Niedźwiedź. Dyrektor szkoły w ogniu pytań. - Co pan jako manager i dyrektor zrobił dla szkoły - docieka radny - tv28.pl\nCzwartek, 9 kwietnia 2020r. · Imieniny: Marii, Marcelego\n. Niedźwiedź. Dyrektor szkoły w ogniu pytań. - Co pan jako manager i dyrektor zrobił dla szkoły - docieka radny\n19 lutego, 09:53 autor: pgrab wyświetlenia: 23276\nJednym z wątków, które na ostatniej sesji rady gminy Niedźwiedź poruszyli radni, była sprawa dotycząca zarządzania szkołą podstawową w Niedźwiedziu. Dyrektorem placówki jest Tomasz Zawirski, który w ostatnich wyborach samorządowych startował na stanowiska wójta gorczańskiej gminy.\nRadny Piotr Ogiela, który podjął temat związany ze szkołą w Niedźwiedziu, chciał usłyszeć od obecnego na sesji dyrektora placówki Tomasza Zawirskiego, odpowiedzi na przedstawione przez siebie pytania. Dotyczyły one zarządzania finansami szkoły, bezpieczeństwa uczniów(zamykanie bramy szkolnej na noc i w weekendy, wychodzenie uczniów w czasie przerwy poza teren szkoły, działania monitoringu na terenie szkoły), inwestycjami, a raczej braku ich realizacji (remont placu zabaw). Radny z Poręby Wielkiej nie omieszkał zwrócić uwagę dyrektorowi na niski poziom kształcenia placówki, który jego zdaniem odbija się również w rankingach.\n-Czekam na te odpowiedzi w formie pisemnej w wymaganym okresie ustawowym. Jeżeli pewnych wyjaśnień, my jako rodzice nie możemy się doczekać na zebraniach, to prosiłbym o ich udzielenie - tłumaczył powód swojego wystąpienia radny Piotr Ogiela.\nDyskusja po wystąpieniu radnego, nie miała miejsca. Zenon Dziedzic - przewodniczący rady, poprosił dyrektora szkoły, aby ten odpowiedział na zadane pytania. Udzielił mu również głosu.\n- Jestem gotowy odpowiedzieć na te pytania w formie pisemnej, nie będę tracił państwa czasu. Jedno pytanie było dla mnie troszeczkę bolesne. Pan radny powiedział, że jest, to najsłabsza szkoła, najgorsza, nie tylko w gminie, ale i w powiecie. Bardzo bym prosił, aby pan zasięgnął informacji na ten temat. Z tego, co się orientuję, jako dyrektor byłem, co najmniej z dziesięć razy zawieźć dokumenty uczniów na konkursy przedmiotowe. Wielu z tych uczniów przeszło do następnej tury tych konkursów, a niektórzy zakwalifikowali się do trzeciej tury. W czwartek jadę z jednym uczniów do Krakowa i w przyszłym tygodniu również. Z tego, co wiem to takich wyników nie osiągnęła żadna szkoła z gminy, w mieście Mszana Dolna, ani też z Limanowej - mówił dyrektor szkoły.\nW wolnych wnioskach radny Piotr Ogiela zapytał dyrektora placówki o, to, aby pochwalił się wynikami testów ośmioklasistów.\n- Wielu uczniów brało udział w konkursach i je wygrało. Kto może pochwalić się podobnymi wynikami i jaka szkoła - odpowiadał radnemu Tomasz Zawirski, dyrektor szkoły.\n-Wystarczy zestawić wyniki egzaminów z innymi szkołami i zobaczyć jak szkoła prezentuje się w tym zestawieniu - zakończył swoją wypowiedź radny Piotr Ogiela.\nWątek dyrektora szkoły w Niedźwiedziu pojawił się na sesji jeszcze w punkcie dotyczącym pism jakie wpłynęły do biura rady. Tomasz Zawirski złożył skargę na wójta Rafała Rusnaka, że ten nie wypłacił mu należnych pieniędzy z tytułu pracy na stanowisku dyrektorskim. Poszło o kwotę 1500 zł.\n- Pan wójt tłumaczył mi, że musiał zatrudnić na moje stanowisko wicedyrektora. Ja podałem, że byłem przez trzy miesiące nieobecny. Ani pan wójt, ani gmina mi tej wypłaty nie płacili, tylko pieniądze szły z zewnątrz. Dlatego nie widzę powodów, żeby moja wypłata została potrącona, po to, żeby na moje miejsce stworzyć stanowisko wicedyrektora - wyjaśniał powody złożenia pisma Tomasz Zawirski.\n- Muszę, tutaj sprostować. To nie jest wypłata, tylko dodatek dyrektorski. Nie zabrałem panu żadnych pieniędzy. W związku z tym, że pan był na chorobowym, to ten dodatek dostał wicedyrektor. W związku z tym, że zwrócił się pan do mnie z prośbą, że ma pan trudną sytuację, ja jednak dałem panu 1500 zł. Proszę nikogo nie wprowadzać w błąd, że ja coś panu odebrałem - tłumaczył się ze swojej decyzji Rafał Rusnak, wójt Niedźwiedzia.\nSprawą tą ma zająć sie komisja skarg i wniosków.\nEgzamin ósmoklasisty i matura najwcześniej w czerwcu. 16 kwietnia w miejscach publicznych zacznie obowiązywać nakaz zasłaniania nosa i ust\nO co pytali mieszkańcy? Już jutro burmistrz Anna Pękała udostępni odpowiedzi\nPan Mateusz zaraził się koronawirusem: - Byłem święcie przekonany, że to działa. Ale, gdy mnie, to dotknęło, to już wiem, że jesteśmy kompletnie nieprzygotowani video\nKolejny przypadek zarażenia koronawirusem w gminie\nPaweł Sejmej z PPSP w Limanowej. - Pożar rozprzestrzenił się z zabudowań gospodarczych, gdzie znajdowały się zwierzęta. Nie udało się ich uratować video\nKomunikat Szpitala Powiatowego ws. wypowiedzi pracownika Sekcji Higieny\nWrócili z zagranicy. Oni i ich rodziny przebywają na tzw. kwarantannie granicznej. W sumie ponad 850 osób\nSpłonęły zabudowania gospodarcze. Strażacy uratowali dom video


Akcesoria samochodowe - strona 1 - Aros - dyskont książkowy - tanie książki\nDyskont » Mama i dziecko » Akcesoria samochodowe » Strona 1 z 5\nRoleta przeciwsłoneczna Kraina Lodu\nRoleta przeciwsłoneczna jest przeznaczona do wszystkich modeli samochodów. Wykonana jest z delikatnej tkaniny syntetycznej, ozdobionej trwałym, estetycznym i kolorowym motywem z bajek Disneya. Roleta jest zwijana automatycznie po naciśnięciu przycisku. Delikatna tkanina, nie zasłania dziecku widoczności i umożliwi...\nFolia ułatwia utrzymanie czystości w środku samochodu. Pozwala ochronić tapicerkę samochodu przed zabrudzeniem, zanieczyszczeniem i odkształceniem. Jest wodoodporna i odpowiednia pod wszystkie rodzaje fotelików, także z systemem ISOFIX. Jest łatwa w utrzymaniu w czystości, wystarczy przetrzeć wilgotną szmatką. I c...\nZasłonki przeciwsłoneczne (2 sztuki) z kolorowymi motywami umilą dzieciom chwile spędzone w samochodzie. Zasłonki są mocowane do szyby za pomocą gumowych przyssawek, pasują do wszystkich modeli aut. Zasłonki przeciwsłoneczne są wykonane z wytrzymałych, bezpiecznych dla dzieci materiałów. Produkt nie zawiera ftalan...\nLusterko pozwala na obserwację dziecka siedzącego w foteliku zamontowanym tyłem do kierunku jazdy. To doskonałe rozwiązanie pozwalające na utrzymanie kontaktu z pociechą. Duży rozmiar 10’’ (jedno z największych lusterek dostępnych na rynku) zapewnia szerokie pole widzenia. Wykonane jest z nietłukącego ...\nStolik podróżny – praktyczny i stabilny stolik na zabawki i akcesoria ozdobiony motywami Star Wars. Wykonany jest z miękkich elementów. Podwyższone boki stolika zapobiegają spadaniu znajdujących się na nim przedmiotów. Stolik posiada pojemne, boczne kieszenie wykonane z elastycznej siatki które pomieszczą do...\nZasłonki przeciwsłoneczne przynoszą ulgę dziecku podczas podróży samochodem. W zestawie 2 sztuki zasłonek z motywem z bajki „Kraina Lodu”. Wymiary: 44.0 x 35.0 cm\nZasłonka przeciwsłoneczna na boczną szybę auta: • praktyczne mocowanie do szyby na przyssawki, • doskonała ochrona przed promieniami słonecznymi i jednocześnie element dekoracyjny w samochodzie, • ozdobione grafiką przykuwającą uwagę dziecka, • 2 sztuki w zestawie. Wymiary: 36.0 x 44.0 cm ...\nRoletka przeciwsłoneczna stanowi doskonałą ochronę przed promieniami słonecznymi będąc jednocześnie elementem dekoracyjnym samochodu. Wykonana jest z wytrzymałego materiału i ozdobiona barwnymi obrazkami przedstawiającymi sceny i bohaterów z ulubionych bajek. Długość ustawiana dowolnie. Zwija się ponownie po przyc...\n9325 ZASŁONKI BOCZNE ŚWINKA PEPA 2SZT 44'35\nZasłonki są mocowane do szyby za pomocą gumowych przyssawek, pasują do wszystkich modeli aut.Zasłonki przeciwsłoneczne są wykonane zwytrzymałych, bezpiecznych dla dzieci materiałów.Produkt nie zawiera ftalanów.W komplecie 2zasłonki.Wymiary: 44x35 cm\n9326 ZASŁONKI BOCZNE PSI PATROL BOY 2SZT 44'35\n9327 ZASŁONKI BOCZNE PSI PATROL GIRL 2SZT 44'35\nKraina lodu 2. Zasłony samochodowe przeciwsłoneczne boczne, 44 x 35 cm, 2 sztuki\nZasłonki przeciwsłoneczne z kolorowymi motywami wprowadzą dzieci w świat bajek Disneya, umilając chwile spędzone w samochodzie. Mocowane do szyby za pomocą gumowych przyssawek, pasują do wszystkich modeli aut. Zasłonki przeciwsłoneczne są wykonane z wytrzymałych, bezpiecznych dla dzieci materiałów. Produkt nie zaw...\nRoleta przeciwsłoneczna jest przeznaczona do wszystkich modeli samochodów. Wykonana z delikatnej tkaniny syntetycznej, ozdobionej trwałym, estetycznym i kolorowym motywem z bajek Disneya. Roleta zwija się automatycznie po naciśnięciu przycisku. Delikatna tkanina nie zasłania dziecku widoczności i umożliwia obserwo...\nPluszowy kocyk i poduszeczka - Snoozihedz Stworzony aby maluszkowi było w podróży ciepło i przytulnie. Każdy zestaw zawiera pluszową poszewkę na poduszkę z nadmuchiwanym wkładem oraz kocyk. Produkty można ze sobą połączyć za pomocą unikalnego mocowania - Trunki Grip - dzięki któremu kocyk nie będzie spadał a dzi...\nOsłonka fotela samochodowego\nOsłona fotela samochodowego: • chroni oparcie fotela przed zabrudzeniami i zanieczyszczeniami, • szczególnie użyteczna, gdy samochodem podróżują małe dzieci w foteliku samochodowym, • wysoka jakość materiału i wykonania. Montaż: Przytwierdzić do oparcia fotela za pomocą pasów mocowanych na rzepy ...\nTabliczka "Baby on board" Auta\nTabliczka „Baby on board” mocowana za pomocą przyssawki do szyby samochodu, bardzo łatwy montaż i demontaż.\nTabliczka "Baby on board" Kraina Lodu\nTabliczka "Baby on board" Mickey\nOrganizer samochodowy montowany na oparciu nbsp fotelika samochodowego doskonale organizuje przestrzeń wok oacute ł malucha, sprawiając, że nbsp wszystkie akcesoria i zabawki są dostępne w jednym, poręcznym miejscu, a przy tym są zabezpieczone przed przemieszczaniem w samochodzie. /p p Cechy nbsp /p ul li bu...\nJane Roleta Samochod. 2 Szt Grey Land 050297 T48\nWysuwana roletka przeciwsłoneczna, zacieniająca w zależności od potrzeby z możliwością ustawienia pola widzenia. nbsp /p p Cechy nbsp /p ul li bull Łatwe mocowanie za pomocą przyssawki. /li li bull Wielopozycyjna. /li li bull Odwracalna. /li li bull 2 sztuki w opakowaniu. /li /ul\nLusterko z podw oacute jną diodą LED i pilotem, mocowane na tylnym siedzeniu, by moc w odbiciu przedniego lusterka obsrwować dziecko podczas jazdy. nbsp /p p Cechy nbsp /p ul li bull Możliwość dopasowania do zagł oacute wka tylnego siedzenia. /li li bull 2 diody LED system podw oacute jny zamontowane ...\nPoduszka na szyję Mickey\nPoduszka na szyję w kształcie rogala jest wykonana z przyjemnych w dotyku materiałów i ozdobiona postaciami z ulubionych bajek Disneya. Mięciutki materiał wypełniający poduszkę umożliwia dziecku wygodne ułożenie główki podczas snu w trakcie podróży. Dzięki temu dziecko nie będzie odczuwało nieprzyjemnego napięcia ...\nJane Podkladka Do Gondoli Lub Fotelika 40-105 Cm\nNowości w kategorii Akcesoria samochodowe\nKraina lodu 2. Zasłony samochodowe przeciwsłone...\nKraina lodu 2. Roleta przeciwsłoneczna samochod...\nMyszka Miki. Roleta przeciwsłoneczna samochodow...\nKubuś Puchatek. Roleta przeciwsłoneczna samocho...\nBestsellery w kategorii Akcesoria samochodowe\nPsi Patrol. Osłona przeciwsłoneczna, 2 sztuki\nAuta. Zasłonka na przednią szybę\nMyszka Minnie. Zasłonki przeciwsłoneczne


Reflektor gładki do latarki Olight M20 Warrior :: torch.pl - tam gdzie ida latarki\n> Latarki > Latarki LED > Reflektor gładki do latarki Olight M20 Warrior\nAutor Wątek: Reflektor gładki do latarki Olight M20 Warrior (Przeczytany 2896 razy)\nReflektor gładki do latarki Olight M20 Warrior\n« : 2011-08-02, 16:59:56 »\nNa ile będzie lepszy zasięg mojej latareczki jak wymienię sobie mój teksturowany reflektor na gładki? czasem potrzebuję większego zasięgu w pracy. Czy może ktoś orientacyjnie o ile zwiększy się zasięg ( w metrach) ? Koszt reflektora nie duży wiec może opłaca się kupić co?\nOdp: Reflektor gładki do latarki Olight M20 Warrior\n« Odpowiedz #1 : 2011-08-02, 23:02:15 »\nMam M20 i oba reflektory. Na moje oko zasięg na gładkim lustrze wzrasta 15 - 20 metrów. Rozkład światła jest nieco inny niż na teksturze m.in spot jest węższy a wokół niego pojawiają się świetliste kręgi. W zielonym terenie widzialna różnica w zasięgu jest naprawdę niewielka.\nTagi: 61535280 zgu opinie czy torch 60444564 59026428 olight m20 68445247\n62788935 m20s 64542518 gladki 50952593 57752919 74649129 yms latarka\nOlight M20 Warrior Premium R2 Recenzje « 1 2 » phantom 27 59227 2009-12-13, 20:10:55\nFenix TK10 czy Olight M20 Warrior Porady w zakupie Tytus de ZOO 4 9443 2009-03-23, 10:44:46\nwysłane przez Tytus de ZOO\nolight m20 warrior Porady w zakupie rambo 3 6011 2009-09-24, 16:23:19\nAkumulatorki do Olight M20 Warrior Premium Baterie, akumulatory i elektronika do latarek marcin1212 2 5111 2010-03-29, 21:48:38\nOlight M20 Warrior XP-G R5 vs LED LENSER T7 Ogólny « 1 2 3 4 5 » Cichy 74 61861 2010-12-08, 14:18:57\nGoogle odwiedził tą stronę po raz ostatni 2020-05-31, 07:05:10


W Azotach Puławy będzie nowa inwestycja za 385 mln zł - Nawozy\nNowa inwestycja w puławskich Azotach należy do największych w grupie. Jej koszt wyniesie 385 mln zł. Będzie się składać z dwóch linii produkcyjnych, pierwsza ma być gotowa w 2018 r., a druga dwa lata później. Fot. www.pulawy.com\nMMB 2016-06-07 09:16:32\nNo tak tylko że jak chcesz mieć pewny plon to tym bardziej lepiej kupić nawóz z którym wiadomo że efekt będzie pewny. Zobacz ile rolników kupuje nawozy z Azotów. To o czymś świadczy.\nsynek 2016-06-06 14:16:33\nTeż kupuje tylko polskie nawozy,jednak jak się nie ma 50+ ha to każdą wydaną złotówkę trzeba oglądać z dwóch stron zanim się ją wyda na nawóz bo to największy koszt w uprawie zbóż.Rolnik nie ma wpływu na cenę zboża ani na cenę nawozu tylko światowe giełdy i monopoliści nawozów.\nbartek 2016-06-06 11:54:59\nNigdy tego nie zrozumiem, jak to jest że wielu te nawozy kupuje i nie narzeka bo wie że warto a część ciągle ma pretensje. Sorry ale ceny zboża to inny adresat a jak mowa o nawozach to ja wolę kupić porządne polskie a nie kombinować\nsynek 2016-06-03 14:39:43\nI my chłopy to wszystko sfinansujemy.A kto nam zapłaci dobrą cenę za zboże?


Ucisk Na Kręgi Szyjne Objawy - Zdrowie w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: ucisk na kręgi szyjne objawy\n...skutkować uszkodzeniami dysków międzykręgowych i ucisku na rdzeń kręgowy. A to z kolei jest częstą przyczyną bólu odcinka szyjnego, jego sztywności, omdleń, zawrotów głowy, a nawet porażenia kończyn. By(...) lędźwiowej albo szyjnej. Podczas zabiegu wprowadza się do dysku elektrodę, za pomocą której lekarz rozbija jego masę. Dzięki temu objętość dysku zmniejsza się i przestaje uciskać na nerwy, co natychmiast...\n.... Nierówno obciążane kręgi i dyski szybciej się zużywają. A wtedy pojawiają się dolegliwości – niekoniecznie odczuwane w kręgosłupie! Bywa, że problemy z kręgosłupem „naśladują”… zawał serca. W okolicy(...), które opasują całą klatkę piersiową. Ucisk tych nerwów w kręgosłupie wywołuje ból pośrodku klatki piersiowej. Niedomagania kręgosłupa mogą też „naśladować” dolegliwości brzuszne. Boli nas np. dół...


// Kąpiele Zimowe i nie tylko :-): XIV Bieg Niepodległości-Gdynia 11/11/11\nElżbieta 16 listopada 2011 23:10\nSerdecznie gratuluję samozaparcia i udziału w biegach. Zdobyte medale tworzą bardzo piękną pamiątkę. Pozdrawiam żonę i nawet Ją rozumiem, mam to samo ze swoimi mężczyznami.Naprawdę Jesteś Psotnym Morsikiem, ale sympatycznym i lubię Ciebie takiego jakim Jesteś. Pozdrawiam.\nkasia 17 listopada 2011 18:21\nMorsiku masz wspaniałą kolekcję trofeów różnorakich.Gratulacje wielkie za efekty i samozaparcie:)Zdrówka życzę i pozdrawiam serdecznie:)\nAnonimowy 17 listopada 2011 20:44\nGratuluje tych wszystkich medali :)) pozdrawiam :))\nAnonimowy 17 listopada 2011 20:49\n...teraz to już musisz zamiast gablotki na medale obowiązkowo kupić szafę...w takim tempie to się na pewno przyda :-)))jeszcze raz gratulacje...no i z ciężkim sercem muszę to powiedzieć ponieważ nie ma jak lato:-) udanych brrrr...zimnych kąpieli:-)))\njuta 18 listopada 2011 08:59\nNajpierw oczywiście gratulacje.Chociaż czytając o tym antybiotyku nie będę się upierała czy zasłużone? Co do opisywania swojego wieku proszę mnie nie wpędzać w kompleksy:)))))))))))Ale pośmiać się mogę, a co tam:)\ndarias 18 listopada 2011 20:26\nSerdeczne gratulacje dla Ciebie i pozdrowienia dla Żony za cierpliwość :)\nFiolQak 19 listopada 2011 06:33\nI ja ta przysłowiową kropkę pozostawiam - .\nPani żonka ujęła pewnie Twój nieład i tak jeszcze delikatnie- hahaha ja to bym ujęła jako bajzel!!!!Ale sama też tworzę artystyczny nieład, dlatego nikomu nie mogę, nie powinnam zwracać uwagi:)\nJestem z Ciebie cholernie dumna Braciszku, że mimo bólu i dyskomfortu pobiegłeś i ukończyłeś bieg ze świetnym wynikiem.\nUkładanka prezentuje się znakomicie i zapewne pięknie będzie wyglądać na wymarzonym miejscu w pokoju:)\nNagroda na szczęście była dla Ciebie wieczorem:)zapewne- oczywiście domniemam- hahah.\nBuziaki dla Ciebie i Kacperka\nPiotr-fit 19 listopada 2011 21:28\nGratulacje Romek :) Przy Twoim stanie i tak pobiłeś życiówkę :)\nolllq 22 listopada 2011 21:12\nNo cóż .... Aż wstyd się przyznać w jakim czasie pokonuję drogę do pracy która liczy .... Skoro wstyd , to nie wspomne.\nGratuluję jak nie wiem co ... A po antybiotyku to się pewnie leżeć powinno , nie biegać. ale może mi się tylko wydaje ;)\nZ "Panią Żoną" łączę się i zgadzam w całej rozciągłości :)\nAnonimowy 23 listopada 2011 22:15\nGratuluje wspaniałego wyniku,jesteś coraz bliżej celu i wierze ze w przyszłym roku jeszcze nie raz nas wszystkich zaskoczysz. Pozdrawiam MarioPiekario:)


Nauka włoskiego na utworach znanych artystów - mLingua | Forum Tłumaczy\nNauka włoskiego na utworach znanych artystów\nKtóry z włoskich artystów Waszym zdaniem zasługuje na uznanie jeśli chodzi o wyrazisty włoski w piosenkach. Moim zdaniem prym wiedzie Laura Pausini. Na jej piosenkach można uczyć się włoskiego. Macie jeszcze jakieś typy??\nOstatnio edytowane przez girasole : 01-05-2015 o 22:08.\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika izabela.krzesiak\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest izabela.krzesiak\nW szkole językowej we Włoszech "pracowaliśmy" na tekstach piosenek Vasco Rossi. [url]https://www.youtube.com/watch?v=qnC21LyTF1Q[/url] Ponadto ja osobiście jako mama lubię posłuchać z synkiem utworów z festiwalu piosenki dziecięcej Zecchino d'Oro. Jeszcze polecam Lorenza Jovanottiego: [url]https://www.youtube.com/watch?v=HRVVOZ_NRX0[/url]\noo dziękuję bardzo za podpowiedź. Chętnie skorzystam A co sądzisz o Laurze?? mam racje z tym, że śpiewa bardzo wyraźnie?? Może jest jeszcze ktoś kto podpowie mi innych autorów??\nLaura jest chyba najbardziej "eksportowa", jeśli chodzi o piosenki w standardowym języku włoskim. Rzecz jasna analizowaliśmy językowo jej utwory na italianistyce. Przypominam sobie, że korzystaliśmy również z tekstów Drupiego.\nO dobrze wiedzieć, dzięki za podpowiedzi! już od jakiegoś czasu szukałam włoskich piosenek, na których mogłabym podszkolić mój język. Nie znam się zbytnio na włoskich piosenkarzach :P Jeśli jeszcze ktoś inny przyjdzie Wam do głowy, to piszcie\nPodam jeszcze kilka utworów z piosenkami dla dzieci:\nPatataj (śpiewane przez Polkę)\nproszę jakie perełki się tu pojawiły nie będę oryginalna, ale zapomniałam dopisac zucchero wiem wiem, napiszecie, że eksportowy, ale uwielbiam jego piosenki i polecam\nO ja też bardzo lubię Zucchero, np. Senza una donna [url]https://www.youtube.com/watch?v=ZiUn8RwpcfY[/url], choć tam dużo po włosku się nie naśpiewali oprócz części refrenu. Uwielbiam w ogóle starsze kawałki. Mają to "coś", czego brakuje we współczesnej muzyce, choć czasem bywają wyjątki.\nJeszcze podoba mi się piosenka śpiewana przez Ritę Pavone "Sul cucuzzolo". Co prawda jeszcze daleko do zimy, ale można już powoli się przymierzać. [url]https://www.youtube.com/watch?v=wd0JSh80g8E[/url]\nDla mnie obowiazkowo Mina - wloska ikona lat 60. i 70., przepiekny glos, a do tego aranzacjami jej piosenek zajmowal sie m. in. Ennio Morricone - niektore z jej piosenek sa przydatne, na przyklad do cwiczenia/poznawania congiuntivo. Polecam tez Patty Pravo. A ze wspolczesnych zespolow Moda' - ich szlagier to Se si potesse non morire (niektorzy placza przy tej piosence, ostrzegam ).\nUważam że melodyjne i łatwo wpadające w ucho słowa piosenek Albano również świetnie potrafią zaznajomic z włoskim.


Historia The Beatles (Fab Four): JOHN LENNON: GIVE PEACE A CHANCE\nNapisana: Lennon (100% ) - McCartney\nNagrana: 1,2 czerwca 1969\nWydana: 4 lipca 1969 (UK), 7 lipca 1969 (USA)\nTommy Smothers: gitara\nAllen Ginsberg, Timothy Leary, Petula Clark, Rosemary Woodruff, Derek Taylor, Murray the K, Dick Gregory, Abraham Feinberg, inni: chórki\nMuzycy z Canadian Chapter of Radha Krishna Temple: chórki, instrumenty perkusyjne, cymbałki\nWielki song, jeden z najbardziej znanych utworów XX wieku, który do dzisiaj jest antywojennym hymnem i ciężko go traktować jako przebój, hit. W latach 70-tych był szczególnie popularny, tytuł piosenki stał się hasłem sztandarowym organizacji walczących przeciw wojnie, rasizmowi ale i było używane także przez wszelakie opcje, także np. strony przeciwne - polityków. Wydana jeszcze po szyldem Lennon-McCartney wyszła tylko spod pióra Johna. Był to pierwszy singiel Johna podpisany tylko przez niego (bez Beatlesów, ale z Paulem jako współautorem) choć wydany pod szyldem Plastic Ono Band. Doszedł do 2 miejsca w rodzimej Wielkiej Brytanii i tylko do 14 na liście Billboardu w USA ale do dzisiaj – jak napisałem na początku postu - to jedna z najbardziej rozpoznawalnych melodii XX wieku. Paul McCartney czy nawet Ringo Starr, w czasie swoich koncertów, wplatają często jego refren (bo tak naprawdę mówiąc o popularności tego utworu mamy na myśli jego refren) w zakończenia wielkich przebojów Beatlesów.\nTommy Smother, John, Yoko, na dole po prawej Timothy Leary\nDrugą stronę singla „zapełniła” piosenka Yoko Ono 'Remember Love'. Piosenka została napisana w czasie tzw. Łóżkowego Weekendu ('Bed In'), w czasie którego John spędzając czas w pościeli, w piżamach (oczywiście razem z Yoko) nieustannie odpowiadał na pytania dziennikarzy (co chcą swoim zachowaniem on i Yoko udowodnić), że "all we're saying is give peace a chance". Trzeba tutaj pamiętać, że w owym czasie cały świat miał sporo wojen, swoich Wietnamów. Ze słów tam wypowiadanych powstała piosenka nagrana w hotelowym pokoju (Montreal) z udziałem wielu celebrytów i znajomych Johna, grającego tutaj na gitarze akustycznej (wśród chóru byli: psycholog i znany pisarz Timothy Leary, piosenkarka Petula Clark, znany w owym czasie prawnik i kanadyjki polityk Alan Rock, poeta Allen Ginsberg i wielu innych). John podpisał najpierw piosenkę jako dzieło wspólne jego i Paula, później już umieszczał na płytach składankowych itd tylko siebie, tłumaczył to, że w sumie było to nie w porządku wobec Yoko, która to pomogła mu napisać tą piosnkę ale na początku chciał jakoś Paulowi podziękować tym, zrewanżować mu się za pomoc w nagraniu "The Ballad Of John And Yoko" .\nTimothy , Rosemary Leary oraz Państwo Lennon.\nW czasie publicznych wykonań piosenki John bardzo często – nie pamiętając tekstu improwizował. I tak np. w czasie słynnego koncertu 'Live Peace in Toronto' 1969 roku zamiast wersu ' John and Yoko, Timmy Leary, Rosemary, Tommy Smothers, Bobby Dylan, Tommy Cooper, Derek Taylor, Norman Mailer, Alan Ginsberg, Hare Krishna Hare Hare Krishna' zaśpiewał wplatając w naprędce wymyślony tekst imiona muzyków grających z nim na scenie:' John and Yoko, Eric Clapton, Klaus Voorman, Penny Lane, Roosvelt, Nixon, Tommy Jones i Tommy Cooper, and somebody'. Wyraz 'masturbation' zastępował zwrotem 'mastication'.\nJOHN: To nie było w stylu : Musisz mieć pokój! Musi być pokój. Po prostu, dajmy mu szansę. Nie było w tym żadnego kazania, moralizowania – tylko mówienie o takiej wersji zmian. Sądzimy, że mamy prawo mówić o przyszłości. Sądzimy, że przyszłość się tworzy w naszych umysłach.\nJOHN: Byliśmy przepytywani tydzień po tygodniu, dzień i noc. Z Yoko mówiliśmy o pokoju w naszym łożu. Te słowa wydobyły się z moich ust lub Yoko – jakkolwiek do diabła to było – i stały się piosenką.\nJohn użył zwrotu "All we are saying is give peace a chance" podczas wywiadu w pierwszym dniu happeningu BED-IN. Przez następnych kilka dni pracował na melodią i słowami by nagrać piosenkę w ostatnim dniu swojej akcji.\nAndré Perry i John Lennon (1969)\nW dniu nagrania Lennon polecił Derekowi Taylorowi, dawnemu rzecznikowi prasowemu The Beatles by zorganizował w hotelu sprzęt nagrywający i ściągnął do do apartamentu Lennonów. Taylor skontaktował się z lokalnym właścicielem studia, André Perry, i ten na sesję nagraniową przyniósł cztery mikrofony oraz 4-ścieżkowy magnetofon. Na gitarach akustycznych zagrali John oraz Tommy Smothers, rytm uzyskiwano także dzięki otwieraniu i zamykaniu drzwi od szafy. Wszyscy zgromadzeni w pokoju śpiewali.\nAndré Perry: W zasadzie nie mieliśmy podkładu dźwiękowego (playbacku). Było tak wielu ludzi w pokoju, panował straszny hałas, więc mogłem to tylko nagrywać w słuchawkach na uszach, gdyż nie było tam możliwości utworzenia czegoś w rodzaju kontrolki. Nie było na nic miejsca. Wszędzie byli ludzie... Więc to naprawdę było takie dość prymitywne nagranie. Muszę oddać to Johnowi, że zdawał sobie doskonale sprawę z kłopotów jakie z tym wszystkim miałem, ale mimo to obdarzył mnie pełnym zaufaniem. Nie znał mnie wcale ale zaufał mi całkowicie, temu co robiłem.\nMiałem we wszystkim wolną rękę. I to było totalnie zadziwiające. Pamiętam teraz, że nie mieliśmy wcale plabybacku. Może grałem go trochę w tle na niego, ale dokładnie tego nie pamiętam. Prawdopodobnie wcale. Niemniej jednak nie odbyło się to tak, że John powiedział: Cóż, posłuchajmy tego jak zostało nagrane i zróbmy to jeszcze raz jeśli nie będzie dobrze. Nie, po prostu to zaśpiewał, spojrzał na mnie i powiedział: 'It's Ok ?' (jest ok?). To było wszystko, koniec. Potem wszystkich odesłał. Ale w studiu John sprawdził wszystko jak to brzmiało. Było trochę hałaśliwie i nieczysto, więc w nocy zadzwoniliśmy do kilku osób, by dograć chórki. To była moja decyzja i możliwe, że dlatego John wymienił mnie na płycie.Pracowaliśmy na 8-śladzie i chórki były na czterech ścieżkach. Następnego dnia pojechałem z gotowym miksem do Johna i wysłuchaliśmy w trójkę (z Yoko) gotowego nagrania. On powiedział, że to cudowne. Nie było nic dogrywane w Londynie o czym głoszą plotki... Dla mnie to było największe nagranie jakie kiedykolwiek zrobiłem. Nie mogłem też w to uwierzyć, że John umieścił mnie jako producenta nagrania. I zaczął się cały cyrk, nie od Johna. Moi szefowie, którzy chcieli wszystko i wszystkich kontrolować zadzwonili z Toronto i powiedzieli: Nie uwierzysz, dostaliśmy instrukcje, żeby na międzynarodowym nagraniu na okładce obok wytwórni było wydrukowane: nagrane przez André Perry, adres, telefon, data, kiedy zostało nagrane.\nOdparłem,że to niemożliwe. Ale ujrzałem z czasem wiele płyt, np. z Południowej Afryki, Hiszpanii i widziałem tam swoje nazwisko. Byłem naprawdę ogromnie wzruszony. Pomyślałem, że przecież zrobiłem to, co zrobiłbym dla każdego. Wzruszyło mnie, że on to wszystko co zrobiłem, docenił.Ogromnie mnie docenił, swoją hojnością i wspaniałomyślnością ogromnie mnie poruszył.\nPiosenka szybko stała się pokojowym hymnem na całym świecie. 15 października 1969 w Waszyngtonie śpiewało ją około pół miliona demonstrantów, protestujących przeciwko wojnie w Wietnamie.\nJOHN: Po to ją napisałem. Słyszałem ich w radio, nie wiem kiedy i gdzie dokładnie, może w TV. To była wielka i ważna chwila dla mnie. Po to właśnie powstała ta piosenka. Ponieważ jestem bardzo nieśmiały ale jednocześnie agresywny, ale miałem ogromne nadzieje związane z tym co robię. Ale jednocześnie byłem zrozpaczony, że to wszystko nie trzyma się kupy, jak można porównywać to z Beethovenem lub Szekspirem lub innymi rzeczami... Ale miałem w sercu głęboką nadzieję, że kiedyś coś takiego napiszę. Myślałem sobie: Dlaczego nikt czegoś nie napisze dla ludzi, na teraz! Tak, więc to moja praca. Naszą pracą jest pisać teraz dla ludzi. Tak więc piosenki, które ludzie śpiewają w autobusach to już nie piosenki miłosne. Miałem takie same nadzieje związane z napisaniem 'Working Class Hero' ale wiem, że w tym przypadku to już zupełnie inna idea. Myślę, że to jest taka naprawdę rewolucyjna piosenka. Taka dla robotników a nie innych dupków i ciot.Taką samą - mam nadzieję - była 'Give Peace a Chance'.\n„Give Peace A Chance” wydana została w UK 4 lipca 1969 roku pod szyldem Apple (jako nr 13). Doszła do miejsca drugiego na listach przebojów, w USA doszła tylko miejsca 14.\nW biografii Johna, Philip Norman pisze więcej o okresie, w którym powstawała piosenka.\n"Ostatniego dnia pobytu w hotelowej sypialni na pożyczonym ośmiośladzie nagrali 'Give Peace A Chance'... Wyjątkowo Yoko zaśpiewała na typową, zachodnią modłę, ale jej głos w zestawieniu z kwaśnym jak cytryna wokalem Johna nie zabrzmiał wcale fałszywie, ale dziwnie dziecinnie. Wtedy już było wiadomo, że władze kanadyjskie odrzuciły jego odwołanie w sprawie wizy. Następnego dnia para została deportowana i wsadzona na pokład pierwszego z brzegu samolotu, który tego dnia startował z Montrealu, a który - jak się okazało leciał do Frankfurtu.\nWykorzystanie przypadkowych chórzystów w 'Give Peace A Chance' dało początek nowej koncepcji nagrywania i wykonywania utworów przez Lennona. Po powrocie do Londynu wraz z Yoko postanowił wprowadzić ideę zespołu, który nie ograniczałby się , jak The Beatles, do świętej czwórcy ani też, także jak The Beatles, nie stanowiłby hermetycznej grupy, wrogo nastawionej do grania z innymi muzykami. Zgodnie z założeniem skład miał być otwarty na każdego, bez względu na jego umiejętności muzyczne, wygląd, wiek i płeć, dodatkowo zakrojony na tylu uczestników, ilu w danej chwili potrzeba... Od nazwiska, które teraz nosili i on i ona, projekt został ochrzczony mianem The Plastic Ono Band... "ale to już inna historia w tym blogu (RK).\nFranfurt, po deportacji z Kanady, Yoko, John z Kyoko, córką Yoko na rękach.\nJOHN: W sztuce nie można wszystkiego zmieniać, ot tak. Czasem musisz zastanowić się co jest właściwe. Tak jak Paul nie ma nic wspólnego z 'Give Peace A Chance'. Wstawiłem go jako wpół-kompozytora ponieważ czułem się winny z powodu tego, że nagrywałem bez niego. Oczywiście nie powinienem mieć takich odczuć. Sposób w jaki on i inni traktowali Yoko u kogoś innego spowodowałby inną reakcję. Skoro Paul nie miał z tym utworem nic wspólnego, mogłem ją kończyć sekcją dętą lub czymś innym. Mogliśmy doprowadzić się także do takiego stanu nienawiści między sobą, że nikt już nie wiedziałby o co drugiemu chodzi. Mogłoby się skończyć tak samo jak w przypadku płyty Mary Hopkins, a przekaz pokoju z songu zmieniłby się w cholerną historyjkę o starym żołnierzu, wspominającym swoją żonę, oczywiście ze skrzypcami. Ta piosenka powinna była być podpisana jako kompozycja Johna i Yoko. Ale wchodziły tutaj różne kwestie prawne, które nas zaniepokoiły. Chodziło oczywiście o kasę dla niego. I niech ją ma. Postanowiliśmy to odpuścić niż walczyć o to. Co zresztą się stało niebawem w The Beatles. Yoko uczestniczyła w nagraniach The Beatles ale nigdy nie znalazła się na albumie czy w filmie. Miała taki pomysł na płytę POKOJU, z chórem śpiewającym w kółko refren 'Give Peace A Chance'. Paul nigdy by się nie zdobył na zrobienie czegoś podobnego. Ale dałem mu te współautorstwo w utworze [ang. zwrot 'credit' – zgrabniejszy RK], niech ma swoje tantiemy. Prace Yoko mówią same za siebie. Współpracowała i przyczyniła się do powstania tego utworu ponieważ jest częścią mnie. Jeśli ja zrobiłem tą płytę, to Yoko także!\nJOHN: Założyłem ten zespół. Rozwiązałem go. Proste jak drut. Moje życie z The Beatles stało się pułapką. Niczym powtarzający się loop [pojęcie ze studia: nagranie spętlone na taśmie]. Wcześniej zrobiłem sobie krótkie wyjścia, pisząc książki i próbując przerabiać je na sztuki. Nawet nakręciłem bez nich film, ale on był raczej moją reakcją na to, że The Beatles przestali jeździć na trasy niż przejawem mojej niezależności, choć już wtedy myślałem o wolności.\nGdy wreszcie miałem dość ikry, by powiedzieć pozostałym trzem, że - cytuję - chcę rozwodu - koniec cytatu, oni wiedzieli, że mówię poważnie, w odróżnieniu od wcześniejszych gróźb odejścia ze strony Ringa i George'a. Muszę przyznać, że czułem się winny, informując ich o tym w takim tempie. W sumie miałem Yoko, a oni mieli tylko siebie nawzajem. Czułem się na tyle winny, że dopisałem McCartney'a jako współautora mojego pierwszego niezależnego singla ["Give Peace A Chance"], zamiast wymienić Yoko, która była jego prawdziwą współautorką.\nJohn i Yoko, Montreal, niedługo po nagraniu swego hymnu.\nPierwszy post w 2014 roku - 1.1.2014\nAnonimowy 8 marca 2022 17:18\nDajmy szansę pokojowi. Jakże to ciągle jest aktualne.


Nowe mieszkanie w Kasisi - Fundacja Kasisi\nHomepage / Blog / Nowe mieszkanie w Kasisi\nNowe mieszkanie w Kasisi\nData dodania:\t28.12.2020\nKolejna, niecierpiąca zwłoki sprawa załatwiona!!! Chwalimy się efektem wspaniałej roboty, którą znów pomogliście wykonać w naszym Domu!\nTuż przed świętami skończył się długo wyczekiwany remont domu starszych chłopców. Remont to mało powiedziane!!! Ten budynek powstał praktycznie od początku! Chłopcy doczekali się nowych, pięknych pokoi, wyposażonych oczywiście w nowiuteńkie łóżka, szafy i biurka. Są w nim przeprojektowane łazienki i wygodny pokój, w którym będą mogli się spotkać, odpocząć, uczyć, ćwiczyć grę na instrumentach, obejrzeć dobry film.\nW imieniu chłopaków opowiadających o swoim nowym mieszkaniu z chwytającą za serce wdzięcznością bardzo dziękujemy!!!


Rodzaje umywalek łazienkowych – przegląd - Kasa na obcasach\nRodzaje umywalek łazienkowych – przegląd\n19 lutego 2017, 17:38\nTworząc wymarzoną łazienkę zastanawiamy się zawsze nad muszlą klozetową, prysznicem lub wanną i tym podobnymi rzeczami. Warto przy tym odpowiednio dobrać umywalkę łazienkową, gdyż to przy niej będziemy w dużej części prowadzić swoje codzienne zabiegi higieniczne. Umywalki bardzo różnią się od siebie takimi parametrami jak: sposób montażu, wielkość, kolor, materiał wykonania, kształt, przystosowanie do baterii czy marka producenta. Co więc warto wiedzieć o umywalkach, aby dobrze dobrać jedną z nich do swojej łazienki?\nUmywalki wiszące są zazwyczaj niewielkich rozmiarów, bardzo często jedynie do 50 cm szerokości. Całość konstrukcji wystarczy zawiesić na specjalnych śrubach mocujących. Tego typu umywalki montowane są najczęściej w niedużych pomieszczeniach łazienkowych.\nWiszące/Możliwy montaż na postumencie\nMontaż tego rodzaju umywalek możliwy jest zarówno przy pomocy śrub mocujących, jak i postumentu/półpostumentu, gdyż posiadają one specjalny obrys, dzięki któremu nadają się do postawienia na postumencie. Najczęściej do danej umywalki pasuje postument jedynie z tej samej serii co umywalka.\nUmywalki te są najczęściej dopasowane zarówno kształtem jak rozmiarem do mebla. Najrozsądniejszą decyzją w tym przypadku jest więc kupowanie całych zestawów, gdyż jeden mebel pasuje do jednej umywalki. Umywalka meblowa dopasowana jest obrysem do mebla, w którym jest zamontowana.\nBardzo eleganckie, zrobione najczęściej na wzór masywnych naczyń. Umywalki takie stawiane są na blatach lub meblach łazienkowych. Tego typu umywalki są łatwe w montażu i wprowadzają do łazienki gustowny styl.\nUmywalki wpuszczane w blat montuje się w części w blacie, za to podblatowe w całości znajdują się pod blatem. Umywalki tego typu są niezwykle estetyczne, razem z blatem stanowią element dekoracyjny łazienki. Dodatkowo zaletą tego typu umywalek jest spora ilość miejsca na blacie, wokół umywalki.\nNie tylko rodzaj umywalki jest ważnym parametrem podczas jej wyboru, ale również jej rozmiar, w szczególności szerokość. Najczęściej spotykanymi umywalkami są te o szerokości – 45, 50, 55 oraz 60 centymetrów, natomiast równie dobrze można znaleźć te o szerokości 35 cm, jak i 180 cm – w przypadku umywalek meblowych.\nDrugim istotnym wymiarem umywalek jest ich głębokość i aby zapewniona była wygoda przy myciu rąk powinna wynosić przynajmniej 40 centymetrów.\nNajbardziej popularne i typowe, można rzec, że klasyczne są umywalki wykonane z ceramiki. Nie są podatne na zarysowania, łatwo doprowadza się je do czystości oraz dobrze komponują się z resztą urządzeń sanitarnych.\nUmywalki tego typu są lekkie i w miarę trwałe, a w razie uszkodzeń, bądź zarysowań możliwa jest ich naprawa.\nUmywalki wykonane z tego materiału są niezwykle higieniczne i łatwe do utrzymania w czystości. Posiadają również ważną cechę estetyczną tj. elegancję oraz trwałość. Umywalki ze stali nierdzewnej mogą posiadać zarówno połysk, jak być poddane szczotkowaniu.\nUmywalki z granitu\nUrządzenia z tego materiału są bardzo trwałe, jak i łatwe w przeprowadzaniu zabiegów higienicznych. Dobrze komponują się z meblami oraz blatami łazienkowymi.\nBardzo nowoczesne, eleganckie o dużych walorach dekoracyjnych. Umywalki tego typu łatwo jest doczyścić, szczególnie jeśli posiadają specjalną powłokę chroniącą przed osadzaniem się kamienia i innych zanieczyszczeń\nKupując umywalkę oprócz powyższych kryteriów (umywalki w Defra) warto zwrócić uwagę dodatkowo na kształt umywalki oraz jej ilość miejsc, przy których można z umywalki korzystać. Istnieją bowiem umywalki dwustanowiskowe, która mogą okazać się niezwykle przydatne, jeśli np. w domu mieszka większa ilość osób. Istotną kwesta przy wyborze urządzenia będzie również jego cena, a w przypadku chociażby umywalek meblowych dostępność kompletu.\nCiekawą kolekcję umywalek łazienkowych znajdziesz na: defra.pl/kolekcje/30/Umywalki/.\nOtagowane jako:baterie, łazienka\nPoprzedni artykuł Czas na zmiany – szkodliwość soli\nNastępny artykuł Hemoroidy i ich objawy. Choroba cywilizacyjna


Urlop w Grecji | Epodroze.com\nPołudniowo – wschodnią cześć Europy zajmuje kraj zwany Grecją. Konkretniej to zajmuje to państwo krańce półwyspu bałkańskiego, który jest znany bardziej z konfliktów jakie tam mają miejsce. Jest to również kraj bardzo doceniany przez turystów, ponieważ ma cudowne plaże między innymi. Grecja jest państwem które jest oblewane przez cztery morza. Są to morza: Egejskie, Kreteńskie, Jońskie i Śródziemne.\nTo państwo jest uznawane za kolebkę cywilizacji podobnie jak Rzym. Jest też znanym miejscem gdzie swoje początki miały takie dziedziny jak: filozofia i sport. Grecja stworzyła i pozostawiła dla następnych pokoleń ogromną spuściznę narodową. Dzięki bogatej historii i dziedzictwie kulturowemu jakie to państwo stworzyło wpłynęło na inne kraje sąsiednie i na całą Europę.\nCzynniki, które miały znaczący wpływ na rozwój tego państwa to góry i wszystkie cztery morza, które oblewają jego brzegi. Oczywiście wpływ na całe pozostałe dziedzictwo miało wiele czynników, a początki państwa greckiego pozostawiły po sobie takie rzeczy jak mity greckie które są do dnia dzisiejszego lekturą obowiązkową w szkołach. Tak więc greckie wybrzeża, a także i wyspy przyczyniły się do wykształcenia.\nGrecja teraz jest równie mocno wpływającym na rozwój krajem. Znaczny udział ma ona w rozwoju gospodarki nie tylko na terenie własnego kraju, ale i poza jego granicami. Mocne i szybkie przeobrażenia gospodarcze oraz szybki rozwój miały ogromny wpływ na obecną pozycje Grecji. Do tego stała się ona centrum turystycznym.\nCore Elements In Csgotopbets com – For Adults\nTagi: Grecja, mity greckie, Morze Egejskie, Morze Jońskie, Morze Kreteńskie, Morze Śródziemne, Rzym, urlop


OFE okrojone - Świat Lekarza\nStrona główna Komentarze OFE okrojone\nW ramach dyskusji o potrzebie zmian w OFE używano często argumentu, że kupowanie obligacji skarbowych jest złe, gdyż generuje dług.\nSzybko przejechał przez polski parlament walec legislacyjny. W ciągu niespełna ośmiu dni jedna z bardziej istotnych ustaw, jakie były przyjmowane w ostatnich latach, przemknęła przez Sejm i Senat jak meteoryt. Trudno oczekiwać, że posłowie RP wiedzieli nad czym tak naprawdę głosują. A ustawa oprócz zasadniczych zastrzeżeń konstytucyjnych ma wiele złych rozwiązań.\nChoćby zasadę wymuszającą w pierwszym roku funkcjonowania okrojonego systemu, że fundusze emerytalne muszą utrzymywać co najmniej 75 proc. aktywów w akcjach. Jeśli ma być to minimum 75 proc., to z natury rzeczy OFE będą musiały tych akcji posiadać jeszcze więcej, tak aby w przypadku spadków na giełdzie móc spełniać cały czas ten wyznaczony limit.\nCo więcej, przy większych spadkach cen akcji, limit ten będzie zmuszał fundusze do skupowania akcji, gdyż ich wartość w całym portfelu będzie malała.\nInny, zupełnie niezrozumiały zapis, to zakaz inwestowania naszych pieniędzy w obligacje skarbu państwa. Jest to o tyle absurdalne, że fundusze emerytalne na całym świecie, czy to dobrowolne, czy obowiązkowe, czy pracownicze, inwestują znaczną część powierzonych im pieniędzy przyszłych emerytów właśnie w obligacje skarbowe. Prawie nigdzie nie ma ograniczeń, które były dotychczas w naszych ustawach, zakazujących w inwestowanie w obligacje innych państw. Ale to nic, teraz w ogóle nie będzie można kupować obligacji rządowych, które są naturalnym miejscem schronienia w okresie bessy. W ramach dyskusji o potrzebie zmian w OFE używano często argumentu, że kupowanie obligacji skarbowych jest złe, gdyż generuje dług. Argument ten jest o tyle nieprawdziwy, że przecież każde oszczędzanie może generować dług, jeśli tylko nie zmniejszy się proporcjonalnie wydatków.\nZauważmy jednak, że deficyt budżetowy przed i po reformie emerytalnej był taki sam, co wskazuje, że reforma systemu emerytalnego tworząca fundusze emerytalne nie zwiększyła długu, a środki na jej realizację udało się zaoszczędzić.\nNo i kwestia najważniejsza, czy polski porządek prawny akceptuje rozwiązanie polegające na przeniesieniu środków zarządzanych przez prywatne podmioty do państwowej osoby prawnej jaką jest ZUS i dokonanie ich umorzenia. Bez odszkodowania. Tę kwestię najprawdopodobniej będzie musiał rozstrzygnąć Trybunał Konstytucyjny, a to oznacza, że przez najbliższe miesiące będziemy żyli z niepewnością instytucjonalną w tym zakresie.\nNigdy jeszcze w historii III Rzeczpospolitej nie przyjmowano w takim tempie tak ważnej ustawy, rodzącej tak duże ryzyka prawne i to z takim ryzykiem finansowym.\nPoprzedni artykułNowoczesne narzędzia radioterapii – rok przeszły niedokonany\nNastępny artykułJak skrócić kolejki?


Ja, Blanka | Biblioteka Publiczna w Sępólnie Krajeńskim\nwykorzystanie kontrastujących ze sobą charakterów głównej bohaterki (Blanki) i jej przyrodniej siostry (Tosi)\nto książka dla osób, które pasjonują się psychologią i psychiką człowieka, pragnących rozpoznać charaktery ludzi i ich zachowania w danych sytuacjach\nKsiążka przerażająca i szokująca. Ja, Blanka Ewy Barańskiej opowiada o nietypowym życiu nastolatki…\nWszystkie zdarzenia zaskoczą każdego czytelnika. Wiele osób będzie zbulwersowanych i zaszokowanych. Bo przecież zwykłe nastolatki nie robią czegoś takiego.\nNiech każdy przyjrzy się osobom ze swojego otoczenia. Może skrywa się wśród nich ktoś podobny do Blanki?\n„…pomysły oparte na fałszywych założeniach są jak domy zbudowane na wadliwych fundamentach. Popadają w ruinę.”*\nJa, Blanka, czyli dzieło, które pojawiło się w naszych księgarniach za sprawą wydawnictwa TELBIT, to intrygująca powieść znanej polskiej pisarki specjalizującej się w powieściach dla młodzieży – Ewy Barańskiej.\nBlanka to młoda i utalentowana nastolatka, która charyzmą i wyrafinowaniem dorównuje swej matce, a nawet ją przewyższa – tak kobiety wyglądają w oczach pana Karola, który poślubia matkę Blanki. Nie wie jednak, że kobiety, które z dnia na dzień przeprowadzają się z dzielnicy nędzy do jego willi, to…psychopatki. Blanka dostrzega w tym szansę na nowy, lepszy start i zrobienie międzynarodowej kariery… W swych działaniach nie cofnie się przed niczym. Ale czy bycie bezwzględnym zaprowadzi ją na upragniony szczyt?\nNarracja, oczywiście, pierwszoosobowa, co nie jest złym rozwiązaniem, gdyż pisana z punktu widzenia osoby trzeciej nie miałaby charakterystycznego tylko dla siebie niepowtarzalnego uroku. Język jest nieskomplikowany i dynamiczny, właściwie czasem jak najbardziej „podwórkowy”, z niecenzurowanymi zwrotami oraz przezwiskami („koczkodan”?), z którymi dotychczas nie miałam styczności (to świadczy o mnie źle czy dobrze?). Akcja książki płynie wartko, nie przepływa jednak między palcami, pozostawiając za sobą cenne niedopowiedzenia; jej zwroty i ciekawe rozwiązania dodają tylko całości szyku.\nKsiążka jest pouczająca, przy tym zabawna, a zarazem przerażająca – wszystko za sprawą zimnej Blanki, która radzi sobie z problemami w dość niecodzienny sposób. Pani Barańska miała naprawdę niezwykły pomysł: stworzyła historię bez nudnych, powielanych i cnotliwych celów obieranych przez książkowych bohaterów o złotych sercach. Wręcz przeciwnie: w świecie Blanki liczysz się tylko Ty i Twoje potrzeby: nie ważne, czy są egoistyczne, czy złe.\nKsiążka wywarła na mnie duże wrażenie i uważam, że jest najlepsza spośród tych, które miały okazję wyjść spod pióra Pani Barańskiej. Z pewnością w wolnym czasie jeszcze do niej zajrzę, by po raz kolejny znaleźć się w świecie, w którym Twoje zachcianki są najważniejsze, a zadaniem innych jest ich spełnianie.\nReasumując: powieść jest niebiańska w swej demoniczności, dlatego stawiam 5. A nawet 5+.\n*cytat z „Ja, Blanka”, str.7


Wysłany: 2017-01-05, 22:40 Multikonta: Emilka, Ro\n[Cytuj] Chodzenie w samych bandażach nie jest społecznie akceptowalne. Zanotowane, zapamiętane. Faktycznie, zupełnie zapomniała o tym w czym, a raczej bez czego paradowała. Gdyby była normalna, to pewnie spaliłaby buraka i uciekła stamtąd jak najdalej mogła. Tyle, że to była Summer, a pojęcie wstydu w jej słowniku nie istniało. Wzruszyła jedynie ramionami, pokornie przyjmując ubrania od chłopaka. Levi wyszedł, a ona rozpoczęła dość skomplikowane próby ubierania się. Z postrzelonym ramieniem i bolącą dziurą w plecach, nie było to jednak takie łatwe. Najpierw spróbowała wciągnąć na siebie koszulkę, klnąc przy tym w niebogłosy. Rany piekły ją jak cholera, ale ostatecznie jakoś przecisnęła ręce i głowę przez wszystkie trzy dziury. Potem przyszedł czas na legginsy, w których praktycznie się zaplątała i w rezultacie z hukiem grzmotnęła o ziemię. Cała ta eskapada trochę trwała, ale ostatecznie udało jej się stanąć pod drzwiami w kompletnym ubraniu. Odgarnęła włosy za ucho, wreszcie wychodząc na korytarz. - Twoje ubrania próbowały mnie właśnie udusić i pogrzebać żywcem. A podobno nie masz wobec mnie … – Przerwała, próbując zrozumieć, jakim cudem Levi się rozmnożył i to w tak krótkim czasie.\nMimo wszystkich bolesnych wspomnień z wiązanych z jej bratem, które natychmiast ją zaatakowały, stała niewzruszenie wpatrując się w kolejnego Yurieva. Takiego obrotu spraw się nie spodziewała. - Rozumiem, że brak ręki to przypadłość rodzinna? – Uniosła brew, przenosząc wzrok na Leviego.\nWysłany: 2017-01-05, 23:09 Multikonta: Joyce, Joy\n[Cytuj] Podpierając ścianę, czuł jakby miał za chwilę zasnąć. Gdyby chociaż na moment zamknął oczy, to wszystko znów zaczęłoby się od początku, a tego nie chciał. Wolał się męczyć niż ulec własnym koszmarom. To one go ukształtowały. Dlatego nie pozwalał pomarańczowym zbliżać się do swojej głowy. Przeszłość, mimo iż bolesna, była czymś, czego nigdy nie chciałby się wyrzec.\nZiewną leniwie i przetarł oczy, odpuścił „zabawę” protezą w obawie że faktycznie może odpaść. Z tego wszystkiego nie usłyszał nawet kroków Blondyna, boso przemierzającego korytarze. Silas wbrew temu, co na co dzień przedstawiał swoją osobą, wcale nie był dupkiem czy skończonym idiotą. A przynajmniej Levi nie odbierał go w ten sposób. Był jego młodszym braciszkiem, tym którym musiał się zająć, tym którym zajmował się od wczesnych lat dzieciństwa. Coraz częściej jednak okazywało się, że to on potrzebuje opieki. - Tak… - odparł znudzonym głosem. Zauważył go zbyt późno, Pravi z pewnością już to zauważył, ale Levi i tak odepchnął się od ściany, którą podpierał i założył wierzchnie nakrycie, podwijając rękawy za nadgarstki. Spojrzał na bliźniaka dość wymownie, jakby próbując mu przekazać, że nie ma ochoty teraz o tym rozmawiać. Całe szczęście, nie musieli. Z pokoju wyszła Summer i zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, Yuriev odezwał się pierwszy.\n- Wszystko w porządku? - uniósł lekko brew, dziewczyna wyglądała na nieco bardziej poturbowaną niż była gdy ją zostawiał. Pomieszczenia były tutaj wytłumione na wszelkiego rodzaju dźwięki. Nie mogli więc usłyszeć jej szamotaniny w środku. Widocznie zostawienie jej samej było złym pomysłem. Ups…\nNawet się zaśmiał, co było rzadkością. - Jak widać… To mój brat, Pravi Silas. - przedstawił blondyna. Wcale nie byli aż tak podobni. W zasadzie byli całkowicie różni, kolor włosów, sposób mówienia, chodzenia, czy zachowanie… Gdyby mieli się zamienić miejscami, nie byłoby to już tak łatwe jak w dzieciństwie.\n- Poznaj Summer, zajmie się naszymi protezami. - przedstawił brunetkę i teraz znali się już wszyscy, chociaż mógłby jeszcze dodać imię i parę słów o sobie, co było oczywiście całkowicie zbędne, ale pasowałoby do atmosfery w tej chwili panującej między nastolatkami.\n- Idziemy coś zjeść, idziesz? - rzucił w kierunku Silasa, ale spodziewał się, że zaszczyci on ich swoją obecnością.\nWysłany: 2017-01-05, 23:55 Multikonta: Hope Reyes, MG\n[Cytuj] Nie zdążył odpowiedzieć bratu jakąś kąśliwą uwagą, bo nagle otworzyły się drzwi i dołączyła do nich "laseczka". Silas zlustrował ją poczynając od sportowych butów, przez leginsy, zatrzymując się tam i tu i na twarzy skończywszy. Wyglądała o wiele lepiej niż ostatnim razem, mimo, że wtedy się jej nie przyglądał. W sumie ciężko było cokolwiek zobaczyć, cała była oblepiona błotem i krwią. Teraz prezentowała sobą lekko zmęczone ciało, ale oczy mówiły o pełnej gotowości. Zapewne gdyby musiała pobiegłaby teraz sprintem na szczyt góry, w której wnętrzu się znajdowali. Uśmiechnął się przyjaźnie i to nie był wyćwiczony uśmiech, którym obdzielał wszystkich wokół. Nie zamienili ze sobą nawet słowa a już wiedział, że dziewczyna miała twardego ducha i to mu się spodobało.\nNie przywitał się, nie czuł takiej potrzeby. Zamiast tego odpowiedział Leviemu.\n-Ledwo się obudziła a ty już ją zatrudniłeś? - zapytał z głupkowatym uśmiechem. -Szybki jesteś, ale to twój rekord w wyrwaniu panienki... - Zerknął ukradkiem na Summer i mruknął:-Bez obrazy.\nNa pytanie brata o jedzenie tylko zaśmiał się lekko. Czemu nie?\n-Prowadź, starszy bracie.\nWysłany: 2017-01-06, 01:18 Multikonta: Emilka, Ro\n[Cytuj] Tak, zdecydowanie się różnili. Mimo wszystko, potrzebowała kilku chwil, żeby dostrzec kontrast między nimi. Zrozumiała, że działali w dość podobny sposób, do tego jak zachowywała się ze swoim bratem. Jedno spokojne i odpowiedzialne, a drugie…cóż, nie do końca. Po śmierci Day’a wszystko się odwróciło, ale to akurat nie jest istotne.\nSilas nie próbował podać jej ręki, ani nawet się przywitać, czym tylko zapunktował w jej oczach. - Wyrywać, to ja wyrywałam. Kable z tej staruszki. – Leciutko się uśmiechnęła, wskazując na protezę Leviego. Z tak dużym mniemaniem o sobie, naprawdę ciężko było dziewczynę w jakikolwiek sposób obrazić. Jednak nie mówię, że nie było to wykonalne. Swoją drogą, to nie spodobało jej się słowo „zatrudnić”. Mieli z Levim umowę, ale nikt dla nikogo nie pracował. Summer po prostu miała strzelić mu protezę i wrócić do swoich planów ratowania świata. Pomoc za pomoc, przysługa za przysługę. Chociaż, może za mocno czepiała się słówek, jak na osobę, która nigdy nie uważała na to co mówi?\n- Tak, tak. Idziemy. – Zaklaskała w ręce, żeby ich trochę popędzić. Jeśli się nie pośpieszą, to ich nowy konstruktor protez może z głodu kopnąć w kalendarz.\nWysłany: 2017-01-06, 02:05 Multikonta: Joyce, Joy\n[Cytuj] Nawet nie próbował powstrzymywać brata przed wypaleniem jakiejś głupoty. Jeżeli Summer miała z nimi zostać chociażby na czas pracy, chcąc czy nie, musiała się z tym oswoić lub przyzwyczaić. Zdawało się jednak, że ta dwójka ma szansę by się dogadać, co nieco zdziwiło Leviego, lecz w niczym nie przeszkadzało. Być może jego braciszek też odnajdzie jakąś towarzyszkę dla siebie… Nie, z pewnością nie towarzyszkę. Jak już to chwilową zabawkę, lecz Levi miał dziwne przeczucie, że są do siebie pod pewnym względem podobni. Wzruszył ramionami, co by się zbytnio nie zadręczać.\n- Więc chodźmy… – i wyruszyli. Jak trzej wspaniali, czy tam trzej muszkieterowie zawędrowali do kuchni, która oddalona była o całe kilka metrów. Znajdowała się zaraz za zakrętem, nie zmęczyli więc się zbytnio podróżą. No chyba że Summer, ale ona była ranna, a jeśli miała jakikolwiek problem zawsze mogła skorzystać z jednego lub drugiego ramienia, braci, którzy szli po obu jej stronach. Wejście do części jadalnianej nie różniło się zupełnie niczym. Wszystkie włazy tutaj były identyczne, przy co niektórych wisiały karteczki na wypadek gdyby ktoś nowy się zgubił. Większość osób tutaj jednak znała rozkład bazy na pamięć. Wiadomo, żyli pod ziemią, czasami zdarzały się przerwy w dostawie prądu lub inne problemy, a orientacja w terenie mogła niejednokrotnie uratować życie. Levi uprzejmie, bawiąc się w dżentelmena, otworzył drzwi i wpuścił brunetkę pierwszą, a sam wszedł ostatni, zamykając za sobą. W całym obiekcie było kilka pomieszczeń służących jako kuchnie, podobnie jak łazienki, przypisane były do określonych pokoi. Dodatkowo była jeszcze jedna duża stołówka i to tam zazwyczaj wszyscy się stołowali. Levi jednak nie chcąc przemęczać dziewczyny i zmuszać jej do głodowania, wybrał tę najbliższą, gdzie podadzą jej coś, co upichcą wspólnie z bratem. Sporej wielkości lodówka wypełniona produktami o bardzo długich terminach ważności, kilka szafek z suchym prowiantem, wysepka, zlew, kuchenka i parę innych sprzętów przydatnych podczas gotowania, znajdowało się przy jednej ścianie. Naprzeciwko z kolei umiejscowiony były dwa stoły, patrząc na ilość krzeseł, mogły pomieścić osiem osób. - Usiądź. - polecił, wskazując na jedno z miejsc. W międzyczasie podszedł do lodówki i wyjął z niej energetyka, których mieli baaaardzo duży zapas. Puszki opisane były w cyrlicy, a nic tak nie stawia na nogi jak ruska kofeina. Chłopak w ciągu chwili pochłoną prawie całą jej zawartość i od razu poczuł się o niebo lepiej. - Na co masz ochotę? – spytał dziewczyny, a następnie spojrzał na Silasa i obaj wiedzieli co teraz robić. Rozumieli się bez słów. Podczas gotowania wiedzieli dokładnie co mają robić, byli jak jedna idealnie naoliwiona maszyna. Pozostało jedynie przyjąć zamówienie.\nWysłany: 2017-01-06, 02:36 Multikonta: Hope Reyes, MG\n[Cytuj] Weszli do pomieszczenia, które można uznać za pole do popisów braci Yuriev: kuchni. Nigdzie tak się nie dogadywali jak właśnie w gastronomicznym zakątku. Nie ważne w jakich byli nastrojach, mogli nawet nawzajem się nienawidzić, a gotując znikały wszystkie spory i różnice.\nSilas przeszedł za ladę, podczas gdy Levi opróżniał puszkę napoju. Gdy był już obok niego zaproponował dziewczynie kilka szybkich i smacznych dań.\n-Proponuję omlet na słodko, do tego tosty z czekoladą oraz shake'a owocowego. Doda sił a i smakuje zajebiście - zakończył wymieniać, czując ekscytację.\nOparł łokcie na blacie i podpierając głowę zaczął nucić sobie piosenkę "kucharską". Na prawie każdą okazję miał gotową nutę. Na przykład, biorąc prysznic śpiewał "Singin' in the shower, dancin' in the mirror, rara di, rara da, rara taaaa, singin' in the shower". Nie często się zdarzało, że gotowali dla kogoś innego niż dla siebie. Nie mieli czasu, a i gotowanie dla tylu chłopa... I kobiet byłoby problematyczne. Od tego mieli żywienie zbiorowe i pracujące w nim kucharki.\nWysłany: 2017-01-06, 10:27 Multikonta: Emilka, Ro\n[Cytuj] Oprócz koncentrowania się na nie potknięciu się o własne nogi, starała się robić w głowie małą mapę tego miejsca. Tak, na wszelki wypadek. Przezorny zawsze ubezpieczony i te sprawy. Na szczęście, jakoś udało jej się doczłapać do kuchni i to bez konieczności wspierania się na żadnym bracie. Usiadła na wskazanym miejscu, krzyżując ręce na piersi. Przyglądała się jak Levi wyciąga puszkę, ale nie potrafiła nic z niej przeczytać. Jakoś olała sprawę nauki obcych języków, twierdząc, że i tak do niczego jej się to nie przyda. Przeniosła wzrok na Silasa, marszcząc brwi. Dla człowieka, który pół życia spędził na proteinowych papkach o niezidentyfikowanym smaku, to wszystko brzmiało trochę surrealistycznie. To znaczy, wiedziała czym są te wszystkie potrawy, ale była przekonana, że się z niej nabijają. - Zdaje się na was. – Najbezpieczniejsza odpowiedź, jakiej mogła udzielić. Nie miała wygórowanych wymagań. Nie, nie miała żadnych wymagań. Zresztą, była na tyle głodna, że zjadłaby dosłownie wszystko. – Cokolwiek co nie jest szczurzą papką, będzie dobre. – Tak nazywała ligowe jedzenie, od kiedy znalazła w nim niepożądane ciało obce. Nie potrafiła nic przełknąć przez jakiś tydzień, ale w końcu stwierdziła, że jedzenie to jedzenie i ma dostarczać sił, a nie być apetyczne. „Szczurza papka” mimo wszystko się przyjęła. Wsłuchała się przez chwilę w nucenie blondyna, ale nie potrafiła zidentyfikować melodyjki. Była coraz bardziej wściekła. Na te wszystkie rzeczy, których nie rozumiała albo nie potrafiła rozpoznać, od kiedy tylko się obudziła. Zawsze była dla siebie dość surowa, a wszelkie objawy własnej niekompetencji doprowadzały ją do szału i wyrzutów względem samej siebie. Musiała szybko skupić się na czymś innym.\n- Słyszeliście może o Pryzmacie? - zapytała wreszcie, stawiając wszystko na jedną kartę. Sama miała tylko szczątkowe informacje na temat całego tego miejsca, częściowo wynikające z wiadomości od Val. Wiedziała, że należy do rządu, że jest w nim jej przyjaciółka i że to prawdopodobnie pułapka. - Muszę stamtąd kogoś odbić. _________________NOTATNIK RELACJEHave we gone too far?\nWysłany: 2017-01-06, 11:59 Multikonta: Joyce, Joy\n[Cytuj] Dopił resztę płynu, który składem przypominał wybielacz wymieszany z odrdzewiaczem do rur. Był ohydny, a wylany na beton wyżarłby dziurę. Ruski energetyk mógłby przywrócić zmarłych do życia, a żywym pomóc wyzionąć ducha. Ohydny smak paliwa atomowego maskowany był dodatkami, na przykład nutką limonki czy coli, jakby mało było w nim substancji żrących. Levi wypijał takie ilości tego świństwa, że zdołał się już przyzwyczaić do mało przyjemnego smaku. Był to jeden z niewielu specyfików, który po kilku dniach bez snu, potrafił postawić go na nogi w ciągu kilku chwil. Chłopak zgniótł w dłoni puszkę i wyrzucił ją do kosza, stojąc do wszystkich tyłem, dyskretnie zasłonił usta powstrzymał się od zwrócenia płynu, który powodując mdłości chciał wrócić na wolność i przeżerać się przez kanalizację. Wrócił do towarzystwa i stanął obok brata, podpierając się w podobny sposób co on. Jego źrenice rozszerzyły się odrobinę, co nie rzucało się zbytnio w oczy, lecz przy jasnoniebieskich tęczówkach bliźniaków, dla wprawnego obserwatora było zauważalne. Zdanie się na chłopaków było najlepszą możliwą decyzją, jaką mogła w tej chwili podjąć. Bliźniacy wymienili porozumiewawcze spojrzenie i ruszyli w przeciwnych kierunkach. Jeden zaczął wyjmować różne rzeczy z lodówki, drugi przyniósł naczynia i w odpowiednich proporcjach mieszał je w misce. Działali wspólnie, a jednak osobno. W gotowaniu i we wspólnej walce, nie potrzebowali słów by wiedzieć co zrobi drugi. Co jakiś czas wymieniali jakieś dziwne spojrzenia lub pół słowa, ewentualnie docinki. Gdy większość rzeczy było prawie gotowe, odezwała się Brunetka wyrwana z własnych myśli. Silas kończył przygotowywać kolacjo-śniadanie, a Levi spojrzał zza blatu na Summer.\n- Pryzmat? - powtórzył, by się upewnić – A co dokładnie masz na myśli? - o istnieniu organizacji wiedzieli, bo trudno byłoby nie wiedzieć. Mieli wielu informatorów, jednak nawet im trudno było zdobyć informacje o placówce tak mocno odizolowanej od świata. - Odbicie stamtąd kogokolwiek graniczy z cudem, wiesz? - musiał się upewnić, że go rozumie.\nJej słowa zabrzmiały jak propozycja układu, które tak mocno uwielbiał. Nie był jednak na tyle głupi żeby mieszać się w próby ataku na jednostkę rządową. Byli zaledwie handlarzami, przemytnikami, daleko im było do tak ambitnych planów. Levi wyglądał na wyraźnie pobudzonego, nic dziwnego, z pewnością jedynym środkiem psychoaktywnym zawartym w tamtej puszce, nie była kofeina. Mówił nieco żwawiej niż wcześniej, a jego ruchy stały się trochę mniej skoordynowane. - To nie jest dobry pomysł… - wyraził swoje zdanie, którego oczywiście nie zamierzał narzucać dziewczynie. Było tak jak mówił, drzwi były otwarte, zrobi to, co ma do zrobienia i będzie mogła odejść gdziekolwiek zechce.\nWysłany: 2017-01-06, 12:57 Multikonta: Emilka, Ro\n[Cytuj] Zauważyła tę małą zmianę w oczach Leviego, trafnie rozpoznając działania kofeiny. Chyba, że tak bardzo cieszył się z widoku swojego brata, bo i w tym przypadku źrenice u ludzi dość gwałtownie się powiększały. To była jedna z tych niekontrolowanych, automatycznych reakcji, które stanowiły kopalnię informacji. - Nie mam bladego pojęcia jak wygląda to miejsce. – Odparła zgodnie z prawdą. Właściwie, to na tę chwilę to nie była ani propozycja, ani nawet plan. Była narwana, ale nie rzuciłaby się z dwójką nieznanych chłopaków na misję samobójczą. Zresztą, nie wyglądali na skorych do wzięcia udziału. Po prostu musiała znaleźć metodę na skontaktowanie się z Valerie i upewnienie, czy była tam bezpieczna. W wiadomość, którą dostała od niej kilka tygodni temu, dziewczyna wrażała się dość jasno co do intencji placówki, ale Summer niespecjalnie to przekonywało. Oczywiście, czułaby się o wiele pewniej, gdyby ją stamtąd wydostała. Rząd to rząd, nigdy się nie zmieni, chyba, że ktoś wyrżnie co do jednego polityka. – Jestem mocno w tyle. Dość dawno nie miałam kontaktu z… cywilizacją. – Nie była pewna jak to ująć. – Wiem tylko, że to placówka rządowa. I że jest tam ważna dla mnie osoba. Choć nie jestem pewna, czy trzymają ją tam siłą… - To ostatnie zdanie dodała nieco ciszej, mówiąc bardziej do siebie niż do Leviego. Chwilę wpatrywała się w chłopaka, po czym westchnęła głośno i przejechała ręką po twarzy. Bezradność. Nienawidziła tego uczucia. - Zresztą, nieważne. – Wzruszyła ramionami, a wszystkie siły które jeszcze przed chwilą miała, uleciały z niej jak powietrze.\nOstatnio zmieniony przez Summer Dawson 2017-01-06, 19:22, w całości zmieniany 1 raz Pravi Yuriev\nWysłany: 2017-01-06, 17:35 Multikonta: Hope Reyes, MG\n[Cytuj] Wciąż nucąc przysłuchiwał się rozmowie Summer i Leviego. Nie miał na razie co się wtrącać. Pozwolił mózgowi bazy dyskutować podczas gdy on przygotowywał omlety. Wbił sześć jajek do metalowej miski, a następnie ubił je na kremową piankę, dodał mąkę, trochę mleka i cukier. Z gotową masą ruszył do kuchenki. Wyciągnął patelnię, odpalił ogień i zaczął smażyć. W między czasie odebrał od brata przygotowane nadzienie. Skupiony całkowicie na tworzeniu omletów ledwo wychwytywał wzmianki o Pryzmacie. Nieciekawa organizacja, gorszy od niej był już sam rząd. Porwanie się na uwolnienie z niej kogokolwiek było wariackim pomysłem. Nawet dla Silasa. A powiedzmy sobie szczerze, chłopak lubił igrać z ogniem, Levi wiedział to najlepiej, nie raz będąc ofiarą jego lekkomyślnych postępowań.\nZamiast zastanawiać się, co mógłby wtrącić do ich nudnej rozmowy postanowił wymyślić dla dziewczyny jakieś inne przezwisko niż "laseczka" Brzmiało ono co najmniej nijak i prawie że ordynarnie. Przypomniał sobie Kurczaczka, wojowniczą... Byłą Leviego? Tak najłatwiej to określić. Uśmiechnął się na jej wspomnienie.\nTak, zdecydowanie musiał określić Summer innym przezwiskiem niż "laseczka". Na przykład... Cóż, nic nie przychodziło mu do głowy. Dziwne, zwykle widząc jakąś osobę od razu miał gotową ksywę. Może to przez zmęczenie? To by wiele wyjaśniało, pomyślał.\nPostanowił zająć się kłopotliwym nazwaniem dziewczyny kiedy indziej, zamiast tego skończył przyrządzać śniadanio-kolację. Przygotował trzy talerze i położył kolejno tosty z roztopioną czekoladą, omlety i postawił na stoliku, gdzie siedziała Summer. Wrócił po shake i machnął ręką na brata by ten usiadł przy stole. Sam zrobił to samo. Od razu zabrał się za jedzenie. Nie był tak naprawdę głodny, ale uwielbiał jeść w przeciwieństwie do brata, który dziubał jedzenie zamiast je spożywać.\n-Mniam mniam mniam... Jakie pyszne - wymruczał i zaśmiał się.\nWysłany: 2017-01-06, 21:12 Multikonta: Joyce, Joy\n[Cytuj] „Mózg bazy” niby to prawda… Levi był osobą która ogarniała wszystko, co działo się w bazie: organizował dostawy, dobijał targów, przydzielał zadania i kontrolował poczynania wszystkich ludzi przebywających tutaj. Z jednym miał tylko problem, mianowicie był typem osoby, która zawsze wszystko chciała robić sama. Przyjmował na swoje barki bardzo dużo rzeczy, które spokojnie mógł zlecić komuś innemu. Masa obowiązków oznaczała mniej czasu wolnego, a to zmniejszało szansę zaśnięcia. Chłopak zawsze był aktywny i robił kilka rzeczy na raz, teraz pomagało mu to utrzymać umysł przy zdrowych zmysłach. Tylko jak długo człowiek może funkcjonować w ten sposób?\nLevi cmoknął cicho i przesunął językiem kolczyk znajdujący się w wardze. Bliźniacy byli tak identyczni, a zarazem różni, że wyglądali jak odbicie lustrzane. Nawet kolczyki i tatuaże, które mieli jednakowe znajdowały się u nich po przeciwległych stronach. Westchnął, nie chciał jej mówić, że próba odbicia kogokolwiek z Pryzmatu za pewne byłaby misją samobójczą. Z pewnością potrzebowałaby dokładnych informacji, solidnego planu i przede wszystkim kontaktów, wtyki która pomogłaby jej wejść i wyjść na odizolowany teren. Tylko czy był sens tak mocno ryzykować dla jednej osoby? Brunet byłby hipokrytą gdyby odpowiedział przecząco na to pytanie. Gdyby Silas wpadł w kłopoty, wyciągnąłby go nawet i z piekła, zaprzedając własną duszę diabłu.\n- Wpadnij do mnie za jakiś czas to porozmawiamy o tym… - dodał, spoglądając na zrezygnowaną dziewczynę. Być może chciał ją pocieszyć lub zmiękło mu serduszko i postanowił się podzielić informacjami, które pomogłyby jakoś w rozwikłaniu tego problemu. Tak czy inaczej, dał jej nadzieję. Stuknął lekko w blat, odpychając się od niego. Echo zakończyło rozmowę, a on podążając za bratem zajął miejsce i spojrzał na syto zastawiony stół. - Smacznego - rzucił i złapał za sztućce. Po czym rozpoczął rozdrabniać omlet na jak najdrobniejsze kawałki, co jakiś czas wkładając niewielkie porcje do ust. Środki pobudzające, które spożywał skutecznie odpychały od niego głód i w efekcie zjadał znacznie mniej niż powinien. Spalał zdecydowanie zbyt dużo kalorii niż spożywał, a w efekcie chudł. Po zjedzeniu zaledwie kilku kęsów, wziął się za shake’a i popijał go powoli, przyglądając się pozostałym jedzącym. On już się zdecydowanie najadł. Bawił się jedynie widelcem w talerzu, stwarzając pozory w obawie że Silas wpadnie na pomysł by zabawić się w niańkę i nafukać na niego za niejedzenie. - Smakuje? - spytał w między czasie Summer.\n- Jak skończysz proponuję udać się na odpoczynek. Rano pokażę ci gdzie możesz pracować, okay? – przerwa dobrze by jej zrobiła, następnego dnia czekała ją również przeprowadzka do innego pokoju i zwiedzanie reszty kompleksu. Do tego jednak musiała nabrać nieco więcej sił.\nWysłany: 2017-01-06, 23:14 Multikonta: Emilka, Ro\n[Cytuj] O dziewczynie można było powiedzieć wiele złego. Była zlepkiem najdziwaczniejszych i najbardziej irytujących cech. Stara śpiewka, geniusz, który wkurwia wszystkich dookoła. Ale jedno trzeba było przyznać – gdy już komuś udało się wkupić w jej łaski, to była mu lojalna do samego końca. Bo wbrew pozorom, znała pojęcie miłości i wiedziała co to przyjaźń. Kochała swój oddział i nie było na świecie takiej siły, która mogłaby ją powstrzymać przed uratowaniem całej czwórki. Oni byli jej rodziną, jedynym co się dla niej liczyło. Poświęciłaby wszystko, nawet własne życie, byle tylko byli bezpieczni.\nNie zmusiła się do uśmiechu, a jedynie przytaknęła na słowa Leviego. Na drobną sekundkę, poczuła coś w rodzaju ulgi, następnie szybko zduszając to poczucie. Kierowana doświadczeniem, wolała nie doszukiwać się w słowach chłopaka żadnej obietnicy, czy światełka w tunelu. Nadzieja była bardzo złudną siłą. Kto jak kto, ale dziewczyna dobrze to rozumiała. Nie raz była świadkiem łatwowierności, która potem kończyła się tylko jednym – gorzkim rozczarowaniem.\nZawartość postawionego przed nią talerza pochłonęła w kilka chwil. Już od dawna nie jadła nic tak dobrego. W porównaniu do tych wszystkich papek i mazi to było istnym rajem na jej podniebieniu.\n- Nie minęliście się czasem z powołaniem? – zapytała, sięgając po shake'a. To był największy komplement, na jaki Summer było stać. W międzyczasie dostrzegła prawie nietknięty talerz Leviego. – To, że kofeina wypłukuje magnez, to bzdury. Za to przyśpiesza metabolizm spoczynkowy o jakieś 10%. Jeśli chcesz, żeby posiłki dawały ci więcej energii, nie jedz w krótkim odstępie od picia tych swoich soczków. – Wskazała na lodówkę, z której jakiś czas temu wyciągał energetyk. Nie chciała w żaden sposób wtykać swojego nosa w jego problemy. Była to po prostu jej własna, trochę pokopana forma podziękowania.\nPowrót do łóżka wydawał się dobrą opcją. Szczególnie że najprawdopodobniej tak wciągnie się w konstruowanie protez, że zarwie kilka nocek z rzędu. Musiała więc nabrać sił i odzyskać zdolność tego jej „niezwykłego” myślenia. Może po małej drzemce, zaćma umysłowa jakoś jej zejdzie. Sama myśl o pracy przypomniała jej o dość istotnej rzeczy, o którą musiała spytać. W końcu miała przed sobą dwóch delikwentów wybrakowanych w kwestii rąk. - Pan ADHD, też chce jedną sztukę? – Zwróciła się do Silasa. Chwilę się mu przyjrzała, próbując odgadnąć, jaki ma kolor. – Czerwony, tak? – Zapytała, sugerując się ubiorem chłopaka, a raczej jego brakiem.\nWysłany: 2017-01-07, 00:12 Multikonta: Hope Reyes, MG\n[Cytuj] Ukradkiem obserwował brata. Doskonale wiedział, co chłopak robi, gmerał tylko widelcem i zjadł ledwo kilka kęsów. Dlatego właśnie zaproponował shake, Levi wypił niemal cały napoj bogaty w białko, tłuszcz, węglowodany złożone, witaminy i minerały, czyli wszystko, co wyczerpanemu organizmowi było potrzebne. Silas starał się dbać, by niebieski pił dużo treściwych płynów. Wewnętrznie zgrzytał jednak zębami, miał właśnie rzucić jakąś kąśliwą uwagą, kiedy zrobiła to Summer. Posłał jej wdzięczne spojrzenie.\nUśmiechnął się na jej uwagę o powołaniu. Gdyby nie byli tym kim byli, a czasy były inne pewnie tym właśnie by się zajmowali. Gastronomią, mieliby własną knajpkę, a na zapleczu handlowali narkotykami, bronią i tak dalej. Cóż... Nie wyszło im z restauracją, ale reszta? Ha! Działało jak cudo.\nGdy już zjedli zebrali naczynia i wstawili do zmywarki. Zapamiętał uwagę dziewczyny o metabolizmie i spożywaniu posiłków. Będzie musiał to uwzględnić w swoich metodach karmienia brata.\nRozbawiła go ksywka nadana mu przez dziewczynę. Co prawda nie wykryli u niego ADHD, ale daleko mu do tego nie było. Co prawda miewał rozdwojenie jaźni, ale nadpobudliwość była bardziej spowodowana szybkimi i częstymi zmianami nastrojów i okresową depresją. Ale nie widział powodu, dla którego miałby ją sprostować. Za to przypuszczenia jakoby był czerwonym nie zaskoczyły go w najmniejszym calu.\n-Muszę cię rozczarować, Laseczko. - Ups... Miał już nie używać tego przezwiska. Trudno. Widocznie przylgnęło do niej na stałe. -Żółty. Co prawda, wolałbym być czerwonym. Większy rozpierdol, ale też nie narzekam. A właśnie! - zwrócił się do brata. -Idę rano na polanę. Nie musisz iść ze mną - powiedział, mając nadzieję, że przy obecności osoby trzeciej brat zlituje się nad biednym niewyżytym Silaskiem.\nMając nadzieję, że załatwili sprawę, ruszył do drzwi z zamiarem pójścia wreszcie spać. Miał jednak wrażenie, że zaraz zatrzyma go głos brata.\nWysłany: 2017-01-07, 01:50 Multikonta: Joyce, Joy\n[Cytuj] Chwilami czuł się jak dziecko. Podobno to on był tym bardziej rozsądnym i zorganizowanym, a okazywało się, że potrzebował opiekunki, która zadba o to by zjadł lub poszedł spać. Pewnie gdyby nie nieoceniona pomoc Silasa, jego ciało już dawno popadło by w ruinę, a organizm nie wytrzymał. Można więc było śmiało stwierdzić, że Levi utrzymywał przy życiu biznes, a Silas – Leviego. Z poczuciem spełnienia w oczach, spoglądał na opróżniające się talerze. Wszystkie, z wyjątkiem jego. Początkowo gotowanie było czymś, dzięki czemu mógł miło spędzać czas wspólnie z bratem. Z czasem jednak bliźniakom spodobała się ta „zabawa”, stawali się w tym coraz lepsi i sprawiało im to przyjemność. Gorzej było z samym spożywaniem przygotowanych posiłków. Dieta Leviego, z tygodnia na tydzień, stawała się coraz bardziej płynna, a składały się na nią energetyki i wspomniane wcześniej shake. Do zabawiania się w kuchni nie mieli zbyt wielu okazji, ale Silas często podrzucał mu napoje z jakąś ekstra odżywczą wkładką. - Zapamiętam to. - odparł z wymuszonym uśmiechem, siląc się na bycie miłym. Z pewnością nie dostosuje się do tego. Levi potrafił zadbać o wszystkich dookoła, lecz nie o siebie. Nie miało to nic wspólnego z żadną chorobą psychiczną, typu anoreksja, depresja, ani nawet z poczucia własnej beznadziejności, nie chęci do samego siebie czy autodestrukcji. Od małego czuł silny instynkt opiekuńczy, tak silny, że nakazywał mu stawiać potrzeby najbliższych ponad swoje własne.\n- Cieszę się, że ci smakowało. - wstał i pomógł w sprzątaniu, pakując naczynia do zmywarki, przysłuchiwał się rozmowie, nie ingerując w nią. Do czasu. - Stój. – odparł stanowczo. Levi, mimo iż w tej chwili był lekko pobudzony, często był stonowaną i spokojną osobą, lecz stanowczą. W jego zachowaniu i wypowiedziach można było wyłapać elementy, które odpowiadały mężczyznom pochodzącym z wyższych sfer, z dobrego domu. Była to jednak tylko część jego równie skomplikowanej osobowości. - Nie wychodzisz na zewnątrz beze mnie, jasne? - kolejna rzecz, którą brał na swoje barki. Nie mógł jednak wypuścić go samego, a zwłaszcza na polanę, gdzie żółty wychodził rozładować się odrobinkę. Blondyn miał niespożytkowane pokłady energii, które buzowały w jego żyłach i to dosłownie. A pod czujnym okiem niebieskiego, miał okazję bez zwracania na siebie zbytniej uwagi i nie robiąc nikomu krzywdy, zjednoczyć się ze swoimi ukochanymi piorunami i zmniejszyć prawdopodobieństwo wybuchu w podziemnej bazie. Skończyli ogarniać, zgasili światła i wyszli, kierując się w to samo miejsce, z którego przyszli. - Odpocznij. Przyjdę do ciebie rano i porozmawiamy o wszystkim. - odparł chłodno, jak zawsze. Jeżeli dziewczyna ich nie zatrzymywała, zostawili ją pod drzwiami i poszli dalej wzdłuż korytarza.\nPo krótkiej rozmowie z bratem, udał się do siebie, gdzie od progu przywitała go miłość życia. Prawdą było, że Levi często sprowadzał do siebie napotkane po drodze ranne lub zaniedbane zwierzęta, którymi się zajmował, a następnie większość z nich wracało na wolność. Najtrudniej było mu się pogodzić z odejściem miauczących przyjaciół, które traktowały go jako swoją kocią mamę. Bywał czas, kiedy w jego pokoju, a nawet w całym schronie biegało mnóstwo czworonożnych myszołapów. Jednak gdy zaczęły sprawiać problemy i zagrożenie, musieli zdecydować się na usunięcie ich z podziemnej bazy. Aktualnie miał pod opieką zaledwie cztery puchate kuleczki, które przywiązały się do tego stopnia, że nie chciały odejść. Były bardzo posłuszne i wytresowane. Tak, Levi dokonał cudu – wytresował koty! Lepiej niż sam Cerber, strzegły one wejścia do jego pokoju, który służył również za gabinet, gdzie znajdowało się wiele cennych przedmiotów i informacji.\nTej nocy chłopak ponownie nie zmrużył oczu. Zaczerpnął długiej, gorącej, relaksującej kąpieli. Wypił kolejną puszkę „wybielacza” i usiadł przy biurku, rozkładając jakieś papierzyska, a ślęcząc nad nimi stracił rachubę czasu.\nWysłany: 2017-01-07, 13:05 Multikonta: Emilka, Ro\n[Cytuj] Laseczko? Poważnie? Mógł wysilić się na coś mniej ordynarnego. Długo korciło ją, żeby rzucić na ten temat uwagę, ale ostatecznie jedynie uniosła brew. Właśnie przyłapał ją na kolejnej rażącej pomyłce, więc wolała się nie odzywać.\nSpoglądała na tę… Sprzeczkę? Wymianę zdań? Pokaz braterskiej miłości? Tak czy siak, obserwowała to z uśmieszkiem na ustach. Naprawdę, miała wrażenie jakby wdziała siebie i brata, albo Irys, która zawsze próbowała ją odciągać od głupich wybryków. Dziewczynie rzadko kiedy udawało się Zieloną zatrzymać, co w efekcie kończyło się pobytem Summer w izolatce.\nPrzez resztę drogi do swojego „pokoju” siedziała cicho. Pożegnała się z chłopakami uśmiechem, po czym zniknęła za drzwiami. Zdjęła z siebie bluzę i buty, z ulgą kładąc się na materacu. Mimo iż faktycznie była zmęczona, przez dłuższy czas nie zamknęła oczu, analizując wszystko co się wydarzyło. Miała fart. Znowu. O ile jutro nie okaże się, że sprzedadzą ją do ruskiego burdelu, to trafiła w dobre miejsce.\nJej powieki robiły się coraz cięższe, a myśli tworzyły nieskładne strzępki. Nie walczyła, tylko dała się pochłonąć ciemności. Musiała w końcu mieć siły na następny dzień.\nObudził ją piekący ból ramienia. Syknęła, na wpół żywa, próbując jakoś wygodniej się ułożyć. Kręciła się, wierciła, ale żadna z pozycji nie dawała jej ulgi. Nie było wyjścia, musiała się podnieść. Jęknęła i wygrywając ze swoim własnym lenistwem, powoli się podniosła. Usiadła na skraju materaca, próbując rozmasować miejsca wokół rany. Bolało jak cholera, ale w rezultacie trochę się jej polepszyło.\nNie było sensu wracać do spania więc zmusiła się, by wstać i włożyć ubrania z poprzedniego dnia. Powoli, by jak najmniej drażnić piekące ramię oraz nie zaliczyć ponownego, bolesnego romansu z posadzką. Wreszcie, wylądowała na fotelu, jeszcze wczoraj zajmowanym przez Leviego. Chwilę siedziała w bezruchu, czekając aż drzwi się otworzą. Nic. Po kilku minutach zaczęła dudnić palcami w oparcie i obliczać prawdopodobieństwo na to, że świat zostanie opanowany przez opętanego kota-dżihadystę. Znów nic się nie wydarzyło. Ile można czekać? Nie wytrzymała. Zerwała się z fotela i podreptała w stronę drzwi. Wyściubiła swoją głowę na korytarz, szukając potencjalnej ofiary.\n- Ej, ty – rzuciła do pierwszego, przypadkowego mężczyzny. Wygolony, wysoki i przypakowany. Prawdopodobnie najgorszy wybór, na przewodnika po tym miejscu. Jednak, skoro i tak się już tu przypałętał, to mogła przynajmniej spróbować. – Widziałeś gdzieś Leviego? Taki czarny, z idiotyczną fryzurą i dość niezręcznym aspektem braku górnej kończyny? – Nie miała bladego pojęcia, że on tu rządzi, okej? Co prawda, mężczyzna spojrzał na nią jak na idiotkę, ale wskazał odpowiedni pokój. – Dzięki! Nie pal tyle, bo już masz pierwsze objawy obturacyjności! Potem duszności, flegma i grób. – krzyknęła za facetem, który po prostu ją zignorował. Ona się tu stara być pomocna, a ten ją tak bestialsko zlewa! Fuknęła oburzona, po czym wparowała do pokoju Leviego.\n- Ci twoi koledzy, to są średnio rozmowni. _________________NOTATNIK RELACJEHave we gone too far?\nWysłany: 2017-01-08, 04:10 Multikonta: Joyce, Joy\n[Cytuj] Na biurku mimo sporej ilości rzeczy, które się tam znajdowały panował idealny porządek. Kartki poukładane w idealnie równe stosiki, leżały w równych odległościach od siebie. Podobnie jak długopisy i inne artykuły biurowe. Wszystko zorganizowane tak, aby mieć wygodny dostęp. Przy krawędzi biurka stały trzy puste puszki po niezbyt zdrowym paliwie atomowym, które przeżerało się przez jego ciało i dodawało przysłowiowego kopa. Mimo to, a raczej przez to chłopak nie wyglądał zbyt dobrze. Cienie pod oczami ściemniały, a twarz zdawała się być bardziej poszarzała niż wczorajszego wieczora. Ubrany był w podobne do wczorajszych spodnie, trampki i za duży, rozciągnięty sweter. Dziś miał być kolejny dzień, gdy paraduje po bazie w ubraniach czysto codziennych. Zazwyczaj dbał o wygląd, oczywiście na swój własny, nieco pokręcony styl. Jednak gdy funkcjonował bez snu dłużej niż dwie doby, problemy tak trywialne jak wybór odzienia, schodziły na dalszy plan. Lekko drżącymi dłońmi przekładał kartki, gdzieś coś przeczytał, gdzieś coś dopisał lub podpisał. I gdyby nie zaawansowany system ostrzegawczy, nawet nie zarejestrowałby wejścia dziewczyny. Na sporej wielkości łóżku, ustawionym w rogu, które zupełnie różniło się od tego znajdującego się w jej pokoju, leżały cztery różnokolorowe, puchate kulki, które razem zlewały się w jeden okrąg. Na dźwięk otwieranych drzwi zerwały się nagle i zaczęły miałczeć, próbując zwrócić uwagę chłopaka. Koty były wyuczone wielu różnych zachowań w zależności od sytuacji. Jeśli Summer zawędrowałaby tu pod jego nieobecność, skończyłoby się to nieco inaczej. Spojrzał w kierunku wejścia i dostrzegł stojącą tam Summer. W pierwszej chwili zdziwił się nieco, przecież to on miał iść do niej i zabrać ją na wycieczkę. - Co tu robisz?- spytał uprzejmie, ale od razu skierował spojrzenie na wiszący pod sufitem zegar. - Wybacz… Straciłem rachubę czasu. Już idziemy… - odparł wręcz natychmiast, szybko wypowiadając kolejne słowa i nie dopuszczając jej do głosu. Czym prędzej zerwał się z krzesła, a następnie poczuł jak nogi się pod nim uginają, obraz przed oczami stał się nieco przyciemniony, a on sam kładąc dłoń na oczach, by powstrzymać zawroty głowy, usiadł z powrotem na fotelu. Levi zdecydowanie wolałby uniknąć tego typu sytuacji, to był kolejny raz gdy pokazywał swoje słabości wciąż obcej dziewczynie. Nie znosił tego uczucia, ale nie było sposobu by ukryć przed bystrym okiem Zielonej, objawy zasłabnięcia. - Już idziemy… - powtórzył po krótkiej chwili i ponownie wstał, chwiejąc się tylko. - Od czego chcesz zacząć? Masz już przygotowaną listę rzeczy o której mówiłaś? - pytał jakby nic się nie wydarzyło.\nWysłany: 2017-01-08, 12:39 Multikonta: Emilka, Ro\n[Cytuj] Summer rozejrzała się po pokoju, nie ukrywając zaciekawienia tym miejscem. Perfekcjonista. Znów oznaki bezsenności. Koty. Koty? Przyjrzała się stworzeniom na jego, najwyraźniej rzadko używanym łóżku. Cztery. Summer aż się wzdrygnęła, cofając o krok. Miała dość nieprzyjemne wspomnienia dotyczące Kluski, czyli jednego z niewielu zwierzaków, które w Lidze można było znaleźć. Powiedzmy, że dziewczyna nigdy specjalnie empatyczna nie była i najchętniej przerobiłaby ją na mopa, a kotka chyba to wyczuwała i lubiła się na nią rzucać z pazurami. Zostało jej sporo blizn po cholernych zadrapaniach. Do jej gwałtownej reakcji, przyczyniły się też obliczenia sprzed paru minut. Szanse na kota-terrorystę były kolosalnie niskie, ale wciąż istniały.\nZaobserwowała też zmiany na twarzy Leviego. Wydawało jej się, że był jeszcze bledszy niż dnia poprzedniego. O ile to w ogóle było możliwe. Skoro jednak czuł się na siłach, to nie zamierzała protestować. Był przecież (chyba) dorosły i wiedział, kiedy jest źle i trzeba odpuścić, prawda?\n- Ty? W takim stanie? O nie, kolego. – Chwyciła się pod biodra, wykręcając zranione ramię w tak dziwny sposób, że od razu musiała zrezygnować z tej pozycji. Zmarszczyła nos, znów czując nieprzyjemne szczypanie. Kiedyś myślała, że przyzwyczai się do bólu po postrzałach. Już nie raz, Zieloni musieli z niej wyciągać ołów i to bez żadnego znieczulenia, które w jej przypadku oczywiście nie wchodził w grę. Jednak każdym razem bolało tak samo. Sam proces gojenia się rany, również nigdy nie zrobił się bardziej znośny.\n– Siadaj albo kładź się spać. Miałam świetnego przewodnika do twojego pokoju i jestem pewna, że będzie chciał mnie oprowadzić po reszcie kompleksu. O ile wcześniej nie poderżnie mi gardła. – Uśmiechnęła się i wyciągnęła kciuki w górę. Może „martwić”, to za duże słowo, ale z pewnością zaniepokoiła się jego stanem. Przecież nie pozwoli mu teraz biegać po tym miejscu. - Jeszcze mi padniesz po drodze i będę musiała prosić o pomoc. A ja naprawdę nie lubię prosić kogoś o pomoc – stwierdziła zgodnie z prawdą. No, chyba że byłby to jego brat. Jego to mogłaby… Nieważne.\nWysłany: 2017-01-08, 13:15 Multikonta: Joyce, Joy\n[Cytuj] - Nic mi nie jest. - przekonywał, siląc się na w miarę miło brzmiący ton. Nie usiadł, a tylko podparł się o blat i z ukrytej w szafce mini lodówki, przylewitował sobie kolejny dzisiejszego dnia napój energetyczny, który o dziwo pomimo długotrwałego stosowania, jeszcze go nie zabił. Po chwili otwarta puszka znalazła się w dłoni i upił spory łyk. Przemęczenia organizmu nie zmniejszy, ale umożliwi mu funkcjonowanie przez kolejnych kilka godzin, a potem dogada się z Silasem w sprawie snu. Dziś był chyba odpowiedni dzień by urządzić egzorcyzmy…\n- Wszystko jest w porządku. Możemy iść. - wymusił na twarz wyuczony uśmiech – Wolałbym jednak zająć się tym osobiście. - trzystumililitrowa puszka napoju, wypijana była zazwyczaj na dwa łyki. Dopił więc to co zostało i pustą dostawił do rządku stojącego na biurku. - Chcę ci pokazać miejsce, gdzie możesz pracować. Masz tę listę? - spytał ponownie, nie to żeby naciskał, ale zależało mu na jak najszybszej wymianie protezy, a widząc w dziewczynie potencjał, miał już mnóstwo pomysłów jak go wykorzystać. Odstąpił od wcześniej podpieranego biurka i czując już nieco więcej siły w nogach, zrobił kilka kroków, kierując się w kierunku drzwi. - A jak twoje rany? Chodź, to przy okazji ktoś zmieni ci opatrunki… - zapewniał dalej o pozytywach wyjścia stąd. Levi nie lubił się nad sobą użalać, a swoje problemy osobiste wolał skrywać w sobie. Gdy jednak nieświadomie lub może świadomie, dążysz do autodestrukcji, może zacząć cię to przerastać.\nWysłany: 2017-01-08, 15:17 Multikonta: Emilka, Ro\n[Cytuj] Z nią było akurat o wiele lepiej. Nie licząc piekielnego bólu ramienia, czuła się całkiem… Normalnie. Cokolwiek wcześniej blokowało jej głowę, zniknęło bez śladu. Same wyczulone zmysły też wydawały się o wiele skuteczniejsze. Może faktycznie podali jej coś przeciwbólowego? Wzdrygnęła się na samą myśl. Nie uwierzyła w jego uśmiech, ani zapewnienia. Akurat do tego nie potrzebowała swoich Zielonych zdolności, czy umiejętności wyłapywania mikro ekspresji. Jednak skoro nie chciał pomocy – co było dość logiczne patrząc na fakt, że znali się niecały dzień – to nie zamierzała nalegać. Była wrzodem na tyłku, ale nie w tym sensie. Zresztą, jej metody były dość kontrowersyjne, a zapewne pomysł potraktowania go białym szumem, niezbyt przypadłby mu do gustu. - Robisz to na własną odpowiedzialność. Jak mi się przewrócisz po drodze, to skopię ci tyłek. – Szeroko się uśmiechnęła, nie zamierzając dalej się spierać. Jego wybór. Jeśli faktycznie chłopak zasłabnie gdzieś na korytarzu, to zamierzała spełnić obietnicę. Listę, miała gotową już od dawna. Rzecz jasna, w głowie. - Tak, mam wszystko zapisane. Mam ci podyktować, czy dasz mi długopis i kartkę? - Uśmiech wciąż nie schodził jej z twarzy. - A, no i co z protezą dla braciszka? W końcu nie odpowiedział, czy też chce jedną. Jeśli tak, to będzie trzeba skombinować specjalne izolacje.\nAkurat zmiana opatrunków nie była żadną zachętą. Wręcz odwrotnie. Cały kompleks wydawał się dobrze przemyślany, więc wnioskowała, że osobne pomieszczenie wydzielone na coś w rodzaju lecznicy, też istniało. A takie miejsca kojarzyły się Summer tylko z jednym. Już pokazała przedsmak swoich ataków paniki. Nie chciała tego powtarzać, szczególnie, że tym razem mogło się skończyć o wiele gorzej.\n- Eee, tam. Olać opatrunki. Już i tak praktycznie nie boli. – Hipokryzja. Wytykać innym kłamstwa i samą się w nie bawić.\nWysłany: 2017-01-09, 12:57 Multikonta: Joyce, Joy\n[Cytuj] Jednak za jego problemami stało wiele więcej niż dręczące go koszmary z dzieciństwa. Natłok obowiązków, usprawnianie i odnawianie schronu oraz naciski ze strony „inwestorów”. Nadzorował więcej niż da radę ogarnąć jeden człowiek. Dziewczyna zwyczajnie miała pecha, trafiła na kiepski moment w jego życiu, gdy problemy zaczynały go przerastać, a to budziło stare i tworzyło nowe demony. Wkrótce jednak wysiłek miał się opłacić, a Levi dostać chwilę odpoczynku. Skinął głową, akceptując ten warunek. Wrócił do biurka, a z szuflady wyjął notesik i długopis, które podlewitowały do dziewczyny. - Spiszesz to po drodze? - spytał, lecz nie dał jej możliwości decyzji, gdyż sam stał już na korytarzu i czekał aż podąży za nim. System alarmowy leżący na łóżku, ziewnął leniwie i ponownie ułożył się w jedno kocie koło. - Tak, Silasowi też przyda się nowa. Z izolacją nie będzie najmniejszego problemu, czego jeszcze potrzebujesz? - pytał, idąc powolnym krokiem wzdłuż wąskiego korytarza. Co chwilę mijali jakieś pomieszczenia, niektóre pozamykane, a inne otwarte na roścież, skąd dobiegały odgłosy wiertarek i innych urządzeń używanych podczas remontu. Po kilku minutach, kiedy Levi próbował zapamiętać jak najwięcej z wymienianych przez nią rzeczy, doszli do miejsca, gdzie przejście rozwidlało się w kilka stron, a tuż przed nimi znajdowała się duża winda, surowym wnętrzem przypominająca bardziej towarową. Chłopak przyłożył wewnętrzną stronę nadgarstka do niewielkiego czujnika, a drzwi się otworzyły. Wskazując dłonią wnętrze, zaprosił Szatynkę i wszedł zaraz za nią. Po wejściu sytuacja wyglądała podobnie, wcisnął przycisk z numerem trzy, a drzwi zamknęły się dopiero po zeskanowaniu czipu umiejscowionego pod skórą. Winda jechała zaledwie chwilę, w końcu musieli zjechać tylko jedno piętro w dół. Tutaj przywitała ich otwarta przestrzeń, niczym nie przypominająca wąskich przejść, które Summer miała okazję pozwiedzać wyżej. Po lewej znajdowały się ogromne metalowe drzwi, które obecnie były otwarte, a za nimi kolejne – szklane prowadzące do komory, której zadaniem było odkazić osoby chcące wejść dalej, a dalej znajdował się niewielki szpital, niezwykle bogato wyposażony. Pozostały rząd, identycznych stalowych zamkniętych wrót pozostawał dla dziewczyny zagadką. Levi bacznie, lecz ukradkiem obserwował jej reakcje na każdym kroku. - Tutaj. - wskazał jedne z nich i znów otworzyły się dopiero po sczytaniu danych z nadgarstka. - Tutaj będziesz pracować. - ogromna pomieszczenie z wysokim sufitem, przypominające halę produkcyjną. Wiele stanowisk, mnóstwo krzątających się ludzi w granatowych fartuchach umazanych smarem. Na długich stołach porozkładane były różnego rodzaju części. Panowało to pomieszanie wnętrza warsztatu oraz laboratorium. Nikt z nich nawet nie zauważył ich przybycia.\n- Tam jest wejście do magazynu, narzędzia są obok, a to twoje stanowisko. - wskazywał po kolei odpowiednie miejsca, po czym podszedł i poklepał blat stołu umiejscowionego najbliżej. Dopiero teraz ktokolwiek zwrócił na nich uwagę. Podbiegł do nich niewysoki, lekko zgarbiony rudy chłopak i przywitał się jąkając – Szefie… To o niej mówiłeś? – spytał i mierząc dziewczynę spojrzeniem, ślinił się odrobinę. - Tak, Summer. Poznaj, to jest Robert. Będzie ci pomagał. - chłopak odpychał samym wyglądem, a biedna Summ nie zdążyła jeszcze poznać jego namolnego, typowego dla rudego charakteru. W drugim końcu pomieszczenia stał Silas, który konspiracyjnie rozmawiając z jednym z niewielu gości, którzy zamiast granatowych fartuchów, nosili białe, kojarzące się z lekarskimi kitlami. - Masz wykonywać jej polecenia i być na każde zawołanie. – z niezwykle groźnym, jak na zmęczonego Leviego, spojrzeniem, zwrócił się do chłopaka. A dłonią przywołał brata.\nSaphic 1.2 // Theme created by Sopel & Sklep internetowy // modified v0.9 by warna Forum zostało otwarte 2016-08-15. Pomysł na nagłówek zaczerpnięty z Shine. Autorem systemu zakładek jest Noritoshi.Strona wygenerowana w 0,279 sekundy. Zapytań do SQL: 11


Centrala KOWR - Ogłoszenie o zamówieniu w postępowaniu na usługi hotelarskie i gastronomiczne wraz z obsługą narady szkoleniowej w terminie 28-29.11.2019 r. Aktualizacja ogłoszenia - nowy termin narady szkoleniowej: 12-13.12.2019 r. - BIP Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa\nTermin składania ofert – 19.11.2019 r. godz. 12.00\nOgłoszenie o zamówieniu - opublikowano 14.11.2019 r. (pdf)\nIstotne Postanowienia Umowy (IPU) - opublikowano 14.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 1 - Opis Przedmiotu zamówienia - opublikowano 14.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 2 - Formularz oferty wykonawcy - opublikowano 14.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 3 - Harmonogram realizacji umowy - opublikowano 14.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 4 - Protokół odbioru - opublikowano 14.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 5 - Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania przez zamawiającego danych osobowych Wykonawcy - opublikowano 14.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 6 - Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania przez zamawiającego danych osobowych pozyskanych od Wykonawcy - opublikowano 14.11.2019 r. (pdf)\nNowy termin składania ofert – 22.11.2019 r. godz. 12.00\nAktualizacja ogłoszenie o zamówieniu - opublikowano 18.11.2019 r. (pdf)\nIstotne Postanowienia Umowy (IPU) - opublikowano 18.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 1 - Opis Przedmiotu zamówienia - opublikowano 18.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 2 - Formularz oferty wykonawcy - opublikowano 18.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 3 - Harmonogram realizacji umowy - opublikowano 18.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 4 - Protokół odbioru - opublikowano 18.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 5 - Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania przez zamawiającego danych osobowych Wykonawcy - opublikowano 18.11.2019 r. (pdf)\nZałącznik nr 6 - Klauzula informacyjna dotycząca przetwarzania przez zamawiającego danych osobowych pozyskanych od Wykonawcy - opublikowano 18.11.2019 r. (pdf)\nInformacja o wyborze najkorzystniejszej oferty - opublikowano 26.11.2019 r. (pdf)


Nagrała antypolskie wypowiedzi Hansa G. Sąd: naruszyła jego dobra osobiste wieszwiecej - tvp.info\nrt, kf, sc 04.03.2020, 16:08 | aktualizacja: 17:18\nNiemiecki przedsiębiorca Hans G. (L) 04.12.2018 r. w drodze na rozprawę w Sądzie Okręgowym w Gdańsku (fot. arch.PAP/Adam Warżawa)\nBiznesman Hans G. wykrzykiwał do swoich pracowników, że najchętniej pozabijałby wszystkich Polaków. M.in. za te słowa, nagrane przez Natalię Nitek-Płażyńską, został wcześniej skazany przez gdański sąd. Sprawa skandalicznych wypowiedzi Niemca, ponownie znalazła się na wokandzie po złożonej przez niego apelacji. – Sąd apelacyjny zmienił orzeczenie sądu pierwszej instancji – przekazał portalowi tvp.info mec. Jerzy Pasieka, reprezentujący Nitek-Płażyńską. Była pracownica niemieckiego przedsiębiorcy, nagrywając skandaliczne wypowiedzi Hansa G., zdaniem sądu, naruszyła jego dobra osobiste. Będzie też musiała przeprosić biznesmena i opłacić zadośćuczynienie. Po ogłoszeniu orzeczenia, zainteresowana wydała oświadczenie krytykujące wyrok i zapowiedziała dalszą walkę.\nCzuł się hitlerowcem i chciał „pozabijać wszystkich Polaków”. Dziś żąda zadośćuczynienia\nW środę ma zapaść wyrok w sprawie niemieckiego przedsiębiorcy działającego na Pomorzu. Hans G. wykrzykiwał do swoich pracowników, że uważa się za...\nSąd drugiej instancji rozpatrywał dziś apelację złożoną przez Hansa G. od wyroku, który usłyszał na początku 2019 r. Sąd apelacyjny zmienił swoim dzisiejszym wyrokiem obowiązki nałożone na pozwanego w pierwszej instancji.\n– Zmianie uległa treść oświadczenia przepraszającego, które ma złożyć Hans G. Sąd przeczytał jego treść. Zmianie uległo miejsce złożenia tego oświadczenia. Żądanie szło w tym kierunku, aby odbyło się to w miejscu pracy; w TV Republika – czyli tam, gdzie był wyemitowany materiał z tych nagrań – oraz w jednym z tygodników ogólnopolskich – przekazał portalowi mec. Pasieka.\n– Sąd uznał, że nie ma powodu, dla którego miałoby być w telewizji i w tygodniku, natomiast również za niezasadne uznał przeproszenie w miejscu pracy – ujawnił obrońca. Jak podkreślił, w kwestii przeprosin w miejscu, gdzie dochodziło do skandalicznych wypowiedzi, sąd uznał za wystarczające złożone już przez Niemca proste, typowe oświadczenie. Jak zauważył mecenas, ostatecznie „oświadczenie przepraszające panią Nitek miałoby być skierowane do niej w piśmie”.\n– To jedna cześć zmiany. Druga to jest obniżenie wysokości kwoty, która jest przeznaczona dla muzeum w Piaśnicy. Sąd w pierwszej instancji zasądził 50 tys. złotych, sąd apelacyjny ograniczył tę kwotę – przekazał mec. Pasieka.\nOdniósł się też do dalszej części wyroku. – W odniesieniu do powództwa wzajemnego, czyli powództwa, które wniósł Hans G. wobec pani Nitek(...) w pierwszej instancji zostało w całości oddalone, natomiast sąd apelacyjny uznał, że zasługuje ono na uwzględnienie. Zobowiązał Natalię Nitek-Płażyńską do złożenia oświadczenia przepraszającego Hansa G., z tytułu naruszenia dóbr osobistych (z powodu filmu – dop. red.). Zobowiązał ją również do zapłaty 10 tys. złotych na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy tytułem zadośćuczynienia – ujawnił adwokat.\nW wypowiedzi dla portalu tvp.info mec. Pasieka ocenił, że sąd wydając takie orzeczenie podniósł kwestię, która jest nie do końca zrozumiała. – Przyjął, że wartość dowodowa nagrań dokonanych bez zgody drugiej strony jest wystarczająca, żeby uznać, iż doszło do naruszenia dóbr osobistych pani Nitek. Z drugiej strony uznał, że te nagrania wykonane bez zgody Hansa G. były czynem niegodnym – powiedział adwokat. Można za tym przyjąć, że nagrany materiał jest jednocześnie dowodem na winę Hansa G. oraz naruszeniem jego dóbr osobistych.\n– Złożymy niezwłocznie wniosek o uzasadnienie tego wyroku. Oczywiście to jest wszystko na gorąco, ale jestem przekonany, że będziemy składać wniosek o kasację do Sądu Najwyższego, z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wyroku w części dotyczącej złożenia przeprosin Hansowi G. – ujawnił mec. Pasieka.\nNie jest to jedyne postępowanie, jakie toczy się w sprawie oburzających wypowiedzi niemieckiego przedsiębiorcy. – Równolegle toczy się postępowanie karne. W pierwszej instancji został wydany wyrok skazujący Hansa G. i wprawdzie jest to wyrok nieprawomocny i jest w trakcie postępowania apelacyjnego, tym nie mniej, taki wyrok został wydany. Sąd karny uznał, że ewidentnie doszło naruszenia przepisów – przypomniał mecenas. – Dlaczego o tym mówię? Otóż dlatego, że sąd apelacyjny uzasadniając dzisiaj swój wyrok w dużej części uznał, że nagrania dokonane przez p. Nitek nie w pełni dokumentują twierdzenia, które były zarzucane Hansowi G. – podkreślił.\n– Na koniec jedna istotna sprawa. W związku z takim rozstrzygnięciem, praktycznie rzecz biorąc kosztami postępowania w dużej wysokości została obciążona p. Nitek. Sąd uznał, że w większym stopniu zostało uwzględnione powództwo Hansa G. w związku z tym, kosztami postępowania, w zasadzie, głównie obciążył p. Nitek – dodał obrońca.\nNitek-Płażyńska: Wyrok niegodny, niesprawiedliwy\n– Szanowni Państwo zapadał wyrok w sądzie apelacyjnym – wyrok niegodny, niesprawiedliwy, skandaliczny. Ja mam przeprosić Hansa G., który sam nazywał siebie nazistą, nawoływał do zabijania Polaków. Za co mam przeprosić? Za to, że dokonałam nagrań, które potwierdzały właśnie fakt jego skandalicznych zachowań – stwierdziła dzisiaj w oświadczeniu opublikowanym na Twitterze Natalia Nitek-Płażyńska.\n– Chciałam, żeby zapłacił 150 tys. złotych na muzeum w Piaśnicy. Sąd zaś stwierdził, że wystarczy 10 tys., a ja mam mu zapłacić też 10 tys. plus 5 tys. zł pokrycia kosztów sądowych, ale proszę państwa, ja się nie poddaję – stwierdziła. Nitek-Płażyńska zapowiedziała wniosek o kasację wyroku, gdyż – jak podkreśla – obiecała sobie i państwu walkę o sprawy polskie. – O godność Polaka i to jest dla nas sprawa najważniejsza – oceniła.\n#gdańsk #hans g. #natalia nitek-płazyńska #antypolskie wypowiedzi #hejt #hitleryzm #niemcy #niemiec #sąd #wyrok #rasizm #faszyzm #auschwitz #ii wojna światowa