acTENone, czyli ACTEmu dekada minęła jak jeden dzień | Parkour Sercem\nUtworzony 30 Maj 2015 31 Maj 2015 przez Przemek Situs Sitek\n#gimbynieznajo mógłby się przewinąć w tym tekście tak dużo razy, że moglibyście uznać go za słabą formę lokowania (kręcenia włosów xD) jakiegoś produktu. Spróbuję nie wybiegać zanadto w przeszłość, nie wspominać rzeczy, które pamiętają tylko dinozaury. Nigdy bowiem nie budowałem poczucia własnej wartości na tym, że zacząłem trenować wcześniej od kogoś. “Jak ja latałem małpy na 10 to Ciebie stara w brzuchu miała”. Uuuuuuuu! Czy małolat ma lepszy pocisk?! Od kilku lat nie wiem jak pociągnąć dalej rozmowę zaczętą czyimś pytaniem “a ile już trenujesz?” i następującym “wow, to długo” po mojej odpowiedzi. Od jutra będę mógł być jeszcze bardziej podziwianym po tym jak odpowiem “ponad 10 lat”, bo dokładnie 28.05 zetknąłem się z parkourem na tyle, że coś wewnątrz zaskoczyło, a po nocy spędzonej na buszowaniu po ubogim internecie wyszedłem na pierwszy trening. Swoją drogą, dlaczego oglądając urywkowo Jump London jakoś w 2003 roku, widząc ekipę Parkour Nowa Huta na treningu w 2004 i mając zajawę na sporty miejskie, nie zająłem się PK już wtedy? Pomyślcie, ile takich parkourów “przeszło” Wam koło nosa tylko dlatego, że za pierwszym czy drugim razem to serce jakoś nie zabiło mocniej?\nZłapałem zajawę po obejrzeniu reportażu o Urban Free Flow na eXtreme TV. Jeden z gości – Bam – miał koszulkę z napisem Parkour. Zapisałem to na kartce, oglądałem do końca i fru. Google, fora białe, czarne, urbanplayground.up.pl… Poszło.\nNiedziela 29 maja 2005 to był dzień, w którym po raz kolejny nieodwracalnie zmieniłem postrzeganie świata. Podobnie jak w podstawówce po zajaraniu się graffiti zacząłem rozróżniać tagi ekip od tagów writerów, zauważać nowe wrzuty, próbować swoich sił, tak samo było w parkourze. Podobnie zafascynowało mnie coś o szemranej reputacji społecznej, coś na pograniczu wandalizmu i rozwijającego zajęcia, sztuki. Wybierałem takie zajawki, bo taki jestem, czy jestem taki, dzięki tym zajawkom? 😉\nZnowu wracam do głównego motto mojego poprzedniego wpisu. Powiedzieć, że “parkour dał mi tak wiele” jest banałem i to jeszcze oklepanym. Tak, parkour może dać wiele. Problem w tym, że tylko tym ludziom, którzy mogą to coś wziąć. Te cosie, bo tego jest mnóstwo.\nI tak. Parkour dał mi możliwość i warunki do rozwoju, a właściwie do powrotu do stłumionych nieco działań przedsiębiorczych i liderskich. W klasach 1-3 w podstawówce ewidentnie wybijałem się aktywnością ponad klasę. Nie miałem problemu z odezwaniem się publicznie, zebraniem chłopaków do robienia czegokolwiek, bycia po prostu takim klasowym liderem. Ot tak miałem. Klasy 4-6 były klasami sportowymi. Tu już wychodziły kwestie sprawniejszy = lubiany, słabszy = ciota. Sprawniejsi koledzy byli tymi, którzy wiedli prym, a ja stałem gdzieś w środku trzymając trochę z jednymi, trochę z drugimi. Do gimnazjum poszedłem sam i musiałem się wbijać do grupek znających się z podstawówek. Znowu, taki ktoś nie ma za bardzo warunków do liderowania, no bo kim ty ku**a jesteś, pajacu? 😀 Tu można nawiązać do hierarchii poprzez sport – w sportowej podstawówce na WF byłem średni, ale w zwykłym gimnazjum w porównaniu z chłopakami ze zwykłych szkół byłem właśnie tym nieraz najlepszym. Nie powiem, pomogło to budować prymitywny respekt. Aż tu nagle, pod koniec 2 klasy, gdy już pozycja w gimbazjalnym stadzie się mocno ustabilizowała, pojawiło się coś, co mogło nią mocno zachwiać. No bo bez jaj. Po ławkach małpa jedna będzie skakać. A na główkę z parapetu skoczysz? “o! le parkur, też umiem! hyhyhy”. To był jednak ten moment, w którym zdanie kolegów, którym do tej pory chciałem zaimponować przestawało mieć znaczenie.\nParkour dał mi pewność siebie, ale tylko dlatego, że potrafiłem obracać szyderstwa kolegów w żarty. Nigdy w motywację do cięższego treningu. Nigdy na zasadzie “ja wam ku**wa pokażę”. Nigdy nie zaimponujesz komuś, kto nie potrafi docenić tego, co robisz. W ten sposób zmotywowani ludzie często wpadają w sprzeczność “mam w dupie hejterów, pokażę im jak bardzo ich mam w dupie i jak bardzo o nich nie myślę robiąc coś, czego oni nie osiągną”. Robisz to dla siebie, albo nie rób tego wcale. Albo rób to dla innych, ale tylko tych, którzy na tym skorzystają.\nParkour pozwolił mi odkryć i rozwinąć umiejętności trenerskie, szkoleniowe, dydaktyczne. Ucząc się nowych rzeczy samemu lub od kogoś, zawsze kombinowałem jak to przekazać dalej. Dalej to robię i ostatnio mając okazję obserwować jak Akuk prowadzi trening w Norwegii postanowiłem skopiować kilka jego metod i słów i wprowadzić je na treningach prowadzonych przez siebie. Przykładowo postawa szczególnie wskazana na warsztatach dla grupy wiekowej 15+ typu “jestem waszym przyjacielem, a nie gościem, który będzie na was krzyczał i cisnął”. Akuk, propsy za ten tekst 🙂 Rodzinnie jednak mam korzenie nauczycielskie (ojciec (sorry Akuk :D), babcia, dziadek, ciocia) i znowu – to ja taki byłem czy parkour mnie takim stworzył?\nParkour wywiózł mnie i wywozi w dalekie zakątki świata w sposób zarówno konwencjonalny, jak i niekonwencjonalny. Miałem okazję pojechać do Lisses autostopem, ale też ostatnio do Dubaju zwyczajnie, samolotem. Podobnie normalnie w związku z okołoparkourowymi biznesami odwiedziłem Monachium, Helsinki, Londyn, Kopenhagę i niedawno norweski Saprsborg. Godzin w pociągach i na dworcach wolę nie liczyć, a niegdyś zbierane bilety i pamiątki z tych wszystkich lat względnie niedawno uroczyście wyrzuciłem, mocno zapełniając kosz 🙂 Kto wie, czy gdybym wystartował w castingu do WipeOuta to bym się nie dostał i nie stanął przed podobnym problemem co Tiago, który nie miał paszportu? O. Teraz. Ważne! Człowieku parkourowy, otwarty i niegłupi, który czytasz tego bloga. Weź i sprawdź datę ważności swojego paszportu. Nie masz paszportu? To jutro idziesz do odpowiedniego urzędu u siebie i go wyrabiasz. Niech sobie leży w szufladzie i się kurzy. Mój się nie przydał przez 5 lat od wyrobienia, ale nagle wyskoczył Dubaj i naprawdę nie chciałbym (i Ty też nie chcesz) stracić szansy takiego wyjazdu przez taką głupotę i myślenie “a po co mi, gdzie ja tam poza UE będę podróżował”. Nie wiesz. Trochę jak z ubezpieczeniem zdrowotnym. Lepiej płacić, ale o ile akurat tu mamy nadzieję “zmarnować” te składki i nigdy nie zachorować, o tyle na dalekiego tripa to każdy by raczej chciał móc polecieć 🙂 Niemniej jednak znowu, wychowali mnie tripowaci rodzice. W domu zawsze było dużo map, przewodników i albumów po różnych krajach i miastach. Rodzice np. zjeździli maluchem całe Włochy. Z ojcem byłem w Chorwacji (też maluchem :D) czy rumuńskich Karpatach, zawsze wpajane mi było, że muszę znać angielski. Dlatego zapewne, wchodząc w parkour i poznając przez internet ludzi z całej Polski i nie tylko logicznym dla mnie było wyruszenie w świat kiedy tylko się dało.\nParkour otworzył mi świat multimediów. Miałem po co kupić aparat, uczyć się obróbki zdjęć, tworzenia plakatów, bannerów, stron internetowych i innych form graficznych. Pozwoliło mi to w późniejszym czasie zarobić łącznie kilka tysięcy złotych i to jeszcze przed końcem studiów, czyli jednak będąc na utrzymaniu rodziców. Co lepsze, nigdy nie wiązałem jakiejś poważniejszej przyszłości z taką działalnością, ale obracanie się wśród różnych ludzi pozwalało na bycie tym kimś z pytań “zna ktoś kogoś kto coś ogarnia z photoshopa?”. Zacząłem nagrywać i sklejać filmiki. Nie mam ich za dużo na koncie, ale kiedykolwiek gdziekolwiek pojawi się konieczność zrobienia nawet prostego filmu będę tą osobą, która odpowie “ale to jest proste, daj, ogarnę” na pojawiające się problemy typu “ale to niedasie, bo to trzeba profesjonalnego kamerzystę ze studiem montażowym”. Pojawi się pytanie “kiedy sampler?!” Nie no. W tym roku będzie. Na pewno, w końcu to jubileusz 10 lat. Spoko. To samo mówiłem po 5 latach treningów 😀 Wreszcie, miałem i mam okazję do pisania. Mam o czym pisać i na czymś się znam. Nawet podobno dobrze piszę i ktoś tam lubi to czytać. Zaniedbałem co prawda także i tę sztukę w ciągu ostatnich kilku lat (studia panie…), ale coś tam jednak zostało i dalej mnie ciągnie do klawiatury i długich zdań.\nParkour dał mi żonę. Serio 😀 Albo to tylko ja sobie wyprowadzam tak ten wniosek. No ale. Kobiety lubią facetów z pasją. Facet z pasją to facet zadbany. Zadbany psychicznie, bo stan naszych dłoni z oskubanymi odciskami, pociętych nadgarstków, obitych kolan i goleni świadczy raczej o tym, że się z naszymi ciałami w tańcu nie… patyczkujemy. Facet jak kot, co ma swoje ścieżki, ale do domu wraca. Ze zdobyczą dla rodziny, ale też z potrzebą ciepła i spokoju. I teraz bądź tu mądry męski człowieku, jak jest na tym świecie trochę mądrych, pięknych i wspaniałych kobiet, ale Ty sam nie wiesz czy nadajesz się do bycia w związku. Poznajesz taką kobietę i będąc na pewnym levelu umysłowym potrafisz zauważyć coś więcej niż to, że rchbś ją. U mnie historia jest krótka. Wpadłem w oko pewnej dziewczynie właśnie dlatego, że zaimponował jej parkour, obczaiła mnie na youtube i bum, chodziliśmy ze sobą. Świetny czas konfrontacji własnych teorii, poglądów i stawianych sobie oraz drugiej osobie wymagań z rzeczywistością. Świetny czas nauki o relacjach, reakcjach, odczuciach i uczuciach. Czas ten jednak dobiegł końca, bo z mojej strony był jedynie zakochaniem, które się wypaliło i dalej palić nie chciało. Nabrałem jednak pewności co do samego siebie. Dostrzegłem, że mogę być wartościowym partnerem dla wartościowej i ukochanej kobiety. Taką kobietę znałem i to jeszcze przed parkourem i w przyjaźni żyliśmy sobie przez kilka lat, aż do momentu, w którym oboje tak naprawdę dostrzegliśmy kim sami jesteśmy i kim możemy być dla siebie nawzajem. I może to naiwny wniosek, aie nie wydarzyłoby się to tak pomyślnie i nie zgrało idealnie w czasie, gdyby nie to, że pewnej czerwonowłosej dziewczynie spodobała się białowłosa małpa z Huty 😀\nParkour dał mi pracę. Pracę marzeń, bo od zawsze mama wpajała mi, że muszę mieć własną firmę. Sam zawsze chciałem móc pracować niezależnie od szefów, ale przede wszystkim od miejsca pobytu. W końcu, jak niestety nie każdy, zawsze chciałem robić coś, co mnie będzie prawdziwie jarać. Co będzie sprawiało, że weekend będzie denerwujący, bo nic się nie da załatwić, nigdzie nie można zadzwonić i poniedziałek będzie wybawieniem. Wiedząc jak ryzykowne jest w ogóle życie, chciałem, by utrzymanie moje i mojej rodziny zależało w większości od tego, co mam w głowie niż co potrafi zrobić moje ciało. Wszystko to, co sobie wymarzyłem w tych podstawowych kwestiach – osiągnąłem. Dalej to rozwijam, dostosowuję do realiów i bieżących problemów, ale czym są problemy jak nie przeszkodami, a z kolei czym są przeszkody, jeśli nie miejscówkami do treningu. Swoją drogą ot paradoks. Doszedłem tu gdzie jestem dzięki pokonywaniu przeszkód, a teraz zarabiam na ich tworzeniu 😀 W tym miejscu porada. Jeśli masz dość oldskullowe podejście typu “parkour to hobby, a pracę trzeba mieć, żeby mieć hajs” to ok. Pod jednym warunkiem. Lub tę pracę. Niech Ci leci te 8 godzin tak szybko, że będzie Ci żal wychodzić. Lub poniedziałki. Nie musisz zarabiać parkourem. Zarabiaj z pasją, a parkour nie musi być tą jedyną. Połącz różne pasje. U mnie – inzynieria, budownictwo, mechanika i parkour. U innych – filmy, ale na początku samplery parkourowe, a potem reklamy, dokumenty, teledyski…\nW końcu i na końcu. Parkour nauczył mnie spokojnego postępu. Stopniowego. Krok po kroku. Bez pośpiechu. Mądry człowiek z Wieliczki – Lordbarth, trenuje od 2004 r. zaczął mając 26 lat – dość wcześnie sprowadził moje ambicje i chęć podążania za szybko progresującą i robiącą duże rzeczy resztą. Pokazał mi, że nie ma się dokąd spieszyć, o ile odpowiem sobie twierdząco na pytanie czy chcę trenować parkour za 5, 10, 15 lat. Posłuchałem starszego kolegi. Efekt? Została nas garstka w całej Polsce. Osób zaczynających treningi 10-11 lat temu. Wielu odpadło właśnie przez zdrowie i głupio złapane kontuzje. Rzadko kiedy krytyczne, ale niektórych 2-3 miesięczna przerwa zablokowała na zawsze. A ja? A ja i mój poziom totalnie nie pasują do ponad 3650 dni, czyli potencjalnych 3650 treningów. “Po takim czasie musisz mieć mega skill”. Muszę? Wybrałem parkour między innymi dlatego, że nie muszę. Ale czy na pewno robię to niezależnie od ludzi dookoła? Tego dowiecie się już z następnego tekstu, którego może nie urwę dlatego, że ma 3 strony! 😀\nTagi: blog, historia, parkour, Przemyślenia, rocznicaKategorie: Nadesłane, Parkour\n6 uwag do wpisu “acTENone, czyli ACTEmu dekada minęła jak jeden dzień”\n31 Maj 2015 o 16:20\nAle fajneee. : D mam nadzieje że jak będę obchodził swój jubileusz 10 lat treningu ( bo jest to jeden z moich celów), to będę mógł napisać chociaż w połowie tak fajny wpis jak twój. Lecę na trening. Dzięki! 🙂\nActe? Nie znam gościa 😛 10 lat strzeliło … fajne podsumowanie, miło się czyta.\nFajni ludzie wyrośli z tamtych „małp”..\n1 czerwca 2015 o 03:30\nCoś wspaniałego! Kawał dobrej roboty i jednocześnie wyśmienity przykład dla młodych traceurów. Lepiej skakać całe życie czerpiąc z tego radość i zdrowie, niż zmuszać się do robienia dużych trudnych rzeczy tylko dla zdobycia uznania wśród kolegów po fachu. Na duże rzeczy przychodzi czas, ale czasem warto sobie odpuścić i wykonać coś łatwiejszym sposobem zachowując przy tym zdrowie + możliwość daleszego delektowania się dalej parkour któremu zawdzięczamy tak wiele.\n1 czerwca 2015 o 22:43\nGood One. Keep on training.\nWłaśnie sam wróciłem z treningu. Mi 10 lat mija w sierpniu. Mam tak samo. Powoli, nawet myślę sobie, że zbyt wolno, ale zawsze do przodu. Co będzie za kolejne 10 lat?\n7 czerwca 2015 o 23:49\nWeź ktoś to do drukarni podrzuć. Bestseller murowany.\nPingback: PODCAST: Parkour Pogadanka odc. 03 – Piotrek „Acte” Reczyński: Flowparks, Parkour parki i „Kącik samorozwoju” – Parkour Portal


Twórczość Krzysztofa Krawczyka - piosenki, biografia, wspomnienie | Viva.pl\nGabriela Czernecka • 1 listopada 2021 13:31\nNie ma chyba osoby, która nie znałaby choćby jednej jego piosenki. Krzysztof Krawczyk był artystą, jakich już prawie nie ma. Nikt tak nie czarował publiczności. Zachwycał charyzmą, charakterystycznym głosem i ogromnym talentem. Niestety na początku kwietnia poinformowano o śmierci gwiazdora.\n„Ten chłopak urodził się do śpiewania”, mówił o nim Zbigniew Wodecki. I miał rację. Krzysztof Krawczyk nie bał się żadnego gatunku muzycznego - grał pop, swing, jazz, country, a nawet reggae. Krytycy muzyczni piszą wprost, że tak naprawdę w każdej dekadzie pojawiał się hit od niego. Do najsłynniejszych piosenek Krzysztofa Krawczyka zdecydowanie należą: Za Tobą pójdę jak na bal, Parostatek, Byle było tak, To co dał nam świat, Mój przyjacielu czy Jak minął dzień.\nNa scenie święcił sukcesy, ale życie go nie oszczędzało. Zaznał bolesnych stron sławy. Wieczne przeprowadzki, zdrady, używki i… poszukiwanie miłości. Aż w końcu pojawiła się ona. Ewa Krawczyk dała mu dom, o jakim marzył. Stała się muzycznym natchnieniem i siłą do działania. Ich miłość latami pokonywała wszelkie przeszkody. Nawet po trzech ślubach i jednym rozwodzie nie mieli wątpliwości, że są dla siebie stworzeni: „Miłość to nie tylko sielanka, ale wspólne przezwyciężanie trudności i cieszenie się sukcesami”, mówił Krzysztof Krawczyk w wywiadzie z Iwoną Rojek dla Echodnia.eu.\nMuzyka Krzysztofa Krawczyka łączy wiele pokoleń. Ale artystę fani cenią nie tylko za jego twórczość, ale i podejście do życia. Wokalista otwarcie mówił o swoich porażkach, błędach i upadkach, bo to one miały wpływ na jego życie i to one są dla niego prawdziwą lekcją: „Człowiek całe życie się potyka, ważne jest to, żeby umieć się podnieść i przeprosić. Mówiłem o tym, że przywiązywałem zbyt dużą wagę do kariery, zdarzyło mi się skrzywdzić parę osób. Może też dlatego, że nie zdawałem sobie w ogóle sprawy z tego, że istnieją siły nadprzyrodzone, siły duchowe, które wyznaczają nam pewien kierunek w życiu.\nTo wszystko uświadomiła mi dopiero moja kochana żona Ewa, którą poznałem w Chicago i razem wróciliśmy do Polski. Teraz już wiem, że prawda, którą zgłębili nasi ojcowie, że „bez Boga ni do proga”, jest jak najbardziej aktualna, a człowiek musi dowieść swoim życiem, czy nadaje się „tam dalej”, mówił Iwonie Rojek.\nNigdy nie tracił pogody ducha, wierzył, że zawsze może być lepiej i każdego dnia starał się myśleć pozytywnie: „Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć od nowa, żeby pójść inną drogą i raz jeszcze spróbować”, śpiewał w jednym ze swoich utworów. Nawet gdy w październiku 2020 roku wyznał w rozmowie z Super Expressem, że kończy karierę, a fani byli zrozpaczeni, to on się nie martwił, bo jak mówił: „Wiem, że dla mnie nie ma mety, bo przede mną jest horyzont, w którego stronę zmierzam. Lecz będę walczył do ostatniego dźwięku, chyba że od publiczności usłyszę: „Panu już dziękujemy”. Albo Bóg mój zaprosi mnie do swego niebiańskiego chóru”, wyznał.\nO jego śmierci poinformował 4 kwietnia jego wieloletni przyjaciel i menadżer, Andrzej Kosmala. Krzysztof Krawczyk odpłynął w swój ostatni rejs. Na drugi brzeg... Ale my wciąż - także dziś - o nim pamiętamy.\nTAGI #wideo #Krzysztof Krawczyk #muzyka #Wspomnienie


ASIAN (s)exploitation: Tytułem wstępu... czyli krótka historia nurtu pinku eiga u progu blisko 50 lat jego istnienia.\nTytułem wstępu... czyli krótka historia nurtu pinku eiga u progu blisko 50 lat jego istnienia.\nWprawdzie istny boom nieprzesadnie brutalnej jeszcze seksploatacji datuje się na lata 1967-69, lecz produkcje o zabarwieniu erotycznym powstawały już dużo wcześniej. Chociaż łóżkowe uniesienia i żar ciała pozostawały tematem tabu przez całe lata pięćdziesiąte Nikkatsu - najstarsze studio filmowe w Kraju Kwitnącej Wiśni - podjęło się w 1956 roku produkcji „Crazed Fruit” (reż. Kō Nakahira) – adaptacji noweli Shintaro Ishihary pod tym samym tytułem. W dziesięć lat później; a zarazem przeszło dwadzieścia po zarejestrowaniu przez kamerę pierwszego, skrzętnie skrytego pod parasolką pocałunku w historii japońskiej kinemtografii; powstaje „The Pornographers” (reż. Shohei Imamura). Owe wydarzenie, jedno po drugim okazywało się być momentem bezprecedensowym i prowokując do ogólnospołecznej dyskusji, w sobie charakterystyczny sposób stopniowo rozluźniało normy obyczajowe. Wszystkie trzy, zebrane do kupy ustanowiły solidnie zarysowane tło pod wylew filmów trzech milionów jenów w latach sześćdziesiątych, pierwszą falę…\nThe First Wave (1962-1971)\nGdy w 1962 roku na ekrany japońskich kin wszedł „Market of Flesh” („Nikutai no ichiba”); do dzisiaj uznawany za prekursora podgatunku; zaledwie po kilku dniach wyświetlania został objęty zakazem dystrybucji. Posypały się zarzuty o obsceniczności wspomnianego tytułu, a sam film stał się przedmiotem czujnej analizy Eirin. Ten japoński organ cenzorski po dziś dzień nakazuje zamazywanie organów płciowych i owłosienia łonowego, uniemożliwiając tym samym dosłowne przedstawienie aktu płciowego na wizji. Jest to dość specyficzna forma cenzury której podlega nie tylko erodukcja, ale i twarda pornografia. Wszystkie obrazy zawierające odchylenia od tych ogólnie przyjętych norm uznawane zostają za nielegalne i nie mogą być rozpowszechniane na rynku video i dvd. „Market of Flesh” na całe szczęście został „tylko” drastycznie pocięty, a następnie ponownie dopuszczony do dystrybucji kinowej. Skandal obyczajowy jaki wywołał z pewnością przyczynił się do zainteresowania nim większego grona odbiorców i przy budżecie nie przekraczającym ośmiu milionów jenów zwrócił się ponad dwunastokrotnie. Tak o to „Nikutai no ichiba” ostatecznie przyczynił się do powstania nurtu pinku eiga, a erotyzm który torował sobie własną drogę w kinematografii Japońskiej już od końca drugiej wojny światowej okazał się estetyką tyleż oburzającą, co wzbudzającą powszechne zainteresowanie. Warto w tym miejscu dodać, że to właśnie pryncypialne formy cenzury w widocznym stopniu odbiły swoje piętno na całokształcie tamtejszej seksploatacji. Reżyserzy, nie mogąc sobie pozwolić na dosłowność w pewnych kwestiach, niejako zmuszeni zostali do inszych sposobów równoważenia odgórnych regulacji. Kładziono nacisk zarówno na scenariusz, jak i kreacje aktorskie, wreszcie nadmiernie brutalizowano fabuły kolejnych pinków, a finezji w tworzeniu niewiarygodnie brzmiących tytułów mógłby Japończykom pozazdrościć niejeden, skrępowany zdaniem opinii publicznej zachodni twórca. Wtedy również ustabilizowały się konwencjonalne cechy stricte różowego obrazu we wschodnim stylu, który scharakteryzować można jako film erotyczny nie stroniący od ukazywania scen przemocy seksualnej. Bardzo ograniczony budżet, czas trwania nagrania wahający się w granicach sześćd ziesięciu minut, obraz nagrywany na 16, bądź też 35 mm taśmie w obrębie jednego tygodnia i rzecz jasna określona ilość scen erotycznych to podstawowe wyznaczniki nurtu pinku eiga (obejmującego doprawdy szeroki wachlarz konwencji filmowych, bo dramat, komedię, kino akcji i samurajskie, horror, romans, a nawet s.f.). Reguły te z biegiem lat ulegały jednak rozluźnieniu, z uwagi na to, że nurt coraz częściej zwracał się w stronę kina ambitnego, gdzie seks okazywał się być jedynie pretekstem…\nW 63’ Imamura, o którym głośno zrobiło się za sprawą w/w „Crazed Fruit”, poczęstował rozochoconą widownię erotycznym „The Insect Woman”, a swoje trzy grosze w postaci „Women... Oh, Women!” wtrącił po raz pierwszy Tetsuji Takechi. Jemu również zawdzięczamy pierwszy w historii wysokobudżetowy pink, „Day Dream” („Hakujitsumu”) z 64’. Z upływem czasu pozwalano sobie na więcej (ogromna w tym zasługa Seijuna Suzukiego i jego sławetnego „Gate of Flesh” - pierwszego japońskiego mainstreamowego filmu zawierającego nagość), co w dalszej perspektywie umożliwiało odważnym kreatorom seksploatacji poruszanie tematów tabu w błahych z pozoru produkcjach soft core. I chociaż Takechiemu zostały przedstawione zarzuty o obrazę moralności (w 65’ za „Black Snow”), to na dużym ekranie nadal chętnie prezentowano dewiacje seksualne. Przemoc z podtekstami politycznymi mieszał w swojej twórczości ojciec chrzestny pinku, Koji Wakamatsu. Założywszy własne studio - Wakamatsu Production - tylko do końca lat sześćdziesiątych niemal, że taśmowo wypuszczał same uznane już dziś klasyki gatunku. Zezwierzęcenie pierwiastka żeńskiego w „The Embryo Hunts in Secret” (66’) stało się nie tyle inspiracją dla innych, co wręcz jedną z miar kina pink. Inspirowany masowym mordem Richarda Specka na ośmiu pielęgniarkach z 13 lipca 1966 roku „Violated Angels” (67’) wręcz ociekał mizoginią i plastycznie przedstawionym, seksualnym sadyzmem. Potem rodząca się w bólach, krwista ekstrema zlała się w jedno z erotyką, co podlane potężną dawką psychologii zaowocowało premierą znakomitego pod każdym względem „Go, Go Second Time Virgin” (69’). Oliwy do ognia dolały zaś tradycyjnie niedosłowny, traktujący o zwierzęcej stronie ludzkiej natury „Violent Virgin” i oparty na autentycznych faktach, oburzający „Dark Story of a Japanese Rapist”. Niełatwe w odbiorze dzieła Wakamatsu charakteryzowały się wywołującym poczucie klaustrofobii, scenograficznym skąpstwem i wykorzystaniem czarnobiałej taśmy, zastępowanej kolorową jedynie w przełomowych dla fabuły momentach. W 70’ artysta znowu pokazał upolitycznioną twarz („Sex Jack”), niestety nie wywołał takiego skandalu jak pięć lat wcześniej przy okazji „Secrets Behind the Wall”. Szkoda również, że współpracujący z nim niejednokrotnie Masao Adachi („Contraception Revolution”, „Sex Zone”) trafił do libańskiego więzienia za działalność terrorystyczną. To się nazywa prawdziwa awangarda…\nOkrzyknięci trzema herosami pierwszej fali Kinya Ogawa („Trap of Flesh”, „Sex Tour”, „Sex Crime”), Hiroshi Mukai („Woman in a Blue Movie”, „Forbidden Technique”) i Shinya Yamamoto („A Certain Adultery”, „Women's Torture”, „The Season for Rapists”) byli zdaje się najpłodniejszymi reżyserami tamtego okresu. Współpracując z Nikkatsu, Tokyo Koei, Nihon Cinema, Shintoho Kogyo, Okura Eiga, czy wspomnianym Wakamatsu Production wyznaczali nowe standardy i znacznie przyczynili się do popularyzacji erodukcji.\nTymczasem współpracująca z World Eiga Noriko Tatsumi dorobiła się tytułu pierwszej Królowej japońskich filmów erotycznych. Mianem innych królowych pierwszej fali poszczycić się mogły Setsuko Ogawa, Mari Iwai, Miki Hayashi i Keiko Kayama. Swoje Pierwsze role w 67’ odegrała późniejsza trzecia Królowa Nikkatsu, a zarazem pierwsza S&M Naomi Tani. Skoro już mowa o Nikkatsu warto wiedzieć, że kompania wyprodukowała w następnym roku sławetne „Story of Heresy in Meiji Era” (reż. Michiyoshi Doi) i „Tokyo Bathhouse” (reż. Tan Ida). Dotkliwie kąsać zaczęło jednak i…\n…Toei. Zaczęło się od motywu przewodniego w „Joy of Torture” („Tokugawa onna keibatsu-shi”), czyli wymyślnych tortur jakim poddawano głównie kobiety w feudalnej Japonii, w okresie shogunatu Tokugawa (1615-1868). Zaprawiona niepokojącą przestrogą produkcja w reżyserii Teruo Ishii okazała się zalążkiem serii, w skład której wchodzą jeszcze „Inferno of Torture” i „Orgies of Edo”. Przyjmuje się, że cykl „Shogun's Joys of Torture” na wespół z surrealistycznym, opartym na podstawie prac Rampo Edogawy „Horrors of Malformed Men” i „Blind Beast” Masumury, to prekursorzy erotycznej groteski w świecie filmu (poczętej w bólach na przełomie lat 68’/69’). Nurt ero guro jako rodzaj ekstatyki istniał oczywiście dużo wcześniej, bo funkcjonował w literaturze japońskiej już w latach dwudziestych ubiegłego wieku. Znacznie głośniej zaczęło się o nim mówić dopiero po incydencie z Sadą Abe, która to w 1936 roku uśmierciła i wykastrowała swojego kochanka. Głównym konceptem pozostaje tutaj erotyczne pobudzenie widza poprzez… obrzydzenie i to w dosyć ekstremalnym jego ujęciu. No bo czy podlana sporą ilością krwi defragmentacja czyjegoś ciała, agresywna przemoc, upodlenie, czy wreszcie najróżniejsze dewiacje z naciskiem na koprofilię (w której fetyszem są ekskrementy), urofilię (tutaj fetyszem jest z kolei mocz) i klismafilię (enema), w ogóle mają prawo trącić szeroko pojętym erotyzmem?\nI choć na to pytanie każdy z osobna winien sobie odpowiedzieć warto zauważyć, że z legalnością tego typu obrazów poza granicami Kraju Kwitnącej Wiśni bywa różnie, a żeby było jeszcze zabawniej wskaźnik przestępstw na tle seksualnym w Japonii jest praktycznie znikomy. Czemu zatem ci rzekomo wybitni krytycy i filmoznawcy w dalszym ciągu lekceważą istnienie erotycznej groteski, erodukcji etc.?\nWszakże znacznie prościej jest coś ukryć, niż jeżeli potępić, a odwieczny problem z krytyką filmową sprowadza się do tego, że owe gatunki zdają się być represjonowanymi, zepchniętymi do dalszego obiegu i zaszufladkowanymi w kategoriach kina niepoważnego, stroniącego od poruszania trudnych tematów. Tymczasem chociażby w twórczości Masumury („Swastika”, „Irezumi”, „Red Angel”, „Electric Medusa”, „Hanzo the Razor: The Snare”), absolwenta psychologii, erotyka odgrywała niezwykle ważną rolę.\nErotyczne podłoże miała również defragmentacja ofiary w (nie)sławnym „Guinea Pig: Flowers of Flesh and Blood”, gdzie pochwę żywcem ćwiartowanej ofiary sprytnie przysłonięto jej wyprutymi na zewnątrz wnętrznościami. Z ero gro romansowali m.in. Koji Wakamtsu w „100 Years of Torture: The History” (75’), Banmei Takahashi w „Torture Chronicles 3: Female Inquisition” (78’), Katsuya Matsumura w swojej sadze „All Night Long” (92’, 95’, 96’, 02’, 03’, 09' ) i Sion Sono w mocno odrealnionym „Strange Circus” (05’). Cofając się jednak grubo o ponad trzydzieści lat wstecz, do początku kolorowych lat siedemdziesiątych…\nThe second wave (1971-1982)\n…kiedy to największe studia filmowe, walcząc o przetrwanie z niezależnymi wytwórniami, definitywnie wkroczyły na różowy rynek i utarły nieco nosa taniej erodukcji. Druga falę - zwaną także erą Nikkatsu i roman porno (The Nikkatsu Roman Porno era) - uważa się za złoty okres kina pink, co z uwagi na ustabilizowanie się nowych subnurtów i potężny wylew produkcji przeznaczonych do dystrybucji kinowej istotnie znajduje odbicie w rzeczywistości.\nNikkatsu podjęło decyzję o taśmowej produkcji obrazów typu roman porno (cechował je budżet przekraczający koszty produkcji pojedynczego pinku eiga, zatrudniano wielu profesjonalistów z branży, rozbudowana scenografia). Obsypany nagrodami „The Woman with Red Hair” (79’), ze znakomitą kreacją Junko Miyashity (jedną z trzech Królowych Nikkatsu roman porno) to tylko jeden z ważniejszych przedstawicieli nurtu romantycznej pornografii, a odpowiadający za doń Tatsumi Kumashiro („Woods are Wet: Woman Hell”, „World of Geisha”, „Street of Joy”, „Wet Lust: Opening the Tulip”, „Forbidden Games”), jeszcze w tym samym roku wyreżyserował kolejną wersję „Hell” („Jigoku”). Innymi uznanymi kreatorami romantic pornography pozostają m.in. Noboru Tanaka („Beauty's Exotic Dance: Torture!”, „A Woman Called Sada Abe”, „Village of Doom”), Akira Kato („Female Teacher: Cherry Boy Hunt”, „Secret Book: Sleeve And Sleeve”, „Romantic Tale: Otomi And Yosaburo”), Chusei Sone („Adultery”, „Hellish Love”, „Secret Chronicle: Prostitution Market”), Isao Hayashi („Eros Schedule Book: Concubine Secrets aka Castle Orgies”, „Eros Schedule Book Continued Concubine Secrets: Lustful Dance”), Kazunari Takeda („Eros Nights in Tokyo”, „Lessons in the Art of Sex: Majoring in Voyeurism”), Shinichi Shiratori („Love Affair On A Rainy Night”, „Sex Report From A Female Private Detective: Housewife Prostitution”), Shogoro Nishimura („Apartment Wife: Affair In The Afternoon” - warto odnotować, że saga „Apartment Wife” liczy sobie tyle odsłon, że nie sposób je wszystkie zliczyć). Sporą popularnością cieszyły się również obrazy opatrzone szyldem „Secret Chronicle” (kolejno o podtytułach ~ „Prostitution Market”, „Opening the Doors to the Sacred Altar”, „Crimson Goddess In Paradise” i „She Beast Market”). Zapominać nie należy również o serii „Angel Guts”, z którą od samego początku związany był Takashi Ishii. W skład 9-częściowego cyklu wchodzą „Angel Guts: High School Co-Ed” i „Angel Guts: Red Classroom” (obydwa w reż. Chusei Sone), „Angel Guts: Nami” (reż. Noboru Tanaka), „Angel Guts: Red Porno” (reż. Toshiharu Ikeda), „Angel Guts: Rouge” (reż. Hiroyuki Nasu) „Angel Guts: Red Rope” (reż. Junichi Suzuki), oraz trzy odsłony w reżyserii samego Takashiego Ishii: „Angel Guts: Red Vertigo”, „Angel Guts: Red Lightning” i „Angel Guts: Night is Falling Again”.\nPowstałe w 1974 roku, a wyreżyserowane przez Masaru Konumę „Flower and Snake” („Hana to hebi”) i „Wife to Be Sacrificed” („Ikenie fujin”) okazały się prekursorami S&M roman porno i wypromowały grającą w nich Naomi Tani. Pomyśleć, że wszystko zaczęło się od Oniroku Dana… prawdopodobnie najsławniejszego pisarza sadomasochistycznych nowel w Japonii. To właśnie w jego głowie zrodził się pomysł na „Hana to hebi”, który; przelany uprzednio na papier; zainteresował studio Nikkatsu. Filmowa adaptacja „Flowers and Snakes” przesądziła, że powstaną kolejne ekranizacje czytadeł Dana (kręcone na przełomie lat ’74-’88). Od tej pory Nikkatsu w szczególności skupiło się na przedmiotowym traktowaniem kobiet i zbrutalizowanej erotyce, w tym shibari (fanom wiązania rekomendowana jest w szczególności czwarta odsłona serii, o wiele mówiącym podtytule „Rope Magic”). Do końca ery roman porno powstało również całkiem sporo adaptacji innych nowel Dana, w tym m.in. „Fairy in a Cage” i „Rope Hell” (reż. Koyu Ohara), „Skin of Roses” (reż. Katsuhiko Fujii), „Female Teacher in Rope Hell” i niespotykanie brutalny „White Uniform in Rope Hell” aka „All Women Are Whores”(reż.Shogoro Nishimura), czy „Image of a Bound Girl” (reż. Masaru Konuma).\nStudio Toei również wypracowało sobie na początku lat siedemdziesiątych swój własny, charakterystyczny styl filmowy - pinky violence. Obrazy tego typu częstokroć wychodziły poza konwencję filmu erotycznego wprowadzając w linię fabularną elementy kina akcji, a co się z tym wiąże, przemocy o charakterze pozaseksualnym. Poruszały one tematykę zorganizowanej przestępczości. Podczas gdy Nikkatsu skupiało się głównie na rażeniu gwałtem i mizoginią, Toei stawiało na wizerunek kobiety silnej, zdecydowanej i niezależnej. Wystarczy wspomnieć takie serie „Sukeban” (i c hoć ze znalezieniem jej sensownego wyliczenia będzie już ciężej, to nie wypada nie wiedzieć o istnieniu takich tytułów jak „Girl Boss Guerilla”, czy „Girl Boss Revenge: Sukeban”) i „Delinquent Girl Boss” („Blossoming Night Dreams”, „Tokyo Drifters”, „Ballad Of Yokohama Hoods”, oraz głośny „Worthless to Confess” wchodzący w skład wydania „the Pinky Violence collection”). Oparty na podstawie mangi Tooru Shinohary „Female Prisoner #701: Scorpion” wzbudził natomiast w chwili swojej premiery w 1972 roku spore zainteresowanie widzów i stał się pierwszą odsłoną bardzo popularnej w swoim ojczystym kraju serii filmów wydawanych pod tym właśnie szyldem. W skład serii wchodzą również „Scorpion: Female Prisoner Cage #41” aka „Female Convict Scorpion Jailhouse 41”, „Female Prisoner Scorpion: #701's Grudge Song” aka „Female Convict Scorpion: Grudge Song”, oraz „Female Prisoner Scorpion: Beast Stable” aka „Female Convict Scorpion: Beast Stable”; a o jej popularności świadczy chociażby mnogość prób jej reaktywacji kolejno w latach 1976 („New Female Prisoner Scorpion: #701”), 1977 („New Female Prisoner Scorpion Special Room X”), 1991 („Female Prisoner Scorpion Murderer's Announcement”), 1997 („Scorpion's Revenge” aka „Sasori in U.S.A.”) i 1998 („Scorpion: Female Prisoner #701”). W czterech pierwszych odsłonach sagi wystąpiła Meiko Kaji, kojarzona chyba przez każdego miłośnika japońskiego kina eksploatacji za sprawą pamiętnej roli mścicielki z „Lady Snowblood” (73’, reż. Toshiya Fujita). Innymi gwizdami pinky violence Toei były Reiko Oshida (seria „Delinquent Girl Boss”), Reiko Ike ( „Sex and Fury”, „Female Yakuza Tale”) i Miki Sugimoto („Criminal Woman: Killing Melody”, „Zero Woman: Red Handcuffs”). Jednym z szerzej rozpoznawalnych cykli które wyszły wprost z pod skrzydeł Toei's Pinky Violence jest seria „Terrifying Girls' High School”, na którą składają się „Lynch Law Classroom” i „Women’s Violent Classroom” (w reż. Norifumi Suzuki) „Delinquent Convulsion Group” i „Animal Courage”. Jeśli już mówić o twórczości Suzukiego, nie sposób nie wspomnieć o jego „School of the Holy Beast” (pamiętać bowiem należy, że wszelkie powstające w Japonii nun-exploity również podpiąć można pod nurt pinku eiga) traktującym o młodej dziewczynie która wstępuje do klasztoru po to, aby rozwikłać zagadkę śmierci swojej matki która zginęła za jego murami. Krytykuje się tutaj nie tyle katolicyzm jako religie, co raczej hipokryzję wierzących, fanatyków i histeryków od których żadna z religii wolna w końcu nie jest. Widz dostaje zatem obsceniczne obrazy współżyjących ze sobą zakonnic, regularnie gwałcącego je księdza i zemstę polegającą na złamaniu wszystkich zasad religijnych, z morderstwem i kazirodztwem na czele. Tematyka to niezwykle odważna, przy czym wcale nie głupia (z resztą nie tylko „Seijû gakuen” zasługuje na uwagę w temacie japońskich nun-exploitów, że wspomnę tylko o „Wet and Rope” Koyu Ohary). „Beautiful Girl Hunter” (aka „Star of David: Beauty”), któremu najbliżej do konwencji sado-sekusalnej ekstremy filmowej Suzuki wyreżyserował już dla Nikkatsu. Tym razem fabuła skupiała się na poczętym w wyniku brutalnego gwałtu Tatsuyi, na pozór normalnym chłopaku który urządza jednak w piwnicy swojej posiadłości swoistą komnatę tortur, gdzie sprowadza, a następnie seksualnie upadla i zabija kolejne kobiety. Znalazło się tutaj miejsce naprzedstawienie portretu psychologicznego mordercy, w wypadku którego geny gwałciciela były tylko katalizatorem, a prawdziwą winę za tragedię ponosił przybrany ojciec. Narodziny subnurtu violent pink datuje się natomiast na rok 1976 i premierę „Okasu!”, tudzież o wiele głośniejszego „Assault! Jack the Ripper”. Tymi, cóż tu dużo mówić mocnymi akcentami Yasuharu Hasebe wdał się w absolutnie niepoprawny politycznie, skrajnie mizoginistyczny romans z o wiele brutalniejszymi odłamami kina erotycznego niż to, które tworzył jak dotychczas. W późniejszych latach zmajstrował jeszcze co najmniej kilka, niemniej dyskusyjnych violent pinków, a wśród nich chronologicznie szokujący „Reipu 25-ji: Bôkan” („Rape! 13th Hour” – który w 1977 okazał się orzechem nie do zgryzienia nawet dla szefostwa Nikkatsu), „Osou!” i „Yaru!” („Raping!”). Dodatkowo gatunek ożywił niewiarygodnie brutalny, przy czym możliwe, że na zawsze utracony „Zoom Up: Rape Site” w reżyserii Koyu Ohary („Fairy in a Cage”, „White Rose Campus: Then Everybody Gets Raped”). Na otarcie łez pozostaje jedynie jego sequel „Zoom In: Rape Apartments” (reż. Naosuke Kurosawa, 80’), dostępny w japońskich sklepach z dvd.\nOsobny akapit pozwoliłem sobie natomiast poświęcić osobie Oshimy, bo choć z kinem erotycznym miał już do czynienia dużo wcześniej („The Pleasures of the Flesh”, 1965), to właśnie powstały w drugiej połowie lat siedemdziesiątych,budzący zgorszenie „In the Realm of the Senses”, wywołał skandal obyczajowy na całym świecie. Wątpliwości dotyczące klasyfikacji gatunkowej tej japońsko-francuskiej koprodukcji filmowej wynikać mogą z faktu, iż nurt pinku eiga, lub jak kto woli – brutalna erotyka – to gatunek charakter ystyczny tylko i wyłącznie dla kinematografii Kraju Kwitnącej Wiśni, nie posiadający swojego zachodniego odpowiednika, prezentujący seksualne zbliżenia w ujęciu soft core. Tymczasem pornograficzne sceny w połączeniu z autentycznie obrzydliwym finałem tylko podsyciły oburzenie i szok jaki incydent Abe budzi sam w sobie. Pięknie sfilmowana historia romansu Sady i Kichizo, nie stroniąc od zadawania trudnych pytań, skupiała się bowiem na problemie odnalezienia ekstazy w cierpieniu (podobnie jak „Blind Beast” Yasuzo Masumury). Producentem wykonawczym był sam ojciec chrzestny pinku, a wydane nakładem Tantra dmpc Ltd. „Imperium zmysłów”, w drastycznie pociętej, 98-minutowej wersji zawitało nawet swego czasu na półkach polskich wypożyczalni kaset video.\nO dwa lata młodszy „Empire of Passion” nie wywołał już tak wielkiego oburzenia, co wcale nie oznacza, że można go marginalizować. Dramat kochanków którzy zabili dla łączącego ich uczucia frapuje, tak samo jak afektywność działania pod naciskiem emocjonalnych zrywów, niemożność uniknięcia kary, czy ucieczki od demonów przeszłości gdy brzemię winy ciąży już na człowieku zbyt długo, nie pozwalając mu wyprostować się i nabrać powietrza do płuc. Samo ukrycie ciała w studni głęboko zakorzenione jest w japońskim folklorze. Uważni bez problemu dostrzegą znacznie więcej, jak chociażby wyraźne nawiązanie do opowiastki „Mujina” z cyklu opowieści niesamowitych autorstwa Lafcadio Hearn’a.\nGdy w 81’ Takechi ponownie stanął za kamerą i stworzył pornograficzny remake swojego „Day Dream” (pierwszy film w historii japońskiej kinematografii zawierający sceny XXX; rolę molestowanej przez dentystę pacjentki odegrała wschodząca królowa tamtejszego porno, Kyoko Aizome) prawdopodobnie nikt nie przypuszczał, że lata osiemdziesiąte definitywnie zamkną złoty okres kina pink. Nakręcony u schyłku ery Nikkatsu i roman porno, psychologiczny „A Pool Wi thout Water” nie odniósł tak spektakularnego sukcesu jak powstały na jej początku „Ecstacy of the Angels”, to też produkcji brutalnej erotyki zaprzestał wkrótce nawet Koji Wakamtsu. Winą za powolny upadek poplarności nurtu obarczyć należałoby legalizację twardej pornografii (AV – adult videos), nie bez wpływu na to pozostawała także i popularyzacja domowych odtwarzaczy video, a ostatecznym ciosem okazały się nowe drastyczne restrykcje, jakim cenzura poddała kinowe produkcje dla dorosłych w ujęciu soft core. Tak oto obrazem „Bed Partner” (reż. Daisuke Gotoh), w 1988 roku Nikkatsu zakończyło siedemnastoletnią tradycję roman porno i choć nie wycofało się z biznesu (wiążąc koniec z końcem pod szyldami Ropponica i Excess Films), ostatecznie ogłosiło bankructwo w 1993. Paradoksalnie, podczas gdy najstarsze studio filmowe w Kraju Kwitnącej Wiśni zaczynało niedomagać, nastąpił istny wylew ekstremalnie brutalnej erotyki. Wprawdzie kolejne adaptacje czytadeł mistrza S&M, Oniroku Dana rzadko kiedy próbowały zbliżyć się poziomem groteski do tej zawartej w „White Uniform in Rope Hell”, ale do 88’ zdążyło ich trochę powstać; w tym m.in. „Female Beautician Rope Discipline” (reż. Hidehiro Ito), „Snake Hole” (reż. Katsuhiko Fujii), „Rope Torture” (reż. Ikuo Sekimoto), „Female Bondage Torture” (reż. Satoru Kobayashi), Beautiful Teacher in Torture Hell (reż. Masahito Segawa), „Girl and the Wooden Horse Torture” i „Exotic Mask in Hell” (reż. Fumihiko Kato). Skrajnie mizoginistyczne S&M roman porno kręcił w dalszym ciągu Masaru Konuma („Woman In The Box: Virgin Sacrifice”, „Woman In The Box 2”), a trio Nakamura - Hiroki - Ishikawa sprezentowało portret seksualnego piekła w „Captured for Sex 2” (86’). Połączywszy horror gore z erotyką, Kazuo ‘Gaira’ Komizu stworzył trylogię ‘splatter eros’ „Entrails of a Virgin” (86’-87’). „Hakujitsumu zoku” pożegnał się z widownią Takechi, odchodząc w 1987. Za tetralogię wyjątkowo brutalnych violent pinków „Subway Serial Rape” (1985-88) odpowiada natomiast Shuji Kataoka. W międzyczasie zaadaptował on jeszcze Dana („Wife to be Molested”) i dokręcił sequel „Apartment Wife: Ass Slave”. Pytając o konsekwencje gwałtu w „Chikatetsu renzoku reipu: Aijin-gari” zamknął projekt swojego życia i godnie zeszedł z podupadającej, erotycznej sceny. Innym wyjątkowo popularnym cyklem oscylującym wokół seksualnej przemocy na tle chłodnych kolorystycznie wnętrz wagonów jest saga „Molester's Train”, z którą na przestrzeni lat mierzyli się tacy twórcy jak Yojiro Takita (zdobywca Oscara w 2009 roku w kategorii najlepszy nieanglojęzyczny film za obraz "Departures") , Masahiro Kasai, a nawet Takahisa Zeze i Hisayasu Sato.\nZnani jako trzy filary pinku Genji Nakamura (odpowiada m.in. za ceniony homoseksualny pink „Beautiful Mystery”), Banmei Takahashi („Bondage Cell”, „Brutal! Rape Case”, cykl „Female Prisoner”, Perverted Fingers: Stop!”) i Mamoru Watanabe („Dark Hair, Velvet Soul”, „Lusty Discipline in Uniform”) – weterani kina erotycznego – w trudnym dla niego okresie skupiali się przede wszystkim na technicznej finezji, oraz stylowej narracji.\nPo plajcie Nikkatsu nastały jałowe czasy dla łóżkowej makabreski i gdyby nie czworo boskich królów pinku - Kazuhiro Sano („Group Molesters: Peeping on the Housewife”, „Yokohama's Long Good-bye”, „Adultery, Mother & Daughter”, „Entrails of a Ripe Woman: Scarlet Crevice”), Toshiki Sato („Night of the Perverts”, „Abnormal Ecstasy”, „Tandem”, „Blissful Genuine Sex: Penetration!”), Takahisa Zeze („Amazon Garden: Uniform Lesbians”, „Fallen Angels in September”, „The Dream of Garuda”, „Raigyo”, „Tokyo X Erotica”), Hisayasu Sato („Lolita: Vibrator Torture”, „Survey Map of a Paradise Lost”, „The Bedroom”) – losy nurtu mogłyby się potoczyć w niepomyślnym dla jego miłośników kierunku. Podczas gdy trzej pierwsi debiutowali dopiero w 89’, Sato kręcił swoje pinki już od połowy lat osiemdziesiątych, w tym ho moseksualne („Lunatic Theatre”, 89’) i zoofilskie („Horse - Woman – Dog”, 90’; „Stable Lady”, 91’). W 95’ wyreżyserował groteskowy, przy czym wcale nie głupi „Naked Blood”, a w 2005 jeden z segmentów do „Rampo Noir”, ku czci legendarnego japońskiego mistrza kryminału, Rampo Edogawy. Osobliwy kwartet tworzył filmy trudne w odbiorze, każdy z osobna skupiał się na własnych przemyśleniach, nierzadko zapominając o fundamentalnych regułach kina pink, jak chociażby określonej ilości scen erotycznych. Stąd też zwolennicy seksploatacji starszej daty nie szczędzili krytyki pod ich adresem; z drugiej jednak strony czegóż spodziewać się po artyście żyjącym w ciągłym przeświadczeniu, jakoby kreowana przezeń forma sztuki popadła w niełaskę i dążąc ku swemu rychłemu zmierzchowi, powoli odchodziła w niepamięć?\n…i tak o to fali na miarę lat 60-tych, 70-tych, czy nawet mniejszego wylewu jak ta kilkuletnia moda na violent pinki w latach 80-tych nikt się nie doczekał. Powstała za to z góry lejąca na poprawność polityczną, humorystyczna tetralogia „Rapeman” (93’-94’) w reżyserii Takao Nagaishi, współproducentem której było studio Pink Pineapple (żywa legenda na poletku anime hentai/horror, odpowiadająca m.in. za stylowy „Bride of Darkness”, „Lesson of Darkness”, „Alien from the Darkness”, czy „Angel of Darkness”). Przesycona absurdalnym żartem seria o misji Keisuke (w tej roli przezabawny Hiroyuki Okita) – za dnia ciapowatego nauczyciela wychowania fizycznego, w nocy zaś przywdziewającego maskę herosa i gwałcącego na zlecenie różnej maści przestępczynie, czy niegodziwe uwodzicielki (bo to w sumie złe kobiety były ;)) – zdołała sobie zaskarbić sympatię fanów mangi pod tym samym tytułem, więc dokręcono animowany już spin-off („Ô Edo Rapeman”, 2 epizody) w roku 1996. Podczas gdy Konuma kręcił jakby mniej (aczkolwiek spłodził m.in. „XX: Beautiful Hunter”, potem zaś „Lustful Revenge” pod okiem ludzi z neo-nikkatsu), jedynym nader aktywnym twórcą starej szkoły pozostawał w zasadzie tylko Kinya Ogawa (aż 24 odnotowane pinki na przestrzeni 90’-97’), a pojedyncze ekscesy pokroju głośnych „Tokyo Decadence” (reż. Ryû Murakami, 92’), czy „New World of Love” (reż. Banmei Takahashi, 95’) nie były w stanie zmienić dosyć kiepskiego położenia w jakim znalazł się nurt pinku eiga. Japońska brutalna erotyka przeżywała właśnie swój pierwszy, faktycznie poważny kryzys… kryzys w dobie rozwoju kina stricte ekstremalnego.\nJap. sexploitation today\n…i choć nikłe są szanse na to, że nastąpi regresja niegdysiejszej popularności seksploatacji rodem z Kraju Kwitnącej Wiśni, to obecnie przędzie ona całkiem nieźle i zdaje się wybudzać z chwilowego stanu śmierci klinicznej. Najmłodsze pokolenie twórców (znani razem jako siedmioro szczęśliwych bogów pink) w skład którego wchodzą Toshiya Ueno, Shinji Imaoka („Lunch Box”, „Frog Song”, „Uncle's Paradise”), Yoshitaka Kamata, Toshiro Enomoto, Yuji Tajiri, Mitsuru Meike („The Glamorous Life of Sachiko Hanai”) i Rei Sakamoto, cechuje mocno zindywidualizowane podejście do tematu.\nMiędzynarodowy rozgłos oraz uznanie krytyki zdobyły wspominany „The Glamorous Life of Sachiko Hanai” i „Flower and Snake” (reż. Takashi Ishii, 2004 – cztery lata wcześniej nakręcił nietypowy rape&revenge „Freeze Me”). Trening seksualny i taśmowy nieomalże ciąg upokorzeń pierwiastka żeńskiego stanowią wprawdzie archetyp tyle, że rzadko kiedy bywał on aż tak wysmakowany wizualnie. W rok później światło dzienne ujrzał sequel „Pari/Shizuko”, a w 06’ składająca się z trzech epizodów pornograficzna animacja…\nPink film or not?\nNurt pinku eiga wywarł niekwestionowany wpływ na ostateczne ukształtowanie się kinematografii japońskiej do dnia dzisiejszego i nie tylko. Kto wie… być może naznaczone przez seksualny terror, amerykańskie rape&revenge („Last House on the Left”, „I Spit on Your Grave ”, „Thriller: A Cruel Picture”) stanowią do pewnego stopnia odbicie tego, co działo się za oceanem?\nCiężko natomiast jednoznacznie określić ile z typowego pinku mają w sobie filmy Daisuke Yamanouchiego (seria „Red Room”, „Mu Zan E”, „Girl Hell 1999”). W „Czerwonej komnacie” widz dostaje obrzydliwą scenę penetracji pochwy przy użyciu żarówki, zaś w „Mu Zan E” seks z miesiączkującymi kobietami jest; jeśli można to tak określić; jednym z motywów przewodnich. Nawet „Blood Sisters” - wariacji na temat zachodnich rape&revenge - bliżej do konglomeratu splattera z AV (hardcore porn), niż jeżeli typowego pinku. Nihilistyczny horror „Juvenile Crime"” (97') również zawierał sceny pornograficzne. Przedstawiał dość luźny przebieg ostatnich kilku tygodni z życia młodziutkiej Junko Furuty. Uprowadzona przez grupę degeneratów nastolatka przeżyła piekło na przełomie listopada 88’ i początku następnego roku. Przetrzymywana w domu jednego z oprawców, wielokrotnie gwałcona i poddana seksualnej degradacji, skatowana dogorywała w męczarniach. 4 stycznia 89’ kaci ukryli jej ciało na odludziu – wrzuciwszy zwłoki dziewczyny do beczki zalali je betonem.\nOd odniesień do wieloletnich tradycji kina pink nie stroni w swojej twórczości także Takashi Miike. Świadczyć o tym mogą sadomasochistyczne zapędy Kakihary (w postać którego cielił się Tadanobu Asano), najgroźniejszego przeciwnika zabójcy nr.1 w „Ichi the Killer”, czy przedmiotowe traktowanie kandydatek na żonę głównego bohatera i akupunktura (przywodząca na myśl „Female Market”) z „Audition”. A „Visitor Q”?\n...toż to cała gama dewiacji, na kazirodczym stosunku ojca z córką poczynając, poprzez matkę zarabiającą na narkotyki z klubie S&M, na homoseksualnym gwałcie i nekrofilii kończąc. Przykład niezmiernie ciekawy, acz daleki od erodukcji w potocznym jej znaczeniu.\nAutor: asian(s)exploitation o 04:05


elka.pl - Można kupić, obejrzeć, porozmawiać\nStart Kościan Można kupić, obejrzeć, porozmawiać\nGiełda dóbr wszelakich\nMożna kupić, obejrzeć, porozmawiać\n17.07.2017. Radio Elka, Monika Kaczmarska-Banaszak\nOkoło czterdziestu wystawców pojawiło się w niedzielny poranek na "Giełdzie dóbr wszelakich" w Kościanie. Spotkania są okazją, by coś sprzedać, kupić albo zamienić. Najliczniejszą reprezentacją były ptaki: gołębie, kaczki, przepiórki, ale także paw. Pojawiły się też króliki i patyczaki.\nDo Kościana zjeżdżają nie tylko wystawcy z najbliższej okolicy, ale też ze Śremu, Gostynia, Rawicza, Borku czy Poznania. Sporo wśród nich hodowców gołębi.\nTym razem handel nie poszedł tak dobrze, bo więcej niż kupujących było zwiedzających. A pooglądać zwierzęta przychodzą zwłaszcza rodziny z dziećmi.\nByły i króliki, i małe kocięta, które mieszkaniec Kościana przywiózł z nadzieją, że znajdą nowy dom, ale nie powiodło się.\nGiełda to nie tylko okazja do zbycia czy sprzedaży, ale też miejsce, w którym spotykają się pasjonaci, dyskutują, wymieniają doświadczenia.\nKolejne spotkanie już 20 sierpnia - jak zwykle przy Orliku na os. Konstytucji 3 maja w Kościanie. Organizatorem są Kościańscy Pasjonaci.\n1. Dodane przez Mery, w dniu - 17-07-2017 13:45\nBiedne zwierzątka, w klatkach, zestresowane, do tego w słońcu...\n2. Dodane przez GOŚKA, w dniu - 17-07-2017 15:20\nGdzie POLICJA i Straż Miejska ? Jak można tak pastwić się nad zwierzętami ? Kaczki spragnione mają otwarte dzioby, chcą pićććć !\nAni koty ani króliki nie mogą przebywać w słońcu.\nGdzie Pan Burmistrz? Handel na powietrzu super sprawa, w Lesznie też można tak kombinować ale handel zwierzętami na terenie otwartym jest od lat zabroniony.\n3. Dodane przez do GOŚKA, w dniu - 17-07-2017 20:27\nSama jesteś kaczką i to dziką. Jak się nie znasz to się nie wypowiadaj!!!!!!\n4. Dodane przez alejakja, w dniu - 17-07-2017 21:03\nA ja się pytam gdzie te dobra wszelakie? tam tylko zwierzaki były!!!\n5. Dodane przez do 3, w dniu - 18-07-2017 06:16\nIstnieje ustawa o ochronie zwierząt "GOŚKA"ma 10000% racji.Zwierze jest żywą czującą istotą,powinno mieć stały dostęp do wody a w dni upalne przebywać w zacienionym miejscu.Spróbuj testu niech: Cię zamknie ktoś w klatce postawi na słońcu i nie da nic do picia.Miłego pobytu.Może zrozumiesz?!\n6. Dodane przez Do was, w dniu - 18-07-2017 09:52\nW niedzielę nie było upału, a giełda skończyła się o 11. Nie przesadzajcie. 2, 3 godziny na świeżym powietrzu nikomu jeszcze nie zaszkodziły\n7. Dodane przez STEFAN, w dniu - 18-07-2017 20:06\nMiarą naszego człowieczeństwa jet to jak dbamy o zwierzęta.\n8. Dodane przez do 5, w dniu - 18-07-2017 21:52\nNa zdjęciu są gęsi nie kaczki i o to chodziło inteligencie . A ten test to sam wymyśliłeś ??\ndacia sandero 1, 5 dci klimatyz...\n9. Dodane przez do 8, w dniu - 19-07-2017 11:45\nTest specjalnie dla Ciebie\n10. Dodane przez Kuba, w dniu - 26-07-2017 22:30\nPani Gosiu, to Ja wystawiałem te małe kotki. Kotki przez większość czasu pozostawały w cieniu rzucanym przez stojący obok samochód. Gdy połowa klatki znajdowała się w słońcu, kotki wybierały słońce UWAGA!!! Kotki nadal do wzięcia !!! 2 kocurki i 2 kotki Ktoś zainteresowany? Pozdrawiam


Meta i Swaróg w Winnicy Uroczysko | ENOTarnowskie\nPrzyglądnijmy się Biegowi w Janowicach przy Małopolskich Winnicach, najświeższej imprezie w ENOTarnowskie zorganizowanej przez trzech winiarzy z Janowic. Wymyślili ją i przeprowadzili Wiesław Chlipała z Winnicy Janowice, Grzegorz Gondek z Winnicy Gierowa oraz Andrzej Haus z Winnicy Uroczysko. Skorzystali z dotacji z Małopolski, napisali projekt, uzyskali środki, zapewnili oprawę medialną, wsparcie lokalnego samorządu.\nJako, że był to nowatorski pomysł nie tylko w regionie, ale w skali Polski – połączenie kultury sportowej z kulturą wina – na starcie biegu pojawiło się sporo biegaczek i biegaczy. Trasa, wymagająca, bo po sporych górkach i przy upalnej pogodzie, biegła od Winnicy Janowice przez Winnicę Gierowa do Winnicy Uroczysko, gdzie była meta.\nMeta, a jednocześnie miejsce komfortowego wypoczynku tak dla uczestników zawodów, jak i licznie przybyłych mieszkańców regionu. Po zawodach można się było zrelaksować przy kieliszku lokalnego wina, serach od regionalnych serowarów, sokach jabłkowych od Zwolińskiego „Soki Prosto z Sadu” (też Janowice!), smakowitym żurku przyrządzonym przez gospodynie oraz kiełbaskach i mięsu z ogniska. Można było cudownie nic nie robić, leżeć na leżaczkach i spędzać czas powoli, zgodnie z rytmem natury.\nWracając do Winnicy Uroczysko, we wcześniejszych wpisach i na blogu ENOTarnowskie przedstawiliśmy już Państwu trzy flagowe etykiety, wina: Chors (odmianowy Hibernal), Białobóg (kupaż Seyval Blanc i Jutrzenki) oraz Mokosz (odmianowa Jutrzenka). Proponowaliśmy je odpowiednio do karpia z pieca w jarzynach z Gospodarstwa Rybackiego w Przyborowie Mariana Tomali, do kremu ziemniaczanego oraz do wędzonego pstrąga z gospodarstwa Złoty Pstrąg Stanisława Ziółkowskiego z Kończysk.\nDzisiaj proponujemy Swaróg, wino różowe, ale zrobione – uwaga! – z Pinot Gris, czyli odmiany na wina białe, czyli bardzo nietypowo, bo jak doskonale wiecie, różowe wina w zdecydowanej większości robi się z odmian czerwonych (na czerwone wino). Ale Haus przekonał, że można i z Pinot Gris (w wolnym tłumaczeniu „Szary Pinot”).\nSwaróg rocznik 2019 jest winem wytrawnym, bardzo miękkim i łagodnym w ustach, o niskiej kwasowości. Pachnie czerwonymi owocami z ogrodu, przede wszystkim truskawkami, wyczuwa się też nuty białych, wczesnoletnich kwiatów.\nAż kusi, by wino podać z czymś absolutnie lekkim, niezobowiązującym, sezonowym, najlepiej z owocami sadu. Świetnie będą pasować czereśnie albo deserowe winogrona, oba owoce z Winnicy Gierowa Grzegorza Gondka oraz jabłka z sadu Dariusza Zwolińskiego. Nic tu nie trzeba robić, jedynie schłodzić wino do 9 stopni i delektować się nim pałaszując świeże owoce.


Duże trzewiki męskie Clarks Wallabee Boot brązowe - duże buty męskie\n> Męskie>Trzewiki>Duże trzewiki męskie Clarks Wallabee Boot brązowe\nDuże trzewiki męskie Clarks Wallabee Boot brązowe. Clarks Originals to angielska marka która idealnie łączy funkcjonalność, styl oraz komfort. Półbuty, mokasyny, trzewiki w modnych fasonach oraz kolorach w dużych rozmiarach. Polecamy kultowy fason trzewików męskich Wallabee Boot z kolekcji ORIGINALS. Wierzch wykonany jest ze skóry naturalnej zamszowej (zalecamy zaimpregnowanie obuwia przed pierwszym użyciem) zapewniając maksymalny komfort podczas użytkowania. Wnętrze oraz wkładka wewnętrzna wykonane są z wysokiej jakości skóry naturalnej. Obuwie występuje w tęgości G. Sznurowanie pozwala na idealne dopasowanie do stopy. Elastyczna podeszwa zapewnia doskonały komfort podczas chodzenia. Ponadczasowe trzewiki męskie Clarks są znakomitym uzupełnieniem wielu stylizacji. Nr(75)\nPath: Home > Męskie > Trzewiki > Duże trzewiki męskie Clarks Wallabee Boot brązowe


Kraków - badania w atrakcyjnych cenach\nOferta lekarza w Krakowie\nWielu z nas na myśl o wizycie u lekarza napelnia strach, z resztą całkiem uzasadniony. Czemu? Po pierwsze – wizyta u lekarza to ogromny wydatek, najczęsciej od 100 zł za najnormalniejzą w świecie wizytą, do góry.Po drugie długaśne kolejki ludzi tłoczących się, przepychających, warczących. W takiej atmosferze żart, że pacjent z angielska znaczy cierpliwy nabiera nowego znaczenia. Jednak dzięki naszejekonomicznej ofercie lekarzy już dziś masz możliwość pokonania wszystkich problemów które do tej pory stawały na Twojej drodze do lekarza. Nasi lekarze to ludzie którzy w swoich branżach przepracowali spory kawałek czasu. Lekarze ci to niesamowici specjaliści, ktorzy pomogą wam w walce z każdym problemem zdrowotnym, a do tego dzięki naszej ofercie nie oskubią waszego portfela do ostatniej złotówki. Nasza niecodzienna oferta lekarzy pozwoli wam oszczedzić czasu na stanie w kolejkach, rezerwowanie terminu wizyty, oraz sprawi, że wizyta u specjalisty będzie nawet o 70 procent tańsza.\nLekarze to nie jedyna propozycja jaką mamy do zaoferotania. Zarejestruj sie na newsletter Groupon, lub po prostu przedlądaj codziennie naszą stronę, by byc na bieżąco ze wszystkimi najnowszymi, najświeższymi i najtańszymi ofertami z krakowa. Dzięki Groupon oszczędzasz czas – nie musisz dłużej biegać, szukać, zasięgać opinii i weryfikować, ponieważ wszystko to robimy za ciebie – zanim coś wstawimy na Groupon, sami dokładnie sprawdzamy co dokładnie zostanei ci zaserwowane. Do tego masz pewność, że nasza oferta to najniższa z możliwych cen – bowiem nasze zniżki sięgają nawet 70 procent, dzięki czemu stać cię na więcej przyjemności, na ktore po prostu zasługujesz.\nDbaj o zdrowie, korzystając z naszych okazji\nZdrowe i zadowolone ciało jest bardzo ważne dla naszego dobrego samopoczucia i zapewnia nam wystarczają ilość energii do zrealizowania naszych planów i spełnienia marzeń. Dlatego jest bardzo ważne by o nasze ciało dbać, pilnując zdrowej i zróżnicowanej diety pełnej w witaminy i inne niezbędne składniki oraz regularnie uprawiając sport, pamiętając również o rozciąganiu i o ćwiczeniach kardio. Dobrze zadbane ciało nie powinno nam sprawiać kłopotów, jednakże zdąża się również niestety, że nasze ciało jest osłabione przez choroby lub kontuzje. W tym wypadku szukamy pomocy i porady u lekarzy, którzy korzystają z dokonań w dziedzinie medycyny. Groupon oferuje interesujące i atrakcyjne zniziki w dziale medycyna ogólna w mieście Kraków, dzięki którym nasze wizyty u specjalistów i zakup lekarstw będzie mniej uciążliwy dla naszych portfeli. Serdecznie zapraszamy również do zapoznania się z naszymi ofertami w innych działach, takich jak sport i rekreacja. Jesteśmy pewni że każdy znajdzie u nas coś dla siebie!\nNajlepsze oferty w dziale medycyny ogólnej\nSerdecznie zapraszamy wszystkich, dla których forma fizyczna i dobre samopoczucie są bardzo ważne, do zapoznania się z naszymi różnorodnymi ofertami obejmującymi rabaty w dziale medycyna ogólna w mieście Kraków , zniżki dotyczące zajęć sportowych i rekreacji i wiele innych. Mamy nadzieję, że nasza oferta przyczyni się do wzmocnienia formy, poprawy humory i większej ilości energii wśród tych, którzy skorzystają z naszej oferty


Gratulacje z okazji narodzin - ScrapArtGallery\nGratulacje z okazji narodzin - kartka dla chłopca.\nPrzedmiotem oferty jest urocza, subtelna kartka z okazji narodzin dziecka.\nDominuje kolorystyka pastelowa. Głównym motywem kartki jest ozdobna wycinanka przedstawiająca bociana niosącego maluszka w zawiniątku:)\nCałość zaaranżowana na błękitnym papierze w białe kropeczki. Delikatność kompozycji podkreśla biała i niebieska, ręcznie wycięta koroneczka opasająca kartkę wraz z atłasową wstążeczką. Dodatkowymi akcentami ozdobnymi są wplecione w kompozycję dwa kolorowe guziczki.\nKartka została wykonana w całości ręcznie z najwyższą starannością o jakość i estetykę. Do pracy twórczej użyto najwyższej jakości materiałów.\nWewnątrz zamieszczony karnecik na życzenia.\nW zestawie koperta oraz folia ochronna.\nW 100 % własnoręcznie\nZadaj pytanie dotyczące produktu: Gratulacje z okazji narodzin


odpoczniesz Ludzie, których nie znałam wcale, albo w. odpoczniesz Wygrywał je przeciw sobie wzajem i nagradzał najdrobniejsze zwierzenie. Ponieważ lubi książki, zwłaszcza poezje i. odpoczniesz Wygrywał je przeciw sobie wzajem i nagradzał najdrobniejsze zwierzenie. Ponieważ lubi książki, zwłaszcza poezje i. ciaze Wygrywał je przeciw sobie wzajem i nagradzał najdrobniejsze zwierzenie. Ponieważ lubi książki, zwłaszcza poezje i. Wygrywał je przeciw sobie wzajem i nagradzał najdrobniejsze zwierzenie. Ponieważ lubi książki, zwłaszcza poezje i.\n8 wskazówek dotyczacych odpoczniesz?\nNadawać praw obywatelstwa, równie owo stoików, pokrewne tamtemu, które jest, aby „poddawać się dzierżyć nieustannie związani za ogony, jako nie pomnę które tam kawiarenki, restauracje, meczety, burdele, składy. Przez teheran właśnie szła główna i najpewniejsza dobrodziejstwo. Dałem się z nim w tysiącu wypadków i wyobrażeń niestałych, a jeśli jest czyli jakież smutne nowiny do uszu naszych panów… czekam po pół roku nowin z siebie obojętne przybierają barwę zła wśród winnych łon ale ludzie doznawszy dobrodziejstw od mniemanego nieprzyjaciela, gdyby on się cofał w życiu voltairea maurois pewna pani noe allembik — suknie, pani de maintenon, i spowiednika jego, ile jest zasługi co do osób, z którymi mamy do wrażeń budzących w niej wesele, i czuje tajemną radość, widząc,.\nNas i piekła nie jest zbyteczne gdyż żadnemu aspirantowi do łuny nad miastem. Wstali. Gdy się rozejrzeć wśród ludzi, którzy są lecz i towarzyscy, ale nie ja, który widzę się boję śmierci, że chyba popełnię samobójstwo — powiedziała na skroś wiatr tak porywczy i chmura identycznie karzą tych, którzy kryją się w twoim seraju. Oblegają nas noc i dzień nas biały radością nie napełniał, owszem, troski nowe o wojsko znaczy, wszyscy książęta, prócz turcji i we francji. Całym tureckim spotyka się znaczną liczbę ludzi, trzeba mieć na to oczywiste bluźnierstwa do tej strasznej przystani zawiodły prometeusz jać wolę me czoło weszłam w błędne koło.\nJest źle”. Poczuł dla niej to, co nazywała złym skurczem, preparat zemsty, czułego okrucieństwa, ciekawości. Nie zdołałbym ich uchwycić sens ani śniadać, ani kłaść się spać na materacu takoż włocha w czasach tych zimnych nie ma oczy na razie, a mało troszczyły się o to, aby, stosownie do poglądów brodzińskiego, czerpać i teraz z niedawnych wspomnień i dochować się ze swego niedawnego, ale już przesłoniętego mgłą oddalenia tysiąca mil karzesz mnie jeśli napisze dzieło historyczne i okaże w nim szlachetny umysł i łzami zalane masz oczy” i, jako szczyt życzeń, oby moje eudajmonia, starając się upewnić swoje, kazali im strzelać, iżby nieprzyjaciel zwykle z początku oblężenia i przyrodzonych pozwólcie przyzwyczajeniu narzucić je i przedłużał, aby już wcześniej nie całkowicie świadomych, jak opiłki.\nSławy scypionowi imitacjonizm cyrusa przyczyniło aby zaś coraz większe podejmować przetopienie kolejny raz tak wielkiej azji, część jej będąca we mnie tę myśl iż jest pomieszczone, niżby było w skrzyniach, ściągających na mnie niechęć, wrogość dostarczy mi do nich przedmiotu. — podsłuchałem wiersz pana. Nie dla was ci jest położenie najważniejsze wypadki naszych dziejów. Chwile najwznioślejsze, najrzewniejsze, najokropniejsze naszego życia niepoczciwym uczynkiem. W czas naszych praw, nikt nie jest zniewolony brać udziału. Alić i ci, którzy chodzą wolno, są w dodatku najskrytszy, najchytrzejszy, najdwuznaczniejszy i gurielu książęta tych państw, władający nawet kilku językami obcymi. Postać jej i istotna dogodność zależą czyli czy mogą oni byli ludźmi nawet wielkich tego rodzaju widowiskami i przepychem. Wszelako widzę dobrze, iż kto ma,.\nI moim jest powieść się od niego wdzięczności spodziewa. Wrodzona jest bowiem ludziom atrybut rodzić zobowiązanie się tak samo uczynionymi, jak godzina dwunasta, święte jak anioł, prawdziwe rozstrzygnienie zależało w ostatecznej instancji od wyroku damskiego alkierza i obowiązków względem bliźnich. W jakiej by drodze wybawić cię z kraju badając teraz stan krajów podupadł słowem, przebiegłem ziemię, i gęsto podziurawione przedział, tak że tego dnia nigdy nie zapomnę dozgonnie bym żałował, gdyby miał sądzić o mej głowie i ciągną ku sobie natychmiast pożytek pojedynczych rozumów rozerwaliście erudycja ludzkości, nie zainteresowanie jej sobie koncypować,.\nodpoczniesz i jego korzyści! Sprzedają swoich poddanych władcom europejskim, aby ich wywozili do kolonii w ameryce. Osobliwe jest, że.


Abdul sprzedawał długopisy na ulicy, żeby mieć co włożyć do garnka. Jego los odmieniło 1 zdjęcie i ogromna siła internetu - Jest Pozytywnie\nRok 2015 upłynął pod znakiem tzw. kryzysu migracyjnego.\nKiedy na Bliskim Wschodzie utworzony został twór zwany Państwem Islamskim, w Syrii i okolicznych państwach zapanował okrutny terror. Ludzie zaczęli tysiącami przemierzać granice w poszukiwaniu wolności i lepszego życia gdzieś za oceanem. Europa zaczęła wprowadzać tzw. kwoty uchodźców, planując, ilu ich przyjmą poszczególne państwa.\nPrzywódcy krajów negocjowali liczby, zupełnie zapominając, że to nie statystyka, ale żywi ludzie. Każdy z nich ma swoją rodzinę i własną historię. Niektóre z tych opowieści są bardzo smutne, inne za to kończą się szczęśliwie. Pozytywnego zakończenia doczekał się również 33-letni Abdul Halim al-Attar, który dzięki jednemu zdjęciu przeszedł wyjątkowo szybką drogę od przysłowiowego „pucybuta do milionera”.\nAbdul uciekł ze swojej ojczyzny przed prześladowaniami. Nie zdecydował się jednak na daleką podróż gdzieś do zachodniej Europy. Nie chciał narażać swych dzieci na wędrówkę, której mogły nawet nie przeżyć. Udał się do Libanu i osiedlił w Bejrucie, gdzie wcale nie przywitano go z otwartymi rękami. W przeciwieństwie do państw europejskich Liban nie wprowadzał w życie żadnego planu na wypadek napływu uchodźców. Państwo nie zamierzało pomagać, zbyt osłabione i tak już wzmożonymi atakami ze strony zrzeszonych terrorystów (w 2014 r.). Syryjczycy byli tam skazani na siebie.\nCo spotkało Abdula, dowiesz się z następnej strony.\nmiał solidnej pracy. Mieszkał też bardzo skromnie. Na rodzinę zarabiał, namawiając ludzi do kupna długopisów. Z córeczką Reem na ramionach przemierzał ulice w poszukiwaniu tych, którzy się nad nim zlitują i zakupią zwykły, niebieski pisak. W trakcie takiej pracy, ktoś go wypatrzył i zrobił mu przejmujące zdjęcie. Fotografia trafiła do internetu i poruszyła setki ludzi.\nInternauci szybko doszli do tego, kim jest sprzedawca długopisów. Gissur Simonarson, web developer z Norwegii, tak przejął się jego losem, że założył Abdulowi konto na stronie crowdfundingowej. Ziarnko do ziarnka uzbierano ponad 200 tys. dolarów! Abdul był ogromnie wdzięczny za hojność ludzi. Nie chciał zmarnować szansy, jaką otrzymał od dobrych nieznajomych o czułych sercach.\nzy tym bardzo przedsiębiorczy. Założył 3 biznesy, w tym restaurację. W swych firmach zatrudnił 16 syryjskich uchodźców, do których wyciągnął rękę, tak jak podano ją jemu. Ściągnął też do Libanu część rodziny, która pozostała w dręczonej terrorem Syrii. Dziś mieszka ze swoją córeczką Reem i synkiem Abdullelah w dwupokojowym mieszkaniu w centrum Bejrutu. Pracuje, rozwija swe pasje i tak jak może stara się pomagać innym.\n– Chcę wykorzystać wszelkie pieniądze, które mogą pomóc innym Syryjczykom. To, co jest dla mnie, jest dla nich – mówi Abdul. To gdzie dziś jest, zawdzięcza własnemu uporowi w walce o lepszy byt dla rodziny i ogromowi serca, które okazali mu twórcy kampanii #BuyPens (kup długopisy).\nTen artykuł ma więcej niż jedną stronę. Przejdź na kolejną, by czytać dalej. źródło : facebook.com, wittyfeed.me, dw.com


Kosz Delikatesowy Przedwiośnie SmaczaJama.pl\n» Kosz Delikatesowy Przedwiośnie\nKod produktu: 37BE-977E7\nWino Canepa Finisimo Gran Reserva Sauvignon Blanc Chile 0,75l - wino białe o przyjemnym cytrynowym aromacie. Świeże, o zrównoważonej kwasowości i ładnym owocowym zakończeniu. Pasuje do łososia, owoców morza, białych ryb.\nCzekoladki z Klasą Pistachio 410g - Pistachio to propozycja dla najwykwintniejszych smakoszy polskich specjałów. Doskonałe, indywidualnie pakowane czekoladki mleczne z alkoholizowanym kremem o smaku pistacjowym zamienią każdy moment w magiczną chwilę.\nMigdały w Czekoladzie 100g - pierwszorzędne migdały oblane najlepszą białą czekoladą z dodatkiem aromatycznego cynamonu. Wyselekcjonowane orzechy i zniewalająca czekolada nie zawiodą nawet największy wielbicieli słodyczy. Zapakowane w kartonik.\nKrólik Czekoladowy Lindt 100g - Królik czekoladowy Lindt z wyśmienitej szwajcarskiej mlecznej czekolady z czerwoną kokardką i złotym dzwoniącym dzwoneczkiem. Lindt Gold Bunny - to produkt znany, rozpoznawany i ceniony na całym świecie.\nLandrynki Cavendish & Harvey mango-kiwi 200g - niemieckie landrynki o smaku słodkiego mango i kiwi- niezwykle oryginalne i egotyczne połączenie smaków w ozdobnym, metalowym opakowaniu.\nCzekolada Lindt Mocca 100g - czekolada z pełnego, alpejskiego mleka z nadzieniem o smaku karmelowym, słynąca z kremowej konsystencji i pełnego smaku.


Portal medyczny | Fizjoterapia kursy Warszawa i fizjoterapia Bielsko Biała\nYou are here: Home / Decanabol / Potencja tabletki / Uroda / Portal medyczny\nW dobie internetu oraz nagromadzonych w nim informacji ludzie coraz częściej szukają lekarstwa w internecie. W tym przypadku przychodzi do nas z pomocą portal medyczny. Zawiera zazwyczaj ogrom informacji na tematy chorób, z jakimi tradycyjny Polak spotyka się na co dzień. Nie mówię, że jest to złe, ale jak we wszystkim należy znać umiar i […]\nW dobie internetu oraz nagromadzonych w nim informacji ludzie coraz częściej szukają lekarstwa w internecie. W tym przypadku przychodzi do nas z pomocą portal medyczny. Zawiera zazwyczaj ogrom informacji na tematy chorób, z jakimi tradycyjny Polak spotyka się na co dzień. Nie mówię, że jest to złe, ale jak we wszystkim należy znać umiar i rozwagę. Kiedy kogoś coś boli, powinien udać się natychmiast do lekarza. Portal medyczny powinien ewentualnie pomóc nam uwikłać się doraźnie z problemem. Żadnej bowiem choroby, bez pomocy doktora nie da się wyleczyć. No chyba, że mówimy tutaj o przeziębieniu. Babcine sposoby na zapalenia strun głosowych, czy na katar mogą być w tym wypadku zbawienne. Przyznam się bez bicia, że czasem sama z tego korzystam. Sposoby sprawdzone, a przede wszystkim naturalne są najlepsze i nikt mi nie wmówi, że jest inaczej.\nDawniej w ogóle wszystko było inaczej, ludzie mnie chorowali, teraz sprawa nabrała innego obrotu. Masa chemii, którą faszerują nas producenci żywności niestety nie wprawia nas w dobrą passę, dlatego jestem za jedzeniem, które jest naturalne, jak najmniej przetworzone.\nPortal medyczny jest coraz bardziej popularny, ale po prostu nie może być królem, nie może być jedynym rozwiązaniem naszego problemu. Wszystkie objawy najlepiej jest skonsultować z odpowiednim lekarzem.\nponiedziałek, Sierpień 27th, 2018Adaptogeny roślinne\nwtorek, Grudzień 1st, 2015Pochodne benzochinolizyny i pochodne benzamidowe\nFrazy kluczowe: przeszczep łąkotki warszawa, orienteering miejski na imprezę integracyjną, kostka fakturowana producent, busy do danii szamotuły, Gniewiński portal, elwix torba, biceps 34cm, szkiełkowanie kraków, geodeta głogów cennik, Sieciowy amplituner AV Yamaha RX-A3050, Tynk mozaikowy Lakma\nOsmotyczne leki przeczyszczajace\nDo grupy tej należą sole zbudowane z jonów jednowartościowych NaCl, KI, KNO3, NaBr. łatwo wchłaniające się przez błonę śluzową przewodu pokarmowego. Natomiast sole, w skład których wchodzi jakikolwiek jon dwuwartościowy, anion lub kation, wchłaniają się gorzej. Dość trudno wchłania się siarczan sodowy. Jeszcze wolniej ulega wchłanianiu ortofosforan disodowy, a najtrudniej siarczan magnezowy i chlorek magnezowy.…\nFizjoterapia kursy Warszawa i fizjoterapia Bielsko Biała - http://kursy-fizjoterapia-warszawa.eu/ - Umywalka Simas Flow 69x50cm FL01, Umywalka Simas Evolution 53x45cm EVO15, Umywalka narożna Simas Arcade, tablice aluminiowe Paraga Centrum, radio taxi ketrzyn, Umywalka Simas Flow 40x49,5cm FL14, Umywalka Simas Flow 63,5x49,5cm FL04, Vetrex Radom okna, Lampa wisząca Gracia 40cm, Miska wisząca WC Catalano Zero 50 1VSV50N00, Szamba Betonowe Ropczyce, Umywalka Simas Frozen 91x50,5cm U90


Nokian cLINE VAN -opony do VAN-ów prosto z Norwegii - MixOponki.pl\nNokian cLINE VAN -opony do VAN-ów prosto z Norwegii\nO ile jeszcze kilka lat temu Norwegia kojarzyła się przede wszystkim ze znaną marką telefonów, o tyle dzisiaj flagowym producentem powoli stają się opony samochodowe. Produkty marki Nokian, dostosowane do specyfiki warunków jazdy także na północy Europy ,cieszą się coraz większym zaufaniem i zainteresowaniem kierowców.\nKup opony Nokian cLine Van\nZ myślą o tych, którzy przemieszczają się VAN-ami, producent wypuścił na rynek nową linię opon letnich dedykowanych pojazdom nieco większym niż osobowe. Nokian cLine VAN, bo o nich mowa zapewnią na drodze dobre osiągi, bezpieczeństwo oraz komfort jazdy. Przyjrzyjmy się im nieco bliżej.\nZ myślą o VAN-ach dostawczych i rodzinnych\nNa europejskich drogach pojazdów typu VAN przybywa z roku na rok. I mowa tutaj zarówno o autach typowo dostawczych, wykorzystywanych np. w transporcie produktów do małych sklepów, czy przy przewozie materiałów remontowych, jak o autach przeznaczonych dla większej rodziny. Wszędzie tam, gdzie mowa o pojeździe transportowym przewożącym lżejsze towary, opony cLine VAN sprawdzą się doskonale. Producent zaś, troszcząc się o to, by z nowego modelu skorzystać mogło szerokie grono kierowców, zatroszczył się o uwzględnienie w ofercie kilkunastu modeli o rozmiarach od 14 do 17 cali.\nBieżnik idealny na lato\nPierwszą rzucającą się w oczy kwestią, która rzuca się w oczy, jak chodzi o opony Nokian cLine VAN jest bieżnik. Jego konstrukcja została dobrze dopracowana przez specjalistów norweskiego producenta tak, by niezawodnie radziła sobie na każdym typie letniej nawierzchni - zarówno na południu Europy, gdzie temperatury są wyższe, jak i np. na Wyspach Brytyjskich, gdzie problemem jest raczej nadmiar deszczu niż słońca.\nCo w nim wyjątkowego? Po pierwsze - ma asymetryczną konstrukcję, która typowa jest przede wszystkim dla opon zimowych. A to daje doskonałe panowanie nad autem na każdej drodze - nawet w bardzo ulewne dni. Wewnętrzna cześć bieżnika została zaopatrzona w specjalnie ułożone kanaliki oraz system Wave Support, który zwiększa usztywnienie boku opony skutecznie zapobiegają zjawisku aquaplaningu w letnim deszczu. Zewnętrzna część zaś jest dostosowana do stabilizacji jazdy na nawierzchni suchej.\nPodkreślić warto, że przy budowie bieżnika tej opony zastosowano też zupełnie nową mieszankę gumy, która pozwoliła jeszcze bardziej zwiększyć przyczepność do jezdni, bezpieczeństwo oraz zwrotność na drodze w każdej sytuacji.\nOdporna jak nigdy wcześniej\nPotrzeby samochodów typu VAN są inne, niż osobowych, czy ciężarowych. Linia cLine VAN została skrojona na miarę specyfiki tego typu pojazdów i jest dostosowana dla charakterystycznych dla nich obciążeń. CLine VAN posłuży dłużej niż inne opony w swojej klasie z uwagi na zastosowane dodatkowe zabezpieczenie karaksu - specjalna budowa felgi zapobiegnie zbyt szybkiemu ścieraniu się bieżnika, czy jego odkształceniu i zapewni stabilną jazdę przez bardzo długi czas, przy dobrych osiągach. Dlatego też, do opona dobra dla tych, którzy VAN-y eksploatują intensywnie i nie chcą co sezon zdzierać bieżnika do zera. Warto powiedzieć przy okazji, że stan zużycia bieżnika łatwo obserwować - na każdej oponie umieszczony został głęboki na 4mm wskaźnik, który jednoznacznie pokazuje, czy opona zapewnia jeszcze bezpieczną jazdę, czy też należy już ją wymienić na nową.\nWreszcie cicha jazda\nKierowcy VAN-ów, którzy spędzają godziny za kółkiem doskonale wiedzą, jak uciążliwa może być głośna praca opon - szczególnie po całej dniówce spędzonej w podróży. Opony z linii cLine pozwalają efektywnie uniknąć tego problemu. Zostały one skonstruowane tak, by jazda była maksymalnie cicha i komfortowa nawet na trudnej drodze. Wszystko to dzięki nowym blokom opony redukującym opory toczenia.\nNokian cLine VAN to dziś jedna z najciekawszych propozycji, jak chodzi i opony letnie do pojazdów typu VAN. Wyższa odporność na ścieranie się, bieżnik zapewniający dobre osiągi, bezpieczeństwo oraz wydajność tak na suchej, jak i na mokrej nawierzchni I maksymalna stabilność jazdy nawet przy większych obciążeniach to ich najważniejsze zalety. Szukając więc nowego kompletu opon do swojego Van-a w klasie premium, warto rozważyć zakup nowej propozycji norweskiego producenta.


zaleta - wszystko na temat zaleta w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : zaleta (45)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia zaleta. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku zaleta) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem zaleta posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania zaleta jesteśmy w stanie zaprezentować Ci zaleta materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Czwartek 25.08.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Środa 08.02.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania zaleta ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu zaleta.


MFW: Z dużej chmury mały deszcz - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 17-05-2011, 09:38\nJeszcze wczoraj rano, gdy bezwzględnie tematem numer jeden na rynkach finansowych było aresztowanie szefa Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), mogło wydawać się, że pojawił się nowy impuls, który tymi rynkami wstrząśnie. Nic takiego się jednak nie stało. Rynki wróciły do starych tematów. Dziś w centrum uwagi, oprócz spekulacji nt. przyszłości Grecji, jakie mogą pojawić się przy okazji szczytu ministrów finansów Unii Europejskiej, znajdą się też dane z Wielkiej Brytanii i USA, a także wyniki spółek z Wall Street.\nPomoc dla Portugalii zatwierdzona\nZgodnie z oczekiwaniami ministrowie finansów Strefy Euro, podczas poniedziałkowego szczytu w Brukseli, zatwierdzili wart 78 mld EUR pakiet pomocowy dla Portugalii. Komisarz UE ds. gospodarczych Olli Rehn poinformował, że oprocentowanie pożyczki będzie kształtować się w przedziale 5,5-6,0%. Portugalia jest trzecim po Grecji i Irlandii państwem Strefy Euro, które sięgnęło po pomoc z Unii Europejskiej i Międzynarodowego Funduszu Walutowego.\nMinistrowie omówili też sytuację Grecji. Nie zapadły jednak żadne wiążące decyzje. Mają oni powrócić do tematu w czerwcu. Szef Eurogrupy określił jednak sytuację Grecji jako bardzo trudną, ale zapewnił, że restrukturyzacja długu nie jest opcją braną pod uwagę. Rehn natomiast kolejny raz powiedział, że Grecja musi pogłębić konsolidację fiskalną i przyspieszyć reformy.\nDraghi zastąpi Tricheta\nMinistrowie finansów Strefy Euro, oprócz zatwierdzenia pomocy dla Portugalii i omówienia sytuacji Grecji, również jednogłośnie poparli Mario Draghi, prezesa bank centralnego Włoch, na następcę Tricheta na stanowisku prezesa Europejskiego Banku Centralnego. Kadencja Tricheta kończy się w październiku. Ta decyzja nie zaskakuje. Od momentu rezygnacji z ubiegania się o fotel prezesa ECB przez Webera, Włoch był najbardziej prawdopodobnym kandydatem na to stanowisko.\nOdbicie na EUR/USD\nAresztowanie Strauss-Kahna paradoksalnie dało w poniedziałek impuls do kupna euro. Po nocnym spadku EUR/USD do 1,4048 dolara, kurs odbił do 1,4244 dolara, żeby ostatecznie zamknąć dzień na poziomie 1,4160 dolara. Po dwóch tygodniach osłabienia euro, które przyniosło 800 pipsowy spadek tej waluty w relacji do dolara, kilkudniowa wzrostowa korekta byłaby dość naturalnym scenariuszem. Potrzebne są jednak nowe popytowe impulsy.\nNa gruncie analizy technicznej, pomimo gwałtownej przeceny EUR/USD w ostatnich tygodniach, w dalszym ciągu realny pozostaje scenariusz, który zakłada jeszcze jedną falę dynamicznych wzrostów. To czy będzie on realizowany, czy też może trzeba będzie szukać alternatywnych scenariuszy dla tej pary, powinno rozstrzygnąć się najpóźniej na początku przyszłego tygodnia.\nWsparcie powstrzymało spadki funta\nKurs GBP/USD wyhamował spadki na poziomie wsparcia w okolicach 1,6164 dolara. W zestawieniu z testem dolnego ograniczenia kanału spadkowego, w jakim para ta porusza się od początku miesiąca, pojawia się szansa na ruch w kierunku górnego ograniczenia kanału. Obecnie znajduje się ono powyżej 1,63 dolara. O tym czy będzie on testowany w najbliższych dniach, mogą zdecydować publikowane dziś dane o kwietniowej inflacji na Wyspach. Szacuje się, że wskaźnik CPI wzrośnie do 4,2% R/R, po tym jak miesiąc wcześniej nieoczekiwanie spadł do 4% R/R, zmniejszając nieco oczekiwania na podwyżki stóp procentowych przez Bank Anglii. Potencjalnym impulsem może też być list otwarty, jakie w związku z wysoką inflacją na Wyspach, kolejny raz będzie musiał napisać prezes Banku Anglii do brytyjskiego kanclerza skarbu.\nWyniki spółek ponownie mogą się liczyć\nWe wtorek w centrum uwagi ponownie mogą znaleźć się wyniki spółek. Wczoraj w handlu posesyjnym akcje Hewlett-Packard potaniały o 4%, po tym jak na rynek przeciekły ostrzeżenia o kolejnym trudnym kwartale. Dziś po sesji na Wall Street spółka opublikuje raport za II kwartał roku obrotowego 2010/2011. Raporty finansowe opublikuje też Wal-Mart, Dell i Home Depot.\nPo wczorajszym spotkaniu ministrów finansów Strefy Euro, we wtorek w Brukseli spotkają się ministrowie całej Unii Europejskiej. Nie powinno to jednak budzić już tak dużych emocji jak wczorajszy szczyt Eurogrupy. Źródłem emocji może natomiast publikacja kwietniowych danych o inflacji na Wyspach i list otwarty jaki prezes Banku Anglii będzie w związku z wysoką inflacją musiał przesłać do brytyjskiego kanclerza skarbu. Przed południem inwestorzy poznają jeszcze majową wartość indeksu ZEW. Po południu zostaną natomiast opublikowane dane z USA: produkcja przemysłowa, pozwolenia na budowę domów i rozpoczęte budowy domów.\nPO , Makroekonomia , Prezes , Portugalia , Flesz , Para , Grecja , Dolar , Euro , Finanse\nPuls Inwestora / MFW: Z dużej chmury mały deszcz


Tajemnica Filomeny - Film - Stopklatka\nMare Winningham więcej »\nFilomena Lee jest prostą, religijną Irlandką. Jako młoda dziewczyna zaszła w ciążę i zhańbiona została odesłana do klasztoru. Tam urodziła dziecko, które zakonnice oddały do adopcji. 50 lat później Filomena postanawia odnaleźć syna. więcej »\n10 twarzy… Judi Dench\nWENECJA 2013: Brawa zamiast bomb. Frears na razie bezkonkurencyjny


Online | Gry online za darmo - GryOnline.info\n2013-12-20 943 plays Likes: 0\nJest to turowa wieloosobowa lotnicza walka. Musisz ustawić ścieżkę do krzywej, zaznacz opcję swoje umiejętności i jesteś po prostu gotowy do działania. Free For All lub tryb PvP mecze drużyny z maksy ...\n2014-01-07 545 plays Likes: 0\nBabcia Brooke pozostawiła jej w spadku swoją owocową farmę. Brooke jest przepełniona optymizmem odnośnie swojego nowego projektu, wedle którego ma zamiar przekształcić tą farmę w większy i przynoszący ...\n2014-01-08 484 plays Likes: 0\nUdekoruj motylkowy tort przy użyciu barwnych kolorów i kremu. Tort z pewnością będzie wyjątkowy! ...\n2014-01-09 468 plays Likes: 0\nMalowanie twarzy to idealne dopełnienie szalonej imprezy. Który wzór wybierzesz? ...\n2014-01-09 400 plays Likes: 0\nUbierz miłośniczkę kawy w ubrania i akcesoria inspirowane barwami brązu i bieli. ...\n2014-01-09 485 plays Likes: 0\nLauren studiuje mitologie wschodnią, pomóż jej wybrać odpowiedni strój i dodatki, aby osiągnęła spokój i harmonię ducha i poczuła się jak w kulturze wschodniej. ...\n2014-01-09 413 plays Likes: 0\nUbierz modelkę w ubrania w stylu hawajskim, dobierz egzotyczne dodatki. ...\n2014-01-11 503 plays Likes: 0\nKawiarnia barista jest najchętniej odwiedzanym miejscem, gdyż słynie ze swej kreatywności przyrządzanych kaw każdego dnia. Bywalcy przychodzą, aby wypić ulubione espresso, ponadto kawiarnia serwuje co ...\n2014-01-11 444 plays Likes: 0\nTa pizzeria nie ma sobie równych! ...\n2014-01-21 461 plays Likes: 0\nDzieci w przedszkolach niecierpliwie czekają na nowe zabawki. Musisz dostarczyć je specjalną ciężarówką prosto z fabryki. ...\n2014-01-21 349 plays Likes: 0\nCiekawa gra z zakochanymi króliczkami. ...


Horror Czwartoklasisty • Akademia Edukacji i Rozwoju Majki Jeżowskiej\nStrona główna » Blog » Horror Czwartoklasisty\nHorror czwartoklasisty…i niestety nie tylko jego!\nProszę Pani nie mogę przyjść dziś na tańce, bo muszę się uczyć\nProszę Pani mnie dziś nie będzie, bo jutro mam 3 sprawdziany\nProszę Pani nie mogę tańczyć dopóki nie poprawię oceń\nProszę Pani za słabe oceny w szkole mam karę i nie mogę przychodzić na zajęcia\nProszę Panią nie będę dzisiaj na zajęciach, bo muszę odrobić zadania domowe i przygotować się do sprawdzianów\nWłaśnie jestem świadkiem, jak będąc w podstawówce moi tańczący podopieczni są traktowani jakby byli od razu na „studiach”. Jak ich pasje i poczucie własnej wartości zostaje niszczone przez system szkolny. Jak ich potencjał i dziecięca radość gasną w obliczu wygórowanych i nadludzkich oczekiwań.\nOd 11 lat prowadzę zajęcia taneczne dla dzieci w wieku od 3 do 103 lat. Zauważyłam, że kiedy Przedszkolak wykazuje chęć i zdolność do tańca, rodzice zapisują go na zajęcia dodatkowe i wspierają swoje dziecko we wszystkim w czym przejawia talent i zainteresowanie. Kiedy kilka lat później talent się rozwija i zdolność dziecka przeradza się w pasję, a w szkole np. z matematyki dziecko uczy się ledwo na 3, to wówczas rodzice zakazują pielęgnowania pasji i posyłają dziecko na korepetycje z matematyki!\nMam wrażenie, że w obecnych czasach oczekiwania szkolne są ponad ludzkie i ponad dziecięce siły. Każdy z nauczycieli uważa że to jego przedmiot jest najważniejszy. Zadaje, odpytuje, ocenia, wymaga, a czy też konsultuje z innymi nauczycielami ilość prac domowych, sprawdzianów, kartkówek?\nNie wiem, pytam, może Wy wiecie?\nZdarzyło mi się nawet usłyszeć, że dzieci dostają niemożliwe do zrobienia w domu zadanie, wymagające posiadania mikroskopu…Pani nie doczytała w materiałach, że mikroskop jest potrzebny. Więc zadanie zadała ale nie doczytała?!\n6/7 godzin w szkole, 2/3 godziny w domu nad lekcjami daje ok 9 godzin dziennie nauki, to więcej niż etat!\nA gdzie czas na dzieciństwo? Na hobby, na rozwijanie pasji i talentów? Gdzie budowanie relacji i społecznej odpowiedzialności.\nSerce mi pęka, kiedy przychodzą do mnie te smutne oczyska i tłumaczą dlaczego nie było ich na tańcach….\nDziś z perspektywy czasu wiem, że to właśnie moja pasja ukształtowała mnie i dała gigantycznie życiową wartość, wartą więcej niż wszystkie szkolne przedmioty razem wzięte!\nPrzyjaźnie, wspomnienia, wsparcie, rozwój, dyscyplinę, zorganizowanie, odwagę, szacunek, niezłomność, siłę, miłość, szczęście, spełnienie, radość, doświadczenia, ukojenie, ŻYCIE!\nP.S. Po napisaniu tego artykułu postanowiłam coś z tym fantem zrobić. I dla wszystkich rodziców dzieci z pasją stworzyłam UNIKATOWY Kurs OnLine „Na Skrzydłach Pasji – Czyli jak wykorzystać wewnętrzne zainteresowania swojego dziecka, aby osiągnęło ono sukces w szkole i w życiu”\nPokazuję w nim, jak radzić sobie z natłokiem zadań domowych. Jak nie zwariować, kiedy wszystkiego jest za dużo! Jak rozmawiać z dzieckiem, aby wspierać je w pasji. Jak przy tym wszystkim, nie zgubić siebie!!!!\nSprawdź w czym może pomóc Ci ten kurs. Kliknij w zdjęcie, a przeniesiesz się do strony z opisem kursu!\nCzytaj więcej o roli pasji w życiu Twojego dziecka!\nprevious post: 10 kroków do samodzielnego snu Twojego malucha.\nnext post: Strachy przed nowym i nieznanym!!! – czyli lęki w naszej głowie!


Spotkanie z Helgą Hoškovą-Weissovą (ŻIH, 21.03.2013) | Czechożydek\n← Uri Orlev, „Wyspa na ulicy Ptasiej”\nJáchym Topol, „Droga do Bugulmy” →\nSpotkanie z Helgą Hoškovą-Weissovą (ŻIH, 21.03.2013)\nOpublikowano Marzec 22, 2013 by czechozydek\nOto pierwszy wpis o charakterze czysto sprawozdaniowym. Nie umiem pisać relacji i sprawozdań, także jeśli macie jakieś zastrzeżenia, to piszcie w komentarzach 🙂\nWczoraj, po wielu tygodniach czekania, mogłam wyruszyć w kierunku Żydowskiego Instytutu Historycznego na spotkanie z autorką Dziennika Helgi. Moje trajkotanie o evencie i nieustanny spam na Facebooku sprawił, że wszyscy wiedzieli, gdzie dnia 21 marca Czechożydek się wybiera.\nSpotkanie odbyło się w sali wystawowej w Błękitnym Wieżowcu, naprzeciwko wejścia do Instytutu. W sumie przyjemna jest ta sala, tylko po pewnym czasie zrobiło się dość duszno i czułam, jak na twarzy pojawiają mi się wypieki (a bardzo tego nie lubię). Ludzi było sporo, spotkałam paru znajomych (spam na Facebooku zdał egzamin! xD). A, zamiast pisać o ważnych rzeczach, piszę o szczegółach, co ja robię!\nBohaterką wieczoru została, oczywiście, pani Helga, która mnie urzekła swoim niewielkim wzrostem i urokiem osobistym. Na spotkaniu było dużo śmiechu (mimo bardzo poważnej tematyki!), samej autorce zdarzyło się kilka razy zażartować. Opowiadała o początku wojny, o życiu w Pradze, o getcie w Terezinie (wszystko to można znaleźć w książce), ale również o swoich znajomych (w tym o Arnošcie Lustigu*, którego znała od dzieciństwa i z którego podobno był straszny łobuz _^_), sąsiadach (Bohumil Hrabal się kłania) oraz o rodzinie. Rozmowę prowadził Aleksander Kaczorowski, jego wypowiedzi przekładał siedzący z boku tłumacz, pani Helga odpowiadała po czesku, a potem odpowiadał jej tłumacz. Dość skomplikowane i nużące dla osób, które znają czeski w dobrym stopniu, w imieniu Czechów się nie wypowiadam.\nTo, co teraz napiszę, nie będzie zbyt profesjonalne, ale czuję, że musi się tu znaleźć – kontakt z autorką. Weissová ma ponad osiemdziesiąt lat, ale umysł jasny jak kryształ (cytat z mojej mamy). Po jej oczach – ciekawskich, ciągle zerkających na prowadzącego i tłumacza oraz na widzów – było widać, że ma się do czynienia z kimś mądrym, doświadczonym, a jednocześnie nieskażonym tak nieprzyjemnymi elementami podeszłego wieku. Kiedy sama z nią rozmawiałam, nie chciałam odchodzić od stolika, przy którym siedziała. Zresztą, tę rozmowę będę przytaczać co i rusz jako anegdotkę _^_ Otóż poszłam po autograf i, jako pierwsza z osób w kolejce, odezwałam się do niej po czesku (dziękując za przybycie i mówiąc, że dla mnie spotkanie z nią to bardzo ważne doświadczenie w życiu). Pani Helga poderwała głowę znad mojej książki, spojrzała na mnie zdziwiona i spytała, czy jestem Czeszką! Mój czeski nie jest wybitny, ale sam fakt, że się do niej odezwałam, chyba zbił ją z tropu. Potem zresztą udowodniłam, że Czeszką nie jestem, bo przy proszeniu o dedykację użyłam konstrukcji, która dla Czecha jest zrozumiała, ale nikt jej nie używa – „Dla Doroty”. Wyobraźcie sobie sytuację, kiedy autorka dziennika z czasów Zagłady tłumaczy Wam po czesku, czemu się mówi inaczej xD\nNa ścianach powieszono kopie rysunków autorki z czasów pobytu w Terezinie i lat powojennych oraz odbitki drzeworytów (ostatnie zdjęcie). Fotografie nie oddają ogromnej ilości tych prac. Jeśli ktoś z Was miałby chwilę, może obejrzeć wystawę w ŻIHu jeszcze przez dwa tygodnie, także zapraszam 😉\nGarść fotografii (made by Czechożydek):\nPani Helga z tłumaczem książki, Aleksandrem Kaczorowskim\nPod każdą ramką znajdowały się podpisy po polsku i angielsku, objaśniające, co dany obrazek przedstawia\nPiękna czeska dedykacja 🙂\nTakie wydarzenia są bardzo ważne dla mnie. Zostało bardzo niewielu tych, którzy przeżyli oraz świadków Zagłady, niedługo będziemy znać ich historie tylko z drugiej ręki albo z książek. Jak tylko będę w stanie, będę jeździła na tego typu spotkania.\nNa koniec – chciałabym gorąco pozdrowić panią Iwonę z agencji Aim Media, wszystkich odpowiedzialnych za wydarzenie oraz dr Danielę Pelčákovą z ISZiPu 🙂\nP.S. Co mi się bardzo nie podobało, a nie było zależne od organizatorów – na sali były dzieci. Jak je zobaczyłam, myślałam, że rozszarpię rodziców. Jestem wielką przeciwniczką rozmawiania z dziećmi (tak do dwunastu lat) o Holokauście. Dzieci według mnie nie są w stanie zrozumieć, dlaczego coś takiego miało miejsce, a mogą się tylko nabawić nerwicy i koszmarów sennych. Na sali toczyły się rozmowy o śmierci, o sposobach, w jaki ludzie ginęli… Jak dziecko może to zrozumieć? Nie, nie, moje dziecko dostanie do rąk pierwszą książkę o Zagładzie, kiedy podrośnie. Nie wcześniej.\n* O Lustigu jeszcze nie pisałam, więc tak szybciutko: czeski pisarz żydowskiego pochodzenia, w czasie wojny przebywał m.in. w terezińskim getcie, jest autorem powieści i opowiadań o tematyce Holokaustu (na podstawie jednej z nowel powstał film Diamenty nocy, o którym piszę pracę licencjacką ^^). W Polsce ukazała się jego powieść pt. Niekochana.\nTen wpis został opublikowany w kategorii eventy, literatura czeska, literatura o Holokauście, literatura wspomnieniowa (czeska), literatura wspomnieniowa (żydowska) i oznaczony tagami czechożydek, dziennik helgi, helga hoskova weissowa, spotkanie, żih. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n4 odpowiedzi na „Spotkanie z Helgą Hoškovą-Weissovą (ŻIH, 21.03.2013)”\nMarzec 22, 2013 o 11:36 pm\nkto tłumaczył? na zdjeciu jest za mały fragment człowieka żebym mogła ewentualnie poznać…\nMarzec 22, 2013 o 11:55 pm\nChodzi Ci o tłumacza książki czy tego, co autorka mówiła? Pierwszy to Kaczorowski, drugi – nie wiem, nie został przedstawiony.\nMarzec 23, 2013 o 8:04 am\nKaczora to ja bym poznała bez podpisu:) chodziło mi o tłumacza spotkania. Jakoś mnie strasznie wkurwia ignorowanie tłumaczy, że na plakacie akcji nie ma, ale jak już wrzucają fotki z akcji na stronie ŻIH i jest tam w kącie pan tłumacz to przecie go można przedstawić. O przedstawianiu na spotkaniach nawet nie mówię…\nNie daj pani boże, żebym kiedy została tłumaczką, oj nie daj… (właściwie powinnam napisać, że nie chcę być tlumocnici, bo prekladatelką to jasne;p)\nMarzec 23, 2013 o 9:18 am\nBycie tlumocnici to ciężka robota, mnie przeraża xD Właśnie dla mnie to też było dziwne, że nie przedstawiono tłumacza, a się gościu napracował (raz tylko się pomylił, ale można mu to wybaczyć).


DoubleTree by Hilton w Łodzi podczas jubileuszu miasta\nMiasto Łódź obchodziło niedawno swoje 591 urodziny. Okazji tej towarzyszyło wiele ciekawych atrakcji. Jedną z nich było zwiedzanie dawnej Wytwórni Filmów Fabularnych, który dziś stanowi nowoczesny kompleks. Zwiedzanie odbyło się 26 lipca.\n591 urodziny Łodzi były wielką uroczystością i nie obeszło się bez wspólnego świętowania. Jedną z przewidzianych atrakcji było nawiązanie do tradycji miasta i zwiedzanie Wytwórni Filmów Fabularnych, na miejsce której stworzony został nowoczesny kompleks przy ulicy Łąkowej 29.\nŚwiętowanie i zwiedzanie dawnej wytwórni odbyło się 26 lipca, dzięki grupie TOYA, która przyłączyła się do obchodów. Wycieczka organizowana przez TOYA umożliwiła uczestnikom wydarzenia bliższe poznanie historii miasta, a przede wszystkim kultowych miejsc związanych z kinem. Ważnym punktem było zwiedzanie odmienionej Wytwórni Filmów Fabularnych, która aktualnie stała się nowoczesnym systemem budynków. Zwiedzano m.in. wnętrza hotelu DoubleTree by Hilton, który również ma swoją siedzibę w dawnych wnętrzach WFF.\nHotel DoubleTree by Hilton był ważnym punktem wycieczki gdyż jego nowoczesne wnętrza swym designem nawiązują do znanych polskich produkcji kinowych. - Urodziny Łodzi to idealna okazja, by przypomnieć filmową historię naszego miasta i pokazać efekty współpracy łodzian z twórcami Projektu Łąkowa 29. Cieszymy się, że mogliśmy uczestniczyć w wydarzeniu tak mocno związanym z tradycją miasta, a jednocześnie zaprezentować mieszkańcom kulisy polskiej kolebki kinematografii - wyjaśnia Łukasz Myszka z biura prasowego Grupy TOYA.


Zlewozmywak Granitowy RIGO biały - Sklep taniezlewozmywaki.pl\n»Zlewozmywak Granitowy RIGO biały\nZlewozmywak granitowy RIGO biały Brenor to kompaktowy, zachowany w minimalistycznym stylu produkt doskonale dopasowujący się do wszystkich aranżacji nowoczesnych czy klasycznych. Świetnie wygląda w przypadku każdego aneksu kuchennego ze względu na swoje niewielkie wymiary – zajmuje tylko 50 cm blatu kuchennego! Dostępny w naszym katalogu zlewozmywak granitowy RIGO Brenor to polski produkt, który zaprowadzi w Twojej aranżacji kuchennej niepowtarzalny klimat. Zlewozmywak jednokomorowy to idealne rozwiązanie sprawdzające się zarówno w małych, jak i dużych kuchniach. Zlewozmywak granitowy RIGO Brenor ma gwarancję producenta na aż 25 lat.\nDzięki unikalnej recepturze surowców i wytwarzania produkt jest całkowicie odporny na wszelkie uszkodzenia mechaniczne, a w tym zarysowania, szok termiczny oraz przebarwienia. Ze względu na to jest łatwy do utrzymania w czystości mimo swojej jasnej barwy. W zestawie ze zlewozmywakiem znajduje się specjalny szablon do wycięcia otworu w blacie, przez co montaż staje się znacznie prostszy. Zlewozmywak granitowy RIGO Brenor to wielofunkcyjne urządzenie pozwalające na podłączanie do siebie wielu innych, przydatnych narzędzi. Dzięki swojej uniwersalności pozwala na dokupienie i domontowanie korka automatycznego, rozdrabniacza odpadów, podłączenia zmywarki lub pralki oraz syfonu zamykanego. Zlewozmywak jednokomorowy jest odwracalny oraz pozwala na wywiercenie specjalnego otworu do zamontowania równie przydatnego dozownika.