Kwiecień 2020 | Powiat Wrzesiński\nUchwalenie Konstytucji 3 maja 1791 roku zostało uznane za święto już kilka dni po tym podniosłym wydarzeniu.\nW okresie zaborów świętowanie było zakazane przez wszystkich zaborców. Za złamanie ograniczenia groziły surowe kary. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości rocznica uchwalenia konstytucji została uznana za święto narodowe uchwałą Sejmu Ustawodawczego z 1919 roku. Po zakończeniu II wojny światowej dzień ten był obchodzony tylko raz, w 1946 roku. W wielu miastach odbyły się demonstracje studenckie, co zmusiło komunistyczne władze do całkowitego zakazania publicznej celebracji. Święto zostało oficjalnie zniesione w 1951 roku. Przywrócono je dopiero ustawą z 6 kwietnia 1990 roku. Niecały miesiąc później w Warszawie odbyły się pierwsze uroczyste obchody, w których udział wziął prezydent Wojciech Jaruzelski. Konstytucja 3 maja to drugi na świecie, a zarazem pierwszy w Europie tego typu akt prawny. Została przygotowana przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego i grupę jego współpracowników określaną mianem stronnictwa patriotycznego. Należeli do niej m.in. Ignacy Potocki, Stanisław Małachowski oraz Hugo Kołłątaj. Główna zasadą, którą kierowali się ustawodawcy, był monteskiuszowski trójpodział władzy. Konstytucja nadawała państwu polskiemu charakter dziedzicznej monarchii konstytucyjnej (znosiła wolną elekcję). Organem władzy wykonawczej była Straż Praw (rząd), na czele której stał król. Podlegały jej Komisje Wielkie (Policji, Wojska, Skarbu, Edukacji Narodowej) wraz ze stojącymi na ich czele ministrami. Władzę ustawodawczą sprawował dwuizbowy parlament składający się z izby poselskiej i senatu. Jego kadencja trwała dwa lata, a ustawy przyjmowano większością głosów (zniesiono liberum veto). Wprowadzone zostało także niezawisłe sądownictwo. Chociaż Kościół katolicki nadal cieszył się uprzywilejowaną pozycją, to inne wyznania zyskały równouprawnienie. W skład konstytucji weszła również ustawa o miastach królewskich z kwietnia 1791 roku. Zapewniała ona mieszczaństwu nietykalność osobistą, swobodny zakup dóbr ziemskich, dostęp do urzędów i godności, jak również udział w sejmie. W konstytucji zapowiedziano wzięcie chłopów pod opiekę państwa i rządu krajowego. W sali obrad licznie zgromadziła się publiczność, na ulicach Warszawy demonstrowały tłumy, a wojsko pod dowództwem oficerów strzegło Zamku Królewskiego. Takie okoliczności sprawiły, że uchwalenie nowej ustawy zasadniczej nabrało charakteru zamachu stanu dokonanego na forum sejmu.\nDzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej został ustanowiony przez sejm w 2004 roku.\nSkłada się ona z dwóch poziomych pasów równej szerokości, białego u góry i czerwonego u dołu, w proporcjach 5:8. Właśnie ta ostatnia cecha odróżnia ją od barw narodowych, które nie muszą mieć określonych proporcji (jednak szerokość obu pasów nadal musi pozostać taka sama). Biel pochodzi od będącego godłem Polski orła, a czerwień od tła tarczy herbowej. Znak w godle jest ważniejszy niż tło, dlatego biel znajduje się na górze. Flaga państwowa może być używana nie tylko przez władze i instytucje państwowe, ale także przez obywateli i instytucje prywatne. Głównym celem święta jest możliwość wyrażenia szacunku wobec flagi, a także propagowanie wiedzy na temat symboli narodowych i polskiej tożsamości. Data święta nie została wybrana przypadkowo. 2 maja 1945 roku polscy żołnierze uczestniczący w zdobyciu Berlina, umieścili biało-czerwoną flagę na Kolumnie Zwycięstwa. Ponadto, w czasach PRL zaraz po Święcie Pracy, które przypada pierwszego maja, zdejmowano flagi, by nie były one widoczne podczas zniesionego przez władze komunistyczne Święta Konstytucji 3 Maja. Wszystkich mieszkańców powiatu zachęcamy do uczczenia tego dnia i wywieszenia biało-czerwonych flag, które towarzyszą nam we wszystkich najważniejszych momentach.\nŚwięto Pracy, zwane również Międzynarodowym Dniem Solidarności Ludzi Pracy, obchodzone jest corocznie od 1890 roku.\nW Polsce od 1950 roku ma ono charakter państwowy i jest dniem ustawowo wolnym. Upamiętnia strajk robotników z Chicago, który miał miejsce w 1886 roku. Święto wprowadziła II Międzynarodówka (międzynarodowe stowarzyszenie partii i organizacji socjalistycznych) trzy lata po tych wydarzeniach. Tysiące amerykańskich pracowników protestowało, domagając się ośmiogodzinnego dnia pracy oraz godziwych warunków zapewnianych przez pracodawców, jak również przyzwoitej płacy. Strajk został brutalnie stłumiony przez policję, a wielu demonstrantów zginęło. W wielu państwach, w tym także na ziemiach polskich, Święto Pracy było obchodzone już rok po jego ogłoszeniu. Zazwyczaj organizowały je lokalne związki zawodowe i partie polityczne walczące o prawa pracownicze. W okresie PRL-u dzień ten miał bardzo uroczysty charakter. Odbywały się wtedy liczne zgromadzenia, wiece i pochody pierwszomajowe. Obecnie święto jest okazją do zwrócenia uwagi na problemy, z jakimi na co dzień borykają się pracujący, takie jak nierówność i niskie zarobki. To także czas, w którym poruszane są kwestie dotyczące bezrobocia.\nW tym dniu wszystkim pracownikom życzymy wielu zawodowych sukcesów i docenienia, a poszukującym pracy szybkiego odnalezienia własnego miejsca na rynku!\nPowiatowa rzecznik konsumentów radzi\nMajówka – grillowanie w cieniu koronawirusa.\nWielu z nas w ciągu najbliższych dni z pewnością będzie chciało odpocząć na świeżym powietrzu, korzystając z najpiękniejszego dla przyrody czasu, i zechce przyrządzić coś na przekąskę. Nieodłącznym elementem majówki jest grill.\nNie ma w tej kwestii specjalnych zakazów, jednak w tym szczególnym czasie trwania pandemii koronawirusa należy pamiętać i przestrzegać chociażby kilku podstawowych kwestii:\ngrillować można tylko i wyłącznie z najbliższą rodziną,\nnie możemy zapraszać znajomych,\nnie wolno „głośno imprezować” czy nie zachowywać ciszy nocnej (nie uprzykrzajmy życia sąsiadom).\nPytano mnie, czy grillując na działce lub w przydomowym ogródku, musimy nosić maseczkę ochronną czy w inny sposób zasłaniać usta i nos. Nie musimy tego robić, ponieważ przebywamy na tak zwanym własnym terenie.\nGrillowanie w miejscu publicznym w obecnej sytuacji jest zabronione.\nJeszcze raz pragnę przypomnieć i zaapelować – jeżeli nadal z całą konsekwencją będziemy dbać o siebie, swoich bliskich oraz inne osoby z naszego otoczenia powinniśmy dać radę nieoczekiwanemu niebezpieczeństwu. Jest to sprawa nas wszystkich i od nas zależy, jak długo będziemy zmagać się z tym niewidzialnym wrogiem. Nie wolno lekceważyć dotychczasowych nakazów i zakazów.\nPodstawa prawna: przepisy wprowadzane na bieżąco przez Radę Ministrów określające ograniczenia, nakazy, zakazy na czas epidemii.\nAnkieta z PFRON-u\nWyniki badania przyczynią się do określenia możliwych form wsparcia osób z niepełnosprawnościami w zakresie zaopatrzenia w podstawowe artykuły.\nCelem badania jest uzyskanie wiedzy na temat potrzeb osób niepełnosprawnych w zakresie zaopatrywania się w artykuły pierwszej potrzeby oraz sposobów radzenia sobie w realizacji zakupów w sytuacji ograniczeń w poruszaniu się i w dostępie do sklepów w związku z ogłoszonym w Polsce stanem epidemii. Badanie ma charakter anonimowy. Wyniki badania będą prezentowane wyłącznie w postaci zbiorczych zestawień.\nZe względu na cel badania ankieta adresowana jest w szczególności do osób niepełnosprawnych dokonujących zakupu artykułów pierwszej potrzeby samodzielnie lub przy wsparciu rodziny, lub najbliższego otoczenia (tj. do osób niepełnosprawnych mieszkających samodzielnie lub z rodziną/opiekunami/współlokatorami).\nWypełnienie ankiety zajmie około 5 minut. Aby rozpocząć wypełnianie ankiety, należy kliknąć na podany niżej link. Ankietę można wypełnić do 8 maja 2020 r. W razie pytań prosimy o kontakt na skrzynkę mailową: badania@pfron.org.pl\nLink do ankiety: ankieta PFRON\nNauka w OHP\nPotrzebujesz pomocy? Boisz się, że sam sobie nie poradzisz? Skorzystaj z fachowej porady dotyczącej wyboru zawodu i kierunku kształcenia. Uwierz, że istnieje dla ciebie wiele możliwości i nowych rozwiązań.\nOchotnicze Hufce Pracy działają z myślą o potrzebach i problemach młodych ludzi:\n- pomogą uzupełnić wykształcenie, zdobyć zawód i znaleźć odpowiednią pracę,\n- doradzą, w jakim kierunku zawodowym warto się kształcić,\n- organizują zajęcia kulturalne, sportowe i edukacyjne rozwijające osobowość i zainteresowania.\nW kręgu naszego zainteresowania znajduje się przede wszystkim młodzież:\n- o zmniejszonych szansach życiowych,\n- pochodząca z rodzin dysfunkcyjnych,\n- niedostosowana społecznie,\n- wymagająca i poszukująca opieki oraz możliwości kształcenia i zdobycia przygotowania zawodowego.\nSzkoła Podstawowa dla Dorosłych przeznaczona dla uczestników OHP od 15 do 18 roku życia, mających opóźnienia szkolne oraz opinię poradni psychologiczno-pedagogicznej. Warunkiem przyjęcia dla uczestników OHP jest umowa o przyuczenie do wykonywania określonej pracy na okres 3-22 miesięcy (wyjątkowo do jednostek może zostać zrekrutowana młodzież, która nie ukończyła 15 roku życia oraz młodzież, która w bieżącym roku ukończy szkołę podstawową i 18 rok życia – Ustawa z 26 czerwca 1974 r., Dz.U. z 2019 r., poz. 1040).\nSzkolenie zawodowe w formie kursowej po ukończeniu szkoły podstawowej. Kursowa forma szkolenia zawodowego przeznaczona jest dla uczestników, jak i absolwentów OHP oraz młodzieży korzystającej z usług jednostek rozwoju zawodowego OHP. Szkolenie zawodowe w formie kursowej w zakresie realizowania obowiązku nauki jest realizowane w formie specjalistycznych kursów zawodowych lub kwalifikacyjnych kursów zawodowych w jednostkach OHP lub w porozumieniu z instytucjami posiadającymi uprawnienia do prowadzenia szkoleń.\nUczestnicy realizujący obowiązek szkolny i obowiązek nauki zdobywają wiedzę ogólną w placówkach podległych władzom samorządowym czyli w Zespole Szkół Zawodowych nr 2, a praktyczne przygotowanie zawodowe – na stanowiskach pracy u pracodawców zewnętrznych, otrzymując miesięczne wynagrodzenie, mają zapewnione ubezpieczenie.\nSzczegółowych informacji udzielają pracownicy jednostki: 15-42 Hufiec Pracy we Wrześni, ul. Koszarowa 12, tel. 61 640 09 66.\n„Kiedy pierwszy raz czytam dobrą książkę, doświadczam uczucia, jakbym zyskał nowego przyjaciela” – powiedział Johann Wolfgang Goethe. Konieczność pozostania w domach sprawiła, że wiele osób zyskało w ostatnim czasie niejednego „znajomego”. 23 kwietnia to dzień, w którym warto docenić ich obecność.\nŚwiatowy Dzień Książki i Praw Autorskich obchodzony jest od 1995 roku. Święto zostało ustanowione przez UNESCO na wniosek hiszpańskiego rządu oraz Międzynarodowej Unii Wydawców. Jego podstawowym celem jest promowanie czytelnictwa, a także ochrony własności intelektualnej dzięki obowiązującemu prawu autorskiemu. Data jest symboliczna dla światowej literatury, ponieważ tego dnia zmarli: hiszpański pisarz Miguel de Cervantes (autor powieści „Przemyślny szlachcic Don Kichote z Manchy”), William Szekspir (angielski poeta i dramaturg, spod którego pióra wyszły m.in. „Hamlet”, „Makbet” czy „Romeo i Julia”) oraz peruwiański historyk Inca Garcilaso de la Vega. To także rocznica urodzin lub śmierci innych wybitnych twórców. Z inicjatywą organizacji dnia poświęconego książce już w 1926 roku wystąpił wydawca z Walencji – Vincente Clavel Andrés. Od 1930 roku w Hiszpanii ma on charakter oficjalnego święta, a od 1964 roku zwyczaj ten przejęły wszystkie państwa hiszpańskojęzyczne.\nDodatkowo od 2001 roku UNESCO postanowiło przyznawać tytuł Światowej Stolicy Książki miastu, które przygotowało najlepszy program promujący czytanie. Musi on zakładać prowadzenie działań na poziomie miejskim, regionalnym, krajowym oraz międzynarodowym. Jako pierwszy tytułem został wyróżniony Madryt. W 2016 roku Światową Stolicą Książki był Wrocław. W tym roku jest to stolica Malezji – Kuala Lumpur.\nWyniki ostatnich badań czytelnictwa w Polsce opublikowane przez Bibliotekę Narodową nie napawają optymizmem. W 2018 roku jedynie 37% respondentów deklarowało przeczytanie co najmniej jednej książki w ciągu roku. Na brak zainteresowania książkami ma wpływ wiele czynników. Głównym z nich jest dostęp do licznych źródeł wiedzy w wersji elektronicznej. Potrzebnych informacji szukamy najczęściej w Internecie. Od lat zmieniają się również zwyczaje związane ze spędzaniem wolnego czasu. W wolnych chwilach Polacy chętnie sięgają po rozrywkę cyfrową. Możliwe, że statystyki dotyczące roku 2020 będą bardziej optymistyczne. Wpłynąć na nie może fakt, że obostrzenia wymuszone przez panującą epidemię, zmuszają do pozostania w mieszkaniach, a znudzeni domownicy zamiast setny raz spojrzeć w telefon, sięgną po książki zalegające na regałach lub zajrzą do internetowych księgarni.\nKażdego roku ekolodzy biją na alarm, wskazując na negatywne skutki działalności człowieka, który w zatrważającym tempie niszczy naszą planetę. Międzynarodowy Dzień Matki Ziemi przypadający 22 kwietnia został ustanowiony, by przypomnieć każdemu z nas o odpowiedzialności, jaką ponosimy za stan środowiska naturalnego.\nMiędzynarodowy Dzień Matki Ziemi to święto ustanowione 11 lat temu przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Państwem, które zainicjowało obchody była Boliwia. Głównym przesłaniem tego dnia jest przypomnienie o konieczności okazywania szacunku błękitnej planecie oraz potrzebie chronienia jej przed nadmierną eksploatacją, a także promowanie życia w harmonii z naturą. W rezolucji z dnia 22 kwietnia 2009 roku uznano, że „Ziemia i jej ekosystemy są naszym domem”. W nazwie święta pojawił się termin „Matka”, ponieważ słowo to „odzwierciedla współzależność, która istnieje między ludźmi a innymi żywymi gatunkami wspólnie zamieszkującymi na planecie”.\nLudzie ponoszą zbiorową odpowiedzialność za stan środowiska naturalnego. Jednak to działania pojedynczych osób często przynoszą najlepsze efekty. I nie chodzi tu tylko o udział w licznych kampaniach o ekologicznym charakterze. Wystarczy wprowadzić kilka prostych zmian w swoim codziennym życiu, by móc cieszyć się czystszym powietrzem, wodą i glebą. Segregowanie śmieci, oszczędne korzystanie z wody i energii elektrycznej, odpowiedni wybór źródeł ciepła, wykorzystywanie opakowań wielokrotnego użytku to tylko niektóre z zabiegów, które przyczyniają się do ograniczania zanieczyszczeń niszczących ekosystem. Wiele państw, m.in. dzięki inwestycji w odnawialne źródła energii, stara się minimalizować emisję gazów mających wpływ na postępujące ocieplenie klimatu.\nTo, jak bardzo człowiek ingeruje w środowisko, widoczne jest szczególnie teraz, kiedy z powodu pandemii koronawirusa zostaliśmy zmuszeni do pozostania w domach, a wiele fabryk wstrzymało produkcję. Można powiedzieć, że ożywienie przyrody to jeden z nielicznych plusów choroby zbierającej śmiertelne żniwo. W wielu miejscach na świecie znacząco poprawiła się jakość powietrza. Pierwszy raz od 30 lat z terenu północnych Indii widać oddalone o 200 kilometrów Himalaje, lepiej oddycha się także w Chinach. Weneckie kanały wreszcie odzyskały turkusową barwę. Pojawiły się w nich dawno nieobserwowane ryby, które do powrotu zachęciło zniknięcie popularnych gondoli. Wstrzymanie żeglugi sprawiło, że do portu Cagliari na Sardynii zaczęły zaglądać delfiny. Za to do filipińskich plaż podpłynęły tysiące różowych meduz od lat nieobserwowanych tak blisko lądu. Dzikie zwierzęta, skryte zazwyczaj przed ludzkim wzrokiem, wychodzą na ulice pustych miast i w jakimś stopniu odzyskują tereny, które niegdyś zamieszkiwały. Po chilijskiej stolicy spacerowała puma, a po zakopiańskich drogach dumnie kroczyły łanie. Zwierzęta czują się swobodniej także w rezerwatach i parkach narodowych zwykle chętnie odwiedzanych przez turystów, gdzie teraz łatwiej jest je zaobserwować. To pokazuje, że nawet w miejscach, w których na co dzień powinna dominować przyroda, i tak rządzi człowiek. Obecna sytuacja daje wiele do myślenia na temat relacji panujących pomiędzy ludźmi a naturą. Międzynarodowy Dzień Matki Ziemi może być dobrą okazją do tego, by zastanowić się, jak powinny one wyglądać, gdy epidemia już się zakończy.\nRuszył nowy program PFRON-u\nPaństwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych rozpoczął kampanię pod nazwą „PFRON wspiera Ciebie”. Ma ona charakter informacyjny i dotyczy rozwiązań, jakich osoby z niepełnosprawnością dotknięte skutkami epidemii koronawirusa mogą oczekiwać ze strony funduszu. Nowy program pomocowy zakłada m.in. dofinansowanie w wysokości 500 zł miesięcznie dla jednej osoby w celu pokrycia części kosztów związanych z organizacją zajęć w warunkach domowych.\nZgodnie z założeniami programu, o przyznanie środków finansowych mogą ubiegać się osoby z niepełnosprawnością, które w związku z pandemią nie mogą korzystać z zajęć organizowanych w warsztatach terapii zajęciowej oraz w innych finansowanych przez fundusz placówkach, gdzie poddawane były rehabilitacji. Podopieczni środowiskowych domów samopomocy, dziennych domów pomocy społecznej oraz uczestnicy zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, a także wychowankowie specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych i wychowawczych również mogą skorzystać z tej formy pomocy.\nJakie warunki należy spełnić, by otrzymać dofinansowanie z PFRON-u?\nAdresatami projektu są osoby niepełnosprawne posiadające aktualne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz dzieci i młodzież niepełnosprawna posiadająca aktualne orzeczenie o niepełnosprawności wydane przed ukończeniem 16. roku życia. Podstawą do przyznania środków jest złożenie odpowiedniego wniosku poprzez System Obsługi Wsparcia dostępny pod adresem sow.pfron.org.pl . Nie ma konieczności posiadania profilu zaufanego lub podpisu elektronicznego, wystarczy założyć konto w wymienionym systemie. Jeżeli osoba z niepełnosprawnością nie ma takiej możliwości, wniosek należy wysłać pocztą tradycyjną. Dokument dostarczony w taki sposób przyjmowany jest wyłącznie przez powiatowe centra pomocy rodzinie lub inne wskazane przez powiaty instytucje. Wszystkie niezbędne formularze dostępne są na stronie internetowej PFRON-u. W imieniu osoby niepełnoletniej, a także częściowo lub całkowicie ubezwłasnowolnionej z wnioskiem może wystąpić jej prawny opiekun. Nabór dokumentów rozpoczął się 10 kwietnia i potrwa do 4 września 2020 roku. Stała kwota w wysokości 500 złotych netto miesięcznie przeznaczona jest dla jednej osoby z niepełnosprawnością i ma być wypłacana przez trzy miesiące (również za marzec). W każdym z miesięcy wykazanych we wniosku musi wystąpić brak możliwości korzystania z opieki w placówce rehabilitacyjnej przez okres co najmniej pięciu kolejnych następujących po sobie dni roboczych. Świadczenie nie będzie przysługiwało za miesiąc, w którym nastąpiła wypłata dodatkowego zasiłku opiekuńczego przyznanego w związku z ustawą „antykryzysową”. Dofinansowanie powinno zostać przeznaczone na pokrycie kosztów związanych z organizacją zajęć w warunkach domowych. Nie ma jednak konieczności udokumentowania poniesionych wydatków.\nDodatkowe rozwiązania w ramach programu „PFRON wspiera Ciebie”\nDziałania zaproponowane przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych stanowią element rządowej Tarczy Antykryzysowej. W ramach programu przewidziano także pomoc dla pracodawców. Mogą oni skorzystać m.in. ze zwiększonej kwoty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności. Z kolei dofinansowanie dla samorządów związane z działalnością warsztatów terapii zajęciowej i zakładów aktywności zawodowej w okresie zawieszenia ich funkcjonowania w czasie pandemii zostanie podtrzymane. Natomiast organizatorzy ZAZ mogą ubiegać się o rekompensatę wynagrodzenia wypłaconego niepełnosprawnym pracownikom.\nKontakt do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie we Wrześni – 61 640 45 52, 61 640 45 61, 61 640 45 50.\nWięcej szczegółowych informacji można znaleźć na stronie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – www.pfron.org.pl.\nNowy numer "Przeglądu Powiatowego"\nZostań w domu i dowiedz się m.in. o powiatowych inicjatywach w czasie epidemii, Tarczy Antykryzysowej, sposobach rejestracji w systemie BLISKO. Zachęcamy do pobrania i czytania.\nTu pobierz "Przegląd Powiatowy" (PDF) 35090.19kB\nAktualna sytuacja epidemiczna jest nie tylko niebezpieczna dla zdrowia i życia ludzi, ale także dla gospodarki. Przez to, że powinniśmy zostać w domu, wiele przedsiębiorstw zawiesza na czas trwania pandemii swoją działalność, a część, by uniknąć całkowitego zamknięcia, zmuszona jest do zwalniania pracowników. Aby ratować gospodarkę, rząd zdecydował się na uruchomienie Tarczy Antykryzysowej, która powinna pomóc przede wszystkim przedsiębiorcom przetrwać ten trudny czas.\nTarcza Antykryzysowa to pakiet ustaw, za pośrednictwem którego firmom dotkniętym skutkami epidemii koronawirusa, na poszczególnych szczeblach administracyjnych, będzie udzielane wsparcie. Na terenie powiatu wrzesińskiego usługi realizowane są m.in. za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy we Wrześni. To tutaj, telefonicznie lub mailowo, powinien zgłosić się pracodawca, który chciałby skorzystać z niskooprocentowanej pożyczki z Funduszu Pracy dla mikroprzedsiębiorców. W ramach takiej pomocy można uzyskać do 5 tysięcy złotych, a oprocentowanie jest stałe i wynosi 0,05 stopy redyskonta weksli przyjmowanych przez Narodowy Bank Polski. Nabór wniosków o otrzymanie tego wsparcia trwa od 1 kwietnia. Komu przysługuje taka pomoc i ile wynosi okres spłaty pożyczki? Wszystkie niezbędne informacje można uzyskać na stronie internetowej www.wrzesnia.praca.gov.pl w zakładce Dla pracodawców i przedsiębiorców/Tarcza antykryzysowa COVID-19. Tam znajdziemy również informacje o takich formach wsparcia jak dofinansowanie części kosztów prowadzenia działalności gospodarczej dla przedsiębiorców samozatrudnionych czy dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek na ubezpieczenia społeczne dla mikroprzedsiębiorców, małych i średnich firm, a także dla organizacji pozarządowych. Jednak nabór wniosków związanych z tymi usługami jeszcze się nie rozpoczął.\nSzczegółowe i aktualne informacje można znaleźć na wyżej wymienionej stronie internetowej, dzwoniąc pod numer 61 640 35 54/61 640 35 58 lub pisząc na adres sekretariat@pupwrzesnia.pl bądź wojciech.mikolajczak@pupwrzesnia.pl.\nWielkopolskie zwyczaje wielkanocne\nW tym roku Święta Wielkanocne będą inne niż zazwyczaj. Przez panującą pandemię jesteśmy zmuszeni do pozostania w domach i izolowania się, dlatego wiele wielkanocnych tradycji nie będzie kultywowanych. W tym czasie warto jednak przypomnieć sobie o zanikających zwyczajach z naszego regionu. Być może fakt, że w wielu z nich nie będziemy mogli uczestniczyć, sprawi, że jeszcze bardziej za nimi zatęsknimy.\nPolegało ono na zakopywaniu, rozbijaniu lub paleniu garnków z żurem. Działo się tak dlatego, że był on jedną z najczęściej przygotowywanych potraw w czasie Wielkiego Postu i ludzie mieli go już po prostu dość.\nWiara w ubożęta\nDawniej wierzono, że chatą i obejściem opiekują się małe duszki zwane ubożętami. W Wielki Czwartek pozostawiano dla nich okruchy chleba, a także resztki jedzenia. W tym dniu nie pieczono chleba, aby w żaden sposób nie zaszkodzić małym opiekunom mieszkającym\nKąpiel w Wielki Piątek\nW dniu męki i śmierci Chrystusa woda miała nabierać cudownej mocy, dlatego o świcie należało wykapać się w pobliskim zbiorniku wodnym. Takie pluskanie zapewniało zdrowie przez cały rok.\nW Wielki Piątek rodzice (najczęściej matki) delikatnie uderzają dzieci rękoma, gałązkami, rózgą, bądź paskiem. Również małżonek może oberwać od żony. „Oprawcy” wołają przy tym: „Boże rany!”. Zwyczaj ten ma przypominać o biczowaniu Jezusa i do tej pory często można się z nim spotkać.\nWyścig do domu po rezurekcji\nZwyczaj ten był niegdyś bardzo popularny i w niektórych miejscach Wielkopolski przetrwał do późnych lat 80. XX wieku. W każdą niedzielę wielkanocną ludzie powracający z porannej mszy ścigali się do swoich domów. Początkowo pieszo, konno lub wozami, później także samochodami. Zwycięzca miał jako pierwszy zakończyć żniwa.\nTa kontrowersyjna tradycja przetrwała w wielkopolskich wsiach do okresu międzywojennego. W Wielką Sobotę chłopcy wspinali się na dachy domów i budynków gospodarczych po to, by ogłosić listę przewin i wad wszystkich dziewcząt zamieszkujących miejscowość. Jako pokutę wyznaczano im odpowiednią liczbę wiader wody, którymi miały zostać oblane w lany poniedziałek. Spokojnie mogły spać dziewczyny mające adoratorów, którzy wykupili je za alkohol. Te oblane również nie miały się czym przejmować, ponieważ woda miała zmyć ich winy. W najgorszej sytuacji znajdowały się dziewczęta nie mające adoratorów, a mimo to pozostające suche. Oznaczało to bowiem, że żadna ilość wody nie była w stanie zmyć ich grzechów, co przysparzało im wielkiego wstydu.\nPoniedziałek wielkanocny większości z nas kojarzy się z dyngusem, czyli oblewaniem się wodą. Nie każdy jednak wie, że niegdyś na terenie Wielkopolski popularnym zwyczajem było wędrowanie od wsi do wsi grup przebierańców przypominających bożonarodzeniowych kolędników. Śpiewali oni piosenki i recytowali wiersze w zamian za drobne upominki, zazwyczaj w formie jedzenia, np. jajek, wędlin czy ciast. W różnych częściach województwa tradycja ta miała odmienne nazwy, a więc można było: chodzić z kurkiem, kokotkiem lub siwkiem, a także organizować pochody z niedźwiedziem. Zabawie towarzyszyło tak zwane murzenie, czyli smarowanie wszystkich sadzą najczęściej przez osoby przebrane za kominiarzy lub diabły.\nChrzest Polski to niewątpliwie jedno z najważniejszych wydarzeń w historii naszego kraju. Decyzja Mieszka I o włączeniu do kręgu kultury chrześcijańskiej terytorium, którym władał, dała początek polskiej państwowości.\nWedług dużej grupy badaczy proces chrystianizacji ziem polskich rozpoczął się na terenie dzisiejszej Wielkopolski w Wielką Sobotę 14 kwietnia 966 roku, kiedy to pogański książę Polan, uznawany za ich pierwszego historycznego władcę, przyjął chrzest. Średniowieczne kroniki i źródła historyczne nie są jednak zbyt precyzyjne, jeżeli chodzi o konkretną datę oraz miejsce chrztu Mieszka. W najstarszych zapisach pojawia się wiele rozbieżności. Ich autorzy podają m.in. lata 965 i 967 jako inne, możliwe daty przyjęcia wiary chrześcijańskiej przez polskiego władcę. Poznań, Gniezno i Ostrów Lednicki to w tym kontekście najczęściej przywoływane osady. W ubiegłym roku Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjął ustawę o ustanowieniu właśnie dnia 14 kwietnia Świętem Chrztu Polski. Ma ono charakter państwowy.\nZ racji tego, że uchwalona ustawa została ogłoszona w Dzienniku Ustaw 9 kwietnia, w 2019 roku święto nie spotkało się ze zbyt dużym zainteresowaniem. W tym roku z powodu wprowadzonego stanu epidemii możliwość organizacji obchodów również została znacznie ograniczona. Nie oznacza to jednak, że należy całkowicie zrezygnować z uczczenia tego wyjątkowego dnia. Najlepszym rozwiązaniem jest wywieszenie biało-czerwonych flag na budynkach użyteczności publicznej. Włodarze miast, gmin i powiatów mogą zachęcić do tego podlegające im jednostki.\nNależy przypomnieć, że w 2016 roku na terenie całego kraju miały miejsce obchody 1050-lecia chrztu Polski. Powiat wrzesiński uczcił tę rocznicę organizując XX sesję Rady Powiatu Wrzesińskiego w Rezerwacie Archeologicznym Gród w Grzybowie. Odbyła się ona 16 czerwca. „Gród Grzybowo za czasów pierwszych Piastów odgrywał znaczącą rolę w strukturach tworzącego się państwa polskiego. W roku 966 książę Mieszko I przyjął chrzest, w wyniku którego państwo polskie znalazło się w kręgu cywilizacji łacińskiej. Te dwa fakty dają nam więc powody oraz okazję do tego, byśmy to wydarzenie uczcili podczas tej sesji” – rozpoczął obrady ówczesny przewodniczący Rady Powiatu Grzegorz Kaźmierczak. Zebrani w towarzystwie pocztów sztandarowych odśpiewali hymn państwowy, by następnie wysłuchać okolicznościowych wystąpień zaproszonych gości. Kierownik Rezerwatu, archeolog Jacek Wrzesiński, wygłosił wykład „Mieszko I – chrzest i początki Polski”, w którym mówił: „My, żyjący współcześnie, jesteśmy wszyscy spadkobiercami i dłużnikami Mieszka I. Gdyby nie ten akt, tak lakoniczny i tak skromnie opisywany w kronikach, nie wiadomo, jak potoczyłby się nasze losy, nie wiadomo, czy mielibyśmy okazję spotkać się tutaj w tym gronie w Grzybowie. Tej sesji jubileuszowej pewnie by nie było, a tak jesteśmy wdzięczni za akt wiary Mieszka I, za przyjęcie chrztu i za dalsze losy naszej ojczyzny”.\nWśród zaproszonych gości pojawili się, m.in.: ówczesna radna sejmiku województwa wielkopolskiego Bożena Nowacka, radni Rady Powiatu minionych kadencji, dyrektor Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy prof. Andrzej Wyrwa, a także przedstawiciele gminnych władz samorządowych. Każdy z obecnych otrzymał pamiątkową miniaturkę jubileuszowego dzwonu Mieszka i Dobrawy. W części artystycznej wystąpiła grupa śpiewacza Droryje, która wykonała Bogurodzicę oraz inne staropolskie pieśni. Stowarzyszenie Edukacji i Odtwórstwa Historycznego Aurea Tempora przygotowało poczęstunek na wzór średniowiecznego. Na stołach pojawiła się m.in. wędzona sielawa i kasza jaglana.\nJak wygląda kształcenie na odległość? – nowe regulacje prawne\nW czasie ograniczenia funkcjonowania szkół i placówek oświatowych w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 nauka jest realizowana na odległość.\nW rozporządzeniach Ministra Edukacji Narodowej z 20 marca 2020 r. określone zostały zasady prowadzenia nauczania na odległość oraz możliwość oceniania i klasyfikowania uczniów. Nowe przepisy obowiązują od 25 marca do 10 kwietnia 2020 r.\nDyrektor ustala z nauczycielami tygodniowy zakres materiału dla poszczególnych klas, uwzględniając m.in.: równomierne obciążenie ucznia zajęciami w danym dniu, zróżnicowanie tych zajęć czy możliwości psychofizyczne ucznia. Dyrektor określa formy kontaktu czy konsultacji nauczyciela z rodzicami i uczniami.\nZajęcia w ramach kształcenia zawodowego są prowadzone przede wszystkim w zakresie teoretycznych przedmiotów zawodowych oraz w ograniczonym stopniu również zajęć praktycznych wyłącznie wtedy, gdy z programu nauczania danego zawodu wynika taka możliwość.\nW kwestii prowadzenia zdalnie kształcenia specjalnego nauczyciele i specjaliści zobowiązani są do dostosowania sposobów oraz metod pracy do potrzeb i możliwości uczniów, w tym wynikających z indywidualnych programów edukacyjno-terapeutycznych.\nNowelizacja przepisów z 25 marca 2020 r. pozwoliła na bezpłatne użyczenie uczniom i nauczycielom sprzętu przez samorząd do kształcenia na odległość. Z takiej możliwości skorzystała część powiatowych szkół oraz Centrum Badań i Rozwoju Nowoczesnych Technologii.\nPowiat wrzesiński wnioskuje także o grant w kwocie ok. 100.000,00 zł na zakup laptopów dla uczniów i nauczycieli w ramach projektu Ministerstwa Cyfryzacji „Zdalna szkoła” realizowanego ze środków europejskich z Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa.\nInformujemy, że w związku z sytuacją epidemiczną do 180 dni wydłuża się terminy: zarejestrowania pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a także zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu pojazdu już zarejestrowanego. Nowe przepisy obowiązują do końca roku. Zainteresowanych odsyłamy do Wydziału Komunikacji i Transportu, tel. 61 640 44 92\nPo raz pierwszy w historii naszej gazety wydanie ma charakter wyłącznie elektroniczny. Poprzez naszą stronę internetową można pobrać kompletny numer i zapoznać się z nim w domowym zaciszu. Czytać można również na platformie Issuu czy Facebooku. Zachęcamy, by podzielić się artykułami z bliskimi, zwłaszcza seniorami – dziadkami czy starszymi rodzicami. Interesującą ich stronę można śmiało wydrukować na domowej drukarce. Zapraszamy do lektury!\nDo pobrania - Przegląd Powiatowy nr 310 (PDF) 41494.68kB\nSeniorze, nie jesteś sam\nKrajowy Instytut Gospodarki Senioralnej uruchomił Centrum Informacji dla Seniorów w postaci portalu ABCsenior.com. Wszystko po to, aby ci, którzy w okresie pandemii są w największej grupie ryzyka, nie musieli być zdani tylko na siebie.\nABCsenior.com jest to ogólnodostępna strona internetowa, która z pomocą przychodzi przede wszystkim osobom starszym, ale także wolontariuszom chcącym pomagać w tym trudnym dla wszystkich czasie. Platforma została skonstruowana w taki sposób, aby była możliwie najczytelniejsza dla seniorów. Główny pulpit to duże kwadraty opisane różnymi istotnymi zagadnieniami. Znajdziemy na niej najnowsze i rzetelne informacje o sytuacji epidemiologicznej, spis najważniejszych numerów telefonów, listę wraz z adresami szpitali zakaźnych w całym kraju, a także wyszukiwarkę nieodpłatnej pomocy lokalnej. Strona zawiera także zakładkę ostrzeżenia, w których umieszczane są komunikaty policji czy sanepidu o tym, jak nie dać się oszukać i co powinno wzbudzić nasze wątpliwości. Portal umożliwia również skorzystanie z porad psychologa, pomocy prawnej czy rozmowy na forum. Na platformie znajduje się także zakładka „Internet dla seniora”, gdzie umieszczono filmiki, w których wytłumaczone są różne istotne kwestie, na przykład jak założyć profil zaufany lub jak zalogować się do Internetowego Konta Pacjenta. Na stronie można również znaleźć linki do transmisji mszy świętych, mnóstwo rozrywki dla seniora – gry, łatwe ćwiczenia rehabilitacyjne, akademię kulinarną, słuchowisko. Portal umożliwia także wybranie się na wirtualny spacer po muzeach, obejrzenie spektaklu teatralnego czy wysłuchanie koncertu.\nWażnym polem na ABCsenior.com jest również „Zgłoś próbę oszustwa”, gdzie w łatwy sposób można poinformować o nieuczciwych praktykach. Tuż pod nim umieszczono przycisk „Materiały do druku”, w których opracowano najważniejsze elementy portalu tak, by można było je wydrukować i przekazać seniorom nieposiadającym dostępu do Internetu.\nStronę można znaleźć pod linkiem www.abcsenior.com .


Forum dla Rowerzystów • Gdzie dostanę samochód zastępczy na czas naprawy w Łodzi? : MOTORYZACJA i świat\nGdzie dostanę samochód zastępczy na czas naprawy w Łodzi?\nTytuł: Gdzie dostanę samochód zastępczy na czas naprawy w Łodzi?\n: 31 lip 2017, o 02:25\nWitajcie. Chciałbym w krótkim czasie otrzymać samochód zastępczy z OC sprawcy w Łodzi. Czy wiecie, dokąd najlepiej pójść w tej sprawie?\n: 31 lip 2017, o 02:45\nJa też miałem kiedyś taką sytuację. Poszedłem wtedy do dobrej wypożyczalni aut, która szybko uruchomiła procedurę, dzięki której otrzymałem samochód zastępczy na czas naprawy w Łodzi. Mam jeszcze w zakładkach zapisany link http://metropolis-rent.pl/samochod-zastepczy/. Znajdziesz tam przydatne informacje na temat auta zastępczego, udostępnione właśnie przez tą wypożyczalnię.\n: 31 lip 2017, o 03:28\nDzięki, właśnie zapoznaję się z tymi informacjami. Dobrze, że ta wypożyczalnia przyznaje auto zastępcze bez względu na to, w jakiej firmie ubezpieczeniowej sprawca wypadku ma opłaconą polisę OC. A czy samochody zastępcze pochodzące z tej wypożyczalni to sprawne i niezniszczone auta?\n: 31 lip 2017, o 03:44\nZ mojego doświadczenia wynika, że tak. Oferowane tam pojazdy są w dobrym stanie technicznym i są regularnie serwisowane. Wypozyczalnia dobiera auta zastępcze na zasadzie podobieństwa do uszkodzonych aut swoich klientów. Oznacza to, ze klient, który zgłosił się tam po auto zastępcze, nie dostanie samochodu wyższej klasy niż jego rozbity pojazd.\n: 31 lip 2017, o 05:47\nOK, rozumiem. Dla mnie najwazniejsze, żeby auto zastępcze było sprawne i bezpieczne. Potrzebuję samochodu głównie, żeby dojeżdżać do pracy. Mam trochę kilometrów do przejechania i nie usmiecha mi się podrózować komunikacją miejską.\n: 31 lip 2017, o 08:06\nNo więc jak najszybciej skontaktuj się z tą wypożyczalnią i umów się z nimi na podpisanie umowy. Potrzebne Ci będzie tylko prawo jazdy i dowód osobisty, a oni zajmą się wszystkimi formalnościami.


Rowerowe eskapady - relacje - Page 167 - Rowery - skionline.pl - forum narciarskie\nGratuluję @cyniczny nowej życiówki i to w dobrym, sportowym tempie! Mnie tylko dwa razy zdarzyło się zrobić 200+ (raz na trasie Odra-Nysa, a raz dookoła Zalewu Szczecińskiego), ale zajęło mi to od świtu do wieczora .\nDzięki @tanova. U mnie też to dopiero druga dwusetka w życiu:-)\nWidzę, że też na wąskich oponach pojechaliście na ostatniej wycieczce:-) W Twoim rowerze masz chyba więcej niż 32c?\nProwansja - cz. II - rekonesans Tych, którzy czekają na relację z Ventoux, musze rozczarować - to będzie opisane w cz. III moich przygód w Prowansji. Dzisiaj nasz pierwszy dzień pobytu. Pier\nSprawdziłam u siebie - 700x30C, a Darek ma 700x25C.\nTrasa jest 100% na szosę - pierwsze 8 km do Gartz to równa kostka, a potem praktycznie cały czas asfalt.\nO kurcze, wyglądają na grubsze niż moje 32c😀\nRower w mieście w tym mieście może być zdecydowanie atrakcyjny,szczególnie klasyczny ‚Old Amsterdam’ w samym Adamie 😂 coś pięknego !\nW niedzielny poranek do obiadu ponad 40 km na tym klasyku. Rewelacyjny dzionek, ciepło,słonecznie brak wiatru,jak nie w A’damie.\nCiagle coś nowego rośnie do góry w tym mieście\nPod miastem cisza-tłumów brak,natura …\nZa to w mieście klasycznie bez zmian .\nWarto zacząć od tego miejsca, km dla zdrowotności zrobimy bankowo 😂 .\nrudy na motorze-czemu nie\nSzachy gdyby ktoś chciał zagrać,oczywiście są w tym samym miejscu od długich lat\nW dwa dni ponad 50km na rowerze i drugie tyle spacerowo. Rewelka.\nCoś z klasyki rozkoszy\nŁyk oddechu z kulturą w Rijksmuseum wskazany\nWisienką na torcie tego krótkiego wyjazdu miał być koncert pozytywnie zakręconych staruszków . Niestety na miejscu dostaliśmy info ze Jagger złapał coronę 🤦♂😂\n… ma być nowy termin-oby ! Bo lekki niedosyt został 🤟\nBędzie kolejna okazja żeby wrócić .\nSELLARONDA NA ROWERACH z chłopakami. ❤🙃\nOd ostatniej mojej relacji ze Stelvio minął prawie rok. Zapewne większość z Was nawet jej nie pamięta. Pomyślałam jednak, że może warto napisać kilka słów podsumowania z mojej ostatniej wyprawy w góry i spróbować porównać te dwa wyjazdy – zeszłoroczny na Stelvio i ten aktualny. Może moja relacja doda odwagi marzycielom oraz zaciekawi tych bardziej zaawansowanych wielbicieli gładkiego asfaltu jak całość wygląda oczami początkującego.\nPrzez ostatni rok nie próżnowałam – pracowałam nad formą, zainwestowałam też w sprzęt. W naszym garażu pojawił się na przełomie roku nowy, lekki i seksowny rower o cienkich opąkach. Do roweru dołączył też licznik i pas HR. W celu rozwijania moich kolarskich umiejętności dołączyłam także do jednej ze szczecińskich, amatorskich grup rowerowych „Burza na rowerze” z nadzieją na zaznajomienie się z zasadami jazdy w peletonie. Zauważyłam bowiem, że jazda w grupie mobilizuje mnie na tyle, że osiągam znacznie lepsze efekty niż w przypadku jazd na solo. Nie jestem jednak „koniem krwi arabskiej” i nie mam aspiracji wyścigowych. Po prostu jeżdżę bo lubię, jakkolwiek banalnie to nie zabrzmi J to tak faktycznie jest.\nCo do wyjazdu, chcielibyśmy aby one stały się corocznymi cyklicznymi, naszymi mini imprezami rowerowymi. Zobaczymy jak to wyjdzie. Pomysł tegorocznego wyzwania miałam w głowie co najmniej od zeszłego Giro. Ponadto bardzo chiałam zobaczyć jak to jest objechać Sellarondę nie tylko na nartach ale także na rowerze, w lecie. Licząc na oszałamiającą przygodę – nie pomyliłam się – było spektakularnie !!!.\nW dniu 17.06.2022r, w piątek wystartowaliśmy z Corvary w kierunku Passo Gardena. Poruszaliśmy się zgodnie z ruchem wskazówek zegara.\n· Dystans: 52km,\n· Elewacja: 1803m (razem z dojazdem do apartamentu w Corvarze),\n· Czas przejazdu: 4:13h (bez postojów), w sumie: 6:57h\n· Średnie tętno: 138 bpn, maksymalne: 157bpn\n· Średnia prędkość 12,5km/h\n· Najwyższa przełęcz: 2241m n.p.m\nPierwszą przełęczą była Passo Gardena i ok.700m –przewyższenia. Tutaj wypatrywaliśmy intensywnie znajomych trasek narciarskich. Przyznam, że miałam z tym spory problem, bo region jak się okazuje w lecie wygląda zupełnie inaczej niż z zimie J Zabrakło mi ośnieżonych punktów odniesienia. Sam podjazd nie był trudny, w zasadzie średnio 6-7% nachylenia, byliśmy wypoczęci więc dobrze poszło. Widoki oczywiście oszałamiające. Tutaj chłopaki w trakcie wspinaczki:\nOraz ja na szczycie przełęczy. Poznajecie w która stronę patrzę? Tam w dół prowadzi czerwona trasa (fragmentami czarna). Na zdjęciu prezentuje się mój nowy, szybki i umyty rower o imieniu „Karton” :)))\nPo sesji zdjęciowej i po kolejnej porcji zachwytów nad krajobrazem pojechaliśmy niżej do knajpy. Widoki przy konsumpcji oczywiście powalające. Tak się zjeżdża z przełęczy:\nA tak się pożera „HausgemachteApfelstudelmitVanillesause”. Widoki przy konsumpcji oczywiście miażdżą:\nPo kolejnym pięknym zjeździe z przewspaniałymi widokami wjechaliśmy na kolejną przełęcz tj. Passo Sella. Tutaj było już trochę trudniej, bo pomimo mniejszej wysokości podjazdu było sporo spadków po 9%. No ale tez daliśmy radę – wspinaczka poszła w miarę gładko.\nFota w trakcie wjazdu w kierunku na Selli:\nOraz na szczycie przełęczy.\nA to już widok w kierunku kolejnej przełęczy, w dolinie miasteczko Canazei. Poznajecie? Chyba nie muszę pisać znowu o widokach….PETARDA !\nZjazd z Passo Sella w kierunku Canazei jest dość stromy, ale asfalt jest bardzo dobry. Nie można tylko przesadzić z prędkością, bo jest sporo serpentyn. Chyba, że ktoś umie się składać. Cóż – ja nie umiem, zjeżdżałam wiec zachowawczo pilnując, żeby nie przegrzać tarcz.\nOglądaliście w tym roku 20ty etap Giro? Był rozstrzygający i pełen emocji na końcówce. To jest właśnie część trasy tego etapu – Passo Pordoi. Oglądałam na żywo ten fragment wyścigu a potem przejechałam go na goglach kamerą z samochodu. Nic nie odda jednak własnych doświadczeń. Wzruszające są te wszystkie świeże napisy na asfalcie dodające otuchy kolarzom z wyścigu – można poczuć się jak Carapaz…hehehe. Pięknie jest. Mam nadzieje, że kiedyś uda mi się spełnić swoje marzenie i pokibicować zawodnikom tego wspaniałego wyścigu na żywo. Podjazd na Pordoi jest trochę łatwiejszy niż na Sellę, ale połowa trasy wypada ponad lasem i daje się odczuć coraz wyższą temperaturę powietrza. Daliśmy więc radę, chociaż pierwsze oznaki zmęczenia dawały się już we znaki.\nFota na podjeździe:\nSzybka fota na szycie i jazda w dół....też szyyyyybkooooooo.\nZjazd z Pordoi jest tak spektakularny i szybki, że nawet nie stanęłam, żeby zrobić zdjęcie. To około 700m w dół, po serpentynach i na prostych odcinakach. Trzeba się naprawdę mocno pilnować, żeby nie przesadzić z prędkością i nie polecieć z wiatrem. W tym roku, z uwagi na Giro położono też nowy asflat, więc jedzie się jak po stole. M.A.S.A.K.R.A. Zjazd z Pordoi kończy się w Arabbie. Oczywiście i tutaj analizowaliśmy krajobraz w poszukiwaniu ulubionych trasek – trudno nie było J. Potem nastąpiła ostatnia, już czwarta tego dnia wspinaczka. Najtrudniejsza wg mnie – z uwagi na procent nachylenia, nasze zmęczenie i okropny upał. Kolejne serpenty były szczelnie osłonięte przed wiatrem. Tego dnia chłopaki spiekli się na raki. Na szczęście podjazd jest dość krótki. Zatrzymywaliśmy się wiele razy, żeby odpocząć.\nSama przełęcz nie powala, natomiast kawałek niżej, za zakrętem, kiedy widać już Corvarę – następuję absolutny nokaut. Żałuję, że nie mamy zdjęcia z tego miejsca, ale trudno jest się zatrzymać na tak pięknym zjeździe. Cyknęliśmy tylko widok z poziomu niżej, przy napisie CORVARA.\nPrzedstawiam zdjęcie z cyklu „prezentacja sprzętu”. Może kogoś zainteresuje.\nOd lewej: Rosalinda (Rose, Pro SL Disc 105, 2x11, korba: 50/34, kaseta: 11-34), Spec na wypożyczce (Turbo Creo SL Comp Carbon, e-road bike na dodatkowej baterii tj. w sumie 480W, 1x11, korba:46, kaseta: 11-42), Mój Karton (BMC Teammachine SLR_ Three, korba: 52/34, kaseta: 11/30). Jak widzicie lubimy nadawać „imiona” naszym rowerom J\n· Rower naprawdę czyni różnice – na Stelvio wjechałam gravelem, tym razem miałam szosę. I na niej jedzie się NAPRAWDĘ lżej. Nie dość, że waga roweru jest mniejsza (w moim przypadku to ok.3kg), pozycja bardziej areo to jeszcze opony idą z mniejszym oporem. Niby oczywistość, a jednak nie zdawałam sobie sprawy że to jest taka różnica. Co prawda nie mogę powiedzieć w ilu procentach o jakości wspinaczki zdecydowała moja forma, a w ilu sprzęt. Oceniam to na oko na 50/50.\n· Pedały SPD-SL - też robią różnicę. Na Stelvio wjechałam na platformach w zwykłych adidasach. Teraz już miałam buty z blokami. Cała energia szła więc na napęd, a nie w powietrze w przypadku kiedy but zejdzie z pedału. Niby też oczywistość, ale okiem laika rowerowego mogę powiedzieć – czuć różnicę. Jeśli jest tutaj ktoś kto się waha ze zmianą pedałów - namawiam, żeby spróbował. Naprawdę warto.\n· Tętno - co prawda rok temu nie miałam licznika i pasa HR więc nie mam pojęcia jak to wyglądało w statystykach, ale teraz ani razu nie miałam zadyszki (w przeciwieństwie do Stelvio). Dzięki wskazaniom na liczniku nie przekraczałam tętna 150, mogłam kontrolować wysiłek. Planować go. Ta wspinaczka była bardziej dojrzała w porównaniu z poprzednią, kiedy na początku był ogień…niestety szybko zgasł…hehehe.\n· Wysokość - Góry to nie niziny, na których mieszkam. Na co dzień jeżdżę na wysokości do 100m n.p.m. W góry jest daleko, więc nie mam jak trenować przy mniejszej ilości tlenu. Miałam więc z tym duży problem już na wysokości od 1800npm. Zwyczajnie brakowało mi tlenu. Organizm szybciej się męczył i tracił wydolność. Musiałam jechać dużo wolniej, na niższym tętnie w porównaniu do tego jak jeżdżę w domu. Tutaj chyba nie zrobiłam żadnych postępów w porównaniu w ubiegłorocznym wyjazdem.\n· Przełęcze – Na Stelvio było mi dużo trudniej, musiałam bardzo pracować i walczyć z głową aby się nie poddać. Tutaj było zupełnie inaczej – objechanie Sellarondy sprawiło mi dużą przyjemność. Profile wszystkich czterech podjazdów są zupełnie inne niż Stelvio. Tutaj mamy elewację 1700m, na Stelvio jest 2000m. Są też inne procenty (Stelvio z większym procentem na końcówce). No i wreszcie – na Stelvio jedzie się jednym podjazdem, a na Sellarondzie mamy 4 podjazdy i 4 zjazdy, co moim zdaniem uatrakcyjnia mocno całą operację.\nI to byłoby na tyle. Przynajmniej na piątek....\n.....bo po piatku nastała sobota z MTB a raczej RZEŹ NA MTB....ale o tym w nastepnym odcinku....\nStay Tuned ❤😁\nDzieki za relacje milo sie to ogląda i czyta. Gustowna maszyna (BMC na ultegrze?) fajnie sie komponuja te opony z napisami a ja bardzo lubie jak rower jest dobry ale i ładny. Super, ze poszlas za ciosem ale i lepiej sie przygotowalas.\nPS. świeżak jestes wiec jeszcze rada. Rower do zdjęcia odwraca sie o 180 stopni (w porownaniu do Twoich zdjec) zeby bylo widac naped. Pedaly w pozycji poziomej tak jest prawilnie\nEdited June 21 by christof\n16 godzin temu, christof napisał:\nLekcja od GMBN 😉😆\nTo masz, tylko te pedały 😝\n55 minut temu, Lexi napisał:\nJak Chińczycy 😆\nTwoją maszyne juz chwailem nawet szose w podobnych kolorach planowalem ale poszedlem w niebieski\nW dniu 21.06.2022 o 16:45, christof napisał:\nDziękuję za radę, będę się stosować 😄\nCo do BMC - to tak, jest na ultegrze. Opony wymieniałam, bo fabrycznie były czarne 25'tki, teraz są 28. Kolor też nie jest przypadkowy. Ja także lubię, jak rower jest ładny. Do pełni szczęścia brakuje w zasadzie wyższych stożków, ale wymiana kół to już nie przelewki - muszę wybadać temat i więcej pojeździć, żeby wiedzieć czego potrzebuje.\nJa także pozdrawiam i życzę miłego rowerowania 🙂\nRuszam z Piaseczna o 3:42 - na dworze szarówka, a w lesie Kabackim jeszcze ciemno. Po niecałej godzinie jazdy jestem przy bulwarach i tryb lampki mogę zmienić na migający.\nNa bulwarach sporo imprezowiczów w różnym stanie kończących balety. Część woła za mną "E kolarz dzie taaaak pędzisz" ale są to raczej sympatyczne zaczepki.\nPo przejechaniu mostem Gdańskim na drugi brzeg Wisły robi się cicho i spokojnie.\nElektrownia Żerań o świcie.\nKanał Żerański i świetna kładka nad nim.\nNa ścieżce do Jabłonnej spotykam dosłownie jednego rowerzystę - to jest zaleta wczesnego wstawania.\nPo zjechaniu z wału w Jabłonnej łapię najdziwniejszą gumę. Zdejmuję koło, zmieniam dętkę, pompuję. Powietrze schodzi momentalnie. Zdejmuje ponownie oponę, sprawdzam nową dętkę, jest dziura. Na szczęście mam jeszcze łatki...całe dwie:-) Łatam, zakładam ponownie, pompuję, pod koniec pompowania gwałtownie schodzi ponownie całe powietrze. Przez chwilę patrzę się jak głupi z niedowierzaniem. Gdzieś pod czaszką kiełkuje się myśl, że chyba do tego Ciechanowa dzisiaj nie dojadę. No dobra zdejmuje trzeci raz oponę wyjmuję dętkę i pompuję ją szukając dziury. I tu konsternacja, bo z dętki nie schodzi powietrze, pompuję ją bardzo mocno w powietrzu, czekam kilka minut i nic - dętka trzyma elegancko. Spuszczam z niej powietrze. Oglądam/badam po raz trzeci bardzo dokładnie oponę od środka i na zewnątrz, nic nie znajdując. Zakładam dętkę, oponę, pompuję i tym razem sukces, wszystko pięknie trzyma. Zakładam koło i trochę z duszą na ramieniu ruszam w dalszą drogę. W Chotomowie zatrzymuję się jeszcze na chwilę przy punkcie z pompką i narzędziami i dopompowuję koło do 5 bar. Do końca trasy koło nie sprawiło już żadnych problemów.\nZalew Zegrzyński w Dębe.\nNasielsk omijam od południa przez Studzianki i Miękoszyn. Asfalty świetne i zerowy ruch samochodowy.\nWkra- mazowieckie zagłębie spływów kajakowych.\ndrewniany most na Wkrze w Jońcu\nPotworek ustrzelony gdzieś po drodze. Komuś chyba za mocno weszło średniowiecze:-)\nZalew na rzece Sona w Nowym Mieście, tam robię de facto pierwszy prawdziwy odpoczynek - stówka za mną, zostało 45km do mety.\nDroga z Nowego Miasta do Łopacina to najsłabszy odcinek pod kątem nawierzchni, choć i tak tragedii nie było. Dodatkowo droga była zamknięta dla ruchu (rowerem bez problemu dało się przejechać), bo właśnie trwał remont nawierzchni, więc za chwilę i ten słaby odcinek zniknie. Od Łopacina asfalt był taki jak na zdjęciu\nOstatni krótki stopsik na świetnej drodze z Ojrzenia do Młocka\nXIV wieczny zamek Książąt Mazowieckich w Ciechanowie\nNa stacji jestem o 10:30 na około 30 min. przed odjazdem pociągu. Niestety biletów brak (IC Kolberg). Zostaje alternatywna podróż pociągami KM do Warszawy Gdańskiej, a później ze Śródmieścia do Piaseczna dłuższa o 1h.\nW pociągu przybywa rowerów stąd muszę mój powiesić na haku czego zazwyczaj nie robię. Aby ograniczyć bujanie owijam pasek od kasku o zawias drzwi i o baranka. Następnym razem zabiorę jakiś ekspander.\nI koniec. Trasa bardzo przyjemna z bardzo niewielkim ruchem samochodowym. Poranny wyjazd miał tę zaletę, że udało się ominąć największy skwar oraz tłumy na bulwarach wiślanych.\nEdited Monday at 06:57 AM by cyniczny\nŻadna tam eskapada. Ot uroki ścieżki r10. W stronę przekopu. Co to za ptak?\nJakbyś był kiedyś jeszcze w moich okolicach i miał podobny problem to daj znać. Jak mnie nie będzie akurat w domu, to postaram się zorganizować pomoc (np. dostarczyć łatki, bo ich kupno w niedzielę może być problematyczne).\nDziś w stronę piasków, z dużej, znaczy wielkiej.\nW dniu 27.06.2022 o 08:48, cyniczny napisał:\nTyle problemów, a takie super zdjęcie.\nPoszukaj opon z wkładką, ja od 7 lat nie wiem co do guma (marathon plus)dla Twojej maszyny to pewnie coś takiego https://www.centrumrowerowe.pl/opona-schwalbe-durano-double-defence-pd3588/?v_Id=148350\nALTA BADIA – jak załatwić się koncertowo na e-MTB.\n…będzie długo, ale muszę to z siebie wyrzucić.\nNie wiem czego my się spodziewaliśmy, ale na pewno nie tego co nas spotkało. Złamana ręka u Darka, u mnie niezliczone ilości siniaków. Niesamowity stres przy pokonywaniu każdego przewyższenia i na zjazdach. Gubienie się w terenie. Schodzenie rowerami które ważą ze 30kg po pionowych ściankach, jakieś zwalone drzewa w lesie. Jednym słowem - koszmar. Cóż. Myśleliśmy, że jazda „góralem” po puszczy za gówniaka wystarczy. Że silnik zrobi za nas wszystko. Otóż…nic z tych rzeczy, a za błędy się przecież płaci. Przykładnie. Prawda?\nRano, w sobotę, po dwóch dniach jazdy szosą po przełęczach poszliśmy do wypożyczalni po MTB z silnikiem. Chcieliśmy sobie odpocząć. Pojeździć po Alta Badii na luzie, odwiedzić znane nam z okresu zimowego zakątki. Zjeść coś dobrego w ulubionych knajpach. Ot, przyjemny dzień na luzie. Zadowoleni z siebie wzięliśmy więc rowery i pojechaliśmy w górę asfaltem. Super się jechało, ale odkryłam już że e-bike sam nie jedzie . Niby to prawda znana, ale okazało się, jazda jednak męczy. Zaskakująco szybko męczy. Na szosie tak nie umiem, a tutaj – pach, od razu zadycha. Na dodatek na baterii – wstyd, nie? Pierwszy zaskok. Opony tez jakieś takie grube, kierownica szeroka i prosta. Inaczej przełączasz biegi. A w ogóle to tylko jedna tacza z przodu no i kaseta jakaś taka duża jest.. z 50 zębów ma. Jednym słowem – szosa to to nie jest. Drugi zaskok. No ale każdy rower ma dwa koła – czyli da się jechać. Jest ekstra. I jest coś nowego – lubimy to. Witaj przygodo !!!(czy jak to tam było).\nŻarty skończyły się jak trzeba było podjechać pod stromiznę na szutrze. Na dodatek, akurat w TEN SAM dzień odbywał się wyścig „BMW HERO SUDTIROL DOLOMITES 2022” i JEDYNA trasa, która prowadziła w górę była obsadzona zawodnikami. Igły nie wciśniesz. No ale skoro już mieliśmy te rowery to trzeba było sobie radzić. Wcisnęliśmy się jakimś cudem w ten wyścig (nie było to zabronione). Początkowo używałam trybu ECO, czyli najniższego biegu bo było mi głupio jechać e-bikem obok ludzi, którzy wkładali tyle wysiłku w to, żeby utrzymać się w siodle. Ja bez żadnego wspomagania – zapomnij (próbowałam). Piłowałam więc wyprzedzając ostrożnie każdego zawodnika powoli, ale jednak. Pilnując przy tym, żeby im nie przeszkadzać, nie zajeżdżać drogi itp. To było stresujące.\nW końcu dojechaliśmy do jakiegoś rozwidlenia i skręciliśmy w bok. Zrobiło się pusto. No i po chwili okazało się, ze lepiej nie zbaczać z trasy i nie zapuszczać się w rejony, których się nie zna – zgubiliśmy się po raz pierwszy. Zanim wróciliśmy na trakt minęła chyba z godzina, a my byliśmy już poważnie wyczerpani wciąganiem roweru na górę (ach ta bateria), no ale przynajmniej wyścig pojechał…. Można było włączyć wyższe biegi.\nUfff….zdjęcie-zen dla wytchnienia, bo piękne momenty tez były. Na razie, bo po potem już nie.\nOkazało się, że na e-bike’u trzeba umieć jeździć !!! Największym problemem dla mnie było to, że silnik powodował że jechałam (za) szybko w stosunku do włożonego w pedałowanie wysiłku. Mój mózg tego po prostu nie ogarniał. Nie wiedziałam, czy jadę na motorze czy na rowerze jednak. W efekcie czego nie umiałam podjechać pod stromszą górę – nie zrzucałam biegu odpowiednio wcześnie, bo rower sam jechał, ale potem koła zaczynały boksować, w połowie góry biegi już były za twarde i musiałam z niego zejść, podprowadzać pod górę (na gravelu tak nie robię !!!). Tam są podjazdy po 22% i po "stopie" nie ma się już jak wpiąć w pedały. Na dodatek pchać rower 30kg (ta głupia bateria) pod taką górę?? Ze trzy wzniesienia tak pokonałam. Jedno szczególnie mnie wykończyło kompletnie. W końcu jak wgramoliliśmy się na docelowe miejsce, skąd mieliśmy rozpocząć zwiedzanie byliśmy tak wykończeni, że nie mieliśmy ochoty już na nic. Chcieliśmy wracać do domu. Nawet obiad i kawa nie pomogły. Trzeba było jeszcze zjechać do domu (a mieszkaliśmy w Corvarze).\nA to widok na górze, tak wyglądają traski narciarskie w Alta Badia w lecie:)\nWracając do domu postanowiliśmy jechać po śladzie wyścigu w dół. Trasa początkowo pokrywała się ze szlakiem Sellarondy MTB. Wywnioskowaliśmy, że po trasach pieszych przecież nie prowadzi. Po szlakach pieszych to może nie, ale po SINGLETRACKACH już tak !!!!. Jak się później okazało….\n- Faaaak, no przecież my tędy nie zjedziemy ….\n- No nie zjedziemy, ruszamy dalej ……\nA dalej był pieszy. Wyścig skręcił wcześniej, a szlak Sellarondy prowadził przez singla. Wracać nie było co, bo ja w podjazdy nie umiem i nie miałam już siły. Ze zjazdami u mnie zdecydowanie lepiej. Silnik wtedy nie działa i przynajmniej czuje rower. Darek odwrotnie – wjeżdżał pięknie, ale na zjazdach tak sobie – raz sprowadził rower, raz odważył się zjechać, spanikował i w końcu zaliczył klasyczny skok wzdłuż przez keirę. M a s a k r a !!! Usłyszałam tylko za plecami soczyste k...waaa.\nOdwracam się – leży. Na nim rower 30kg. Biegnę szybko – cała ręka we krwi. Oglądam – kości nie widać. Pytam – dostałeś w głowę? – Nie. A w brzuch? – tez nie. Po chwili słyszę „nic mi nie jest”. Patrzę na rower? Wygięty hak przerzutki. Wlazł między szprychy. Rozglądam się. Jesteśmy gdzieś między nigdzie, a w dooopie. Cóż było robić…naprostowaliśmy hak i zdecydujemy się jechać dalej w dół. Darek po pierwszym szoku mówi ze ręka jest sprawna, nic go nie boli, ale z zaciskaniem hamulca jest tak sobie. A pieszy jak to pieszy….zaczął się zwężać. Wreszcie zwęził się na szerokość opony i pojawiły się schody. W chooooj schodów. Najpierw w górę, potem w dół. Dobrze, że była obok łąka. Jakoś sobie poradziliśmy. Potem było już tylko gorzej. Szlak zupełnie zniknął i zaczęła się przepaść, w której ktoś na dziko wydeptał ścieżkę. Trzeba było pilnować, żeby nie skręcić kostki i żeby rower nie zjechał, trzymając za oba hamulce jednocześnie. G…to dawało. Na dodatek w poprzek leżało spore drzewo, więc trzeba było rower przenieść nad tym drzewem….Nie wiem jakim cudem tego dokonaliśmy. Dotarliśmy w końcu do regularnej, szutrowej drogi dla samochodów i już na spokojnie, wolno zjechaliśmy do asfaltu, a potem do domu.\nZłamanie wyszło dopiero jak wróciliśmy z urlopu, w poniedziałek. Po wykonaniu zdjęcia RTG. Darek mówi, ze zjechał po wypadku chyba tylko na adrenalinie, bo po powrocie do domu ręka mu tak spuchła ze nie mógł nią ruszać, a co dopiero hamować i sterować rowerem.\nNo i koniec tej opowieści.\nJeszcze był Aperol na skołatane nerwy pod wieczór.\nW zasadzie, żaden komentarz nie jest już tu potrzebny. W podsumowaniu napisze tylko, że wszystko zrobiliśmy źle. Nie zapoznaliśmy się z ani jednym filmem instruktażowym w temacie jazdy na MTB. Nie przestudiowaliśmy mapy przed wyjazdem, nie przeczytaliśmy ani jednego przewodnika. Nic. Przecież wystarczyło opłacić wyciąg na miejsce, gdzie chcieliśmy pojeździć – w obie strony. Myśleliśmy, że to bez sensu, mając rower z silnikiem jeździć gondolą. Potem okazało się, że większość tak robi. Po prostu zlekceważyliśmy przeciwnika, który nas przerósł. Jestem zła i nie rozumiem jak dorośli, myślący ludzie, którzy mają przecież jako-takie doświadczenie w temacie mogli zafundować sobie takie g...no.\nPostanowiłam jednak, że tego nie odpuszczę. Za rok, jeśli się uda pojedziemy tam znowu. Tym razem z szacunkiem dla sprzętu i dla tych gór. Zrobimy to drugi raz, ale mądrzej.\nDziękuję za uwagę. Trzymajcie się !!\nNo coz... nauczka na przyszlosc. Moze ktos czytajacy dzieki Wam nie popelni tych bledow.\nCo do prowadzenia pod gore. Gdy ja wypozyczalem elektryka mial przycisk walk... maly guziczek powodujacy ze prowadzac rower powolutku sam jechal bez potrzeby naciskania na pedaly aby uruchomic wspomaganie.\n4 godziny temu, barattolina napisał:\nDzięki za szczerą relację.\nProblemem jest że większość wypożyczeń e-MTB tak wygląda. Widuje się takie przypadki w górach. Łatwo odróżnić posiadacza e-MTB od tego kto wypożycza.\nRower naprawdę czyni różnice – na Stelvio wjechałam gravelem, tym razem miałam szosę. I na niej jedzie się NAPRAWDĘ lżej. Nie dość, że waga roweru jest mniejsza (w moim przypadku to ok.3kg), pozycja bardziej areo to jeszcze opony idą z mniejszym oporem. Niby oczywistość, a jednak nie zdawałam sobie sprawy że to jest taka różnica. Co prawda nie mogę powiedzieć w ilu procentach o jakości wspinaczki zdecydowała moja forma, a w ilu sprzęt. Oceniam to na oko na 50/50.\nRealny wpływ sprzętu na tym podjeździe to było 10%, góra 15%.\n- 3kg wagi to ledwie 5% Twoje masy (razem z rowerem)\n- aeorodynamika na wolnym podjeździe jest pomijalna, a w dół i tak hamowałaś\n- nie wiem ile zyskałaś na oporach toczenia i sztywności pedałów ale pewnie też kilka %\n- pedały wpinane to tylko lepsza płynność i kontrola, nie ma zysków z ciągnięcia pedłów do góry, jest to mniej efektywne fizjologicznie od naciskania.\npedały wpinane to tylko le\nJak tam Spiochu, pocwiczyles już zjazdy w Zieleńcu? Umiesz już przejechac zakręt z bandą po zewnętrznej ?\nPojezdzilem, ale jaki to ma zwiazek z omawiana sytuacja czyli podjezdzaniem pod gore po asfalcie?


Artelis - Gniazda elektryczne dla Twojego wymarzonego domu - Łukasz Skrzypczak - Dom i Ogród, Wystrój Wnętrz\nAutor: Łukasz Skrzypczak\nWybieramy dobre gniazdo elektryczne?\nNa polskim rynku jest kilka rodzajów gniazdek elektrycznych: z uziemieniem, bez uziemienia, z wyłącznikiem, gniazdko typu SICURY oraz podział na gniazdo elektryczne pojedyncze lub podwójne. Każde z nich przeznaczone jest do innego miejsca, jednak wielu klientów kieruje się wyglądem, ceną oraz jakością gniazd elektrycznych. Wszystkie gniazda elektryczne z punktu widzenia klienta mają przede wszystkim za zadanie pasować do wnętrza pokoju, łazienki, kuchni lub innego pomieszczenia w domu.\nGniazdo elektryczne z uziemieniem 16A do puszki fi 60, napięcie znamionowe 250V to najczęściej stosowany typ gniazda w rozwiązaniach dla domu czy mieszkania. Po wybraniu typu gniazda elektrycznego pozostaje jeszcze wybór ramki montażowej oraz ramki ozdobnej, która wprowadzi elegancję w naszym domu i będzie komponowała się z pozostałymi elementami wyposażenia wnętrza naszego pokoju lub innego pomieszczenia.\nRamka montażowa to część, która jest niewidoczna z racji tego, że to na nią montowany jest mechanizm gniazdka elektrycznego, a wszystko przykrywa ramka ozdobna. Zatem z punktu widzenia klienta, nie ma co dłużej się zastanawiać, jaka ramka montażowa ma się znajdować w naszym wymarzonym gnieździe elektrycznym. Zadanie wyboru ramki montażowej zlećmy specjalistom, którzy obsługują sklep elektryczny, oni obcują w tematyce osprzętu elektrycznego na co dzień.\nPrzechodzimy zatem do wyboru ramki ozdobnej. Musimy wybrać zarówno kolor ramki, jak i materiał, z którego dana ramka jest wykonana. Kolorystyka ramek ozdobnych jest rozmaita: od kolorów podstawowych, takich jak: biały, beżowy, aluminium, kremowy, czarny itp., aż do kolorów specjalnych (wymyślnych) typu: matowy szampan, stal szlachetna, perłowy, diamentowy czarny itp. Materiały, z których wykonane są ramki ozdobne, to: tworzywo sztuczne, metal, aluminium. Istnieją również materiały, które można nazwać ekskluzywnymi, np. szkło, kamień (np. biały kamień Carrara), kryształ, mosiądz, drewno, skóra czy stal nierdzewna.\nW celu ułatwienia klientowi wyboru sklepy elektryczne sprzedają osprzęt elektroinstalacyjny w postaci zestawów. Przykładowo w skład takiego zestawu wchodzi:\n- gniazdo 2P+E z uziemieniem białe,\n- biała ramka ozdobna.\nPodsumowując powyższe aspekty, przy wyborze dobrego gniazda elektrycznego decyduje kilka czynników, takich jak: cena, jakość wykonania elementów gniazda, ramki montażowej, ramki ozdobnej oraz materiał, z jakiego poszczególne elementy są wykonane.\nProducenci gniazdek to przede wszystkim: Vimar, Berker, Legrand, Schneider, Ospel, Kontakt Simon oraz Gira.\nLista Tagów: gniazda, elektryczne, gniazdo, gniazdko, osprzęt, elektroinstalacyjny, sklep, elektryczny, osprzęt\n» Gniazdo elektryczne na fotokomórkę\n» Instalacja elektryczna w kuchni\n» Łatwa zmiana wystroju.\n» Aranżacja przestrzeni okiennej - rolety czy żaluzje?\nartelis.pl › Dom i Ogród › Wystrój Wnętrz › Gniazda elektryczne dla Twojego wymarzonego domu\nGniazdo elektryczne na fotok... >>\nInstalacja elektryczna w kuchni >>\nŻaluzje poziome >>\nAranżacja przestrzeni okienn... >>\nProjekt kuchni potrzebny od ... >>\nKomoda do sypialni >>


Granice RP – kresy | dym i lustra\nGranice RP – kresy\nRząd polski uznał w niej istnienie URL i zrezygnował z roszczeń do ziem sięgających granicy Polski z 1772. Rząd URL uznał granicę polsko-ukraińską na Zbruczu i przecinającą Wołyń na wschód od Zdołbunowa (pozostawiając Równe i Krzemieniec po stronie polskiej) i dalej na północ do linii Prypeci. Oba kraje zobowiązały się do niezawierania umów międzynarodowych skierowanych przeciw sobie oraz gwarantowały prawa ukraińskiej ludności w Polsce i polskiej na Ukrainie. Ze strony polskiej umowę podpisał kierownik ministerstwa spraw zagranicznych Jan Dąbski, ze strony ukraińskiej kierownik ministerstwa spraw zagranicznych, przewodniczący delegacji URL na rozmowy z Polską toczone od jesieni 1919 r. – Andrij Liwicki.\n– realizując zasady i cele Traktatu między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o dobrym sąsiedztwie, przyjaznych stosunkach i współpracy, podpisanego w Warszawie dnia 18 maja 1992 r.,\nEelacje polsko-radzieckie na przełomie 1989/1990 roku. Otóż Gorbaczow wpadł na pomysł, żeby oddać Polsce kawałek ziem utraconych w 1945 roku. Propozycja dotyczyła oddania Polsce Grodna, Wilna a nawet Lwowa. Jaruzelski podobno zainteresował się tą propozycją, ale wysłana do Moskwy delegacja (Mazowiecki, Geremek i Kuroń) odmówiła przyjęcia tych ziem.\nNaturalnie zdaje sobie sprawę, że propozycja Gorbaczowa (o ile była realnie) dotyczyła „ukarania” republik, które chciały opuścić ZSRR, przede wszystkim skłócić je z Polską i z Zachodem i zdestabilizować Europę Środkową-Wschodnią.\nI tutaj zaczyna się historia alternatywna. Inna delegacja zgadza się na propozycję ZSRR i dochodzi do włączenia do Polski drogą oficjalną (umowa znosząca umowę moskiewską z 1944 roku, powstanie „polskich republik”) w chwili rozpadu ZSRR. Przyjmijmy nieco wariantów: przyrost tylko o Grodno, przyrost tylko o Grodno i Wilno, przyrost o Grodno, Wilno i Lwów.\nJak wyglądałaby Polska i Europa Środkowo-Wschodnia po rewizji granicy wschodniej? Jak wyglądałyby relacje Polski z Zachodem (Niemcami) i Rosją (z nowymi państwami raczej nie ma co pytać)? Wreszcie wpływ tych terenów na polską gospodarkę, który raczej pozytywny by nie był.\nSzczerze powiedziawszy nie wiem co takiego stało się z Ukraińcami z Galicji. Był to normalny naród, każdy jak inny. Posiadał wprawdzie swoich przeciwników w postaci Polski, lecz nawet w chwili wojny o przynależność państwową Galicji Wschodniej nie dochodziło praktycznie do żadnych zaplanowanych i brutalnych mordów na Polakach. Nawet w 1939 roku Ukraińcy zachowali lojalność wobec Polski, a żołnierz ukraiński był przestawiany do odznaczeń. Dużo złego w naszych stosunkach zrobiła polityka na poziomie centralnym, a szczególnie garstka ounowskich ideologów, którzy przy pomocy Niemców potrafili wykorzystać frustrację Galicjan w stosunku do II RP dla podjęcia tak nieludzkiej decyzji jak fizyczna eliminacja polskiego elementu.


Czasem tak jest...: "365 DNI" - BLANKA LIPIŃSKA...\nAch, co za opis! Sycylia, przystojny szef mafii, piękna dziewczyna i walka o miłość. Czego można chcieć więcej od powieści, chyba jedynie tego, by napisano ją ciekawie. Czy "365 dni" zalicza się do tych interesujących tytułów? Zapraszam na recenzję.\nHmmm, powiem szczerze, że bardzo trudno mi jednoznacznie określić co czuję po przeczytaniu powyższej lektury... Na pewno nie jest szczytem literackiego kunsztu, ani nawet wzgórzem, raczej skusiłabym się na nizinę. Ale zacznijmy od początku.\nLaura wyjeżdża na wakacje na Sycylię wraz ze swym chłopakiem Martinem. Dziewczyna jest piękna, to się rozumie samo przez siebie i zdawać by się mogło, że i mądra, zważywszy, że powierzono jest stanowisko dyrektorki, ale jej zachowanie zdecydowanie temu przeczy. Jej słownictwo jest prostackie, zachowanie przerysowane i naiwne i raczej kojarzy mi się z jedną z przydrożnych pań, zarabiających na życie wiadomo czym. Ale do rzeczy. Laura podczas wakacji zostaje porwana przez włoskiego szefa mafii, który daje jej rok, na to, by go pokochała. I tu zaczyna się groteskowa historia, która owszem, potrafi rozśmieszyć, ale swą naiwnością i płycizną.\nMassimo to ów słynny mafiozo. Jest mężczyzną niezwykle bogatym, przystojnym i kreowanym na strasznego. Dla mnie jest facetem płytkim i zmieniającym zdanie jak chorągiewka. W sumie, on i Laura dobrali się idealnie, ale o tym przeczytajcie sami, jeśli zdecydujecie się na zakup książki.\nJeszcze do niedawna większość nowo powstałych powieści pisano pod wpływem zafascynowania "50 twarzy Greya" i chwilami miałam już tego dość, bo sporo z nich było nieudolnymi kopiami Greya. Teraz, widzę, że rozpoczyna się etap fascynacji literaturą Kasi Haner, czemu się wcale nie dziwię, bo sama uwielbiam jej powieści, ale proszę, jeśli już autor próbuje "kopiować" to niech to ma chociaż ręce i nogi, bo stylu Kasi na pewno skopiować się nie da. "365 dni" to książka, którą da się przeczytać, nawet z przyjemnością, jeśli nie przeczytało się setek innych i jest się niewymagającym czytelnikiem. Niestety ja przeczytałam kilka setek powieści i oczekuję od kolejnych świeżości, a nie tandety i braku pomysłu na coś fajnego. Niestety, wulgaryzmy na każdym kroku i seks nie wystarczą by książka była ciekawa - tak to już jest.\nPochwalę za to okładkę, która jest piękna w swej prostocie i która na sklepowej półce zdecydowanie potrafi przyciągnąć wzrok czytelnika. Komu polecam książkę? Chciałoby się powiedzieć, że nastolatkom, które są ciekawe takich historii, ale przez wzgląd na brutalne sceny np. gwałtu absolutnie młodzieży polecić nie mogę. Polecam więc mało wymagającym czytelnikom, którzy lubią sobie odetchnąć przy takiej sobie fabule.


Urządzamy mieszkanie, w którym można trenować pole dance\nKoncepcja trzecia. Panel przesuwny umożliwia zamknięcie części kuchennej i oddzielenie jej od strefy dziennej.\nAranżacja mieszkania osoby aktywnej wymaga głębszych przemyśleń. Urządzona przestrzeń musi być nie tylko wygodnym, dobrze stylistycznie zakomponowanym mieszkaniem; trzeba w nim znaleźć także przestrzeń, gdzie właściciel będzie mógł realizować swoją pasję.\nRozkład mieszkania proponowany przez dewelopera.\nSytuacja wydaje się jeszcze trudniejsza, jeśli projektowana powierzchnia ma nie tylko nawiązywać do pasji użytkowników, ale wydzielić przestrzeń do treningu. W swoim nowym lokum szuka jej nasza czytelniczka, która niedawno kupiła mieszkanie w Gdańsku o powierzchni 62 m kw.\n- Mieszkanie jest kupione z myślą o przyszłej rodzinie, ale w chwili obecnej będą w nim mieszkały dwie osoby - napisała w liście do redakcji Monika.\nProblematyczną kwestię dla właścicielki stanowi kuchnia i niewielka część dzienna.\n- Chciałbym zamontować w pokoju rurę do pole dance oraz eko kominek na ścianie nośnej. Ten mały metraż wywołuje u mnie obawę, jeśli chodzi o ilość i wielkość mebli, jakie mogłabym w nim umieścić. Ciężko jest zaaranżować samodzielnie tak małą powierzchnię - dodaje czytelniczka.\nMonika zastanawia się nad wyborem pomiędzy wysepką z hokerami a stołem jadalnianym w kuchni. Lubi stonowane, jasne i ciepłe barwy.\nTrzy propozycje aranżacji powstały w pracowni Design Atelier. Każdy z zaprojektowanych wariantów uwzględnia potrzeby i gusta czytelniczki. Właścicielka mieszkania jest osobą bardzo aktywną, dlatego poprosiła o znalezienie miejsca w części dziennej na zamontowanie rury do pole dance, które trenuje. Opracowaliśmy propozycje, które umożliwią wykonywanie ćwiczeń w przestrzeni dziennej, zachowując przy tym sugestie klientki odnośnie kolorystyki i wykończenia wnętrza.\nDwie pierwsze koncepcje opierają się na kolorystyce skandynawskiej. Mieszkanie zostało zaaranżowane w jasnych i ciepłych barwach. Występuje także dużo naturalnego drewna. Kolorystyka zastosowana w trzecim wariancie składa się z szarości, bieli oraz odcieni niebieskiego. Dzięki zastosowanym zabiegom uzyskano przyjemne w odbiorze, eleganckie wnętrze o funkcjonalnej aranżacji.\nWariant pierwszy skupia się na zagospodarowaniu istniejącej przestrzeni bez burzenia ścian. Nie zmieniamy ich układu. W mieszkaniu zaprojektowaliśmy dwie przestronne sypialnie. Jedna z łóżkiem podwójnym oraz druga z biurkiem narożnym oraz kanapą składaną. W pobliżu wejścia do mieszkania znajduje się siedzisko, pod którym jest szafka na buty oraz szafa przeznaczona do przechowywania ubrań wierzchnich.\nPokój dzienny połączony został tu z częścią kuchenną. Elementem wydzielającym strefy jest w tym przypadku wyspa z hokerami. W części dziennej znalazło się miejsce na dużą, wygodną i składaną kanapę z przesuwanym stolikiem kawowym. Po przesunięciu go w stronę okien zrobi się przestrzeń do tańca, o którą prosiła czytelniczka.\nWe wnętrzu zostały zastosowane jasne kolory i duża ilość naturalnego drewna.\nWyspa z hokerami jest punktem oddzielającym przestrzeń kuchenną od dziennej. W pokoju znalazło się też miejsce dla biokominka.\nTrening wykonywany przez właścicielkę wymaga sporo miejsca, dlatego rura musiała być przewidziana w centralnym punkcie pomieszczenia. Wystarczy przesunąć stolik kawowy by móc wygodnie ćwiczyć.\nKoncepcja pierwsza. Rura do treningu pole dance znalazła się w części dziennej. Wystarczy przesunąć stolik kawowy, by móc ćwiczyć.\nKoncepcja pierwsza - widok z góry. Część kuchenną od dziennej oddziela zróżnicowana podłoga oraz wyspa z hokerami.\nPropozycja ta opiera się na częściowym wyburzeniu ścian kuchni oraz ściany dzielącej pokój dzienny i sypialnię, w ten sposób powstała otwarta przestrzeń dzienna połączona z kuchnią. Znajduje się tu strefa kuchenna z długim blatem i hokerami oraz rozkładany komplet wypoczynkowy, a także miejsce na biokominek lub telewizor oraz duże lustro na przeciwko rury do pole dance'u. Lustro z jednej strony pozwala kontrolować postępy treningowe i umożliwia korygowanie wykonywanych ćwiczeń, z drugiej natomiast optycznie powiększa przestrzeń.\nW miejscu pierwotnie przeznaczonym na kuchnię zaplanowana została sypialnia, do której wchodzi się z części dziennej. W obu sypialniach zostały umieszczone komfortowe łóżka oraz biurka do pracy.\nTa wersja zakłada także przeniesienie łazienki oraz wydzielenie specjalnego pomieszczenia gospodarczego. Niewielka przestrzeń przy wejściu została zmodyfikowana, dzięki czemu znalazło się miejsce dla dwóch szaf oraz wygodne miejsce do zmiany obuwia i pozostawiania okrycia wierzchniego.\nKolorystyka drugiej wersji nawiązuje do koncepcji pierwszej. Znacznie różni się natomiast układ funkcjonalny, gdyż część kuchenna została zaaranżowana w zupełnie innym miejscu.\nW pobliżu rury do treningów znalazło się miejsce na lustro, które optycznie powiększy pomieszczenie i umożliwi korygowanie ćwiczeń.\nTaki układ funkcjonalny umożliwia lepsze usytuowanie rury, przez co korzystanie z części dziennej będzie bardziej komfortowe.\nKoncepcja druga. Część ścian została zburzona, żeby na nowo zaaranżować przestrzeń dzienną z kuchnią. W miejscu kuchni powstała sypialnia.\nKoncepcja druga - widok z góry. Ta wersja również zawiera otwartą przestrzeń, jednak układ funkcjonalny różni się od pierwszej propozycji.\nTym razem kuchnia została pomniejszona i ukryta za przesuwnymi, ukrytymi w ścianie drzwiami - panelami. Panel wysuwa się ze ściany po to, by osłonić lub zamknąć część kuchenną.\nZmniejszenie strefy kuchennej zapewniło miejsce na drewniany stół jadalniany, przy którym przyszła rodzina będzie mogła wspólnie jadać posiłki.\nLustro znalazło się na panelu przesuwnym, a rurę do ćwiczeń umieszczono w takim miejscu, by odbicie osoby ćwiczącej padało na panel ochronny. Zamknięcie kuchni oraz przesunięcie stołu będzie umożliwiało wykonywanie wszystkich ćwiczeń przed lustrem na dużej, komfortowej dla osoby ćwiczącej powierzchni.\nKuchnia została zminimalizowana, dzięki czemu można ukryć ją za rozsuwanymi panelami (wizualizacja przestawia sytuację, kiedy panele sa ukryte w ścianie).\nPo zasunięciu paneli pojawiają się lustra przed którymi swobodnie można trenować pole dance.\nPołączenie szarości z różnymi odcieniami niebieskiego wprowadza do wnętrza przytulny nastrój. Całkowitego efektu dopełniają białe akcenty.\nNad częścią jadalnianą znalazło się miejsce na wiszące półki, a po prawej stronie został umieszczony biokominek.\nKoncepcja trzecia. Rozmieszczenie ścian niewiele się różni od wersji drugiej. Kuchnia zamykana za jest za wykończonym lustrem przesuwnym panelem.\nKoncepcja trzecia - widok z góry. Kolorystyka w tej wersji znacznie różni się od pozostałych. Aranżacja została zachowana w szarościach, bieli i odcieniach niebieskiego.\nMateriał archiwalny. Zobacz na czym polega trening pole dance.\nDesign Atelier - kompleksowe projekty Henryka Sienkiewicza 11/2Gdańsk


XXIX letnia szkoła języka, literatury i kultury polskiej w Cieszynie – Szkoła Języka i Kultury Polskiej Uniwersystet Śląski\nSzkoła Języka i Kultury Polskiej Uniwersystet Śląski > Aktualności > XXIX letnia szkoła języka, literatury i kultury polskiej w Cieszynie\n22 lipca 2019 4 lutego 2021 przez sjikpadmin\nPrzedostatni dzień… Jeden z najsmutniejszych, najbardziej emocjonujących i najpiękniejszych dni na szkole letniej. Rankiem 28 sierpnia zebraliśmy się w sali konferencyjnej na jedno ważne wydarzenie. Wszystko zaczęło się od ceremonii zakończenia szkoły. I skończyło się to łzami częściowo radości, ponieważ w końcu dostaliśmy upragnione dyplomy, częściowo smutku, ponieważ ludzie, których spotkaliśmy i z którymi udało nam się zaprzyjaźnić, wyjeżdżali. Ten dzień był pełen emocji.\nO letniej szkole pisze Daniel Trusty, uczestnik z USA\nAlbina Zagulina, Rosja\nCzas minął bardzo szybko i nie czekał na nikogo. Jesteśmy z różnych krajów z czterech kontynentów na świecie i byliśmy się w Cieszynie od 31.07.2019, a dzisiaj jest ostatni dzień zajęć na letniej szkole. Dla nas letnia szkoła 2019 to jedno z najlepszych wspomnień w naszym życiu. Poprawiliśmy nasz poziom polskiego, poza tym spotkaliśmy wspaniałych ludzi z całego świata. Na ostatnią lekcję przygotowaliśmy coś specjalnego, aby podziękować naszym nauczycielkom. Rano daliśmy im korony wykonane z cukierków czekoladowych śliwkowych, potem poszliśmy na kawę do kawiarni MUZEUM, która jest blisko rynku. Siedzieliśmy i rozmawialiśmy razem w ciepłej atmosferze. Widziałem łzy rozłąki i szczęścia niektórych dziewcząt w mojej klasie. Kolejnym niezapomnianym wspomnieniem jest dyskoteka w browarze. Przy świetnej muzyce tańczyliśmy i śpiewaliśmy. Chcielibyśmy podziękować nauczycielom za wspaniały miesiąc spędzony z nami. Przekazaliście nam dużo wiedzy o języku i kulturze polskiej i jesteście naszą inspiracją do nauki. Bardzo dziękujemy za wszystko!\nDuong Hai, Wietnam\nDzisiejszy dzień był świętem wszystkich, którzy odważyli się zmierzyć z poezją Stanisława Wyspiańskiego i przetłumaczyli jego wiersz pt. „Jakżeż ja się uspokoję” na swoje języki. Efekty tych zmagań można podziwiać na stronie: http://www.sjikp.us.edu.pl/pl/projekty/turniej-tlumaczy/turniej-tlumaczy-2019/\nDzisiaj byliśmy na Górnym Śląsku. Po pierwsze zwiedziliśmy kopalnię w Tarnowskich Górach. Było to bardzo ciekawa wycieczka — pływaliśmy łódkami pod ziemią. Potem zwiedziliśmy Muzeum Śląskie w Katowicach, gdzie każdy z nas mógł spacerować i oglądać to, co było dla niego najciekawsze. To było najbardziej interesujące muzeum, w którym byłam — było tam dużo ciekawych rzeczy, takich jak gry elektroniczne, studio muzyczne itd. Po zwiedzaniu mieliśmy wolny czas, żeby spacerować po centrum miasta albo zrobić zakupy w galerii. Potem wróciliśmy do Cieszyna, zjedliśmy kolację i mieliśmy czas na odpoczynek.\nVanesa Yordanova, Bułgaria\nDwa dni przed egzaminem odbyła się kawiarenka konsultacyjna – przygotowanie do testu. Te konsultacje były bardzo ciekawe i pomocne. Moja nauczycielka uczyła mnie ważnej gramatyki języka polskiego jeszcze raz. Ćwiczyłem też wymowę skomplikowanych słów i zdań. Nie zrozumiałem części materiału na zajęciach, ale po tych konsultacjach wszystko się wyjaśniło, a egzamin zdałem na dobrym poziomie. Jestem bardzo zadowolony 😊.\nDaeup Kim, Korea Południowa\nWieczór poezji Stanisława Wyspiańskiego\nWczoraj mieliśmy idealną okazję do posłuchania polskiej muzyki klasycznej. Teraz wiemy, że nie tylko Chopin jest znanym polskim kompozytorem, ale też Stanisław Moniuszko. Jego najbardziej znana piosenka to “Prząśniczka” i nasze dziewczyny z Ukrainy pięknie zatańczyły do tego utworu.\nMaryna Niefodova, Ukraina; Olga Komar, Ukraina\nW tym dniu odbyło się także zakończenie kursu letniego dla zagranicznych lektorek uczących języka polskiego jako obcego. W uroczystości zakończenia uczestniczyła pani Kamila Dembińska z Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej, kierownik Pionu Języka Polskiego.\nTen poniedziałek był dniem, do którego przygotowywaliśmy się od początku pobytu w Cieszynie. Było to Narodowe Czytanie 2019 – Rozgrzewka. Studenci byli podzieleni na grupy, a każda z grup czytała nowele dla mieszkańców Cieszyna w różnych częściach miasta. Niestety nasze plany przekreśliła pogoda… Zaczęła się szalona burza i musieliśmy przerwać wydarzenie 🙁.\nBasia Radka, USA; Dima Khaustov, Ukraina\nW tym dniu pojechaliśmy do Muzeum Auschwitz-Birkenau. Byliśmy wszyscy bardzo przerażeni, bo usłyszeliśmy dużo strasznych rzeczy o ludziach, którzy znajdowali się tu, którzy tu zmarli i cierpieli. Widzieliśmy tony włosów, buty, które kiedyś nosiły dzieci… Dowiedzieliśmy się o życiu i śmierci niewinnych ludzi. Pan przewodnik powiedział, że ten, kto nie zna swojej przeszłości, musi przeżyć ją znowu. Ja się z nim zgadzam. Pojechaliśmy wszyscy do Auschwitz, żeby ją poznać i nigdy więcej jej nie powtórzyć.\nMaria Svet, Mołdawia\nPewnej soboty pojechaliśmy w miejsce, o którym zawsze warto pamiętać. Muzeum, które jest żywą pamięcią, muzeum, które każe ci myśleć o przeszłości, przemyśleć teraźniejszość i nigdy nie powtarzać tych samych błędów w przyszłości. Co to za muzeum? To były obóz koncentracyjny, miejsce męki, tragedii wielu ludzi, którzy zostali tu zabici. To jest Muzeum Auschwitz-Birkenau. To wolność, którą naziści owinęli drutem kolczastym i zabrali ją więźniom obozu. Muzeum zostało stworzone, aby ludzie nigdy nie zapomnieli o okropnościach wojny i by zawsze byli ludźmi zdolnymi do współczucia i miłości. Wizyta w tym muzeum była wstrząsająca, ale zapamiętam ją na całe życie.\nFilm pt. “Jak pies z kotem” to bardzo dobra produkcja, bo skłoniła nas do refleksji o życiu. Szczególnie tutaj, tak daleko od domu, film przypomniał nam, że rodzina jest najważniejsza. To bardzo ważne, żeby o tym pamiętać.\nDuong Hai, Wietnam; Nikola Koczuba, Niemcy\nBył to bardzo uroczysty dzień. Wszyscy przyszli do sali konferencyjnej, gdzie pisaliśmy dyktando. To nie było łatwe, ale każdy napisał najlepiej, jak mógł. W każdej z grup najlepszy wynik był nagradzany dyplomem. W naszej grupie miałem szczęście mieć najlepszy wynik, z czego jestem nawet dumny 😊. Po południu nadszedł moment, na który wszyscy czekali — Spotkanie Kultur i Tradycji. Na rynku było mnóstwo ludzi! Studenci byli podekscytowani, każdy chciał, żeby występ był jak najlepszy. Pokazy były bardzo ciekawe, myślimy, że podobały się nie tylko studentom, ale i mieszkańcom Cieszyna.\nVanesa Yordanova, Bułgaria; Pavel Astrouh, Białoruś\nTo był ostatni dzień, kiedy mogliśmy ćwiczyć ze swoimi nauczycielami nasze występy na następny dzień. Już zaczynaliśmy się trochę stresować, ale każdy znał swoją rolę, a nauczyciele nam pomagali. Tańczyliśmy i śpiewaliśmy przez godzinę, bo chcieliśmy, żeby wszystko było perfekcyjnie! Dzięki temu wydarzeniu lepiej poznałam swoich kolegów z Ukrainy. Ćwiczyłam z nimi prawie codziennie i dobrze się poznaliśmy, a nasz występ (w mojej opinii) był piękny i idealny.\nOlga Komar, Ukraina\nWieczór z historią Polski na wesoło był niesamowity! Nasza grupa „Śliwki” czytała dla wszystkich polską historię o niepodległości. Później graliśmy w różne gry i braliśmy udział w konkursach. Najbardziej ciekawym zajęciem było malowanie symboli polskiej niepodległości na koszulkach. Wszyscy dostaliśmy nagrody i prezenty i byliśmy bardzo szczęśliwi!\nAlbina Zagulina, Rosja; Maria Svet, Mołdawia\nW niedzielę 11.08.2019 uczestniczyliśmy w prawdziwej olimpiadzie sportowej, ale tylko jako widownia…J Kibicowaliśmy i wspieraliśmy sportowców brawami. Nie spodziewaliśmy się aż takich emocji. Były różne konkurencje i zawody oraz kilka drużyn. Drużyna, która wygrała, dostała nawet puchar olimpijski i prezenty. Trochę im teraz zazdrościmy…\nBasia Radka, USA; Duong Hai, Wietnam\nW dniu 10.08 pojechaliśmy autokarem do Krakowa. Pogoda była piękna, świeciło słońce i było ciepło. Na początku zwiedziliśmy słynny Wawel i katedrę. Potem zjedliśmy przepyszny obiad w świetnej restauracji „Wesele”. W wolnym czasie spacerowaliśmy po krakowskim starym mieście i poszliśmy ze znajomymi do browaru napić się zimnego piwa. Chcielibyśmy zobaczyć Kraków po raz kolejny.\nDmytro Khaustov, Rosja; Duong Hai, Wietnam\nTego dnia wcześnie rano poszliśmy na śniadanie i zaraz później pojechaliśmy do Krakowa. Byłam już wcześniej na Wawelu, dlatego z inną grupą poszłam odwiedzić Muzeum Narodowe i zobaczyć wystawę o Andrzeju Wajdzie i „Damę z gronostajem”. Po muzeum spacerowaliśmy po Krakowie, zjedliśmy obiad w restauracji „Wesele” i mieliśmy wolny czas na zwiedzanie. Po długim dniu wróciliśmy do akademika i bardzo zmęczeni poszliśmy spać.\nBasia Radka, USA\nTego dnia wieczorem obejrzeliśmy zaskakujący film „Kamerdyner”. To było dla nas duże przeżycie, bo umiemy już trochę mówić po polsku, ale nie rozumieliśmy, w jakim języku mówią w filmie. Nie rozumieliśmy, bo mówili w nim po kaszubsku, ale nie martwiliśmy się – Polacy mówią, że też nie rozumieją:). Film był interesujący, bo nigdy nie słyszałam o Kaszubach, a dzięki niemu dowiedziałam się dużo o ich języku i kulturze.\nPia Marija Žugman, Słowenia\nZ tego dnia najlepszy był wieczór, kiedy mieliśmy imprezę, na której zobaczyliśmy tradycyjne stroje polskie i słuchaliśmy znanych piosenek. Potem zobaczyliśmy, jak nasi koledzy tańczą trojaka, a na koniec robiliśmy różne ciekawe rzeczy, np. papierowe łańcuchy i pająki. Teraz kultura polska jest nam bliższa.\nFilm „Dywizjon 303” bardzo mi się podobał, bo to była historia prawdziwa. To wojenny film o udziale polskich pilotów w obronie Wielkiej Brytanii w wojnie przeciw Niemcom. To film, który rozbudza patriotyzm i zainteresowanie historią. Najciekawszą rzeczą jest to, że tylko ośmiu pilotów zginęło, a walczyli miesiącami. Rola polskich pilotów, moim zdaniem, zmieniła kierunek tych bitew.\nLuka Tolić, Chorwacja; Mariana Ravliuk, Ukraina\nPo bardzo interesującym wykładzie profesor Małgorzaty Myśliwiec, która opowiadała nam o polskiej historii, mieliśmy okazję samodzielnie przygotować kolację na warsztatach kulinarnych. Studenci zostali podzieleni na grupy, w których wykonali różne polskie tradycyjne dania. Na przykład: naleśniki słodkie i słone, jajka faszerowane różnymi składnikami, szałot, kanapki i koreczki… Ale chyba największą furorę zrobiła czekoladowa fontanna:)\nMarek Tyleček, Czechy; Wang Jun, Chiny; Marko Andonovski, Serbia; Maria Radka, USA; Evgeny Kozlov, Rosja\nDzisiaj mieliśmy możliwość zapoznać się z polską muzyką folklorystyczną. Najpierw tańczyliśmy podczas występu zespołu Karlik, a potem śpiewaliśmy ze swoimi grupami przygotowane wcześniej piosenki. Była bardzo ciepła i towarzyska atmosfera. Robiliśmy dużo zdjęć, żeby zawsze pamiętać o tym spotkaniu.\nOlga Andreenko, Rosja; Anastasiya Hiliova, Białoruś; Marharyta Yermeichuk, Ukraina; Liubovi Rudac, Mołdawia\nJednym pięknym niedzielnym porankiem pojechaliśmy na wycieczkę po górach, gdzie spacerowaliśmy trzy godziny, robiliśmy zdjęcia i patrzyliśmy na piękno przyrody. Widoki, które zobaczyliśmy obudziły w nas emocje i poczucie euforii. Podróżowaliśmy bryczkami do restauracji, gdzie próbowaliśmy różnych dań i kiełbasek. To był bardzo piękny dzień, magiczna wycieczka.\nMaria Svet, Mołdawia; Albina Zagulina, Rosja; Dmytro Khaustov, Rosja\nTo był interesujący dzień, który zaczynał się od praktycznych zajęć językowych, na których poznałam swoją grupę. Potem mieliśmy ciekawe wykłady o polskich filmach i odmianach funkcjonalnych w języku polskim, a wieczorem bardzo wesołe gry językowe „Dom” – wszyscy tańczyli. Nigdy tego nie zapomnę!\nMaryna Niefodova, Ukraina\nWieczorem odbywała się pierwsza gra językowa, na której uczestnicy losowali kolorowe kartki i byli podzieleni na grupy, które reprezentowały różne kraje uczestników z letniej szkoły. Każda grupa przygotowała krótką scenkę, występ albo taniec. Niektóre były bardzo śmieszne:)\nNikola Koczuba, Niemcy\nDrugi dzień zaczęliśmy od śniadania. Potem byliśmy na pierwszych zajęciach językowych. Po lekcjach mogliśmy uczestniczyć w różnych wykładach. Na koniec dnia dyskutowaliśmy o filmie „Wesele” Andrzeja Wajdy, który mówi o tym, jak żyli Polacy w czasie niewolnej Polski. To było dla nas bardzo ciekawe.\nOlga Komar, Ukraina; Basia Radka, USA; Pia Marija Zugman, Słowenia\nTen dzień zaczął się od językowego testu kwalifikacyjnego. Wcale nie był taki trudny! Potem poszliśmy do Teatru im. Adama Mickiewicza, gdzie oficjalnie rozpoczęliśmy letnią szkołę i wysłuchaliśmy interesującego wykładu prof. Małgorzaty Kity. Potem zwiedziliśmy Cieszyn, zobaczyliśmy wiele pięknych miejsc: starówkę, zamek, rotundę… Na koniec uczestniczyliśmy w wieczorze powitalnym w Browarze Zamkowym, tam śpiewaliśmy, tańczyliśmy i piliśmy pyszne polskie piwo.\nVanesa Yordanova, Bułgaria; Pavel Astrauh, Białoruś; Tadeas Mechura, Czechy\nW dniach 1-29 sierpnia 2019 roku w Cieszynie odbędzie się XXIX letnia szkoła języka, literatury i kultury polskiej organizowana przez Szkołę Języka i Kultury Polskiej UŚ. Letnie kursy w Cieszynie odbywają się nieprzerwanie od prawie 30 lat, a z roku na rok uczestniczy w nich coraz liczniejsza grupa osób zainteresowanych poznawaniem tajników języka polskiego, podziwianiem piękna polskiej kultury, bogactwem literatury i historią naszego kraju.\nUroczysta inauguracja letniej szkoły odbędzie się 1 sierpnia br. o godzinie 12.30 w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Cieszynie (plac Teatralny 1). Wezmą w niej udział przedstawiciele władz Uniwersytetu Śląskiego, władz miasta Cieszyna, powiatu cieszyńskiego i województwa śląskiego, reprezentanci organizacji kulturalnych, instytucji pożytku publicznego, służb mundurowych oraz zaproszeni goście. Spotkanie poprowadzi prof. dr hab. Jolanta Tambor, dyrektor Szkoły, zaś wykład inauguracyjny wygłosi prof. dr hab. Małgorzata Kita, Przewodnicząca Rady Naukowej Szkoły Języka i Kultury Polskiej UŚ.\nGwarancją sukcesu jest wytrwałość, dlatego też studenci przez cały miesiąc będą uczyć się mówienia, słuchania, pisania i rozumienia po polsku. W procesie tym wspierać ich będą lektorzy Szkoły Języka i Kultury Polskiej UŚ, wykładowcy, pracownicy i współpracownicy różnych wydziałów naszej uczelni oraz innych śląskich i polskich uniwersytetów (w bogatym programie wykładów i seminariów każdy znajdzie coś dla siebie, zaproponowane tematy poruszają bowiem zagadnienia z języka polskiego, jego historycznego rozwoju i aktualnych przemian, historii dawnej i najnowszej, literatury, filmu, teatru, nauk ścisłych, sportu itd.), a także praktykanci i wolontariusze. Dopełnieniem porannych i popołudniowych zajęć będzie wieczorny program kulturowy, w czasie którego uczestnicy w aktywny sposób poznają tradycje, zwyczaje i obrzędy kultywowane w naszym kraju, wezmą udział w wielu pokazach, występach (m.in. koncert zespołu Karlik, koncert pieśni Stanisława Moniuszki – w tym roku mija 200 lat od urodzin tego twórcy najbardziej znanych polskich pieśni i oper), w wieczorze regionalnym, biesiadzie śląskiej oraz spotkaniach z reprezentantami świata nauki, sztuki, polityki itp.\nPunktem kulminacyjnym letniej szkoły jest 15 sierpnia, kiedy odbędzie się 22. Sprawdzian z polskiego (godzina 10.30, Centrum Konferencyjne UŚ w Cieszynie) oraz Wieczór Narodów (godzina 14.30, międzynarodowy przemarsz przez miasto i potem występy na rynku w Cieszynie). Cudzoziemcy uczestniczący w letniej szkole, a także goście z polskich i zagranicznych ośrodków akademickich zmierzą się z tekstem dyktanda, którego autorami są dr Marcin Maciołek z Katedry Międzynarodowych Studiów Polskich UŚ oraz dr Małgorzata Smereczniak z SJiKP. Zwycięzca otrzyma tytuł Cudzoziemskiego Mistrza Języka Polskiego oraz możliwość bezpłatnego udziału w przyszłorocznej, XXX letniej szkole w Cieszynie, zaś wszyscy uczestnicy – książki, słowniki i pomoce dydaktyczne sponsorowane przez czołowe polskie wydawnictwa i w ramach programu Promocja Języka Polskiego ufundowane przez Narodową Agencję Wymiany Akademickiej.\nW czasie Wieczoru Narodów studenci zaprezentują zgromadzonej na cieszyńskim rynku publiczności swe kraje. W tym dniu najpełniej wybrzmi hasło miasta: Cieszymy się w Cieszynie! Niemal 250 osób z 35 krajów zaśpiewa, zatańczy, zaprezentuje stroje narodowe, nauczy zgromadzonych gości liczyć, witać się, przedstawiać w swych rodzimych językach, nie zabraknie także degustacji dań narodowych oraz wspólnych zdjęć. Zgodnie z tradycją spotkanie rozpocznie polonez zatańczony wspólnie z włodarzami miasta oraz mieszkańcami miasta na granicy.


Oto przeciwieństwo George'a Sorosa. Wydają miliardy, by sponsorować prawicę | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Oto przeciwieństwo George'a Sorosa. Wydają miliardy, by sponsorować prawicę\nNie ma chyba nikogo, kto nie słyszałby choćby raz tego imienia. George Soros to człowiek znienawidzony przez prawicę na całym świecie, który jest przez nią atakowany od lat. W oczach zwolenników prawicy Soros urósł już do rangi prawdziwego mistrza marionetek, który kontroluje połowę lewicowych i liberalnych polityków świata. Okazuje się jednak, że także prawica ma potężnego sprzymierzeńca, a nawet dwóch.\nPodczas gdy Soros, amerykański multimiliarder trzęsie lewą sceną polityczną i wydaje majątek na finansowanie kampanii społecznych i politycznych swoich "protegowanych", prawica także może się pochwalić hojnym protektoratem. Ten zapewnia jej dwóch braci ze Stanów Zjednoczonych. Mowa o Charlesie i Davidzie Koch, dwóch Amerykanach, którzy potężnie dotują działania prawicy. Od lat Republikanie w USA mogli liczyć na ich pomoc. Teraz swoje działania bracia Koch rozszerzyli na Europę. Podobieństw między nimi a lewicowcem Sorosem jest aż nadto. Tak jak fundator lewicowców bracia Koch są w podeszłym wieku: Charles ma 82, a David 77 lat. Także obracają miliardowym majątkiem - są kolejno na 8. i 9. miejscu wśród rankingu najbogatszych ludzi świata. Ich majątki zbite zostały na budzących kontrowersje operacjach przemysłu energetycznego i chemicznego. W końcu podobnie jak Soros dotują swoich ulubionych polityków ogromnymi funduszami.\nMiliardy, miliony, głosy i wpływy\nO braciach głośno było już rok temu, kiedy okazało się, że wydali 100 mln dolarów na kampanię Donalda Trumpa. Oczywiście bracia Koch liczą, że swoją prezydenturą Trump przyczyni się do rozrostu ich biznesów, co jest już normą w amerykańskim systemie politycznym i choć może być dla nas kontrowersyjne, dla Amerykanów to nic nadzwyczajnego. Teraz amerykańscy bracia postanowili wykorzystać swoje miliardy do zainwestowania w europejską politykę. Organizacje propagujące tezę, że człowiek nie ma wpływu na ocieplenie klimatu, mogą liczyć na miliony od majętnych braci. W Brukseli wpływ na wspólnotę europejską próbują wywrzeć za pośrednictwem Consumer Choice Centre, które od 2012 roku dostaje na cele lobbingu masę pieniędzy. Tylko w 2014 roku było to 300 tys. euro, ale jak wskazują eksperci, dane dotyczące tych datków z pewnością są mocno zaniżone. W stolicy Europy działa także Koch Companies Public Sector LLC, inny think tank, który ma wpływać na Unię Europejską. Tylko w 2016 roku firma ta miała otrzymać 400 tys. euro na lobbing w sprawach polityki klimatycznej, rynku pracy, czy prawa podatkowego. Oczywiście wszystko miało być uzgadniane tak, by bracia Koch zyskali najwięcej. źródło: wp.pl\npolityka pieniądze władza ludzie george soros ze świata\n89-letni dostawca pizzy spojrzał na wysokość napiwku i oniemiał. Myślał, że ktoś robi sobie z niego żarty Kargul czy Pawlak - którego bohatera "Samych swoich" bardziej lubicie? Dorota Szelągowska przeszła metamorfozę, jest nie do poznania. "Czysta mama" Aktorka "Rancza" urodziła bliźniaki w wieku 60 lat. Potem wolała ukryć jedną, wrażliwą rzecz Zmiana czasu na zimowy. Wiemy, kiedy trzeba przestawić zegarki Pies przeprasza swojego kolegę za zjedzenie przysmaku. Nic słodszego dziś nie zobaczycie Czy jesteście za tym, aby seniorzy mieli zagwarantowane darmowe leki? Dramat Katarzyny Skrzyneckiej. Każda matka będzie mieć oczy pełne łez Wieść o śmierci spadła jak z grom jasnego nieba. Miał tylko 44 lata


ForMeds LibiMEN Żeń-Szeń Maca Libido POTENCJA SEX\nBezpieczeństwo i doznania z najlepszymi prezerwatywami\nBezpieczny seks nie musi wykluczać przyjemności. Wysokiej jakości produkty zapewnią komfort i odpowiedni poziom bezpieczeństwa, które pozwolą oddać się przyjemności. W naszym sklepie proponujemy różne rodzaje prezerwatyw renomowanych marek, dlatego każdy bez względu na preferencje znajdzie produkt spełniający wymagania.\nPrezerwatywy Durex to jedna z najpopularniejszych marek na rynku – prążkowane, klasyczne, a może cienkie? Każda z nich zapewni partnerom niezapomniane doznania erotyczne i zadowolenie. Prezerwatywy Skin to kolejne wiodące produkty, które spotykają się z uznaniem ze względu na delikatność, miękkość i odpowiedni poziom nawilżenia. Jeśli szukasz maksymalnych wrażeń i chcesz zapewnić niezwykłe doznania partnerce, wybierz prezerwatywy Unimil Orgazmast z wypustkami, które zapewniają intensywną stymulację najważniejszych miejsc. Producenci wiedzą, że każdy członek jest inny. Jeśli liczy się dla Ciebie dobre dopasowanie i przyleganie, zwróć uwagę na prezerwatywy Pasante i My Size, które dostępne są w wielu rozmiarach. W ofercie nie brakuje również produktów przeznaczonych dla osób wrażliwych czy cierpiących na alergię na lateks – znajdziesz je wśród prezerwatyw Skyn oraz Durex.\nPrezerwatywy – bezpieczny i przyjemny seks bez ograniczeń\nWarto zadbać o to, aby seks był przyjemny, ale jednocześnie bezpieczny – w playlove4u.com znajdziesz prezerwatywy i akcesoria, które Ci w tym pomogą. Prezerwatywy to najczęściej stosowany środek antykoncepcji, gdyż chroni nie tylko przed niechcianą ciążą, lecz także przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Aby były wygodne i komfortowe, a także potęgowały doznania, kluczowe jest wybranie odpowiedniego rodzaju.\nŻele intymne i akcesoria\nPragniesz jeszcze bardziej zwiększyć poziom przyjemności płynącej z seksu? Chcesz urozmaicić swoje życie seksualne? Postaw na żele intymne, które nawilżają, poprawiają ukrwienie łechtaczki, i zwiększenie intensywności orgazmu kobiety. Możesz wybrać żel chłodzący lub rozgrzewający, który pozwoli ciału się odprężyć i odczuć intensywniejsze doznania. Ciekawą propozycją są rozpalające zmysły świece do masażu czy masażery, które pozwolą Ci odkryć seksualność na nowo.\nZapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą playlove4u.com!\ncynk, żelazo, suplementy diety, Vege, zdrowe włosy, prezerwatywy,suplementy diety, witaminy D3 i witaminę K2, świece do masażu,