Materace - Sklep Meble Diana\nTwardość materaca (248)\nMaterace dla osób puszystych (40)\nMaterace piankowe (74)\nMaterace bonellowe (29)\nMaterace kokosowe (51)\nComfort Style (41)\nMaterace wysokoelastyczne (144)\nMaterace termoelastyczne (137)\nMaterace kieszeniowe (200)\nMaterace multipocket (56)\nMaterace lateksowe (141)\n9) 60/120 cm (5)\n10) 70/130 cm (5)\n11) 70/140 cm (5)\n12) 70/160 cm (5)\n1) 80/200 cm (45)\n2) 90/200 cm (45)\n3) 100/200 cm (52)\n4) 120/200 cm (51)\n5) 140/200 cm (50)\n6) 160/200 cm (48)\n7) 180/200 cm (48)\n8) 200/200 cm (36)\nBOUTIQUE by WERSAL (31)\nComforteo-Meble Marzenie (190)\nMaterac to najważniejszy element każdego łóżka. Prawidłowo dobrane materace poprawiają komfort snu, a także przyczyniają się do poprawy stanu naszego zdrowia. Meble Diana zapraszają po największy wybór materacy na rynku. Od tego, czy zostanie prawidłowo dobrany materac, zależeć będzie długość i twardość snu.\nWybierając materace do swojego łóżka...\nWybierając materace do swojego łóżka, warto też zwrócić uwagę na dopasowany do niego stelaż. Proponujemy Państwu kompleksowe wyposażenie sypialni, w skład którego wchodzą łóżka, materace i stelaże we wszystkich dostępnych rozmiarach.\nMeble Diana sprzedają materace dziecięce, dostosowane do wieku każdego dziecka. Bardzo duży wybór wielkości i twardości, pozwala tanio kupić materac, który będzie najlepiej dostosowany do indywidualnych upodobań i potrzeb każdego dziecka.\nDzieci również wymagają dobrego snu. Między innymi dlatego należy zadbać o to, aby miały prawidłowo dobrany materac dziecięcy. Może on być nieco miększy od materaca dla dorosłych, dzięki czemu dziecko stopniowo będzie przyzwyczajało się do zmiany twardości.\nMaterace dla osób...\nMeble Diana to szeroki wybór materacy, w skład których wchodzą niedrogie materace piankowe. Polecane wszędzie tam, gdzie zachodzi potrzeba okazjonalnego przenocowania gości. Materace piankowe posiadamy w bardzo dużym wyborze i niskich cenach.\nZakup materaca piankowego to bardzo dobry pomysł, jeżeli poszukują Państwo niedrogiego i wygodnego materaca do rzadkiego użytku. Materace piankowe wyróżniają się niewielką wagą, dzięki czemu nie sprawiają żadnych problemów w transporcie i zakładaniu do ramy łóżka.\nPolecamy wysokiej jakości materace multipocket, składające się z wielu warstw wypełnienia i najlepszej jakości sprężyn. Z materacami multipocket, długi i głęboki sen stanie się standardem, którego do tej pory nie doświadczyliście. Badania naukowe jednoznacznie wskazują, że jakość naszego snu ma bezpośrednie przełożenie na komfort życia.\nJeśli budząc się rano, odczuwasz zmęczenie, nie wyspanie, rozdrażnienie i inne negatywne emocje, odpowiedzialnym za to będzie stary materac. Warto już teraz wymienić go na nowoczesny, wygodny materac multipocket.\nMaterac piankowy Standard Bobas 70x140 cm\nMaterac piankowy Standard Bobas 70x130 cm\nMaterac piankowy Standard Bobas 60x120 cm\nMaterac piankowy Standard Bobas 70x160 cm


Dama Paxtona [Agnieszka Siepielska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00087 006176 20639505 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Agnieszka Siepielska Liczba stron: 219\nISBN: 978-83-8178-288-3 Data wydania: 2020-02-10\nCopyright © 2020 Agnieszka Siepielska Wydawnictwo NieZwykłe All rights reserved Wszelkie Prawa Zastrzeżone Redakcja: Kamila Recław Korekta: Anna StrączyńskaMagdalena Zięba-Stępnik Redakcja techniczna: Mateusz Bartel Projekt okładki: Paulina Klimek ISBN 978-83-8178-288-3 www.wydawnictwoniezwykle.pl KonwersjaeLitera s.c. . „My – grzeczne dziewczynki – bardzo lubimy niegrzecznych chłopców na motocyklach. W świecie, w którym rządzi testosteron Paxtona, „pazurki” i cięty język Nikki stanowią silną broń. Emocje zawarte w tej powieści są niczym tornado. Nigdy nie byłam do końca pewna, w którą stronę potoczy się ta historia. Drogie Panie, przed Wami genialna Agnieszka Siepielska w całkowicie nowym wydaniu. Polecam!”. Paulina Jurga, autorka „Przerażający jak sam diabeł, niegrzeczny chłopak, który jest członkiem klubu motocyklowego. Często marzymy o kimś takim jak Paxton. Koniecznie musicie przeczytać tę książkę”. Agnieszka Pawlak, czytelniczka „Siepielska znowu to zrobiła! Rozwaliła system kolejną świetną powieścią. Nikki i Paxton to zdecydowanie moja ulubiona para. Gorąco polecam”. Paulina Nowaczyk, 1001 Romansów „Kiedy raz przekroczysz bramy klubu Sinners & Reapers, nie będzie odwrotu, ale czy warto uciekać? Emocjonująca i porywająca powieść, którą pochłoniecie. Jesteście na nią gotowi?”. Śnieżnooka\nKsiążkę tę dedykuję Patrycji Kiewlak,cudownej przyjaciółce i osobie,która kocha tę szaloną rodzinę bardziej niż ja.\nROZDZIAŁ 1 NIKKI W połowie drogi do Flagstaff zjeżdżam w zalesiony teren. Piaszczysta droga wydaje się nie mieć końca, więc sfrustrowana zaczynam jęczeć, a mój GPS szaleje. Nie dziwię się, bo dawno opuściłam strefę cywilizacji. Nie przypominam sobie, żeby ta ścieżka się tak ciągnęła, kiedy jeździłam tu z rodzicami jako dziecko. Może dlatego, że większość trasy przesypiałam rozłożona na tylnym siedzeniu. Nie odrywając wzroku od drogi, zmieniam stacje radiowe w poszukiwaniu jakiejś żywiołowej muzyki, bo po godzinie jazdy przy smętnych kawałkach za chwilę zasnę albo oszaleję. Mój nastrój nagle się zmienia, kiedy w oddali zauważam jakiś znak. Przepełniona nadzieją przyśpieszam, żeby w końcu do niego dotrzeć. Udało się. Jestem w Prescott. Mijam kilka wolno stojących domków i wjeżdżam do głównej części małego miasteczka. Zwalniam, rozglądając się zaciekawiona otoczeniem. Oprócz rzędu małych, starych sklepików z drewna po prawej stronie, wiele się tu zmieniło. Po lewej, na miejscu niegdyś pustego placu, postawiono kilka budynków, w tym supermarket, co bardzo mnie cieszy, bo lubię robić zakupy w jednym miejscu. W porę zerkam przed siebie i natychmiast wciskam pedał hamulca, bo jakby spod ziemi, przed samochodem pojawia się wkurzony facet. Z ulgą wypuszczam wstrzymywane przez chwilę powietrze i pierwsze, co przychodzi mi do głowy, to słowa mojego brata: A nie mówiłem? Żadna baba nie powinna wsiadać za kierownicę. – Chce mi się śmiać na tę myśl, ale kiedy tylko mężczyzna zaczyna coś wykrzykiwać i uderzać rękoma w maskę samochodu, dobry humor znika. Uchylam szybę. – Jeśli nie przestaniesz bić mojej Louise, to się przekonasz, facet, jak to jest mieć piętnastocentymetrową szpilkę w dupie! – wydzieram się, ale on sprawia wrażenie, jakby mnie nie słyszał. Wyłączam silnik, po czym odpinam pas bezpieczeństwa z zamiarem wyjścia z pojazdu i pokazania gościowi teorii w praktyce, kiedy z oddali dobiega wołanie. Mężczyzna odwraca się i odchodzi, a ja spoglądam w kierunku, z którego usłyszałam krzyki. Jeden z budynków przy markecie to chyba jakiś bar, przed którym stoi spora grupka ludzi. Z boku, na parkingu widzę kilka samochodów i dwa rzędy motocykli. Obserwuję, jak mężczyzna chwiejnym krokiem dołącza do zgrupowania przed lokalem i wymachuje rękoma, zapewne psiocząc na kobietę za kółkiem. Za mną natomiast rozlega się dźwięk klaksonu. Spoglądam w lusterko i ukazuje mi się następny delikwent w jakimś pikapie, który oczekuje, żebym ruszyła, zupełnie tak jakby nie mógł mnie ominąć. Przekręcam więc kluczyk w stacyjce i jadę dalej. Chwilę później skręcam w prawo i jestem na drodze prowadzącej do domu. Gdy docieram pod docelowy adres, nie wierzę własnym oczom. Kompletnie załamana uderzam dłonią w czoło. Wydymam dolną wargę jak urażone dziecko, a moja pierwsza myśl to zadzwonić do mamy i oświadczyć, że jednak wracam do domu. Biały niegdyś domek jest teraz w totalnej rozsypce – obrósł go mech, a zarośla wokół są wysokie niemal do pasa. Zabiję Heatona! Zaczyna zmierzchać, więc, chcąc nie chcąc, muszę ruszyć tyłek z samochodu i jakoś przedostać się przez te chaszcze, żeby dotrzeć do budynku. Sięgam po torebkę z fotela pasażera i wyławiam z niej kluczyki, po czym wychodzę na zewnątrz i, zostawiając za sobą kochaną niebieską Louise, rozpoczynam wędrówkę. W drodze kilka razy o mało nie zaliczam gleby oraz jestem przekonana, że moje ulubione czerwone szpilki i białe spodnie wylądują w śmieciach. Kiedy pokonuję już stopnie i wchodzę na ganek, słyszę, że z niewielkiej odległości dobiega ryk silnika. A właściwie kilku, jak okazuje się po chwili, gdy przed posesję podjeżdżają widziane wcześniej przed barem jednoślady. W obawie, że to jacyś znajomi faceta, którego o mało nie rozjechałam, nerwowo poszukuję odpowiedniego klucza w pęku, lecz ten wypada z moich rąk na drewnianą podłogę. Szybko się po niego schylam, a kiedy się podnoszę, ktoś już przede mną stoi. Od pokrytej jakimiś naszywkami skórzanej kamizelki na wysokości klatki piersiowej mój wzrok wędruje w górę i w górę, i w górę. Nie jestem wysoką osóbką, więc dla mnie to kilkusekundowy proces. Jest już prawie ciemno, ale nie na tyle, żeby nie zauważyć czarnych jak węgiel tęczówek i tego samego koloru loków sięgających do ramion mężczyzny i okalających znaczną część jego twarzy. – Zgubiłaś się – oświadcza gburowato. Równie dobrze mógłby powiedzieć, że mam stąd spieprzać i chyba zresztą taki miał zamiar. Ale to, że jestem mała, nie oznacza, że nie gryzę, a nieznajomy właśnie się o to prosi. – Uhm... zważywszy na fakt, że jestem właścicielką tego domu, to nie sadzę – odpowiadam w końcu z bezczelnym uśmiechem, a wtedy on zaczyna mi się dokładniej przyglądać. – Nikki? Nikki Preston? – pyta, tym razem z zaskakującą sympatią w głosie. Niepewnie kiwam głową na potwierdzenie i w końcu sama go rozpoznaję. – Reed? Mój przyjaciel z dzieciństwa nie odpowiada, zamiast tego zamyka mnie w niedźwiedzim uścisku, a ja chichoczę. Po chwili odsuwa się ode mnie i spogląda na grupę mężczyzn, którzy nadal czekają przy drodze. – Wejdź do środka, a ja im powiem, żeby ruszali dalej beze mnie – mówi. Zgadzam się i w końcu po otwarciu drzwi wkraczam do domu, gdzie doznaję kolejnego szoku. Tu się nie da żyć. Wszystko niemal obrosło kurzem i nie było porządkowane chyba od śmierci babci Rose. Zanim zmarła, zapisała mi tę posiadłość, wiedząc, że dla moich bogatych rodziców i brata nie ma ona tak sentymentalnego znaczenia. To tutaj spędziłam najlepsze chwile dzieciństwa. Ciężko było potem wracać do domu, gdzie na każdym kroku powtarzano mi, jak mam się zachowywać, co mówić, by być dzieckiem idealnym. Nie to, że moi rodzice są źli. Zawsze służą pomocą i okazują mi miłość, ale to wszystko jest jakby sztuczne, a do tego ostatnie okoliczności... – Chcesz tu spać? – pyta Reed, pojawiając się obok. Nie wiem, czy bardziej chcę, czy jestem raczej zmuszona. Rozglądam się po korytarzu i zerkam w prawo, w kierunku kuchni, gdzie wszystko pokrywa siwy pył. Schody prowadzące na górę aż mnie przerażają, boję się wejść i ujrzeć, w jakim stanie jest moja sypialnia. – Heaton miał się zająć całym domkiem przed moim przyjazdem. Dostał taki przelew, że wszystko powinno tu błyszczeć. – Marszczę brwi i spoglądam na chłopaka, właściwie już mężczyznę, w końcu mamy po dwadzieścia cztery lata, a nie osiem. – Jakoś sobie poradzę do rana, a jutro pojadę wszystko z nim wyjaśnić. Rozmawiamy jeszcze przez chwilkę. Wypytuję go o innych starych znajomych, okazuje się, że większość opuściła miasteczko, niektórzy jednak zostali, między innymi Ellie – moja przyjaciółka z dzieciństwa. Bardzo mnie to cieszy i nie mogę się doczekać spotkania z nią. Reed w końcu oświadcza, że musi uciekać, ale przynosi jeszcze moje bagaże. Dziękuję mu za pomoc i zamykam drzwi, omiatając wzrokiem obraz nędzy i rozpaczy. Burczenie w brzuchu przypomina mi, że od kilku godzin nic nie jadłam. Oczywiście nie pomyślałam o tym, żeby zrobić w drodze zakupy, więc cierp ciało, coś chciało. Muszę się zadowolić małą butelką wody wyjętą z torebki. Na piętrze okazuje się, że sypialnia wygląda dokładnie tak, jak przypuszczałam. Zaglądam do szafy w poszukiwaniu nadających się do spania pościeli i kombinuję, jak mogę, żeby przetrwać tę noc. Zostają tylko szybka toaleta i sen – byle przetrzymać do jutra. Przecieram łazienkowe lustro i przyglądam się zrezygnowanej dziewczynie o podkrążonych piwnych oczach. Przeczesuję anemicznie palcami długie blond fale i coś we mnie nagle wstępuje. Przecież sama się na to zdecydowałam i nie pozwolę, żeby moja rodzina wytykała mi, że nie dałam rady. *** PAXTON Siedzę przy klubowym barze, czekając na Reeda. Klnę w myślach, bo chcę już pójść do łóżka, a dzisiejsza noc w Sinners mnie wykończyła. Striptizerki skakały sobie do gardeł, a byłem sam na zmianie. Pełne ręce roboty. Przechylam butelkę, dopijając piwo, kiedy ktoś siada obok mnie. Odstawiam szkło i zerkam na brata, który raczył się wreszcie pojawić. – Co, do chuja, Reed? Gdzie byłeś?! – Właściwie, gdzie był, to wiem, ale ciekaw jestem, kto się wpierdolił na nasz teren. – Nikki wróciła – oświadcza zadowolony. Z czego on się, do cholery, cieszy? Że ktoś narusza prywatność klubu i braci? Chwilę później dociera do mnie jednak, o kim on mówi. Co, do... – Ta mała mysz, z którą się bawiłeś lalkami? – pytam, a uśmiech znika z jego twarzy. – Czego chce? – Pierdol się, Pax. – Reed zrywa się ze stołka i odchodzi. Już dzisiaj się nie dowiem, po co przyjechała. Może szuka przygody... Jeśli tak, to już ja jej zafunduję przygodę życia, a potem z płaczem ucieknie tam, skąd przyjechała. Tymczasem muszę się zadowolić jedną z naszych klubowych panienek. Wybieram Mirandę i daję znak, żeby poszła ze mną do sypialni.\nROZDZIAŁ 2 NIKKI Z samego rana budzę się z bojowym nastawieniem i postanawiam rozpocząć dzień od porządnego śniadania. Przetrząsam zawartość walizki w poszukiwaniu ubrań. Zakładam obcisłe jeansy i luźny błękitny top. Niesforne długie fale zaplatam w niedbałego koka na czubku głowy, po czym robię delikatny makijaż. Przed wyjściem narzucam na siebie kurtkę pasującą do spodni. Jest połowa września i z tego, co pamiętam, poranki w tym rejonie bywają już chłodne. Żeby pokonać tor przeszkód przed domem, zakładam buty do biegania, a w rękę biorę czarne botki na wysokim obcasie. Ruszam z torebką zarzuconą przez ramię. Po wejściu do samochodu zmieniam obuwie. Moja mama zawsze beszta mnie za jazdę w szpilkach, ale ja mogłabym w nich nawet brać udział w maratonie i nie wyobrażam sobie funkcjonowania w inny sposób. Wjeżdżam na parking przed marketem uradowana, że za chwilę w końcu kupię coś do jedzenia. Zwracam jednak uwagę na przeszklony lokal po lewej z napisem: ELLIE’s u góry. Okazuje się, że jest to jakaś restauracja. Świadoma tego, że jak na razie nie ma szans, żebym mogła u siebie przygotować ciepły posiłek, decyduję się wejść do środka. Dzwonek na drzwiach oznajmia głośno moje wejście wszystkim obecnym. Ludzie spoglądają na mnie z zainteresowaniem, w końcu w takim małym miasteczku każdy nowy to atrakcja. Uśmiecham się na powitanie do kilkunastu obecnych osób i zerkam w lewo, skąd wpatruje się we mnie z sympatią w błękitnych oczach pewna szatynka. Zerkam za siebie, dla pewności, czy to ja wywołałam jej radość i nagle przypominam sobie nazwę lokalu. – Ellie? – pytam niepewnie. Dziewczyna nie odpowiada, ale okrąża ladę i podbiega do mnie, śmiejąc się. Jestem już pewna, że to ona, więc wychodzę jej naprzeciw. – Wróciłaś! – Obejmuje mnie, piszcząc z radości. Odwzajemniam gest i cieszę się razem z nią. Kiedy odklejamy się od siebie, jeszcze raz omiatam wzrokiem wnętrze. – A więc masz własny biznes? – pytam dumna z osiągnięć dziewczyny. – Tak! A właściwie rodzice podarowali mi to wszystko na dwudzieste pierwsze urodziny. Pewnie chcieli mnie tu uziemić, skoro jestem ich jedynym dzieckiem – oznajmia ze śmiechem i nieco poważnieje. – Siadaj! Zaraz wrócę – dodaje, po czym zmierza w kierunku kuchni, a tak przynajmniej mi się wydaje. Idąc za radą Ellie, zajmuję miejsce w najbliższym boksie, tyłem do wejścia. Po kilku minutach przyjaciółka pojawia się ponownie, siadając naprzeciw, a kelnerka stawia przede mną talerze z jajecznicą na bekonie i naleśnikami oraz kawę. – Skąd wiedziałaś, że umieram z głodu? – pytam, ale obie wiemy, że zawsze potrafiłam dużo zjeść. – To najlepsze śniadanie w miasteczku. Wcinaj – rozkazuje. Natychmiast sięgam po sztućce i zabieram się za pałaszowanie posiłku, a Ellie opowiada o tym, jak Prescott rozrosło się od czasu, kiedy byłam tu ostatni raz. Centrum znajduje się teraz na lewo za budynkiem. Okazuje się, że powstały tu niewielki szpital, komisariat i kościółek. Planowano zburzyć małe, stare sklepiki, ale dla mieszkańców miały zbyt sentymentalną wartość. Dopiero słuchając całej historii, zdaję sobie sprawę, jak długo mnie tu nie było, i żałuję, że nie przyjechałam wcześniej. Rozmowa tak mnie wciąga, że nawet nie wiem, kiedy zmiatam z talerza całe śniadanie, a kelnerka donosi jeszcze zimne napoje. – Zapomniałabym! Wczoraj spotkałam Reeda – oświadczam uradowana, lecz mina dziewczyny niepokojąco rzednie. – Coś się stało? – Nie mam już z nim bezpośredniego kontaktu – oznajmia. – Dlaczego? – Tuż po śmierci babci Rose, kiedy okazało się, że nie przyjedziesz, Reed przestał się do mnie odzywać – wyznaje z żalem. – Mało tego, dołączył do braciszka, a co dalej, to już sobie dopowiedz. Reed był naszym przyjacielem, mogliśmy razem konie kraść. Co innego jego o cztery lata starszy brat, który stał się dla nas koszmarem. Do dzisiaj pamiętam, jak płakałam, bo ze zgrają kolegów powklejał mi zużyte gumy do żucia w długie, sięgające do tyłka włosy. Trzeba mi było je obciąć do ramion. A to tylko jedna z mniej drastycznych historii. Boże, czy Reed stał się wobec Ellie taki sam? Nie mogę w to uwierzyć. Zamierzam zapytać ją, co miała na myśli, ale ona spogląda w stronę drzwi i nerwowo przełyka ślinę. – Jak tylko się z nimi uporam, wrócę – szepcze, po czym wstaje i odchodzi. Marszczę brwi, zastanawiając się, o kim mówiła, kiedy dzwonek zwiastuje nadejście kolejnego klienta. O dziwo rozmowy w restauracji cichną i wszyscy obecni wlepiają wzrok w swoje talerze. Słychać tylko uderzanie ciężkich butów o podłogę. Po chwili przechodzi obok mnie w dwóch rzędach spora grupa mężczyzn. Jedni w jeansach, inni w skórzanych spodniach, ale wszyscy mają na sobie takie same skórzane kamizelki. Kiedy mija mnie ostatni z lewej strony, spoglądam na jego plecy. Na samym środku widzę czerwoną czaszkę, a wokół niej biały napis. U góry wyszyte w łuku: Sinners & Reapers, a w dolnej części: Phoenix. Z boku czaszki natomiast: MC. Jest ich kilkunastu, a między nimi parę kobiet, niektóre w spodniach, ale są też takie, u których ze swojego boksu mogę zauważyć kolor bielizny wystającej spod krótkich spódniczek. Wszyscy zajmują miejsca w najbardziej oddalonej części lokalu, a ja, żeby nie wyjść na jedynego gapia, zaczynam mieszać słomką napój, obserwując, jak płyn wiruje w szkle. Raz po raz, niby od niechcenia, spoglądam w kierunku grupy. Zerkam to na mężczyznę z długimi blond włosami związanymi w koński ogon, to na drugiego z siwymi, tej samej długości, lecz unieruchomionymi umocowaną wokół głowy bandaną. Jego siwa broda sięga do klatki piersiowej. W końcu spoglądam na sam koniec, po przekątnej, i zauważam go. Oczy, które są chyba ciemnozielone, choć z tej odległości nie mam pewności, wpatrują się w osobę naprzeciwko. Jego pełne usta poruszają się w zadziwiająco ponętny sposób, kiedy przekazuje coś swojemu rozmówcy. Czarne włosy, krótsze po bokach, u góry dłuższe, wyglądają tak, jakby ktoś majstrował w nich palcami. Na pierwszy rzut oka nie pasuje do reszty grupy i jest w nim coś, co mnie cholernie przyciąga, jakby wołało mnie z jego wnętrza. Coś w mojej głowie jednak krzyczy, żebym natychmiast wstała i wyszła stąd, nie oglądając się za siebie. Otrząsam się, a mój wzrok pada na kobietę, która siedzi obok niego. Szatynka nienawistnym wzrokiem daje mi znać, żebym przestała się gapić na jej towarzysza. Uznaję, że jednak pora wyjść, ale mimowolnie zerkam jeszcze raz na niego. W tym momencie odnoszę wrażenie, jakby coś z rozpędu uderzyło w moją klatkę piersiową. Mężczyzna obserwuje mnie z taką intensywnością, jakby jego wzrok miał przepalić mi skórę i mięśnie, a na końcu przedostać się w sam głąb każdej kości. Dziwne uczucie, które mną targa, powoduje, że oddech więźnie w gardle. Jakby sam diabeł mnie dopadł i powiedział: Mam cię. Drżącymi palcami po omacku szukam torebki, którą odłożyłam z boku. Chwytam ją w końcu i wreszcie udaje mi się uwolnić wzrok, który on trzymał na uwięzi. Wstaję i zmuszam nogi, które przez chwilę odmawiają posłuszeństwa, aby doprowadziły mnie do wyjścia. W pewnym momencie totalnie słabnę i czuję, jak zaczynam upadać, a wtedy para silnych rąk podtrzymuje mnie. – Nikki? – Zaniepokojony głos Reeda przedostaje się przez dudnienie w moich uszach. Spoglądam na niego jak na wybawiciela. Nie wiem, co się ze mną dzieje. – Zaprowadź mnie do mojego samochodu – proszę słabym głosem. Widzę, że przez chwilę chce się kłócić o to, że w takim stanie nie powinnam wsiadać za kierownicę. Dostrzega jednak moją determinację i godzi się, pod warunkiem, że będzie mógł posiedzieć ze mną, dopóki nie poczuję się lepiej. Wychodzimy na zewnątrz. Im bardziej oddalam się od budynku, tym wyraźniej odzyskuję siły. Co to, do cholery, było? Przy samochodzie wyjmuję kluczyki i podaję brunetowi, uśmiechając się słabo. – Proszę, proszę! Nikki Preston wróciła. Nie przywitasz się ze mną? – Głęboki głos dobiegający zza moich pleców, powoduje, że wzdrygam się, po czym powoli odwracam. – Paxton. – To słowo wydobywa się z mojego gardła, jeszcze zanim do mózgu dociera, że to on. – We własnej osobie, moja droga. – Kąciki jego ust unoszą się i już wiem, co to oznacza. Gra między nami właśnie się zaczyna.\nROZDZIAŁ 3 NIKKI Koszmar mojego dzieciństwa podchodzi bliżej i dopiero teraz czuję różnicę między nami. Jego wysoka, masywna postura góruje nad moim metr sześćdziesiąt dwa. Pomimo wysokich butów i tak czuję, że gdyby mógł, po prostu by mnie zmiażdżył. Sięga po moją bezwładną, drobną w porównaniu z jego własną, dłoń i przykłada do ust, rozsyłając jednocześnie fale elektryczne, które docierają do każdego zakątka mojego ciała. Jestem przekonana, że to efekt kumulującej się we mnie urazy do tego człowieka. Pomimo wszystko... Hays patrzy mi głęboko w oczy, a ja, by ukryć emocje, zaczynam się wiercić w miejscu. Z głębi mojej torebki wydobywają się wibracje, więc wyrywam mu dłoń i, ignorując nagłe, wkurzające poczucie straty, szperam w poszukiwaniu telefonu. Wyjmuję komórkę i zerkam na ekran, na którym wyświetla się imię mojego brata. Cholera, nawet nie zadzwoniłam do rodziców z informacją, że dojechałam. Odbieram połączenie. – No nareszcie! Mama panikuje, bo nie dałaś znaku życia. – A to nowość, wyrażanie emocji w wykonaniu jednego z moich rodziców. – Zapomniałam, miałam kilka... ważnych spraw do załatwienia, możesz przekazać, że żyję i mam się dobrze – odpowiadam i słyszę westchnienie po drugiej stronie. – Kiedy wracasz? – Nie wiem, Collin, może już tu zostanę. Zastanowię się – stwierdzam, zerkając na braci. Nie wiem, czy to moja odpowiedź tak ich zbulwersowała, ale spoglądają na siebie niezadowoleni. Mam wrażenie, że odbywają telepatyczną rozmowę. Morderczy wzrok Paxtona chyba za chwilę wypali wszystko w swoim zasięgu, natomiast Reed sprawia wrażenie, jakby chciał mu powiedzieć, żeby się uspokoił. O co im chodzi? – Słuchasz mnie?! – krzyczy Collin do słuchawki. – Muszę kończyć, oddzwonię. – Nie czekając na odpowiedź, rozłączam się, a Pax wwierca we mnie wściekłe spojrzenie. – Naciesz się swoją małą przyjaciółeczką i wyjedź. Nie ma tu nic dla ciebie, nie pasujesz do tego miejsca – warczy, po czym odwraca się i kieruje w stronę restauracji, ostrym tonem przywołując Reeda przez ramię. Stoję tak chwilę z rozdziawionymi ustami, dopóki nie znikają w budynku, z którego po chwili wybiega Ellie. Przekonuje mnie, że obsługa da sobie radę i proponuje, że pojedzie ze mną do biura Heatona. Skołowana wydarzeniami z ostatnich kilkunastu minut przemierzam w towarzystwie przyjaciółki niewielki odcinek drogi. Dojeżdżamy do małego, ciemnego, drewnianego budynku. Proszę Ellie, żeby na mnie zaczekała. Wchodzę bocznym wejściem do niewielkiego pomieszczenia, które służy chyba jako poczekalnia. Dwa krzesła i postawiony między nimi okrągły stolik zdecydowanie proszą się o wymianę. Panuje tu mrok i jest strasznie duszno, jakby nikt nie otwierał nigdy okien. W leśnym otoczeniu spodziewałabym się czegoś zupełnie innego. Podchodzę do drzwi przeszklonych mleczną szybą i pukam, po czym, nie czekając na odpowiedź, wchodzę. Przy małym biurku, w kącie po prawej stronie siedzi dziewczyna, może trochę starsza ode mnie. Kiedy mnie zauważa, trzęsącymi dłońmi zaczyna nerwowo gładzić, i tak już ciasno upięte z tyłu głowy, czarne włosy. Spogląda na mnie znad okularów, jakby wiedziała, po co tu jestem. – Dzień dobry. – Staram się przybrać łagodny ton głosu, żeby ta biedna istota nie zeszła na zawał. – Moje nazwisko Preston, chciałabym porozmawiać z panem Heatonem. – Nie ma go i nie wiem, kiedy wróci – tłumaczy przestraszona dziewczyna. – Jak to nie wie pani, kiedy będzie? – pytam zirytowana i spoglądam na kolejne drzwi, zapewne od biura tego faceta. – Zapłaciłam kupę kasy, żeby jego pracownicy doprowadzili mój dom do porządku. Jest piątek, gdzie teraz znajdę kogoś, kto pozbędzie się tych krzaków?! Dziewczyna telepie się już teraz na maksa, jakbym trzymała pistolet przy jej skroni. Serio? Próbując opanować temperament, silę się na głęboki wdech i wydech. – Zróbmy tak, wrócę tu jutro rano, jeśli Heatona nie będzie, zadzwonię na policję i zgłoszę oszustwo – warczę, odwracam się, po czym wychodzę. Nigdy nie było z tym facetem problemów, już wcześniej zajmował się domem. Po śmierci dziadka Heaton otworzył firmę porządkową, z której korzystało wiele osób z okolicy i nikt nigdy nie narzekał. Wsiadam do samochodu i, odjeżdżając, opowiadam Ellie całą sytuację. Dziewczyna proponuje, żebym została na noc w jej mieszkaniu, które znajduje się nad restauracją. Jedziemy więc jeszcze do domku po ciuchy. – Właściwie w klubie mają dzisiaj imprezę, więc Paxtona nie będzie wieczorem w barze, możemy iść się upić – proponuje Ellie. – W jakim klubie? – Zerkam na nią przelotnie. – Nie zwróciłaś uwagi na ich kamizelki? – pyta znacznie ciszej, jakby bała się, że ktoś nas usłyszy. – To klub motocyklowy, a Paxton jest wiceprezesem. – Marszczę brwi, znów spoglądając na nią, a dziewczyna śmieje się z mojej niewiedzy. – Oglądałaś kiedyś serial Synowie Anarchii? Coś mi świta, mój brat to oglądał. Chwileczkę! Narkotyki, broń, jakieś przemyty. Spoglądam teraz wielkimi oczyma w jej kierunku, na co unosi brwi i powoli kiwa głową, potwierdzając moje przypuszczenia. – Co Reed robi w tym klubie? – pytam i wstrzymuję oddech, bojąc się odpowiedzi. – Jest jakimś sierżantem – oświadcza Ellie. – Naprawdę nie zerknęłaś na te wszystkie naszywki – stwierdza. – Jak on się tam znalazł? – Nie wiem. Kilka lat temu bracia wyjechali i słuch po nich zaginął. Wrócili rok temu w barwach klubu, wyglądając, jakby przedawkowali sterydy. Zresztą, sama widziałaś, jacy są wielcy. – Kątem oka zauważam, że dziewczyna zaczyna się wiercić. – Wiem jeszcze tyle, że mają oddział w Phoenix i prezydentem jest jakiś Liam. Pewien facet po pijaku trochę o tym opowiadał w barze, ale na drugi dzień zaginął. Chociaż tuż po przyjeździe tutaj klub obiecał chronić mieszkańców miasteczka, to po tym zdarzeniu wszyscy się ich boją. Bez jaj! No ja już też. *** Resztę dnia spędzamy na opowiadaniu, co się u nas działo przez tych kilka lat i dalszym wspominaniu dzieciństwa. Cały czas staram się powstrzymywać chęć wypytania Ellie o klub i to, co jeszcze może o nim wiedzieć. Wieczorem w końcu idziemy do baru. Jeszcze przed wejściem słychać gwar rozmów i czuć dym papierosów, który dodatkowo drażni oczy. Sama czasem popalam, więc woń mi nie przeszkadza, ale tu jest tego trochę za dużo. Już po przekroczeniu progu Ellie łapie mnie za rękę i ciągnie do baru naprzeciwko wejścia. Za ladą stoi zgrabna kobieta, mniej więcej po pięćdziesiątce. Skąpy top odkrywa wytatuowane ramiona, a pofarbowane na czerwono włosy ma związane na czubku głowy w kok, przez co odsłania wygolone na zero boki. Obserwuję ją, bawiąc się swoimi niesfornymi, rozpuszczonymi blond lokami i podziwiam tę kobietę za jej luz. Zauważa moje spojrzenia i uśmiecha się szeroko. – To jest Gina, właścicielka baru – mówi Ellie, a kobieta natychmiast wyciąga rękę na powitanie. – Nikki, miło mi – przedstawiam się, odwzajemniając gest. – Co wam podać, dziewczynki? – pyta, krzywiąc się na dźwięk stłuczonego gdzieś za nami szkła. – Piwo – odpowiadamy jednocześnie z Ellie. Kobieta podaje nam butelki i żartuje, że gdyby ktoś nas zaczepiał, mamy jej to zgłosić, żeby mogła skopać tyłek tego gościa. A może nie żartuje? Idziemy na lewo i siadamy przy stoliku w kącie, dość blisko siebie, żebyśmy podczas rozmowy nie musiały się przekrzykiwać. Na początku w lokalu oprócz nas siedzi kilkoro mężczyzn, ale im robi się później, tym więcej osób przybywa. Gina zadbała o to, żebyśmy miały dość alkoholu, przysyłając jedną z kelnerek. Promile pomagają mi przetrawić ciekawskie spojrzenia nowo przybyłych klientów. Zatracone w rozmowie z Ellie śmiejemy się, ale po pewnym czasie czuję, że coś jest nie tak. Głosy wokół cichną podobnie jak rano w restauracji. Nie muszę spoglądać w stronę drzwi. Wiem, że tu są. – Mówiłaś, że ich nie będzie – szepczę do dziewczyny. – Bo nigdy ich tu nie ma w piątek – odpowiada spanikowana. – Z ręką na sercu, Nikki, sama nie odważyłabym się przyjść – tłumaczy. Zbieram się na odwagę i spoglądam w końcu w ich kierunku. Kilkunastu facetów i kilka kobiet rozsiada się przy stolikach, zajmując prawie wszystkie miejsca w lokalu. – Czyli te kobiety też należą do klubu? – pytam cicho. – Te, które mają kamizelki... każda z nich należy do jednego z członków, są jakby własnością klubu. Te bez są... jakby ci to powiedzieć? To dziewczyny, które kręcą się przy nich i dosłownie z każdym uprawiały seks. – W tym momencie mam wrażenie, że zawartość żołądka podchodzi mi do góry. – Jasna cholera, to jakiś harem. Albo kobieta jest własnością, albo jakąś nałożnicą. One się na to godzą? – pytam z odrazą, a Ellie natychmiast wybucha niepohamowanym śmiechem. Odruchowo spoglądam na grupę motocyklistów. Oczywiście wszyscy się na nas gapią. Mhm! Świetnie! Przełykam nerwowo ślinę, a Ellie przestaje się śmiać i wlepia teraz we mnie nerwowe spojrzenie. Dzięki Bogu sytuację ratuje Gina, która podchodzi do grupy bikerów i skupia ich uwagę na sobie. Wykorzystuję tę chwilę, żeby się rozejrzeć, szukając drogi ucieczki. Ku mojemu rozczarowaniu stwierdzam, że wyjdziemy stąd, jedynie poruszając się między członkami klubu. Postanawiam więc jakoś przetrwać. Kontynuujemy nasze spotkanie, udając zainteresowanie rozmową. Przez jakąś godzinę siedzimy jak na szpilkach z nadzieją, że sprawcy naszego zdenerwowania wyjdą i udadzą się na swoją prywatną imprezę. Sądząc po zamawianych kolejkach alkoholu, nie zanosi się jednak na to. Biję tego dnia swój rekord w dawce promili i zaczyna mi się kręcić w głowie, a mętny wzrok mimowolnie wędruje do zgromadzenia bliżej baru i skupia się na pewnej parze. Kobieta siedzi na kolanach jednego z członków klubu, a ten porusza nieznacznie ręką wsuniętą pod jej króciutką spódniczkę. Zszokowana spoglądam na twarz kobiety, która wyraża głębokie podniecenie. Wierci się, a w końcu wygina plecy w łuk. Zdając sobie sprawę z tego, czego właśnie jestem świadkiem, odwracam głowę w innym kierunku, tylko po to, żeby ujrzeć podobną scenę. Szczęka mi opada. To nie bar, tylko jakaś cholerna świątynia rozpusty. Zniesmaczona bełkoczę do przyjaciółki, że idę do toalety. Wstaję i kieruję się na lewo korytarzem. Sięgam już do klamki, gdy ktoś szarpie mnie za ramię i przyciska przodem do ściany. Dyszę i przerażona próbuję przez ramię dojrzeć napastnika, ale w korytarzu jest zbyt ciemno. – Podobało ci się to, co widziałaś? – Znam ten głos. Cholera jasna!\nROZDZIAŁ 4 NIKKI Ignorując idiotyczne pytanie, próbuję uwolnić się z pułapki, ale moje drobne ciało nie ma żadnych szans z jego masywną sylwetką. – Czego chcesz, Paxton? – pytam, a raczej bełkoczę zrezygnowana. – Żebyś odpowiedziała na moje pytanie, czy podobało ci się to, co widziałaś? – mruczy, sunąc dłońmi po mojej talii. Wybałuszam oczy, bo przez głowę przechodzi myśl, że to zmierza w bardzo, bardzo złym kierunku. Słyszałam kiedyś, że można wytrzeźwieć w ekspresowym tempie pod wpływem emocji i to właśnie mi się przytrafia. – Hej, Pax! Wracamy? Słyszę wołanie chyba jednego z członków klubu. Zaciskam powieki, wypuszczając powoli powietrze. Błagam w myślach, żeby dał mi spokój i poszedł sobie. – To jeszcze nie koniec, Nikki. Odsuwa się ode mnie, po czym odchodzi. Wbiegam szybko do toalety z obawy, że Paxton wróci. Załatwiam potrzebę i doprowadzam się do porządku. Kiedy wracam do baru, pomieszczenie jest prawie puste, a z zewnątrz słychać ryk oddalających się motocykli. Uff! *** Budzi mnie przeraźliwy dźwięk dzwonka, a potem odgłos uderzenia ręką. Unoszę nieznacznie powieki i marszczę brwi, kiedy Ellie głośno przeklina ze swojej sypialni budzik. Wczoraj po powrocie z baru proponowała mi, żebym spała w jej łóżku, a ona sama chciała zająć miejsce na kanapie. Odmówiłam, wiedząc, że musi znowu wcześnie wstać i zejść do restauracji. Podziwiam jej malutkie, ale bardzo przytulne mieszkanko. W salonie mieści się bordowa kanapa, mały stolik kawowy i drugi z telewizorem. Kuchnia też jest ciasna, ale dla jednej osoby wystarczająca. Niewielki stół stoi przy oknie, z którego widać cały plac. Wędruję do łazienki, biorę prysznic i ogarniam swój wygląd, a przyjaciółka proponuje, żebyśmy zjadły śniadanie na dole, bo jej prywatna lodówka świeci pustkami. Nie mam nic przeciwko temu. Po posiłku, który, na szczęście, tym razem przebiega bez udziału ekipy przerażających bikerów, żegnam się z Ellie i decyduję się na wizytę u Heatona. Dzisiaj nie mam zamiaru odpuścić, bo wcale nie żartowałam, ostrzegając jego sekretarkę, że zgłoszę oszustwo. Tuż przy jego biurze stoją trzy zaparkowane z boku motocykle. Ja to mam szczęście. Gdzie się nie pojawię, zaraz trafiam na ten klub. Wysiadam z samochodu i niepewnie udaję się do budynku. W środku od razu kieruję się w stronę sekretarki, lecz staję jak wryta, widząc, co się dzieje. Przed gabinetem Heatona niczym posąg stoi blond olbrzym z rękoma skrzyżowanymi na klatce piersiowej. Zerkam na siedzącą za biurkiem dziewczynę. Pochyliła głowę i trzęsącymi rękoma poprawia okulary. Ignorując faceta i hałasy dobiegające z pomieszczenia obok, podchodzę do niej i pytam, czy wszystko w porządku, a kiedy spogląda na mnie i zauważam jej załzawione oczy, dochodzę do wniosku, że tego już za wiele. Jeśli ta banda myśli, że może sobie urządzać dzikie rajdy po miasteczku na tych swoich bestiach i doprowadzać kobiety do płaczu, to jeszcze nie mieli do czynienia ze mną. Prawdziwą Nikki Preston. Wkurzona odwracam się i zbliżam do wielkoluda. Dłonie formuję w pięści i opieram na biodrach. Spoglądam do góry, napotykając jego rozbawione błękitne spojrzenie. – Co się tutaj dzieje? Co jej zrobiłeś!? – Wskazuję ręką w kierunku dziewczyny, nie odrywając od niego wzroku. W odpowiedzi unosi lekceważąco brwi, a ja mam wrażenie, że krew w moich żyłach zaczyna wrzeć. – Te wasze imprezy wypaliły ci mózg i język, Hulk!? Najpierw przechodzą mnie ciarki na widok jego miny. Zaciska szczękę i pewnie, gdyby mógł, zacząłby puszczać nosem parę. Wyobrażam sobie, jak przelatuję przez całe pomieszczenie, ale on chwilę później odrzuca głowę do tyłu i wybucha głębokim, gardłowym śmiechem. Nagle drzwi za tym pajacem otwierają się i kiedy olbrzym się odsuwa, dostrzegam Reeda. Zauważa mnie i wygląda, jakby czuł się winny. Wiem, że ma to coś wspólnego ze mną. Wykorzystuję moment i przeciskam się do gabinetu. Na miejscu właściciela siedzi Paxton z zarzuconymi na biurko i skrzyżowanymi w kostkach nogami. Na mój widok kąciki jego ust unoszą się nieznacznie, chociaż w spojrzeniu maluje się niezadowolenie. Gapimy się na siebie przez chwilę. Nagle on zrywa się z miejsca i wstaje. Obchodzi mebel i im bliżej jest, tym bardziej tracę pewność siebie, ale robię wszystko, aby tego nie zauważył. Tłumaczę sobie, że nie jestem już dzieciakiem, którego mógł ustawiać w kącie. Paxton z powagą spogląda za mnie, w kierunku Reeda i Hulka. – Na dzisiaj to wszystko, jedziemy – oświadcza. Jego wzrok, tym razem poważny, powraca do mnie. Znowu czuję, jakby stał przede mną sam Lucyfer. – Nigdy, ale to nigdy nie przerywa się mojemu klubowi. Tym razem ujdzie ci to na sucho, ale lepiej, żebyś się nie przekonała, co się stanie, jeśli ta sytuacja się powtórzy. Po czym wychodzi. Kiedy drzwi się za nim zamykają, ktoś z boku odchrząkuje. Spoglądam na starszego mężczyznę. O mój Boże, to Heaton?! Co ja sobie myślałam, że tylko ja się starzeję, a inni nie? Siwiuteńki starszy pan w kraciastej marynarce podchodzi do biurka i wyjmuje z szuflady kopertę, z którą następnie do mnie podchodzi. – To są wszystkie pieniądze, które mi przelałaś, Nikki. – Ręka wyciągnięta w moim kierunku drży niemiłosiernie. – Nie mogę się podjąć pracy u ciebie, przykro mi. Teraz mi to mówi? Miał wystarczająco dużo czasu, a przypomniało mu się teraz, żeby łaskawie mnie poinformować, że będę mieszkała w ruinie? Biorę od mężczyzny pakunek, a ten odwraca się i podchodzi do fotela, po czym siada. – Dlaczego? Nie ma pan nikogo do pomocy? – pytam, bo nie widzę innego wytłumaczenia, a po jego kondycji wnioskuję, że sam nie za bardzo nadaje się do takich robót. Mężczyzna rozgląda się z żalem po pomieszczeniu i wzdycha. – Mój syn miał przejąć interes, ale wolał robić coś innego. Na dodatek zwinął mi sprzed nosa pracowników i wyjechał. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko to wszystko sprzedać. – Na dźwięk ostatniego słowa, coś świta mi w głowie. Przez ostatni rok pracowałam w firmie deweloperskiej ojca. Mieliśmy swoich projektantów wnętrz i specjalistów od planowania ogrodów. Nie wiem, czy nauczyłam się wystarczająco dużo przez ten czas, ale może warto spróbować. Nie będę przecież tu siedzieć z założonymi rękami od rana do wieczora. – Kupię to od pana, choćby w tej chwili – wypalam zadowolona z siebie, lecz mężczyzna nie wygląda, jakby się cieszył. – Co to, to nie. Chcę sobie spokojnie żyć na emeryturze. Najpierw się oburzam, bo nie rozumiem, o co mu chodzi, ale po chwili to do mnie dociera. Cholerny Paxton! – To on zakazał panu remontów u mnie, prawda? – pytam wkurzona. Heaton ożywa, wstaje i zaczyna zbierać dokumenty z biurka, pakując je do teczki. – A bijcie się w cholerę o tę ziemię, ale mnie w to nie mieszajcie! – wybucha nagle, a ja zamieram. O jaką ziemię? Co ten facet bredzi? Wypadam jak strzała z budynku, wsiadam do samochodu i dzwonię do koleżanki, z którą pracowałam, z prośbą o sprawdzenie kilku informacji. Siedzę w Louise chyba z pół godziny, co chwilę zerkając na komórkę i czekam, aż Leah oddzwoni. W końcu kobieta lituje się i odbieram połączenie. – Nikki, jakieś dwa kilometry za twoim domem powinien być stary magazyn, prawda? – Tak – potwierdzam informację i słyszę, jak dziewczyna wzdycha, a ja ponaglam ją, aby w końcu powiedziała to, na co czekam. – Magazyn i ziemia dookoła zostały wykupione i zarejestrowane jako własność Sinners & Reapers, klubu motocyklowego. Nikki, wszystkie działki od skrzyżowania, poza twoją, należą do nich. – Po drugiej stronie nastaje cisza, a wnętrze samochodu wypełnia dźwięk mojego szaleńczo bijącego serca.\nROZDZIAŁ 5 NIKKI Dziękuję Leah za informację i kończę połączenie, po czym rzucam telefon na siedzenie obok. Z każdą minutą ogarnia mnie coraz większa furia. Zaciskam dłonie na kierownicy i dyszę wściekle, obserwując, jak bieleją mi knykcie. – Myśl, Nikki, myśl, cholera – warczę sama do siebie przez zaciśnięte zęby. Nie ma opcji, żeby Paxton razem ze swoją zgrają łatwo odpuścił, jeśli tak bardzo zależy mu na mojej działce. Po co im taki kawał ziemi? Cholera wie, ale będzie mnie dręczył tak długo, aż zdobędzie to, czego pragnie. Jestem pewna. Nagle coś przychodzi mi na myśl i aż podskakuję. Rodzice byliby jednak dumni, gdyby wiedzieli, jakie genialne pomysły miewa ich córeczka. A może jednak nie? Może gdyby dowiedzieli się o tej sytuacji, natychmiast zażądaliby, żebym wróciła do domu i wyszła za jakiegoś wspólnika, idiotę. Potem moje zadanie polegałoby na leżeniu, pachnieniu i czekaniu na męża, który przed powrotem do domu przeleciałby jeszcze swoją sekretarkę. Miałam już przedsmak tego i bardzo dziękuję, ale nie skorzystam. Sięgam znów po komórkę i dzwonię do Leah. Mam do niej dwie ogromne prośby. Dziewczyna wyklina mnie za zrujnowanie jej weekendu, ale skamlę do słuchawki tak błagalnie, że w końcu się zgadza. Skoro załatwiłam już jedną sprawę, pozostaje teraz odwiedzić dwa miejsca. Jadę do restauracji i z ulgą stwierdzam, że na parkingu nie ma żadnych jednośladów. Wchodzę do środka i proszę Ellie w ustronne miejsce, żeby z nią porozmawiać i wyjaśnić całą sprawę. Dziewczyna zakrywa dłonią szeroko otwarte usta, a jej oczy robią się ogromne. – Wiesz, z kim walczysz, Nikki? – pyta, kiedy już dochodzi do siebie. – Chyba jeszcze nie, ale mam o co – odpowiadam, wzruszając ramionami. Żegnam się z przyjaciółką i ruszam dalej. Kilka minut później przejeżdżam obok zdewastowanego domu babci Rose i serce mi pęka. A co, jeśli mój plan nie wypali? Jadę jeszcze przez chwilę, kierując się drogą do starego magazynu, ale po chwili okazuje się, że cały teren jest ogrodzony wysokim, białym murem. Zwalniam, rozglądając się za jakimś wjazdem, aż docieram do olbrzymiej czarnej bramy. Zatrzymuję się, po czym wysiadam i podchodzę do dwóch młodych chłopców. Mają może około osiemnastu lat i oczywiście skórzane kamizelki, a także dla odmiany ogolone na zero głowy. Przyglądam się teraz naszywkom z napisem: Kandydat. Jeden z nich podchodzi do mnie. – To teren prywatny, muszę panią prosić o jego opuszczenie. – Znalazł się chociaż jeden grzeczny. – Chciałabym porozmawiać z Paxtonem. Na moje oświadczenie chłopak gwiżdże, po czym cwaniacko się uśmiecha. – Nasz VP nie rozmawia z kobietami, on je tylko... – Wpuść ją, debilu! – Rozlega się nagle głos Paxtona. Zerkam w kierunku wjazdu i dostrzegam kamery, a także jakiś panel. Chłopak natychmiast podchodzi do wejścia, po czym wystukuje jakiś kod. Kiedy brama się otwiera, wsiadam do samochodu i wjeżdżam na teren posesji. Droga do samego magazynu przebiega szybko. Parkuję przed wejściem i rozglądam się z zaciekawieniem. Budynek jest piętrowy i bardzo długi, musiał być też odnowiony, w miejsce okien z powybijanymi szybami wstawiono nowe, a ściany zostały pokryte tynkiem. Po prawej stronie dobudowano jeszcze kilka parterowych budynków, zdaje się, że między innymi garaże. Liczba zaparkowanych motocykli jest imponująca. Wysiadam z pojazdu i podchodzę do drzwi, a gdy unoszę rękę, żeby zapukać, otwierają się i staje w nich olbrzym, ten od Heatona. Automatycznie przybieram pewną siebie postawę. – Cześć, Hulk – witam się, machając ręką, a z jego gardła wydobywają się dziwne odgłosy. Bez słowa odwraca się i idzie w nieznanym mi kierunku. Podążam za nim, przebierając szybko nogami, żeby nadążyć i przelotnie omiatam wzrokiem wnętrze. Jedynie nieznaczną część ogromnej hali odgrodzono ścianą. Wielkie pomieszczenie z potężnymi filarami zostało umeblowane. Dominują tu kanapy, fotele i stoliki, a w centrum stoi największy telewizor, jaki w życiu widziałam. Dalej bar. Chciałabym wyłapać z ciekawości więcej, ale gigant skręca w prawo i po chwili metalowymi schodami wchodzimy na górę. Wokół jest mnóstwo, chyba prywatnych, pokoi. Kierujemy się do bardziej oddalonej części. Facet puka do drzwi, po czym wchodzi, zamykając mi je przed nosem. Miło. Stoję przez kilka minut, gapiąc się w jeden punkt, aż pojawia się przede mną olbrzym i wskazuje ręką, że mogę wejść. Kiedy przekraczam próg pomieszczenia, od razu go widzę, siedzi za biurkiem naprzeciwko, pewny siebie, jakby był panem i władcą wszechświata. Ignorując jego obecność, rozglądam się i doznaję szoku. Spodziewałam się czegoś bardziej w stylu... Paxtona, a to biuro nie odbiega poziomem od tego, które ma mój ojciec. Dębowe, masywne meble, narożnik po lewej i fotele przy biurku, też z wyższej półki. Skąd oni mają tyle pieniędzy? – Zdziwiona? – pyta mój... wróg. – Nic mnie już nie zdziwi, jeśli chodzi o twoją osobę – odpowiadam, po czym podchodzę do narożnika i siadam w centrum, im dalej od Paxtona, tym lepiej. Hays odwraca fotel w moim kierunku i unosi brwi. – Co cię do mnie sprowadza? – pyta nadzwyczaj normalnie. – Wyjeżdżam, miałeś rację – nie pasuję tu, to nie moje klimaty – wypalam od razu, a na jego twarzy przeplata się kilka emocji naraz i mogłabym przysiąc, że jedną z nich jest rozczarowanie. Pewnie żałuje, że nie będzie miał okazji się nade mną poznęcać, chociaż... – Och, Paxton, będziesz tęsknił? – pytam z udawanym smutkiem, przykładając dłoń do klatki piersiowej. – Co z twoim domem? No proszę, proszę. Od razu o konkretach. – Na dniach przyjedzie ekipa remontowa, a kiedy tylko wrócę do Phoenix, wystawię go na sprzedaż. – Diabeł studiuje moją twarz, mrużąc powieki. Nie wierzy mi, widzę to. Cholera jasna. – Tam mam pracę, rodzinę, znajomych – dodaję, po czym wstaję i zmierzam do wyjścia, a kątem oka zauważam, że też podnosi się z siedzenia. Przystaję i odwracam się w jego kierunku. – Znam drogę do wyjścia. Żegnaj, Paxton. – Nie czekając na odpowiedź, wychodzę. Przed drzwiami czeka na mnie olbrzym, który ponownie zaczyna kroczyć przede mną. – Wiesz, tak dobrze się nam rozmawia. Może wypijemy kiedyś kawę, zaprzyjaźnimy się – żartuję i znów biegusiem podążam za nim, a w odpowiedzi słyszę po raz kolejny dziwną serię odgłosów. Wychodzimy na zewnątrz i dosłownie staję twarzą w twarz z kobietą z restauracji, która rzucała wzrokiem sztylety w moim kierunku. Na mój widok robi minę, jakby przed chwilą zjadła coś cholernie gorzkiego. – Zostaw Paxtona w spokoju. Tutaj ma wszystko, czego potrzebuje – oświadcza, wskazując rękoma na swoje ciało. – Masz na myśli pełen zestaw zarazków i bakterii? – prycham i w tym momencie ta wpada w szał. Hulk wkracza do akcji, łapiąc kobietę w pasie, jeszcze zanim dopada do mnie. Posyłam jej uśmiech, po czym wsiadam do samochodu i odjeżdżam, żeby wdrożyć w życie swój plan. *** PAXTON Zaraz po wyjściu Nikki wzywam kandydatów i daję im wytyczne odnośnie do jej pilnowania. Ma być obserwowana dzień i noc. Nie wierzę jej. Coś mi tu nie pasuje. Ale co, jeśli jednak mówiła prawdę i dlaczego wkurwia mnie fakt, że wyjeżdża? Przesuwam dłońmi po twarzy, starając się ogarnąć, jak ta mała mysz znów zalazła mi za skórę. Ile klubowych panienek bym nie wypieprzył, przy każdej zamykam oczy i wyobrażam sobie ją. Kurwa! – Ogarnij się, Pax – mruczę sam do siebie. Klub jest najważniejszy. Pierwszy. Zawsze. Nikki jak na razie jest przeszkodą, ale nadejdzie moment, w którym ją odnajdę i przywłaszczę, choćbym miał ją przykuć do łóżka kajdankami. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Dama_Paxtona-ebookRO/p1157174i1336683" target="_blank" title="Dama Paxtona [Agnieszka Siepielska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dama Paxtona [Agnieszka Siepielska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Skręcał w lewo i nie ustąpił pierwszeństwa. Motocyklista w szpitalu - Dziennik Wschodni\nSkręcał w lewo i nie ustąpił pierwszeństwa. Motocyklista w szpitalu\nDo wypadku doszło w Zamościu (fot. policja )\nKontrole trzeźwości. Jak wypadli kierowcy na Czechowie? 14 8\nWybierała biżuterię, a złodziej ukradł jej portfel 2 4\nZamość: Zmiany na Starym Mieście. Strażnicy grozili palcem kierowcom 318 razy 0 4\nMotocykl zderzył się z volkswagenem. Do szpitala trafił 40–letni kierowca motocykla.\nDo zdarzenia doszło na skrzyżowaniu ul. Sadowej z ul. Ciepłą w Zamościu. Ze wstępnych ustaleń policjantów wynika, że 40–latek kierujący motocyklem marki Honda, skręcając w lewo w ul. Ciepłą, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu volkswagenowi. Osobówką kierował 19–latek z powiatu tomaszowskiego. W wyniku zderzenia do szpitala trafił 4motocyklista. Obaj kierujący byli trzeźwi.\nPolicjancie wyjaśniają okoliczności zdarzenia i apelują o zachowanie szczególnej ostrożności na drodze.


Słyszałem ostatnio wiele o reinkarnacji. Czym dokładnie jest reinkarnacja? Czy jest ona sprzeczna z naukami ewangelii? | Teal Sound\nSłyszałem ostatnio wiele o reinkarnacji. Czym dokładnie jest reinkarnacja? Czy jest ona sprzeczna z naukami ewangelii?\nSpencer J. Palmer, prezydent Świątyni w Seulu Korei i profesor porównawczych religii świata, Uniwersytet Brighama Younga. Zwolennicy reinkarnacji wierzą, że to życie jest tylko jednym z wielu, które prowadziliśmy w przeszłości lub będziemy prowadzić w przyszłości. Wierzą także, że reinkarnacja jest procesem, w którym życie (lub dusza) wędruje z jednego materialnego ciała do drugiego poprzez powtarzające się narodziny i śmierć – nie tylko duchów ludzkich, ale także duchów zwierząt i czasami roślin.\nPonad 1,5 miliarda ludzi – ponad jedna trzecia światowej populacji – wierzy w reinkarnację. Jest to powszechnie akceptowane przekonanie w Azji, szczególnie wśród hinduistów, buddystów, sikhów i dżinistów.\nWśród wschodnich pism religijnych, żadne nie jest bardziej stanowcze niż Bhagavad Gita w wyrażaniu hinduistycznego przekonania, że duch podlega nieokreślonej serii egzystencji, w różnych formach materialnych, i że musi ostatecznie uciec od tych rund odrodzenia. Gita mówi, że jedna egzystencja następuje po drugiej, tak jak różne etapy – dzieciństwo, młodość, starość – następują po sobie w tym życiu (2:13), i że tak jak człowiek zrzuca stare szaty i zakłada nowe, tak duch zrzuca stare, zużyte ciało i zakłada nowe. (2:22.)1\nW hinduskiej tradycji bóstwa również się reinkarnują; pojawiają się, znikają i pojawiają się ponownie. Hindusi wierzą, że bóg Brahma wyszedł z pępka pana Wisznu, i że sam Wisznu był lub będzie wcielony na ziemi w co najmniej dziesięciu postaciach – jako ryba, żółw, dzik, człowiek-lw, karzeł, bramiński wojownik, jako Rama i Kriszna (hinduskie bóstwa), i jako Kalki („Mesjasz” przyszłości). W każdym wcieleniu Wisznu chroni świat przed materialnym lub moralnym zniszczeniem.\nPodstawą tej sukcesji reinkarnacji jest „prawo karmy”. Karma jest podobna do tego, co Święci w Dniach Ostatnich znają jako „prawo żniwa” – „Co człowiek sieje, to i żąć będzie.” (Gal. 6:7.) Zgodnie z myślą Wschodu, czyjeś „odrodzenia” są zdeterminowane przez czyny dokonane w poprzednim życiu. Ponieważ dusze w swoich poprzednich egzystencjach zachowywały się inaczej, inaczej też się odradzają. Zgodnie z tą teorią wiara w reinkarnację stwarza niesamowite możliwości: królowa Saby może odrodzić się jako bawół wodny lub roślina motylkowa; brzydki mężczyzna może odrodzić się jako piękna kobieta lub odwrotnie; ten, kto zabije księdza, może trafić do łona psa; a dobry człowiek przyłapany na kradzieży ryzykuje przejście tysiąc razy przez ciała pająków i węży.\nZgodnie z tą teorią uważa się, że reinkarnacja działa również w drugą stronę: dusza, która była kiedyś w zwierzęciu lub roślinie może „przepracować” i „odrodzić się” jako człowiek. W ten sposób ludzie znajdujący się w niekorzystnej sytuacji mogą postrzegać reinkarnację jako szansę na „odrodzenie się” w wyższej lub bardziej szanowanej kaście lub pozycji społecznej. (Wielu zachodnich zwolenników reinkarnacji akceptuje tę doktrynę tylko na poziomie ludzkim. Odrzucają oni koncepcję, że ludzie mogą odrodzić się jako zwierzęta i rośliny i vice versa.)\nCi, którzy wierzą w reinkarnację utrzymują, że wszystkie nierówności narodzin (boskie lub ludzkie, bogate lub biedne, zdrowe lub upośledzone) są określone przez czyjeś osiągnięcia w przeszłych życiach i że czyjś cykl „odrodzeń” jest oparty na jego lub jej nagromadzonej karmie przez eony czasu. To, co ktoś robi w jednym konkretnym „życiu” lub inkarnacji, nie może jednak samo przez się określić jego wiecznego statusu. W rzeczywistości, czyjeś „ponowne narodziny” (przypuszczalnie dlatego, że on lub ona nie zakwalifikowali się do uzyskania uwolnienia od rundy odrodzeń w swoim ostatnim życiu) nie są dobrym znakiem. Hinduskie bóstwo Kryszna mówi w Bhagawad Gicie, że ziemia jest miejscem nieszczęścia i zamknięcia dla wiecznie wędrującego ducha i że ponowne narodziny (lub reinkarnacja) na ziemi nie jest ani błogosławieństwem, ani wskaźnikiem postępu.\nJest tak wiele niewiadomych na temat naszej przedśmiertnej egzystencji, narodzin, śmiertelności, śmierci i życia po śmierci oraz możliwości z tym związanych – szczególnie jeśli chodzi o komunikację pomiędzy żywymi i umarłymi – że nie powinno dziwić Świętych w Dniach Ostatnich, że ludzie na całym świecie są zaintrygowani możliwościami sugerowanymi przez reinkarnację.\nI rzeczywiście, istnieją pewne podobieństwa pomiędzy reinkarnacją a doktryną Świętych w Dniach Ostatnich. Wierzymy, że życie nie zaczyna się wraz z naszymi narodzinami w śmiertelności; nie kończy się wraz ze śmiercią, ani też jeden „czas życia” nie jest wystarczający, aby osiągnąć doskonałość. Wiemy, że każdy z nas jest duchowym dzieckiem naszego Ojca Niebieskiego i że żyliśmy w przedśmiertnej „pierwszej posiadłości”, zanim się urodziliśmy. (Zob. Abr. 3:22-26). Kiedy narodziliśmy się w śmiertelności, każdy z nas otrzymał ciało fizyczne. Zwierzęta i rośliny również istniały przed tym życiem; wszystkie rzeczy zostały stworzone duchowo, zanim były „naturalnie na obliczu ziemi.” (Mojżeszowa 3:5-7.)\nPodobnie, zarówno Pismo Święte, jak i prorocy wielokrotnie potwierdzali, że nasza sprawiedliwość w doczesności określi nasze okoliczności w życiu przyszłym. To jak żyjemy w doczesności, tu i teraz, ma kluczowe znaczenie dla naszego wiecznego szczęścia.\nAle pomimo pewnych podobieństw do doktryny LDS, reinkarnacja jest sprzeczna z prawdą objawioną. Prorok Józef Smith nauczał, że reinkarnacja jest fałszywą doktryną.2 Być może jest ona zepsuciem lub podróbką planu zbawienia. W każdym razie doktryna reinkarnacji nie zgadza się z naukami Świętych w Dniach Ostatnich o celu życia i, co ważniejsze, o wyjątkowej i zasadniczej misji Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela świata. Dla Świętych w Dniach Ostatnich problemy z ideą reinkarnacji są następujące:\nJest tylko jedna śmierć fizyczna, nie ma ich wiele. Apostoł Paweł napisał, że „człowiekowi jest pisane raz umrzeć.” (Heb. 9:27.)\nW zmartwychwstaniu duchy zamieszkują ciała, które miały w doczesności, a nie inne formy cielesne. Śmierć oddziela ducha od ciała; zmartwychwstanie ponownie łączy tego samego ducha z podstawowymi elementami tego samego ciała fizycznego, aby już nigdy nie były rozdzielone. W Księdze Mormona czytamy wyjaśnienie proroka Amuleka, że po zmartwychwstaniu mężczyźni i kobiety „nie mogą już więcej umierać; ich duchy łączą się z ich ciałami i nigdy nie będą rozdzielone; w ten sposób wszyscy stają się duchowi i nieśmiertelni, tak że nie mogą już oglądać zepsucia” (Alma 11:45). (Alma 11:45). Zaprzecza to przekonaniu, że ciało jest przypadkowym schronieniem dla ducha lub przybytkiem, który ciągle się zmienia lub kończy. Duch i ciało są ze sobą nierozerwalnie związane; takie jest znaczenie zmartwychwstania. „Zmartwychwstanie z martwych jest odkupieniem duszy”. (D&C 88:16; zob. też D&C 88:15-18.)\nW zmartwychwstaniu odzyskamy nasze ciała, które są stworzone na obraz Boży. (Zob. Rdz 1:26-27.)\nReinkarnacja implikuje, że ciało nie ma większego znaczenia. Ci, którzy wierzą w reinkarnację, wierzą, że ciała mogą być przyjmowane i odrzucane wielokrotnie i że duchy mogą być reinkarnowane jako owady, zwierzęta i różne ludzkie lub nawet hybrydowe ludzko-zwierzęce formy. Ci, którzy opowiadają się za teoriami reinkarnacji, nie rozumieją wartości naszych ciał – że zostały stworzone na obraz Boga i są nam dane jako śmiertelne dziedzictwo w przygotowaniu do stania się Bogiem, który sam jest istotą z w pełni uświęconym, udoskonalonym i namacalnym ciałem.\nDla Świętych w Dniach Ostatnich ciało fizyczne jest święte. Jednym z głównych powodów, dla których weszliśmy w życie doczesne, było zdobycie ciała fizycznego. Jest ono nie tylko wielkim błogosławieństwem teraz, ale również warunkiem wstępnym do wywyższenia i życia wiecznego w zaświatach.\nTeraz jest czas, aby przygotować się na spotkanie z Bogiem – nie później, w jakiejś nieokreślonej przyszłości. Pan wyraźnie powiedział, że doczesność jest czasem, w którym mamy być wypróbowani i sprawdzeni – „aby się przekonać, czy uczynimy wszystko, cokolwiek Pan Bóg nam rozkaże” (Abr. 3:25). (Abr. 3:25.)\nPismo Święte mówi nam, że „ci, którzy zachowają swoją pierwszą posiadłość, będą mieli dodaną; a ci, którzy nie zachowają swojej pierwszej posiadłości, nie będą mieli chwały w tym samym królestwie z tymi, którzy zachowają swoją pierwszą posiadłość; a ci, którzy zachowają swoją drugą posiadłość, będą mieli dodaną chwałę na swoich głowach na wieki wieków.” (Abr. 3:26.)\nW ostatecznym rozrachunku to Zadośćuczynienie i miłosierdzie Pana zadecydują o naszych przyszłych perspektywach – pomimo wszystkiego, co uczyniliśmy, aby służyć Panu i zachowywać Jego przykazania. Jednak reinkarnacja promuje fałszywe przekonanie, że istoty ludzkie otrzymują wiele „przyszłych żyć”, w których mogą wypracować swoje zbawienie. Reinkarnacja sugeruje, że nie mamy pilnej potrzeby, aby żałować za nasze grzechy i przestrzegać przykazań. Reinkarnacja jest sprzeczna z napomnieniem Amulek, że „to życie jest czasem dla ludzi, aby przygotowali się na spotkanie z Bogiem.” (Alma 34:32.)\n5. Reinkarnacja zaprzecza całemu celowi zadośćuczynienia Jezusa Chrystusa. Ci, którzy wierzą, że duchy i bogowie mogą wielokrotnie zamieszkiwać różne formy fizyczne, nie biorą pod uwagę misji Chrystusa i celu Zadośćuczynienia. Dla osoby, która wierzy w reinkarnację, Chrystus byłby tylko jedną z manifestacji tymczasowo wcielonego Zbawiciela – jedną z wielu możliwych inkarnacji.\nPrzyjęcie tego założenia byłoby odrzuceniem najbardziej fundamentalnej nauki ewangelii – że był jeden, niepowtarzalny akt odkupienia dokonany przez Pana Jezusa Chrystusa. Zaprzeczając ostatecznemu znaczeniu Zadośćuczynienia oraz miłosierdzia i miłości Chrystusa, ci, którzy wierzą w reinkarnację, nie dostrzegają Zbawiciela w Jego prawowitej pozycji Króla królów i Pana panów – jedynym imieniu, które zostało nadane, abyśmy mogli być zbawieni. (Zob. D&C 18:23.) Chociaż reinkarnacja jest interesującą teorią, która może mieć kilka podobieństw z ewangelią, zaprzecza ona absolutnej centralności Zadośćuczynienia i musi zostać odrzucona jako fałszywa.\nOrmiański znak dram\nEnzymatyczny środek czyszczący DIY na trudne plamy i zapachy


Licencja na czytanie: 143. "Big Red Tequila" Rick Riordan\nJill 2 lipca 2016 19:17\nSłyszałam o tym autorze, ale jeszcze nie miałam okazji czytać jego książek. Nie przepadam za kryminałami, ale w sumie, od czasu do czasu warto zrobić sobie odskocznie i przeczytać coś innego :) Jak będę miała możliwość to na pewno sięgnę po ten tytuł :)\nonlypretender 2 lipca 2016 23:36\njestem bardzo ciekawa tej książki, szczególnie ze względu na humor. moją uwagę zwróciła również piękna okładka. pozdrawiam :)\nPaulina Bąk 3 lipca 2016 13:22\nabc 3 lipca 2016 14:23\nNie czytałem jeszcze żadnej książki tego autora, ale wydaje mi się, że jakbym to zmienił, to bym raczej na tym nie stracił. Przy okazji przeczytam tę książkę, temat jest ciekawy. Okładka także przyciąga uwagę.\nBeti G. 4 lipca 2016 10:55\nNie znam autora, ale kto wie, może kiedyś:)\nMiłka Kołakowska 5 lipca 2016 22:54\nTytuł intryguje, ale cieszy mnie też mało nużąca akcja, o której piszesz. Przeczytam z chęcią. Pozdrawiam! :)\nKaś 7 lipca 2016 08:07\nPodejrzewam, że styl Riodana będzie się różnił w obu tych książkach, bo dla młodzieży pisze dość prosto. Póki co czytałam pierwszy tom cyklu o Percym Jacksonie, ale muszę przyznać, że gdy dowiedziałam się o istnieniu "Big Red Tequila", moja uwaga od razu przeniosła się na tę książkę. Wydaje się być bardziej w moim guście. ;)\nA. 16 lipca 2016 18:28\nMam dla Ciebie pewne doprecyzowane: Książki o Jacksonie "Tresie" Navarre zostały napisane i wydane przed Percym Jacksonem - pierwsza w 1997 roku, tylko w Polsce została wydana dopiero teraz ;) W sumie jest siedem części z serii "Tres Navarre"


03 wrz 2015, 12:55\nBardzo dobry pomysł:-) I tani, ekonomiczny:-) Efekt będzie zamierzony, bo takie doniczki z pewnością ożywią wnętrze:-) tylko nie wiem, czy nie za dużo będzie tych doniczek, aż 15 - żeby z tego waszego salonu nie zrobiła się kwiaciarenka... :D I dzięki za linka do Sklepu Ogrodniczego - sama skorzysta...\n25 sie 2014, 22:34\nTemat: Szukam nowoczesnych mebli\nSpróbuj poprzeglądać projekty w stylu kare design. Ostatnio bardzo popularne. Widziałem wiele prezentacji w tym stylu. Dużo jest połączeń właśnie typu białe meble plus jaskrawe kolory ścian. Styl w sumie jest specyficzny ni to nowoczesny ni to stylizowany na dawny w sumie taki mishmash. Ja w mój kom...\nDopiekło facetowi życie, postanowił się powiesić... Zmajstrował stryczek, przymocował go do żyrandola, wlazł na stołek, wsadził głowę w stryczek, patrzy, a tu na szafie niedopita flaszka wódki stoi! - Co się ma wódka zmarnować? - pomyślał sobie. Wysunął głowę ze stryczka, przystawił stołek do szafy,...\nbiegi - truchtanie\nekstaza - narkotyki\none są mega smieszne:D\nja też czasami lubię pograć


Obrzezanie po problemowej plastyce; Trójmiasto | Męskie Zdrowie\nW sierpniu miłem robioną plastykę, ale mimo ćwiczeń/prób noszenia prącia prosto mam dość ciasną bliznę, która stanowi problem przy odwijaniu napletka. Czy CEPAN może pomóc w takim przypadku?\nJako, że ostatnie wpisy nt. trójmieskich lekarzy, są dość stare proszę o informacje nt. w/w, najlepiej wykonujących zabieg na koszt NFZ. Jaki jest zwykle termin oczekiwania? Udało mi się znaleźć adres klinki w Gdyni (tutaj). Jest może jeszcze coś innego? Jeśli ktoś miał z nimi/innymi kontakt to ile trwał czas oczekiwania na zabieg?\nW ostateczności mógłbym zorganizować środki do 500 - 600 zł. Interesuje mnie obrzezanie, jako, że miałem robioną wcześniej plastykę i problem wydaje się być nierozwiązany.\nU kogo robiles zabieg? Wszystko zalezy jak jest ciasno. Pewnie nie cwiczyles zdejmowania i nasuwania napletka dlatego ci sie ciasno zroslo. Sprubuj jeszcze cwiczyc i stosowac jakas masc na blizny np COntratubex lub Cepan, zglos sie tez do twojego lekarza moze zapoda cos mocniejszego, jakas masc sterydowa.\nZabieg robiłem poza Polską, podczas pobytu we Francji.\nFaktycznie, napletek zacząłem trenować dość późno, bo lekarz mi tam nic nie powiedział. ;/ Cepan dzisiaj kupiłem, bo też właśnie pomyślałem o tym, że może pomóc. Niemniej jednak postaram się zabukować sobie jakiś termin u urologa by wydał mi osąd.\nZapodaj ten cepan lub contratubex i smaruj czesciej np z 4 razy dziennie, albo w opatrunku na noc, no i cwiczenia, mozesz tez w kompieli dluzej posciedziec skora wtedy mieknie i cwiczyc zdejmowanie i nasuwanie


Shaman Dutch Passion – czy warto zakupić - DailyPub.pl\nDutch Passion to producent, który produkuje nasiona konopii już przeszło 30 lat.\nJest to prawdziwa ikona na rynku tych roślin. Najważniejsze to zdobyć ziarna dobrej jakości, a w przypadku tego producenta nie mamy złudzeń. Dodatkowo, jak wiadomo, marihuana ma wiele odmian – każda charakteryzuje się czymś innym. Odmiana Shaman jest bardzo odporna, więc spokojnie nadaje się do hodowania nawet przez niedoświadczonych hodowców pod warunkiem spełnienia oczekiwań jeśli chodzi o światło i temperaturę. Dla palaczy dobrą informacją jest to, że zawiera wysoki poziom THC. Pamiętajmy jednak, że w Polsce hodowla marihuany ani jej użytkowanie jest nielegalne. Sklepy sprzedają jej ziarna wyłącznie w celach kolekcjonerskich. Interesuje Cię kolekcjonowanie? Możesz jak najbardziej zrobić zakupy i nabyć także odmianę Shaman Dutch Passion.\nShaman Dutch Passion – kolekcjonowanie nasion\nWarto mieć w życiu hobby. Jest to rzecz potrzebna, która dodaje celu w życiu. Mamy też czym zająć nasz wolny czas i niekoniecznie jest to wielogodzinne siedzenie przed telewizorem lub komputerem. Dla niektórych takim hobby jest jazda na rowerze, dla innych pływanie czy też czytanie książek lub rozwiązywanie krzyżowek. Ale są i tacy, którzy zdecydowanie najbadziej lubią kolekcjonowanie przedmiotów, np. znaczków, muszli znad morza, magnesów z podróży, znaczków lub też…ziarenek różnych roślin, a w tym właśnie konopii. Niektórzy interesują się nauką ikolekcjonują do celów badawczych, inni nawet mają specjalne szklane gabloty na nasiona wielu ciekawych odmian. Uczą się je rozróżniać na podstawie wielkości i cech charakterystycznych, w tym także właśnie odmianę Shaman Dutch Passion.\nJeśli chcesz, możesz kupić ziarna przez Internet, najlepiej w znanym na rynku i profesjonalnym sklepie. Chciałbyś kupić np. właśnie Shaman Dutch Passion? Dobrze więc wejść na stronę www sklepu, np. do nas: shaman dutch passion i dokonać transakcji. Śmiało możesz się skontaktować z naszymi pracownikami, którzy chętnie doradzą i rozwieją wszelkie wątpliwości i dylematy w tym temacie. Za pomocą naszego sklepu online, nasionka przyjdą nam wprost do domu, a my nie musimy nawet z niego wychodzić.


Instytuty Polskie > Instytut Polski w Tbilisi > Wydarzenia > Literatura > Kolejna czytelnicza propozycja dla fanów Olgi Tokarczuk\n20.10.2021 Aktualności, Literatura, News\nPrezentujemy jedną z nowości tego sezonu „Grę na wielu bębenkach” w tłumaczeniu Katji Wolters.\nJest to zbiór dziewiętnastu pozornie różnych opowiadań, tworzących pasjonującą galerię postaci i ich historii. Ich akcja toczy się w różnym czasie, różnych miejscach, a ukazanymi bohaterami są ludzie skonfrontowani ze swoimi często niezrealizowanymi marzeniami, lękami. Bezradni, słabi i samotni są jednocześnie odważni i szlachetni.\nAutorka jak zawsze znakomicie łączy fikcję literacką z rzeczywistością i po raz kolejny udowadnia, że naprawdę potrafi opowiadać, niezależnie od tematu.


Okna Aluminiowe Obrotowe Aluprof MB-60 Pivot | Dla Firm | debesto (PL)\nSystem aluminiowych okien obrotowych z izolacją termiczną\nod 933 EURCena dla okna referencyjnego 1230x1480 mm, jedno skrzydło rozwierno-uchylne, z pakietem 2-szybowym w standardowym kolorze. Cena netto dla zamówień hurtowych\nPoznaj Okna Obrotowe Aluprof Mb-60 Pivot:\nZnaczna część systemów izolowanych termicznie dostępna jest w wersji „HI”, charakteryzującej się specjalnymi wkładami w kształtownikach, obniżającymi współczynnik przewodnictwa cieplnego.\nGłębokość ramy60 mm\nGłębokość skrzydła69 mm\nMaks. wymiar skrzydła800 mm - 2000mm wys., 500 mm - 2400 mm szer.\nMaks. waga skrzydła160\nGrubość wkładki termicznej24 mm / 14 mm\nObrotowe Aluprof MB-60 Pivot dla kogo? Opinia debesto.com\nOkno MB-60 Pivot dla kogoś, kto potrzebuje okien obrotowych przy jednocześnie trwałej i nowoczesnej konstrukcji.\nIstnieje możliwość wykonania okna obrotowego w wersji drewnianej (unitas), ale w naszej opinii aluminium jest zdecydowanie lepiej dostosowane do niestandardowych rozwiązań.\nOkna Aluprof w wersji Pivot można połączyć z niestandardowymi rozwiązaniami. Świetnie nada się jako element fasady oraz do wbudowania w otwory w murze.\nKomu rekomendujemy okna obrotowe Aluprof MB-60 Pivot?\nKlientom, którzy nie potrzebują wysokich parametrów cieplnych i idealnym rozwiązaniem będzie dla nich wersja na pograniczu ciepłego i zimnego aluminium. Jednocześnie także dla tych, którzy oczekują funkcjonalności i wielu możliwości.\nAluprof MB-60 Pivot posiada różne sposoby otwierania okna (pionowa lub pozioma oś obrotu) oraz różne rozwiązania estetyczne (okno z ukrytym skrzydłem, okno o wyglądzie “stalopodobnym” Industrial oraz 3 rodzaje listew do szklenia: Standard, Prestige, Style).\nJaki klient końcowy powinien być zainteresowany oknem obrotowym Aluprof MB-60 Pivot?\nOkno obrotowe Aluprof MB-60 Pivot jest dla klienta, który potrzebuje trwałych i niestandardowych rozwiązań o dużych rozmiarach. Jest zdecydowany na produkt aluminium, który nie będzie kosztował go konserwacji i będzie odporny na warunki pogodowe.\nWystarczy, że kupi go raz w życiu, co jest przeciwieństwem do drewna, które wymaga większej dbałości o produkt, inwestowania czasu i pieniędzy.\nNa co uważać z oknem obrotowym Aluprof MB-60 Pivot\nNależy uważać na parametry cieplne systemu MB-60 Pivot, który jest na pograniczu ciepłego i zimnego aluminium.\nJednak jeżeli klientowi zależy na tym aby aluminium było ciepłe to warto pamiętać, że wersję obrotową można także wykonać na systemie Aluprof MB-70, która ma znacznie lepsze parametry cieplne.\nWięcej o producencie profili obrotowych Aluprof MB-60 Pivot\nDostawcą systemu profili Aluprof MB-60 Pivot jest jeden z czołowych producentów systemów aluminiowych w Europie. Na rynku istnieje około 70 lat i ma ponad 1300 stałych klientów. Posiada 10 spółek zagranicznych w wielu krajach Europy, a także w Stanach Zjednoczonych.\nNa rynkach zagranicznych firma Aluprof jest postrzegana jako duży i godny zaufania partner dzięki czemu sprzedaż eksportowa systematycznie rośnie. Spółka Aluprof SA jest też laureatem licznych prestiżowych nagród w branży budowlanej, co jest dowodem dynamicznego rozwoju firmy oraz najwyższej jakości.\nWięcej o mocnych stronach okien obrotowych Aluprof MB-60 Pivot\nSzczególną uwagę przy Aluprof MB-60 Pivot należy zwrócić na wymiary dla skrzydeł okien obrotowych: okno z poziomą osią obrotu może mieć wysokość: 800-2000 mm i szerokość: 500-2400 mm.\nWyposażenie w zawiasy gwarantuje obrót skrzydła o kąt od 0 do 180 stopni. Opcjonalnie wyposażone w blokadę otwarcia skrzydła do kąta o wartości 10, 15 lub 22 stopnie, co pozwala na ustawienie okna w wybranej pozycji.\nPodsumowanie okien obrotowych Aluprof MB-60 Pivot\nOkna obrotowe MB-60 Pivot to dobry wybór jeżeli zamiast wysokich parametrów cieplnych wolisz postawić na nowoczesną, funkcjonalną i estetyczną konstrukcję. Lepszą pod względem parametrów cieplnych alternatywą jest system MB-70, z którego także można wykonać okno obrotowe Pivot.\nAluprof MB-60 Pivot - ulotka


XXIX Festiwal im.Adama Didura - Pawlik/Moniuszko Polish Jazz\nNajnowsza płyta autorska Włodka Pawlika, z której materiał będzie prezentowany podczas koncertu, ukazała się w jubileuszowym Roku Moniuszkowskim, uchwalonym zarówno przez Sejm RP jak też przez UNESCO. W 2019 roku większość wydarzeń kulturalnych nawiązywała do bezpośrednich inspiracji muzyką twórcy polskiej opery narodowej. Tak też jest w odniesieniu do projektu „Pawlik/Moniuszko -Polish Jazz”.\nŚwiatowej sławy polski pianista jazzowy, laureat nagrody Grammy, Włodek Pawlik wziął na warsztat najsłynniejsze pieśni i arie Stanisława Moniuszki aranżując je i nagrywając w jazzowej estetyce. Efekt - jak zwykle w odniesieniu do tego wybitnego artysty-fantastyczny. Muzyka z najnowszego albumu, to rozkosz dla ucha i... ducha. Bez cienia wątpliwości otrzymujemy dzieło najwyższej próby, które zadowoli zarówno prawdziwych koneserów muzycznych jak też szerokie grono słuchaczy.\nPodczas koncertu usłyszymy m.in.: Prząśniczkę, Znasz-li ten kraj, Po nocnej rosie; arie: Jontka Szumią jodły na gór szczycie, Halki Gdybym rannym słonkiem, Skołuby Ten zegar stary.\nW odróżnieniu do bardzo licznych płyt jazzowych z opracowaniem muzyki Chopina, płyta Włodka Pawlika jest pierwszą na polskim a jednocześnie światowym rynku fonograficznym, na której zostały nagrane utwory Moniuszki w jazzowej interpretacji.


Koniec remontu bieżni na Agrykoli coraz bliżej - Biegowe.pl - wszystko o bieganiu\n10 października 2018 12 października 2018 Redakcja 0 Comments Agrykola, Remont\nTrwający od lipca remont bieżni na stadionie warszawskiej Agrykoli prawdopodobnie potrwa do końca października – dowiedzieliśmy się w Biurze Prasowym stołecznego ratusza.\nPrzetarg Warszawskiego Centrum Sportu Młodzieżowego “Agrykola” na remont bieżni rozstrzygnięto na początku czerwca. Prace przewidywały rozbiórkę obecnej nawierzchni poliuretanowej, frezowanie istniejącej podbudowy asfaltobetonowej, budowę nowej, górnej warstwy wyrównawczej podbudowy, instalację belek do odbicia do trójskoku (mężczyzn i kobiet), położenie nowej nawierzchni poliuretanowej oraz malowanie linii i oznaczeń bieżni i rozbiegu. Nowa nawierzchnia bieżni spełniać ma wszelkie certyfikaty IAAF. Remont miał się zakończyć do 15 września, jednak mamy prawie połowę października, a trwa w najlepsze.\n– W związku z koniecznością położenia dodatkowej warstwy asfaltu stabilizującej podłoże, co spowodowało przedłużenie czasu odgazowania asfaltu – tłumaczy Beata Wiśniewska z Biura Prasowego stołecznego ratusza. – Prace remontowe powinny zakończyć się do końca października, o ile nie wystąpią niekorzystne warunki pogodowe – informuje.\nAktualnie na Agrykoli kończy się układanie nawierzchni poliuretanowej. Pokrywa już prawie całą powierzchnię bieżni, kawałek nawierzchni asfaltowej widać tylko na wysokości budynku MCS Agrykola. Do wykonania pozostaje jeszcze wykonanie malowania linii i oznaczeń. Cały czas trwają prace przy budowie rozbiegu i instalacji belek do trójskoku.\nStołeczna Agrykola cieszy się ogromną popularnością wśród biegaczy, którzy tłumnie zjeżdżają do “warszawskiego Iten”, by na tartanie przygotowywać formę do startów. W okresie wiosenno-letnim na bieżni każdego dnia trenuje nawet kilkaset osób, a zainteresowanie jednym z nielicznych w stolicy ogólnodostępnym obiektem z pełnowymiarową bieżnią, zdecydowanie przekracza jej możliwości. Lata intensywnego użytkowania spowodowały wprost katastrofalny stan tartanowej nawierzchni. Pełno w niej ubytków, sytuacji nie poprawiało doraźne jej łatanie.\nAgrykola – łyk historii\nPołożony w północnej części Parku Łazienkowskiego ośrodek sportowy “Agrykola” to miejsce, które można uznać za kolebkę warszawskiego sportu. Swoją nazwę budowniczemu i architektowi Stanisława Augusta Poniatowskiego – Karolowi Ludwikowi Agrikoli. Jak czytamy na stronie arenysportowe.eu Agrykola powstała w 1912 roku i na tamte czasy była jedynym obiektem w Warszawie, posiadającym boisko piłkarskie, sześciotorową bieżnię, skocznie oraz rzutnie lekkoatletyczne. Na obiekcie przy ulicy Myśliwieckiej odbywały się zawody, w których biegali m.in. Petkiewicz, Kusociński, Walasiewiczówna.\nDziś ciężko to sobie wyobrazić, ale to właśnie Agrykola była pierwszym boiskiem w Warszawie, na którym mecze rozgrywała piłkarska reprezentacja Polski. W 1924 roku Polska uległa tu Stanom Zjednoczonym 2:3 oraz pokonała Finlandię 1:0. W 1926 roku biało-czerwoni wygrali z Estonią 2:0, a w 1928 roku zremisowali ze Stanami Zjednoczonymi 3:3. Właśnie na Agrykoli w latach 1922-1934 co roku rozgrywano Mistrzostwa Polski w Lekkoatletyce.\nNa Agrykoli działają kluby sportowe, w których piłkę nożną i ręczną trenują dzieci i młodzież. Jednym ze słynnych wychowanków MKS Agrykola jest bramkarz reprezentacji Polski Wojciech Szczęsny.\n3 lipca 2018 Redakcja 1


Dodane: 29-10-2020 02:22\nJak dostać dopłaty na fotowoltaikęPanele słoneczne i fotowoltaika. Z czym się to je?Czy można nawadniać ogród w niedzielę nie handlową?Sauna w ogrodzie do własnego użytkuSłońce i jego energia. Jak ja wykorzystać?Nowe podejście w 2020 jak uzyskać dotacje na fotowoltaikę9 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak Zamontować fotowoltaikęWybieramy ogrodzenie. Typy i rodzaje płotów i ogrodzeńOgrodowe historie - saunaPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz cyklinować parkietA gdyby tak rzucić wszystko i wskoczyć do jacuzzi...Dobre strony sauny w ogrodzieWyposaż ogród w jacuzzi lub sunęCzego jeszcze nie wiesz o ogrodzeniachCzy opłaca się montować solaryFotowoltaika w praktyce. Dla domu i firmy11 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby Mieć Saunę w OgrodziePostaw na relaks w ogrodowym wydaniuBramy i furtki- co i jak?Domowa sauna, czy warto?Ogrzewanie na podczerwieńPrace wykończeniowe wokół domuA gdyby tak rzucić wszystko i wskoczyć do jacuzzi...Ogrodowe jacuzzi - czyli nowy trend?U kogo sprawdzi się jacuzzi w ogrodzieDobre strony energii słonecznej. Krótko i na tematEkologiczne i nowocześnie - o panelach słonecznychJakie są najnowsze trendy w urządzaniu ogrodu?Czy ogrodzenie jest ważne w ogrodzie?Fotowoltaika na dachu - jakie korzyści


Kategoria: Monitor 06/09/2017\n6 czerwca 1944 roku alianci wylądowali w Normandii, otwierając tak zwany „drugi front” walki z Hitlerem. I chociaż wojna rozstrzygnęła się przede wszystkim na Wschodzie, operacja „Overlord” jest przełomowym momentem II wojny światowej.\nOd momentu ataku III Rzeszy na ZSRR w czerwcu 1941 roku i bezpośredniego włączenia się Stanów Zjednoczonych do światowego konfliktu w grudniu tego roku, sprawa tzw. „drugiego frontu” stała się jednym z najważniejszych problemów omawianych między Churchillem, Rooseveltem i Stalinem. Komunistyczny dyktator żądał, by alianci pomogli mu poprzez atak na Niemców od tyłu, na froncie zachodnim. Brytyjczycy i Amerykanie... nie mieli jednak jak tego zrobić. Brytyjczycy bronili się na swojej wyspie i dopiero osiągali pierwsze drobne sukcesy w Afryce Północnej. US Army było w jeszcze gorszej sytuacji – amerykańskie siły zbrojne w momencie wybuchu wojny to głównie potężna marynarka wojenna, jednak wojsk lądowych było bardzo mało i trzeba było je zorganizować. A przecież na karku była jeszcze Japonia, która zajmowała kolejne terytoria na Pacyfiku.\nJak się okazało, przygotowanie inwazji nie było takie proste. Potrzeba było żołnierzy – to jasne. Z tym był problem, ponieważ niemieckie okręty podwodne bardzo skutecznie radziły sobie na Atlantyku, zatapiając co i raz konwoje płynące do Wielkiej Brytanii. Ale potrzebny był również odpowiedni sprzęt – barki desantowe, amfibie, pojazdy i narzędzia, które mogłyby rozminować plaże i zniszczyć przeszkody. A także znaleźć sposób, by do wojsk dostarczać zaopatrzenie.\nAmerykanie jeszcze w 1942 roku dążyli do przeprowadzenia inwazji we Francji i otwarcia „drugiego frontu”. W sierpniu tego roku alianci przeprowadzili rajd na port w Dieppe. Miała to być próba generalna planowanej wkrótce inwazji. Okazała się jednak wielką klapą – zawiodły wszystkie procedury i plany, a wyzwanie, jakim było zdobycie przyczółka na kontynencie okazało się bardzo trudne. Pod Dieppe zginęło lub dostało się do niewoli około 3,5 tysiąca żołnierzy, w większości Kanadyjczyków. Ich trud pokazał, że inwazję trzeba będzie długo przygotowywać.\nW międzyczasie alianci powoli posuwali się do przodu – Brytyjczycy pokonali Niemców i Włochów w Egipcie, a Amerykanie w ramach operacji „Torch” wylądowali w Maroku i Algierii, będącej pod kontrolą Francji Vichy, czyli kolaboracyjnego rządu zależnego od Niemców. W 1943 roku alianci zajęli Sycylię i wylądowali w południowych Włoszech. Szybko jednak zatrzymali się, gdyż Niemcy skutecznie bronili się w górach Półwyspu Apenińskiego, blokując marsz na Rzym w rejonie Cassino. Ich obronę udało się przełamać dopiero w maju 1944 roku. Wcześniej Churchill myślał, że uda się przeskoczyć również na okupowane przez Niemców Bałkany i tamtędy poprowadzić główne uderzenie na Berlin. Miało to dodatkowy cel polityczny – to Brytyjczycy i Amerykanie pierwsi zajęliby Europę Środkowo-Wschodnią, w tym Polskę, która tym samym nie dostałaby się w łapy Stalina. Zadanie to okazało się jednak trudne, więc atak miał być wyprowadzony z Francji.\nPrzygotowania do inwazji trwały intensywnie. Oprócz przygotowań technicznych i sztabowych oraz wysyłania żołnierzy ze Stanów do Wielkiej Brytanii, trwała też wielka wojna wywiadów i dezinformacji. Naturalnym punktem ataku na niemiecki Wał Atlantycki był region Pas-de-Calaise, który leżał najbliżej Wielkiej Brytanii. Był jednak przez to najsilniej broniony przez Niemców. Alianci postanowili więc zaatakować w położonej bardziej na południe Normandii. Ważne było jednak, by Niemcy wierzyli, że atak nastąpi w okolicach Calaise i tam zgromadzili główne siły. Gra wywiadów w tej sprawie zasługuje na osobną opowieść. Warto dodać jedną ciekawostkę – do zadania tego zaangażowanego słynnego, choć kontrowersyjnego gen. George'a Pattona, powierzając mu dowodzenie... fikcyjną grupą wojsk, która sprawiałaby wrażenie, że przygotowana jest do ataku pod Calaise. Patton zresztą chętnie robił szum wokół swojej osoby, przyciągając uwagę mediów, a tym samym Niemców. Jego „wojsko” wysyłało sobie sygnały radiowe świadczące o dużych przygotowaniach, a niemieckie samoloty rozpoznawcze zmylano... wielkimi makietami drewnianych i dmuchanych czołgów i samolotów, które z nieba wyglądały jak normalne oddziały.\nPrzygotowania zakończyły się dużym sukcesem. W nocy z 5 na 6 czerwca 1944 roku nad Normandię nadleciały samoloty transportowe, z których desantu dokonali żołnierze amerykańskich 82. i 101. Dywizji Powietrznodesantowej oraz Brytyjczycy z 6. Dywizji Powietrznodesantowej. Mieli zająć ważne strategicznie obiekty na tyłach Wału Atlantyckiego. Nad ranem na plażach nazwanych kryptonimami Juno, Sword, Gold, Utah i Omaha wylądowały główne siły amerykańskie, brytyjskie i kanadyjskie, uzbrojone w sprzęt inżynieryjny, pływające czołgi i wspierane silną artylerią i lotnictwem. Tylko na ostatnim z tych odcinków doszło do poważnych i krwawych walk, które jednak zakończyły się sukcesem.\nAlianci zdobyli przyczółki, założyli prowizoryczne porty zaopatrzeniowe na plażach i rozpoczęli bombardowanie niemieckich dywizji pancernych, które zmierzały w kierunku wybrzeża, by zepchnąć atakujących do morza. Ostatecznie udało się jednak obronić. Operacja Overlord odniosła sukces. Trzeba było jednak ruszyć naprzód i wyzwolić Europę, co wcale nie okazało się takie proste...\nStosunki amerykańsko-chińskie coraz gorsze\nWiele osób spodziewało się, iż po zmianie w Białym Domu poprawią się stosunki pomiędzy obydwoma krajami. Jednak na razie sytuacja nie zmienia się, a w opinii niektórych, wręcz pogarsza się. "Stosunki amerykańsko-chińskie pogarszają się i nie doszło…\nAlkoholowy problem Ameryki\nOdrobina alkoholu może pobudzić kreatywność i wzmocnić więzi społeczne. Ale w tym, jak wielu Amerykanów pije dzisiaj, nie ma nic umiarkowanego, kreatywnego ani towarzyskiego. Podobno Mayflower dobił do brzegu w Plymouth Rock, ponieważ załoga…\nZ Andrzejem Kulką w świat: Park Narodowy Mesa Verde, cz. 2 Mijało 700 lat, porzucone pomieszczenia w Mesa Verde pozostawały niezamieszkałe. Dla Indian Ute, Nawaho i Apaczów, którzy później dotarli w te okolice ruiny były święte, z absolutnym zakazem…\nrok przygotowań, jeden weekend, dwuminutowa adrenalina, 147 lat tradycji kulinarnych Niewiele jest wydarzeń sportowych z historią i cieszących się taką popularnością jak Kentucky Derby. Bogate tradycje – specjalne drinki z miętą, parada wspaniałych…\nDlaczego czytamy baśnie, bajki i legendy?\n„Księżniczka na ich widok wzięła moje dłonie w swoje ręce i wyszeptała rozpromieniona: - Jeśli coś kochamy, musimy to przekląć, zabić albo z tym walczyć” (Ango Sakaguchi, Wielkouchy i księżniczka Długiej Nocy). No właśnie, dlaczego czytamy baśnie,…\nZ Andrzejem Kulką w świat Wielki dzień kowboja Park Narodowy Mesa Verde zajmuje 200 km. kwadratowych powierzchni płaskowyżu Mesa Verde w południowo-zachodnim narożniku stanu Kolorado. Teren parku obejmuje zarówno płaskowyż jak i rozcinające go…\nDzień Pamięci, nazywany też Dniem Wieńczenia Grobów, obchodzimy w ostatni poniedziałek maja. W tym roku celebracja tego święta została w pewnym sensie zdominowana przez obchody setnej rocznicy masakry w Tulsa, Oklahoma. Minęło już sto lat od tamtych…\nWolni i wściekli\nPo długim zamknięciu spowodowanym pandemią, zachęceni zmieniającymi się szybko porami roku, długim weekendem, ruszyliśmy w drogę. Daleko nie zajechaliśmy. Zatrzymały nas w podróży pomarańczowe słupki oznaczające roboty drogowe, korki, rozkopane…\nPrzełom lat 80. i 90. XX wieku miał według niektórych komentatorów przynieść schyłek dyktatur i kolejną falę demokratyzacji inspirowaną przez euroatlantycki „Zachód”. I choć w ciągu kilku dekad po upadku komunizmu w Europie uczyniono wiele kroków w…\nMiejscówka na domówkę\nNie polecę w tym roku do Polski. Może to i dobrze. Chyba bowiem głupio by było we własnym kraju nie rozumieć, co się do mnie mówi... Tam się pewno do dziś naśmiewają z naszego, emigracyjnego językowego pomieszania z poplątaniem. Nawet nazwa na tę…\nMiłosna “Gorączka złotych rybek” - Kanoko Okamoto\n„Wyglądało wręcz na to, że to nie ludzie kreują złote rybki, ale one dążą wytrwale do celu, wykorzystując najsłabszy z ludzkich instynktów – pragnienie piękna. Potężne złote rybki!” (s. 61) Fatalne zauroczenie, obsesja, namiętność, obezwładniające…\nPotrzebna kobieta z samochodem\n06-15-2021Oferty pracy - Sprzątanie\nPotrzebna od zaraz kobieta z samochodem do samodzielnego sprzątania, okolic ...\n06-15-2021Sprzedaż - Domy\nKUPNO SPRZEDAŻ NIERUCHOMOŚCI 25 LAT DOŚWIADCZENIA !!! ZAPRASZAM OSOBY WYJEŻ ...\nMałgorzata Wasik Real Estate Broker. Twój Specjalista ds. KUPNA I SPRZEDAŻY ...\nPoszukuje kobiety w Chicago area❤\nPoszukuje kobiety poważnie myślącej o życiu ale z poczuciem humoru . Nie ch ...


Coaching Katowice i biuro tłumaczeń Katowice | Prywatna szkoła rysunku dwujęzyczna Warszawa, OlsztynPrywatna szkoła rysunku dwujęzyczna Warszawa, Olsztyn\nHome / Naklejki els do legitymacji studenckiej / Szkolenia iso 27001 / Szkolenia zamknięte / Coaching Katowice i biuro tłumaczeń Katowice\nNaklejki els do legitymacji studenckiej, Szkolenia iso 27001, Szkolenia zamknięte wtorek, Grudzień 5th, 2017 , by admin Możliwość komentowania Coaching Katowice i biuro tłumaczeń Katowice została wyłączona 21\nCoaching biznesowy cieszy się coraz większą popularnością. Obecny jest przede wszystkim w dużych przedsiębiorstwa, w korporacjach. Z usług coachingowych najczęściej korzystają managerowie i osoby zarządzające pracownikami. Jego celem jest poprawa efektywności pracy. Ma to się przede wszystkim przełożyć na lepsze zarządzanie zespołem, tak aby zespół osiągał coraz lepsze wyniki. Ogólnie wpływać ma to na lepsze funkcjonowanie całego przedsiębiorstwa. Usługi coachingowe są szeroko dostępne w naszym kraju. Profesjonalnego coacha znajdzie w każdym większym mieście. Wystarczy skorzystać z wyszukiwarki i wpisać np. frazę „coaching Katowice”.\nDużo na naszym rynku wydawniczym pojawia się także literatury dotyczącej coachingu. Są to bardzo ciekawe podręczniki, z którymi powinien zapoznać się każdy manager. Niestety najlepsze z nich wydawane są w języku angielskim. Ale możemy w tym przypadku skorzystać z usług biura tłumaczeń. Znajdziemy je w sieci wpisują hasło. „biuro tłumaczeń Katowice książki”.\nTagi: trioxygen 5, blog początkującego elektronika, busy do danii szamotuły, geodeta głogów cennik, ra nails lakier hybrydowy, Sieciowy amplituner AV Yamaha RX-A3050, vetrex-v90-alphaline, armatura łazienkowa Apavisa, Sieciowy amplituner AV Yamaha RX-A850, Wiedzopedia, baront schody\nUmywalka Simas Flow 115x50cm FL22, Primacon przenośniki rolkowe, Umywalka Simas Arcade 37x28 cm AR035, Umywalka Simas Flow 82x50cm FL20, taśmy transportujące Primacon, Dochodzenie odszkodowań górniczych Konin, radio taxi ketrzyn, sprzedaż zagęszczarek nawrotnych i trójwałkowych, przeszczep chrząstki warszawa, Umywalka Simas Flow 40x49,5cm FL14


Nauka w miejscu pracy w sektorze kultury i kreatywnym (film) – Fundacja Arteria\nNauka w miejscu pracy w sektorze kultury i kreatywnym (film)\nFundacja ARTeria, w ramach projektu „Learn to Create – promoting Work-based Learning in Europe’s Cultural and Creative Industries”, przygotowała krótki film o nauce w miejscu pracy w sektorze kultury i kreatywnym. Link do filmu tutaj (dostępne są napisy w języku polskim oraz angielskim).\nCoraz więcej młodych Europejczyków wybiera pracę w sektorze kultury oraz kreatywnym i oprócz realizacji swoich artystycznych pasji czy zainteresowań musi zmierzyć się z problemami takimi jak powszechność zatrudnienia w oparciu projekt, brak stałych umów o pracę, praca w niepełnym wymiarze czasu pracy. Dodatkowo osoby te muszą posiadać – co wynika ze specyfiki branż kreatywnych – szeroką gamę umiejętności cyfrowych, tradycyjnych, technicznych, przekrojowych oraz specjalistycznych. Work-based learning w sektorze kultury i kreatywnym jest jedną z najbardziej naturalnych metod zdobywania czy poszerzania wiedzy, rozwijania umiejętności i kompetencji od zarania dziejów.\nObecnie definiujemy naukę poprzez pracę jako strategię edukacyjną, która zapewnia uczniom czy studentom praktyczne doświadczenie zawodowe i rozwój kompetencji w prawdziwym miejscu pracy wpływając na zwiększenie szans na zatrudnienie, zapewniając świadomość kariery, możliwość jej eksploracji, także lepszego dostosowania umiejętności do potrzeb rynku pracy.\nZapraszamy także na stronę projektu oraz profil FB.\nAnkieta ARTerii dla NIK\nRozwój umiejętności oraz włączenia społecznego przez sztukę (webinarium Erasmus+)


Pogoda: W drugiej połowie tygodnia termometry pokażą ponad 25 stopni - Z innej skrzynki\nPogoda: W drugiej połowie tygodnia termometry pokażą ponad 25 stopni\nAutor: www.twojapogoda.pl/www.sadyogrody.pl 23 kwietnia 2019 12:04\nOstatnie dni były bardzo ciepłe i słoneczne, jednak aura zaczęła się zmieniać. Nadciągnęły chmury, miejscami pada i grzmi, a temperatura spada. Czy końcówka kwietnia i majówka będą ciepłe i słoneczne? - czytamy w serwisie twojapogoda.pl.\nKońcówka kwietnia zapowiada się bardzo ciepło, szczególnie połowa tygodnia, gdy termometry pokażą nawet powyżej 25 stopni. Będzie dominować słoneczna pogoda, jednak miejscami mogą się pojawiać deszcze i burze. Najmocniej popada w piątek, gdy nadejdzie duże ochłodzenie.\nPotrwa ono przez pierwsze dni majówki. Termometry w najcieplejszym momencie dnia będą pokazywać od 10 do 15 stopni, a więc średnio o 10 stopni mniej niż w poprzednich dniach. Będzie też często padać i grzmieć. Dalsza część majówki zapowiada się dużo cieplej, wrócą temperatury powyżej 20 stopni, a miejscami nawet do 25 stopni.\nPN 16:50 IMGW: wieczorem burzowo i bardzo ciepło


wskazówek, które Kasować .CONTACTUS file virus z Chrome | Usun Wirusa\nwskazówek, które Kasować .CONTACTUS file virus z Chrome\nkroki w celu Usunąć .CONTACTUS file virus from Chrome\nPrzeglądarki zainfekowane przez .CONTACTUS file virus\nChrome Versions Chrome 50.0.2661, Chrome 52.0.2743, Chrome 53.0.2785, Chrome 48.0.2564, Chrome 58.0, Chrome 56.0.2924, Chrome 51.0.2704, Chrome 55.0.2883, Chrome 57.0.2987, Chrome 54.0.2840\nMozilla Versions Mozilla Firefox:47.0.2, Mozilla:47.0.2, Mozilla Firefox:45.0.2, Mozilla:48.0.2, Mozilla Firefox:50.0.2, Mozilla:49.0.2, Mozilla:38.5.1, Mozilla Firefox:38.3.0, Mozilla:45, Mozilla Firefox:38.5.1, Mozilla:43, Mozilla Firefox:48\nInternet Explorer Versions IE 7:7.00.6000.16386, Internet Explorer 7-7.00.6000.16441, IE 8:8.00.6001.18241, Internet Explorer 10-10.0.8400.00000, IE 8:8.00.6001.18702, Internet Explorer 8-8.00.6001.18702, Internet Explorer 8-8.00.7600.16385, Internet Explorer 8-8.00.6001.18372, IE 7:7.00.6000.16441, IE 8:8.00.6001.17184, Internet Explorer 8-8.00.6001.17184, IE 10:10.0.8250.00000, IE 10:10.0.8400.00000, Internet Explorer 8-8.00.7000.00000, Internet Explorer 7-7.00.6000.16441, IE 7:7.00.6001.1800, Internet Explorer 10-10.0.8250.00000, Internet Explorer 7-7.00.6001.1800, Internet Explorer 9-9.0.8112.16421, Internet Explorer 8-8.00.6001.18241\nNajlepszym sposobem, aby Kasować .CONTACTUS file virus Z dala od PC\nChcesz usunąć .CONTACTUS file virus Z komputera, ale nie można tego zrobić, ponieważ wraca do ekranu urządzenia wielokrotnie bez Twojej zgody? Jeśli twoja odpowiedź brzmi "tak", dobrze, to zaleca się skupienie się na artykule zamieszczonym poniżej, ponieważ ma na celu wyłącznie ofiarę .CONTACTUS file virus Z skutecznym zestawem instrukcji dotyczących jego trwałego usunięcia z PC.\n.CONTACTUS file virus Przegląd\nBędąc członkiem rodziny komputerowych wirusów, .CONTACTUS file virus Został sklasyfikowany jako koszmar dla komputera z powodu stosowanych przez nią praktyk. To .CONTACTUS file virus Podobnie jak te z kilku innych zdradliwych złośliwych programów, uzyskują cichą infiltrację w komputerze bez powiadomienia przez użytkowników. Szczegóły techniczne .CONTACTUS file virus\nNazwa zagrożenia .CONTACTUS file virus\nOpis .CONTACTUS file virus Jest złym zagrożeniem dla komputera zaprojektowanego w celu oszukania użytkowników, a następnie uzyskania nielegalnego zysku z nich.\nWdrożone działania .CONTACTUS file virus w PC\n.CONTACTUS file virus Został w zasadzie zaprogramowany przez oszustów online, aby uszkodzić komputer przez szkodliwe programy, formatowanie dysku twardego lub usuwanie plików. Ten wirus może replikować się lub zalać sieć ruchem drogowym, co uniemożliwia użytkownikom wykonywanie jakichkolwiek błędnych działań. To złośliwe oprogramowanie znacznie zakłóca wydajność systemu źle, zajmuje pamięć systemową, a czasami nawet prowadzi do parzystości PC Wypadnie również.\nNajczęstsze objawy .CONTACTUS file virus Na PC\n.CONTACTUS file virus Rozprzestrzenia się w milczeniu wewnątrz komputera bez powiadomienia przez użytkowników.\n.CONTACTUS file virus Zbiera prywatne rzeczy użytkownika, a następnie ujawnia je online oszustom w nieetycznym celu.\nPraktyki wynikające z cichej inwazji .CONTACTUS file virus w PC\nW związku z tym, aby działać PC Płynnie, a także aby nie dopuścić do naruszania danych osobowych, jest to bardzo ważne dla użytkowników Oczyścić .CONTACTUS file virus Pomoc Dla Od PC.\nEasy Guide Wyeliminować .CONTACTUS file virus\nKrok po kroku Blok .CONTACTUS file virus\nRozwiązanie Blok .CONTACTUS file virus\nSkanuj teraz Kasować .CONTACTUS file virus\nNajlepszym sposobem, aby Kasować .CONTACTUS file virus Od PC\nMetoda 1 : Uruchom komputer w trybie awaryjnym, aby zidentyfikować i Kasować .CONTACTUS file virus\nMetoda 2 : Pokaż wszystkie ukryte pliki i foldery Do Kasować .CONTACTUS file virus\nMetoda 3 : .CONTACTUS file virus Usuwanie Z wpisów do rejestru\nMetoda 4 : Kasować .CONTACTUS file virus Z Panelu sterowania\nMetoda 5 : Kasować .CONTACTUS file virus Od Firefox\nUruchom Windows 7 w trybie awaryjnym z siecią Kasować .CONTACTUS file virus\nUruchom Windows 8/8.1 w trybie awaryjnym z siecią Kasować .CONTACTUS file virus\nUruchom Windows 10 w trybie awaryjnym z siecią Kasować .CONTACTUS file virus\nNajlepszym sposobem, aby Kasować .CONTACTUS file virus Od Windows XP :\nNajlepszym sposobem, aby Kasować .CONTACTUS file virus Od Windows 7:\nNajlepszym sposobem, aby Kasować .CONTACTUS file virus Od Windows 8 & 10 :\nUsuwanie of .CONTACTUS file virus Od Mozilla:38.1.1\nTeraz wybieraj .CONTACTUS file virus I kilka innych wątpliwych wtyczek. Stuknij Usuń, aby usunąć te wpisy.\nZmień stronę główną w przypadku, jeśli zostanie zmieniona przez .CONTACTUS file virus\nNastawić Mozilla:38.1.1 do To stan domyślny Do Kasować .CONTACTUS file virus\nKliknij przycisk “Odśwież Firefox”, aby usunąć efekt .CONTACTUS file virus.\n.CONTACTUS file virus Usuwanie Od Internet Explorer 7-7.00.6001.1800\nTeraz pojawi się okno ‘Zarządzaj dodatkami’. Tutaj znajdziesz .CONTACTUS file virus Oraz kilka innych podejrzanych wtyczek. Dezaktywuj te wpisy, klikając “Wyłącz”.\nModyfikuj stronę główną w przypadku, jeśli zostanie zmieniona przez .CONTACTUS file virus\nNastawić Internet Explorer 7-7.00.6001.1800 Do To stan domyślny Do Kasować .CONTACTUS file virus\nWreszcie w celu odwrócenia modyfikacji spowodowanych przez .CONTACTUS file virus, Stuknij przycisk “Resetuj”, aby przywrócić ustawienia przeglądarki Internet Explorer do stanu domyślnego.\n.CONTACTUS file virus Usuwanie Od Chrome 56.0.2924\nWybierz .CONTACTUS file virus I kilka innych błędnych wtyczek i wybierz ikonę Kosza na Oczyścić Te wpisy.\nZmień stronę główną i domyślnego dostawcy wyszukiwania, jeśli zostanie zmieniona przez .CONTACTUS file virus\nNastawić Chrome 56.0.2924 Ustawienia do Kasować .CONTACTUS file virus Całkowicie:\nWreszcie u dołu strony stuknij pozycję “Zresetuj ustawienia” do Oczyścić Wszystkie wprowadzone modyfikacje .CONTACTUS file virus.\nJak się pozbyć .CONTACTUS file virus, Jak usunąć .CONTACTUS file virus, Kroki aby usunąć .CONTACTUS file virus, Odinstaluj .CONTACTUS file virus z programu Internet Explorer, Odinstaluj .CONTACTUS file virus z Windows 8, Usuń .CONTACTUS file virus z Windows 8


Płyta karton gips zwykła biała 120 x 200 cm grubość 9.5 mm KNAUF - cena, opinie - Budomiks.pl\nPrezentowany produkt to płyta karton gips A10 zwykła biała o wymiarach 1200 x 2000 i grubości 9.5 mm marki KNAUF. Płyta gipsowa stosowana może być we wszystkich systemach suchej zabudowy. Może funkcjonować przy wilgotności powietrza do 70%. Posiada krawędź HRAK. Zgodna z normą PN-EN 520.\nPowierzchnia płyty: 2.4 m2\nWaga cała płyta - 15.12 kg\nWaga m2 - 6.3 kg\nIlość płyt na palecie: 84 szt.\nCiężar ok. 6.3 kg/m²\nGęstość ok. 663 kg/m³\nWytrzymałość na zginanie - kierunek podłużny ≥ 400 N EN 520\nWytrzymałość na zginanie - kierunek poprzeczny ≥ 160 N EN 520\nKod producenta: 423742\nPolecenie produktu: Płyta karton gips zwykła biała 120 x 200 cm grubość 9.5 mm KNAUF\nZnalazłem interesujący produkt Płyta karton gips zwykła biała 120 x 200 cm grubość 9.5 mm KNAUF w sklepie BUDOMIKS.PL


Wybielanie zębów - Gabinet dentystyczny Mohd Atoun\nJednym z najczęstszych i najpopularniejszych powodów, dla których pacjenci decydują się na zabiegi z zakresu stomatologii estetycznej jamy ustnej, jest uzyskanie pięknego i białego uśmiechu. Odpowiedzią na te potrzeby jest profesjonalne wybielanie zębów wykonywane w naszym gabinecie dentystycznym w Gdańsku.\nspożywanie niektórych produktów spożywczych, jak np. warzywa i owoce o ciemnym kolorze,\npicie czerwonego wina i kolorowych napojów gazowanych.\nNajważniejszym efektem jest biały uśmiech, który utrzymuje się nawet kilka lat. W wielu przypadkach wraz z zakończeniem tego zabiegu wśród pacjentów rośnie pewność siebie oraz podwyższa się samoocena. Jesteśmy pewni, że wszyscy czują się lepiej, posiadając piękne, białe zęby.\ngłębokie oraz kłopotliwe przebarwienia (martwe zęby leczone kanałowo, ściemnienia wywołane urazami, fluoroza).\nZabiegi w profesjonalnym gabinecie to nie to samo, co przeprowadzane w domowym zaciszu, z wykorzystaniem specjalnych nakładek lub past wybielających. Tu liczy się najmniejszy szczegół, precyzja oraz bezpieczeństwo. Nasz cennik prezentuje koszty takich profesjonalnych zabiegów, jednak każda cena może być ustalana indywidualnie ze względu na przeróżne wymagania pacjentów oraz nakład pracy.\nZainteresowanych przeprowadzaniem zabiegu zapraszamy do zapoznania się z ofertą naszego gabinetu dentystycznego, kosztami prezentowanymi przez cennik oraz metodami, które stosujemy do uzyskania zamierzonych efektów, czyli piękny i zdrowych uśmiechów. W razie pytań zapraszamy także do kontaktu telefonicznego lub mailowego.