Pomidory, papryka i czosnek to kombinacja warzyw korzystna dla wszystkich, która często pojawia się w różnych przepisach.\nBazując na tych trzech składnikach, można ugotować ogromną liczbę potraw, ale wszystkie będą miały inny smak i aromat.\nPeppers and Garlic Tomatoes - Ogólne zasady gotowania\nPomidory są przygotowywane na różne sposoby z pieprzem i czosnkiem, są solone, marynowane, marynowane, przyprawiane, kawior, różne narodowe potrawy i sosy. Wszystko zależy od receptury i dodatkowych składników, ale istnieją ogólne zasady, które wpływają na smak produktu końcowego, a także jego bezpieczeństwo.\n• Im lepsze, świeższe i smaczniejsze warzywa, tym lepiej potrawa się skończy. Trudno jest ugotować coś bezwartościowego, niezależnie od przepisu używanego z ospałej papryki lub kwaśnych pomidorów.\n• Wszystkie warzywa muszą być dokładnie umyte i wysuszone. Mokre produkty lepiej nie używać, zmniejsza to trwałość końcowych półfabrykatów.\n• Nasiona i wnętrzności są zawsze usuwane z papryki, w przypadku ostrych strąków można po prostu odciąć łodygę.\n• Do krojenia warzyw należy używać ostrych noży, aby kawałki były czyste, piękne, produkty będą gotowane w tym samym czasie.\n• Podczas gotowania solanki należy ją dobrze zagotować. Przy robieniu marynat i nalewaniu należy starannie zemleć sól, cukier i przyprawy. W przeciwnym razie są one nierównomiernie rozłożone, a obrabiany przedmiot może być kwaśny.\nI oczywiście nigdy nie należy zapominać o czystości naczyń i wyposażenia pomocniczego. Jest to szczególnie ważne podczas przygotowań do zimy. Zaleca się sterylizację słoików i pokrywek, dokładne umycie pozostałych naczyń lub zalanie wrzątkiem.\nPrzepis 1: Pomidory pieprzowe i czosnkowe bez sterylizacji\nProsty sposób zbierania pomidorów z pieprzem i czosnkiem. Proporcje podano dla jednego słoika o pojemności 3 litrów. Marynata osiągnie 1,5 litra, w zależności od wielkości pomidorów i gęstości warzyw układanych.\n• 1,3 kg pomidorów;\n• 5 papryki;\n• liście chrzanu;\n1. Warzywa powinny być myte, suszone, wnętrze pieprzu powinno być usunięte i pocięte na 4 części każda. Skórka czosnkowa.\n2. Umieść liście chrzanu na dnie sterylnego słoika, mocno ułóż warzywa. Wlać wrzątek, przykryć i ogrzać przez 10 minut.\n3. Odcedzić wodę, doprowadzić objętość do 1,5 litra, dodać sól z cukrem, gotować przez minutę i ponownie wlać pomidory z pieprzem i czosnkiem, wylać łyżkę octu 70% i zwinąć pokrywkę. Schłodzić pod futrem w stanie odwróconym.\nPrzepis 2: Pomidory z pieprzem i czosnkiem bez octu\nPrzygotowanie pomidorów z papryką i czosnkiem, które mogą być stosowane dla dzieci, i tylko dla tych, którzy nie lubią lub nie tolerują kwasu octowego. Używa aspiryny w małych ilościach. Ponadto przepis ten różni się zawartością cukru, pomidory i papryka są słodkie, a czosnek nadaje smak.\n• 3 kg pomidorów;\n• 600 gr. pieprz;\n• 10 ząbków czosnku;\n• koperek, liście chrzanu;\n• 4 tabletki aspiryny.\n• 7-8 łyżek cukru.\n1. Przygotuj warzywa, tak jak w poprzednim przepisie. Rozłożyć na sterylnych słoikach. Ta ilość wystarczy na 2 trzy litry.\n2. Wlać wrzątek, odstawić na 10 minut, a następnie spuścić. Powtórz jeszcze raz. 3. Po drugiej śmietanie zagotuj solankę. W tym celu należy doprowadzić objętość wody do 3 litrów, wlać sól, cukier i zagotować.\n4. Umieść 2 puszki aspiryny w słoikach, zalej solanką i zwiń pokrywki\nPrzepis 3: Pomidory i czosnek Quick and pepper\nLekko solone pomidory z papryką i czosnkiem, które będą gotowe następnego dnia. A przechowywanie w lodówce może trwać do 2 tygodni, az czasem staną się jeszcze bardziej pachnące i smaczniejsze. Używany gorący i bułgarski pieprz.\n• 1 kg pomidorów;\n• 2 nadziewane słodkie papryki;\n• 8-10 ząbków czosnku;\n1. Kroimy pomidory na pół, duże pierścienie pieprzowe, czosnek zatyka dowolnie na kilka części, dzięki czemu lepiej nadają zapachowi. Ostry strąk należy bardzo precyzyjnie ciąć.\n2. Gotuj solankę z wymienionych składników, ostudzić.\n3. Warzywa składają się w dowolne głębokie naczynia, na przemian między sobą. Na życzenie nalej zieleni. Napełnij schłodzoną solanką, trzymaj godzinę w temperaturze pokojowej i włóż do lodówki.\nPrzepis 4: Zielone pomidory z papryką i czosnkiem ze sterylizacją\nDoskonała przekąska z zielonych pomidorów z pieprzem i czosnkiem. Pieprz jest potrzebny ostry, najlepiej zielony, do połączenia z niedojrzałymi pomidorami. Do dodatkowej przyprawy używa się startego chrzanu. Wszystkie warzywa są pobierane w dowolnych ilościach.\n• zielone pomidory;\nSolanka na litr:\n• Łyżka octu 70%.\n1. Z chrzanu, czosnku, ostrej papryki przygotuj nadzienie do pomidorów. Aby to zrobić, umyj warzywa, musimy je oczyścić i posiekać w blenderze lub przez maszynkę do mięsa. 2. Wykonaj cięcia w kształcie krzyża około 2/3 głębokości w pomidorach, wypełnij je farszem, włóż do litrowych słoików.\n3. Zagotuj solankę, wlej pomidory z pieprzem i czosnkiem, sterylizuj słoiki przez 15 minut. Zakorkowany, wysłany do ostygnięcia.\nPrzepis 5: Pikantna przystawka pomidorowa z pieprzem i czosnkiem\nWspaniała przekąska pomidorów z papryką i czosnkiem, której atrakcją jest niesamowicie pachnąca warstwa. Marynowane warzywa powinny mieć co najmniej 2 godziny, ale lepiej gotować z wyprzedzeniem i trzymać dzień w lodówce, aby wszystkie soki miały czas na wymieszanie.\n• 10 pomidorów;\n• 2 słodkie zielone papryki.\n• 5 ząbków czosnku.\n• Pokrój pomidory w duże pierścienie lub półpierścienie o grubości nie mniejszej niż 1 cm, zielony pieprz w cienkie półpierścienie.\n• Do sosu posiekaj warzywa, paprykę, czosnek, dodaj wszystkie inne składniki i wymieszaj. Sól do smaku.\n• Umieść pomidory i paprykę w słoiku, układając każdą warstwę zieleni. Naciskaj mocno. Zamknij plastikową pokrywę i wyjmij w celu wytrawienia.\nPrzepis 6: Koreańska przekąska pomidorowa z pieprzem i czosnkiem\nKoreańskie potrawy wyróżniają się niezwykłym aromatem i pikantnym smakiem. A ta wspaniała przystawka pomidorowa z pieprzem i czosnkiem nie jest wyjątkiem. Liczba warzyw jest dowolna, w zależności od niezbędnej ostrości i osobistego smaku. Ale od sformułowania uzupełnienia nie powinno się różnić.\n• grube pomidory;\n• 100 ml octu 6%;\n• 1 łyżka koreańskich przypraw;\n• 1,5 łyżki soli; • 0,5 szklanki oleju.\n1. Myjemy pomidory, kroimy każdy na 6-8 części. Słomki pieprzowe. Czosnek i pikantny strąki pokroić w papkę. Zieloni właśnie cięli.\n2. Do napełniania wymieszać wszystko z wyjątkiem masła, dobrze wcierać. Gdy ziarna soli i cukru rozpuszczą się, wlej trochę i wymieszaj.\n3. W słoiku wkładamy pomidory z pieprzem i czosnkiem, zalewamy je ostrą papryką wymieszaną z zielenią i zalewamy każdą warstwę.\n4. Zamknij słoik szczelną pokrywką, odwróć go i umieść w tej formie w lodówce na noc lub na dzień. Więc górna warstwa przekąski dobrze się marynuje. Następnie możesz przechowywać w zwykłej formie, jeśli oczywiście po usunięciu próbki coś zostało.\nPrzepis 7: Pomidory z pieprzem i czosnkiem w języku ormiańskim\nDo przygotowania pomidorów z pieprzem i czosnkiem potrzebne będą mocne i małe owoce, możesz być lekko niedojrzały. Możesz zjeść przekąskę w ciągu 3 dni po przygotowaniu. Ale im bardziej zielone pomidory, tym dłużej będą marynować.\n• 20 mocnych pomidorów;\n• słodka papryka 3 szt .;\n• 2 strąki ostre;\n• gałązka bazylii.\n• 0,5 art. sole;\n• 7-8 pieprzu.\n1. Ugotuj solankę z 2,5 litra wody, soli, liścia laurowego i pieprzu, zagotuj dobrze i schłódź do chłodnego stanu.\n2. Uwolnij ostrą i słodką paprykę z wnętrzności, obierz czosnek, posortuj warzywa i zmiel je razem. Można to zrobić za pomocą maszynki do mięsa, miksera lub po prostu posiekać wszystko.\n3. Pokroić i osuszyć pomidory pokrojone na pół w połowie, ale nie przycinać do końca. Nadziewane pieprzem, czosnkiem i zielenią, starannie ułożone w emaliowanym rondlu. 4. Wypełnij pomidory papryką i czosnkiem, połóż ucisk i wyjmij w chłodne miejsce do marynowania. Po 3 dniach możesz spróbować przekąski.\nPrzepis 8: Pomidory z pieprzem i czosnkiem w soku pomidorowym\nPopularny przepis, który pozwala uzyskać nie tylko pyszne pomidory z pieprzem i czosnkiem, ale także aromatyczny sok pomidorowy. Ratuj, jeśli jest dużo zmiętych, miękkich i popękanych pomidorów. Możesz również użyć gotowego soku, zebranego na zimę.\n• małe pomidory;\n• ząbki czosnku według liczby pomidorów;\n• Bułgarski pieprz.\n1. Dokładnie umyj pomidory i paprykę. Wysuszyć. Pieprz jest uwalniany z wnętrzności, cięty na 6-8 części w długie plastry.\n2. Obierz czosnek. Lepiej jest używać małych zębów, ale jeśli nie są one dostępne, można wyciąć duże zęby na 2 części.\n3. W każdym pomidorze wykonaj nacięcie w miejscu mocowania łodygi i wepchnij goździk czosnku. Kiedy wszystkie pomidory są nadziewane, włóż je do słoików, przesuwając je w plasterki słodkiej papryki.\n4. Zagotuj sok pomidorowy z przyprawami, wlej nasze pachnące pomidory z pieprzem i czosnkiem aż do szyi, przykryj pokrywką i sterylizuj. Za każdy litr wystarczy 10 minut. Następnie zamknij pokrywę.\nWraz z czosnkiem do pomidorów można dodawać wszelkie warzywa. A ten, kto szczególnie kocha pachnące przyprawy, może dodać do słoika kilka gwiazd goździków i groszku z aromatycznym pieprzem.\nPrzepis 9: Sos pomidorowy i pieprzowy z czosnkiem.\nNajłatwiejsza wersja sosu z pomidorami z pieprzem i czosnkiem, o której możesz pomyśleć. Ułatwia proces wytwarzania elektrycznej maszynki do mielenia mięsa lub robota kuchennego. Wymagane składniki\n• 1,2 kg pieprzu;\n• 0,1 kg czosnku;\n• 0,1 litra oleju.\nSól, cukier, przyprawy, możesz użyć absolutnie każdego smaku. Do przypraw można dodać chilli lub użyć czerwonego proszku.\n1. Warzywa należy myć i suszyć. Przygotuj się do siekania, pokroić na kawałki, usuń nasiona z pieprzu.\n2. Przewiń wszystko razem przez maszynkę do mięsa, wlej do rondla i zagotuj na kuchence. Jak tylko masa się zagotuje, musisz usunąć pianę. Gotuj na małym ogniu przez 20 minut.\n3. Wlać przyprawy do smaku, sól, dodać cukier i masło. Nie zaniedbuj cukru, pomoże warzywom odkryć smak, polepszy smak sosu. Gotuj razem przez kolejne 5 minut.\n4. Ułóż w sterylnych słoikach, zwinąć i odłożyć do przechowywania.\nPrzepis 10: Sałatka z pomidorów i pieprzu z czosnkiem.\nLeniwa sałatka na zimę z pomidorów, papryki i czosnku, której przygotowanie nie zajmuje dużo czasu. Ale mimo to zimą przekąska zadowoli się doskonałym smakiem i letnim aromatem.\n• 0,5 kg czerwonej lub żółtej papryki;\n• 0,3 kg cebuli.\nKażdy słoik 0,7 l:\n• 0,5 łyżeczki ocet;\n• 2 duże łyżki masła.\n1. Sałatka jest dobra, ponieważ nie wymaga wcześniejszego mieszania warzyw z przyprawami i dużymi potrawami. Pomidory pokroić w plasterki jak na zwykłej letniej sałatce. Pokroić cebulę i pieprz, posiekać czosnek.\n2. Umieszczamy wszystkie warzywa w słoikach na ramionach. Umieścić wymienione przyprawy na wierzchu, wylać olej i dodać trochę przegotowanej wody, aby warzywa były przykryte. Przykryj pokrywkami.\n3. Umieść słoiki do sterylizacji przez 15 minut, a następnie dodaj ocet do każdej rolki. Czyścimy pod ciepłą peleryną, aby zakończyć chłodzenie.\nPeppers and Garlic Tomatoes - Tricks and Tips\n• Czy przekąska z pomidorów, pieprzu i czosnku wyróżnia się i staje się zbyt słona lub kwaśna? W żadnym wypadku nie należy go wyrzucać. Do brązowienia można dodać intensywne warzywa do barszczu, kapuśniaka, kharcho lub sosu mięsnego.\n• Potrzebujesz szybko obrać czosnek? Napełnij wodą przez 1-2 godziny. Skóra będzie łatwa do oddzielenia i zajmie znacznie mniej czasu.\n• Jeśli chcesz zachować skórę na całych pomidorach, musisz ją przekłuć wykałaczką przed nalaniem wrzątku. Również ta metoda jest stosowana do przyspieszenia procesu marynowania lub solenia warzyw.\n• Nie masz pewności, ile słoików użyć na puste miejsca? Im ostrzejszy i bardziej ostry jest przepis, tym mniejszy powinien być pojemnik. A do słonych i słodkich preparatów można użyć dużych puszek. I możesz nawigować według liczby osób w rodzinie. Dla każdego średnio 0,5 litra konserwowania.\n• Liście laurowe często dodaje się podczas zbierania pomidorów i papryki, ale sprawia, że pobliskie owoce są bez smaku. Aby temu zapobiec, możesz spawać solankę i usunąć ją przed wlaniem do słoików.\nPomidory i czosnkowe przekąski - dwa surowce do setek potraw. Wybór najsmaczniejszych przekąsek z pomidorów czosnkowych ze szczegółowymi przepisami


Czy w elektronicznym druku PIT rocznym można uwzględnić ulgę na Internet? | e-deklaracje.edu.pl\nOpcja składania rocznych deklaracji podatkowych przez Internet, w trybie zdalnym, bez konieczności osobistej wizyty podatnika w Urzędzie Skarbowym, nie pozbawia go jednocześnie możliwości skorzystania z licznych ulg i preferencji podatkowych. Jak ująć np. ulgę na Internet w rocznej e-Deklaracji podatkowej?\nElektroniczny PIT z ulgą na Internet będzie ujmował takie odliczenie podatkowe dokładnie na takich samych zasadach, jak rozliczenie roczne z ulgą internetową składane w tradycyjnej formie. Ulga internetowa przysługuje obecnie tylko wąskiej grupie podatników, którzy spełnią wymagania ustawowe. Rozliczenie roczne z ulgą na Internet z powodzeniem złożymy w Urzędzie Skarbowym osobiście, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby nasze Pity 2013 zostały wysłane w trybie zdalnym przez Internet. Podatnicy rozliczający się przez Internet lub planujący takie rozliczenie nie muszą martwić się, że zostaną w ten sposób pozbawieni możliwości złożenia preferencyjnych druków podatkowych, z zastosowaniem ulg i odliczeń od podatku dochodowego należnego fiskusowi lub od dochodu wykazanego w rocznym rozliczeniu podatkowym.\nJak rozliczyć w PIT ulgę na Internet?\nPity 2013 podatników muszą ujmować ulgę na Internet na znowelizowanych zasadach, przez co ulga internetowa nie jest już dostępna dla wszystkich podatników, którzy w poprzednim roku podatkowym ponosili koszty dostępu do sieci internetowej czy koszty zainstalowania Internetu w swoim domu lub w firmie. Rozliczenie roczne z ulgą Internetową polega na tym, że podatnik odlicza od dochodu koszty ponoszone na dostęp do Internetu, w rzeczywistej, udokumentowanej fakturami lub rachunkami wysokości. Maksymalnie w ramach rozliczenia rocznego z ulgą na Internet można odliczyć 760 zł od dochodu podatnika.\nJeśli podatnik ma prawo do zastosowania rozliczenia rocznego z ulgą internetową, poza główną deklaracją podatkową będzie zobowiązany do złożenia w Urzędzie Skarbowym również załącznika PIT/O, w którym wpisuje kwotę łączną odliczeń od dochodu. Kwota ta jest przenoszona do rocznego zeznania podatkowego podatnika na PIT-37 lub PIT-36. Druk PIT z ulgą internetową i załącznikiem PIT muszą trafić do właściwego względem miejsca zamieszkania podatnika urzędu w terminie do 30 kwietnia kolejnego roku podatkowego, następującego po roku rozliczenia. Elektroniczny PIT z ulgą na Internet również w ten sam sposób może ujmować ulgę na Internet.\nPodstawową zasadą dla zastosowania ulgi na Internet w rocznym rozliczeniu podatkowym jest ponoszenie w poprzednim roku podatkowym rzeczywistych kosztów dostępu do Internetu.\nUlga na Internet może być ujęta wyłącznie w formularzach PIT-36 lub PIT-37, czyli skorzystają z niej podatnicy rozliczający się z fiskusem na zasadach ogólnych, według dwustopniowej skali podatkowej 18 i 32%. Ulga internetowa nie będzie mogła być ujęta w rozliczeniach rocznych PIT wypełnianych na drukach:\nGeneralnie, na mocy nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku, ulga na Internet ma być wygaszona, ale stopniowo. Na razie można z niej korzystać, choć tylko na mocno ograniczonych zasadach. Tylko niektórzy podatnicy będą mogli ująć w rocznym rozliczeniu podatkowym ulgę na Internet.\nW roku 2014 podatnicy mogą złożyć deklaracje podatkowe za rok podatkowy 2013 z ulgą na Internet, o ile w poprzednich latach nie korzystali oni z takiej możliwości. Ulga na Internet zostanie wykorzystana przez podatników, którzy także w rozliczeniach za rok podatkowy 2012 skorzystali po raz pierwszy z ulgi i ponownie zechcą to zrobić w rozliczeniach za rok 2013. Mówi o tym art. 26 ust. 6 lit. h ustawy o PIT: „odliczenie od dochodu wydatków poniesionych z tytułu użytkowania sieci Internet, w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 760 zł, przysługuje podatnikowi wyłącznie w kolejno po sobie następujących 2 latach podatkowych, jeżeli w okresie poprzedzającym te lata nie korzystał z tego odliczenia.”


W wydawnictwie Zysk i S-ka pojawiły się ciekawe nowości. Zobaczcie:\nKrwawiąca granica. Kulisy wywiadu II RP\nSeria: Kulisy wywiadu II RP\nKolejny tom cyklu „Kulisy wywiadu II RP” poświęcony jest operacjom wywiadowczym Oddziału II Sztabu\nGeneralnego/Głównego. Tym razem autor szczególny nacisk położył na sprawy związane z działalnością\nszpiegowską na kierunku niemieckim przy aktywnym udziale funkcjonariuszy Straży Granicznej.\nPrzebieg granicy polsko-niemieckiej, ustalony podczas konferencji w Wersalu, nie zadowalał żadnej ze stron. Dla\nNiemców konieczność oddania Polsce fragmentów terytorium Pomorza oraz Górnego Śląska była „pomyłką\nwersalską”. Polacy tę samą decyzję traktowali jako brak szczodrości, a nawet zdradę ze strony wielkich mocarstw.\nDzień złożenia podpisów pod traktatem był jednocześnie dniem rozpoczęcia przygotowań do nowej wojny.\nWraz z odbudową potencjału sił zbrojnych, uaktywniły się służby wywiadowcze. W tym tomie czytelnik znajdzie\nomówienie wielu aspektów ich działalności oparte na bogatych materiałach archiwalnych.\nDo walki włączyła się także machina propagandowa. Gazety po obu stronach granicy, by dotrzeć do masowego\nodbiorcy, stosowały zasadę „Sang à la une”, czyli krew na pierwszej stronie. Każde wydarzenie w stosunkach\npolsko-niemieckich miało być prezentowane ostro, odważnie, dosadnie i bez ograniczeń typowych dla języka\ndyplomacji. Na podparcie odważnie prezentowanych kolejnych spraw wywiadowczych prowadzonych przez\nOddział II SG autor przytacza fragmenty lub publikuje w całości wiele nieznanych dotąd dokumentów, zarówno\nniemieckich jak i polskich. Jest to niezaprzeczalnie wielki walor tej książki.\nCzy wystarczyło spaść ze stołka i zamówić trumnę, by podbić serca dzieci i dorosłych? Okazuje się, że tak!\nDostajemy tysiące maili i listów z zapytaniem, co nowego u ich ulubieńca. Wiemy tyle, że wyleciał zwiedzać\nkolorowe chmury. A co więcej? Czytajcie książkę.\nBędziecie mieli szansę pośpiewania z Mistrzem ulubionych Jadą, jadą misie, Panie Janie, niech Pan wstanie, czy Za\ngórami za lasami, za dolinami…\nZapytacie ptaszka na drzewie, gdzie leży szczęście człowieka. Przemknie wam Edziu, co jedzie na śledziu. Dowiecie\nsię, jaki jest prosty sposób na rozwiązanie problemu łysych. I co się dzieje z naszymi marzeniami.\nWacław Korabiewicz trafił dwukrotnie do „krainy zaczarowanej baśni”, jak zwykł mawiać o Etiopii. W pierwszym\nspotkaniu wystąpił w roli lekarza, a w Afryce to wyzwanie tylko dla śmiałków o mocnych nerwach. Po kilku latach\npowrócił ogarnięty pasją badacza. Jego opowieść znakomicie wprowadza w mistyczny świat tej perły Rogu Afryki.\nKażdym słowem ożywia jej barwy, zapachy i smaki. Rozwikłuje tajemnice ukryte w bezcennych skarbach historii\ni kultury. A jest ich całe mnóstwo – od starożytnego cesarskiego miasta Gonder nieopodal gór Semien, przez\nwykuty w skałach kompleks sakralny w Lalibeli, aż do Aksum z Arką Przymierza, którą, według legendy, przywiózł z\nJerozolimy Menelik I, syn króla Salomona i królowej Saby. To niepowtarzalna podróż po świecie bajecznych krajobrazów Etiopii, gdzie Słońce na ambach panuje wszędobylski uśmiech i ujmujące spojrzenie najpiękniejszych i najdzielniejszych ludzi Afryki.\nWielką rzadkością są osoby, które zadają pytanie i są ciekawe odpowiedzi. Zazwyczaj odpowiedź jest dla nich obojętna. Często rozmawiamy z obowiązku i jest to obowiązek\nobopólny. Gdy spotyka się takie osoby jak pani Ewa, to chce się rozmawiać nawet o rzeczach, tematach, o których na ogół nie rozmawiam.\nEwa Siwicka – znana i lubiana dziennikarka i prezenterka telewizyjna, uznawana za ikonę poznańskiej TVP.\nOd 2005 r. prowadzi autorski program „Ewa i jej goście”, do którego zaprasza wybitnych twórców kultury, cieszących się sławą nie tylko w Polsce, ale i za granicą.\nProfesor Paweł Wieczorkiewicz, idąc śladem historyków końca XIX wieku, dokonuje w swej książce analizy upadku II Rzeczypospolitej. Prawda o dziesięcioleciu 1935-1945 jest gorzka; zawiera rejestr kolejnych błędów, niepowodzeń i porażek, które doprowadziły do tragicznego dla Polski finału. Zdaniem autora nasz kraj poniósł w drugiej wojnie światowej druzgocącą klęskę, na równi z Niemcami i Japonią, ograbiony z rdzennie polskich ziem i wyniszczony wskutek świadomej polityki eksterminacyjnej obu okupantów. Przyczyniły się do tego zarówno bierność ze strony aliantów, jak też słabość polskiej dyplomacji. Autor demaskuje wiele narodowych mitów i wskazuje na niemożność pogodzenia z sobą racji Polski londyńskiej i Polski lubelskiej, generała Roweckiego i Nowotki, generała Maczka i marszałka Żymierskiego, generała Sosnkowskiego i Bieruta. Pisze: „Patriotyzmu i zdrady narodowej nie można położyć na dwu szalach i udawać, że waga nie drgnęła”. Talent autora i bogactwo wydarzeń opisywanego dziesięciolecia gwarantują historię świeżą i pasjonującą, opartą na wielu materiałach źródłowych.\nPaweł Piotr Wieczorkiewicz (1948-2009) – wybitny historyk, sowietolog, marynista. Pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego oraz wykładowca Akademii Humanistycznej w Pułtusku. Autor m.in. Historii Rosji,\nKampanii 1939 roku, 100 postaci, które tworzyły historię Polski, Przez Polskę Ludową na przełaj i na przekór.\nOkopy Świętej Trójcy. Rozmowy o życiu i ludziach\nErudycja – nie po to, żeby błyszczeć w gronie rozmówców, ale by karmić duszę. Sam jako szczeniak widywałem takich ludzi – dziś nazywam ich bezinteresownymi inteligentami. Mój kolega z podwarszawskich Włoch miał stryja, skromnego urzędnika, który wracał z pracy kolejką EKD, a potem czytał. W jego pokoju piętrzyły się księgi. Sprawą, którą zgłębiał niezwykle wnikliwie, był Kościół i papiści. Z drugiej strony leżały przedwojenne stosy „Wolnomyśliciela Polskiego”, broszury towarzystwa ateistów. Widać było, że targał się ze światopoglądem – jest Bóg czy Boga nie ma? Czas wolny spędzał na czytaniu, ale nie pchał się, by zabłysnąć, nie wygłaszał oracji. To był cichy człowiek. Czasem tylko zza ściany dochodziły ożywione głosy, kiedy dyskutował z przyjacielem, też urzędnikiem. Wadzili się o Boga! Piękne, co?\nCzasem przypominam sobie Jana Józefa Szczepańskiego. Gdzieś idę i nagle widzę jego twarz. Bo miał twarz charakterystyczną – mocne szczęki, a zarazem łagodne oczy, powiedziałbym oczy setera. Był niewysoki, ale barczysty, o silnej szyi. Jeden z moich bliskich, nieżyjących przyjaciół, Leszek Płażewski, mówi kiedyś: „Jak patrzę z tyłu na Jana Józefa, myślę sobie, że w ekstremalnej sytuacji, postawiony wobec ostatecznego wyboru, zmuszony do odwołania czegoś, w co wierzył, nawet mając łeb na pieńku, powiedziałby krótko: »Nie« i topór kata na tę szyję by spadł”.\nOna to opowieść o wykładającym w Cambridge profesorze Hollym i jego podopiecznym Leo Vinceyu i ich podróży do zagubionego gdzieś w afrykańskim interiorze królestwa. Impulsem do wyprawy staje się tajemnicza paczka zostawiona Leo przez ojca z poleceniem, aby otworzono ją dopiero w jego dwudzieste piąte urodziny. W pakunku bohaterowie znajdują resztki starych glinianych skorup oraz dokumenty, które sugerują, iż z rodem Vinceyów wiąże się jakaś pradawna tajemnica. Profesor Holly i Leo po licznych tarapatach docierają do królestwa we wschodniej Afryce, gdzie prymitywnymi krajowcami włada biała królowa Ayesha, która panuje jako wszechwładna Ona, a którą z młodym Leo łączą jakieś zagadkowe więzy… Wydana w roku 1887 powieść Ona H. Ridera Haggarda, która natychmiast stała się bestsellerem, wiktoriańska podróżnicza powieść grozy, to jedna z najsilniej oddziałujących powieści we współczesnej literaturze. O tym, jak wielki wpływ miała na ich twórczość, zwierzali się tacy autorzy jak Rudyard Kipling, Henry Miller, Graham Greene, J.R.R. Tolkien czy Margaret Atwood. Ze względu na swe bogactwo znaczeniowe powieść cieszyła się wielkim zainteresowaniem psychoanalityków - odwołania do niej znalazły się w koncepcjach Sigmunda Freuda i Carla Junga, dla którego Ona była uosobieniem archetypu Animy. Z kolei wątki fantastyczne stały się inspiracją dla wielu opowieści o zaginionych cywilizacjach – m.in. Edgara Rice Burroughsa i Arthura Conan Doyle’a, czy wymyślania mitów o nieistniejących krainach w rodzaju Shangri-La, ale również wywarły wielki wpływ na klasyczne opowieści fantastyki mistycznej: Władcę Pierścieni Tolkiena i Opowieści z Narnii C.L.Lewisa.\nCybernuty, przybysze z planety Forte, wylądowały na Ziemi i spotkały kłótliwą Grzechotnicę, sympatycznego pieska Milaska, łasucha misia Miodopijka, cichutkie myszki Klaudyny i tajemniczą Zuzannę. Pieszo, samochodem, samolotem, balonem lub pociągiem podróżowały i poznawały wiele ciekawych miejsc na świecie, interesujących ludzi, ich obyczaje, historie, a wszystko w kręgu muzyki... Co zobaczyły, gdzie były, jakie miały przygody? Wyruszmy z nimi na nieznane szlaki i pod każdą szerokość geograficzną.\nCena 00,00 zł (w tym 5% VAT)\nTako rzecze Zaratustra to jedno z najgłośniejszych dzieł w historii filozofii i najbardziej znany traktat Fryderyka Nietzschego, który choć nie przynosi nowych koncepcji, stanowi kompilację i przejrzysty wykład jego dotychczasowych poglądów.\nW tej symbolicznej, stylizowanej na biblijną opowieści, tytułowy mędrzec głosi Nietzscheańskie prawdy o ludzkiej naturze, o potrzebie jej przezwyciężenia, o afirmacji bytu i o wiecznym powrocie. Ustami Zaratustry Nietzsche głosi śmierć Boga, wolę mocy,\na także podważa tradycyjne pojęcie moralności i przedstawia swoją koncepcję "nadczłowieka".\nIlustracje Elżbieta Kidacka\nIle jest ciekawych zawodów! Zosia chce zostać lekarką, Kasia nauczycielką, Irenka krawcową, Martusia architektem, Małgorzatka sprzedawczynią a Agatka pisarką. A ty? Kim będziesz jak dorośniesz?\nTadeusz Kubiak - (1924-1979) poeta, satyryk, autor książek i słuchowisk dla dzieci.\nTadeusz Kubiak - (1924-1979) poeta, satyryk, autor książek i słuchowisk dla dzieci\nCzy jakiś tytuł trafia w Wasz gust czytelniczy?\nKrólowa Karo 3 czerwca 2014 15:19\nO, kilka pozycji chętnie bym przeczytała - zwłaszcza te historyczne.\nTirindeth 3 czerwca 2014 15:39\nDużo książek polskich autorów, których na nie czytuję niestety.\nLustro Rzeczywistości 3 czerwca 2014 15:46\nTym razem nic dla mnie, ale Pan Pierdziołka jest jakimś dziecięcym hitem, muszę sprawdzić dlaczego ;)\nUnknown 3 czerwca 2014 15:49\nRaczej nic dla mnie, choć historia Polski wydaje się ciekawa...\nKamil Bujny 3 czerwca 2014 15:53\n"Słońce na ambach" z chęcią bym przygarnął.\nPożeracz Światów 3 czerwca 2014 16:08\n"Krwawiąca granica" ciekawie się zapowiada. Można spróbować wygrać na Portalu Historyczno-Wojskowym.\nWiki 3 czerwca 2014 16:24\nInteresują mnie jedynie "Oczy pełne strachu" ;)\na_psik 3 czerwca 2014 16:58\nCzytałam pierwszą część cyklu „Kulisy wywiadu II RP” (ponad 1100 stron) i przeogromnie jestem ciekawa najnowszej książki Zacharskiego.\nA o pierdziołkomanii już też co nieco słyszałam ;-)\nmintelegance89 3 czerwca 2014 17:30\n"sny i tobołki pana pierdziołki"- no ten tytuł powalił mnie na łopatki:D\nPaula 3 czerwca 2014 18:04\nDla mnie "Historia polityczna Polski", spotkałam się z nią w wielu bibliografiach innych pozycji i bardzo mnie interesuje. Szkoda, że nie przypadł mi do gustu styl Zacharskiego, bo tematyka, jaką podejmuje, jest bez wątpienia ciekawa.\nEmis 3 czerwca 2014 20:28\nNiestety nie widzę pozycji dla siebie\nKsiążkowa Fantazja 3 czerwca 2014 21:36\nInteresuje mnie Zacharski, chociaż się waham nad nim, bo różne opinie czytywałam. Posiadam "Słońce na ambach" zatem wkrótce się zabieram za tę pozycję. Ponadto ciekawymi trafami mogą okazać się "Ona" i " Oczy pełne strachu". Pozdrawiam :)\nMartyna K. 3 czerwca 2014 23:02\nKim będę i Koszyczek Ludwiczka mnie ciekawią.\nUnknown 4 czerwca 2014 00:23\nKilka książek jest ciekawych, ale niestety mam ograniczony budżet :)\nUnknown 6 czerwca 2014 13:10\nmnie zachęciła ONA;)\nDionizja 4 lipca 2019 13:14\nMoje ukochane bydgoskie wydawnictwo ostatnio zasypuje mnie tyloma interesującymi nowościami, że wręcz nie wiem, za jaką książkę w pierwszej kolejności mam chwycić. Bardzo lubię ten dom wydawniczy przede wszystkim za to, że pozwala się wykazać również osobom dopiero rozpoczynającym swoją przygodę z pisaniem.


mól zbożowy | mrówkodzik\nArchives for posts with tag: mól zbożowy\nzaklęty krąg życia, a zwłaszcza śmierci\nWtorek 1/11/2016 //\n– Patrz! Tu chyba był kokon larwy mola zbożowego.\n– Nie był, tylko jest! W środku się jedna gąsieniczka kokoni! Ślicznie!\n– Czy ja wiem, czy ślicznie… Tłuste i upasło się na naszej kaszy, mące, bułce tartej z pewnością.\n– No popatrz, to jest przecież cud życia!\n– Tak, tak, od poczęcia do naturalnej śmierci. I to jest ten czas: na tę drugą.\n– No dobrze, zeksterminuję.\n– To się pospiesz, bo widzę że nasz żyrandol też się kokoni. Nie wiem, co się zeń wykluje, ale wolę nie sprawdzać.\nTagi eksterminacja, kokon, kokonienie, larwa, mól zbożowy, naturalna śmierć, poczęcie, Rabbio, szkodnik


Listwy przypodłogowe do płytek – Sztukatura.pl\nCharakterystyka listew przypodłogowych sprawia, że są one doskonałym materiałem służącym również do instalowania razem z wszelkiego rodzaju płytkami. Poza oczywistymi aspektami czysto funkcjonalnymi (takimi jak chociażby ukrywanie dylatacji, maskowanie kabli, przewodów oraz elementów instalacji), listwy są także świetnym elementem odpowiadającym za design. Mianowicie:\nZastosowanie klasycznych białych listew, pozwala na uzyskanie minimalistycznego stylu oraz harmonii danego pomieszczenia. Zwłaszcza, gdy znajdujące się w nim płytki również są koloru białego.\nW przypadku posiadania ceramiki w innych kolorach – idealnie odnajdą się chociażby listwy przeznaczone do malowania. Takie produkty można bowiem pomalować na dowolnie wybrany kolor. Taki, który będzie świetnie współgrał z płytkami.\nOstatnim wyjściem jest postawienie na całkowicie innowacyjną formę designu, czyli listwy przypodłogowe w wersji INOX lub aluminium, które to pozwolą otrzymać naprawdę wyjątkowy wizualny efekt.\nCo ważne - listwy z tworzywa stanowią solidną alternatywę dla bardziej tradycyjnych form wykańczania (chociażby ceramicznych lub gresowych cokołów).\nListwa przypodłogowa do płytek - do jakiej glazury się nadaje?\nNasze listwy przypodłogowe sprawdzą się absolutnie przy każdego rodzaju glazurze. Z powodzeniem zamontujesz je w towarzystwie płytek ceramicznych, jak i płytek gresowych. Jeśli w Twoich pomieszczeniach królują płytki drewnopodobne – z pewnością zainteresuje Cię możliwość zamówienia listew gotowych do malowania. Jak widzisz, mnogość wzorów, formatów, rozmiarów oraz powierzchni, daje Ci praktycznie nieograniczone możliwości aranżacyjne.\nW jakich pomieszczeniach sprawdzą się listwy podłogowe do płytek?\nProdukty tego rodzaju odnajdą się wszędzie tam, gdzie po prostu stosuje się płytki. Najpopularniejszymi pomieszczeniami są naturalnie: kuchnie, łazienki, a także hole oraz przedpokoje. Jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby listwy przypodłogowe do płytek były instalowane również w salonie, sypialni, a nawet pokoju dziecięcym. Podsumowując: tam, gdzie znajdują się płytki ceramiczne – tam również doskonale odnajdą się nasze listy przypodłogowe!\nJuż teraz zaopatrz się w wymarzone produkty, dzięki którym zadbasz o wykończenie Twojego wnętrza! Przeglądaj nasz sklep internetowy, dodawaj do koszyka wybrane listwy, następnie uzupełnij swoje dane i przejdź do finalizacji transakcji. My z kolei dopilnujemy tego, aby zamówione listwy przypodłogowe trafiły do Ciebie szybko i bezpiecznie.


Płatność za fakturę na rachunek spoza białej listy VAT a koszty | ifirma.pl\n27 stycznia, 2020 (Aktualizacja: 29 lipca, 2020)\tMałgorzata Jagusiak - księgowa\nProwadzenie w postaci elektronicznej wykazu podmiotów podatku VAT zwanego białą listą przysporzyło przedsiębiorcom dodatkowych obowiązków. Oczywiście sprawdzanie rachunków bankowych, na które dokonywane są płatności za faktury kosztowe nie jest obowiązkowe. Ale zapłata na rachunek spoza białej listy niesie określone konsekwencje finansowe. Sprawdźmy jakie.\nZapłata na rachunek inny niż na białej liście podatników – omówione zagadnienia:\n1. Zapłata na rachunek spoza białej listy\n2. W jaki sposób dokumentować zmniejszenie kosztów?\n3. Jak dokonać wyksięgowania w PKPiR?\n4. Przelewy na rachunek inny niż na białej liście – przykłady\n5. Czy można uniknąć konsekwencji zapłaty na inny rachunek niż w wykazie?\nJeżeli po 1 stycznia 2020 roku dokonamy zapłaty powyżej 15.000 zł na rzecz naszego kontrahenta na rachunek bankowy spoza białej listy nie ujmiemy w kosztach uzyskania przychodu kwoty z faktury kosztowej.\nOd 2020 roku zmieniły się przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 22p ust. 1 ustawy o PIT). Zapis w ust. 1 pkt 1 obowiązywał już od 2017 roku, a mianowicie w transakcjach handlowych pomiędzy przedsiębiorcami nie można dokonywać płatności powyżej 15.000 zł w formie gotówkowej. Nowy zapis w ust. 1 pkt 2 ma związek ze zmianą przepisów w podatku VAT od 1 września 2019 roku – wprowadzenie elektronicznego wykazu podatników.\nPrzy płatnościach powyżej 15.000 zł na faktury wystawione przez podatnika VAT zarejestrowanego na potrzeby tego podatku należy wykonać przelew na rachunek bankowy znajdujący się na białej liście. W przeciwnym razie nastąpi wyłączenie płatności z kosztów uzyskania w PIT.\nJeżeli nie zapłaciłeś na rachunek z białej listy i nie złożyłeś ZAW-NR w ciągu 3 dni to musisz wyksięgować koszty.\nW jaki sposób dokumentować zmniejszenie kosztów?\nZgodnie z art. 22p ust. 2 ustawy o PIT jeżeli płatność zostanie dokonana na rachunek spoza białej listy przedsiębiorca w tej części jest zobowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub w przypadku braku takiej możliwości zwiększenia przychodów w miesiącu, w którym dokonano takiej płatności.\nZgodnie z nowym rozporządzeniem w sprawie prowadzenia PKPiR należy tego dokonać na podstawie następujących dokumentów § 11 ust. 3 pkt 2 i 3:\n“2) dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym, zawierające co najmniej:\nd) podpis osoby sporządzającej dokument,\nd) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.”\nJak dokonać wyksięgowania w PKPiR?\nJeżeli płatności za fakturę kosztową przedsiębiorca dokona z pominięciem obowiązujących przepisów wówczas musi dokonać wyksięgowania w PKPiR. Jeżeli w miesiącu, w którym będzie miał obowiązek zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów kwota kosztów tego miesiąca będzie wyższa od kwoty zmniejszenia wówczas dokonuje księgowania ze znakiem minus w odpowiedniej kolumnie PKPiR (kol. 10 lub 11 lub 13).\nPan Jan w miesiącu styczniu 2020 roku otrzymał fakturę za zakupiony towar handlowy na kwotę 24.600,00 zł brutto. Płatności za fakturę dokonał w lutym 2020 roku. Nie sprawdził jednak, że rachunek bankowy jaki został zamieszczony na fakturze nie widnieje w wykazie rachunków na białej liście. W miesiącu lutym Pan Jan poniósł koszty w wysokości 35.000 zł. Kwota kosztów miesiąca lutego pozwala na wyksięgowanie z kosztów uzyskania przychodów kwoty netto 20.000 zł z kol. 10 PKPiR.\nJeżeli kwota kosztów w miesiącu wyksięgowania będzie niższa od kwoty korekty kosztu wówczas zgodnie z przepisami należy zwiększyć kwotę przychodu.\nPani Ania w miesiącu styczniu 2020 roku zakupiła usługę reklamową na kwotę 19.680,00 zł brutto. Płatności dokonała w miesiącu lutym, ale jak się jednak później okazało był to rachunek bankowy spoza białej listy. W miesiącu lutym Pani Ania poniosła koszty w wysokości 10.000,00 zł. W związku z powyższym w miesiącu lutym Pani Ania dokona zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów (16.000,00 zł netto) ze znakiem minus w kwocie 10.000,00 zł (kol. 13) i zwiększenia kwoty przychodów w kwocie 6.000,00 zł (kol. 8 – Pozostałe przychody).\nJeżeli przedsiębiorca zorientuje się stosunkowo szybko, że dokonał płatności na rachunek bankowy spoza białej listy ma jeszcze jedną szansę na uniknięcie konsekwencji.\nOtóż może złożyć w terminie 3 dni zawiadomienie ZAW-NR do naczelnika urzędu skarbowego wystawcy faktury (art. 22p ust. 4 ustawy o PIT).\nRozliczanie kosztów przy transakcjach powyżej 15.000 zł po 1 stycznia 2020 roku – przeczytaj. ▲ wróć na początek


"Wizualizacje i interfejsy w inteligentnym domu" - artykuł Macieja Turskiego w dodatku do magazynu "Eletrosystemy" cz.1 | Futunext. Twój Inteligentny Dom.\n“Wizualizacje i interfejsy w inteligentnym domu” – artykuł Macieja Turskiego w dodatku do magazynu “Eletrosystemy” cz.1\nElektrosystemy, Maciej Turski\nWizualizacje i interfejsy w inteligentnym domu cz.1\nAutomatyka budynków mieszkalnych, potocznie nazywana inteligentnym domem to niewątpliwie trend zyskujący na popularności. Coraz więcej urządzeń i systemów łączonych jest w całość, by zyskać dodatkowe możliwości funkcjonalne i generować oszczędności. Automatyka scala systemy grzewcze, oświetlenia, wentylacji, rozwiązania zacieniające. Do tego coraz częściej dochodzi integracja funkcji alarmowych, obsługa multimediów, monitoringu i wielu innych. Mówiąc krótko – cały szereg wszelkiej maści osprzętów.\nPojawia się więc kluczowe pytanie – jak nad tym wszystkim zapanować? Możliwości sterowania w inteligentnym budynku jest sporo. Do obsługi wielu elementów wystarczają standardowe przyciski naścienne. W innych przypadkach za realizacje określonego działania odpowiadają czujniki, np. alarmowe. Wreszcie – skoro mowa o automatyce, szereg działań obsługiwanych jest automatycznie – dzięki wprowadzonym do oprogramowania urządzeń zależnościom. Ale to wciąż za mało.\nDo niedawna niejako symbolem inteligentnego domu były sterowniki naścienne: z przyciskami, ekranami dotykowymi, pokrętłami. Elementy te były znakiem rozpoznawczym, który odróżniał zwykły dom, od tego „inteligentnego”. Były i wciąż są centrum sterowania domem. Stanowią również element ozdobny pomieszczeń. Jednak ze względu na postęp technologiczny ostatnich lat ich rola straciła na znaczeniu.\nDlaczego tak się stało? Prawdziwe centrum sterowania prawie każdy z nas ma dziś w kieszeni. Popularyzacja smartfonów i tabletów wymusiła na producentach automatyki rozbudowę swojej oferty. System automatyki, który nie oferuje tzw. wizualizacji, czyli interfejsu do obsługi systemu przez przeglądarkę internetową czy aplikację mobilną jest skazany na porażkę. Niejednokrotnie właśnie możliwości zarządzania tą metodą determinują wybór konkretnego systemu! Cechy, na których my – instalatorzy – skupiamy się w pierwszej kolejności, czyli jakość i dostępność sprzętu, wymagana struktura kablowa, możliwości programistyczne stają się absolutnie drugorzędne. Dlatego warto znać różne warianty sterowania, jakie dziś oferują producenci.\nMnogość dostępnych rozwiązań na rynku oraz stale postępujący rozwój mogą spowodować, że zestawienie takie jak to będzie zdezaktualizowane już w momencie wydania! By choć w niewielkim stopniu obronić się przed tym zagrożeniem zdecydowałem się podzielić systemy według określonych cech i poprzeć je przykładowymi rozwiązaniami.\nCzy do stworzenia i obsługi wizualizacji system automatyki wymaga dodatkowych urządzeń? W przypadku systemów z rozproszoną strukturą, jak np. KNX czy LCN wymagane jest dodatkowe, dedykowane urządzenie, tzw. serwer wizualizacji. Urządzenie to najczęściej oferuje możliwości sterowania systemem za pomocą przeglądarki internetowej oraz urządzeń mobilnych. W przypadku systemów zcentralizowanych, rozwiązań producenckich (np. Ampio, Fibaro, Loxone), jednostka główna systemu najczęściej ma już zaimplementowany serwer wizualizacji w swoim oprogramowaniu. Oznacza to niższy koszt dla użytkownika końcowego i niejednokrotnie sprawniejsze uruchomienie usługi.\nNa pytanie, czy uruchomienie usługi wizualizacji jest dla wykonawcy pracochłonne czy nie, częściowo odpowiedziałem już w poprzednim akapicie. Systemy producenckie automatyki ze sprzężoną wizualizacją często upraszczają proces budowania struktury programu – w wielu przypadkach wizualizacja budowana jest niejako samoczynnie wraz z tworzeniem kodu programu. Pozostaje tylko wprowadzić nazwy, zaznaczyć kilka pól i – voilà! – wizualizacja gotowa – przykładem może być system Fibaro. W przypadku rozwiązań nie będących zamkniętymi produktami jednej firmy bywa różnie. Niejednokrotnie będziemy skazani na przepisywanie i parametryzowanie całych wierszy danych oraz konfigurowanie i dobieranie wszystkich elementów ręcznie. Przykładem takiego rozwiązania jest BAB Technologie EIBPort przeznaczony do systemu KNX. Różnica może być bardzo duża. W przypadku tych pierwszych dodatkowy czas poświęcony na wizualizację przeciętnej wielkości domu może wynosić tylko kilka godzin, zaś w przypadku drugiego prace mogą się rozciągać na dni. Wybór pomiędzy tymi dwoma wariantami jednak nie jest taki prosty, gdyż często ma na niego wpływ oczekiwana funkcjonalność i estetyka wizualizacji.


Życzenia Pary Prezydenckiej z okazji Międzynarodowego Dnia Rodzin - Jeden z nas\nHome/Życzenia Pary Prezydenckiej z okazji Międzynarodowego Dnia Rodzin\nZ okazji odbywającego się wczoraj, 15 maja, Światowego Dnia Rodzin, prezydent Andrzej Duda we wspólnym liście z Agatą Kornhauser-Dudą złożyli życzenia „wszystkim polskim rodzinom, by były szczęśliwe. Żeby łączyły je coraz trwalsze więzy. Żeby jak najczęściej mogły świętować sukcesy. Żeby mogły cieszyć się poczuciem bezpieczeństwa i satysfakcją z własnej pracy.”\n„Rolą państwa jest wspierać rodziny. Od prawnej i konstytucyjnej ochrony po bieżącą pomoc w sytuacjach kryzysowych państwo powinno towarzyszyć rodzinom w codziennej egzystencji, pomagać w rozwoju i realizacji planów, zapobiegać wykluczeniu” – napisała Para Prezydencka.\nPrezydent wraz z Małżonką podkreślili również, że „rodzina jest najmniejszą wspólnotą. Jest środowiskiem, w którym jesteśmy zakorzenieni, z którego wyrastamy i w którym możemy się najpełniej rozwijać. To w rodzinie znajdujemy oparcie, budujemy najtrwalsze więzi, zawsze możemy na siebie liczyć. Szczęśliwe rodziny to zdrowsze, bardziej przyjazne, otwarte i kreatywne społeczeństwo”. „Jednak rodzina to także wyzwania. Problemy wychowawcze, bytowe, brak czasu, a niekiedy również choroba i niepełnosprawność to tylko niektóre przeciwności, z którymi muszą się zmagać rodziny na całym świecie” – dodali.\nMiędzynarodowy Dzień Rodzin to święto obchodzone 15 maja, ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 20 września 1993. Jego celem jest pogłębienie świadomości społeczeństwa na temat problemów rodziny.\nBy FUNDACJA JZN| 2018-05-16T12:27:31+02:00 środa, 16 maja 2018|Pro-Life, Wszystkie|


teoria architektury i urbanistyki: NIKOS A. SALINGAROS - ARCHITEKTONICZNE MEMY W ŚWIECIE INFORMACJI (2006)\nNasze pragnienie i zdolność do połączenia ze światem fizycznym poprzez dotyk, słuch, węch, smak, wzrok i zrozumienie umysłowe jego struktury otwiera nasz aparat myślenia konceptualnego na świat zewnętrzny. W tym ujęciu, artefakty są sztucznym przedłużeniem naszej pamięci. Komputerowe karty pamięci i dyski twarde są więc jedynie najnowszymi przejawami tendencji, która rozpoczęła się wraz z nacięciami na kościach i rozwijała się poprzez rzeźbienie w drewnie, kamieniu i brązie aż do pisma, druku i mediów, którymi posługujemy się obecnie.\nDzięki rozwijaniu pamięci i zdolności kojarzenia ludzkości udało się zdominować inne formy życia. Rozpoznawanie i zapamiętywanie wzorów jest kluczem do przetrwania, jak również może być uznane za początek postępu naukowego, filozoficznego oraz artystycznego. Gdy powtarzająca się zależność zostanie ustalona pomiędzy kilkoma elementami świata, staje się wzorem w naszej pamięci. Następnie zależność ta może być utrwalona lub skodyfikowana w formie wniosku naukowego. Staje się przez to częścią wspólnej wiedzy, w ten sam sposób, w jaki artefakty są zapisem kultury materialnej. Wzorzec może kierować naszym zachowaniem lub produkcją artefaktów. Pewne “wzorce” reprezentują informacyjne byty w naszych umysłach. Służą połączeniu:\n(1) organizacji świata,\n(2) organizacji naszej wiedzy, artefaktów i ekspresji kultury oraz\n(3) organizacji naszych interakcji ze światem.\nObecnie część naszego życia toczy się w świecie informacji, w którym dramatycznie wzrosła ilość magazynowanych i wyszukiwanych informacji. Wygląda na to, iż nie jesteśmy biologicznie wystarczająco przygotowani by poradzić sobie z tą eksplozją pojemności, która grozi zmianą naszego świata w sposób, którego nie możemy przewidzieć. Od czasu wczesnych z lat 20-tych XX wieku świat mediów elektronicznych rozrósł się i otoczył nas. Większość ludzi naiwnie uważa go za odrębny świat, jednak w rzeczywistości zamieszkujemy go tak samo jak namacalny świat fizyczny. Dokładnie rzecz biorąc ludzie zamieszkują hybrydowy świat utworzony przez nakładanie się lub stapianie świata fizycznego ze światem informacji.\nChociaż jest naszym wytworem, nie panujemy nad nim. Naiwnie wydaje nam się, że świat informacji pozostał, jak pierwotnie planowano, jedynie sztucznym bankiem pamięci. Raz po raz okazuje się, że kiedy stworzymy sieć komunikacyjną, zaczynają ją wykorzystywać różne nieprzewidziane istoty.\nNależy zadać w takim razie pytanie: Jakie istoty inne niż my sami zamieszkują świat informacji? Z pewnością dzielimy świat fizyczny z wszystkimi biologicznymi formami życia, lecz tu mamy do czynienia z dziedziną nie-biologiczną. Jakie byty współzawodniczą z naszymi pomysłami, wiedzą, myślami i wytworami kultury? Odpowiedź jest zarówno prosta jak i niepokojąca: swobodnie rozprzestrzeniające się zbitki informacji, zwane “memami”. Są jednostkami informacji, które są bardzo uproszczonymi wersjami wzorów i stopniowo wypierają je w naszym sposobie organizowania interakcji z otoczeniem.\nWraz z początkami ludzkiej komunikacji (tj. kilka tysiącleci przed pojawieniem się nowoczesnych technologii informatycznych), memy pojawiły się w świecie informacji określonym przez porozumiewające się ludzkie umysły, przeszły do świata fizycznego w postaci artefaktów, by powrócić jako przekazywane obrazy i idee.\nObraz, ruch czy rytm mogą być przekazywane między osobami. Przybranie przez informację reprezentacji w postaci artefaktu przyśpiesza jej przekaz. Wiele artefaktów jest użytecznych bądź posiada głębokie znaczenie, jednak wiele z nich nie posiada tych cech. Pomimo to mogą otrzymać pewne specjalne cechy komunikatywne, które wpływają na ich rozprzestrzenianie się. Dzięki temu mogą istnieć w oderwaniu od ich wyłącznej funkcjonalności, tym samym wypaczając ich wewnętrzną wartość (o ile taką posiadały). Owe dodatkowe własności pomagają w przekazywaniu bezużytecznych artefaktów, mechanizm ten odpowiada za zastępowanie wzorów przez memy. Cykl zamyka się, kiedy reprezentacja fizyczna abstrakcyjnej idei służy rozprzestrzenianiu tej idei.\nCzasem powiązanie idei z jej reprezentacją jest niespodziewane i dziwaczne. Idea może być powiązana z rzeczami, które wydają się nie mieć z nią żadnego związku, a mimo to pomagają w jej przekazywaniu. Najprostszym przykładem jest podpis pod obrazkiem: może promować coś szkodliwego lub dyskredytować coś korzystnego. Jednakże raz utworzone, nawet absurdalne skojarzenie, pozostaje w naszej pamięci. A zatem idea razem ze swoją reprezentacją oraz związkiem pomiędzy nimi tworzy jednostkę przekazu. Tak definiuje się “mem”.\n2. Memy i wirusy informacyjne\nW świecie artefaktów, obrazów i innych elementów ludzkiej kultury niektóre podmioty zachowują się bardziej jak wirusy niż wyższe organizmy. Tak jak w przypadku biologii rozróżnienie wirus/organizm opiera się na złożoności: wirus ma wyraźne zredukowaną złożoność strukturalną. W biologii jest to osiągnięte przez rezygnację z wielko-skalowej struktury i metabolizmu, pozostawienie jedynie najbardziej podstawowej zdolności replikacji. Z tego powodu wirus ma znacznie lepsze zdolności rozprzestrzeniania się niż najmniejsze organizmy, które muszą jednocześnie replikować się i metabolizować (podobnie pasażerowie samolotu, osoby z bagażem podręcznym przechodzą odprawę znacznie szybciej niż osoby z ciężkimi walizkami).\nPodobnie dzieje się z wirusami komputerowymi, które są najprostszymi fragmentami replikującego się kodu: nie wykonują żadnej użytecznej funkcji, tak jak inne programy, więc nie potrzebują balastu złożoności. Sekret memów jest następujący — im są prostsze, tym szybciej się powielają. Proste slogany, melodie i obrazy mają wielką moc mnemoniczną. W świecie wizualnym zjawisko to zostało zanalizowane w rozprawie o komiksie Scotta McClouda. Przejście od skomplikowanego, indywidualnego obrazu do abstrakcyjnego i uproszczonego zwiększa zasiąg zastosowań tego obrazu.\nSekret ten został już odkryty przez wczesnych architektów modernistycznych lat 20-tych XX wieku. Usunęli elementy, które czyniły architekturę indywidualną, zgodnie ze swoim kontekstem, redukując budynki do prostych brył i płaszczyzn. Osiągnęli przez to standaryzację architektury, która była ich celem. “Styl międzynarodowy” złożony z sześcianów i prostokątnych płaszczyzn, posługujący się szkłem i stalą był wynikiem usunięcia wszelkich skomplikowanych elementów. Styl ten złożony z architektonicznych memów bez architektonicznych wzorów opanował świat z niesłychaną szybkością.\nWymazanie jakiejkolwiek strukturalnej informacji, która sprawiała, że budynek dopasowywał się do swoich mieszkańców, lokalnego klimatu, architektonicznej i kulturowej tradycji oraz otaczających struktur stworzyło standardowy styl, który mógł być zbudowany gdziekolwiek. Ruch modernistyczny pomylił uniwersalność z standaryzacją.\n3. Ekologia memów\nWraz z utworzeniem przez ludzi sieci urządzeń magazynujących zdobytą wiedzę, sieć ta stałą się narzędziem dla innych, bezużytecznych bytów. Są to memy, przedstawione prze Richarda Dawkinsa jako fragmenty informacji podróżujące między umysłami (Dawkins, 1989, 1993). Memy rozmnażają się w zbiorowym umyśle społeczności. Memem może być wpadająca w ucho melodia, dżingiel reklamowy, obraz, symbol kultowy lub religijny, slogan polityczny, idea lub opinia (albo rozsądna bądź zupełnie bezpodstawna) na jakiś temat etc. Memy rozprzestrzeniają się nie dlatego że są pożyteczne, ale dlatego, że jest w nich coś atrakcyjnego, co sprawia, że zapadają w pamięć. Memy oferują kuszące właściwości ludziom, którzy je propagują.\nPomimo tego, że memy nie mają intencji, musimy traktować się jako działające dla własnego dobra. Przewaga memu leży w posiadaniu bardziej wydajnych technik propagacji. Procesy, które umożliwiają memowi propagację, będąc korzystne dla memu, są szkodliwe dla ludzi. W przypadku memów szkodliwych z założenia, takich jak wirusy komputerowe, intencja memu jest zakodowana w jego strukturze. W dużym stopniu można wyjaśnić szkodliwe właściwości memów ich skłonnością do niszczenia i zastępowania innych jednostek mentalnych. W ekosystemie informacyjnym ludzkiego mózgu, obecnie poszerzonym przez nowe technologie informatyczne, memy są po prostu pasożytami. Mają wyłącznie jedną funkcję: powielać się. Normalnie zachodzi to przez odrzucanie innych jednostek konceptualnych czy informacyjnych.\nEwolucyjne otwarcie ludzkich umysłów w celu poszerzenia naszej świadomości na świat zewnętrzny otwiera je również na inwazję mentalnych wirusów. Nie można mieć jednego bez drugiego. Ceną, jaką płacimy za naszą inteligencję jest paradoksalnie nasza skłonność do ulegania wpływom ze strony kultów, reklam i politycznych sloganów Cały przemysł reklamowy jest poświęcony produkcji memów. Trudno wyobrazić sobie kampanie polityczne bez reklamy. Większość memów reklamowych waha się od łagodnie do bardzo szkodliwych w dłuższym okresie czasu, podczas gdy niektóre memy, które mieszają ekstremizm polityczny z destrukcyjnymi kultami okazały się katastrofalne.\nMem rozprzestrzenia się dzięki temu, że znajduje “receptor” lub miejsce “połączenia” na organizmie odbiorczym. Każdy kopiuje od innych, niezależnie od tego czy konkretny mem jest szkodliwy czy nie. Tu analogia mem/wirus staje się bardzo użyteczna — wiele cech propagacji memu wyjaśnia sposób działania wirusów biologicznych i komputerowych. Skoro rozmnażanie memów jest całkowicie zależne od ludzi to muszą oferować realne lub wyimaginowane korzyści. Najbardziej skuteczne memy posiadają wielki urok psychologiczny (Dawkins, 1989). Memy reklamowe obiecują zaspokoić naszą żądzę seksu, atrakcyjności i władzy. Memy polityczne oferują powierzchownie przekonywujące rozwiązania głębokich problemów ekonomicznych i społecznych (lub promują wodza, który obiecuje naprawić wszystkie wady systemu politycznego). Memy religijne dotyczące sprawiedliwości po śmierci oferują nadzieją w bylejakiej egzystencji w niesprawiedliwej rzeczywistości. Odkładając religię na koniec tej sekcji, urok psychologiczny większości memów opiera się na oszustwie. Używając taktyki rodem z przemysłu reklamowego czy świata wirusów biologicznych i komputerowych, skuteczny mem prezentuje się w atrakcyjnym opakowaniu lub memetycznej powłoce.\nJak dobrze wiadomo ze świata reklam, memy zaciekle konkurują o naszą uwagę. Wybieramy jeden mem kosztem drugiego na podstawie jego uroku psychologicznego. Paradoksalnie, mamy w zwyczaju brać tą rywalizację za bezpośrednią walkę pożytecznych przeciwko szkodliwym jednostkom informacyjnym (memów przeciwko wzorom), podczas gdy w większości przypadków wyraźnie rywalizujące ze sobą byty to różne memy, równie dla nas szkodliwe. Prawdziwie pożyteczne memy są nieliczne i jak na razie nic nie wskazuje na to, że istnieją memy korzystne w długim okresie czasu.\nJak długo ludziom nie udaje się dostrzec, że memy wykazują pewne cechy wirusów, tak długo memy mogą się rozprzestrzeniać. Zaraźliwość zależy od ilości kopii obecnych w środowisku, zarówno fizycznie ucieleśnionych przykładów jak i obrazków pokazywanych w magazynach, książkach i innych mediach. Rozprzestrzenianie jest zatem eksponencjalne, podobnie jak wirusa biologicznego bądź komputerowego, ponieważ tempo rozprzestrzeniania jest proporcjonalne do populacji wirusa w danym momencie. Świat jest zaalarmowany, gdy media pokazują rozprzestrzeniającą się infekcję wirusową, mimo to ludzie zwykle ignorują zaraźliwą naturę szkodliwych memów. Biorą je za łagodne lub modne albo też za oznakę postępu kulturalnego i nowoczesności.\nW przeciwieństwie do infekcji wirusa biologicznego, która wywołuje fizyczne objawy, analogiczna infekcja memem nie jest łatwa do zdiagnozowania. Stąd nie ma sposobu by zarażeni dowiedzieli się o tym. Ponieważ przebiega niewykryte, zakażenie memem może rozwijać się bez przeszkód. Fizyczne objawy takie jak gorączka, ból i opuchlizna są efektami ubocznymi działania naszego systemu immunologicznego, nie rozwinęliśmy jednak podobnego systemu immunologicznego przeciwko zakażeniu memami. Nie mamy przeciwciał do oznaczenia memów, ani mechanizmu pozbywania się oznaczonych memów. Problem tkwi w niedopasowaniu biologicznej adaptacji do świata informacji.\nDarzę Dawkinsa ogromnym szacunkiem jako twórcy pojęcia memu. Mimo tego, uważam, że myli się klasyfikując idee religijne jako szkodliwe memy. Religia jest systemem organizującym wiedzę o wszechświecie (realnym i wyobrażonym), który okazał się zasadniczym dla przetrwania gatunku ludzkiego. Prawdopodobnie rozwój coraz bardziej skomplikowanych rytuałów religijnych podczas najwcześniejszych dni ludzkości odgrywał znaczącą rolę w rozwijaniu naszych zdolności umysłowych. Ponadto postępujący zanik praktyk religijnych, jaki obserwujemy obecnie połączony z nowymi technologiami informatycznymi, mógł przyczynić się do niespotykanego wysypu destrukcyjnych memów w naszym społeczeństwie. Twierdzę, że memy, które “rozwijają się wyłącznie dla siebie”, różnią się znacznie od ludzkich wzorów, które służą powiązaniu nas ze światem i przez to łączą świat fizyczny ze światem duchowym. Jeśli ludzie nie mają uniwersalnych aspiracji i jeśli odrywamy się od fizycznych warunków naszej egzystencji, modele umysłowe zaczynają rozwijać się “wyłącznie dla nich samych” i przez to kończą jako memy.\n4. Koewolucja memów i ludzi\nZamiast widzieć tworzenie i propagacje memów jako proces jednostronny, Olivier Dyens opisuje go jako tak naprawdę proces dwukierunkowy (Dyens, 2001). Ludzie generują memy, które z kolei zmieniają ludzkie społeczeństwo. Jest to proces koewolucji, gdzie nie da się powiedzieć co wpływa na co. Na tym opiera się cała ewolucja kultury: kiedy dobroczynny lub szkodliwy mem jest przyjęty przez społeczeństwo, pomaga rozwinąć społeczność na lepsze lub gorsze. Tak wcześnie jak ludzkie umysły otworzyły się na memy, memy, z kolei wymusiły zwielokrotnienie mocy przetwórczych mózgu w celu radzenia sobie ze zwiększoną ilością danych wejściowych. Stworzyło to dodatnie sprzężenie zwrotne, które mogło doprowadzić do czterokrotnego powiększenia mózgu w czasie naszej niedawnej ewolucji.\nObecnie pojemność ludzkiego mózgu równie łatwo zapełnia się śmieciami jak i użytecznymi informacjami, tak jak dysk twardy można zapełnić milionem kopii tego samego obrazka lub rozprawy doktorskiej. Ten przykład jedynie podkreśla mój nacisk, że nie powinno się zakładać, że informacja jest równie użyteczna. Wbrew twierdzeniom współczesnych filozofów poststrukturalistycznych, postulujących, że wszelka informacja ma taką samą wartość i że jest względna, istnieje kryterium oceny jej użyteczności i jakości. Niestety świat informacji zawiera i transmituje oba typy informacji.\nDyens (2001) elegancko opisuje jak memy potrzebują mózgów (niekoniecznie ludzkich) i języków, by wyłonić się i rozprzestrzeniać. “Stworzenia organiczne i kultury są silnie powiązane ze sobą... Środowiska medialne — a szczególnie Internet i sieci telekomunikacyjne, ale także przemysł wydawniczy, muzyczny czy filmowy — umożliwiają replikatorom kulturalnym wyzwolić się z zależności od stworzeń organicznych. Cyberprzestrzeń jest na przykład środowiskiem, gdzie replikatory mogą się reprodukować i rozsiewać niezależnie od istot żywych. W dodatku z perspektywy ewolucyjnej środowiska medialne są bardziej skuteczne, szybsze i stabilne niż organiczne.” (Dyens, 2001, strony 17-18).\nCześć tego obrazu została już przyjęta przez grupę biologów ewolucyjnych, którzy widzą ewolucję jako zjawisko ekosystemowe, raczej niż izolowany proces działający na jeden typ organizmu. Dla nich ewoluuje ekosystem, a nie tylko pojedynczy organizm. Inna część tego wyjaśnienia wiąże się ze spostrzeżeniem, że rozwój człowieka nie jest ograniczony wyłącznie do kanału biologicznego, na przykład genetycznego, ale odbywa się wewnątrz sieci artefaktów (patrz obszerna literatura paleoantropologiczna, która o tym traktuje), neuronów i w zwiększającym się stopniu obwodów elektrycznych.\nNie należy mylić memów ze wzorami. Czyta się na przykład, że śpiew ptaków jest dla ptaków memem. Interpretuję to inaczej: jest raczej wzorem niż memem. Śpiew ptaków jest niezmiernie użyteczny dla ptaków i jest zarazem bardzo piękny dla nas. Co więcej, służy powiązaniu życia ptaków (np. ich zachowania) ze światem fizycznym. Jeśli faktycznie istnieje koewolucja memów i ludzi, nie powinniśmy mylić jej z inną koewolucją, z pewnością bardziej fundamentalną, między ludźmi i wzorami (co zdefiniowałem w części pierwszej tego rozdziału). Wydaje się, że pomyłka taka funkcjonuje w literaturze na temat memów, która wszystkim bytom mentalnym nadaje etykietę “mem”. Tak samo nie wszystkie biologiczne organizmy są wirusami, a jednostki informacji nie są memami. Mimo, że rozdział ten jest głównie poświęcony memom, jednym z jego celów jest pokazać, że dzisiaj memy rozmnożyły się ze szkodą dla innych podmiotów informacyjnych.\n5. Memy przebrane za atrakcyjne obrazy w świecie informacji\nEgzystencja architektonicznych memów zależy od ludzi i społeczności. Wirus informacyjny jest jedynie wygodnym opisem działań, jakie ludzie podejmują by zredukować zorganizowaną złożoność w różnych mediach. Niektórzy silnie wierzą w propagowanie konkretnego typu struktury na ziemi i poświęcają energię temu zadaniu. Ruchy architektoniczne w dwudziestym wieku były napędzane przez obrazy powiązane z wątpliwymi ideologiami. Podobnie jak w przypadku ruchu politycznego osoby, które nie wierzą w ideologię mogą wciąż ją popierać, bo zapewnia im środki do życia, dochód lub karierę. Takie memy rozprzestrzeniają się, bo służy to interesom propagującej go grupy. Nawet, jeśli długofalowy efekt w społeczeństwie jest wyraźnie negatywny, niektórzy czerpią krótkoterminowe zyski.\nChociaż powinniśmy uważać, by nie przesadzić w analogii z wirusami, jest z niej jeszcze jeden wniosek. Wirusy biologiczne mają pasywną formę krystaliczną, w której mogą przerwać we wrogim środowisku przez długi czas. Biologiczny wirus staje się aktywny dopiero w środowisku wodnym. Znalazłszy się w nim szuka konkretnej jednostki organicznej, której materialną strukturę dekonstruuje, by użyć jej fragmentów do kopiowania siebie. Coś analogicznego dzieje się w świecie architektury. Archiwalne formy architektonicznego memu to budynki, zdjęcia i projekty komputerowe. Aktywna forma memu jednakże zamieszkuje ludzkie mózgi i kieruje ich ciałami do fizycznego tworzenia kopii obrazu.\nArchitektoniczne obrazy zamieszkują zarówno świat fizyczny jak i świat informacji jednocześnie. Środowisko to składa się z następujących powiązanych komponentów:\nSkładniki świata informacji\n(1) Ludzki system sensoryczny, szczególnie oko, które wprowadza informacje do mózgu.\n(2) Mózg, który przetwarza i magazynuje informacje w obwodach neuronalnych.\n(3) Różne media, takie jak Internet, prasa, telewizja, książki i magazyny, które przenoszą informację do ludzkiego oka.\n(4) Informacja zakodowana w budynkach.\n(5) Sposoby magazynowania informacji, takie jak dyski twarde, sieć WWW, książki i magazyny itd. kodujące wizualną i tekstową informację.\nPod tym względem informacja i technologie komunikacyjne są narzędziami rozprzestrzeniania architektonicznych memów po świecie.\nOprogramowanie CAD staje się zasadniczym składnikiem świata informacji. Dzieje się tak, ponieważ wirtualny budynek łatwiej jest prezentować na ekranie komputera niż faktycznie wznosić fizyczną strukturę. Zamiast pożytkować ogromny potencjał medium elektronicznego, używa się go do utrwalania obrazów. Elektroniczny świat projektowania wirtualnego można scharakteryzować jako laboratorium, w którym tworzone są nowe memy przed uwolnieniem do świata zewnętrznego. W interesującym przypadku koewolucji, popularne oprogramowanie CAD przystosowało się do ułatwiania reprezentacji abstrakcyjnych form, poprzez łatwiejsze ich generowanie. Z powodu początkowej niezdolności komputerów do radzenia sobie z dużą ilością danych i dużymi prędkościami obliczeniowymi, reprezentacje były uproszczone, co ograniczało ekspresję architektoniczną. Jednocześnie utrudniało to projektowanie tradycyjnych struktur zawierających spójną złożoność w różnych skalach (co cechuje żyjące struktury).\nW ramach wirtualnego laboratorium można nie mieć pojęcia jak destrukcyjną moc posiada rozwijany mem, staje się to dopiero widoczne po tym jak nabiera on fizycznego ucieleśnienia w postaci budynku. Obraz rzadko kiedy zapewnia taką samą odpowiedź sensoryczną jak ostateczna struktura naturalnych rozmiarów. Projektowanie wirtualne jest w dużym stopniu “grą”, w której dąży się do osiągnięcia domniemanej architektonicznej innowacji (w rozdziale 10 wyjaśniam dlaczego to dążenie jest w istocie surowo ograniczone przez zinstytucjonalizowane memy wizualne). Ponieważ studenci i architekci widzą komputerowe obrazy znacznie częściej niż stawiają budynki, jest to bardzo efektywna metoda transmitowania nierealnych struktur do ich mózgów.\nTen sposób pracy okazał się genialny, ponieważ obrazy niezbudowanych projektów mogą być odczytane na wiele sposobów. Oglądający może nadać wieloznacznym obrazom własny sens i dzięki temu może mu się spodobać. Nieduże obrazy na ekranie mogą być kuszące lub ekscytujące, tworząc pozytywny związek emocjonalny z widzem. W ten sposób wygrywa się wiele przetargów i konkursów architektonicznych. Nie można tego powiedzieć natomiast o skończonym budynku, który nie posiada dużego stopnia nieokreśloności, błędne wyobrażenie o formie naturalnych rozmiarów rekompensuje się użyciem dużej ilości szkła i błyszczących płaszczyzn. W rzeczywistości budynek zrodzony z cyfrowej koncepcji może być rozczarowujący (lub nawet drażniący), co jednak łagodzą materiały ukrywające bądź zaprzeczające jego materialności.\nMemy architektoniczne składają emocjonalne obietnice — przyciągają naszą uwagę dzięki swojej nowości. Formy, które odchodzą od naszego dziedzicznego pojęcia o wyglądzie budynku, oferują nam zaskoczenie. Jednocześnie zupełne oderwanie form od rzeczywistych potrzeb ludzi pomaga łączyć je z domniemaną innowacją. Sprzedaje nam się mit, iż ten, kto docenia te memy (lub udaje, że to robi) jest osobą wyrafinowaną i nowoczesną. Tym lepiej, jeśli owe formy wywołują niepokój. Jest to znana sztuczka reklamowa — wywołać silne emocje, nie istotne jakie, aby lepiej utrwalić obraz w naszej podświadomości.\nGenerowanie abstrakcyjnych form na ekranie komputera staje się zatem niewinną grą, ponieważ jest oderwane od fizjologicznych i psychologicznych efektów, jakie będą wywoływać w ludziach zbudowane formy naturalnych rozmiarów. Na tej samej zasadzie nastolatka może bawić mordowanie wirtualnych postaci w grze komputerowej, podczas gdy w rzeczywistości walka czy terroryzm wymaga dużo mocniejszych nerwów. Rzeczywistość wirtualna stanowi wspaniały poligon treningowy, nie tylko dlatego, że wyostrza zdolności, ale głównie dlatego, że trenującemu z czasem wszystko wydaje się grą.\n6. Obrazy definiujące abstrakcyjny świat\nNawet pobieżna analiza popularnych obecnie książek i magazynów architektonicznych pokazuje obcy świat obrazów radykalnie oderwanych od rzeczywistego świata i życia ludzi. Obrazy widniejące w magazynach architektonicznych prezentujące budynki, które prawdopodobnie nie mogłyby spełniać swoich funkcji zostają zapisane w naszej pamięci, więc powielamy je nieświadomie. Jak pokazałem wcześniej w tym rozdziale, ten wirtualny świat (świat informacji) zlewa się z realnym, fizycznym wszechświatem, tak, że nie można już ich rozróżnić. Nie jest to z pewnością wybór między dwoma różnymi typami ekspresji architektonicznej — powiedzmy bloby na komputerze przeciwko tradycyjnym budynkom rysowanym na papierze — mające równoważną estetyczną zasadność. Chciałbym raczej rozróżnić pomiędzy architektonicznymi wzorami, które sprzyjają ludzkiemu życiu i destruktywnymi memami, które podporządkowują świat fizyczny wirtualnemu.\nW większości szkół architektury dzisiaj memy są realizowane albo jako zaakceptowane wzory, przykłady projektów oferowane jako dobre pomysły do skopiowania, albo jako projekty generowane komputerowo. Wszystkie razem definiują alternatywną rzeczywistość. Każda próba projektowa czerpie z memów już zapisanych w pamięci i ten proces przypominania jest podświadomy. Architekci akademiccy dostosowują się do tych memów nieświadomie przekonani, że tworzą oryginalne projekty. Ci architekci mają tendencję do życia w izolowanym świecie obrazów. Ich doświadczenie architektoniczne opiera się na obrazach, ponieważ poznawanie prawdziwych budynków z pierwszej ręki jest trudniejsze i droższe. Z powodu tak słabego związku, architekci akademiccy często promują architekturę, która ma uderzający wygląd, ale niekoniecznie jest dobra to zamieszkania. Ponadto ich twórcze dokonania są osądzane wyłącznie poprzez wirtualne portfolio. Konkursy architektoniczne i nagrody są przyznawane na podstawie wirtualnych projektów, niekoniecznie mających coś wspólnego z realnym budynkiem.\nWewnątrz świata obrazów architektura jest zredukowana do wizualnej reprezentacji. Kształcenie architektoniczne w dużej mierze polega na zastępowaniu tym sztucznym światem świata realnego. Od pierwszych dni w szkole mówi się studentom by odrzucili instynktowne pojęcie tradycyjnego piękna, naturalnej struktury, spójności i równowagi. Takie pojęcia są uznane za przestarzałe i nieużyteczne dla architekta. Zamiast tych obierają formalne, ikoniczne kryteria. Wielu architektów i studentów jest wyszkolonych w ignorowaniu własnego wyposażenia sensorycznego i interpretowaniu świata zgodnie z tym punktem widzenia. Te uwarunkowane osoby nie są w stanie dłużej interpretować tego, co widzą i dotykają, mogą tylko funkcjonować zgodnie z alternatywnym wewnętrznie zapisanym oglądem świata. To, co wirtualne zastępuje prawdziwe wewnątrz mózgu.\nJednocześnie ta zamiana wywołuje chęć manifestacji wirtualnego świata w przestrzeni fizycznej. Gdy budynek wznoszony jest według zestawu nienaturalnych obrazów staje się materialną realizacją wirtualnego, obcego świata. Krytycyzm ten nie ma nic wspólnego z samą technologią komputerową, która może być użyta w różny sposób przez programistów. Ta sama technologia właściwie zastosowana, mogłaby pomóc nam tworzyć budynki humanistyczne. Programy CAD rozwijane obecnie zawierają elementy fraktali i starają się automatycznie generować optymalny stopień złożoności projektu.\nBadania na temat uczenia się pokazują, że struktura mózgu zmienia się trwale, gdy jest wystawiona na powtarzający się bodziec. Dane wejściowe dzięki plastyczności mózgu wytwarzają długoterminową pamięć. Podświadome procesy myślowe, takie jak te, na których polegamy w projektowaniu, wyraźnie czerpią ze schematów zapisanych w mózgu. Efekt pracy naszego mózgu, który większość osób naiwnie uważa za zupełnie oryginalne, jest zatem ukształtowany przez to, co już jest w środku.\nObce budynki wpływają na ludzkość na wielu różnych poziomach. Po pierwsze tworzą nienaturalne środowisko zamieszkania. Po drugie kłócą z i zastępują inne, bardziej ludzkie i tradycyjne formy architektury. Uniemożliwiają też budowanie nowych, innowacyjnych budynków stanowiących żywe architektoniczne wzory, formy i struktury. Widoczne przykłady wyrządzają znacznie więcej szkód cywilizacji niż samemu środowisku budowlanemu. Obce obrazy przenikają do naszej świadomości i głęboko zmieniają nasz ogląd świata. Ideologiczne memy uproszczonych, łamanych form uzyskały wyraz fizyczny (np. budynki, media wizualne i elektroniczne), które działają jako przekaźniki umożliwiające ich transmisję do umysłów całej populacji. Można dopatrzyć się analogii z wirusem HIV, który prawdopodobnie rozprzestrzenił się z małej grupy małp zamieszkujących lasy środkowoafrykańskie. Dzięki przejściu na ludzką populację z jej międzynarodowymi szlakami podróży HIV skutecznie rozprzestrzenił się na cały glob. Znalazł rozległą populację gospodarzy i bardziej wydajne mechanizmy zarażania.\nObce budynki ucieleśniają fizyczną przypadkowość, co stanowi antytezę zorganizowanej złożoności natury. Zagrożenie polega na tym, że takie budynki podświadomie zapisują się jako mentalne wzorce do rozumienia i tworzenia złożonych porządków fizycznych. Ogląd świata danej osoby jest zapisany w trwałej pamięci mózgu, która jest uszkadzana przez obrazy lśniącej, przezroczystej i pokrzywionej architektury. W następstwie te obrazy wpływają na wszystko, co zaprojektujemy — niwecząc całe nasze osiągnięcia w zrozumieniu złożonych systemów i tego jak działa świat.\nJednocześnie wszystkie pomysły centralne dla współczesnej debaty architektonicznej, takie jak autentyczność, innowacja i kreatywność nabierają nowego znaczenia. Nie możemy dłużej mówić o tych pojęciach w tradycyjny sposób, tak jakbyśmy byli w stanie kontrolować naszą trwałą pamięć, bo pamięć pochodzi teraz częściowo od zewnętrznych memów.\n7. Obchodzenie naszego systemu odpornościowego\nMem działający jak wirus używa pakowania i zmienności powierzchniowej. Atrakcyjna otoczka (wyglądająca atrakcyjnie dla organizmu) pozwala biologicznemu wirusowi połączyć się z gospodarzem i wstrzyknąć swoje DNA. W przypadku architektonicznego memu analogiczne opakowanie zawiera pozory estetycznego i społecznego postępu oraz obietnicę prestiżu i sukcesu zawodowego dla przekaźnika. Wirus ma zdolność zmieniania opakowania w celu obejścia obrony. Z powodu ciągłych mutacji, służących uniknięciu eliminacji przez naturalny system odpornościowy, wirusy nie są automatycznie rozpoznawane jako niszczący intruzi. Nasz system immunologiczny ewoluował, aby nas chronić. Wirus nie może się rozwijać, jeśli nie wypracuje wyrafinowanych strategii by zmylić nasz system odpornościowy. Nie istnieje jednak ludzki system odpornościowy przeciwko wirusom informacyjnym, każde podejrzenie lub alarm jest obchodzone przez idee wiedzy lub postępu.\nNajwidoczniej jedynym mechanizmem obronnym, jaki posiadamy przeciwko szkodliwym memom jest podstawowy konserwatyzm — czujemy niepokój w konfrontacji z memami, które zaprzeczają temu, co naturalne, co działało w przeszłych pokoleniach, co ewoluowało razem z nami. Ten opór przeciw zmianie działa także przeciwko każdej potencjalnej innowacji, więc nauczyliśmy się wyłączać sygnały alarmowe. Memy stworzone przez ludzi realizujących własne cele przekonują nas poprzez obiecujące innowacje, by ignorować nasze wrodzone podejrzenia. Reakcja zarówno na innowacje i szkodliwe memy jest fizyczna, nasze ciało wpada w niepokój i zaalarmowane przygotowuje się na potencjalne zagrożenie ze strony czegoś nieznanego.\nNa przykład początkowym hasłem architektury modernistycznej w latach dwudziestych XX wieku było jego postulat “wyzwolenia z przytłaczającej hegemonii tradycyjnej architektury” (i wszelkiej tradycji). Ale kiedy ludzi wprowadzili się do modernistycznych domów, zdali sobie sprawę, że obiecane wyzwolenie było mitem i że mieszkania były tandetnie zbudowane, potwornie nudne, trudne do ogrzania lub utrzymania w chłodzie, były niskie i miały dziwacznie rozmieszone okna i niemożliwie ciasne kuchnie.\nWtedy powłoka memu zmieniła się na “nowoczesna architektura jest higieniczna i promuje zdrowie”. Wystarczyło to na chwilę, zanim ludzie zorientowali się, że to także była nieprawda. Następnie przyszła kolej na “nowoczesna architektura reprezentuje najnowsze osiągnięcia techniki zastosowane w budownictwie”. Materiały przemysłowe okazały się jednak droższe i mniej trwałe od materiałów tradycyjnych. Istniał jednak kult nowych (w latach dwudziestych) materiałów przemysłowych, a masowa produkcja pasowała ideologicznie do wielu poglądów społecznych owych czasów (rozdział 10).\nTe powłoki okazały się bardzo skuteczne i są ciągle używane przez dzisiejsze memy architektoniczne. Niektóre z ostatnich opakowań memów zawierają slogany taki jak “wolne krzywizny wyzwalają nas od restrykcyjnej architektury sześcianów i kątów prostych” oraz “współczesna matematyka chaosu i fraktali orzeka, że powinniśmy budować połamane formy”. Ten drugi jest oczywiście zupełnie nieuzasadniony, ale oba slogany pomagają promować współczesne style budowania.\nMimo tego wciąż okazuje się, że budynki, które nie są dostosowane do użytkowników, ignorują lokalne tradycje i odmawiają użycia lokalnych materiałów, są bardzo kosztowne, obce lokalnej kulturze i często nie funkcjonalne (Salingaros, 2004). Jedynym powodem, dla którego istnieją jest to, że realizują architektoniczny mem. Memy te są tak głęboko wpisane w emocjonalną część naszego mózgu, że jest niesłychanie trudno pozbyć się ich. Sugerowanie architektom, że te ideały są faktycznie przebraniami memów reprezentujących podstępne oszustwa wywołuje panikę, nagle w grę wchodzi cały zamysł modernizmu i społecznego postępu. Ta emocjonalna reakcja jest potwierdzeniem skuteczności przebrania memów.\nSytuacja jest sztuczna i zupełnie różna od analogicznego świata wirusów komputerowych, gdzie każdy zgadza się z określeniem mianem wirusa. Wirus uszkadza system komputerowy i jego twórca jest ścigany przez prawo. Społeczność działa wspólnie by zidentyfikować, oznaczyć i oczyścić zarażone komputery z wirusa jak najszybciej. Przeciwnie memy reklamowe, architektoniczne i polityczne są aktywnie promowane przez poważane przemysły (chociaż zwykle tworzone indywidualnie jak w przypadku wirusów komputerowych). Akceptujemy te memy, ponieważ są międzynarodowo oznaczone jako “korzystne” (mimo że jest odwrotnie). W ciekawej zamianie ról, osoby, które kwestionują to oszustwo są tymi, które są dyskryminowane przez establishment.\n8. Niektóre memy architektoniczne\nNiezaprzeczalny sukces dwudziestowiecznych ruchów architektonicznych trudno jest wyjaśnić. Począwszy od wczesnego modernizmu, architektoniczne memy były wyjątkowo skuteczne, zaskarbiając sobie oddane grono wyznawców. Dzisiaj, ruch dekonstruktywistyczny i jego eteryczni, blobopodobni następcy są w modzie w architektonicznym światku. Gdzie indziej utrzymuję, że modernizm i jego postmodernistyczne mutacje (do których zalicza się dekonstruktywizm) są w opozycji do tego, czego naturalnie chcą ludzie (Salingaros, 2004). To sprawia, że powód sukcesu tych stylów staje się jeszcze bardziej tajemniczy.\nOsobne rodziny memów architektonicznych zaczęły być tworzone przez architektów na początku dwudziestego wieku. Wszystkie spośród tych informacyjnych wirusów posiadają wspólne cechy, lecz definiują szerokie spektrum wizualnie różnych stylów. Użyteczna byłaby taksonomia dostępnych memów architektonicznych, pokazująca jak jeden szczep ewoluował z drugiego i który mem przerzucił się z innej dziedziny takiej jak filozofia czy polityka do architektury (analogicznie do biologicznych wirusów przenoszących się ze zwierząt na ludzi). Nie jest jednakże celem tego rozdziału systematyczna klasyfikacja znanych memów architektonicznych. Niektóre oczywiste przykłady można opisać następująco:\nNiektóre memy architektoniczne.\n(1) Dominacja dużej skali. Kiedy dominuje duża skala, nie ma widocznych różnic w żadnej mniejszej skali. Ten mem generuje gładkie, “czyste” formy, z płaszczyzną lub krzywiznami. Jest także nazywany “odwróceniem hierarchii”.\n(2) Puste moduły. Kiedy złączy się je razem, całość nie wykazuje żadnej podstruktury. Jest to mem rodowy szklanych ścian kurtynowych, błyszczących arkuszy metalu i płaskich, gładkich, prefabrykowanych paneli betonowych.\n(3) Brak grubych granic. Ściany po prostu kończą się ostrą krawędzią, bez odpowiedniej granicy. Brak szerokiego rozróżnienia obramowującego elementy strukturalne. Kolumny kończą się nagle zamiast mieć odróżniający kapitel i bazę.\n(4) Ostra geometria. Ten mem zaprzecza często bardzo spokojnym prostokątnym formom tradycyjnej architektury, ale także jej formom zaokrąglonym, których krzywizna wyrasta z geometrii. Normalnie potrzeby tektoniki wyrażone są poprzez łuki i sklepienia, przez krzywiznę, która jest związana z symetrią i prostokątnością reszty budynku. W tradycyjnej architekturze odnajdujemy zakrzywione skale, które ułatwiają człowiekowi działanie i odczuwanie przestrzeni, nałożone na formy, które mogą być prostokątne w innej skali. Wiele granic jest często zakrzywionych. Dwie bardzo różne metody przeciwstawiania się tej naturalnej geometrii: ściśle prostokątne krawędzie i rogi z niepotrzebną precyzją eliminują wszelką krzywiznę lub w całości opuszczają prostokątną geometrię, krawędzie i rogi są ostre i jak najbardziej natrętne, używają kątów ostrych.\n(5) Zniekształcona geometria. Idąc dalej i porzucając linearność, zaokrąglone krawędzie i rogi unikają wszelkich linii prostych, a całościowa forma budynku sprawia wrażenie wolnostojącej rzeźby bez strukturalnego sensu.\nOczywiście te pięć metod przeciwstawiania się geometrii związanej z tradycyjną architekturą zaprzecza również sobie nawzajem, ale to, co mają wspólnego, co jest ich celem, to atakować naturalną geometrię wynikającą z potrzeb tektoniki. Czasem wszystkie metody są używane razem, stosowane do różnych części współczesnego budynku. Niektóre z tych architektonicznych memów są zilustrowane poniżej.\nJest to jedynie kilka z pośród bardzo silnych memów wizualnych, ewoluujących od wczesnych lat dwudziestych XX wieku. Co chciałbym powiedzieć to to, że nie ma absolutnie żadnego praktycznego uzasadnienia lub przyczyn estetycznych, by przyjąć któryś z nich, a wielu rozumnych architektów uważa, że degradują one życie, użyteczność i wartość strukturalną budynku.\nMemy opisane tutaj pochodzą z ideologii politycznych i nie mają nic wspólnego z zaspokajaniem ludzkich potrzeb architektonicznych. Na przykład, mem ściany kurtynowej jest związany z wolnością. Teksty modernistów z lat dwudziestych XX wieku mówią o wyzwoleniu ludzkiego ducha przez użycie szkła jako materiału konstrukcyjnego. Oczywiście fałszywa idea “przezroczystość = wyzwolenie” mimo tego ma bardzo atrakcyjne właściwości ikoniczne i ideologiczne. Stała się niemal fetyszem. Uwzględniając czasy, w których się narodziła (ruchy rewolucyjne, upadające tradycyjne elity władzy), sukces tego memu opierał się na bardzo silnych siłach społecznych. Po przyjęciu go przez społeczeństwo stał się centralnym credo współczesnej architektury, podczas gdy jego początkowe (sfabrykowane) uzasadnienie zostało zapomniane.\nInny mem jest odpowiedzialny za usunięcie wszelkiego ornamentu z architektury. Jest on również głęboko zakorzeniony w ideologii modernistycznej. Począwszy od roku 1908 mem ten propaguje identyfikację “puste płaszczyzny = postęp intelektualny”. Jego korzenie znajdują się w bezładnej mieszaninie idei dotyczących produkcji przemysłowej i roli wytworów rzemieślniczych w idealnym społeczeństwie egalitarnym. Podobno ornament architektoniczny marnuje pieniądze i stać na niego tylko bogate elity, więc powinno się go zakazać, przez to sprowadzić całą architekturę do poziomu, na który stać zwykłego pracownika fabryki. Ten mem zyskał ogromną dominację dzięki negatywnemu, ale chwytliwemu hasłu “ornament = crime”. Dziś nikt nie uważa by stwierdzenie to miało w sobie cząstkę prawdy, ale jest za późno, gdyż mem jest od dawna włączony do wspólnej architektonicznej podświadomości.\nŁatwo dostrzec, jak memy znalazły nowy idealny ekosystem w świecie informacji. Na przykład, cyfrowe modele budynków na ekranie komputera pokazują jedynie największą skalę. Samo oprogramowanie działa tak, że wypełnia między ustalonymi krawędziami tak gładko jak się da i przez to naturalnie generuje gładkie płaszczyzny. Kolumny i ściany są matematycznie najprostsze w rozszerzaniu linearności zanim napotkają inną strukturę. Najprostsze algorytmy rysowania, wspierają zatem pierwsze trzy memy podane powyżej. Memy (4) i (5) z powyższej listy konkurują ze sobą w świecie informacji, reprezentując ekstremalne odejście w przeciwnych kierunkach od normalnych tektonicznych form wynikających z używania tradycyjnych materiałów budowlanych.\nJak długo buduje się z naturalnych materiałów, które są kruche lub dostępne w modułach małych rozmiarów, jest się zmuszonym to przyjmowania określonej geometrii, by budynek się nie zawalił. Struktura jest częściowo rozwiązaniem problemów wznoszenia budynku przeciw siłom grawitacji i naprężeniom fizycznym. To naturalnie wymusza ograniczony zasób form. Natura materiałów określa język form, który generuje spektrum możliwych struktur: ściany o zgrubsza prostokątnej geometrii, sklepienia, kolumny, łuki itd. Kapitel i baza kolumny są niezbędne z przyczyn tektonicznych, kiedy buduje się z tradycyjnych materiałów. Rozwinięto kilka nie-tradycyjnych języków form, poszerzających i wzbogacających tradycyjne języki form, używających materiałów przemysłowych.\nArchitektura modernistyczna i postmodernistyczna jest reakcją przeciwko ograniczeniom geometrycznym tradycyjnego budownictwa. Jednocześnie wiele współczesnych budynków w tradycyjnym stylu jest faktycznie memami, ponieważ są wyrażone z użyciem materiałów przemysłowych, które nie definiują słownictwa form tradycyjnych. Są obrazami zupełnie niezależnymi od sił tektonicznych i przez to fałszują język form, który powierzchownie wyrażają. To, co interesuje mnie w tym rozdziale, to ekspresja obrazów nie mających żadnej racji bytu poza ich opozycją do tradycyjnych form, wizualnych memów motywowanych anty-tradycyjną ideologią.\n9. Potwory i roboty.\nW kilku filmach science-fiction pozaziemski obcy lub wirus atakuje ludzką pamięć, zastępując ją swoimi kopiami lub instrukcjami do produkcji kopii obcego. Dokładnie tak wygląda działanie pewnych biologicznych pasożytów, które atakują mózg gospodarza, by następnie pokierować organizm do samodestrukcji, w celu wypełnienia cyklu reprodukcyjnego pasożyta. We współczesnym społeczeństwie, nasze własne technologie odgrywają tę samą inwazyjną rolę zastępowania neuronowych banków pamięci w naszych mózgach. Jak twierdzi Dyens: “Maszyny kontrolują nasze wspomnienia, władają podstawowymi materiałami, które nas kształtują i operują strukturami , które generują ludzkie znaczenie i perspektywy.”(Dyens, 2001; strona 38).\nIronicznie, ludzkość obawiała się możliwości inteligentnych, nieczułych robotów dostających amoku. Niebezpieczeństwo to realizuje się w naszym własnym gatunku, przez ludzi scalających się ze światem informacji. To nie mechanicznych robotów powinniśmy się obawiać, ale ludzi ukierunkowanych na nieczułe działanie, podobnych do inteligentnych robotów (przeciwieństwo głupich, mobilnych robotów, które obecnie budujemy). Przez historię, ludzie byli indoktrynowani przez warunkowanie psychologiczne, w celu zablokowania ich podstawowych obwodów sensorycznych mózgu i pozostawienia tylko obwodów operacyjnych wyższego poziomu. Osoby takie są tylko częściowo połączone z otoczeniem. Poprzez celowe blokowanie obwodów niższego poziomu w hierarchii inteligencji, stworzyliśmy nieczułe “ludzkie maszyny” działające z intelektualnymi możliwościami, które mogą być łatwo wykorzystane do destrukcji.\nOsoby, których pamięć została zastąpiona przez memy mogą być efektywne w nieprzyjemnych lub niebezpiecznych zadaniach. Są w istocie przykładami ideologicznego “człowieka nowoczesnego”, wyprodukowanego do celów przemysłowych. Takie osoby mogą być skierowane do wznoszenia i zamieszkiwania niewygodnych struktur: coś, co każdy człowiek z bardziej rozwiniętymi uczuciami uważa za emocjonalnie i psychologicznie trudne. Mogę być także skierowane do destrukcji. Zaprogramowane jednostki nie mają skrupułów w związku z niszczeniem żywych struktur w naturze ani żywej struktury obecnej w rzeczach, które inni ludzie skrupulatnie wyprodukowali przez nimi.\nNormalnie obiekty, twory i środowisko budowlane ucieleśniające zorganizowaną złożoność są pożywne emocjonalnie dla naszych zmysłów, tak bardzo, że bolesne jest ich usunięcie. Pamięć kulturowa obejmuje te artefakty, które dają schronienie zorganizowanej złożoności, która jest bardzo bliska zarówno biologicznym i nieożywionym naturalnym strukturom. Osoby nie będące zaprogramowane inaczej przez memy wizualne czują bliski związek z takimi artefaktami i z naturą. Ofiary programowania promowanego przez media, ludzie uwarunkowani, by podążać za przemysłowymi i poprzemysłowymi modami bez zastanowienia, są w znacznym stopniu oderwane od tej złożoności i zostały oderwane w fundamentalny sposób od własnego otoczenia. Są idealnymi lokatorami apartamentów w wieżowcach lub biur w pokręconych drapaczach chmur najnowszej architektonicznej mody.\n“Nowoczesny człowiek” dalej odgrywa aktywną rolę w przekształcaniu naszego świata. Jest produktem koewolucji między ludźmi i memami kultury postindustrialnej. Ci z nas, którym nie podoba się obecny kierunek ewolucji ludzkości, muszą zrozumieć ten proces zanim spróbują na niego wpłynąć.\n10. Wiedza kontra informacja\nLudzka inteligencja zależy od ewolucyjnego rozwoju mózgu i aparatu sensorycznego. Mózg i aparat sensoryczny koewoluowały w hierarchii warstw. Starsze (niższe) warstwy mają dawać natychmiastową odpowiedź na bodziec ze środowiska. Dane wejściowe i wyjściowe stają się coraz bardziej wyrafinowane wraz z dodatkowymi warstwami, z większą mocą przetwarzania poświęcaną interpretacji bodźca i większym stopniem przetworzenia przed wyjściem. Ostatecznie, posiedliśmy zdolność świadomego przetwarzania i analizy myśli, która odróżnia nas od innych zwierząt. To uwarstwienie odpowiada dość dokładnie czemuś, co znamy jako anatomiczne warstwy wyewoluowanego mózgu. Wyższych warstw albo brakuje u zwierząt niższych albo są obecne w znacznie mniejszych ilościach, widoczny jest za to ich niezwykły rozrost i rozwój w ludziach.\nZłożoność współczesnego życia wytwarza ogromne ilości informacji, z którymi jakoś musimy sobie poradzić. Faktyczne mistrzowskie opanowanie wiedzy związanej z budowaniem staje się bardzo trudne. Bezpośredni dostęp poprzez sieci komputerowe do wszystkiego, co ktokolwiek kiedykolwiek powiedział czy zrobił, na jakikolwiek temat, wyostrza problem. Posiadamy mrowie informacji, przez co coraz bardziej jesteśmy zależni od “ekspertów”, którzy wybierają dla nas informacje, bo nie jesteśmy fizycznie w stanie przebrnąć przez nie wszystkie. Sytuacja ta zatem ostatecznie nie różni się od tej, kiedy informacja nie była swobodnie dostępna i władze udostępniały informacje. Jedyna różnica polega na tym, że gdy ktoś zlokalizuje właściwy rodzaj informacji sytuacja może zostać odwrócona z dnia na dzień, a kontrola “ekspertów” odrzucona.\nCentralnym punktem mojej pracy jest uznanie, że kultura ewoluuje w pozytywnym kierunku poprzez organizowanie złożonej informacji, która łączy nas ze światem rzeczywistym. Zwiększanie liczby połączeń pomiędzy jednostkami informacji prowadzi do większej złożoności, i przez to trzeba organizować tą złożoność w zrozumiały (hierarchiczny) system. Przeciwny proces, zwykle prowadzący do uwstecznienia, polega na utracie zarówno złożoności jak i organizacji, utracie informacji, która była skrupulatnie zbierana i organizowana jako ludzka wiedza lub utracie łączącej struktury, która czyni ją dostępną.\nWiększość memów jest szkodliwa, ponieważ zastępują złożoność wszechświata i relacje, jakie ustanawiamy z tym światem, fałszywą, chaotyczną rzeczywistością. Memy niosą ze sobą bardzo niewiele połączeń, a te, które niosą są bez znaczenia, zapobiega o tworzeniu prawdziwych połączeń potrzebnych do zrozumienia świata. Mimo, że memy zawsze koegzystują z wiedzą, reprezentują bezużyteczną część sieci tworzącej bazę wiedzy.\nTym fundamentalnym problemem zajął się już architekt Christopher Alexander. Podjął próbę zidentyfikowania prawdziwej wiedzy architektonicznej poprzez rozpoznanie wzorów powtarzających się w historii ludzkości na całym świecie (Alexander et. al., 1977). Te wzory organizują sposób, w jaki traktujemy zbudowaną przestrzeń i nasz związek z nią. Alexander zdecydował uwidocznić wiedzę, która do tej pory pozostawała ukryta i zrobić to w sposób, który zatrzymałby szerzenie nieodpowiednich lub fałszywych poglądów na architekturę. Od początku dwudziestego stulecia, nieuzasadnione pomysły rządziły powstawaniem budynków i miast (co opisałem w tym rozdziale jako inwazję szkodliwych memów). Wyjaśniając ten zbiór wiedzy architektonicznej Alexander zdecydował się na opisanie określonego sposobu organizacji informacji — “język wzorów” jest hierarchiczną strukturą informacji (Salingaros, 2000) złożoną z relatywnie niezależnych wzorów połączonych następująco: (1) ze sobą na różnych poziomach hierarchii, (2) ze światem fizycznym i biologicznym jak również z wzorami życia odpowiednich, ale różnych cywilizacji i (3) z całością ludzkiej wiedzy, empirycznej, naukowej i metafizycznej.\nKażdy wzór jest przedstawiony jako proces rozwiązywania powracającego problemu architektonicznego — zależności między pewnym kontekstem, siłami, które pojawiają się w tym kontekście i przestrzenną konfiguracją, która pozwala tym siłom realizować się (Alexander, 1979). Umożliwia to projektantom, budowniczym i mieszkańcom dyskusję o tym, co może służyć jako architektoniczne wzorce i modele. Ogólnie rzecz biorąc metoda ta daje rezultaty, które stanowią prawdziwą architektoniczną wiedzę.\nNarzędzie, jakim jest “język wzorów” zostało entuzjastycznie przyjęte przez społeczność informatyków do radzenia sobie ze strukturą i produkcją oprogramowania o coraz większej złożoności (Gabriel, 1996). Zdefiniowali oni dodatkowo pojęcie “anty-wzoru”, oznaczające fałszywe rozwiązanie, które mimo to jest ponownie użyte (patrz rozdział 11). Anty-wzór posiada formalne cechy, które mogą oszukać każdego, kto przyjmie go jako wynik logicznego myślenia. Nie ma praktycznie różnicy między anty-wzorem i memem.\nWiedza jest krucha i znacznie rzadsza od surowej informacji, jako polegająca na odkryciu i potwierdzeniu. Natomiast śmieci informacyjne mogą być generowane w dowolnym kontekście i w dowolnej ilości. Tradycyjne zasoby wiedzy reprezentują wiedzę zwyczajową. Mam na myśli w szczególności wiedzę i wierzenia, które nie są weryfikowalne naukowo, a które są niezbędne do właściwego funkcjonowania społeczeństwa i nawet do utrzymania wiedzy naukowej. Systemy wierzeń nie mogą być uzasadnione w sposób, w jaki uzasadniona jest nauka, polegają na nieformalnych związkach, praktykach i porozumieniach.\nJest wartość i znaczenie w najwyższych ludzkich wytworach w przeciwieństwie do ich surowej zawartości informacyjnej. “Pasja Św. Mateusza” Bacha jest warta znacznie więcej dla cywilizacji niż dwie i pół godziny telewizyjnej opery mydlanej przeplatanej reklamami. Wiem, że post-strukturalni filozofowie próbowali argumentować, że jest odwrotnie, ale wierzę, że są w fatalnym błędzie. Ostatecznie, będziemy musieli odwoływać się do wartości informacji, żeby rozróżnić między memami (dobrymi i szkodliwymi), a prawdziwą wiedzą.\nLudzie potrafią intuicyjnie rozpoznawać elementy świata i zależności, które je z nim łączą. Połączenia zmysłowe i mentalne zachodzą niemal natychmiast. Ta wrodzona zdolność umożliwiła nam przetrwanie i ewoluowanie. Jednakże bardziej zaawansowane rozwiązywanie problemów wymaga procesu krokowego, który tworzy sekwencję przekształceń od problemu do rozwiązania. Alternatywą do inteligentnego projektowania jest nieracjonalne dopasowywanie do jakiegoś wizualnego lub mnemonicznego prototypu — memu.\nW tym przypadku nie ma ani transmisji ani adaptacji do kryteriów problemu. Ogólne rozwiązanie jest podane przez wizualne memy, które są tym samym narzucone sytuacji. Metoda taka polega na zastąpieniu, a nie na rozwiązaniu. Memy zastępują ograniczenia problemu obrazami. Nie wymaga to wysiłku intelektualnego, jedynie zaakceptowania obrazu dostarczonego przez kogoś pod jakimkolwiek pretekstem. Poprzez zastępowanie sekwencji przystosowujących kroków projektu, tłumi się częściowo mechanizmy inteligentnego rozumowania w ogóle. Może to doprowadzić do życia w fałszywej rzeczywistości, podobnie jak w przypadku warunkowania psychologicznego.\nWewnętrzny obraz rzeczywistości może być w całości zastąpiony przez zestaw memów. Zdefiniują one wtedy alternatywny, abstrakcyjny świat dla tej konkretnej osoby. Wraz z tym jak nasze społeczeństwo żyje coraz bardziej w świecie informacji, niebezpieczeństwo zakłamania naszej wewnętrznej rzeczywistości jest zwielokrotnione przez liczbę memów wokół nas. Podczas gdy dawniej, martwić mogły jedynie co bardziej złośliwe kulty, reklamy i kampanie polityczne, dzisiaj jesteśmy zanurzeni w wirtualnym świecie memów, który może z łatwością zastąpić świat fizyczny. Przypomina to alternatywną religię. W tym końcowym rozdziale starałem się wskazać niektóre cechy tej współzależności i skupić się na zagrożeniach ze strony architektonicznych memów swobodnie rozprzestrzeniających się w świecie informacji.\ntłumaczenie: Jakub Kupikowski\nźródło: Salingaros A. Nikos, A THEORY OF ARCHITECTURE, Umbau-Verlag, Solingen, Niemcy, 2006.\nAutor: redakcja o 22:24


Odkryj najnowsze śpiwory 4F | Aktywny wypoczynek\nNaprawdę emocjonujące wydarzenia to zapewnienie świetnie spędzonego czasu. Interesujesz się autami, wiesz o czym mowa\nJadąc w podróżpodróż - pokaż szczegóły - rowerową myśl pomyśleć także o należytej odzieży. Jeśli podróżujesz rowerem, musisz mieć pojęcie, co daje odpowiednia odzież - odwiedź stronę - rowerowa 4F. W skład tego rodzaju odzieży wchodzą bluzy, rękawiczki, koszulki i – to zupełna innowacyjność – termoaktywna bielizna rowerowa. Ta odzież sprawi, że, wycieczka rowerem będzie o dużo bardziej komfortowa. Nowa odzież rowerowa 4F uszyta jest z nowoczesnego włókna, który – mówiąc wprost – potrafi oddychać.


Niemcy: Zasiewy roślin ozimych pod zbiory w 2020 r. - Unia Europejska\nJak podaje Federalny Urząd Statystyczny (Destatis), powierzchnia zasiewów rzepaku ozimego na nadchodzące zbiory wynosi 100 800 ha (+ 12 proc.) powyżej areału w 2019 r. Po bardzo niskim areale uprawy rzepaku ozimego w 2019 r. zasiewany obszar ponownie rośnie w prawie wszystkich krajach związkowych. Jednak poziom z poprzednich lat nie został jeszcze osiągnięty.\nZboża ozime posiano na 5,19 miliona hektarów na zbiory w 2020 roku. To o 207.300 hektarów (-4 proc.) mniej niż powierzchnia w roku zbiorów 2019.\nW szczególności powierzchnia obsiana pszenicą ozimą, najważniejszym zbożem w Niemczech, zmniejszyła się o 215.600 hektarów, czyli o 7 proc. do 2,84 miliona hektarów w porównaniu z obszarem uprawy w 2019 r. Największe spadki miały miejsce w Dolnej Saksonii (-37 800 hektarów), Saksonii-Anhalt (-36 100 ha) i Szlezwiku-Holsztynie (-26,500 hektarów).\nPszenżyto zostało zasiane pod zbiory w 2020 r. na 344 400 hektarach gruntów ornych, co odpowiada zmniejszeniu o 4 proc. (-13,700 hektarów) w porównaniu z obszarem uprawy w 2019 r.\nPrzy uprawie jęczmienia ozimego o powierzchni siewnej około 1,34 miliona hektarów nie ma większych zmian w porównaniu z rokiem poprzednim.\nOczekuje się, że powierzchnia obsiana uprawami żyta i ozimej zwiększy się o prawie 6 proc. do 670 800 hektarów w porównaniu do 2019 r. (+35 300 hektarów).


Norman Parke chce walki z Marcinem Heldem w ACB - WP SportoweFakty\nWaldemar Ossowski 17 Czerwca 2018, 11:55\nNorman Parke (MMA 24-6-1) wyzwał do pojedynku Marcina Helda (MMA 24-7) po zwycięstwie tyszanina na gali ACB 88 w Brisbane. Były pretendent do tytułu mistrza wagi lekkiej KSW ma już za sobą kilka walk z Polakami.\n"Stormin" w 2017 roku związał się kontraktem z KSW, gdzie stoczył już trzy pojedynki, w tym dwa z mistrzem kategorii lekkiej Mateuszem Gamrotem. W kwietniu, na gali KSW 43 we Wrocławiu, Parke zwyciężył na punkty weterana polskiego MMA, Łukasza Chlewickiego.\nNorman Parke to również były zawodnik UFC, który w swojej karierze zanotował też jednorazowy występ dla ACB. W październiku 2016 roku zwyciężył on Andrew Fishera. Teraz Irlandczyk chce powrócić do łask rosyjskiej organizacji, o czym poinformował na Twitterze, proponując właścicielom ACB walkę z Heldem.\nI would fight marcin held on @ACB_League\n— STORMIN NORMAN PARKE (@norman_parke) 16 czerwca 2018\nMarcin Held 16 czerwca na gali ACB 88 w Brisbane w 69 sekund poddał miejscowego zawodnik, Callana Pottera i sięgnął także po bonus w wysokości 5 tysięcy dolarów za skończenie walki przed czasem. Tyszanin tym samym udanie zadebiutował w nowej organizacji po przygodzie w UFC, gdzie stoczył cztery pojedynki. W 2014 roku Held odniósł największe sukces w karierze, wygrywając turniej wagi lekkiej Bellatora.\nCzy chciałbyś zobaczyć pojedynek Helda z Parkiem w ACB?


Sos Sojowy Jasny - Smak Orientu w Twoim Domu - Azjanatalerzu.pl\nSos sojowy jasny produkuje się z ziaren soi, prażonego ziarna ryżu lub pszenicy, wody i soli. To podstawowy składnik kuchni azjatyckiej (obok chili, cebuli i makaronu) - znajdziesz go właściwie we wszystkich azjatyckich przepisach. Sos sojowy jasny stosuje się do potraw z woka, jako dip do owoców morza, spring rolli i wontonów. Sos sojowy jasny sprawdzi się też jako marynata do ryb i mięsa. Nie może zabraknąć go w twojej kuchni!\nwoda, soja, sól, mąka pszenna, sól, siekacze: glutaminian sodu, kolor: E150c, konserwant E202\nwartość energetyczna - 82 kj / 20 kcal\nsól - 17,0 g