Nagły atak spawacza - Nie-do-wiary politycznie - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ntriss_merigold6 17.10.12, 12:15\nLol, przez ostatnie 20 lat młodzi ludzie słyszeli, że tylko studia zapewnią im pracę, dochody i awans społeczny. Szkolnictwo zawodowe praktycznie umarło na rzecz produkcji maturzystów i magistrów, a tu rzeczywistość skrzeczy. Jak nie jestem fanką Tuska, tak strasznie mi się podoba brutalne potwierdzenie, że król jest nagi i że dla wielu absolwentów nigdy nie będzie pracy odpowiadającej ich ambicjom i wykształceniu.\nding_yun Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 12:31\nPoza tym, że nie podoba mi się ton wypowiedzi, to zgadzam się co do meritum, chyba dla wszytskich jest jasne, że mamy za mało fachowców. Teraz tylko pora, żeby to się przełożyło na realne zmiany oczekiwania pracodawców. Czyli innymi słowy koniec z wymaganiem wyższego wykształcenia do wykonywania prostych prac biurowych.\ntriss_merigold6 Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 13:01\nAle nawet tych biurowych posad nie będzie tyle, żeby rynek i administracja wchłonęły chętnych.\nCherie, my tych fachowców już nie mamy. Doświadczeni majstrowie np. na budowach, którzy mogli przyuczyć ludzi o pokolenie młodszych, wkraczają w wiek emerytalny i są na wagę złota. Dopiero od niedawna znów ruszyło uzupełniające kształcenie np. elektryków, gazowników, techników sanitarnych, instalatorów. Zawodówek nie da się szybko reaktywować, bo nie ma już nauczycieli zawodu, a żaden inżynier przy zdrowych zmysłach i z uprawnieniami nie pójdzie na etat do szkoły, bo mu się to nie opłaca.\nding_yun Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 15:03\n> Ale nawet tych biurowych posad nie będzie tyle, żeby rynek i administracja wchł\n> onęły chętnych.\nAkurat tutaj nie jestem pewna. Wiem na pewno, że dosyć trudno jest znaleźć dobrą sekretarkę, jeszcze trudniej przedstawiciela handlowego. To są posady biurowe do których studia są niepotrzebne, a dobrych fachowców jak na lekarstwo. Sekretarka to posada z lepką podłogą, mająca dosyć negatywne konotacje (głupia blondynka od parzenia kawy i kręcenia tyłkiem), a przedstawiciel handlowy to ciężka robota, dużo trzeba jeździć i sie ludziom rzadko chce.\niwoniaw Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 12:33\nCóż, mogę się tylko z Tobą zgodzić. A święte oburzenie prezentowane przez politologów - z dyplomem i przyszłych jest wręcz humorystyczne (żeby nie było niedomówień - sama mam wykształcenie znacznie bliższe politologii niż uprawnieniom na spawarkę, co nie zmienia faktu, iż bez względu na zawód/zamiłowania/wybory życiowe jakąś dawkę realizmu należy do siebie dopuszczać, zaś pielęgnowanie złudzeń "etat należy mi się za sam fakt, że mam papierek" jest pielęgnowaniem - no cóż, złudzeń.)\nding_yun Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 12:40\nMało młodych osób ma złudzenia, że "etat się należy". Ma to więcej wspólnego z nadzieją, że a nuż jednak się uda.\ntriss_merigold6 Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 12:53\nJa też, ale zaczynałam i kończyłam studia w czasach gdy selekcja była na etapie egzaminów wstępnych.\nNie o to chodzi, że nie dostaną etatu. Jakieś 80% z nich nie dostanie w ogóle żadnej pracy odpowiadającej ich aspiracjom i wiedzy teoretycznej. Mówię o pracy za wynagrodzenie, a nie charytatywnym stażu, praktykach czy innym wolontariacie.\nTak sobie rozważam pod kątem perspektyw edukacyjnych dzieci...\ncroyance Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 13:49\nMysle, ze wiele osob idzie zupelnie niepotrzebnie na studia bo chce miec - i wydaje im sie, ze wlasnie w ten sposob to osiagna - przyzwoita pozycje spoleczna i szacunek. Trudno im sie dziwic.\nW spoleczenstwach, w ktorych pani sklepowa ma taki sam prestiz i szacunek jak lekarz wiecej osob decyduje sie na wyksztalcenie kierunkowe/zawodowe, a zawodom takim czy innym nie przypisuje sie wartosci moralnych (patrz Jasiu, pani sie nie uczyla, to teraz siedzi na kasie). Sama osobiscie np. swietnie bym sie czula parzac kawe, ale nie znioslabym juz bycia traktowana z tego powodu jako ktos gorszy: nie sama praca, ale podejscie innych do niej byloby dla mnie stresem. Zmienmy nastawienie i podejscie do rzemieslnikow i kelnerek, a problem sie od razu zmniejszy ...\ncroyance Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 13:56\nZreszta jesli sie notorycznie demonizuje klase pracujaca to nic dziwnego, ze ludzie chca sie odciac od takich skojarzen (sklepowa w miesnym, sprzataczka) etc. IMO to wielka krzywda dla wszystkich, ktorzy spokojnie sobie pracuja i z jakichs nie wiadomo jakich powodow obrzucani sa blockiem. Nie dziwie sie, ze w tym momencie siegaja po bycie mgr, co do niczego sie im nie przyda, ale moze pomoze w budowaniu szacunku. Juz cytowalam ten fragment, ale przytocze i tutaj (pogrubienie moje):\n'Stenning shows the embeddedness of morality in construction of the working class in Poland in both socialism and postsocialism, and also the role of emodiment. In Poland, 'parts of the working class are labeled as 'dresiarze' (those who wear tracksuits) and 'blokersi' (those who live in tower blocks) to reductively frame the working class as tasteless and anonymous, yet somehow threatening (Stenning, 2005: 990)\nTo sie IMO nadaje tez na sasiednie forum i dyskusje o siostrach Kopiec ...\nverdana Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 14:00\nMam wrażenie, ze tu jednak są pomylone dwa problemy. Może trzy. Studia jako przyuczenie zawodowe - dostaniemy dyplom, a potem pracę zgodnie z wyuczonym zawodem, pstudia jako prestiż, studia - o dziwo - jako chęć zdobywania wiedzy i rozwoju osobistego. I tego trzeciego elementu nie dostrzega absolutnie nikt, radośnie twierdząc, zę lepsze jest społeczeństwo niewykształcone, aby dla elit starczyło pracy.\nI tu - moim zdaniem - zaczyna się problem. Młodzi ludzie bardzo często chcą mieć wykształcenie nie tylko po to, by mieć pracę - ale żeby się uczyć. W mojej poprzedniej szkole wyższej, marnej bo marnej, na studiach zaocznych niemal nikt nie miał zamiaru zmieniać po studiach pracy. Oni te studia w większości robili albo dla prestiżu, albo po to, by po prostu po ogłupiającej pracy w dklepie fotograficznym czegoś jeszcze się nauczyć.\nNie jest lepiej dla tzw "ogółu" , gdy ograniczy się wykształcenie do wąskiej grupy ludzi - nawet gorsze studia są lepsze nież przyuczenie do zawodu po gimnazjum.\nPo prostu nalezy powiedzieć, zę studia niczego nie gwarantują, a praca w sklepie po studiach nie hańbi. I dać jako lekturę "Grupę" Mary McCarthy, w której absolwentki Vasar praktykują np. w domu towarowym w dziale "lepszych kostiumów" i nie uważają, ze jest w tym coś dziwnego.\nbi_scotti Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 14:44\nMam dokladnie takie samo zdanie jak Ty, Verdana. Wyksztalcenie uniwersyteckie rozumiane jako trening zawodu to duze uproszczenie a czesto zwyczajnie nieporozumienie. Nie wiem jak w PL ale u nas sa takie opcje jak co-op lub polaczenie wyksztalcenia college i uni, co ma niby "gwarantowac" pozyskiwanie doswiadczenia a wraz znim zwiekszenie mozliwosci zatrudnienia zaraz po studiach. Gubi sie jednak ten element ulotny a jakze podstawowy dla ksztalcenia uniwersyteckiego - poszukiwanie wiedzy, poszukiwanie "prawdy naukowej" dla samej frajdy takich poszukiwan. A samo uczenie sie, to "poszerzanie horyzontow" to wartosc sama w sobie i nie ma zadnego powodu zeby ja probowac NA SILE rownowazyc z wykonywaniem "konkretnego" zawodu.\nDodam jeszcze od siebie, ze pracujac zawodowo dobrze ponad 30 lat wciaz pracuje w innych zawodach (nie tylko na innych stanowiskach ale w innych profesjach), ktore pozyskuje w miare zmieniajacych sie zapotrzebowan na rynku pracy i w miare zmieniajacych sie moich wlasnych zainteresowan. I moje nieustajace ksztalcenie to nie tylko pozyskiwanie kolejnych umiejetnosci i licencji ale rowniez ( amoze przede wszystkim) rozszerzanie wiedzy ogolnie dla samej przyjemnosci dowiedzenia sie czegos w dziedzinie, ktorej zapewne w zyciu praktykowac nie bede. Wiec jesli kiedys przyjdzie mi jeszcze byc np. spawaczem po to zeby bylo co do dzioba wlozyc to ja sie tego zawodu tez naucze (a bedzie mi pewnie latwiej, bo sam proces uczenia sie nowych rzeczy praktykuje non-stop & practice makes perfect ) ale tez przeciez bycie spawaczem nie ograniczy moich mozliwosci intelektualnych i ciekawosci swiata w ogole. I moze to jest jakas message warta przekazania mlodym wchodzacym w zycie zawodowe - rozne rzeczy przychodzi czlowiekowi robic zeby sie utrzymac ale to nigdy nie zamyka (nie powinno zamykac) samego sensu uczenia sie, chocby i zupelnie abstrakcyjnych subjects, po ktorych i tak nikt nikogo nigdzie na swiecie nie zatrudni\njoa66 Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 14:47\nJest jeszcze inna dwuznaczna rzecz...kto namawia młodzież na naukę fachu np spawacza zamiast studiów, nawet bylejakich? Zwykle ci, którzy studia skończyli i dbają o to , żeby ich dzieci też studiowały.\nMoim zdaniem ruch należy od dawna do dużych uniwersytetów państwowych - to one powinny wprowadzać standardy akademickie, niestety konsekwentnie tego unikają (a możliwości mają).\nding_yun Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 15:10\n> Po prostu nalezy powiedzieć, zę studia niczego nie gwarantują, a praca w sklepi\n> e po studiach nie hańbi.\nAle mam wrażenie, że grupa społeczna o której piszesz - osoby wykonujące pracę do której studia są niepotrzebne, całkowicie z tej pracy zadowolone i studiujące dla samej radości uczenia się - to jest jednak mniejszość.\nPraca w sklepie w ogóle nie hańbi, ale moim zdaniem wykonywanie po studiach pracy do której studia nie są potrzebne, jednak jest degradacją.\nanndelumester Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 16:43\nTeż mam takie wrażenie. I też uważam, że należy jasno, od najmłodszych lat mówić , że studia nie dadzą fachu do ręki i umowy o pracę. Nawet lekarskie czy prawnicze ) bo droga specjalizacyjna jest długa i męcząca.\nPo studiach archeologicznych można być ministrem skarbu, ale to stwierdzenie nie jest tożsame ze zdaniem: studia archeologiczne dają pracę w ministerstwie skarbu.\ncroyance Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 19:35\nVerdana, ja sie zgadzam z Toba, ze ludzie ida tez na studia ze wzgledow poznawczych i checi rozwoju, i nie ma to nic wspolnego z tym, co chca/beda po tychze studiach robic.\nAle mysle tez, ze to jednak sie laczy: jesli ktos juz jest tym magistrem, to ma raczej przekonanie, ze nie powinien zamiatac ulic czy klasc boazerii i moze to powodowac niechec do podejmowania prac 'nizszych', bo przeciez mgr ... i o tym chyba byl watek, o roszczeniowosci absolwentow, ktorym wydaje sie, ze sam fakt ze skonczyli studia sprawia, ze nalezy im sie dobrze platna posada, chociaz de facto NIC KONKRETNEGO NIE UMIEJA.\nbi_scotti Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 19:50\n> chyba byl watek, o roszczeniowosci absolwentow, ktorym wydaje sie, ze sam fakt\n> ze skonczyli studia sprawia, ze nalezy im sie dobrze platna posada, chociaz de\n> facto NIC KONKRETNEGO NIE UMIEJA.\nTo ktos ich powinien uprzejmie uswiadomic, ze jednak umieja Przynajmniej powinni umiec sie ... UCZYC. A to bardzo duzo. Absolwent takiej filozofii, women studies czy innej muzykologii moze miec sam problem z wypunktowaniem swoich konkretnych umiejetnosci ale jednego powinien sam byc pewien - tego, ze nauczyl sie uczyc - szukac info, przetwarzac je, zapamietywac, wyciagac wnioski, uczyc dalej. A to ogromnie wazna umiejetnosc, ktora mozna sprzedac wszedzie - i w lodziarni, i w Ministerstwie Energetyki, i gdzie tam sie komu zywnie podoba. Powaznie!\ncroyance Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 23:57\nTo o czym mowisz, to transferable skills, i to ma oczywiscie sens. Ja to wiem, ale mowa tu raczej - o ile zrozumialam cel tego watku - o tych, co skonczyli 'media studies' i teraz sa w szoku, ze nie maja od razu pracy w BBC, i ani sie wybieraja do lodziarni czy czymkolwiek, co nie jest bezposrednio zwiazanego z mediami.\nbi_scotti Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 03:21\nMarzenia dobrze miec. I te o pracy w BBC czy wykladaniu w Harvard'zie tez, jak najbardziej I nalezy wkladac wysilek w spelnianie marzen, czemu nie? Ale tez dobrze jest pamietac dosc cyniczne haselko z Ameryki "skoro jestes taki madry to czemu jestes taki biedny?".\nWiadomo, pieniadze szczescia nie daja (aczkolwiek pozwalaja sie bez niego obchodzic w komforcie ) ani wartosci czlowieka nie przelicza sie zgodnie z jego zasobami w banku ALE z czegos trzeba zyc i jesli na to spelnienie marzen o tej pracy w BBC czy gdzie tam jeszcze trzeba poczekac, to dobrze jest miec wystarczajaco samo-wiedzy i samo-swiadomosci zeby dzieki posiadanym umiejetnosciom (!) na ten chleb (z maslem i francuskim serem) zarobic. I o to mi chodzi, ze wielu ambitnych (a moze tylko upartych albo confused?) absolwentow z dyplomami nauk malo-komu-potrzebnych-praktycznie czesto nie umie docenic wlasnych umiejetnosci ani dostrzec szansy w wykonywaniu czegos moze mniej "szczytnego" ale za to konkretnego (!!!) i dajacego prosta satysfakcje bycia samodzielnym finansowo. Pamietasz stary film "Reality bites"? www.imdb.com/title/tt0110950/\njoa66 Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 08:39\nAle marzenia niejedną mają twarz. Mozna marzyć o pracy w BBC i do tego dążyć.\nAle co jeżeli młoda absolwentka dziennikarstwa (UW!)ma żal do losu, bo mimo, że pracuje w zawodzie to nie stać ją na takie buty jakie ma Monika Olejnik, a o tym marzyła wybierając studia? Historia autentyczna.\ntriss_merigold6 Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 09:28\nZapewne winien jest ogólny klimat rozbudzonych nieracjonalnych nadziei i aspiracji - przez media, autorytety przeróżne, celebrytów, rodziców.\nbi_scotti Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 13:34\nA ile lat w zawodzie jest Monika Olejnik?\nPo ilu latach bycia w zawodzie stac ja na te buty?\nW jakich butach chodzila Monika Olejnik na poczatku swojej kariery dziennikarskiej?\nNo zesz, sorry - to jest troche basic, nie?\nListe pytan mozna rozszerzyc albo zmodyfikowac: czy Monika Olejnik kupuje te buty lekka reka, czy raczej odejmuje sobie od ust zeby je zakupic, bo woli buty niz grochowke codziennie? Jakie inne zobowiazania ma Monika Olejnik (5 dzieci + niedolezna babcia pod opieka czy nic z tych rzeczy) - zarabia tylko na siebie? etc. etc. etc. No i jedno podstawowe: po to sie zostaje dziennikarzem zeby kupowac buty jak Monika Olejnik? Really?\nDzieki za poranny usmiech - zaraz mi sie lepiej bedzie dzis pracowalo (moze i na buty a la Monika Olejnik ).\ndakota77 Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 13:48\nGlupota osobista tej osoby. Sporej ilosci osob od lat pracujacej w mediach nie stac na takie buty. Wielkie gwiazdy zarabiaja wielkie pieniadze, ale przeciez to nie oznacza, ze wszyscy dziennikarze zarabiaja kokosy. Jak dorosla osoba moze byc tak naiwna?\njoa66 Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 14:37\nNie wiem jak może. Kiedy czytałam ten artykuł nie wiedziałam czy śmiać się czy płakać.\nI kiedy tak rozmawiamy o oczekiwaniach młodych ludzi warto pamiętać także o tej "naiwnej" grupie. Niestety , nomen omen, dziennikarze wrzucają do jednego worka "zbyt wysokich oczekiwań" ludzi, którzy chcieliby mieć etat i zarabiać 2000 brutto i takich "naiwnych" jak we wspomnianej historii.\nverdana Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 17:52\nTo nie jest zadna naiwność. Naiwnoscią jest sądzić, że po studiach od razu dostanie się reweklacyjną pracę. Uważać, ze należą się buty z najwyższej półki jest porazającą głupotą.\nverdana Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 17:50\nWinni są albo głupi rodzice, albo dziedziczność - głupota też bywa dziedziczna, niestety...\nverdana Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 20:18\nWłaśnie w domu trwa burzliwa dyskusja - i uświadomiono mi,z e my nawet nie wiemy, ile z tych osób po wyższych studiach ma magisterium. Przecież zasadnicza większość to absolwenci tylko studiów licencjackich, którzy często kończyli je dlatego,z ę sa wymagane w ich konkretnej pracy i nie mieli większych ambicji, związanych z ich ukończeniem.\nJa bym chciała wiedzieć, ilu mamy faktycznie bezrobotnych magistrów i po których uczelniach. Bo nie jest tym samym bezrobocie absolwentów wszystkich studiów i poziomów, a czym innym wiedza, ilu absolwentów studiów magisterskich dobrych wyższych uczelni jest bezrobotnych, a ilu z nich to licencjaci czegokolwiek z filii zamiejscowej Wyższej Szkoły w Pikutkowicach.\ntriss_merigold6 Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 20:45\nPytanie czy takie badania (dotyczące skali bezrobocia wśród licencjatów i magistrów z podziałem na typy uczelni i tryb studiów) są w ogóle prowadzone. Przypuszczam, że nie, bo fabryki licencjatów w Koziej Wólce nie są zainteresowane upowszechnianiem danych na temat losów swoich absolwentów i mają owe losy głęboko w dupie.\nbi_scotti Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 20:55\n> fabryki licencjatów w Koziej Wólce nie są zainteresowane upow\n> szechnianiem danych na temat losów swoich absolwentów i mają owe losy głęboko w\nAle wystarczy, ze sie trafia ze 3-4 takie "fabryki", ktore faktycznie beda dobrze uczyc i wypuszczac w swiat dobrze-przygotowanych absolwentow znajdujacych zatrudnienie dzieki (!) otrzymanemu w Koziej Wolce wyksztalceniu, i one same beda chcialy takich badan/statystyk zeby nimi zachecac nastepnych recruits. I to wcale nie jest taka niemozliwa wizja. Przeciez nie mozna zakladac, ze te "fabryki w Kozich Wolkach" nie maja zadnych ambicji bycia dobrymi "kuzniami talentow/profesjonalistow". I zapewne chociaz kilku sie to juz udaje. Teraz pora na statisticians zeby to wszystko ladnie posprawdzali, policzyli i opublikowali\nding_yun Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 15:12\n> enmy nastawienie i podejscie do rzemieslnikow i kelnerek, a problem sie od razu\n> zmniejszy ...\nTylko chyba niewiele jest społeczeństw, które są w pełni egalitarne i nie klasyfikują zawodów jako mniej i bardziej prestiżowych. Nie widzę tego w Polsce szczerze mówiąc.\nnikadaw1 Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 16:19\na ja poniekąd rozumiem dążenie pracodawców do zatrudniania wyrobników biurowych po studiach. miałam do czynienia z sekretarkami i pracownikami niższego szczebla - po szkole średniej i po studiach. przepaść, moim zdaniem. osoby po studiach może nie wnosiły żadnych twardych skills, ale były bardziej obyte - a to swobodniej posługiwały się językiem obcym, a to umiały sensowniej napisać list, a to policzyły od czegoś procenty, a to były bardziej czujne w kontakcie z klientami i ogólnie prezentowały wyższy savoir vivre. nie wiem z czego to wynikało, może niekoniecznie z faktu uczenia się kilka lat dłużej, ale jednak różnica skądś się brała. no i tu dramat - studia potrzebne, ale pensja taka sobie, widoki na awans dalekie, prestiż znikomy. może gdyby licea miały trochę lepszą opinię, albo gdyby istniało szkolnictwo zawodowe dla biurowego narybku...\nnabakier Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 16:36\nCzeski minister szkolnictwa wyższeggo (czy jakoś tak) zwrócił się z czymś podobnym do społeczeństwa już ze dwa lata temu. Tylko, że on powiedział trochę więcej niż Tusk, mianowicie, że generalnie dzisiejsze kształcenie wyższe to lipa sama w sobie, i że nie skutkuje późniejszą adekwatną pracą, I prosił społeczeństwo, by nie szło na owe studia, ale by wybierało kształcenie zawodowe, bo tylko ono jako tako gwarantuje pracę. Bardzo mi się to wówczas podobało.\nA wystąpienie Tuska było lipne właśnie, bo jakieś takie ni z gruchy ni z pietruchy. Niech powie prawdę: że uczelnie to przechowalnia bezrobotnych symulująca kształcenie, i że jego rząd w tym aktywnie uczestniczy. Dupek.\nverdana Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 16:59\nWykształcenie zawodowe gwarantuje pracę, ale nie gwarantuje, zę sie zrozumie artykuł z czasopisma. Kraj, który woli gorzej wykształconych obywateli, woli, aby obywatele nie mieli ambicji kształcenia się, a jedynie marzyli o dobrej, nie wymagajacej wysiłku intelektualnego pracy - to nie jest mimow wszystko przyszłościowe.\nObywatele posłuchają, a wybory po 15 latach wygra Tymiński.\nnabakier Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 17:52\nPewnie, lepie nadal udawać, że się ludzi kształtuje, oni niech udają, że rozumieją te artykuły, pracy nie będą mieli i szafa gra. Byle się w papierkach zgadzało.\nTo ja już wolę kraj, w którym się nie udaje, że się kształci, przynajmniej wiadomo, na czym się stoi. A Tymiński prędzej wygra i tak u nas, niż u nich.\nverdana Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 18:59\nWiesz co? Obrazasz mnóstwo ludzi - bo wiadomo, studia nie powinny być dla motłochu, tylko dla elit. Rezultat takich apeli to kształcenie dzieci z "dobrych rodzin" i pozostawienie dzxieciom spawaczy prostej drogi życiowej - mają być spawaczami, niech sobie nie myślą, że nawet z dyplomem będą kimś lepszym. Wiadomo, motłoch motłochem pozostanie.\ntriss_merigold6 Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 19:10\nElitaryzm studiów to pieśń przeszłości, do tej formuły z limitowaną liczbą przyjmowanych wyłącznie na dzienne, nie ma już powrotu. Zresztą, za dobre pieniądze można tłuc na prostej dydaktyce, żeby komukolwiek się elitaryzm opłacał.\nInaczej - kształcenie ogólne i zdobywanie nowej, mniej czy bardziej niszowej wiedzy, mają wartość i fajnie, że młodzież na studia idzie. Niemniej lepiej żeby owi młodzi ludzie z góry zakładali, że studia dla funu - tak, ale na życie zarabiać będą w inny sposób, bo inaczej nie wejdą normalnie na rynek pracy tylko będą siedzieć starym na karku, uprawiać wolontariat i się frustrować.\nnabakier Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 19:37\nDośpiewaj sobie jeszcze, co tylko chcesz. Elitaryzm i co tam jeszcze.\nPrzed chwila zarzuciłaś mi komunizm To się zdecyduj. Bo wstyd tak nie rozumieć.\nverdana Re: Nagły atak spawacza 17.10.12, 20:19\nTo raczej Ty sie zdecyduj - tak niespójne poglądy to naprawdę rzadkość. Studia dla wybranych, na wydziałach wskazanych przez rząd?\nnabakier Re: Nagły atak spawacza 18.10.12, 18:58\nGdzie Ty widzisz niespójność? Wykaż. Zaczęłaś od zarzutu egalitaryzmu komunistycznego (heheheh), by skończyć na zarzucie elitaryzmu i obrazy wszystkich, którzy coś tam coś tam. Uargumentuj. Bo te studia dla wybranych i komunizm to chyba coś nie hallo.\nPolityka edukacyjna to coś więcej, niż tylko kierunki, liczba miejsc na nich i elitarny dostęp do nich. Jaja se robisz.\nding_yun Uwaga ogólna 17.10.12, 17:02\nSzczerze mówiąc to mnie w tym wszystkim razi jedna rzecz.\nPokolenie młodych absolwentów to są ludzie, którzy byli bardzo zachęcani do tego, żeby się kształcić. Którzy w domu albo w szkole non stop słyszeli "w dzisiejszych czasach człowiek bez wykształcenia jest nikim". Jakoś szybko wszyscy zapomnieli o tym jak bardzo popularne było to zdanie. Razi mnie taka złośliwa satysfakcja jaka teraz wyziera z wypowiedzi niektórych osób, kiwanie głowami w stylu "trzeba było spawaczem zostać, a nie się studiów zachciało, no to teraz masz". Owszem, trzeba powiedzieć jasno, że zmieniła się koniunktura i potrzeba nam znacznie mniej osób z wyższym wykształceniem. Ale potępieńczo-ośmieszająca nagonka na pokolenie 25+ jest naprawdę niesmaczna w świetle tego, co mówiło się o wartości wykształcenia jeszcze kilkanaście lat temu.\nverdana Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 17:10\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 17:59\nNo słuszna uwaga, tylko jak się nazwie rzeczy po imieniu, to taka Verdana się na to nazwanie oburzy- bo przeca lepiej prawdy nie nazywać, niż nazywać.\nOczywiście, że młodych okłamywano. Z premedytacją oszukiwano. kto się tym zajmuje, ten zna temat (przyjrzyjcie się reformom Camerona, guru naszego premiera- tak, tak, to są te "cywilizowane" wzorce). Tusk natomiast już wie, że dalej oszukiwać się nie da, bo sprawa się rypła po całości, i tera będzie odgrywał zatroskanego młodymi bezrobotnymi. Szuja i tyle.\nNasze rządy (i nie tylko nasze) powinien czekać trybunał stanu. Zmarnowano ludziom młodość, start życiowy, nabito ich w butelkę. Mam nadzieję, że doczekamy się takich trybunałów stanu. Właściwie, to tylko ta nadzieja pozostała.\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 18:10\nSzukajcie publikacji prof. Eugenii Potulickiej:\n(np. Neoliberalne uwikłania edukacji, ale jest więcej)\nverdana Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:01\nNo task, komunizm jest najlepszy. Nie pozwalać na żadne tam prywatne uczelnie, wyznaczać ilość miejsc na poszczególnych wydziałach. I winić za wszystko rząd, bo wiadfomo - nie ma zadnego tam biznesu, inicjatywy prywatnej, niczego - rząd ma wszystkim kierować i zarzadzać.\nTo już było. Widzę, zę cholernie żałujesz.\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:05\nA czy ktoś tu mówi o prywatnych uczelniach??? Lub o komunizmie???\nBrak argumentów, że tak pitolisz?\nverdana Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:22\nNie bardzo wiem, jak dyskutować z kimś, kto nie rozumie, ze w dmokratycznym państwie , przy zachowaniu prawa do prywatnej inicjatywy gospodarczej i wolnego wyboru sposobu życia mozna czynić rząd odpowiedzialnym za to, zę ludzie skończyli niewłaściwe kiernki studiów. To ten stopień niezrozumienia mechanizmów kapitalizmu i demokracji, przy którym własciwie nie da sie dalej prowadzić dyskusji. A mnie się wydawało, że takie rzeczy są wykładane w szkołach na WOS-ie. I co tu mówić o współczesnym wykształceniu, skoro i to dobre, stare nie potrafi odróżnić sfery działania władz w totalitaryźmie i komuniźmie i demokracji i gospodarce rynkowej.\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:42\nSłyszałaś o czymś takim, jak POLITYKA EDUKACYJNA? Nie wiem, jak ktoś , kto ma uniwersyteckie wykształcenie nie rozumie, że jest to domena władzy państwowej.\nbi_scotti Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:10\nAle to jest pewna prawda, ze bez wyksztalcenia jest sie "nikim" w szerokim rozumieniu tego slowa. Ja mysle, ze super waznymi detalami pozostaja takie sprawy jak *jakie wyksztalcenie; *powiazanie (badz nie) wyksztalcenia z wykonywana praca; *wewnetrzna potrzeba (lub jej brak) tzw. rozwijania sie etc. High school friend mojej corki bardzo slicznie skonczyl porzadne studia i nawet Master's Degree zrobil a teraz konczy kursy na piekarza slodkosci (pastry chef) i sam jest przekonany o tym, ze naprawde dobrym piekarzem moze byc dopiero teraz, po uzyskaniu tych wszystkich doswiadczen uniwersyteckich, po "zrozumieniu istoty zycia" Wiec ja nie wiem czy tych mlodych faktycznie OKALAMYWANO czy raczej nie podano im CALEJ PRAWDY albo czy zostawiono ich bez pomocy w dochodzeniu do tej calej prawdy na wlasnych (czesto pewnie przykrych) doswiadczeniach. Wyksztalcenie to bogactwo indywidualnego czlowieka wielokrotnie w minimalnym lub zadnym stopniu nie zwiazane z konkretnym rynkiem pracy w danym miejscu i czasie ale to nie znaczy, ze z powodu braku zatrudnienia przestaje byc owym bogactwem!\ntriss_merigold6 Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:04\nWiesz, bardzo dobrze pamiętam zachwyty polityków, socjologów, pedagogów z lat 90-tych dotyczące tempa zmian struktury szkolnictwa i niemal orgazmy na wizji/w prasie, że oto do ogólniaków idzie już 60% młodzieży, a szkoły zawodowe i technika są wygaszane. Ba, pamiętam zachwyty nad projektem liceów profilowanych, które okazały się porażką po całości. Słusznie więc część młodszego pokolenia może czuć się zrobiona w jajo.\nNiemniej pytanie, co kierowało młodymi ludźmi wybierającymi np. zarządzanie i marketing (czym, niby, mają zarządzać?!) albo socjologię albo inną europeistykę po których wiadomo, że pracy nie ma tzn. potencjalnych miejsc pracy plus/minus zgodnych z profilem jest b. niewiele.\nNie neguję wartości wykształcenia, wręcz przeciwnie. Studiować warto, ale warto również przyjąć założenie, że pracować się będzie w zupełnie innym zawodzie/zawodach.\nbi_scotti Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:11\n> Nie neguję wartości wykształcenia, wręcz przeciwnie. Studiować warto, ale warto\n> również przyjąć założenie, że pracować się będzie w zupełnie innym zawodzie/za\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:14\nNajpierw trzeba to wykształcenie OTRZYMAĆ. A nie jego namiastkę. Amen.\nratyzbona Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:12\nHa, ja skończyłam socjologię w tym pokoleniu 25+ - i wstydzić za nas się powinni przede wszystkim rodzice, którzy o przyszłości swoich dzieci wnioskowali obserwując przemiany rynkowe lat 90 i widzieli, że kto ma dyplom z marketingu czy zarządzania może szybko i łatwo znaleźć pracę (socjologia to inna sprawa bo do niedawna wcale bezrobotnych nie produkowała). Tak więc zamiast czepiać się młodych ludzi trzeba się raczej czepiać dzisiejszych 50 latków. Natomiast jedna rzecz mnie zaskakuje - mamy jeden z największych na świecie współczynników wyższego wykształcenia obywateli i się tego wstydzimy. Nie ma się czego wstydzić - jest powód do dumy. Nikt kto studiuje nie wyjdzie ze studiów gorszym człowiekiem - czyli zwiększamy wartość przyszłych pracowników niwelujemy różnice społeczne itd. To czy ci ludzie znajdą potem prace to inna sprawa - uważam że jeśli uda się nam jak w Stanach oddzielić ambicje zawodowe od wykształcenia to w sumie dlaczego mamy zmniejszać liczbę studentów?\nverdana Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:13\nAkurat po socjologii pracy nigdy nie było To jest typowe wykształcenie, umozliwiajace pracę w bardzo różnych miejscach - zawodu praktycznie nie daje. Moi koledzy są specjalistami od spraw przeszczepów od osób żywych, krytykami muzycznymi, intendentami w wojsku, specjalistami d/s przeciwdziałania alkoholizmowi, sekretarkami u notariusza, z całego roku w zawodzie pracuje ze trzech\nAle dobrą prace ma wielu.\nWygaszenie zawodówek to kanał. Podobnie techników, to były i są doskonałe szkoły czasami. Natomiast licea profilowane są "nieocenialne" - bo ocenia się je przez pryzmat zdanych matur. Przed liceami profilowanymi były licea zawodowe, ale na litość! uwzględniano wówczas inny program. Teraz tworzy sie szkoły z innym programem, innymi przedmiotami, a potem ocenia wg. programu dla zupełnie kogo innego i dziwi się, zę "nie wychodzi". Dlaczego nie ma matury z ekonomii? Podejrzewam, zę uczniowie ekonomików zdali by ją z palcem w nosie. A z historii tańca jest...\nNo i Twoje ostatnie zdanie powinno właśnie stać się hasłem nowej polityki w sprawie studiów.\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:13\nNikt nie neguje roli wykształcenia. Ale tu jest mowa o UDAWANIU kształcenia wyższego, co ma miejsce obecnie w USA i Europie. A w Polsce dochodzi do tego kategoria C wykonania. W takie "studiowania " nie warto wchodzić, a młodzi ludzie nie wiedzieli, że w takie coś wchodzą. Powoli się sprawa sypała, ale jak długo można było to ukrywać, to było ukrywane. I za to polskie rządy powinny beknąć.\nSocjologia to przyzwoity kierunek. Ba, jeden z kluczowych dla nauki i taki, który daje perspektywy zawodowe (bo obejmuje szereg dziedzin).\nZarządzanie to kierunek zawodowy, i nie powinno być dla niego miejsca na uniwersytecie. Może w Wyższej szkole Gotowania na Gazie, o której wiadomo, że sprzedaje de facto lipne dyplomy.\nverdana Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:18\nNo tak. Bo prawidziwe wykształcenie to mieliśmy my. A teraz to już nie jest wykształcenie, to dno.\nJuż to jakbym gdzieś czytała. Wiele razy. Praktycznie w kazdym pokoleniu, które nie moze znieść myśli, ze nadchodzą młodzi i ich, tych "prawdziwych" maturzystów czy magistrów zastąpia. Ich, najmądrzejszych.\nPrzepraszam bardzo, jak rżad może byc odpowiedzialny za rywatne studia i prywatne wybory? Zakazać i dawać przydziały na odpowiednie kierunki?\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:28\nNo pewnie, lepiej nie zauważać zmian, by broń boziu nie okazało się, że zmiany zachodzą. Zwłaszcza zaś wygodniej jest nie widzieć zmian na gorsze, bo trzeba by wziąc odpowiedzialność. A wystarczy się zadowolić tym, że nam się trafiło lepiej, co nie?\nMówię o całym systemie szkolnictwa. Całym, czyli i państwowym i prywatnym- w jego idei i wykonaniu. I tu rząd ma bardzo wiele. Rozumiesz?\nbi_scotti Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:23\nTakie pytanie przy okazji, czy polskie "Zarzadzanie" to odpowiednik naszego "Business Administration"? To jest bardzo powazny kierunek (przynajmniej tutaj), traktowany rowniez jako teoretyczny, nie tylko praktyczny/zawodowy; a z ciekawostek, jeszcze do niedawna pozostawal jedynym, na ktorym procent studiujacych mezczyzn byl wyzszy niz kobiet (wszelkie inzynierie i science "wpadly" w damskie rece juz kilka dobrych lat temu); chyba od jakichs 2 lat i na tym kierunku jest wiecej dziewczyn To sa dobre studia ale to pewnie zalezy od adresu. Life.\nverdana Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:25\nI tutaj i wszędzie. Zarzadzanie jest zdecydowanie kierunkiem uniwersyteckim. Fakt, w Polsce jest sporo marnych wydziałów zarzaedzania na marnych uczelniach - ale to nie oznacza, że sam kierunek nie powinien byc przedmiotem studiów uniwersyteckich. I w Polsce też bywają bardzo dobre wydziały.\nJesli bym się zastanawiała, to czy sens maja studia z kosmetologii (za to praca jest), czy turystyki.\nding_yun Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:29\n> Takie pytanie przy okazji, czy polskie "Zarzadzanie" to odpowiednik naszego "Bu\n> siness Administration"?\nTak. Business Administration/Business Management/Management.\n>To sa dobre studia ale to pewnie zalezy od adresu.\nding_yun Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:27\nAle tu jest mowa o UDAWANIU kształcenia wyż\n> szego, co ma miejsce obecnie w USA i Europie.\nAha, czyli w ogóle nigdzie w świecie zachodnim praktycznie nie istnieje kształcenie wyższe? Oxford, Yale i parę innych uczelni tej rangi też udaje kształcenie wyższe?\n> Zarządzanie to kierunek zawodowy, i nie powinno być dla niego miejsca na uniwer\nZarządzanie jak najbardziej jest dziedziną nauk społecznych, wykładaną na wielu dobrej klasy uczelniach na świecie.\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:34\nOxford, Yale itd to wyjątki i dla wybranych. Czyli inna liga -członek elitarnej grupy A 2, czyli tychże uniwersytetów amerykańskich...i powstających chińskich.\nMówię o masowym szkolnictwie wyższym na tzw. zachodzie. Nota bene- Europa staje się zadupiem B, a my- jesteśmy od zawsze C.\nMy jesteśmy wyrobnikami, których się mami dyplomami.\nbi_scotti Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:45\nYeah ... swiat zszedl na psy - tylko sie polozyc i umrzec ... z nadzieja, ze ktos sie jednak gdzies nauczyl co sie robi ze zwlokami\nC'mon, skad taki minorowy ton? W Stanach zle. W Europie zle. W PL jeszcze gorzej. Nie przesadzajmy - ludzie sie WCIAZ duzo ucza, doskonala, zadaja pytania, szukaja odpowiedzi - zapewniam Cie, ze nie jestesmy w drodze prowadzacej z powrotem do jaskin!\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:48\nZ wiedzy. A wiedza z rozeznania faktów. Odsyłam do publikacji prof. Potulickiej. I nie tylko jej. Poczytasz, zrozumiesz.\nbi_scotti Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:51\n> Z wiedzy. A wiedza z rozeznania faktów. Odsyłam do publikacji prof. Potulickiej\n> . I nie tylko jej. Poczytasz, zrozumiesz.\nA jak nie poczytam to umre nieuswiadomiona, eh Moze tak i lepiej\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 20:20\nMoże i tak. Ponoć będziesz szczęśliwsza\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 19:52\nA tu do poczytania mniej wymagającego:\nEdu-factory Edu-factory angielskie (pismo w necie, a nie tylko polskie zajawki, też istnieje, poszukaj).\nverdana Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 20:13\nPrzecież my jeszcze dobrze wykształceni, może zrozumiemy piąte przez dziesiąte z "bardziej wymagających" lektur.\nA, nie przepraszam, przecież jesteśmy z pokolenia bez obowiązkowej greki i laciny, a wiec z wykształceniem mniej niz miernym.\nnabakier Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 20:18\nGonisz w piętkę.\nverdana Re: Uwaga ogólna 17.10.12, 20:21\nNabaklier, czy Ty naprawdę nie umiesz dyskutować bez wycieczek osobistych? To zenujące, szczególnie gdy uwazasz, ze otrzymałaś dobre wykształcenie, a gdy nie umiesz odpowiedzieć, to po prostu starasz sie kogoś obrazić. Pzykro mi, ale z takimi ludźmi nie dyskutuję, po prostu.\njottka Re: Uwaga ogólna 18.10.12, 10:41\nbym powiedziała, że tu się kilka rzeczy miesza i wzajem wpływa sobie na optykę. po pierwsze - rosnące bezrobocie (bądź "śmieciowa" praca) i to głównie w najmłodszym pokoleniu, po drugie - bankructwo wizji edukacyjnych z lat 90., po trzecie - kryzys na świecie i podobne problemy co u nas, a wszystko razem skłania do pesymizmu i szukania rozwiązań li i jedynie na poziomie zapewnienia egzystencji.\na ogólnie myślę, że brakuje czegoś, co nazwałabym poczuciem odpowiedzialności - ja wiem? - społecznej, państwowej, współobywatelskiej? chodzi mi o to, że nie widzę w życiu naszym publicznym poczucia, dyskusji i działań wspólnych na rzecz wybranej sprawy, a tylko kombinacje plemienne to znaczy załatwianie spraw teoretycznie publicznych pod kątem korzyści własnych (swojej rodziny, znajomych itp.), patrz np. wieczna niemożność zbudowania dobrych dróg.\no czymś podobnym zresztą pisze ding_yun - o obraźliwym i szalenie przykrym dla dwudziestoparolatków wyśmiewaniu ich, że "studiów im się zachciało! a spawaczem być to nie łaska???" pomijam już kwestie taktu, ale decyzje edukacyjne podejmuje się na przestrzeni dekad, a jeśli dziś wiemy, że koncepcje lat 90. się nie sprawdziły i to nie z winy edukowanych, to trzeba zacząć działania ratunkowe i to na wielu frontach, a nie dokładać publiczne upokorzenie do problemów codzienności, bo to skutkuje ostatecznie emigracją albo przekonaniem, że jak nie mam odpowiednio ustawionych mamusi czy tatusia, to jestem do niczego.\nno wiem skądinąd, że kryzys i bezrobocie wzmagają alienację, ale właśnie dlatego coraz bardziej nie podoba mi się tworzenie odgórnych podziałów na wszelakie grupy (interesów, politycznych wizji, religii, mniejszości i co tam jeszcze).\nnabakier Re: Uwaga ogólna 18.10.12, 19:01\nZastosuj zwrotnie do siebie. Tyle razy już ci to radziłam, a Ty nic.\nArgumentów za grosz, tylko te wycieczki No gonisz w piętkę. Argumentacyjnie. Dostałaś linka z materiałami, odnieś się, zamiast tak gonić...\njoa66 Re: Nagły atak spawacza 01.11.12, 22:11\nJaki 37 cali tv lcd do kablówki (sygnal sd)\nnauka pływania dla niemowląt w Gdańsku ??


Wakacyjne wyjazdy w Polskę pozwalają odkrywać nowe piękne miejsca. W 2009 roku były to Polskie Tatry a konkretnie miejscowość Bukowina Tatrzańska. Tatry opisano w wielu przewodnikach, tatrzańskie szlaki są na wszystkich mapach a mnie zauroczyła ścieżka spacerowa dookoła Bukowiny Tatrzańskiej. Nie ma jej na żadnej mapie znanych firm kartograficznych, nie ma jej na mapie wydanej przez Gminę Bukowina, jest dobrze wyznakowana w terenie, nie jest zbyt trudna, nie ma na niej tłumów jak na szlakach np. nad Morskie Oko czy w Dolinie Kościeliskiej a właściwie można powiedzieć, że poza terenami zabudowanymi turystów wędrujących po niej można policzyć na palcach jednej ręki. W kilkunastu miejscach oglądamy z niej przepiękną panoramę Tatr Polskich lub Tatr Słowackich. Ścieżka prowadzi przez kilka niezłych pagórków "Kotelnicę" 918 m n.p.m., "Wysoki Wierch" 1017 m n.p.m., "Koziniec" 905 m n.p.m., jest dość długa ale można podzielić ją na kilka etapów. Można pokonać ją rowerem ale jest potrzebna bardzo dobra kondycja (dużo wzniesień na polnych i kamienistych drogach).\n1. Ścieżka spacerowa dookoła gminy Bukowina Tatrzańska.\nŚcieżka należy prawdopodobnie do Urzędu Gminy w Bukowinie Tatrzańskiej.\nnumer szlaku: ?\ndługość szlaku: 28,4 km\nprzebieg szlaku: PKS Groń - Kotelnica (górna stacja kolejki) - Bukowina Tatrzańska, Klin (górne rondo) - Brzegi - Jurgów - Grochołów Potok - Rzepiska - Bukowina Tatrzańska (dolne rondo) - Bukowina Tatrzańska (Urząd Gminy)\nNajkorzystniej wybrać się na ścieżkę w słoneczny, bezchmurny dzień, wtedy rozpościerają się najładniejsze widoki na otaczające góry\nNa szlak długości ponad 28 km znajdziemy tylko 4 sklepy spożywcze: jeden w Kobylarzówce, dwa w Bukowinie na ulicy Wierch Olczański, jeden w Czarnej Górze i chyba? 1 kiosk spożywczy w Brzegach Górnych. Oczywiście sklepów spożywczych w poszczególnych miejscowościach jest więcej ale zwracam uwagę tylko na te które są przy samym szlaku lub jego najbliższej okolicy.\nścieżkę można podzielić na kilka etapów:\nPKS Groń - Kotelnica (górna stacja kolejki) - odcinek 5,2 km\nKotelnica (górna stacja kolejki) - Bukowina Tatrzańska (Klin - górne rondo) - odcinek 6,9 km\nBukowina Tatrzańska, Klin (górne rondo) - PKS Jurgów II - odcinek 5,8 km\nPKS Jurgów II - PKS Rzepiska Remiza - odcinek 6,7 km\nPKS Rzepiska Remiza - Bukowina Tatrzańska (dolne rondo, nieopodal Urzędu Gminy) - odcinek 3,8 km\nCyfry w nawiasie w kolorze czerwonym odpowiadają cyfrom w tabelce i punktom informacyjnym na mapie.\nŚcieżka spacerowa dookoła Gminy Bukowina Tatrzańska.\n(1) PKS GROŃ 0,0 0,0 28,4\n(2) droga krajowa nr 49 / droga na Niedzicę przez Trybsz 0,3 0,3 28,1\n(3) Kobylarzówka 82 0,5 0,8 27,6\n(4) Kotelnica (górna stacja kolejki) 4,4 5,2 23,2\n(5) Koszarków (początek asfaltu) 3,4 8,6 19,8\n(6) skrzyżowanie na Gliczarów Górny i Leśnicę Groń 1,8 10,4 18,0 węzeł z czerwonym szlakiem pieszym\n(7) Bukowina Tatrzańska, Klin (górne rondo) 1,7 12,1 16,3 węzeł z czerwonym szlakiem pieszym\n(8) skrzyżowanie dróg na Łysą Polanę i Brzegi 1,1 13,2 15,2\n(9) PKS Brzegi Górne 1,0 14,2 14,2\n(10) Wzniesienie "Koziniec" 2,1 16,3 12,1 pojawia się jakiś? zielony szlak pieszy\n(11) rzeczka Białka 1,2 17,5 10,9\n(12) PKS Jurgów II 0,4 17,9 10,5\n(13) prawdopodobnie wzniesienie 892 m n.p.m. 1,6 19,5 8,9 charakterystyczny znak ścieżki z wykrzyknikiem\n(14) Katryniaki - strumyk "Jurgówczyk" 0,4 19,9 8,5 pojedyńczy drewniany domek\n(15) droga Jurgów - Łapszanka, granica gmin: Bukowina Tatrzańska i Łapsze Niżne 2,6 22,5 5,9 węzeł z niebieskim szlakiem pieszym i zieloną ścieżką rowerową\n(16) PKS Rzepiska Remiza 2,1 24,6 3,8\n(17) droga na Rzepiska (os. Bryjów Potok) 1,9 26,5 1,9 węzeł z czerwonym szlakiem pieszym, blisko kapliczka z 1908 r. z cmentarzem\n(18) Czarna Góra - Budzowie / strumyk Bryjów Potok 0,9 27,4 1,0\n(19) PKS Czarna Góra 0,5 27,9 0,5\n(20) BUKOWINA TATRZAŃSKA, URZĄD GMINY 0,5 28,4 0,0 węzeł z czerwonym szlakiem pieszym, z niebieską ścieżką spacerową\nostatnia aktualizacja: sierpień 2009\n(1) 0,0 km Początek ścieżki na drodze krajowej nr 49 na przystanku PKS Groń (tylko mały znaczek ścieżki na przystanku, nie ma tablicy kierunkowej). Jadąc od strony Nowego Targu, pierwszy przystanek za skrętem na Leśnicę - Groń. Jadąc od strony Białki Tatrzańskiej, trzeci przystanek od szkoły w Białce (nie liczymy przystanku przy szkole). Idziemy w kierunku Białki Tatrzańskiej drogą krajową do skrzyżowania z drogą asfaltową na Niedzicę, która skręca w lewo. Przed nami w oddali panorama Tatr Słowackich, za nami panorama Gorców (zdjęcie pod spodem).\n(2) 0,3 km Skręt ścieżki w prawo w polną drogę na wysokości skrzyżowania z drogą asfaltową na Niedzicę przez Trybsz. Trzeba rozglądać się za znakami, są malowane np. na starych słupkach od ogrodzenia z drutu kolczastego.\nDochodzimy do murowanej "Wędrującej Kapliczki" z 1776 roku.\nZa kapliczką idziemy nadal polną drogą, znaki malowane na betonowych słupach energetycznych przeprowadzą nas przez pastwisko i skierują na niezabudowaną działkę zarośniętą trawą pomiędzy ogrodzeniami dwóch posesji (zdjęcie poniżej). Po lewej stronie miniemy drewnianą bramę wjazdową do posesji, po prawej będzie drewniany dom w kolorze ciemno-żółtym z numerem "Kobylarzówka 82".\nDochodzimy do drogi asfaltowej na której skręcamy w lewo, na drodze po prawej stronie widać napis "Noclegi" pod numeren "Kobylarzówka 55", po lewej stronie jeden z niewielu sklepów znajdujących się przy ścieżce. Idziemy pod górę docierając do rozwidlenia drogi asfaltowej.\n(3) 0,8 km Na rozwidleniu droga, którą maszerowaliśmy skręca pod kątem w prawo a my idziemy lekko w lewo węższą drogą asfaltową tzw. "Wierchową Drogą" zgodnie z informacją na tabliczce "skup skór". Po chwili kończy się asfalt. Uwaga: przez następne kilkaset metrów brakuje oznaczeń ścieżki spacerowej. Mijamy ostatnie zabudowania Kobylarzówki, poruszamy się cały czas prosto polną, kamienistą drogą, na której po obydwu stronach pojawia się szpaler krzaków. Ponownie widzimy przed sobą szczyty Tatr Słowackich. Po około 100-200 metrach po prawej stronie na pierwszym drzewie pojawia się znak ścieżki spacerowej. Gdzieś w tej okolicy z lewej strony dochodzi do drogi granica między Białką Tatrzańską a miejscowością Groń. Do tej pory szliśmy po terenie miejscowości Groń. Teraz aż prawie do Koszarkowa będziemy szli granicą między Białką Tatrzańską a miejscowością Groń.\nNa polnej drodze zaczynają się pojawiać małe skupiska drzew, najpierw po prawej stronie, potem po lewej, ponownie po prawej. W pewnym momencie widzimy po prawej stronie drogi, kilkadziesiąt malutkich samosiejek.\nKolejnym charakterystycznym obiektem na ścieżce będzie sosna po lewej stronie drogi, którą zdecydowanie można spotkać na terenach nizinnych, za sosną widzimy polanę z niewielkim wzniesieniem.\nNa wzniesieniu widzimy uprawę drzewek iglastych. Droga przed uprawą rozchodzi się w lewo i w prawo, wybieramy skręt w prawo tak aby drzewka zostały z lewej strony, po prawej stronie drogi będzie las oraz oznaczenia ścieżki. Uwaga: Quadowcy są wszędzie. Za nami nadal widać w oddali Gorce.\nMaszerując dalej mijamy po lewej stronie dwa potężne drzewa zjedzone przez korniki, ciekawe ile lat będą tam stały czy zostaną wycięte? Po chwili po lewej stronie drogi będziemy mijać gęsty, straszny, nieprzebyty las a po prawej kolejną polanę.\nNa polanie następne rozwidlenie drogi, wybieramy skręt w lewo, teraz las będzie po obydwu stronach drogi. Na szczęście czerwone znaki ścieżki spacerowej są dobrze widoczne i są często powtarzane.\nPrzechodzimy przez następną polanę, droga nadal prowadzi przez las. Na kolejnej polanie ścieżka dochodzi do leśnej drogi. Skręcamy w lewo. Jeśli odwrócimy się to zobaczymy na końcu polany uprawę kilkuletnich drzewek iglastych. Uwaga: idąc z kierunku przeciwnego od wyciągu na Kotelnicy, w tym miejscu brakuje skrętu ścieżki w prawo. W 2009 roku brakowało znaku skrętu.\nTeraz po lewej stronie mamy las, też z lewej strony pod kątem dołączy do nas droga a po prawej stronie będzie widać niewielkie wzniesienie (907 m n.p.m. - bez nazwy na mapie gminy).\nSłońce zaczęło zachodzić za horyzont więc mniej uwagi zwracałem na leśne skrzyżowania, na pewno jest jeszcze jedno rozejście dróg: jednej pod kątem w lewo i drugiej pod kątem w prawo. Wybieramy drogę po prawej stronie (zdjęcie pod zdjęciem z zachodem słońca).\nPrzed nami jeszcze niedługi odcinek w lesie, jedna polana na której ścieżka skręca w prawo pod kątem prostym, jeszcze jeden prosty odcinek w lesie i wychodzimy na Kotelnicy. Po lewej stronie budynki górnej stacji, piękne widoki na Gorce, Tatry Słowackie i Polskie.\nNa Kotelnicy możemy zakończyć pierwszy etap wędrówki po ścieżce spacerowej. Latem działa jeden wyciąg (przynajmniej tak było w 2009 roku), którym możemy zjechać do dolnej stacji. Następnie wychodzimy na drogę asfaltową skręcamy na niej w prawo i lewo. Dochodzimy do głównej drogi łączącej Nowy Targ z Bukowiną, po drugiej stronie drogi piękny nowy drewniany dom. Jesteśmy w Białce Tatrzańskiej.\nJeśli skręcimy w lewo dojdziemy do przystanku (Białka Tatrzańska - szkoła) z którego możemy dojechać busikami do Nowego Targu, Bukowiny i Zakopanego. Warto jednak skręcić w prawo i zobaczyć dwa przepiękne kościółki znajdujące się po przeciwnych stronach drogi.\n(4) 5,2 km Górna stacja kolejki krzesełkowej na Kotelnicy (918 m n.p.m.). Do kilometrażu nie wliczamy zejścia do Białki. Z Kotelnicy bardziej uczęszczana droga polna prowadzi prosto ale my kierujemy się zgodnie ze znakami w prawo w mniej uszęszczaną drogę.\nZdjęcia z drogą w krajobrazie, na odcinku od Kotelnicy do górnego ronda w Bukowinie Tatrzańskiej były wykonywane w kierunku przeciwnym do opisywanego.\nPo chwili dochodzimy do leśnego skrzyżowania. Skręcamy w lewo. Idziemy drogą leśną. Nie pamiętam w którym momencie, ale dość szybko docieramy do małej nadrzewnej kapliczki, znajdującej się po lewej stronie drogi.\nZ lewej strony drogi widoki na Białkę Tatrzańską i wzgórza w Czarnej Górze i Rzepiskach, też z lewej ale prawie na horyzoncie majestatyczne, piękne, Tatry Słowackie i częściowo Tatry Polskie.\nQuadowcy są wszędzie i zajeżdżają piekną przyrodę znajdującą się na pagórkach otaczających Bukowinę.\nDroga, którą poprowadzona jest ścieżka spacerowa, praktycznie prowadzi cały czas prosto, owszem są drogi które odchodzą pod kątem prostym ale nigdzie nie skręcamy, cały czas wędrujemy prosto. Ścieżka jest dobrze oznakowana. Po prawej stronie możemy podziwiać wzniesienia Leśnicy-Groń.\nMijamy kolejną kapliczkę (drugą nadrzewną), czasem maszerujemy polami, lasem i leśnymi zagajnikami. Mijamy też dwa wzniesienia: po lewej "Wysoki Wierch" (934 m n.p.m.) oraz po prawej "Horników Wierch" (926 m n.p.m.) ale za słabo znam teren aby umiejscowić je konkretnie w opisie.\nPo lewej stronie, jeszcze w pewnej odległości, pojawiają się pierwsze zabudowania w Koszarkowie, w tle po raz kolejny widzimy Tatry. Gdzieś w tej okolicy odchodzi granica Białki Tatrzańskiej, ponownie idziemy po terenie miejscowości Groń. Pierwsze zdjęcie zrobione w kierunku zgodnym z opisem ścieżki, następne jak pisałem przy punkcie nr (4) przedstawiają kierunek przeciwny do opisywanego. W prawo odchodzi polna droga pod kątem prostym a też polna droga którą się poruszaliśmy zamienia się w szerszą drogę wyłożoną szutrem. Około 50 m dalej droga szutrowa zamienia się w asfaltową z poboczem szutrowym.\n(5) 8,6 km Początek asfaltu w Koszarkowie. Dochodzimy do pierwszych zabudowań.\nPo prawej stronie widzimy kaplicę, po lewej typowy styl góralski budowy domów, czasem drewniany a czasem murowany.\nPo prawej stronie mijamy wzniesienie zwane "Koszarków Wierch" (965 m n.p.m.), na zdjęciu po stronie lewej.\nTuż za wzniesieniem kapliczka przydrożna i w kierunku przeciwnym do opisywanego piękne widoki typowe dla okolic Bukowiny.\nDochodzimy do skrzyżowania dróg asfaltowych, w prawą stronę w dół prowadzi droga do Leśnicy-Groń a lekko pod kątem w górę prowadzi nasza ścieżka spacerowa. Brakuje na tym skrzyżowaniu oznaczeń ścieżki jak i zupełnie nie ma oznaczeń ścieżki rowerowej czerwonej, którą widać na mapie gminy. Ani razu od Kotelnicy nie widziałem znaku ścieżki rowerowej w kolorze zielonym, która też jest naniesiona na mapę gminy. Jeśli idziemy w kierunku przeciwnym od opisywanego czyli z Bukowiny do stacji kolejki na Kotelnicy musimy skręcić lekko pod kątem w prawo w węższą drogę asfaltową, tak jak widać na poniższym zdjęciu (znak ścieżki z tyłu znaku drogowego). Po około 100 m przecinamy granicę Bukowiny Tatrzańskiej.\nWchodzimy na niewielkie wzniesienie, na którym skręca w lewo droga asfaltowa na Rusiński Wierch. Powinny być znaki skrętu dwóch szlaków rowerowych właśnie w lewo ale nie ma żadnego. Brakuje też znaków ścieżki spacerowej ze względu na brak drzew, słupów energetycznych, można było dać oznaczenia ścieżki przy znakach drogowych. Jeśli odwrócimy się, zobaczymy skrzyżowanie na którym byliśmy kilka minut wcześniej, zabudowania w Szewcach oraz na horyzoncie Gorce.\nŚcieżka prowadzi dalej prosto drogą asfaltową (ulica Wierch Olczański). Po prawej mijamy chatę drewnianą ze ślicznymi zdobieniami zwaną "Bałabanówką". Dochodzimy do kolejnego skrzyżowania dróg asfaltowych, na którym podziwiamy kolejną kapliczkę.\n(6) 10,4 km Skrzyżowanie to jest węzłem ze szlakiem pieszym czerwonym. Droga w prawo i wytyczony po niej szlak czerwony prowadzi do Gliczarowa Górnego i Poronina, my kierujemy się ścieżką spacerową i szlakiem pieszym czerwonym w lewo ulicą Wierch Olczański w kierunku górnego ronda w Bukowinie Tatrzańskiej. Po lewej stronie po 200-250? m sklep spożywczy, przed rondem jeszcze kolejna piękna kapliczka i całe mnóstwo małych wyciągów narciarskich.\nW prawo odchodzi ulica Wierch Buńdowy. Zaraz za ulicą mamy wypożyczalnię rowerów czynną mniej więcej między 9-10 a 18. Niestety brakuje godzin otwarcia. Po lewej sklepik spożywczy, to już trzeci na ścieżce licząc od początku czyli PKS Groń. Ulica przyjemnie prowadzi w dół prosto do ronda.\n(7) 12,1 km Górne rondo w Bukowinie Tatrzańskiej (tzw. Bukowina Klin). Z ronda możemy dostać się busikami do centrum Bukowiny, do Poronina, Zakopanego, Łysej Polany, Palenicy Białczańskiej (droga do Morskiego Oka), Białki Tatrzańskiej, Nowego Targu. Ulicą Sportową (700 m) dojdziemy do basenów termalnych w Bukowinie. Szlak pieszy czerwony skręca w lewo w ulicę Kościuszki i prowadzi do dolnego ronda w Bukowinie. Ścieżka spacerowa prowadzi ulicą Tatrzańską (droga nr 960) w kierunku Łysej Polany. Po dwóch zakrętach mamy przed sobą długi prosty odcinek ulicy cały czas biegnący pod górę, na zakręcie po lewej stronie mijamy wzniesienie "Wysoki Wierch" (1017 m n.p.m.).\n(8) 13,2 km Skrzyżowanie dróg na Łysą Polanę i Brzegi przy "Wysokim Wierchu". Ścieżka spacerowa skręca w lewo do Brzegów zgodnie z kierunkowskazem drogowym w mniej ruchliwą ulicę Karpęciny ale warto główną drogą przejść kilkadziesiąt metrów dalej i obejrzeć przepiękną panoramę Tatr. Ciekawostka, przy lupie na ziemi znajduje się mały metalowy stojak z widokówką opisującą poszczególne szczyty. Zdziwiłem się ponieważ widokówka nie jest pierwszej młodości, nie jest niczym przykręcona ani przytwierdzona łańcuchami i "że tak nikt sobie jej jeszcze niezapożyczył"? Dziwne, hmm a może właśnie normalne?\nWracamy na ścieżkę, na skrzyżowaniu drogi na Brzegi po lewej widzimy górski ośrodek wczasowy (nazwy nie będę wymieniał z wiadomych względów). Zastanawiałem się czy nie można było wybudować jeszcze więcej pięter. Mamy wejście przez piwnicę wybudowaną z kamienia, wysoki parter, 4 piętra i jeszcze na wysokości komina małe trókątne okienko. Ładne, prawda?\nDroga do Brzegów schodzi łagodnie w dół, jest dużo mniejszy ruch samochodowy niż na poprzedniej do Łysej Polany. Wszędzie wkrada się technika, ciężko jest w dzisiejszych czasach zobaczyć siano ułożone w stogi, dzisiaj pakuje się je w specjalne folie. Szlak nadal jest dobrze wyznakowany, po prawej między drogą a ogrodzeniami prywatnych posesji pod koniec lipca spotykamy, ślicznie kwitnące kwiaty. W najniższym punkcie drogi przepływa strumyk, jest on granicą między Bukowiną a Brzegami. Zanim dojdziemy do skrzyżowania droga prowadzi lekko pod górę.\n(9) 14,2 km PKS Brzegi Górne. Jesteśmy na skrzyżowaniu dróg. Główna droga asfaltowa prowadząca do szkoły w Brzegach i do Jurgowa skręca pod kątem w prawo, po prawej jeśli dobrze pamiętam jest kiosk spożywczy. Ścieżka spacerowa skręca pod kątem prostym w lewo w wąską asfaltową ulicę Wierchową. Na skrzyżowaniu nad przystankiem autobusowym widzimy jeden z najbardziej oryginalnych krzyży z Chrystusem wykonanym z konaru.\nŚcieżka prowadzi między zabudowaniami ulicy Wierchowej, przed posesją nr 33 kończy się asfalt.\nOkoło 100 m dalej przy posesji tym razem z lewej strony drogi, kolejny drewniany krzyż.\nZa krzyżem jest kilka domów i kończą się zabudowania. Po prawej stronie możemy oglądać pagórki za miejscowością Brzegi a w oddali majestatyczne Słowackie Tatry.\nIdziemy dalej polną drogą, po lewej widzimy zabudowania w Bukowinie, po prawej nadal Tatry Słowackie a z tyłu zabudowania w Brzegach Górnych przez które przechodziliśmy i Tatry Polskie.\nMijamy drzewo liściaste po lewej i nieco dalej samotny świerk po prawej. Za świerkiem drogą polną można pójść w prawo i prosto.\nZgodnie ze znakiem na świerku (ostatnim drzewie) idziemy prosto. Obserwujemy bukowiańską przyrodę.\nDochodzimy do następnego polnego skrzyżowania. Przed nami widać niewielkie wzniesienie zwane Kozińcem (905 m n.p.m.).\n(10) 16,3 km Wzniesienie "Koziniec". Ścieżka spacerowa skręca pod kątem prostym w prawo. Za skrętem na drzewach pojawiają się znaki zielonego szlaku pieszego i prowadzą aż do mostu na rzece Białce w Jurgowie. To dziwne ponieważ nie ma w tej okolicy żadnego szlaku pieszego.\nDroga prowadzi mocno w dół, sporo na niej kamieni, gdyby turysta chciał pokonać ścieżkę na rowerze, warto wybrać kierunek jazdy zgodny z opisywanym, ponieważ jazda pod górę po kamienistej drodze jest praktycznie niemożliwa. Podobna sytuacja ma miejsce w Rzepiskach - Grochołów Potok między Ośrodkiem Duszpasterskim "Stajenka" a przystankiem PKS Rzepiska Remiza. Schodząc w dół po lewej stronie widzimy zabudowania w Jurgowie.\nDochodzimy do pierwszych zabudowań na ulicy Bafijówka w Brzegach. Po prawej ponownie widoki na Tatry. Na przeciw posesji Bafijówka 7, drewniany krzyż.\nDroga dalej prowadzi w dół, uwaga jest nawet podwójny niebezpieczny zakręt w prawo.\nDochodzimy do wąskiej asfaltowej drogi, zgodnie ze znakami ścieżki spacerowej, szlaku zielonego pieszego i dziwnego znaku namalowanego czerwoną farbą skręcamy w lewo.\nMijamy strumyczek, kilka domów i dochodzimy do szerszej asfaltowej drogi łączącej Brzegi Górne z Jurgowem. Skręcamy w lewo w stronę Jurgowa. Kilkadziesiąt metrów dalej po prawej stronie stoi bardzo stary i zaniedbany krzyż.\n(11) 17,5 km Dochodzimy do rzeczki Białki. Jest ona granicą między Brzegami a Jurgowem.\nOkoło 200 m dalej spotykamy strumyk zwany "Suchym Potokiem". Ostatni znak szlaku pieszego zielonego widziałem na barierce tego mostku. Przy okazji, dzieci zawsze znajdą alternatywną drogę przez wodę.\nTuż za Suchym Potokiem podziwiamy piękne kwiaty w zadbanych przydomowych ogródkach.\nDochodzimy do skrzyżowania dróg, po lewej przystanek autobusowy.\n(12) 17,9 km PKS Jurgów II. Droga w lewo prowadzi do centrum Jurgowa, ścieżka spacerowa skręca w prawo i po 50 m dochodzi do drogi krajowej nr 49, pod koniec lipca 2009 były prowadzone na niej roboty związane z wymianą nawierzchni.\nW prawo drogą krajową dojedziemy do granicy ze Słowacją, też po prawej piękne widoki na Tatry Słowackie. Jeśli skręcimy w lewo dojedziemy do dolnego ronda w Bukowinie Tatrzańskiej. Ścieżka skręca w lewo i prowadzi pod niewielkie wzniesienie drogą krajową w stronę Bukowiny ale po około 150 metrach od skrzyżowania skręca w prawo w polną drogę. Skręt ścieżki jest dobrze namalowany na drzewie po lewej stronie ale łatwo go przegapić. Jeśli po lewej zobaczymy boisko do siatkówki, koszykówki i piłki nożnej - coś w rodzaju Orlik 2012 to znaczy, że musimy wrócić.\nMaszerujemy drogą (cały czas lekko pod górę) dobrze rozglądając się za znakami, są one namalowane po prawej stronie na drzewach, w lewo będą odchodziły 2 lub 3 drogi polne, zasada jest następująca, wybieramy tę drogę bardziej po prawej stronie tak aby po prawej stronie były drzewa i krzaki a po lewej stronie cały czas pole.\nW pewnym momencie dochodzi z lewej strony polna droga, brakuje na tym skrzyżowaniu znaków. Uwaga: maszerując w przeciwnym kierunku zasada jest odwrotna, wybieramy drogę bardziej z lewej strony tak aby drzewa były cały czas po lewej stronie drogi a pole po prawej, zdjęcie pod spodem.\nKilkadziesiąt metrów dalej po prawej stronie zza drzew i krzaków pojawią się ponownie widoki na Tatry. Na rozwidleniu polnych dróg wybieramy tym razem skręt pod kątem w lewo tak aby jedyne iglaste drzewo (na nim znak) mieć po prawej stronie.\nNastępne 3 lub 4 znaki namalowane są na kamieniach w drodze, idziemy cały czas lekko pod górę. Po prawej stronie widzimy drogę z Jurgowa do granicy Słowackiej a w oddali nie wiem po raz który ponownie Słowackie Tatry.\nDochodzimy na szczyt wzniesienia, z lewej strony pod kątem dochodzi droga polna. Brakuje przy drodze drzew więc i brakuje znaków ścieżki.\nUwaga: maszerując w przeciwnym kierunku skręcamy w lewo tak aby z prawej strony zostawić resztki drewnianej wieżyczki obserwacyjnej.\nOkoło 20 metrów po tym jak doszła droga pod kątem z lewej strony, mamy drogę która odchodzi pod kątem prostym w lewo. Brak znaków. Idziemy prosto. Widzimy dwie kępy drzew i kolejne rozwidlenie dróg. Wybieramy tę z lewej tak aby wejść między kępy drzew. Nie pamiętam czy na tych drzewach są znaki ścieżki ale na pewno są kilkadziesiąt metrów dalej na dużym świerku.\nIdziemy dalej polną drogą, nigdzie nie skręcamy, po lewej mijamy znak na ledwo widocznym złamanym pniu drzewa, otoczonym młodymi drzewkami.\n(13) 19,5 km Docieramy do skrzyżowania dróg polnych. Jest to prawdopodobnie wzniesienie 892 m n.p.m. Charakterystyczny jest znak ścieżki spacerowej z wykrzyknikiem. Ścieżka skręca pod kątem prostym w lewo.\nŚcieżka prowadzi prosto, cały czas lekko w dół, mijamy śliczną alejkę drzew liściastych, po prawej całkiem spore skupisko paproci.\nWychodzimy na dużą polanę na której przeważają drzewa iglaste. Za linią drzew widzimy kolejne pagórki. Droga na polanie biegnie łukiem w lewo.\nNa końcu polany na dużym świerku jest znak skrętu w prawo, musimy skręcić przed drzewem, zejść wąską ledwie widoczną ścieżynką 2-3 m w dół i przejść mikroskopijny strumyk.\nZa mini strumykiem skręcamy w lewo, po 10 może 20 m dochodzimy do większego strumyka zwanego "Jurgówczykiem". Większy strumyk jest granicą między Jurgowem a Rzepiskami. Musimy go przeskoczyć (nie ma kładki). Po prawej widzimy jedyny dom w tej okolicy i też po prawej znak ścieżki około 20 m od miejsca przekroczenia strumyka. Tuż za strumykiem wychodzimy na drogę. Droga jest po stronie miejscowości Rzepiska.\n(14) 19,9 km Katryniaki - strumyk "Jurgówczyk" przy drewnianym domku. Na drodze skręcamy w prawo, idziemy prosto, dom będzie po lewej stronie a strumyk po prawej. W przeciwnym kierunku musimy minąć dom tak aby został po prawej stronie, za domem jakieś 20-30 m trzeba znaleźć znak ścieżki po drugiej stronie strumyka "Jurgówczyk" z mało widocznym przejściem między krzakami po prawej stronie od znaku. Zdjęcie pod spodem.\nIdziemy prosto przeskakując małe strumyki przecinające drogę, po lewej niewielkie wzniesienie, w pewnym momencie droga zbliża się do strumyka, który towarzyszy nam przez kilkaset metrów. Hmm, jakoś góry zupełnie zniknęły, nie widać ich od punktu nr (13).\nDochodzimy do rozwidlenia gdzie droga odchodząca pod kątem w prawo przecina strumyk, kierujemy się tą drugą szerszą tak aby strumyk był po prawej stronie drogi. Chyba brakowało w tym miejscu znaków.\nMaszerujemy dalej, strumyk oddala się od drogi. Dochodzimy do kolejnego rozwidlenia dróg, brakuje znaków na skrzyżowaniu, jedna droga skręca pod kątem w prawo, tuż za skrzyżowaniem znajduję na niej ślady w błocie. Mam nadzieję, że to nie są ślady żadnego drapieżnika. Wybieramy tę drogę co biegnie prosto i dopiero za skrzyżowaniem lekkim łukiem skręca w prawo.\nPo krótkim marszu dochodzimy do leśnego rozwidlenia dróg. Leśnego - tak, teraz na poważnie zaczyna się las, ponieważ do tej pory las "mieszał się" z polami. Skręcamy w lewo zgodnie ze znakami ścieżki spacerowej. Kilka metrów za rozwidleniem drogę przecina strumyk na szczęście bardzo płytki.\nPo kilkudziesięciu metrach widzimy po prawej stronie skręt ścieżki z wykrzyknikiem, wychodzimy na polanę na której skręcamy w lewo (zdjęcie poniżej) i od razu w prawo!!! w mocno zarośniętą leśną drogę (drugie zdjęcie pod spodem).\nDa się iść zarośniętą drogą, ale po obydwu stronach las jest gęsty, ciemny i mocno zarośnięty, po 150 - 200? m przerzedza się. Po prawej stronie pojawia się polana z widokiem na sąsiednie wzniesienia.\nIdziemy dalej prosto lasem, po niedługim czasie (150 - 200? m) wychodzimy na potężną polanę i właściwie opuszczamy las. Mało uczęszczana i mało wydeptana droga prowadzi nas przez środek polany. Po prawej stronie polany siedzi przywiązana łańcuchem psina. Ach gdyby tak Towarzystwo Przyjaciół Zwierząt się dowiedziało.\nJesteśmy około 300-350 m w linii prostej (na południowy wschód) od granicy Polsko-Słowackiej. Gdzie się zgubiły góry? Są, są, Słowackie Tatry tylko słabo widoczne przy pochmurnym niebie. Na drugim pagórku widać przerzedzone, pojedyńczo stojące drzewa, to skutek orkanu, który spustoszył Słowackie Tatry 19 listopada 2004 roku. Wiatr wiał z prędkością 170 km/h, i powalił mnóstwo drzew (2,5 mln metrów sześciennych!). Okolice kolejki szynowej na Hrebienoka w 2009 roku na zdjęciach poniżej.\nIdziemy prosto przez pole, nie skręcamy ani w lewo ani w prawo. Brakuje znaków na tym odcinku. Przed nami widać przemykający czasem samochód po drodze asfaltowej. Po lewej stronie widzimy pierwsze zabudowania miejscowości Rzepiska a właściwie jej części zwanej Grochołów Potok. Po lewej mijamy drewniane ogrodzenie, też po lewej wieżyczkę widokową, przed nami jeszcze 200-300 m i wychodzimy na drogę asfaltową.\n(15) 22,5 km Droga Jurgów - Łapszanka, granica gmin: Bukowina Tatrzańska i Łapsze Niżne. Przy bezchmurnym niebie kolejna przepiękna panorama na Słowackie i Polskie Tatry. Węzeł z niebieskim szlakiem pieszym i z zielonym szlakiem rowerowym "Stowarzyszenia rozwoju Spisza i Okolicy". Wychodząc z drogi polnej na asfaltową jeśli pójdziemy w prawo wchodzimy do gminy Łapsze Niżne i miejscowości Łapszanka. Ścieżka spacerowa skręca w prawo i drogą asfaltową prowadzi cały czas przez gminę Bukowina Tatrzańska, przez miejscowość Rzepiska (tak informuje nas znak drogowy) a dokładniej przez część Rzepisk zwaną Grochołów Potok. Maszerując w kierunku przeciwnym schodzimy z drogi asfaltowej w prawo i po 20 m jeszcze raz w prawo (zdjęcie z drzewami na pierwszym planie).\nIdziemy drogą asfaltową, po niecałych 200 m szlak niebieski pieszy skręca pod katem w prawo w polną drogę. Nie zauważyłem znaków ścieżki rowerowej, nie ma ich na dalszym odcinku drogi. Przechodzimy przez Grochołów Potok. Po prawej mała nadrzewna kapliczka, po lewej między domami widoki na Grochołowskie pagórki i Słowackie Tatry. Mijamy szkołę podstawową.\nTuż za szkołą główna droga skręca w prawo a ścieżka spacerowa jest poprowadzona prosto wąską drogą, też asfaltową.\nUwaga: Na tym skrzyżowaniu jest ostatni znak ścieżki, następny jest dopiero po około 700 metrach.\nNiestety idąc z kierunku przeciwnego od PKS Rzepiska Remiza nie udało się "namierzyć" ścieżki jednego dnia, mocno się nakombinowałem ale nie dało rady. Przebieg udało się ustalić następnego dnia maszerując od granicy gminy Bukowina.\nCzyli tak, od szkoły idziemy prosto wąską drogą asfaltową, mijamy drewniany kościółek p.w. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy znajdujący się pod numerem Grochołów Potok 46.\nNastępnie dalej asfaltem dochodzimy do Ośrodka Duszpasterskiego "Stajenka" Mariańskiego Domu Rekolekcyjno-Wypoczynkowego. Przy ośrodku widzimy: tablicę informacyjną "Rzepiska - panorama Tatr z Rzepisk", dwie kapliczki, wyciąg narciarski, tablicę informacyjną "Skala porostowa" i wiatrak. Tablice informacyjne zainstalowało "Stowarzyszenie rozwoju Spisza i Okolicy". Nadal brakuje znaków ścieżki.\nZa ośrodkiem duszpasterskim idziemy prosto! w dół kamienistą polną drogą. W jednej trzeciej i w połowie drogi między ośrodkiem a przystankiem PKS w lewo odchodzą dwie drogi. My nadal prosto!\nZa drugą drogą po lewej stronie pojawiają się znaki ścieżki spacerowej.\nPo prawej na wzniesieniu widzimy polną drogę po której będziemy maszerować. W dole przystanek autobusowy, po dojściu do drogi asfaltowej po prawej tablica informacyjna "Punkt ochrony płazów" Stowarzyszenia rozwoju Spisza i Okolicy. Wychodzimy na drogę asfaltową, w prawo przystanek autobusowy.\n(16) 24,6 km PKS Rzepiska Remiza. Ścieżka skręca w lewo w drogę asfaltową ale po 20-30? m skręcamy w prawo w mało widoczną leśną ścieżkę.\nZdjęcia z drogą w krajobrazie, na odcinku od PKS Rzepiska Remiza do węzła ze szlakiem czerwonym częściowo były wykonywane w kierunku zgodnym z opisywanym a częściowo w kierunku przeciwnym (w "dymkach" jest podany kierunek).\nPrzekraczamy strumyk, mijamy biały dom z prawej strony, przedzieramy się przez chaszcze, wychodzimy na polanę na której stoją ule. Trzymamy się lewej strony polany.\nPo lewej stronie polany szukamy leśnej ścieżki szerokości 3-4 m (3-4 m odległości między drzewami).\nPo krótkim prostym odcinku w lesie z prawej strony dochodzi szeroka droga leśna, w tym miejscu po prawej stronie zaczyna się na pole. Idziemy tak, że po lewej stronie mamy skraj lasu a po prawej pole.\nLas z lewej strony przerzedza się, przed nami pole i pojedyńcze drzewa. Droga prowadzi pod górę, na drugim zdjęciu od lewej widzimy drzewo iglaste po lewej stronie drogi, powinien na nim być namalowany znak skrętu w lewo a jest na wprost. Kilkadziesiąt metrów dalej jest skrzyżowanie polnych dróg. Charakterystyczne są drewniane słupy linii energetycznej mocowane przy gruncie do betonowych cokołów. Na słupie po lewej stronie drogi znak ścieżki spacerowej. Za nami ponownie panorama Tatr, widzimy drogę prowadzącą z PKS Rzepiska Remiza do ośrodka duszpasterskiego.\nSkręcamy w lewo, w oddali droga krajowa nr 49 (Nowy Targ - granica polsko - słowacka) a za nią zabudowania w Bukowinie Tatrzańskiej. Droga polna prowadzi lekko w dół. Po 100 m kolejne skrzyżowanie polnych dróg, nie ma znaków ponieważ nie ma obiektów na których można by je namalować. Przydały by się słupki drewniane (a może kiedyś były tylko się "zmyły"). Idziemy prosto. Ze skrzyżowania widać pojedyńcze iglaste drzewo przy którym droga skręca w lewo, na drzewie znaki ścieżki. Nie ma rozgałęzień drogi. Po skręcie przed nami panorama Słowackich Tatr, po prawej zabudowania w Bukowinie. Na tym odcinku polna droga jest porośnięta trawą, jest ledwo widoczna i gdyby nie rolnicy jeżdżący na pola to byśmy się pogubili. Po około 100 m skręt w prawo, nie było rozgałęzień drogi. Tatry będą z lewej strony a zabudowania w Bukowinie przed nami. Przed nami duży, metalowy, okrągły słup energetyczny. A na polu snopki suszącej się trawy.\nZa słupem energetycznym polna droga prowadzi prosto, do asfaltu zostało około 600-700 m, brakuje znaków, po lewej stronie przy drodze powbijane półmetrowej wysokości drewniane słupki. Droga zmienia się w trochę bardziej kamienistą, czasem znajdziemy w niej czerwoną cegłę. Znajdziemy może jeden lub dwa znaki ścieżki ale z tego co pamiętam nie ma na tym odcinku dużej ilości skrzyżowań (nie pogubiłem się na tym odcinku). Idąc w przeciwnym kierunku musimy szukać linii energetycznej z opisanym wyżej słupem.\nDochodzimy do wąskiej drogi asfaltowej, przy drodze kapliczka drewniana na rogaczu. Droga jest granicą między Jurgowem a Rzepiskami. Po lewej stronie jest miejscowość Jurgów a po prawej nadal Rzepiska. Ścieżka skręca w prawo. Po 70-80 m skrzyżowanie z drogą asfaltową z prawej strony, z której prowadzi szlak pieszy czerwony.\n(17) 26,5 km Skrzyżowanie drogi na Rzepiska Bryjów Potok i czerwony szlak pieszy. Po prawej widzimy kapliczkę z okalającym ją cmentarzem. Nad wejściem do kapliczki napis "Pochvalen bud Jezis Kristus Roku 1908".\nZe skrzyżowania idziemy drogą asfaltową, przyjemnie w dół, prościuteńko (jeden zakręt w lewo o lekkim łuku). Na łuku drogi przecinamy granicę między Rzepiskami a Czarną Górą, po lewej nadal mamy miejscowość Jurgów a po prawej Czarną Górę. Po lewej piękne widoki na panoramę Tatr, szlak pieszy będzie nam towarzyszył do Urzędu Gminy w Bukowinie, dochodzimy do skrzyżowania z drogą krajową nr 49. Po prawej strumyk "Bryjów Potok".\n(18) 27,4 km Czarna Góra - Budzowie / Bryjów Potok. Przy skrzyżowaniu murowana kapliczka Św. Jana Nepomucena i tablica informacyjna "Kapliczka u Budzów" Stowarzyszenia rozwoju Spisza i Okolicy.\nSkręcamy w prawo, idziemy drogą krajową zostawiając góry za plecami. Po około 300 m dochodzimy do kościółka. Na płycie pamiątkowej napis "PAMIĄTKA ROKU JUBILEUSZOWEGO 2000 i 1000-lecia BISKUPSTWA KRAKOWSKIEGO, ŚWIĄTYNIA p.w. TRÓJCY ŚWIĘTEJ W CZARNEJ GÓRZE NA SPISZU ZBUDOWANA W 1984 ROZBUDOWANA W LATACH 1998-2000, TABLICĘ POŚWIĘCIŁ OJCIEC ŚWIĘTY JAN PAWEŁ II W KRAKOWIE W DNIU 15 VI 1999 ROKU"\nZa kościółkiem po tej samej stronie drogi, sklep spożywczy. Na ponad 28 km ścieżki spacerowej to niewielka ilość. Dochodzimy do skrzyżowania dróg asfaltowych.\n(19) 27,9 km PKS Czarna Góra. Drogą w prawo dojdziemy do centrum Czarnej Góry, w tym kierunku skręcają ponoć dwa szlaki rowerowe (widziałem tylko zielony), nasza ścieżka skręca w lewo. Po lewej stronie drogi osiedle Romów. Wchodzimy na most na rzeczce Białce. Na moście przebiega granica między Czarną Górą a Bukowiną. Nie wiedzieć czemu tablica informacyjna z nazwami miejscowości jest tylko gdy idziemy w kierunku przeciwnym do opisywanego? Z mostu patrząc w lewo drugi, większy budynek to Urząd Gminy w Bukowinie Tatrzańskiej.\nZa mostem wychodzimy na rondo, w prawo droga prowadzi do Białki Tatrzańskiej i Nowego Targu a w lewo do centrum Bukowiny, na Łysą Polanę i Zakopanego. Na rondzie powinny być znaki dwóch szlaków rowerowych, nie było żadnego. Zgodnie z czerwonym szlakiem pieszym i czerwoną ścieżką spacerową skręcamy w lewo i po 50 m jesteśmy przy Urzędzie Gminy. Szlak pieszy prowadzi do górnego ronda w Bukowinie i dalej do Poronina, ścieżka spacerowa kończy się przy urzędzie gminy. Przez samą Bukowinę prowadzi niebieska ścieżka spacerowa ale nie znam jej przebiegu. Nie wiem skąd się wziął znak zielonego szlaku "na wprost" na betonowym słupie naprzeciwko urzędu.\n(20) 28,4 km Urząd Gminy Bukowina Tatrzańska. Warto wejść na chwilę do urzędu i obejrzeć panoramy kilku miejscowości "posklejane" z mniejszych zdjęć.


Uwielbiam szlafroki hotelowe - Zrównoważone Budownictwo\nStrona główna » Blog » Turystyka » Uwielbiam szlafroki hotelowe\nUwielbiam szlafroki hotelowe\n29 stycznia, 2017 Jolanta Bakłażan Wyłączone Turystyka\nDużo podróżuję. Jeżdżę po całej Polsce, a nawet po Europie, ponieważ jestem międzynarodowym przedstawicielem handlowym. Można powiedzieć, że przez cały czas mnie nie ma w domu. Jestem w ciągłych rozjazdach i śpię w hotelach. Mogę więc śmiało stwierdzić, że hotel hotelowi nie równy. Są ich różne standardy, wnętrza, a w łazienkach wiszą różne szlafroki hotelowe.\nSzlafroki hotelowe – różny stopień wygody\nTo właśnie na tych ostatnich chciałabym się skupić w tym artykule. Musze Wam powiedzieć, że mam nietypowe upodobania. Otóż najbardziej ciekawi mnie w hotelach to, jakie będą tam szlafroki. Uwielbiam je przymierzać, ale czasami się zdarza, że po prostu ich się nie da nosić. Hotele, które charakteryzują się wysokim standardem usług posiadają szlafroki o niebo lepsze, niż te o niższym. Są tam niedrogie szlafroki hotelowe, które mimo niskiej ceny są dobre jakościowo. Wiem ile kosztują, bo oglądałam przykładową metkę tej odzieży. Są one przede wszystkim miękkie mimo, iż na pewno ktoś je przede mną używał. Może to być tez kwestia tego, jakie detergenty są używane do prania, bo jeśli tanie, to wiadomo, że dany szlafrok nie będzie gładki, a szorstki. I po tym można właśnie poznać dobry hotel! Szlafroki w hotelach są naprawdę różne. Nosiłam już krótkie oraz długie, bawełniane, satynowe i polarowe. Kolorowe oraz białe. Pamiętam, jak kiedyś byłam w pewnym hotelu i ubrałam taki różowy, długi szlafroczek z kapturem. Był miły, cieplutki i delikatny. Na zewnątrz akurat panowała zima, a ja się czułam, jak latem. Było mi tak dobrze, że zasnęłam.\nTeraz znowu będę jechać w długą delegację na południe Polski i zastanawiam się, jak będzie wyposażony hotel. Oczywiście chodzi mi tu głównie o bohaterów tego artykułu, czyli szlafroki. Liczę, że będą dobre jakościowo, miękkie i ciepłe.\nPoprzedni: Litery z folii elementem reklamy\nNastępny: Kredyty konsolidacyjne dla mojej firmy


Turza Śląska: Alojzy Kałuża skończył 100 lat • www.tuwodzislaw.pl\n2019-01-24, Autor: ap\nW minionym tygodniu swoje setne urodziny obchodził jeden z mieszkańców Turzy Śląskiej. Pan Alojzy Kałuża mimo podeszłego wieku czuje się świetnie.\nJubilat urodził się w Skrzyszowie. Po wybuchu wojny pan Alojzy został wywieziony do Niemiec na roboty przymusowe. Rodzina była przekonana, że nie żyje. Do domu powrócił po ośmiu latach. Kiedy zapukał do drzwi, matka nie mogła go poznać: był wychudzony, miał brodę i długie włosy.\nWkrótce po powrocie, pan Alojzy w drodze na potańcówkę poznał swoją przyszłą małżonkę Annę. Ślub wzięli w 1950 roku. Gospodarstwo miało niewielką powierzchnię, dlatego pan Alojzy zatrudnił się w kopalni. W KWK „1 Maja” pracował do emerytury. Do dzisiaj mężczyzna administruje całym domem. Wciąż liczy i pilnuje rachunków.\nJubilat nie ma specjalnej diety. Stara się jednak, by nie było za tłuste. Lubi owoce i kaszę gryczaną. Uwielbia oglądać mecze piłki nożnej. O tym sporcie ponoć wie wszystko.\nPaństwo Kałużowie doczekali się 1 dziecka, 4 wnuków i 1 prawnuka.\nGości, którzy przyszli złożyć życzenia solenizantowi, Pan Alojzy zaskoczył świetną formą. Z urodzinowymi życzeniami do dostojnego solenizanta udał się m.in. wicestarosta Tadeusz Skatuła, wójt Gorzyc Daniel Jakubczyk i dyrektor ds. świadczeń Oddziału Regionalnego KRUS w Częstochowie Krzysztof Sosnowski.\nOceń publikację: + 1 + 23 - 1 - 1\nTagi: Alojzy Kałuża, setne urodziny mieszkańca Turzy Śląskiej, setne urodziny mieszkańca\nZielone światło dla przebudowy skrzyżowania w Syryni\nKatastrofa przy muzeum w Wodzisławiu. Szokujący film z monitoringu\nRydułtowy: wjechał samochodem w budynek i uciekł\nWodzisław będzie miał własny Ekobazar\n+52 / -10\n+46 / -10\n+56 / -26\nPowstrzymała pijanego kierowcę. Policja podziękowała kobiecie za wzorową postawę\nRadny: Miasto wydaje więcej na gry komputerowe niż na sport\nKoalicja Obywatelska ujawniła swoje listy do Sejmu i Senatu. Jedno nazwisko zaskakuje\nDojazd na defiladę w Katowicach kosztował podróżnych sporo nerwów\nCzy Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji powinien organizować turnieje dla graczy komputerowych?


HAKURO ZESTAW 3 PODSTAWOWYCH PĘDZLI H24, H50S, H55\nZestaw zawiera: H24, H50s, H55\nWykonany został z syntetycznego, dwukolorowego włosia. Włosie zostało umieszczone na płasko w skuwce i przycięte po skosie. Idealny do aplikacji kosmetyków prasowanych, sypkich i mineralnych, a szczególnie różu lub bronzera. Pędzel przeznaczony do modelowania i nadawania twarzy wymarzonych kształtów różem lub bronzerem.\nWykonany został z syntetycznego, trójkolorowego włosia. Włosie zostało przycięte na płasko, dzięki czemu podkład najlepiej rozprowadzać kolistymi, wcierającymi ruchami. Idealny do aplikacji podkładów w postaci płynnej lub sypkiej oraz kremowych i sypkich róży, bronzerów czy pudrów.\nWykonany z syntetycznego, dwukolorowego włosia. Włosie zostało przycięte na okrągło i umieszczone na okrągło w skuwce. Idealny do aplikacji kosmetyków prasowanych, sypkich i mineralnych, a szczególnie pudru lub bronzera.


Franke Sirius SID 651 (orzech), Zlewozmywak prostokątny - cena i opinie - OleOle!\nDodatkowe dane Fabrycznie wykonane dwa otwory (po przeciwległych stronach).\nŁadny solidny zlew, głęboki, nie odbarwia się przy wrzątku itp. ale niestety pracowity bo okropnie zachodzi i ciężko go doszorować szczególnie od herbaty.\nŻebym musiała jeszcze raz podjąć decyzję o zlewozmywaku, wybrałabym ten sam produkt. Ma ładny kolor, jest głęboki, mała komora jest też bardzo pojemna, bardzo łatwo się czyści. Co prawda ze względu na jasny kolor, często widać pozostałości po suszeniu naczyń ale wystarczy to przetrzeć wilgotną szmatką, podobnie w komorach myjących, jeśli pamiętamy o spłukaniu od razu brudu, nic nie zostaje. Należy też pamiętać o konserwacji zlewozmywaka (nie ma nigdzie wzmianki o tym przy zakupie, powiedziała mi o tym dopiero koleżanka), dzięki temu zawsze możemy mieć łatwy do czyszczenia produkt.\nA można poznać tajniki konserwacji ? Jak i czym ?\nGośka zapytał 14-10-2017\nProdukt wykonany w nowej technologii z lekkiego materiału,nie wygląda zbyt solidnie,jego ścianki są bardzo cienkie.Najwiekszym minusem jest brak możliwości instalacji dozownika na płyn do naczyń,gdy posiadamy automatyczny korek,czy był to dobry wybór czs pokaże.\nZLEW bardzo praktyczny, elegancki.... jestem bardzo zadowolna zarówno z wyglądu jak i użytkowania.... gorąco POLECAM!!!!\nSuper, polecam, brak zastrzeżeń\nFranke Sirius SID 651 (orzech) - dobry wybór, dobra jakość materiałów, mam od jakichś dwóch tyg zainstalowany, w zestawie komplet do podłączenia, brak zastrzeżeń, dużą zaletą jest pojemność lewej komory - duża, głęboka; do zlewozmywaka dokupiłem baterię też Frankę, ocena całości BDB. Jedna uwaga dla instalujących - warto dokupić rurę harmonijkową do podłączenia do odpływu.\nJestem bardzo zadowolona z zakupionego zlewozmywaka, bardzo ładnie wygląda i jest funkcjonalny. Duża komora jest dosyć głęboka, co jest bardzo wygodne , ociekacz też się przydaje. Na razie wszystko ok. Polecam.\nsuper zlewozmywak :-)\nSuper!!! Łatwy montaż.\nZLEWOZMYWAK FRANKE SIRIUS SID ORZECH\nBardzo praktyczny zlewozmywak ,głęboki dzięki temu nic się nie rozlewa.Jaj na razie w utrzymaniu ok.\nSuper zlew! jest bardzo lekki a jednocześnie mega wytrzymały. Bardzo ładne wykonanie, na pierwszy rzut oka wygląda trochę jak kamienny zlew dzięki czemu idealnie dopasował się kolorystycznie do mojego blatu. Produkt naprawdę warty swojej ceny. Ciekawym rozwiązaniem jest też automatyczne pokrętło korka, nie trzeba wkładać ręki do brudnej wody- wystarczy przekręcić pokrętło znajdujące się między komorami zlewu a spust wody otworzy się. Kolejną zaletą tego zlewu jest możliwość dopasowania baterii o różnej średnicy. Jeśli podobają się nam krany z szeroką podstawą dla tego zlewu nie jest to problem, jest on wykonany z tworzywa w którym otwór na baterię można bez problemu powiększyć (co nie byłoby tak łatwe w przypadku zlewu granitowego)\nPowyższe informacje pochodzą ze strony oleole.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Franke Sirius SID 651 (orzech), wpisz 116846 w wyszukiwarce oleole.pl.


Obraz Rosji z fikcją w oku | Literatura | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nPoza Carlem Schmittem, czytanym przez Waldemara Pawlaka, oraz Nietzschem, na którego powoływał się niegdyś Janusz Palikot, do grona filozofów pojawiających się znienacka w wypowiedziach polskich polityków dołączył Jean-François Lyotard. W wywiadzie udzielonym „Tygodnikowi Powszechnemu” Rafał Trzaskowski, wiceminister spraw zagranicznych, w reakcji na zarzuty Pawła Reszki powiedział: „Postmodernistyczni filozofowie, tacy jak choćby Lyotard, twierdzą, że nastąpił koniec wielkich narracji. Co wielkiego mamy obiecać?”. Tym samym odprysk jednej z głównych tez „Kondycji ponowoczesnej” został użyty po to, by wesprzeć słynną politykę „ciepłej wody w kranie”.\nDobrze, gdyby na retorycznych wybiegach skończyła się kariera „końca wielkich narracji” w polskiej polityce. W mariażu filozofii i realnych działań politycznych, choć przynoszącym ciekawe efekty chociażby w hiszpańskim Podemos, nie sposób nie dostrzec widma totalitaryzmu, zagrożenia wynikającego z przemiany myśliciela w ideologa. Książka reportażowa Petera Pomerantseva „Jądro dziwności. Nowa Rosja” oświetla ten problem z innej strony. Pokazuje, że w XXI wieku niekoniecznie potrzebna jest figura charyzmatycznego władcy, napędzanego określoną filozoficzno-polityczną wizją, aby mogło powstać państwo totalitarne. Wystarczy kilka niepozornych komunałów zaczerpniętych z francuskiej filozofii i trochę korporacyjnego żargonu.\nPeter Pomerantsev, „Jądro dziwności. Nowa Rosja”. Przeł. Iga Noszczyk, Czarne, 296 stron, w księgarniach od lipca 2015\nPolska wersja tytułu książki Pomerantseva jest bardzo myląca. Poprzez analogię z powieścią Conrada sugeruje, że będziemy mieli do czynienia z opowieścią o dziwnej, niezrozumiałej, egzotycznej Rosji, o kraju dzikich obyczajów, z którym na szczęście, z racji swojej „środkowoeuropejskości”, Polska nie ma absolutnie nic wspólnego. W połączeniu z okładką przedstawiającą kobietę rodem z kawałów o nowych ruskich, otrzymujemy książkę, jakich wiele.\nNic bardziej mylnego: Pomerantsev, dziecko rosyjskich dysydentów, który po ukończeniu studiów w Londynie od 2001 r. pracował i mieszał w Moskwie, daleki jest od orientalizowania Rosji. Zdaniem dziennikarza współczesny Kreml nie jest absurdalną powtórką ze Związku Radzieckiego, lecz nowoczesnym „XXI-wiecznym reżimem, surfującym na najgorszych trendach z Zachodu: na medialnych i rynkowych manipulacjach”. Specyfikę rosyjskiego splotu mediów i polityki opisuje skrótowo oryginalny tytuł książki: „Nothing is True and Everything is Possible. The Surreal Heart of the New Russia” („Nic nie jest prawdziwe i wszystko jest możliwe. Surrealistyczne serce nowej Rosji”). Kojarzyć się on może z definicjami fikcji literackiej à la Artystoteles i Ingarden, ale znacznie mocniej pobrzmiewają w nim echa tez Baudrillarda o końcu prawdy w epoce postindustrialnej, o zastąpieniu rzeczywistości przez nieskończoną wymianę symulakrów.\nPolska wersja tytułu jest myląca. Przez analogię z powieścią Conrada sugeruje, że będziemy mieli do czynienia z opowieścią o dziwnej, niezrozumiałej, egzotycznej Rosji. Nic bardziej mylnego\nPorównanie tytułu książki do tez francuskiego filozofa nie jest gestem przeintelektualizowanego interpretatora. Nieprzypadkowo Pomerantsev wspomina, że główny ideolog Kremla Władimir Surkow w swoich wystąpieniach „lubi powoływać się na (…) postmodernistyczne teksty (…), lubi mówić o końcu wielkich narracji, o niemożliwości prawdy, o tym, że wszystko wokoło to tylko symulakrum”. Według autora u podstaw „politycznej technologii” postkomunistycznej Rosji leży bowiem właśnie postmodernistyczne przekonanie o tym, że informacja określa esencję. O ile w ZSRR propaganda starała się uzasadnić nawet najbardziej absurdalne kłamstwa, o tyle w Rosji Putina chodzi o rozpuszczenie samej opozycji „prawda-fałsz”, o podstawienie w jej miejsce przydatnego politycznie symulakrum. Z jednej strony taka strategia umożliwia dostosowywanie przekazów medialnych do aktualnych potrzeb władzy, z drugiej zaś – wywołuje u odbiorców dezorientację. Bo skoro „Moskwa (…) rano jest oligarchią, po południu demokracją, na kolację serwuje anarchię”, a wspomniany Surkow w jednym wystąpieniu potrafi przejść drogę „od mętnego liberalnego piewcy «modernizacji» do surowego nacjonalisty”, to u obywateli wykształca się przekonanie, że mogą być co do władzy pewni tylko dwóch rzeczy: nie wiadomo, jaka jest, ale jest wszechpotężna.\nStrategię szumu informacyjnego Pomerantsev opisuje w jednym ze swoich artykułów w ten sposób: „Nowa Rosja nie zajmuje się drobną dezinformacją, fałszerstwami, kłamstwami, przeciekami i cyber-sabotażem, zwykle związanymi ze stanem informacyjnej wojny. Ona tworzy na nowo rzeczywistość, generuje masowe halucynacje, które następnie przekładają się na działania polityczne”. Koronnym przykładem jest zdaniem Pomerantseva „Noworosja”, czyli zaczerpnięta jeszcze z czasów carskich nazwa, którą rosyjskie media ochrzciły teren południowo-wschodniej Ukrainy na początku wojny w Donbasie. To fikcyjne państwo, tak jak Borgesowski Tlön, zaczęło agresywnie ingerować w rzeczywistość: doczekało się swojej flagi, prężnie działającej agencji prasowej, kilku kont na Twitterze, a w przyszłości ma pojawić się odpowiednio przemodelowany podręcznik historii z rozdziałem noworosyjskim. „Wszystko jest iluzją” bardzo szybko zamienia się bowiem w Rosji we „Wszystko jest kwestią PR-u”.\nU podstaw „politycznej technologii” leży przekonanie, że informacja określa esencję. W ZSRR propaganda starała się uzasadnić najbardziej absurdalne kłamstwa, a w Rosji Putina chodzi o rozpuszczenie samej opozycji „prawda-fałsz”\nO postmodernistyczności Putinowskiej Rosji przesądza według reportera to, jak w państwie budowanym na piętrowych fikcjach zachowują się dziennikarze, producenci telewizyjni i intelektualiści. W odróżnieniu od Związku Radzieckiego, we współczesnej Rosji media mogą w miarę swobodnie krytykować władzę – tym m.in. zajmują się kanały telewizyjne i tytuły prasowe związane z domem mediowym SNOB. „W miarę swobodnie” oznacza, że tematem tabu jest dziennikarstwo śledcze dotyczące znikania pieniędzy z budżetu oraz wszędobylskiej korupcji. Antykremlowskie felietony pisane są bardzo często ze świadomością, że i tak odgrywają jedynie rolę hipsterskiej opozycji w politycznym spektaklu. Dominującą wśród elit postawą jest zatem ironiczny dystans, poczucie, że równocześnie jest się i cynicznym, i oświeconym. Pomerantsev świetnie uchwytuje to zjawisko w opisie tzw. Putin Party, czyli klubowej imprezy na cześć prezydenta Rosji, na której dress code, jak można łatwo się domyślić, związany jest z osobą prezydenta Rosji. Oto przesiąknięta zachodnią kulturą śmietanka towarzyska Moskwy balansuje między feudalnymi pozami absolutnego poddaństwa i „figlarną, postmodernistyczną ironią”, przy jednoczesnej świadomości, że jeden fałszywy krok może rozsierdzić wszechobecną władzę. Aby ta współczesna forma dwójmyślenia działała dobrze, nie są już potrzebne tortury psychiczne rodem z „1984”. Jak stwierdza Pomerantsev w jednym z reportaży, w Rosji prędzej czy później po prostu „stajesz się aktorem, który wobec swego państwa odgrywa wciąż nową rolę (…). I to jest dobre dla systemu, bo dopóki jesteś symulantem, nie będziesz w stanie zrobić nic prawdziwego, zawsze będziesz musiał iść na kompromisy (…). Jakąkolwiek wybrałbyś drogę, znajdziesz się w potrzasku”.\nGłówna teza „Jądra dziwności” – Rosja jest państwem postmodernistycznym, w którym kryzys referencji i tożsamości uczy obywateli cynizmu – zostaje przez Pomerantseva uargumentowana z literackim kunsztem, w czym pomaga kreacja autora jako kogoś, kto sam działał w opisywanym przez siebie systemie. Obserwacje reportera współgrają dodatkowo z ogłaszanym już w latach 90. przez Frederica Jamesona, a u nas w ostatnich latach m.in. przez Igora Stokfiszewskiego czy Jana Sowę wyczerpaniem się paradygmatu postmodernistycznego, z jego dialektycznym przejściem w logikę późnego kapitalizmu. Tony Wood z „The Guardian” stwierdził wręcz, że obraz Rosji wyłaniający się z reportaży Pomerantseva świadczy o „wchodzeniu Rosji w (…) zglobalizowany porządek neoliberalny”. Analogii jest bardzo dużo, na przykład powracający w „Jądrze dziwności” temat kontrolowanego chaosu przekazów medialnych przypomina opisywaną przez Philipa Mirowskiego strategię agnotologii, która, jak pisał ostatnio Mikołaj Ratajczak, w porządku neoliberalnym ma na celu przesunięcie ciężaru debaty publicznej „w regiony, gdzie nikt do końca nie wie, o co tak naprawdę chodzi”. Dzięki temu łatwiejsze staje się wprowadzenie kolejnej wersji „spontanicznego porządku”, czyli teorii efektywnego rynku.\nGłówna teza – Rosja jest państwem postmodernistycznym, w którym kryzys referencji i tożsamości uczy obywateli cynizmu – zostaje przez Pomerantseva uargumentowana z literackim kunsztem\nNie sposób jednak nie zauważyć, że niechęć, z jaką Pomerantsev odnosi się w „Jądrze dziwności” i w swoich artykułach do wszystkiego, co „postmodernistyczne”, przypomina przykurzone już tezy z tekstów Allana Blooma czy Ryszarda Legutki, którzy zgodnie oskarżali to – de facto pozbawione desygnatu – zjawisko o ogólne psucie obyczajów. Gdy Pomerantsev stwierdza na przykład, że zarówno napędzający homofobię Putin, jak i lewicowi amerykańscy intelektualiści wspierają odejście od „polityki opartej na rzeczywistości”, to chcąc nie chcąc sytuuje się w pobliżu „zdroworozsądkowej” argumentacji widzącej w „postmodernizmie” pochwałę nihilistycznego kwietyzmu. O tym, że do tego ostatniego było francuskim myślicielom daleko, świadczy m.in. działalność Michela Foucaulta po ogłoszeniu stanu wojennego w Polsce.\nRysy w narracji Pomerantseva otwierają czytelnika na (z gruntu „postmodernistyczne”, lecz bezdyskusyjnie wartościowe) pytanie o to, w imię jakiej prawdy występuje autor, a zatem – czy i jak możliwe jest według niego przebudzenie się Rosjan ze świata symulakrów? Tu mam z „Jądrem dziwności” największy problem. Przytłaczający pesymizm reportaży, a zwłaszcza to, jak opisywana jest w nich pozycja jednostki w nowej Rosji, paradoksalnie zbliża Pomerantseva do bezsilnej zgody na kształt państwa. Skoro, jak reporter tytułuje jeden ze swoich tekstów, „Wszyscy jesteśmy «pożytecznymi idiotami» Putina”, i skoro niemożliwe jest przebicie się przez medialny szum informacyjny z czymś, co zmieniłoby obecny status quo, to być może pozostają tylko pozbawione sprawczości „antykremlowskie tyrady”, z których Pomerantsev zresztą kpi w książce? Samo określenie Putinowskiej Rosji jako „postmodernistycznej” jest już etycznie dwuznaczne. Przypisuje ono bowiem skorumpowanemu państwu jakąś wartość naddaną, czyniąc z niego ciekawy, wywołujący grozę fenomen, co w popularnym reportażu, w którym liczy się raczej gra na uczuciach czytelnika niż analiza z zakresu filozofii polityki, wywołuje efekt odmienny od zamierzonego. „Drżyj, Europo Zachodnia”, zdaje się mówić Pomerantsev, „Nowa Rosja zna każdy twój krok i nic nie można z tym zrobić”. Inna sprawa, że – jak pokazał Mark Ames w artykule „Neocons 2.0: The problem with Peter Pomerantsev...” – nimb heroizmu, jakim autor otacza w jednym z tekstów Billa Browdera, amerykańskiego przedsiębiorcę przez wiele lat wspierającego Putinowską politykę „twardej ręki”, który dopiero po sprawie wytoczonej jego firmie i wyrzuceniu go z Rosji w 2006 r. stał się działaczem na rzecz egzekwowania praw człowieka, rzuca cień na wiarygodność Pomerantseva. Niewykluczone, że „prawda”, o której rozpłynięciu się autor nas alarmuje, to interesy zawiedzionych partnerów biznesowych Kremla takich, jak Browder.\nRysy w narracji Pomerantseva otwierają czytelnika na pytanie o to, w imię jakiej prawdy występuje autor, a zatem – czy i jak możliwe jest według niego przebudzenie się Rosjan ze świata symulakrów?\nDodatkowo dotkliwy brak jednostkowych historii, które wychodziłyby poza kilka reportażowych klisz sprawia, że w „Jądrze dziwności” najważniejszym tematem jest w gruncie rzeczy sam autor ze swoimi dylematami moralnymi i swoją tezą o postmodernistyczności Rosji. Reportaże Pomerantseva są znacznie ciekawsze w tych fragmentach, w których autor porzuca główną ścieżkę wywodu, zbacza z trasy i spaceruje po Moskwie, opisując problemy Rosji z perspektywy przechodnia. Dziennikarz skupia się wówczas na detalach, ale odnajduje w nich punkt zaczepienia dla ogólniejszej obserwacji. To w takich momentach opis niespójnej, chaotycznej architektury Moskwy może nabrać znaczenia także dla polskich problemów z historią: „Rosja ma problem ze swymi wspomnieniami. Wśród mijanych (…) budynków nie ma takiego, który nie byłby miejscem lub świadkiem egzekucji, zdrad i masowych zbrodni. (…) Gdziekolwiek rosyjska kultura (…) próbuje odnaleźć jakieś fundamenty, (…) znajduje tylko puste przestrzenie, spaloną glebę i plamy zaschniętej krwi. (…) Rosja XXI wieku szuka samej siebie; ucieka, powraca, zaprzecza i wymyśla wszystko od nowa”.\nBłyskotliwych uwag takich jak powyższa, które chociaż na moment odbiegałyby od dość jednostajnej wizji państwa przeżartego przez fikcję, jest w książce bardzo mało. Może polska wersja tytułu mówi o książce Pomerantseva jednak więcej niż oryginalne „Nothing is True and Everything is Possible”? Rosja w oczach reportera jest bowiem faktycznie „jądrem dziwności”, nad którym można się tylko niemo zadumać.\nRosja, filozofia, Peter Pomerantsev


Problem z leukocytami - Strona 4 - CU, CD i inne zapalne choroby jelit\nPost autor: Moniaaa89 » 03 sty 2013, 23:03\nPoniżej dodałam zestawienie moich trzech ostatnich wyników badań: pierwszy z 30.10.2012 (przed zmniejszeniem dawki Imuranu), drugi z 7.12.2012 (miesiąc po zmniejszeniu Imuranu na 75mg) oraz z 2.01.2013 (dwa miesiące po zmniejszeniu Imuranu, zaostrzenie od miesiąca). Bardzo proszę o przejrzenie tych wyników i interpretację.\nPost autor: Mamcia » 04 sty 2013, 22:25\nI zaostrzenie jest, ale powodów do zmniejszenia dawki to ja nie na pierwszy rzut oka nie widzę.\nPost autor: Moniaaa89 » 04 sty 2013, 23:49\nDziękuję za odpowiedź. Czyli mam rozumieć, że niesłusznie dwa miesiące temu zmniejszyłam Imuran? No ale trudno, stało się... Mam nadzieję, że jakoś wyplączę się z tego zaostrzenia...\nPost autor: Moniaaa89 » 22 sty 2013, 23:12\nDziś, po trzech tygodniach, zrobiłam kolejne badania. Wyniki mnie trochę przeraziły (poniżej zamieszczam). Ogólnie samopoczucie też się raczej pogarsza, krwi jest coraz więcej. Nie rozumiem tylko dlaczego? Od trzech tygodni biorę Metypred (aktualnie w dawce 12mg), ale mam wrażenie, że mój organizm w ogóle na to nie zareagował. Czy to może oznaczać, że mam sterydooporność? Czy po prostu dawka jest za mała? Cały czas robię też wlewki z Corhydronu na noc, a rano zakładam czopki robione ze sterydem. A poprawy ciągle brak...\nPost autor: kasinp » 23 sty 2013, 14:42\nNie ma aż takiej tragedii, miałam podobne . Trochę żelazo dupne , a może helatowane sobie powcinaj , wchłania sie lepiej , ja kupiłam takie mega dawka , i jest lepiej , stan zapalny też masz , a nie jesteś przeziebiona?\nPost autor: Moniaaa89 » 23 sty 2013, 19:27\nPrzeziębiona nie jestem, a podwyższone CRP i OB raczej tylko potwierdzają zaostrzenie. Niskie żelazo i hemoglobina to zapewne skutek krwistych stolców. Właśnie wróciłam z wizyty u mojej pani doktor. Na razie zwiększyła mi Metypred na 16mg, Imuran też zwiększyłyśmy ponownie na 100mg i jeszcze dostałam Ciprinol. I jeszcze Sorbifer, żeby podnieść żelazo. Jeśli za 2 tygodnie dalej nie będzie żadnej poprawy, prawdopodobnie pójdę do szpitala i dostanę coś dożylnie...\nPost autor: Moniaaa89 » 05 lis 2013, 17:59\nJaki poziom leukocytów w trakcie brania Imuranu jest "bezpieczny"? Chodzi mi o to do jakiego poziomu leukocyty mogą spaść tak żeby nie było to groźne dla organizmu.\nOstatnio (prawie rok po ostatnich przygodach z leukocytami) pojawił się u mnie znów podobny problem - miesiąc temu leukocyty spadły do poziomu 3,3 (norma od 3,8) i pani doktor powiedziała że to niebezpieczne bo mogą jeszcze bardziej spaść i wtedy będzie nieciekawie, dlatego kazała trochę zmniejszyć dawkę Imuranu i do tego zażywać Ecomer. Boję się, że to znów zakończy się zaostrzeniem. Dzisiaj zrobiłam badania krwi i poziom leukocytów podniósł się już na 4,1. Niestety od paru dni w kale pojawia się niewielka ilość krwi... Zastanawiam się czy to na pewno była dobra decyzja z tym zmniejszeniem dawki Imuranu...\nPost autor: Moniaaa89 » 05 lis 2013, 20:32\nWrednaTubisia dziękuję za odpowiedź. Jutro mam wizytę u lekarki, zobaczymy co powie...