pory nie pogodziła się ze śmiercią syna. Izabela natomiast jest córką znanego lekarza i prowadzi własny biznes. Próbuje żyć, ale tak naprawdę nie pogodziła się z wypadkiem córeczki. Każda z nich próbuje sobie radzić jak może z tą potworną stratą. Jednak żal, napiętnowanie społeczne, brak zrozumienia – czasami wśród najbliższych, nie pozwali im normalnie żyć. To książka, która zapadnie Wam w serce na długo, obok której nie da się przejść obojętnie. Ja przeczytałam ją już kilka dni temu, ale dojrzewałam do napisania tej recenzji. Nie chciałam za dużo w tej recenzji zdradzać. Aby przekonać się co znaczy symboliczny tytuł – należy przeczytać książkę. Kryształowe motyle nie są łatwą powieścią. To powieść, nad którą należy się zastanowić. Zdecydowanie polecam.\n23-03-2019 o godz 11:07 Katarzyna Kat. dodał recenzję:\n"Kryształowe motyle" to opowieść o smutnej rzeczywistości rodzin, które zmagają się ze stratą dziecka. Wzajemne przerzucanie się winą, wyrzuty sumienia i gorzki smak wspomnień to okrutna codzienność, która coraz bardziej ich przytłacza. Historia zaczyna się od mocnego uderzenia w czytelnika przytłaczającym wydarzeniem, tylko po to aby zakończeniu doprowadzić go do łez. Jest to książka, którą całkowicie inaczej sobie wyobrażałam i szczerze mówiąc jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Pomimo tego że fabuła jest dość pesymistyczna i zdecydowanie nie nadaje się jako lektura rozluźniająca, to ma w sobie coś, co sprawia, że zaczynamy myśleć nad własnym życiem i próbujemy chociaż w najmniejszym stopniu zrozumieć dlaczego kobiety zachowywały się tak a nie inaczej. W tej powieści poznajemy trzy główne bohaterki. Są to Iza, Anna i Ela. Każda prowadzi inne życie jednak mają jeden wspólny mianownik. Nagła śmierć dziecka. Izabela próbuje żyć, próbuje to słowo klucz, bo tak na prawdę nie pogodziła się z wypadkiem jaki przydarzył się jej córeczce. Rozeszła się z mężem, ma do niego żal, że jego córka z poprzedniego małżeństwa żyje, a ona jest samotna. Z każda chwilą, w której ją poznajemy staje się coraz bardziej zgorzkniała i zatracona we własnym smutku. Anna to kobieta, która zawsze żyła pod dyktando własnej matki i siostry. Samotnie wychowywała zbuntowaną nastolatkę, którą zniszczyła anoreksja. Problemy rodzinne i ciągłe psychiczne obciążenie sprawiają, że chce w swoim życiu coś zmienić, natomiast Elżbieta ma dom, firmę, kochającego męża i córkę. Śmierć syna sprawiła, że to wszystko przestało mieć znaczenie. Pogrążona w alkoholu musi wreszcie zrozumieć, że ma dla kogo żyć, czego dowodem będzie zachowanie córki. To zestawienie trzech różnych osobowości, jednak na tle jednego wydarzenia możemy zobaczyć, że tak naprawdę w obliczu tragedii nikt z nas nie potrafi być na tyle silnym, aby zmierzyć się z nią w samotności. To jedna z trudniejszych w odbiorze książek. Porusza ważne, wzruszające i bolesne tematy, a postać Izabeli choć dla niektórych może się wydawać straszna, to dla mnie okazuje się być symbolem całej tej historii. Postać tragiczna, przedstawiona jako samotna, porzucona i zdesperowana. Jak każda matka, która straciła swoje dziecko i choć stała się taka na własne życzenie, nie miała nikogo kto mógłby jej pomóc. "Kryształowe motyle" to pełna metafor historia o utracie dziecka, ale i tworzeniu nowego życia. O odrodzeniu się z popiołów na tyle, aby móc funkcjonować i żyć pełną piersią, a nie wegetować przez następne lata. Wzruszająca i pełna smutku, ale jednocześnie pokazuje nam, że nic nie dzieje się przypadkiem. To jedna z tych książek, które zapadają nam w serce na długo. Niepozorny opis, cudowna okładka i ogromne zaskoczenie z każdym uciekającym rozdziałem. To powieść z mocnym przekazem i dla wielu z Was może być swego rodzaju impulsem do docenienia tego co mamy w tej chwili, bo życie jest całkowicie nieprzewidywalne. Aby się przekonać co oznaczają symboliczne i tytułowe kryształowe motyle, musicie przeczytać tę książkę!\n16-03-2019 o godz 18:06 O-czytane dodał recenzję:\nCzłowiek rodzi się, dorasta, rozwija, dojrzewa, usamodzielnia. Przechodzi życiowe wzloty i upadki, przeżywa chwile szczęścia i zadumy. Każdy radzi sobie ze swoimi emocjami tak, jak umie… Jedni szybciej dochodzą do siebie po trudnych przeżyciach, inni nieco później. Każdy żyje tak jak chce, ale to życie często płata nam figla i wprowadza wiele niespodzianek, nie zawsze tych pozytywnych. Czy można wymazać z pamięci bardzo bolesne wspomnienia? Czy człowiek jest w stanie nie rozpamiętywać trudnych przeżyć, które często siedzą głęboko w umyśle? Co jest w stanie zrobić człowiek, który za wszelką cenę pragnie tylko swojego szczęścia? Bohaterkami „Kryształowych motyli” są trzy kobiety – Anna, Elżbieta i Izabela. Trzy różne osoby i charaktery, które połączyła wielka strata, a mianowicie śmierć dziecka. Kobiety bardzo emocjonalnie przeżywają żałobę po stracie dziecka. Każda z bohaterek straciła dziecko w innych okolicznościach, dlatego każda historia jest inna, ale za każdym razem temat ten wzbudza w nich takie same ogromne emocje. Czy można pogodzić się ze śmiercią dziecka? Nieważne, czy miało ono kilka czy kilkanaście lat, takie wydarzenie spada jak grom z jasnego nieba na barki rodziców i jest wielkim szokiem. Właśnie, szok i niedowierzanie, ogromny ból i wyrzuty sumienia, że „nie zrobiliśmy wszystkiego, co się dało, aby chronić nasze dziecko”. Obarczanie się winą, że mogłam/mogłem być lepszym rodzicem i bardziej dopilnować, czy poświęcić więcej swojej uwagi dziecku. Ale, czy da się przewidzieć, jaki scenariusz napisze nam i naszym najbliższym życie? Tego nigdy nie wiadomo, bo los jest przewrotny i każdy to wie. To jest tak, jak z pogodą, nigdy nie można być pewnym jaka będzie danego dnia. Dlatego warto częściej uśmiechać się i cieszyć się z rzeczy, których na co dzień nie dostrzegamy. Z tego, że mamy co jeść, że świeci słońce, niedługo rozkwitnie na zielono wiosna, a wokół nas będą krążyć piękne motyle… Bohaterki książki wyczerpane są ciągłymi wyrzutami sumienia, ale czy można tak żyć w nieskończoność? Czy da się codziennie przechodzić na ulicy i patrzeć na szczęśliwe rodziny z dziećmi przeżywając wewnętrzny ból? Czy kobiety znajdą w końcu sposób na pogodzenie się z tym, co je spotkało? Czy dla bohaterek znów zaświeci słońce i czy będą w stanie dostrzec dobre rzeczy wokół nich? Tego dowiecie się czytając książkę „Kryształowe motyle”. Rozpoczynając przygodę z książką „Kryształowe motyle” nie wiedziałam, czego się spodziewać. Po opisie książki byłam jednak pewna, że będzie to lektura bardzo emocjonalna, ale nie spodziewałam się, że w tak dużym stopniu. Opisana przez Katarzynę Misiołek historia trzech kobiet, których losy splatają się za sprawą śmierci dzieci z pewnością nie należy do łatwych i przyjemnych. Autorka bowiem porusza w książce temat utraty najbliższej osoby - dziecka, istoty niewinnej i kruchej, mającej przed sobą jeszcze większość pięknego życia… Czytelniczki o bardzo wrażliwych duszach powinny zaopatrzeć się w zapasy chusteczek higienicznych na czas lektury. „Kryształowe motyle” to piękna i trudna opowieść o życiu, które rzadko jest kryształowe, a często bywa ulotne jak motyle oraz próbach zmagania się matek z żałobą po śmierci dziecka. Jestem pełna uznania dla autorki Katarzyny Misiołek, że miała odwagę poruszyć w swojej książce tak trudny temat wzbudzający wielkie emocje. Mimo ogromu tych emocji książka nie sprawia wrażenia "ciężkiej", wręcz przeciwnie - czyta się ją w bardzo szybkim tempie. Książka jest bardzo emocjonująca, wywołuje dużo refleksji na temat kruchości życia, nieuchronną wizją śmierci, ulotnością szczęścia oraz relacjach między rodzicami i dziećmi, kobietami i mężczyznami, kobietami i przyjaciółkami, kobietami i matkami. Książka „Kryształowe motyle” poruszy niejedną duszę i chwyci za serce. Mnie osobiście ta piękna książka bardzo urzekła, a zakończenie zaskoczyło.\nO autorze: Misiołek Katarzyna\n41 dni nadziei (wydanie filmowe) Oldham Ashcraft Tami, McGearth Susea\nŚmiałe marzenia. Marzenia. Tom 1 Roberts Nora\nSzczęście do wzięcia Wright F. Jason


Alvin i Wiewiórki 3 (DVD) :: tanifilm.pl\nAlvin i Wiewiórki 3 (DVD) PROMOCJA!\nDavid Cross, Jason Lee , Jenny Slate, Justin Long , Matthew Gray Gubler\nAhoy wiewiórki! Jak fala przypływu nadciąga wspaniała, pełna muzyki zabawa dla całej rodziny. Alvin i wiewiórki wracają ze swoją największą przygodą. Podczas wakacji spędzanych na luksusowym liniowcu Alvin, Szymon, Teodor i wiewióretki starają się rozkołysać statek swoim jedynym w swoim rodzaju humorem i figlami. Lecz sprawy przybierają nieoczekiwany obrót, gdy gang wypada za burtę i wszyscy lądują na odludnej wyspie, którą szybko przekształcają w swój nowy, tropikalny plac zabaw. Wyspa jednak nie jest wcale tak opuszczona jak się wcześniej wydawało. (opis dystrybutora) TANI FILM DVD!


Typy Dnia - 27 października (sobota) | Darmowe typy na dzisiaj\nSobota to dobra okazja do tego, by zastanowić się nad tym, czy obstawianie wielu meczów po niskim kursie ma jakichkolwiek sens. Sprawdźcie, jakie typy na dzisiaj dla was przygotowaliśmy!\nWielu początkujących graczy przecenia możliwości „pewniaków”. Sobota sprzyja graniu tak zwanych „taśm”, czyli kuponów z wieloma meczami i – zazwyczaj – niskimi kursami. Czy tego typu system ma sens? Na pierwszy rzut oka może wydawać się, że tak, ale jest wręcz przeciwnie.\nWielu graczy zajmujących się bukmacherką bardziej na poważnie na pewno potwierdzi wam, że granie jednego meczu po wyższym kursie jest lepsze niż stawianie „byle czego”, co zamienia postawioną złotówkę na 1,25 albo i mniej. Oczywiście, mowa tutaj o sytuacji, gdy poważnie zajmiemy się analizą, a nie postawimy coś na chybił trafił.\nNa sobotę mamy dla was coś, co powinno spodobać się zarówno tym grającym ryzykownie, jak i preferującym nieco bardziej zachowawczy styl. Liga ekwadorska wygląda naprawdę kusząco, ale nie powinny zawieść też typy nieco mniej egzotyczne – z ligi francuskiej oraz hiszpańskiej.\nAS Monaco FC - Dijon FCO 1 1.70 ETOTO\nGirona - Rayo Vallecano 2 strzeli gola 1.58 FORTUNA\nD. Cuenca - El Nacional Quito 2 over 1.5 gola 3.10 ETOTO\nLille - Caen 1 1.58 FORTUNA\nPoprzedni artykułTypy Dnia – 26 października (piątek)\nNastępny artykułTypy Dnia – 28 października (niedziela)


Orzechy nerkowca połówki surowe 500 g - Magia Kuchni\nOrzechy nerkowca połówki surowe 500 g\n19,45 zł brutto18,52 zł netto5\nNerkowce to nasiona tropikalnego drzewa nanercz zachodni.Charakteryzują się słodkim i delikatnym smakiem. Ich spożywanie zapobiega rozwojowi cukrzycy oraz pomagą zrzucić zbędne kilogramy. Dodatkowo wspierają pracę układu sercowo-naczyniowego, m.in. dzięki zawartości niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych, które zapobiegają podnoszeniu się poziomu cholesterolu.\nStanowią wyśmienity dodatek zarówno do dań słodkich, jak i wytrawnych. Co więcej, można z nich przygotować pyszne masło orzechowe.\nW Azji jest to jeden z głównych składników bardzo wielu posiłków. Bazuje na nim zarówno kuchnia chińska, japońska, jak i tajska czy wietnamska. To m.in. obowiązkowy element pysznego, a zarazem zdrowego curry z masłem orzechowym.\nWartość energetyczna 2512 kJ/ 604 kcal\nKraj: Indie i Wietnam\n.W zakładzie pakowane są: migdały, orzechy, sezam, soja produkty zawierające gluten.\nDaktyl suszony bez pestki 1kgbrutto:11,30netto:10,76Więcej\nFiga suszona 500gbrutto:13,89netto:13,23Więcej\nMorela suszona 1kgbrutto:24,70netto:23,52Więcej


Ponad tysiąc prób samobójczych wśród dzieci. Dramatyczne 9 miesięcy roku - Psychiatria\nAutor: oprac. JKB • Źródło: PAP • 17 listopada 2021 10:29\n"Dziennik Gazeta Prawna" podał w środę, 17 listopada, że w okresie od stycznia do września tego roku, ponad tysiąc nastolatków próbowało popełnić samobójstwo.\nCoraz więcej dzieci podejmuje próbę samobójczą. Fot. Shutterstock\n"Dziennik Gazeta Prawna" podała zatrważającą liczbę przypadków prób samobójczych wśród nastolatków\nTylko od stycznia do września tego roku ponad tysiąc nastolatków próbowało popełnić samobójstwo\nW 2020 roku takich przypadków było 843, a w 2019 roku 951. W latach 2018 i 2017 było to po około 700 przypadków\nJedną z przyczyn samobójstw wśród nastolatków jest pandemia i zly dostęp do pomocy\nCoraz więcej prób samobójczych nastolatków\n- Analizując policyjne statystyki od 1999 r., widzimy, że nie było gorszego roku. Policja zastrzega, że dane nie są do końca porównywalne. Od 2017 r. zmienił się bowiem sposób ich zbierania, jest bardziej precyzyjny. Ale i tak prawdziwa skala jest w rzeczywistości większa - policja liczy tylko zdarzenia, które zostały do niej zgłoszone - pisze gazeta.\n- Wiele dzieci zostało w domach, w których była wcześniej lub nasiliła się z powodu pandemii przemoc - wylicza w rozmowie z "DGP" dr Halszka Witkowska. Sytuację pogarsza zły dostęp do pomocy - brakuje miejsc w szpitalach psychiatrycznych i psychiatrów dziecięcych - czytamy w dzienniku.\nSprawdź: Wirus HIV pokonany przez organizm zakażonej. To drugi taki przypadek w historii\nNa L4 można zostać bez zasiłku chorobowego po nowym roku. Duża zmiana w przepisach\nPrzypomnijmy, w marcu przewodniczący prezydenckiej Rady ds. Ochrony Zdrowia prof. Piotr Czauderna wskazywał na fakt, że przed pandemią problemy zdrowia psychicznego dzieci także były poważne: ponad 30 proc. dzieci wykazywało objawy uzależnienia od urządzeń cyfrowych, a 76 proc. - przejawiało zaburzenia m.in. związane z niskim poczuciem własnej wartości.\nCzytaj: Depresja i anoreksja to najczęstsze zaburzenia psychiczne u dzieci, wywołane pandemią\nWarszawa bez psychiatrii dziecięcej? Wypowiedzenia złożyło pięciu z sześciu lekarzy z kliniki w IPiN


Ślub w stylu Glamour - ZMYSŁOWY ŚLUB | fotografia ślubna i film\nŚlub w stylu galmour\nJak przygotować ślub i przyjęcie weselne w stylu glamour? Popatrzcie na fotorelację z dnia ślubu Karoliny i Wiktora. Przygotowali się do niego perfekcyjnie. Wszystko było eleganckie, przemyślane. Jednak w styl glamour wkradła się odrobina luzu i spontaniczności, co dodało wszystkiemu osobliwego charakteru.\nTo był upalny, sierpniowy dzień. Wiktor wraz ze swoim bratem przywitali nas z ogromnymi uśmiechami. Już wiedzieliśmy, że wszystko potoczy się idealnie. Dobre nastawienie, zminimalizowanie stresu to idealny stan na początek takiego dnia.\nNastępnie czekało nas spotkanie z Panną Młodą – Karoliną. Jej uśmiech i serdeczność chyba jeszcze bardziej przerosły uśmiech Wiktora. Suknia, która od razu rzucała się w oczy, wyeksponowana na manekinie, dała do zrozumienia, że będzie glamour. Subtelne błyskotki, dodatki idealnie do siebie pasowały. Nawet wspaniale wpisały się w wystrój wnętrza. Nie mogło być inaczej, przecież Karolina jest panią architekt i dekoratorką wnętrz. W towarzystwie Panny Młodej i jej rodziny czuliśmy się naprawdę miło i swobodnie. Uśmiech i pozytywne nastawienie potrafi mocno zarażać i zaczarować atmosferę.\nCały ślub i wesele otaczała pozytywna aura. Wszystko to za sprawą Pary Młodej, która cieszyła się tym wielkim dniem. Cały czas byli uśmiechnięci, radośni, biło od nich wielkie ciepło, które roztaczało się dookoła. W organizację wesela włożyli dużo pracy i poświęcili wiele godzin na przygotowania. Styl glamour tylko podkreślił ich błysk i pozytywne nastawienie. Całość zwieńczyła sesja portretowa w Poznaniu, mieście, które jest bardzo bliskie Karolinie i Wiktorowi. Mimo iż sesja ta odbyła się nieco później, pozytywna aura Nowożeńców nie opuściła. To za sprawą ich uśmiechów mogliśmy wejść na dach hotelowej restauracji, a patrol policji na rynku, na ich cześć włączył sygnały świetlne.\nTen ślub i wesele będziemy zawsze miło wspominać. Przede wszystkim za sprawą Karoliny i Wiktora, którzy perfekcyjnie wszystko przygotowali. Wesele w stylu glamour sprawdziło się idealnie.\nDziękujemy też innym ekipom, z którymi mieliśmy przyjemność współpracować: Biały Dwór, Świat Drinków, Hotel Kolegiacki


Magnolie | Ziołowa Dietetyczka\nW medycynie chińskiej uważane za jedne z najwartościowszych roślin leczniczych – magnolie.\nW lecznictwie, największe znaczenie ma magnolia lekarska (Magnolia officinalis, syn. Magnolia hypoleuca). Surowcem farmaceutycznym pozyskiwanym z tej rośliny jest kora magnolii (Cortex Magnoliae) 🤓.\nW medycynie tradycyjnej stosowane są również kwiaty magnolii lekarskiej, z których sporządza się aromatyczny napój ułatwiający trawienie 🥃 🙂\nNa świecie badano przede wszystkim wpływ ekstraktów oraz czystych substancji wyizolowanych z kory magnolii lekarskiej na centralny układ nerwowy. Były też badania aktywności przeciwzapalnej.\nObok magnolii lekarskiej, za drugą, równie ważną, uznać należy magnolię czerwonokwiatową.\nKusi mnie przygotowanie marynowanych kwiatów magnolii oraz konfitur 😍\nMiały być konfitury a skończyło się na winku 😉\nWyciąg na winie z kwiatów magnolii 🧡🌸😍\n(wg zaleceń dr Różańskiego).🤓\n100 g świeżych kwiatów rozdrobnić i zalać 1000 ml wina białego wytrawnego. Odstawić na miesiąc.\nCodziennie wypić 100 ml wina magnoliowego przy:\n– zaburzeniach krążenia wieńcowego;\nStosować 10 – 14 dni. Kurację można wznawiać co kwartał.🙂


Niefortunny koniec roku – Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nStrona główna / Informacje / Niefortunny koniec roku\nNiefortunny koniec roku\nOBORNIKI. Koniec roku by wielce niefortunny dla właściciela białego Forda Transit rocznik 1992 zaparkowanego na niestrzeżonym parkingu przy ulicy Droga leśna. – Pod wieczór auto jeszcze stało, twierdził poszkodowany – mieszkaniec Ryczywołu. Około godziny 21:00 już mu go skradli. Straty wyniosły 4.500 zł na szkodę. Pojazd nie był niestety ubezpieczony od kradzieży.


Bielsko-Biała: Teatr ma 125 lat! [ZDJĘCIA] - Dziennikzachodni.pl\nBielsko-Biała: Teatr ma 125 lat! [ZDJĘCIA]\n1 października 2015 10:19 01.10.2015 10:19\nTeatr Polski w Bielsku-Białej obchodził 125-lecie ©materiały UM Bielsko-Biała\nDokładnie 125 lat temu, 30 września 1890 roku, bielski Teatr Miejski, został oficjalnie otwarty. Z tej okazji w środowy wieczór 30 września 2015 roku w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej odbyła się uroczysta premiera sztuki „Sześć wcieleń Jana Piszczyka” w reżyserii Wojciecha Kościelniaka połączona z wręczeniem honorowych odznaczeń dla aktorów.\nW środę wieczorem odbyły się uroczyste obchody jubileuszu 125-lecia Teatru Polskiego. Udział w nich wzięli przedstawiciele władz samorządowych, wojewódzkich, ludzie świata teatru oraz licznie zaproszeni goście. Gościem specjalnym była Marszałek Sejmu RP Małgorzata Kidawa-Błońska.\n- Teatr w Bielsku-Białej ma bardzo piękny dorobek i funkcjonuje na wysokim poziomie - mówiła dziennikarzom tuż przed spektaklem.\nWydarzenie było okazją do wręczenia odznaczeń państwowych i resortowych, które otrzymali zasłużeni aktorzy oraz pracownicy teatru.\nGmach Teatru Miejskiego, budowany od 24 czerwca 1889 roku ze składek mieszkańców obydwu, funkcjonujących wtedy oddzielnie miast – Bielska i Białej, jako jeden z pierwszych budynków w mieście i jeden z pierwszych teatrów w tej części Europy posiadał oświetlenie elektryczne. Uznawany był za jedną z najlepszych scen prowincjonalnych c.k. monarchii.\nBudynek teatru został uroczyście otwarty 30 września 1890 roku.\nDo do końca II wojny światowej był teatrem miejskim, prowadzącym działalność sceniczną w języku niemieckim. W okresie międzywojennym, za sprawą Towarzystwa Teatru Polskiego na bielskiej scenie zaczęły pojawiać się także polskie przedstawienia.\nW 1945 roku z inicjatywy Stanisława Kwaskowskiego powstał w Bielsku Teatr Polski, czyli pierwsza stała, zawodowa polska scena. Od początku swojej działalności teatr w Bielsku uznawany był przez krytykę za jedną z bardziej znaczących placówek teatralnych, funkcjonujących poza wielkimi ośrodkami miejskimi. Na przestrzeni lat na miejscowej scenie wystawionych zostało sporo spektakli, które odbiły się szerokim echem w teatralnym świecie – począwszy od zaprezentowanego bezpośrednio po otwarciu teatru w 1890 roku „Snu nocy letniej”, poprzez „Pana Jowialskiego”, który pojawił się na afiszu zaraz po wojnie, a kończąc na współczesnych widowiskach.\nBielski teatr pozostaje jedną z najciekawszych polskich scen. Świadczą o tym nie tylko liczne nagrody i wyróżnienia zdobywane podczas krajowych i międzynarodowych festiwali, ale przede wszystkim zainteresowanie publiczności. Każdego roku teatr odwiedzany jest przez ponad 50 tysięcy osób.\n- Właściwie każdy dyrektor, który kierował Teatrem Polskim i kreował jego repertuar zostawił na tej scenie swój ważny i trwały ślad. Dotyczy to również aktorów i wszystkich twórców teatralnych, którzy przez lata współtworzyli nasz teatr bądź z nim współpracowali - podkreślają przedstawiciele Urzędu Miejskiego w Bielsku-Białej.\nteatr bielsko 125 lat\nbielsko teatr 125\nteatr polski bielsko 125


Obwieszczenie o wydaniu w dniu 30 grudnia 2019 r. decyzji znak DOŚ-I.6131.698.2019.SAK udzielającej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "Wielkoblokowa" zezwolenia na usunięcie 1 sztuki drzewa rosnącego przy ul. Wasilkowskiej 8 w Białymstoku, na działce nr geod. 2169, obręb 16 - Wygoda - Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Białymstoku\nObwieszczenie o wydaniu w dniu 30 grudnia 2019 r. decyzji znak DOŚ-I.6131.698.2019.SAK udzielającej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "Wielkoblokowa" zezwolenia na usunięcie 1 sztuki drzewa rosnącego przy ul. Wasilkowskiej 8 w Białymstoku, na działce nr\nObwieszczenie o wydaniu w dniu 30 grudnia 2019 r. decyzji znak DOŚ-I.6131.698.2019.SAK udzielającej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "Wielkoblokowa" zezwolenia na usunięcie 1 sztuki drzewa rosnącego przy ul. Wasilkowskiej 8 w Białymstoku, na działce nr geod. 2169, obręb 16 - Wygoda\nObwieszczenie (PDF, 314,27 KB)\nData udostępnienia w BIP: 02-01-2020 08:44\nData modyfikacji informacji: 02-01-2020 08:45


Intel core i7-9700 k plus …\nCzwartek o 14:44\nIntel core i7-9700 k plus chłodzenie wodne temp\nPrzez andriejek69 · Napisano 7 minut temu\nW oprogramowaniu CAM ustaw sobie krzywe na profil performance. Ja tak mam i wielkiej różnicy nie czuję w hałasie między silent, a performance, a obudowa stoi na biurku. Fakt też jest taki, że na profilu wentylatorów "Silent" płyn się mocniej zagrzewa, stąd wyższe temperatury w spoczynku. Nie mniej jak kolega pisał, temperatury są ok.\nPrzez deton24 · Napisano 14 minut temu\nTa Asus B150M PRO GAMING jarmaga to też nie pierwsza lepsza płyta. Tam zasadniczo jest jakiś radiator na sekcji, a w wersji D3 płyty nawet dwa. Nie wiem czy dawanie tego Xeona na najtańsze płyty jest zupełnie rozsądne. Wiem, np. że tanie H110 Asrocka mają jakiś radiator na sekcji, ale tam np. bodaj jeszcze sekcja nie jest sterowana cyfrowo jak w gołych Asus H110. Ale i tak raczej ASRock lepszy w tej sytuacji. Chyba z podawaniem napięć nie będzie mieć problemów. Już pewnie trochę do researchu jest na temat tych Xeonów w sieci. Ogólnie najfajniej by było składać na sell gotowe zestawy płyta + CPU. Chyba największa szansa w ten sposób urwać trochę Januszowego z tego.\nPrzez .winter. · Napisano 23 minuty temu\nWstawanie z kolan.\nPrzez unknown_solider · Napisano 28 minut temu\nPrzez forfun · Napisano 38 minut temu\nJeżeli ktoś pisze, że PO robiła "laskę Niemcom" tzn. że ma zerowe pojęcie o polityce zagranicznej i o tym co się działo za tamtych rządów(wcześniejszych zresztą też) :D. Niemcy to nasz strategiczny partner(warte podkreślenia słowo wobec obecnych, służalczych relacji z USA). Wyobrażacie sobie, że za poprzednich rządów(obojętnie których) nagle ogłaszamy, że coś kupujemy i odbywa się to bez żadnego konkursu i przetargu? Prokurator gwarantowany. Dodatkowo to co kupujemy jest decyzją jedynie polityczną(a żeby Trump powiedział kilka miłych słów o PiSowcach, na których zarabia miliardy zielonych). Najlepszy przykład z tymi śmigłowcami... dobry sprzęt, dobra umowa, a tu nagle PiSowcy chcą uczyć Francuzów jeść widelcem, a wojsko do dzisiaj ich nie dostało. Ciekawe jaka "prowizja" ląduje w kieszeniach polityków reżimu nam panującego... Wielu bogatych ludzi nam się objawi po tych rządach.