CI WSPANIALI MĘŻCZYŹNI: PRZYCISK “WYGRYWAM” – Automobilownia.pl\nHome › CI WSPANIALI MĘŻCZYŹNI › CI WSPANIALI MĘŻCZYŹNI: PRZYCISK “WYGRYWAM”\nSzK Opublikowany w 02/11/2018 Opublikowany w CI WSPANIALI MĘŻCZYŹNI\tTagged with Formuła 1, Francja, Renault, sport, W. Brytania, Williams, wyścigi\nWielu z nas pamięta czasy, kiedy słowo “komputer” miało w sobie coś magicznego. Kiedy czołówki programów telewizyjnych zaczynały wykorzystywać proste animacje cyfrowe, szpanerzy nosili zegarki z ciekłokrystalicznymi wyświetlaczami zamiast wskazówek, inżynierowie coraz częściej wpatrywali się w czarno-bursztynowe kineskopy w miejsce milimetrowego papieru, a w popowych przebojach brzmienie syntezatorów na dobre wyparło smyczki i blachę.\nPolscy fani Formuły 1 byli wtedy skazani na programy satelitarne (nadawane oczywiście tylko po angielsku lub niemiecku), względnie śledzenie wyników w wiadomościach sportowych albo Telegazecie. W TVP pokazywano jednak obszerne skróty z całkiem dorzecznymi komentarzami, a w motoryzacyjnych tygodnikach publikowano szczegółowe sprawozdania. Czekało się na nie do środy, bo wtedy w kioskach pojawiał się nowy “Motor“. Każdy kolejny wyścig niesamowicie emocjonował, mimo że rywalizacja bywała monotonna: na przełomie lat 80-tych i 90-tych w królowej sportów motorowych niepodzielnie panował zespół McLaren-Honda, wyprzedzony później przez Williams-Renault.\nWilliams-Renault uzyskał olbrzymią przewagę właśnie dzięki wspomnianym na wstępie komputerom. Bolid FW14B z sezonu ’92 zdobył zespołowe i indywidualne mistrzostwo świata, a do historii przeszedł jako jeden z najskuteczniejszych i najbardziej zaawansowanych pojazdów wyścigowych wszech czasów.\nHistoria uwieńczona w 1992r. mistrzowskim tytułem Nigela Mansella rozpoczęła się cztery lata wcześniej. Do 1987r. włącznie Williams używał turbodoładowanych silników V6 Hondy, które pozwoliły wywalczyć najwyższe trofeum dwukrotnie z rzędu. Kontrakt na ich dostawy został przedłużony na sezon ’88, jednak w międzyczasie relacje stron pogorszyły się, właśnie z powodu postaci Mansella: Williams ufał mu bowiem całkowicie i odmawiał zastąpienia go Japończykiem, Satoru Nakajimą (czego żądała Honda), dodatkowo przyznając mu pierwszeństwo przed swym drugim kierowcą, Brazylijczykiem Nelsonem Piquetem. Obaj panowie wybitnie za sobą nie przepadali – podobnie jak Ayrton Senna i Alain Prost w zespole McLarena, z tym że tutaj atmosfera była chyba jeszcze gorsza: pokonanie Mansella w 1987r. Piquet nazwał arogancko “triumfem inteligencji nad głupotą“, nie wahał się też publicznie obrażać żony rywala!! Co ciekawe, wbrew narodowościowym stereotypom, w tym duecie to Brazylijczyk miał opinię zimnego kalkulatora, zaś Anglik uchodził za kąpanego w gorącej wodzie i idącego na żywioł (co zresztą nieraz kończyło się przeholowaniem i groźnymi wypadkami).\nFoto: Stuart Seeger, Licencja CC\nForowanie Mansella bardzo zirytowało Hondę, która zerwała kontrakt – przygotowywany na 1988r. bolid Williams FW12 został więc bez silnika. Pomoc przyszła od brytyjskiej firmy Judd, która właśnie opracowała była wolnossące, 3,5-litrowe V8-mki dostosowane do przepisów Formuły 1. Ich szacunkowe 600 KM było najwyższą mocą spośród atmosferycznych silników w stawce, jednak nijak nie miało się do ponad 1.000 KM osiąganych przez najlepsze motory turbo.\nW sezonie ’88 bolid Williams-Judd FW12 mieli prowadzić Nigel Mansell i Riccardo Patrese. Nakajima z Piquetem znaleźli natomiast zatrudnienie u Lotusa, któremu dostały się też doładowane silniki Hondy.\nFoto: Paul Lannuier, Licencja CC\nPo odejściu Piqueta Mansell odetchnął z ulgą, tym bardziej, że z Patresem dogadywał się świetnie. Niestety, wraz z nielubianym partnerem znikły najlepsze motory: wolnossące Williamsy pod koniec prostych osiągały nawet o 30 km/h mniej od doładowanej konkurencji, o walce o tytuł można więc było zapomnieć, tym bardziej, że problemy sprawiał też rewolucyjny, lecz niedopracowany jeszcze system aktywnego zawieszenia.\nAktywne zawieszenie nie było nową ideą – już znacznie wcześniej określano tak np. hydropneumatykę Citroëna albo wszelkie systemy samopoziomujące (“nivomaty“), występujące w Range-Roverach, niektórych Mercedesach, itp., które utrzymywały stały prześwit niezależnie od warunków. W wyścigowych bolidach wymagania były jednak większe: odkąd zaczęto wykorzystywać docisk aerodynamiczny o sile nawet dwukrotnie przewyższającej ciężar pojazdu, zawieszenia musiały radzić sobie z 300-procentową różnicą obciążenia, zależnie od chwilowej prędkości!! Spróbujcie załadować na auto dwukrotność jego masy własnej i sprawdźcie, jak wpłynie to na prowadzenie – a z takim balastem, w dodatku płynnie zmieniającym się co kilka-kilkanaście sekund, pracowały podwozia wyścigówek przy prędkościach 100-300 km/h. Jedyną radą było skrajne utwardzenie resorowania, to jednak obniżało przyczepność i okropnie męczyło kierowców – a nawet najwytrzymalsi sportsmeni nie są cyborgami.\nIdeałem byłaby dynamicznie zmienna charakterystyka i błyskawiczna reakcja na zmiany obciążenia. Dawałaby ona nieograniczone wręcz możliwości niwelowania nierówności i zmiennej siły docisku, ale też np. przechyłów przy przyspieszaniu, hamowaniu i skręcaniu, a nawet pozwalałaby przesuwać ciężar do wewnątrz zakrętu, na wzór motocykli.\nJako pierwszy podobne rozwiązanie zaproponował w 1981r. Colin Chapman, który planował użyć go w drogowym modelu Esprit. Pomysł opierał się na hydraulice, jak w Citroënie, ale wprowadzał komputerowo modulowane ciśnienie oleju w elementach resorująco-tłumiących. KOMPUTEROWO!! W czasach, kiedy nowoczesnym samochodem była Panda I.\nRok później Chapman nagle zmarł. Gdy zabrakło jego energii i charyzmy, sprawa została odłożona, a wrócił do niej dopiero kilka lat później zespół Williamsa. Z uwagi na ochronę patentową zmienił on słowo “active” na “reactive“, jednak problemy nie zniknęły: układ był po pierwsze bardzo ciężki (jak na standardy F1), a po drugie – zabierał cenną moc silnika: metalowe sprężyny magazynują bowiem energię dobicia i oddają ją potem przy odbiciu, tutaj natomiast olej wypychany z komory trzeba z powrotem wpompować, i to w ułamku sekundy.\nZawieszenie (re)aktywne zadebiutowało w GP Włoch ’87, jeszcze w czasach silników Hondy. Sprawiło się rewelacyjnie (zwyciężył wtedy Nelson Piquet), jednak w czasie zimowej przerwy wprowadzono nietrafione modyfikacje, przez które do układu dostawało się powietrze zmieniające charakterystykę w sposób dość losowy. Ponadto dodatkowe 25 kg masy i nawet 30 KM mocy potrzebnej do nieustannego pompowania oleju znacznie bardziej przeszkadzały przy silniku 600-konnym niż przy ponad 1.000-konnym.\nDlatego już w połowie sezonu – po lipcowym Grand Prix na Silverstone – techniczny dyrektor Williamsa, Patrick Head, zdecydował o rezygnacji z aktywnego zawieszenia. Wprowadzone niemal z dnia na dzień zmiany, polegające na zastąpieniu elementów aktywnych naprędce zorganizowanymi, tradycyjnymi sprężynami i amortyzatorami, sam nazwał on “druciarstwem” (“it’s a bit of a bodge“), jednak nawet z taką prowizorką wyniki poprawiły się. W pierwszej połowie sezonu Mansell nie ukończył ani jednego z siedmiu Grand Prix (!!), w drugiej zaś dwukrotnie zdobywał drugie miejsce (w Wielkiej Brytanii i Hiszpanii, przy czym w dwóch innych wyścigach – belgijskim i i włoskim – w ogóle nie startował z powodu zachorowania na ospę wietrzną). Z kolei Patrese, który przed Silverstone tylko dwa razy dojechał do mety, punktował później w większości wyścigów. W sumie jednak 1988r. nie był dla zespołu udany – ambicje panującego mistrza świata konstruktorów sięgały bowiem wyżej niż siódme miejsce w generalce, zwłaszcza że korzystający z tych samych silników zespół March zdobył szóste.\nPrzez cały 1988r. Williams usilnie poszukiwał alternatywy dla silnika Judd i znalazł ją w postaci 10-cylindrowej jednostki Renault RS1, rozwijającej 650 KM i wyróżniającej się pierwszymi pneumatycznymi sprężynami zaworów (działającymi szybciej od stalowych i niezależnie od obrotów, co pozwalało lepiej kontrolować fazy rozrządu i eliminowało ryzyko zderzenia tłoków z zaworami). Testowano ją w podwoziu FW12B, które prawie całkowicie odpowiadało wyścigowemu FW12, z wyjątkiem komory silnika wydłużonej dla pomieszczenia dodatkowych cylindrów.\nW sezon ’89 zespół wszedł w składzie Riccardo Patrese / Thierry Boutsen. Mansell postanowił przejść do legendarnej stajni z Maranello zostając ostatnim zawodnikiem wybranym osobiście przez Enzo Ferrariego, który tuż przed swoją śmiercią, w sierpniu 1988r., własnoręcznie podpisał stosowny kontrakt i podarował Anglikowi nowiutkie F40 (Mansell do dziś wspomina tamten moment jako największy zaszczyt w całym swoim życiu).\nRównocześnie nastąpiły poważne zmiany techniczne: Williams relatywnie zyskał na ogłoszonym przez FIA zakazie stosowania turbosprężarek, jednak równocześnie Ferrari wprowadziło elektronicznie sterowane skrzynie półautomatyczne, dające przewagę przy każdej zmianie biegu.\nBojowa specyfikacja bolidu nazywała się FW12C i na torze znacznie przewyższała poprzednika z silnikiem Judd. Częściowo można to przypisać utracie przewagi przez zespoły korzystające wcześniej z doładowania, jednak nie mniej ważne było po prostu częstsze dojeżdżanie do mety. Już w pierwszym wyścigu, GP Brazylii, Patrese uzyskał pole position, po czym objął prowadzenie i pobił rekord okrążenia – niestety później wyeliminowała go awaria. W Kanadzie Williams zdobył pierwsze dwa miejsca (pierwszy raz od dwóch lat), a w zamykającym sezon GP Australii – pierwsze i trzecie (tu i tu wygrywał Boutsen). W sumie zespół zanotował dwa zwycięstwa, 11 miejsc na podium i zakończył sezon jako wicemistrz świata konstruktorów. W klasyfikacji indywidualnej Patrese był trzeci (to jego życiowy rekord), Boutsen – piąty.\nWilliams-Renault FW13 był gotowy na jesieni 1989r. Zadebiutował w GP Portugalii (13-ty z 16-tu wyścigów sezonu), jednak obaj zawodnicy wycofali się z powodu przegrzanych silników. Na kolejne zawody zespół przywiózł więc starego FW12C dopracowując w międzyczasie szczegóły nowszej konstrukcji, w tym klasyczne zawieszenie – w dalszym ciągu służące jako prowizorka w miejsce docelowego systemu aktywnego, nad którym gorączkowo pracowano.\nFW13 dostał zmodernizowany silnik Renault RS2 osiągający 660 KM przy 12.800 obrotach, poprawki aerodynamiki i dopracowane zawieszenie. Jego potencjał był ogromny: niektórzy zwracali uwagę na niedostatki mocy w stosunku do 10-cylindrowych jednostek Hondy i 12-cylindrowych Ferrari, oraz na brak półautomatycznej przekładni, która kierowcom włoskiej stajni pozwalała zmieniać biegi nawet 4-5 razy szybciej, całokształt wyglądał jednak znakomicie. Niektórzy wskazywali, że jedyną przyczyną niezdobycia mistrzostwa świata byli kierowcy – ogromnie doświadczeni (Patrese był wtedy rekordzistą wszech czasów pod względem liczby zaliczonych Grand Prix), lecz mimo wszystko ustępujący czołówce.\nSzef zespołu, legendarny Frank Williams, wiedział o tym i zawzięcie zabiegał o względy supergwiazd. Najpierw podjął negocjacje z Alainem Prostem, który publicznie ogłosił zamiar opuszczenia McLarena, jednak ostatecznie wybrał Ferrari. Sukces przyniosły natomiast rozmowy z… Nigelem Mansellem, który w 1991r. wrócił do brytyjskiego zespołu zastępując Thierry’ego Boutsena.\nWróćmy jednak do sezonu ’90: Williams-Renault zajął w nim dopiero czwarte miejsce w klasyfikacji konstruktorów (za ekipami McLaren-Honda, Ferrari i Benetton-Ford), lecz Boutsen punktował we wszystkich dziesięciu wyścigach, jakie ukończył, wygrywając przy tym GP Węgier. Natomiast Patrese, choć nie zawsze brylował, odniósł zwycięstwo w San Marino (swoim “domowym” wyścigu, bowiem właśnie Imola leży najbliżej jego rodzinnej Padwy). W klasyfikacji indywidualnej Belg zajął szóste miejsce, Włoch – siódme.\nI tak dochodzimy do punktu kulminacyjnego: bolidu Williams-Renault FW14/FW14B, używanego w latach 1991-92, który jako najbardziej zaawansowany w całej stawce wzbudził gorące dyskusje zahaczające o filozofię, w tym istotę rywalizacji sportowej i rozwoju techniki.\nFW14 był dziełem Adriana Neweya, uważanego czasem za najlepszego konstruktora wyścigowego w historii. Urodzony w 1958r. Anglik do szkoły średniej chodził z Jeremym Clarksonem, a potem studiował kilka dziedzin techniki, w tym aerodynamikę i astronautykę (co nadaje specyficzną wymowę określeniu pojazdów Formuły 1 jako “kosmicznej technologii”). W swej karierze pracował on dla zespołów amerykańskiej serii IndyCar, a potem, od 1988r., w Formule 1 – kolejno dla ekip March, Williams, McLaren i ostatnio Red Bull. Zasłynął też z konsekwentnego odrzucania ofert pracy dla Scuderii Ferrari – na taki luksus może sobie pozwolić naprawdę niewielu ludzi.\nNewey został zatrudniony po tym, jak pracując dla zespołu March udowodnił swą zdolność opracowania doskonałych aerodynamicznie i zadziwiająco konkurencyjnych pojazdów przy bardzo ograniczonym budżetem. U bogatszego Williamsa – rozumował szef zespołu – wyniki powinny być jeszcze lepsze. To właśnie postać Neweya i perspektywa startów w jego konstrukcjach przekonały Nigela Mansella do zarzucenia planów całkowitego wycofania się ze sportu i do powrotu za kierownicę Williamsów.\nWilliams FW14 z 1991r. (z zawieszeniem klasycznym)\nWilliams FW14B z 1992r. (z dłuższym nosem i wybrzuszonymi osłonami mocowania zawieszenia, kryjącymi hydraulikę systemu aktywnego)\nFoto: Mikelo, Licencja CC\nUżyty w 1991r. silnik Renault RS3 rozwijał 700 KM przy 13 tys. obrotów, rok późniejszy RS4 – już 750, czyli około 30 więcej od jakiegokolwiek konkurenta. Co ogromnie ważne, ważył przy tym rekordowo mało – zaledwie 140 kg (co dawało ponad 5 KM na kilogram) i należał do najbardziej niezawodnych. Właśnie przewagom silnika dziennikarze oraz rywale Mansella i Patresego często przypisywali dominację Williamsa, ale przyczyn było więcej. Zresztą, gdyby chodziło jedynie o francuski silnik, nie wspominałbym tutaj o Neweyu.\nFW14 w każdym calu bił na głowę rywali – nawet tego najlepszego, czyli McLarena. Podstawą były oczywiście opisany już silnik oraz aerodynamika: “w 2011r. przekonstruowywaliśmy tylne skrzydło aż 12 razy. W 1992r. nie było to w ogóle konieczne. To zasługa talentu Adriana” – wspominał dyrektor techniczny zespołu, Patrick Head. Poza tym Williamsowi udało się wprowadzić i dopracować system aktywnego zawieszenia (w FW14B z 1992r.), półautomatyczną przekładnię, kontrolę trakcji i ABS. Wszystko sterowane komputerowo, co pozwalało korygować błędy kierowcy (zapobieganie poślizgom przy przyspieszaniu i hamowaniu, uniemożliwienie przekręcanie obrotów, itp.), albo wyregulować prześwit, dodać nad- lub podsterowności, itp. – podpinając po prostu laptopa. Rzecz normalna dzisiaj, ale szokująca w 1991r.\nSpecjaliści nie wierzyli, że takie stężenie zaawansowanej techniki będzie niezawodnie działać. Faktycznie, w sezonie ’91 brytyjski zespół borykał się z chorobami wieku dziecięcego (w pierwszych czterech wyścigach bolidy Williamsa wycofywały się aż 6 razy, zazwyczaj za sprawą szwankującej przekładni), jednak w ostatnich pięciu zwyciężały trzykrotnie, jedynie raz dojeżdżając do mety poza podium. FW14B był tak doskonały, że jego następca, dostępny w połowie sezonu FW15… nigdy nie został wystawiony!! Przewaga dotychczasowego sprzętu była bowiem tak wielka, że Frank Williams nie zdecydował się ponosić dodatkowych kosztów i ryzyka.\nGdyby nie początkowe awarie, Williams-Renault najprawdopodobniej zwyciężyłby już w 1991r. Ostatecznie mistrzostwo zespołowe zgarnął McLaren, a indywidualne – jego lider, Ayrton Senna, jednak na drugim i trzecim miejscu znaleźli się już Mansell i Patrese.\nW 1992r., po pokonaniu problemów technicznych, Mansell wygrywał 9 razy (wtedy był to historyczny rekord) i trzykrotnie zajmował drugie miejsce. Jego partner tylko raz sięgnął po najwyższy laur, ale koniec końców zdobył tytuł wicemistrzowski (Senna był dopiero czwarty, ustępując dodatkowo młodemu, nieznanemu nikomu zawodnikowi Benettona nazwiskiem Michael Schumacher).\nNigel Mansell w GP Monaco w 1991r.\nFoto: Jmex60, Licencja CC\nWilliams FW14B wyciągnięty z czeluści magazynu na 40-lecie zespołu, 2 czerwca 2017r., na torze Silverstone. Bolid został odpalony po raz pierwszy od 25 lat!! Za kierownicą usiadł indyjski zawodnik Karun Chandhok.\nFoto: Andrew & Alan Frost, Licencja CC\nAgresywnie jeżdżącemu Mansellowi bardzo odpowiadało aktywne zawieszenie i silny docisk aerodynamiczny FW14B. Z kolei Patrese wolał bardziej bezpośrednią kontrolę, przez co nie polubił zbytnio kosmicznej techniki Neweya.\nTechniczna przewaga Williamsów nie pozostawiała rywalom szans. W kwalifikacjach różnice między Mansellem / Patresem i trzecim w kolejności zawodnikiem potrafiły przekraczać dwie sekundy na okrążeniu – a owym trzecim był zazwyczaj nie byle kto, bo sam Ayrton Senna w McLarenie.\nDobrze pamiętam te czasy. Bezpośrednie relacje z Grand Prix oglądałem tylko w lipcu, bo dostęp do telewizji satelitarnej miałem wyłącznie w ośrodku wczasowym w Kołobrzegu, gdzie spędzałem z rodzicami wakacje. Przez cały sezon śledziłem jednak wyniki, no i czytałem publikowane przez “Motor” raporty z wyścigów, pisane – podobno specjalnie dla polskich czytelników, na wyłączność – przez samego Sennę, mojego wielkiego idola z tamtych lat. Teksty były króciutkie, ale sugestywne. Na pierwszy plan przebijał się w nich ton bezsilności: Williamsy odjeżdżają wszystkim, bez względu na okoliczności, i nic na to nie poradzimy. Działo się tak nawet w deszczu, w którym Senna zazwyczaj potrafił wygrywać choćby rowerem – elektroniczne systemy niwelowały bowiem całą przewagę nadludzkich niemal zdolności Brazylijczyka. Trzy zwycięstwa, jakie odniósł on w 1992r., miały miejsce na torze suchym: w Monaco i na Węgrzech pomogły mu nieplanowane postoje Mansella w boksach, a we Włoszech – awaria jego bolidu.\nOba samochody, FW14 i FW14B, w dwa lata odniosły 17 zwycięstw, zdobyły 21 pole positions i 189 punktów. Taka skala sukcesu skłoniła Franka Williamsa do odłożenia premiery następcy: FW15 nigdy nie trafił na tor, a FW15B i C powstały jedynie z powodu zmian regulaminu, które wykluczały użycie poprzednika.\nW sezonie ’92 komentatorzy często podnosili kwestię dopuszczalności stosowania tak zaawansowanej elektroniki, wyręczającej zawodnika w jego kluczowych zadaniach (kontrola trakcji, półautomatyczna skrzynia biegów, hamulce z ABS-em). Formuła 1 – argumentowano – to turniej kierowców mający rozstrzygać, kto umie najlepiej przyspieszać, hamować i skręcać, a nie czyj pracodawca najwięcej zainwestował w urządzenia, które robią to same. Inni jednak przytomnie wskazywali, że niektóre z tych systemów – jak choćby ABS – były już dostępne w samochodach cywilnych, nawet stosunkowo popularnych, dlaczego więc odmawiać ich zawodnikom? Od kierowców wyścigowych nikt nie wymaga zapalania silnika korbą ani ręcznej regulacji zapłonu – a to też należało kiedyś do rutynowych zadań szofera. Jak daleko może jednak iść automatyzacja? Na ile wyniki powinna determinować technika (czytaj – budżety sponsorów)? Co tak naprawdę oznacza bycie sportowcem i wygrywanie zawodów?\nPełna relacja z Grand Prix Południowej Afryki, wygranego przez Mansella z 25-sekundową przewagą po starcie z pierwszego pola i przejechaniu całego dystansu na prowadzeniu. Tak miała wyglądać większość sezonu.\nNa sezon ’93 Williams przygotował bolid FW15C. Litera oznaczała trzecią wersję konstrukcji: pierwszą odłożono na bok, by nie ryzykować przerwania dobrej passy, druga pełniła jedynie funkcje testowe, po narzuconej przez przepisy zmianie gabarytów. Konstruktorzy poprawili aerodynamikę, silnik zyskał kolejne konie mechaniczne – w sumie miał ich około 780, czyli nawet 80 więcej niż V8-mka Forda, używana przez zespoły Benettona oraz… McLarena, po tym, jak Honda nagle wycofała się ze sportu. Jedyną porównywalnie mocną jednostką dysponowało Ferrari, ale jej większy ciężar i zużycie paliwa pozwalały Brytyjczykom spać spokojnie.\nFoto: Andrew Basterfield, Licencja CC\nAktywne zawieszenie miało tu działać lepiej, ponieważ przewidziano je od samego początku (FW14 projektowano pod zawieszenie tradycyjne, które zamieniono dopiero w wersji FW14B)\nSkrzynia biegów FW15C dostała opcjonalny tryb w pełni automatyczny oraz funkcję automatycznego startu – po naciśnięciu guzika komputery potrafiły zatroszczyć się o maksymalne wykorzystanie mocy i przyczepności (testom poddano również przekładnię bezstopniową, ale nie weszła ona do ostatecznej specyfikacji). Automatyczny międzygaz, wprowadzony na GP Włoch, eliminował ryzyko poślizgu przy redukcji biegu, a przycisk ułatwiający wyprzedzanie zmniejszał opór (docisk) aerodynamiczny przez chwilowe uniesienie tylnego zawieszenia i jednocześnie pozwalał silnikowi dokręcić się o 300 obrotów na minutę wyżej. Układ kierowniczy dostał elektronicznie kontrolowane wspomaganie, a pedały działały “po drucie”, jak w pasażerskich odrzutowcach. Do uruchomienia silnika konieczne było podpięcie aż trzech laptopów!! To wszystko działo się w roku, w którym na ekrany kin wchodził “Jurassic Park“: okrzyknięty najbardziej przełomowym filmem w dotychczasowej historii zawierał całe cztery minuty komputerowych efektów specjalnych, których rendering trwał 10-12 godzin na JEDNĄ KLATKĘ (czyli 240-288 godzin na sekundę filmu!!). Nic dziwnego, że Alain Prost nazwał bolid Williamsa “małym Airbusem”.\nWłaśnie – Alain Prost. Po sezonie ’92 Mansell pokłócił się z szefostwem o pieniądze, wskutek czego na zawsze opuścił Formułę 1 odchodząc do amerykańskiej serii IndyCar. Jego miejsce zajął utytułowany Francuz, tymczasem Patrese, nic nie wiedząc o odejściu Mansella, myślał, że braknie dla niego miejsca i podpisał kontrakt z Benettonem. O jego etat zawalczył Ayrton Senna, którego ogromnie frustrowała przepaść dzieląca McLareny od Williamsów (teraz, po utracie silników Hondy, zapewne jeszcze powiększona). Niestety, Prost zastrzegł w kontrakcie, że… nie życzy sobie pracować z Senną – dlatego Williams powierzył drugi bolid swojemu dotychczasowemu kierowcy testowemu, Anglikowi nazwiskiem Damon Hill.\nFoto: madagascarica, Licencja CC\nDlaczego to FW14B, a nie jeszcze bardziej złożony FW15C zyskał największą sławę? W tym ostatnim wystąpiły już objawy technicznego przekombinowania. Silnik częściej się psuł (trzykrotnie w ciągu sezonu), a elektronika lubiła źle interpretować sygnały, zachowując się nieobliczalnie. Pojazd był niestabilny przy hamowaniu, a zawieszenie czasami nagle zmieniało charakterystykę w połowie zakrętu. Taki as jak Prost radził sobie z tym, ale w kółko powtarzał, że Williams nie jest jego ulubionym sprzętem.\nMimo to, Francuz zdołał zdobyć indywidualne mistrzostwo świata. Drugie miejsce przypadło Hillowi (debiutującemu jako zawodnik F1 – co w równym stopniu świadczyło o klasie jego, jak i samochodu), Williams zaś zgarnął oczywiście zwycięstwo w klasyfikacji konstruktorów. Prost wygrał siedem wyścigów, Hill – dodatkowe trzy. Czterokrotnie wygrywał z kolei Senna, któremu udało się ukończyć sezon z tytułem wicemistrza.\nW 1994r. Prost przeszedł na sportową emeryturę, co pozwoliło Sennie dostać wreszcie upragnione miejsce za kierownicą Williamsa. Niestety, legendarny zawodnik nie nacieszył się nim długo: w pamiętnym, czwartym wyścigu sezonu – rozegranym 1 maja Grand Prix San Marino na torze Imola – zginął w do dziś niezupełnie wyjaśnionym wypadku.\nJak na ironię, Brazylijczykowi udało się dołączyć do najszybszego zespołu w stawce dokładnie w momencie, gdy FIA, ulegając naciskom, zdelegalizowała większość elektronicznych wspomagaczy. Decyzja wzbudziła oczywiście wiele kontrowersji, bo Formułę 1 uważano zawsze za awangardę postępu i kuźnię nowych rozwiązań dla samochodów drogowych. Z drugiej strony nietrudno zrozumieć krytykę ścieżki redukującej rolę najwybitniejszych kierowców świata i odbierającej im szanse wykazania swojego kunsztu.\nJaką rolę w postępie technicznym powinien grać sport wyczynowy? Czy najlepszym kierowcom świata nie uwłacza pomoc mikroprocesorów? Technika – owszem, służy ułatwianiu ludzkiej egzystencji, gdzieś jednak leży granica, poza którą ułatwienie zmienia się w odebranie kontroli i sensu jakiejkolwiek ludzkiej aktywności. Czy życie, w którym roboty podstawią nam wszystko pod nos za wciśnięciem klawisza ENTER (albo wręcz przez samo pomyślenie) będzie jeszcze miało jakąkolwiek wartość? Wszak istotą człowieczeństwa, tym, co czyni nas szczęśliwymi i spełnionymi, jest osiąganie pewnych celów przez świadome wysiłki. Jasne, że skuteczne działanie zawsze wymaga odpowiednich narzędzi, a czasem nawet powierzenia części zadań innemu człowiekowi lub maszynie. Czy jednak ktokolwiek z Was miałby ochotę zagrać w grę polegającą wyłącznie na wciśnięciu przycisku z napisem WYGRYWAM? Czy taka gra byłaby w ogóle zabawą, czy też może na jej widok parsknęlibyście śmiechem i poszli porządnie spocić się na siłowni?\nDlatego właśnie wobec bolidów Williams-Renault żywię mieszane uczucia. Ich zabójcza skuteczność zasługuje na najwyższy podziw – zwłaszcza że mówimy o czasach, kiedy najdroższe drogowe Mercedesy wciąż miały wirujące palce rozdzielacza, a skład mieszanki regulowało się w nich śrubokrętem. Nigel Mansell nie trzymał co prawda dłoni na przycisku WYGRYWAM (choć np. automatyczna kontrola startu miała z nim trochę wspólnego), ale takie dokładnie wrażenie odnosiła większość obserwatorów. I nie chodzi tu bynajmniej o wąsatych mądrali popijających przed telewizorami MOCNY FULL, ale również o Ayrtona Sennę – prawdodobnie najwybitniejszego kierowcę wyścigowego w dziejach.\nPrzy całym swoim nadludzkim potencjale w 1992r. Senna miotał się bezsilnie. Z jednej strony nawoływał do zakazania elektronicznych wspomagaczy, które nie pozwalały dojść do głosu prawdziwym Talentom i Umiejętnościom, z drugiej jednak – równocześnie sam ubiegał się o etat u Williamsa. FW14B i we mnie powoduje rozdarcie pomiędzy podziwem i konfuzją, a po głębszym przemyśleniu – również przerażenie.\nW 1993r. FIA stanęła po stronie prawdziwego Sportu, ale dzisiaj tamten dylemat dotyczy bezpośrednio nas wszystkich – tym razem pod postacią samochodów autonomicznych. Również one, w swoim założeniu, mają nam przynieść wielkie korzyści, w dodatku nie okupione żadnymi “racjonalnie” definiowanymi wadami. Tylko czy w życiu naprawdę chodzi o to, żeby być zwolnionym ze wszelkich zadań, odżywiać się idealnie zbilansowanymi kroplówkami i każdy możliwy cel osiągać przez samo pomyślenie o nim? Jeśli ktoś uważa, że tak, to bardzo polecam lekturę “Cyberiady” Stanisława Lema, a konkretnie – opowiadania o cywilizacji, która osiągnęła Najwyższą Fazę Rozwoju i nie ma już potrzeby robienia czegokolwiek.\nNiejeden maratończyk marzy o przycisku WYGRYWAM, kiedy ostatkiem sił walczy o prowadzenie na 41 kilometrze. Gdyby jednak taki przycisk był dostępny na linii startu, nikt nie pragnąłby zostać biegaczem. Kim zresztą można byłoby w takim świecie zostać, co w ogóle robić, jak osiągać szczęście i spełnienie…?\nW 1987r., gdy Williams rozpoczynał swą współpracę z Renault i rozwijał elektroniczne systemy wspomagania kierowcy, niemiecki duet Modern Talking nagrał piosenkę “In 100 years love is illegal“. Roztacza ona odrażającą wizję świata, w którym wszystkim rządzą komputery, wszędzie czają się urzędnicy kontrolujący każdy ludzki krok, a wyzuci z uczuć ludzie tępym wzrokiem patrzą na pożółkłe listy miłosne opowiadające o Pasji, która dawno już została zabroniona – i nic z nich nie rozumieją. Ta piosenka nadawałaby się chyba, nie tylko chronologicznie, na podkład do materiału o sukcesach Williamsów, a dzisiaj, po ponad 30 latach, stawiane w niej pytania są bardziej aktualne niż kiedykolwiek dotąd.\nFoto tytułowe: Stuart Seeger, Licencja CC\nPrevious Post is ‹ DZIEDZICTWO INŻYNIERII: HISTORIA HAMULCÓW, cz. II\nNext Post is OBALAMY MITY: PO SŁAWĘ, CZY PO MIŁOŚĆ…? ›\n37 Comments on “CI WSPANIALI MĘŻCZYŹNI: PRZYCISK “WYGRYWAM””\n02/11/2018 o 09:15\nSuper artykuł, wychwyciłem jedynie jeden błąd – Damon Hill był trzeci, a nie drugi w sezonie 1993.\n02/11/2018 o 10:44\nPrzyglądałem się bardzo dokładnie FW15C chwilę po aktualnym STR13 – niewiarygodny jest wzrost komplikacji nadwozia (o silniku i całym układzie napędowym nawet nie wspominam); Williams mimo gigantycznego zaawansowania technicznego wydaje się być bardzo prosty, trochę elegancki, a może trochę zabawkowy? Toro Rosso z kolei to niesamowita wprost liczba małych lotek, skrzydełek, otworków, przetłoczeń, które poprawiają czas o 0,001 na okrążeniu.\nTo coś jak różnica między sprzętem hifi z lat 80-tych i końca lat 90-tych\n02/11/2018 o 10:51\nAha, jeszcze jedno – frustracja genialnych zawodników obecna była w F1 od zawsze, gdy tylko pojawiała się jakaś przełomowa maszyna, a topowy kierowca nie zdążył się do niej dostać -żeby nie szukać za daleko, choćby Alonso w Ferrari, nie będący w stanie konkurować z Red Bullami, albo Vettel, też w Ferrari, z Mercedesami.\n02/11/2018 o 13:43\n…albo Button w Brawnie z dyfuzorami 🙂\n08/11/2018 o 17:23\nDziwnym zrządzeniem, ta frustracja znika kiedy już jeżdżą bardziej zaawansowanym modelem.\nMyślę też, że powyższa konkluzja była by ciekawą odpowiedzią na rozterki Szczepana, w ostatnich akapitach.\n02/11/2018 o 12:51\nFenomenalna podroz w czasie!\n02/11/2018 o 13:00\nPamiętam te lata, dość mocno interesowałem się wtedy F1. Senna powiedział wtedy, że dla Williamsa może jeździć nawet za darmo.\nNie umniejszałbym jednak roli Mansella. Pomimo, że wygrywał regularnie niczym później Schumacher, to był jednak bardzo ciekawym człowiekiem. Jednym z ostatnich z tzw. starej gwardii. Te zwycięstwa były zupełnie inne. Był mocno nieobliczalny, nie był wyrachowanym “komputerem”. Oczywiście dziś to źle by o nim świadczyło, pewnie żaden team F1 by go nie zatrudnił 🙂\nParę lat już minęło od premiery filmu Rush (2013) ale jeżeli jakimś cudem ktoś jeszcze nie oglądał to polecam.\nDaniel Brühl genialny w roli Laudy moim zdaniem.\n02/11/2018 o 17:16\nŚwietny film, przypomniała mi się zabawna scena, kiedy podczas testów na torze zirytowany Lauda siedzi w bolidzie Ferrari i mówi, że to gówno. Wystraszony inżynier ucisza Laude, żeby tylko Enzo nie usłyszał, jak przez kierowcę określany jest jego bolid 😉\nKiedyś tutaj Szczepan polecał Grand Prix. Obejrzałem i sam mogę polecić dalej, choć pewnie większość Czytelników oglądała oba. Co prawda postaci są fikcyjne, ale to w niczym nie przeszkadza, też można oglądać skrajnie różne charaktery poszczególnych kierowców ich podejścia do wyścigów i ogólnie do życia.\n02/11/2018 o 13:46\nArtykuł jak zwykle, absolutna ekstraklasa. Nie ma czego komentować nawet…\n… to się przyczepię do tego 🙂\n“Ayrtona Sennę – prawdodobnie najwybitniejszego kierowcę wyścigowego w dziejach.”\nE, polemizowałbym. Sam uważam Prosta za lepszego technicznie kierowcę, paru innych (Clark, Peterson) też można byłoby dorzucić do dyskusji. Sennie klasy nie odbieram, ale moim zdaniem Prost jest poza konkurencją. O!\nwiesz, ze wlozyles kij w mrowisko i zaraz zacznie sie jadka… zupelnie jak atarowcy kontra commodorowcy 🙂\nNa szczęście nie ma jak tego porównać, więc możemy sobie tylko pogdybać.\nAbsolutnie nie zamierzam wtykać kija w mrowisko, po prostu wygłaszam swoją (być może niepopularną) opinię. To tyle 🙂\nMożna spróbować porównać. Obaj jeździli w jednym zespole przez dwa sezony. W obu przypadkach Prost notował lepsze wyniki – choć raz z uwagi na zasady Senna zdobył tytuł.\nPo drugie, Prost miał jako partnerów w zespołach kierowców, którzy łącznie mieli na koncie kilkanaście tytułów MŚ. Tylko raz był gorszy, od Laudy o pół punktu. O Sennie tego już powiedzieć nie można.\nPo trzecie, sezon 1986 był chyba jedynym takim w F1, gdzie tytuł zdobył kierowca jeżdżący gorszym bolidem od rywali. Był to Prost.\n04/11/2018 o 15:06\nwiesz, jak się przyjrzysz dokładnie tym sezonom, to zobaczysz kilka prawidłowości:\n– Senna: 8 zwycięstw, 13 (z 16!) pole position,\n– Prost: 7 zwycięstw, 2 PP\n– Senna: 6 zwycięstw, znowu 13 z 16 PP,\n– Prost: 4 zwycięstwa, 2 PP i mistrzostwo świata ze względu na aż 7 nieukończonych wyścigów Senny i jeną jego dyskwalifikację\nno, to gdzie ta przewaga Prosta? 🙂\n05/11/2018 o 11:50\nPrzewaga polega na tym, że w obu tych sezonach Prost zdobył wyraźnie więcej punktów od Senny. A z tych 7 nieukończonych przez Sennę wyścigów w 1989 2 były spowodowane awariami samochodu, a 5 błędami kierowcy. Także ten… 🙂\nAle podkreślam: nie zamierzam ujmować Sennie ani kawałka należnego mu szacunku.\n-skrzynia bezstopniowa nie weszła nie dlatego, ze była zła (wręcz przeciwnie, testy wypadły bardzo optymistycznie), tylko dlatego, ze FIA jej zakazała. Konkretnie wprowadzili do regulaminu zapis że auto F1 ma mieć od czterech do sześciu biegów i dorzucili jescze podpunkt zakazujący używania skrzyń bezstopniowych\n– FIA może i zakazała elektronicznych wspomagaczy, ale one nie zniknęły. I tak je mieli w Bennettonie np., tylko dobrze ukryte\n02/11/2018 o 16:28\nto mogło być coś niezwykle ciekawego – coś, co dziś się kojarzy z hybrydami, albo variomatikiem, mogło zmienić formułę na zawsze – ciekawe jak byłoby z trwałością pasów (to chyba były pasy?) – nie wierzę, że dojeżdżałyby regularnie do końca wyścigu\nco do zakazywania przez FIA – to ciągła walka między prawodawcami, a uczestnikami – jedni coś zakazują, drudzy obchodzą – najprostszy przykład to aktywna aerodynamika – zakazana, ale wystarczy zrobić element, który będzie lekko elastyczny i będzie się uginał pod wpływem prędkości i już mamy nieaktywną, aktywną aerodynamikę\n04/11/2018 o 21:51\nno bez przesady 🙂 pasy to mial DAF w latach 60… normalne skrzynie CVT maja lancuch w srodku skrzyni w oleju 😉\n05/11/2018 o 02:01\nJuż niedługo przeczytasz tu coś o tych pasach. Niech tylko wrócę z urlopu…\nPS pozdrowienia dla Basisty!! 😉\nJeden z ciekawych filmików nt. “pasów” w przekładniach CVT.\n11/11/2018 o 14:08\nNadal są „pasy klinowe” – tylko metalowe (nawleczone na stalową taśmę trapezy lub zeszlifowany w trapez łańcuch) Przekładnia CVT nie zmieniła się od swojego powstania – i już się nie zmieni – powoli odchodzi w zapomnienie bo była ślepą uliczką jak silnik Wankla.\n02/11/2018 o 16:38\nNa czym właściwie polega półautomatyczna przekładnia? Czy to skrzynia sekwencyjna z łopatkami przy kierownicy i bez pedału sprzęgła? Myślałem, że weszły one trochę wcześniej do F1. W takim razie co było przed nimi? Jeszcze w połowie lat 80-tych była ręczna skrzynia z dźwignią do zmiany i trzema pedałami?\n02/11/2018 o 19:40\nO ile dobrze kminie terminologie to skrzynia sekwencyjna jest czysto mechaniczna , działa jak w motocyklach a cały myk leży w obrotowym wybieraku:\nktóry napędzany jest mechanicznie (linkami, drążkiem) mięśniami operatora, sprzęgło do ruszania, dalej biegi na chama wbijamy.\nPółautomat może mieć taki selektor jak wyżej ale nie musi, wodziki przesuwają siłowniki (hydrauliczne, pneumatyczne, elektryczne, zależy czy auto do sportu czy na ulice), one też odpowiadają za sprzęgło, dźwignia (łopatki) to tylko przełącznik którego sygnał idzie do sterownika który zawiaduje elementami w skrzyni – taka “skrzynia po kablu”\nCo było przed nimi? Zwykła skrzynia w schemacie H\nwidać jak ładnie miesza gałką.\nCo do postępu i jego ceny – wyścigi to była dla nich PRACA. To tak jakby gonić Gagarina, że nie pilotował swojego statku kosmicznego podczas orbitowania (był sterowany zdalnie z ziemi) – on miał w się w nim znajdować i pozostać przy życiu.Co ci kierowcy robili po pracy i czy wnosiło to coś do postępu ludzkości nie miało już znaczenia.\nDla mnie to lekki szok, że w 1993 r. bolidy F1 miały jeszcze zwykłe skrzynie biegów, ale wtedy miałem 3 lata, pewnie dlatego w mojej świadomości wyścigowki F1 “od zawsze” miały skrzynie półautomatyczne. Z wielu artykułów w internecie wynika, że skrzynia sekwencyjna i półautomatyczna to jednak to samo, nazwy używane zamiennie do określenia tego samego. Skoro w latach 90-tych w F1 jeszcze bywały manualne skrzynie, to może ktoś wie, kiedy półautomaty pojawiły się w rajdach? Ciekawe jaki był pierwszy drogowy samochód z taką skrzynią? Mnie kojarzy się Ferrari F355 F1 z 1998 r.\nCo do postępu i wyręczania kierowców, to powinno się znaleźć złoty środek. Sport musi być widowiskowy i fajnie żeby jednak umiejętności kierowcy odgrywały istotną rolę, w końcu te medale i szampany nie powinny być rozdawane za nic 😉 Z drugiej strony technologia też się musi rozwijać, żeby później trafić do zwykłych samochodów. Podoba mi się, że w omawianym sezonie można było oglądać na torze silniki V8, V10 i V12.\n02/11/2018 o 22:50\nPółautomatyczna skrzynia seryjna? Citroen DS, 1955r. 🙂\nPrzed wojną były też przekładnie preselekcyjne i częściowo automatyczne, opisywałem je tu kiedyś. Do tego przekładnia Forda T (jedynka i dwójka przełączane jednym pedałem) i automatyczne sprzęgła, od lat 30tych.\n02/11/2018 o 23:41\nw rajdach, z tego co pamiętam (źródło: moja pamięć z Rajdu Polski 1995), to jednym z pierwszych było Clio Maxi, czyli rozwinięcie Clio… Williams\n03/11/2018 o 07:36\nPamiętam to. Rok 1992 i GP Monaco. Doskonale widać było przewagę bolidu Williamsa nad McLarenem i umiejętności Senny nad Manselem. Tego drugiego trzeba było wydobyć z bolidu,bo nie był w stanie wyjść o własnych siłach. Tak wiele kosztowała go walka z Senną, który wtedy wygrał.\n03/11/2018 o 22:57\nZawodowy sport wyczynowy to nie sport tylko biznes (tak – państwo jako takie, wszystkie wojny itd. to też biznes) – zresztą starożytni Grecy raczej nie mieli dylematów moralnych czy słuszne jest wywołanie u rywala silnej biegunki zaraz przed zawodami tudzież stosowaniu dopingu (który to też jeszcze do niedawna był normą) ;P\nA jeśli chodzi o rywalizację zawodników a nie inżynierów i budżetów – w żeglarstwie są wyścigi monotypów, gdzie wszystkie wymiary, masy, typ i rozmieszczenie osprzętu są ściśle określone. Bez szans na zastosowanie w motoryzacji (puchary markowe to jednak nie to samo, w klasach monotypowych określona jest specyfikacja a nie producent)\nWspaniały wpis i jakże mądra konkluzja. Doskonale pamiętam emocje towarzyszące tamtej F1 i te zespoły nawet z końca stawki, Larrousse z silnikiem Lamborghini, Arrows z nieudanym motorem Porsche, Layton House, którego szefowie za jakieś malwersacje finansowe trafili do pierdla. Obecnie nie wiem nawet kto w ostatnich 5 latach był mistrzem świata F1.\n05/11/2018 o 07:58\nSatoru, nie Satori\nRiccardo, nie Ricardo\n06/11/2018 o 15:10\nJa może dziwny jestem, ale jakoś sport motorowy nigdy mnie zbytnio nie kręcił, pomimo tego, że motoryzacją się interesowałem. Gry komputerowe – to co innego. Różnica jest taka, że w pierwszym przypadku tylko sobie oglądamy, a w drugim mamy namiastkę uczestniczenia w tymże. Zresztą to dotyczy każdego sportu – kiedy biegam po boisku to mam z tego jakąś frajdę (chociaż nigdy dobrze w gałę nie grałem), ale w telewizji?\n06/11/2018 o 15:14\nA – dlaczego o tym piszę: w sporcie motorowym niestety często bywa tak, że ktoś opracuje kosmiczną technologię (np. docisk aerodynamiczny w Lotusach, komputery w Williamsach itp.) po czym w danym sezonie wygrywa wszystko, bo jest zbyt mocny. Do czasu kiedy technologia zostanie upowszechniona, albo… zakazana.\nOczywiście to świetnie, że opracowuje się takie technologie, bo z czasem korzystają z nich wszyscy – no powiedzmy, w pewnym zakresie.\n06/11/2018 o 23:31\nee, mnie to tez nie interesowalo nigdy, zapewne samo sciganie musi byc ekstra, ale samo ogladanie nie ciekawe, zdecydowanie wole ogladac Ruskie kompilacje wypadkow drogowych 😉\n13/11/2018 o 23:37\nTo jest nas już dwóch dziwnych, bo mam bardzo podobnie.\n11/11/2018 o 14:30\nWiele lat przed Jurassic Park bo w 82 roku na ekrany wszedł film TRON – 15 minut to 100% obrazy wyrenderowane przez komputery, ponad 50 min to połączenie komputerowo wygenerowanego podkładu z grą aktorów. TRONowi odmówiono nominacji do oskara dyskwalifikując go za „oszustwo związane z użyciem komputerów”.\n11/11/2018 o 15:49\nO tym nie słyszałem. Znam za to Królika Rogera, też z lat 80tych. Tam rysunkowy królik grał razem z aktorami.\n11/11/2018 o 17:03\nKrólik Roger to klasyczna rysowana animacja polączona z Aktorami, natomiast TRON to pierwszy film pełnometrażowy w którym dużą cześć stanowią trójwymiarowe, wektorowe, renderowane sceny. Na potrzeby tego filmu powstały nie tylko nowe technologie związane z oprogramowaniem ale nawet specjalny sprzęt komputerowy. Na bazie tych doświadczeń wyrosły takie firmy jak Pixar.


Mule po marynarsku - Damsko-męskie spojrzenie na kuchnię\nOpublikowany 25 stycznia 2015 przez Jolanta\nMule po marynarsku, to klasyczny, najprostszy i najbardziej znany przepis na mule. Świeże małże /mule / omułki duszone w białym winie, z dodatkiem masła, cebuli, natki pietruszki i świeżego tymianku.\nWg mnie najsmaczniejszy sposób na mule. Chociaż te co ostatnio przygotowałam: małże w pomidorach z pietruszką też były wyśmienite. Zawsze należy kupować mule zamknięte, otwarte nie nadają się do spożycia. Mule gotuję na dużej, głębokiej patelni, na dużym ogniu, pod przykryciem, przez około 5-6 minut, aż muszle się otworzą. Gdy mule się otworzą należy zdjąć patelnię z ognia. Mule, których muszle się nie otworzyły w trakcie gotowania, niestety trzeba wyrzucić.\nPrzepis na Mule po marynarsku jest znany w całej Europie, po włosku nazywa się Cozze alla marinara, po francusku Moules à la marinière, a po hiszpańsku Mejillones a la marinera, smakuje wszędzie tak samo, czyli rewelacyjnie:\n100 ml białego wytrawnego wina, np. Chardonnay\nSkorupki z małżami dokładnie oczyszczamy, odrywamy włókniste nitki tzw. bisiory i płuczemy na durszlaku, jeśli trafią się otwarte mule, pukamy nimi w twardą powierzchnię np. o deskę do krojenia, jeśli się zamkną to ok. jeśli nie to je wyrzucamy gdyż nie nadają się do spożycia Tylko zamknięte mule / omułki są jadalne, dokładnie je po umyciu osuszamy. Cebulkę obieramy i drobno siekamy. Na głębokiej patelni rozpuszczamy masło, szklimy cebulkę. Wlewamy białe wino, dodajemy pietruszkę oraz tymianek, zwiększamy ogień i doprowadzamy całość do wrzenia. Dodajemy mule i dusimy pod przykryciem przez ok. 5 – 6 minut na dużym ogniu, aż mule się otworzą. W trakcie gotowania potrząsamy patelnią, aby małże równomiernie się dusiły i otwierały. Zestawiamy z ognia, mule, które się nie otworzyły wyrzucamy. Posypujemy pozostałą natką pietruszki i zaraz konsumujemy. Polecam!\nKategorie: Coś na ząb / Dieta, Owoce morza, Przekąski i przystawki. Tagi: cebula, małże, masło, mule, omułki, owoce morza, pietruszka, wino wytrawne. Autor: Jolanta. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nJedna myśl nt. „Mule po marynarsku”\nDariozka91, 25 stycznia 2015 o 12:28 :\nyum! najlepsze są właśnie klasycznie przygotowane, nic więcej nie trzeba 🙂\nPozostaw odpowiedź Dariozka91 Anuluj pisanie odpowiedzi


Internet Świniar-Drwiniay: radiowy, światłowód • tv | RFC Internet i Telewizja\nCiesz się największą szybkością transmisji dzięki połączeniu światłowodowemu w Twoim mieszkaniu! Internet Świniar-Drwiniay, który zyskuje szybkość nawet do 1 Gbps, umożliwia korzystanie z oferty bez limitu danych. Internet, dostarczony bezpośrednio do mieszkania, umożliwia swobodny dostęp bez zacinania, nawet w sytuacji, gdy z sieci w jednym momencie korzystają wszyscy domownicy. Wybierz światłowód, który pozwoli Ci na przeżywanie emocji w najwyższym standardzie!\nŚwiniar-Drwiniay – Inne Usługi od RFC\nPropozycja dla firm pozwala na dostosowanie internetu do narzędzi i profilu biznesu. Gwarantujemy połączenie, które sprawdzi się w biznesach, pracujących na nowoczesnych technologiach.


Samochód na ślub Piotrków Trybunalski – auta i limuzyny na wesele Piotrków Trybunalski\nAuta na wesele Piotrków Trybunalski\nSamochody ślubne Piotrków Trybunalski - 22 samochodów\nWynajem samochodów ślubnych Piotrków Trybunalski - nasz przewodnik\nOrganizując ślub i zabawę weselną trzeba się zmierzyć z różnymi opcjami wyboru. Związane to jest z wynajęciem i rezerwacją różnych usług. Te najważniejsze dotyczą rezerwacji miejsca, w którym odbędzie się przyjęcie weselne. Często otrzymujemy pakiet z propozycją menu, w który jest jednocześnie włączony nocleg oraz występ zespołu muzycznego. Wtedy wystrojem lokalu zajmuje się kierownictwo danej restauracji a para młoda we własnym zakresie organizuje tort weselny lub inne atrakcje. Jakość zabawy weselnej jest zawsze oceniana pod względem jedzenia i muzyki, dlatego warto o tym pamiętać. Jeśli sala weselna nie współpracuje na stałe z żadnym zespołem, wybranie odpowiednich wykonawców będzie leżało po naszej stronie. Wtedy warto wejść na tę stronę i porównać oferty zespołów z okolic.\nRezerwacja ważnych usług ślubnych\nPriorytetowo także trzeba podejść do rezerwacji usług fotografowania i wideofilmowania, tym bardziej że bardzo często osoby te realizują także sesje ślubne w plenerze. Coraz bardziej popularną usługą jest wynajem samochodu ślubnego, którym para młoda udaje się do kościoła albo urzędu w ten szczególny dla niej dzień. Specjalnie wynajęty pojazd ślubny można także wykorzystać podczas sesji ślubnych zrealizowanych w innym terminie. Doskonałe śluby wymagają dbałości o wszystkie, nawet najdrobniejsze szczegóły. Liczy się precyzja. Trzeba mieć pewność, że wszystko będzie układać się po naszej myśli. Można w ten sposób zaoszczędzić sobie stresu, który mimo woli będzie towarzyszył bohaterom tego wydarzenia w mniejszym lub większym stopniu. Właściwa organizacja pozwoli uniknąć wielu problemów.\nSamochody weselne na wynajem – co trzeba wiedzieć?\nSamochód ślubny można obecnie wynająć w każdym większym mieście w Polsce. Nie inaczej sprawa wygląda w Piotrkowie Trybunalskim. Najczęściej samochody wynajmuje się od specjalnych firm, które kierują swoją działalność do narzeczonych, ale to nie jedyna opcja. Można skorzystać także z usług zwykłych wypożyczalni (wtedy mamy możliwość wynajmu auta bez kierowcy) lub prywatnych właścicieli samochodów, którzy świadczą takie usługi.\nSamochód na wesele – koszty wynajmu\nAuto ślubne wynajmuje się na godziny, najczęściej na około cztery w dniu ślubu i tyle samo w dniu sesji ślubnej, jeśli jest realizowana w inny dzień. Ceny kształtują się różnie, jednak średnio sięgają 300 złotych. Warto wspomnieć, że w tej cenie właściciele często oferują pewne dodatki, takie jak: paliwo, dekoracje oraz usługi kierowcy, a więc nie trzeba za nie dodatkowo dopłacać. Można zresztą znaleźć samochody także w niższych cenach, wystarczy dobrze poszukać i porównać oferty.\nJakie modele samochodów są najbardziej popularne wśród młodych par? Wygrywają nowoczesne eleganckie limuzyny, ale nie długie, kilkuosobowe, jakie były popularne dawniej. Najlepsze modele to Mercedes, Audi lub BMW, ale można wynająć także samochód z górnej półki np. modele Chrysler lub Maybach. Coraz popularniejsze wśród nowożeńców stają się samochody zabytkowe, które przepięknie się prezentują na zdjęciach lub filmie, zachęcając do wykorzystania ich także w sesji plenerowej. Awangardą jest wybranie dwuosobowego auta sportowego, jednak można przypuszczać, że będą one używane coraz częściej. Są także pary, które chcą urządzić wesele z humorem i na luzie. Takie osoby najczęściej wybierają dawne polskie samochody no. "malucha", a ci bardziej eleganccy miłośnicy PRL wolą "Warszawę".\nUroczystość ślubna w Piotrkowie Trybunalskim\nJeżeli ślub odbywa się w takim pięknym miejscu jakim jest Piotrków Trybunalski, to trzeba czerpać z profitów związanych z taką lokalizacją. Z udanego ślubu oraz zabawy weselnej można mieć wspaniałe wspomnienia, można być w pełni usatysfakcjonowanym. Oczywiście najważniejsze jest to, co w sercu, ale jednocześnie doskonałe zdjęcia i filmy ślubne z pewnością wiele znaczą dla młodych małżonków. Można po latach wspominać na nowo i przeżywać kolejny raz to wszystko, co nas wtedy uszczęśliwiało. Pokazując tego typu pamiątki przyjaciołom i rodzinie wspólnie wchodzimy w klimat wyjątkowych chwil. Jest nam bardzo przyjemnie.\nDoskonałą pamiątkę tworzą nie tylko ujęcia wykonane podczas ceremonii ślubnej, zabawy weselnej, lecz także zdjęcia zrobione w plenerze. W tym celu warto jest udać się w ciekawe miejsca. Może w tym celu pomocny okazać się także samochód ślubny. Taki pojazd może być również częścią samej sesji, wyjątkowym rekwizytem. Można zatem dobrze wykorzystać ślubne auto, tym bardziej, że kamerzysta ślubny może w trakcie umówionej przejażdżki utrwalać wspaniałe momenty z młodą parą. Bardzo ciekawe ujęcia można zrealizować na Starym Mieście. To tutaj znajdują się piękne zabytki oraz malownicze uliczki. Panorama rynku sama w sobie tworzy malownicze plenery.\nPiękno kościołów miasta\nDoskonale wyglądają takie budynki jak gmach sądu, jednak wiele z nich wiąże się z sakralnymi obiektami miasta. Bardzo pięknie prezentować się będą zdjęcia w okolicach kościołów takich jak: Kościół Jezuitów, Kościół św. Jakuba Apostoła oraz Kościół i klasztor o.o. bernardynów przy placu Kościuszki. Realizacja nagrań wideo oraz fotografii w klimacie ślubnym stworzy cudowny nastrój. Trzeba tylko kibicować dobrej aurze. Pogoda bowiem ma tutaj niebagatelne znaczenie. Dobre jest to, że sesję można zrealizować w terminie odpowiadającym kamerzyście i młodej parze.


Tłuczek do mięsa jest jednym z podstawowych elementów każdej kuchni, zarówno tej profesjonalnej, jak i amatorskiej. Dobrze rozbite mięso jest podstawą tradycyjnego schabowego, dlatego tłuczek do mięsa musi być nie tylko niezawodny ale i trwały.\nTłuczek do mięsa Hendi 513002\nWykonany z aluminium Nie można myć w zmywarkach Posiada specjalną powłokę z atestem na kontakt z żywnością Powierzchnia z piramidkami do rozbijania wołowiny i wieprzowiny Gładka powierzchnia do rozbijania drobiu i...\nTłuczek zmiękczający do mięsa, 56 ostrzy\npołączenie cech tradycyjnego tłuczka z profesjonalnym, opatentowanym siekaczem do mięsaukład sprężynowy połączony jest z 56 nożami nacinającymi włókna mięsaczas obróbki mięsa jak i jego smażenia, pieczenia lub...\n90,11 zł (brutto)\nTłuczek do mięsa, aluminiowy, L 250 mm\n33,44 zł (brutto)\nTłuczek do mięsa, L 230 mm\nTłuczek szefa kuchni Hendi 513071\n– Połączenie maszynki do zmiękczania mięsa z tradycyjnym tłuczkiem – Doskonale rozbija mięso, zmiękcza masę włóknistą i jednocześnie spłaszcza mięso – Posiada 60 ostrzy, w 4 rzędach po 15 ostrzy, wykonanych ze stali...\nSolidny uchwyt, płaska powierzchnia do mięs, ryb i drobiu Wyjątkowo wytrzymały, waga 750 gramów Wykonany ze stali nierdzewnej Można myć w zmywarkachŚrednica: 93Wysokość: 290\nProces rozbijania mięsa polega na następujących po sobie uderzeniach tłuczkiem, dlatego musi być on wykonany z materiału, który zniesie takie obciążenia i pozostanie w jednym kawałku. Nasz sklep agusto oferuje Państwu tłuczki najlepszej jakości, które wykonane są ze stali, czy aluminium. Dzięki wyprofilowanej rączce, tłuczek idealnie leży w dłoni, ponieważ rozbijanie mięsa jest pracą wysiłkową.\nTłuczki do mięsa są niezbędnym wyposażeniem każdej restauracji, baru, czy lokalu gastronomicznego. Pozwalają one na idealne rozbicie przygotowywanego mięsa. Ten punkt całego procesu obróbki mięsa jest niezwykle ważny, ponieważ realnie przekłada się na końcową jakość mięsnego dania. Z tego powodu tłuczek musi być jak najlepszej jakości.\nWarto dodać, że posiadamy także specjalistyczne tłuczki do zmiękczania mięsa, które zbudowane są z 56 ostrzy, które precyzyjnie nacinają przyrządzane mięso, dzięki czemu jest ono jeszcze smaczniejsze, a czas jego przygotowania jest krótszy. Tłuczek do mięsa jest niezbędny zarówno restauracji, jak i w domowej kuchni.


Ale to już było, tym razem fantastycznie. – Tramwaj nr 4 przystanek popkultura\n9 września, 2013 17 listopada, 2015 Janek\tCzytam fantastykę, fantastyka, Ian Douglas\nPo entuzjastycznej recenzji Fenrira zdecydowałem sięgnąć po ten tytuł. Ludzie wyruszyli w kosmos, zaczęli kolonizację i spotkali obcych. Po udanym kontakcie i początkowych sukcesach we współpracy nagle nastąpiła zmiana w podejściu do Ziemian, obcy zdecydowali się zaatakować. Okazało się, że tak naprawdę decyzja zapadła „wyżej”, o konieczności zniszczenia ludzkości zadecydowali na poły mityczni Sh’daar będący jakoby władcami galaktyki. Nie do końca wiadomo co zadecydowało o tym, bo ludzie nigdy nie spotkali żadnego przedstawiciela Sh’daar, handlowali i walczyli tylko z dwoma podległymi im rasami.\nAutor świetnie opisuje kosmiczne starcia kładąc nacisk na gwiezdne myśliwce i lotniskowce jako broń przeciwko obcym. Motywy działania przeciwnika nie są znane, dodatkowo próbę zakończenia konfliktu utrudnia zupełny brak porozumienia pomiędzy agresorami i ludźmi. Wszystko niby super, napisane z sensem i fajnie, ale pojawia się jednak jedne zgrzyt.\nJa już to czytałem, w dodatku wielokrotnie. John Ringo, John Scalzi, Dawid Weber to bardzo podobna literatura, na bardzo podobnym poziomie jakościowym. Szybka akcja, ciągłe bitwy, bohaterscy żołnierze, często anglosascy ( w Douglasa główny lotniskowiec nazywa się Ameryka ), dokładnie starcia i trudne do pokonania rasy.\nJeśli lubicie takie klimaty to spokojnie można sięgnąć po Douglasa, ale niczego odkrywczego się nie spodziewajcie. Ot czytadło na dwa wieczory.\n15 Thoughts to “Ale to już było, tym razem fantastycznie.”\n9 września, 2013 at 6:43 pm\nOskarżasz military spacę operę o to, że jest military space operą…\n9 września, 2013 at 6:45 pm\nJa jej o to nie oskarżam, stwierdzam tylko fakt, że czytałem to już wielokrotnie :). Po rzucie okiem na półkę tak lekko licząc ze 6 razy.\n9 września, 2013 at 9:55 pm\nO, jak Fenrir poleca to… na pewno nie sięgnę.\n10 września, 2013 at 7:56 am\nWiesz, w niektórych kręgach to JEDNAK jest rekomendacja :)\n10 września, 2013 at 1:31 pm\n@Viv, widzisz, są dwa rodzaje „konsumentów”. Tacy, którzy na obiad chadzają do wykwintnej restauracji, i tacy, którzy wcinają tanie hamburgery kiepskiej jakości. ;>\n10 września, 2013 at 6:14 pm\nFenrir jada i tu i tu :)\n9 września, 2013 at 11:09 pm\nSpace opera, zwłaszcza mocno „zmilitaryzowana” jest równie powtarzalna, jak high fantasy w stylu tolkienowskim. Trzeba wielkiego talentu, żeby być oryginalnym. Pełna zgoda – to już było:-)\n10 września, 2013 at 7:58 am\nPrzeczytałem twój komentarz z rana na komórce i tak mnie trochę z głupa natchnęło w drodze do pracy, że w sumie ostatnio najrzadziej trafiam na fabuły w stylu Conana, kolesie z mieczami chyba już nie są tak popularni jak kiedyś :)\n10 września, 2013 at 11:07 am\nTylko, że kolesie z mieczami nikogo nie udają, czasami Conan jako chwila (lub kilka momentów;-)) relaksu jest OK!\nAle żeby napisać taką „Malazańską Księgę poległych” czy cykl Meekhański czy „Pierwsze Prawo” to trzeba mieć trochę więcej niż talent.\nNiedobrze ze mną, właśnie się zastanawiam, jak to było w „Tytus, Romek i A’Tomek”\n1 chwila = 3 momenty????\n1 chwila = 3 momenty jak najbardziej :)\n9 września, 2013 at 11:11 pm\nRecenzja dodana do wyzwania „Czytam Fantastykę” :)\n11 września, 2013 at 3:56 pm\nPatrząc na to, że tego typu książek w moim dorobku czytelniczym nie ma chyba wcale, mogę śmiało sięgać :)\n19 listopada, 2015 at 1:10 am\nCiekawy punkt widzenia. Zapraszam do poznania mojego na: http://stacjakosmiczna.pl/3328/star-carrier-pierwsze-uderzenie/\n20 listopada, 2015 at 8:23 pm\nJa chyba po prostu jestem starszy :)


Jak zadbać o siebie w relacji z niedojrzałymi emocjonalnie rodzicami? | Wewnątrz gabinetu\nAutor Patrycja 10 maja 2021\nNawet znając cechy niedojrzałych emocjonalnie osób i umiejąc je rozpoznać, dla wielu osób przyznanie, że dotyczą one ich własnych rodziców jest bolesnym i długotrwałym procesem. Trudno przyznać, że rodzice nie byli idealni, popełnili wiele błędów lub ich działania były krzywdzące.\nCo utrudnia przyznanie, że było się źle traktowanym przez rodzica?\nW dzieciństwie traktujemy rodziców jako superbohaterów – którzy zawsze mają rację, wszystko wiedzą i dobrze sobie radzą. Konfrontacja tej wizji z rzeczywistością może być bardzo bolesna. Nie bez znaczenia pozostają też kulturowe i rodzinne przekazy dotyczące funkcjonowania w rodzinie – „nie wolno mówić źle o rodzicach”, „rodzina jest najważniejsza”, „rodziców zawsze trzeba szanować”, „rodzice wiedzą lepiej”. Jeżeli ktoś całe życie słyszał takie komunikaty, może mu być bardzo trudno przyznać, że rodzice źle go traktowali czy nie zaspokajali jakichś potrzeb, ponieważ będzie to traktowane jako akt nielojalności wobec nich. Dorosłe dzieci często też fantazjują o tym, że rodzic się zmieni – gdzieś pod powierzchnią, z tyłu głowy, czai się nadzieja, że okażą autentyczne zainteresowanie, empatię i szczerą troskę.\nJeśli rozpoznasz u swojego rodzica cechy niedojrzałości emocjonalnej, jak możesz zadbać o siebie w tej relacji? Lindsay Gibson proponuje 5 skutecznych strategii postępowania z niedojrzałymi emocjonalnie rodzicami.\nPorzucenie roli wybawiciela_lki\nJedną cech charakterystycznych dla wielu osób wychowywanych przez niedojrzałych emocjonalnie rodziców jest rzucanie się im na ratunek (często zanim w ogóle zostaną o to poproszeni). Za takim nadmiernym poczuciem odpowiedzialności kryje się silna potrzeba zdobycia akceptacji „zasłużenia” na ich miłość. Może to prowadzić do zbytniego zaangażowania się w życie rodziców i ich problemy.\nStosowanie wymijających odpowiedzi jest szczególnie pomocne w przypadku osób, które mają tendencję do „wiercenia dziury w brzuchu” tak długo, aż otrzymają satysfakcjonującą je odpowiedź. Zamiast wdawać się w słowne potyczki, wysłuchiwać obwiniania czy oskarżeń, możesz skorzystać z przygotowanych wcześniej odpowiedzi typu „muszę się nad tym zastanowić”, „w tym momencie nie potrafię Ci udzielić odpowiedzi”, „teraz nie mam nic do dodania”. Jak podkreśla Gibson – „niekonkretność jest skuteczna, ponieważ nie prowadzi do powstawania napięć, a twoja śladowa reakcja czyni z ciebie mniej pożądanego przeciwnika”. Trudniejszym, ale bardzo skutecznym działaniem może być nazwanie i uważnienie uczuć drugiej osoby w tej sytuacji – „domyślam się, że czujesz teraz zdenerwowanie”, „rozumiem, że się tym martwisz”. Warto mieć na uwadze, że aby to było skuteczne, musi być autentyczne i opierać się na szczerym zainteresowaniu.\nW komunikacji z niedojrzałymi emocjonalnie osobami można dostrzec pewne wzorce – skupienie na sobie, trudność z przyjmowaniem odmiennej perspektywy, zamknięcie na argumenty drugiej strony, dążenie do zdominowania innych. W jaki sposób zadbać w tym o siebie? Możesz spróbować przejąć stery rozmowy i prowadzić ją na relatywnie bezpiecznych tematach. Możesz zadawać pytania o perspektywę rozmówcy_czyni, możesz zmienić temat na mniej elektryzujący. Możesz zawczasu przygotować listę takich „bezpiecznych” tematów – na przykład dotyczących serialu, książki, ulubionej restauracji… Pozostawanie aktywnym uczestnikiem rozmowy, nawet jeśli toczy się ona na bardzo bezpiecznych tematach, może okazać się dużo bardziej satysfakcjonujące niż dotychczasowe próby nawiązania głębszej rozmowy.\nZadbanie o przestrzeń dla siebie\nPrzed wejściem w interakcję (niezależnie od tego, czy jest to spotkanie twarzą w twarz, czy rozmowa telefoniczna) warto zastanowić się, jak możesz w niej o siebie zadbać. Co możesz zrobić, aby stworzyć dla siebie bezpieczniejszą przestrzeń? Pomocne może być wyznaczenie pewnej granicy już na początku – określenie czasu, jaki możesz spędzić z tą osobą – „świetnie, że możemy się zdzwonić, mam właśnie wolne 15 minut”. Pamiętaj, że nie musisz zgadzać się na uczestniczenie w rozmowie na tematy, które są dla Ciebie trudne. Na przykład, jeśli niedojrzała emocjonalnie matka przy każdej sposobności opowiada Ci o zamężnych córkach swoich koleżanek podkreślając, że ona „ślubu się nie doczeka, a co dopiero wnuków”, nie musisz o tym rozmawiać. Powtarzanie, czasem jak zdarta płyta „Nie chcę o tym rozmawiać” lub kończenie rozmowy telefonicznej, kiedy pojawia się ten temat może być skuteczną strategią zadbania o siebie. Wytrwałość jest tu kluczem do sukcesu. Pamiętaj, że wycofanie się z interakcji jest formą troszczenia się o siebie.\nPowstrzymanie niedojrzałej emocjonalnie osoby\nJeśli rodzic stosuje wobec Ciebie przemoc w jakiejkolwiek formie, absolutnie nie musisz się na to godzić. Masz prawo zadbać przede wszystkim o siebie, nawet jeśli będzie to oznaczać całkowite wycofanie się z kontaktu. Reagując w konkretnej sytuacji, miej na uwadze przede wszystkim swoje bezpieczeństwo. Możesz ustalić pewne zasady kontaktu – na przykład umawianie się jedynie w miejscach publicznych, kiedy rodzic jest trzeźwy, prosić o obecność podczas spotkania bliską Ci osobę.\nCo jeszcze może pomóc na co dzień w kontaktach z niedojrzałymi emocjonalnie rodzicami?\nReagowanie niedefensywne – opanowanie tej techniki nie przychodzi łatwo, ale okazuje się bardzo pomocne w komunikacji z toksycznymi osobami. Aby działała z korzyścią dla Ciebie, będzie wymagać sporo ćwiczeń. Czym są niedefensywne odpowiedzi? W sytuacji, kiedy taka osoba stosuje typowe dla siebie zachowania (np. obwinianie, oskarżanie, zastraszanie, wpędzanie w poczucie winy) możesz spróbować odpowiedzi „Rozumiem, że tak się czujesz”, „Widzę, że mamy odmienne zdanie, to w porządku”, „Pozwól, że wrócimy do tego, kiedy nie będziemy zdenerwowani_e”, „Przykro mi, że źle się poczułaś z tym, co powiedziałam”. Co jeszcze dopisałbyś_abyś do tej listy? Wypowiedz te zdania na głos – najpierw oswajając się z nimi przed lustrem, następnie przećwicz je w rozmowie z bliską, zaufaną osobą. Jeśli będziesz mieć taką możliwość, użyj ich przy nadarzającej się sposobności (na przykład jakiejś sprzeczce z kimś, z kim czujesz się słabiej emocjonalnie związany). Kiedy poczujesz się z nimi wystarczająco pewnie, spróbuj użyć ich w sytuacji, która nie będzie generować dużego napięcia między Tobą a rodzicami – łatwiej będzie skorzystać z tej umiejętności, kiedy matka będzie krytykować Twój wybór butów niż partnera_ki życiowego_ej.\nZa co tak naprawdę jesteś odpowiedzialna_y w tej relacji?\nDzieci wychowywane przez niedojrzałych emocjonalnie rodziców często mają tendencję do brania na siebie nadmiernej odpowiedzialności za nich. Odbarczenie się z niej może być kolejnym krokiem ku zdrowieniu. Zastanów się, na co faktycznie masz wpływ w tej relacji – czy możesz zmienić zachowanie dorosłej osoby? Czy możesz ponosić odpowiedzialność za jej wybory? Na górze kartki zapisz zdanie: „Moi rodzice są odpowiedzialni za…”. Jak chciałbyś_abyś je dokończyć?\nTu nie chodzi ani o obwinianie ani o wybaczanie\nMożesz nigdy nie przebić się przez fortyfikacje niedojrzałego emocjonalnie rodzica wzniesioną z zaprzeczania, zafałszowanego obrazu rzeczywistości i unikania przyjmowania informacji niezgodnych z jego pojmowaniem rzeczywistości. Zaakceptowanie faktu, że relacja z takim rodzicem nigdy nie przybierze takiej formy, na jaką liczysz jest trudne. Szczególnie, kiedy rodzic ma „momenty”, w których funkcjonuje w sposób dający nadzieję na zmianę. Wielu dorosłych ludzi wychowanych przez rodziców niedojrzałych emocjonalnie odczuwa potężne poczucie winy poruszając temat swego dzieciństwa na terapii czy nawet czytając książki o toksycznym rodzicielstwie. Pamiętaj, że celem czy psychoterapii, czy szukania wsparcia w literaturze, nie jest znalezienie winnego, a zadbanie o siebie i, przynajmniej częściowe, uzdrowienie.\nLindsay Gibson – Dorosłe dzieci niedojrzałych emocjonalnie rodziców\nLindsay Gibson – Jak wyzwolić się spod wpływu niedojrzałych emocjonalnie rodziców\nRecenzja: Dorosłe dzieci niedojrzałych emocjonalnie rodziców\nCzytając ostatnio Dary niedoskonałości Brene Br\nKwestia wyznaczania granic innym ludziom jest jedn\nPozostając nadal w temacie rezyliencji, dzisiaj c\nJeden z moich ulubionych cytatów o perfekcjonizmi\nPonieważ przybyło tutaj w ostatnim czasie sporo\nDzisiaj zapraszam Cię na kolejny post dotyczący\nZawsze staram się w miarę na bieżąco kupować\n🪴Rezyliencja jest tłumaczona jako „elastyczn\nDzisiaj, przy 1 listopada, zostawiam Wam kilka pom


Giertych i Dubois atakują rząd ws. Kosteckiego\nWydrukowano: 2021-11-27 10:14:50.040820+01:00\nOpublikowano: 2019-08-13 14:38:53.659838+02:00\nW co oni grają? Giertych i Dubois atakują rząd ws. Kosteckiego: Tezy MS stanowią próbę wybielenia działań organów ścigania\nCZYTAJ RÓWNIEŻ: Broni Birgfellnera, teraz zajmuje się sprawą śmierci boksera. Dubois atakuje resort Ziobry: Umarł człowiek, który był pod opieką państwa\nRodzina zmarłego tragicznie Dawida Kosteckiego domaga się wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, powstałych w związku z jego śmiercią\n— napisali w oświadczeniu adwokaci Roman Giertych i Jacek Dubois. Jednocześnie podkreślili w nim, że tezy przedstawione w oświadczeniu Ministerstwa Sprawiedliwości są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym i stanowią „próbę wybielenia działań organów ścigania i Służby Więziennej”.\nDomagamy się w imieniu rodziny wyjaśnienia, dlaczego lekarze przeprowadzający sekcję nie zrealizowali zaleceń prokuratora Kapuścińskiego, który wskazał konieczność zweryfikowania sposobu powstania śladów na karku zmarłego. Być może te zalecenia należy rozszerzyć o tezę sugerowaną przez jedną z gazet („Rzeczpospolita”), że ślady te przypominają użycie paralizatora. Bez wątpienia jednak wymaga to ustosunkowania się lekarzy ZMS do opisu śladów na ciele, zawartych w opinii biegłego dr Sadowskiego. Jest to tak oczywiste, że próba blokowania przeprowadzenia tego dowodu rodzi wątpliwości co do intencji decydentów\n– przekazali w oświadczeniu.\nW oświadczeniu, czytamy też, że „zupełnie niezrozumiały jest apel, aby nie upolityczniać sprawy śmierci Dawida Kosteckiego. Rodzina zmarłego nie jest żadnym podmiotem politycznym, ani nie ma żadnych celów politycznych. Pełnomocnicy rodziny działają na jej zlecenie i w ramach stosunku zlecenia adwokackiego. Ewentualne konsekwencje polityczne wynikające ze stwierdzonych zaniedbań lub przestępstw niedopełnienia obowiązków, które mogą dotknąć osoby z życia politycznego, w tym Ministra Sprawiedliwości, nie stanowią ani przedmiotu zabiegów, ani przedmiotu troski rodziny zmarłego, jak i jej pełnomocników. Jedynym naszym celem jest dążenie do ujawnienia prawdy o śmierci Dawida Kosteckiego” - brzmi oświadczenie.\nOpinia publiczna jest na bieżąco informowana o tych sprawach. Ministerstwo Sprawiedliwości apeluje, aby w imię odpowiedzialności, zdarzenia te nie były wykorzystywane do dezinformacji i walki politycznej\n— brzmi oświadczenie MS.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/459119-giertych-i-dubois-atakuja-rzad-ws-kosteckiego


Losy pradziadka, 1. Pułk Artylerii Lekkiej - co dalej ? - Pomoc (zadania, prace domowe, wypracowania) - FORUM.HISTORIA.org.pl - Forum historyczne\nZwracam się z prośbą o pomoc do wszystkich, którzy szczególnie interesują się tematem powstania wielkopolskiego lub wojny polsko-bolszewickiej. Mój pradziadek Władysław Kozłowski, po powrocie z I wojny światowej przystąpił do oddziałów walczących w powstaniu wielkopolskim, a mianowicie do kompanii trzemeszeńskiej. Jego ślady prowadzą przez Mogilno, Strzelno, Inowrocław, a następnie Łabiszyn, gdzie trafił pod dowództwo hrabiego Mielżyńskiego. Następnie brał udział w oswobodzaniu Rynarzewa i Brzozy. 13 lutego 1919r. ochotniczo wstąpił do 1. Pułku Artylerii Lekkiej, w którym walczył pod Jaksicami, Mroczą i Rynarzewem. Wiadomym jest również, że trafił na front wschodni i w tym miejscu wychylam się z gorącą prośbą. Czy ktokolwiek potrafiłby odtworzyć losy tegoż Pułku, czy został wcielony do innego oddziału lub przekształcony, w jakich bitwach walczył itd. Każda informacja będzie bardzo cenna, ponieważ na podstawie dziejów mojego pradziadka przygotowuję pracę na konkurs historyczny. Niestety na temat jego walki na froncie wschodnim nie wiadomo praktycznie nic. Z wojska został zdemobilizowany 21.12.1920r.\nPrzy okazji mam również pytanie odnośnie stopni wojskowych. Będąc w wojsku pruskim został awansowany na plutonowego. Czy stopień ten mógł zostać zachowany również w czasie powstania wielkopolskiego oraz wojny polsko-bolszewickiej ?\nBędę wdzięczny za jakąkolwiek pomoc. Pozdrawiam !\nCzy stopień ten mógł zostać zachowany również w czasie powstania wielkopolskiego oraz wojny polsko-bolszewickiej ?\nNajprawdopodobniej tak. P. Szustakiewicz, Regulacje stosunku służbowego żołnierzy zawodowych w niepodległej Polsce, Przegląd Prawa Publicznego (12/2012) pisał:\n"W warunkach zagrożenia istnienia Państwa Polskiego spowodowanego wojną polsko-radziecką i ofensywą wojsk Michaiła Tuchaczewskiego na Warszawę Rada Obrony Państwa wydała dwa rozporządzenia:\n1) z 6 sierpnia 1920 r. o majstrach wojskowych (...),\n2) z 6 sierpnia 1920 r. o podoficerach zawodowych – rozporządzenie wskazywało na warunki formalne, jakim musiała sprostać osoba ubiegająca się o stopień podoficerski. Musiała ona być obywatelem polskim, znać poprawnie język polski w mowie i piśmie, mieć ukończone co najmniej dwie klasy szkoły państwowej, ukończoną odpowiednią szkołę podoficerską, wiek co najmniej 20 lat. Podoficerowie byli mianowani przez Ministra Spraw Wojskowych, a ich okres służby wynosił 12 lat. Rozporządzenie wskazywało, że podoficerowie armii byłych państw zaborczych i formacji polskich pełniący dotychczas służbę w Wojsku Polskim zachowywali dotychczasowe stopnie, pod warunkiem że pisemnie zgodzili się nadal pełnić zawodową służbę wojskową".\nK. Satora w "Opowieściach wrześniowych sztandarów" przy okazji sztandaru 1 pal podaje:\nWacław Chocianowicz: "Dzieje 1 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów Józefa Piłsudskiego" Londyn 1967\nKarol Lucjan Galster: "Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939". Ostatnią pozycję posiada Jagiellonka\nEdited January 24, 2015 by Tomasz N\nz 6 sierpnia 1920 r. o podoficerach zawodowych\nZnalazłem to rozporządzenie. Jest to dokładnie Rozporządzenie Rady Obrony Państwa z dnia 6 sierpnia 1920 r. o podoficerach zawodowych, opublikowane w: Dz.U. z 1920 r. nr 75 poz. 512. O mianowaniu na stopień podoficera zawodowego, zaliczaniu służby w armiach państw zaborczych mówią art. 10 i 11 tego aktu.\nTa pierwsza to musi być gruba cegła. Satora powołuje się na ponad 4-setną stronę.\nNa stronie www.kowalski-info.eu jest trochę informacji o tej formacji, jak się wejdzie w podane tam przypisy to można znaleźć czasami nawet nazwiska różnych żołnierzy.\nZaraz tam cegła Tomaszu N, raptem 587 stron.\nEdited January 24, 2015 by radekrafi0x0\nCiężko szukać w spisie 5 mln nazwisk.\nZnalazłem w niemieckim internecie coś takiego: "Die Ritter des Eisernen Kreuzes in alphabetischer Reihenfolge". Wygląda na tom 1 (z 1914 r. ?) jakiegoś wydawnictwo cyklicznego. O istnieniu innych wydań nie jest mi wiadomo.\nI jeszcze jeden link (w dyskusji mowa jest o istnieniu tomu 2, czy raczej zeszytu - heft - drugiego tomu pierwszego z 1915 r.):\nDopisek: przyjrzałem się dokładniej - zeszyt drugi też jest w linkach podanych przeze mnie na początku.\n"Die Ritter des Eisernen Kreuzes in alphabetischer Reihenfolge"\nDotyczy odznaczonych Krzyżem Rycerskim. To jest coś o klasę wyżej od Krzyża Żelaznego.\nWśród odznaczonych Krzyżem Żelaznym w Wielkiej Wojnie - Władysława Kozłowskiego nie znalazłem.\nWygląda na to, że był on "zdobyczny".\nPoldasie, nie jestem specjalistą od Żelaznych Krzyży, ale:\n1) Krzyż Rycerski ustanowiono dopiero podczas drugiej wojny światowej;\n2) jak doczytasz wskazaną przeze mnie publikację Die Ritter des Eisernen Kreuzes in alphabetischer Reihenfolge, zobaczysz, że wymienia ona zarówno odznaczonych I, jak i II klasą Krzyża Żelaznego, czyli jest listą chyba kompletną, aczkolwiek - jak rozumiem - tylko z samego początku wojny;\n3) Die Ritter des Eisernen Kreuzes in alphabetischer Reihenfolge oznacza raczej "Rycerze Żelaznego Krzyża w porządku alfabetycznym", a nie "Odznaczeni Krzyżem Rycerskim w porządku alfabetycznym".\nZnalazłeś pełną listę odznaczonych?\nEdited January 25, 2015 by Bruno Wątpliwy\nW Bundesarchiv trochę pogrzebałem korzystając z wyszukiwarki.\n"Wśród odznaczonych Krzyżem Żelaznym w Wielkiej Wojnie - Władysława Kozłowskiego nie znalazłem".\ntyczy się jedynie zasobów jednego archiwum, czy w tym archiwum zaznaczono, że jest to spis kompletny z danych czasów?\nA jakie katalogi i konkretne zasoby tam przeglądał poldas?\nDzięki poznaniu tych zasobów poszukiwacz dziejów swego przodka będzie mógł sobie odpuścić niepotrzebne poszukiwania.\nChcąc być tego centralnie pewnym to by trzeba było zadzwonić do Bundesarchiw w Koblencji, czy w Berlinie.\nAle dlaczego ja mam za kogoś wykonywać krecią robotę, żeby się przekonać, czy to dziadkowy ritter kreuz dyndał u szyjki jego pieska?


Najczęściej zadawane pytanie na temat okapów\nMarzena, 30-letnia nauczycielka jest na etapie planowania zakupu sprzętów AGD do przyszłej kuchni. Na dłużej zatrzymała swoje myśli przy okapie, gdyż ten stanowił dla niej największe wyzwanie. Jego wybór miał być początkowo prosty – jego najważniejszą funkcją jest przecież pochłanianie nieprzyjemnych zapachów i tłuszczów.\nCo więc może być trudnego przy jego wyborze? Przeglądając kolejne modele Marzena zdała sobie sprawę, że nie tylko samych rodzajów okapów jest mnóstwo, ale również musi wziąć pod uwagę kilka różnych elementów. Aby całkowicie świadomie wybrać okap postanowiła odpowiedzieć sobie na kilka dość istotnych pytań. Z racji tego, że charakter kuchni jeszcze nie jest do końca określony, Marzena postanowiła pozyskać wiedzę dla każdej z możliwości.\nprzeczytaj poradnik o zakupie okapu\nJakie tak naprawdę jest zadanie okapu? Do czego jest mi niezbędny?\nGłównym zadaniem okapu jest usuwanie nieprzyjemnych zapachów, a także wchłanianie oparów oraz tłuszczów, które codziennie wytwarzane się przy gotowaniu. Dzięki pracy okapu przygotowywanie potraw będzie przebiegać w przyjemnej atmosferze, a meble kuchenne nie będą pokryte trudnymi do usunięcia i nieatrakcyjnymi tłustymi osadami. Dodatkowo, okap stanowi niezbędne źródło oświetlenia, które jest przydatne z racji częstego zasłaniania ciałem oświetlenia głównego.\nCo oznacza, że okap może pracować jako pochłaniacz lub jako wyciąg?\nPraca okapu jako pochłaniacza polega na pochłanianiu powietrza i oczyszczaniu go poprzez znajdujące się wewnątrz okapu filtry. Po oczyszczeniu powietrze to powraca do pomieszczenia. Z kolei praca jako wyciąg polega na wydalaniu zapachów oraz tłuszczów na zewnątrz poprzez szyb wentylacyjny. Godne uwagi jest to, że większość modeli pracuje zarówno jako wyciąg, jak i jako pochłaniacz.\nKtóra praca okapu jest skuteczniejsza – pochłaniacza czy wyciągu?\nZ racji na wydalenie zapachów i oparów na zewnątrz, efektywniejsza jest praca wyciągu.\nCo jest mi potrzebne do montażu okapu?\nWszystkie elementy okapu znajdują się w pudełku. Do montażu potrzebne będą zatem tylko podstawowe narzędzia, takie jak śrubokręt, młotek, wiertarka czy wkrętarka. Do tego przydatna będzie poziomica by prosto zamontować okap (chociażby ze względów estetycznych).\nAle uwaga - przy montażu okapu z odprowadzeniem do kraty wentylacyjnej ważna jest średnica wylotu powietrza sprzętu. Musi ona być taka sama, jak otwór na rurę odprowadzającą powietrze do szybu wentylacyjnego. Jeśli będzie mniejsza, okap będzie miał niższa wydajność i będzie głośniej działał.\nJaka szerokość okapu będzie odpowiednia?\nSzerokość okapu musi być przynajmniej taka sama jak szerokość kuchenki. Może być też większa – optymalna różnica to 7º (dla okapów przyściennych) i 10º dla okapów wyspowych. Szerokość okapu nie powinna być mniejsza – wpływa to na niższą efektywność działania sprzętu. Dzięki szerokiej ofercie okapów (szerokość modeli od 37 cm do ponad 140 cm) każda kuchnia bez problemu zyska odpowiedni sprzęt – warto się zatem dokładnie rozejrzeć.\nWysokość umieszczenia okapu zależy od rodzaju kuchenki i zaleceń producenta. Standardowo, przy kuchence gazowej jest to 75 cm, a w kuchni z płytą elektryczną prawidłowa wysokość to 70 cm. Warto zaznaczyć, że jeśli zalecenia producenta mówią inaczej, należy postąpić dokładnie według nich.\nJeśli chciałabym mieć wyspę w kuchni i w niej umieścić kuchenkę, jaki okap powinnam wybrać?\nDo tego celu służą okapy wyspowe. Z racji możliwości podłączenia ich do sufitu pełnią doskonałą rolę w kuchni urządzonej z ten sposób.\nNie mam możliwości podłączenia do pionu wentylacji. Jaki filtr powinnam użyć?\nW razie braku możliwości podłączenia okapu do pionu wentylacji ważne jest zastosowanie filtra węglowego.\nJak obliczyć wydajność, którą powinien mieć okap?\nW celu prawidłowego obliczenia wydajności okapu należy pomnożyć powierzchnię kuchni poprzez jej wysokość. Kolejno wynik należy pomnożyć przez 6 – dla otrzymania minimalnej wydajności i przez 12 - dla obliczenia maksymalnej wydajności. Tym samym, kuchnia o powierzchni 10 m2 i wysokości 2,5 (wynik mnożenia to 25 m3) powinna być wyposażona w okap o wydajności od 150m3 (25 x 6) do 300m3 (25 x 12).\nJak mam obliczyć wydajność okapu, gdy mam kuchnię otwartą?\nTak samo jak podano wyżej, z tym, że należy wziąć pod uwagę całą otwartą powierzchnię pomieszczenia.\nJakie filtry powinnam posiadać i czym się różni filtr węglowy od przeciwtłuszczowego?\nW okapie mogą być założone dwa rodzaje filtrów. Pierwszym rodzajem są filtry przeciwtłuszczowe. Mogą mieć one postać filtrów akrylowych, aluminiowych, aluminiowio-metalowych, fizelinowych oraz metalowych. Ich zadaniem jest zatrzymywanie cząsteczek tłuszczu. Drugie filtry to filtry węglowe. Pochłaniają one nieprzyjemne zapachy.\nMam małą kuchnię. Jaki okap sprawdzi się u mnie najlepiej?\nW małej kuchni najlepiej sprawdzą się okapy podszafkowe.\nZobacz ofertę Okapów\n● Jak wygląda pielęgnacja okapu?\nPielęgnacja okapu wiąże się przede wszystkim z okapami niepodłączonymi do wentylacji. W ich przypadku czyszczenie filtrów tłuszczowych przy 1-2-godzinnym dziennym używaniu należy przeprowadzać do 6-8 tygodni. Filtry tłuszczowe można myć w zmywarce lub przemyć ciepłą wodą. W przypadku filtra węglowego trzeba go wymieniać – z racji na materiał nie można go wyczyścić. Pielęgnacja okapu dotyczy także jego powierzchni (np. przy okapach kominowych lub wyspowych), na której może osadzić się kurz. W celu jego usunięcia należy użyć gorącej mydlanej wody.\n● Kiedy muszę wymienić filtr węglowy?\nFiltr węglowy przy codziennym 1-2-godzinnym użytkowaniu należy wymienić w odstępach od kilku miesięcy do nawet roku. Szczegółowa informacja na ten temat jest zawarta w instrukcji obsługi sprzętu.\n● W jakich granicach cenowych mogę kupić okap?\nCeny okapów zaczynają się już od około 100 zł – są to z reguły ceny okapów podszafkowych. Najdroższe okapy kosztują ponad 6000 zł i dotyczą głównie okapów kominowych i wyspowych.


Patelnie zrobione z żeliwa - a więc, wytrwałość i odporność na wyciągnięcie ręki :: novumgallery.pl\nNasz dzisiejszy temat zaczniemy od określenia zawartego w zaczynającym pytanku, a więc: Czym charakteryzują się najlepsze patelnie żeliwne? - a więc, przede wszystkim patelnie żeliwne bywają - jak zostało już napisane w temacie - trwałe oraz odporne na wszelkiego rodzaju uszkodzenia typu mechanicznego (a więc między innymi takie, które tworzymy sami na przykład łyżeczką, czy nawet widelcem i nożykiem). Patelnie żeliwne mają możliwość posiadać bardzo różne kształty - od okrągłych po kwadratowe, czy też nawet prostokątne, oraz również mieć sporo rozmiarów - dobrze w tym lokalizacji zaznaczyć, iż i bardziej duża patelnia, tym bardziej dużą porcję jedzenia można przygotować. Do jakich rzeczy jednakże najmocniej przydają się tego rodzaju patelnie? No cóż, patelnie żeliwne najmocniej przydają się nie wątpiąc w to przy smażeniu i przyduszaniu mięska a także warzyw, chociaż nie są im obce i inne rzeczy przeznaczone do jedzonka. Co do samiutkiej kwoty za jedną patelnię, no to ich rozbieżność jest naprawdę spora, uzależniona najbardziej często od marki, czy też napomkniętego już Rozmiaru danej patelni.\nZwykle jednak kwoty rozpoczynają się od obszaru nawet i 50 złotówek, kończąc na powyżej 2 tysiącach złotówek. Warto jednak pamiętać, iż im wspanialsza jakość, tym bardziej wytrzymała patelnia!


Tu Legionowo - Pierwszy w Legionowie? Deptak z prawdziwego zdarzenia\nJu¿ wkrótce pomiêdzy ul. Sowiñskiego a Królowej Jadwigi mo¿e powstaæ niewielka, ale najprawdopodobniej pierwsza w mie¶cie, promenada dla pieszych. Nieopodal znalaz³oby siê te¿ miejsce na si³owniê plenerow± i zielony zak±tek. Inicjatorami tego przedsiêwziêcia s± cz³onkowie rady osiedla Jagielloñska, którzy do tej pory zebrali ok. 300 podpisów pod swoj± inicjatyw±.\n- Zaplanowa³y¶my zrobiæ tu ma³± promenadê, deptak spacerowy. Mnóstwo ludzi z ca³ej okolicy chodzi na targ, nie maj± gdzie odpocz±æ, wiêc ³aweczki siê przydadz±. Czeka nas wymiana lampionów i ca³ej nawierzchni, bo te¿ jest nieciekawa. Posz³am z tym pomys³em do prezydenta, a on mi da³ "zielone ¶wiat³o" i powiedzia³, ¿eby zebraæ podpisy. Jest akcja i ka¿dy siê cieszy - mówi Zofia Rostkowska z rady osiedla Jagielloñska.\nMieszkañcy wyra¿ali obawy\nJak przekonuje Beata Wo¼niak, kierowniczka administracji osiedla Jagielloñska, rada osiedla bardzo ¶ci¶le wspó³pracuje z miejskimi urzêdnikami i nalega, ¿eby oko³o 200-metrowy odcinek zyska³ nowy chodnik, zakola na ³aweczki, a tak¿e schludne lampy o¶wietleniowe. - Pomiêdzy sosnami zosta³aby postawiona si³ownia zewnêtrzna, ma byæ równie¿ zrobiony zielony zak±tek, wiêc by³oby to fajne miejsce na wypoczynek - mówi Beata Wo¼niak. Okoliczni mieszkañcy przy okazji zbierania podpisów wyra¿ali te¿ obawy. Martwili siê i zadawali pytania: czy bêdzie tu droga przelotowa, tak jak to mo¿e mieæ miejsce w przypadku rozwa¿anej budowy ³±cznika na nieodleg³ej ul. Hubala, która w niedalekiej przysz³o¶ci mo¿e staæ siê "przebitk±" z bardzo ruchliwej ulicy Sowiñskiego w Królowej Jadwigi. Jednak pomys³odawcy uspokajali zaniepokojonych t³umacz±c, ¿e chodzi wy³±cznie o co¶ na wzór promenady. - Nie droga a deptak jest celem rady osiedla oraz spó³dzielni - mówi Beata Wo¼niak.\nPóki co organizatorzy zebrali ok. 300 podpisów. Pomys³ ten popieraj± równie¿ radni z tego okrêgu. - Kolejny ¶wietny pomys³ cz³onków rady osiedla Jagielloñska. Wszyscy wiemy, ¿e ci±g pieszy ³±cz±cy ul. Sowiñskiego z Królowej Jadwigi jest chêtnie wykorzystywany przez mieszkañców. Pierwsza akcja zbiórki podpisów pokaza³a, jak du¿ym zainteresowaniem cieszy siê pomys³ modernizacji nawierzchni, wymiany o¶wietlenia, a tak¿e ustawienia nowych ³awek w tym miejscu. Zawsze bêdê wspiera³ tego typu inicjatywy. Tym bardziej ¿e wspó³praca z rad± osiedla Jagielloñska, administracj± SMLW, a tak¿e urzêdem uk³ada siê bardzo dobrze - mówi radny Przemys³aw Cichocki, który jednocze¶nie wyra¿a nadziejê, ¿e uda siê wygospodarowaæ pieni±dze na ten cel jeszcze z tegorocznego bud¿etu miasta. - Inicjatywa zosta³a poparta równie¿ przez prezydenta Romana Smogorzewskiego i to cieszy. Przed nami wniosek do urzêdu z zebran± list± podpisów, wycena oraz projekt - podsumowuje radny.


W garażach czy wspomnianych już\nW pillole per dimagrire velocemente erboristeria http://comune-cerignale-pc.it garażach, czy wspomnianych już halach, dachówek ceramicznych lub cementowych, głównie w budownictwie mieszkaniowym, poza tym blachodachówki, papę. Od lat pracownicy świadczą usługi z zakresu strzyżenia, dzięki temu są zawsze gotowi obsłużyć wszystkich potrzebujących usługi fryzjerskiej. Fryzjerstwo alternatywne: oraz i zabiegi trwałego prostowania włosów, korzystanie z witryny oznacza zgodę na wykorzystanie plików zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Oferowane przez nas wyroby spełniają najwyższe standardy, co zostało docenione przez naszych klientów.\nJeśli chcesz dołączyć do naszego programu z przyjemnością udzielimy informacji. Bylem kilka razy i mimo ze mam min autobusem z ptawego brzegu to jade bo warto, cena tego co u krory tez dobrze strzyze nie mowie, ale jakos pan mi lepiej dopasowuje ciecie i latwiej z terminem. Pożar jest niebezpiecznym zjawiskiem, którego nie da się w żaden sposób przewidzieć. Miasto posiada swój specyficzny klimat oraz jest przyjaźnie nastawione zarówno dla stałych mieszkańców jak i gości odwiedzających- w tym turystów. Energiczna, mila i ciagle usmiechnieta fryzjerka. Skontaktuj się z naszym doradcą i sprawdź najlepsze ceny na drzwi i okna. Jesteśmy wiodącym sprzedawcą okien i drzwi w regionie. Okna połaciowe są wbudowane w konstrukcję dachu.\nAgencje nieruchomości dostępne w mieście z hasłem nieruchomości na sprzedaż. W skład zabiegu wchodzi: ultradźwięki, maska na prezent. Od tego roku znacząco poszerzyliśmy wachlarz realizowanych inwestycji. Salon jest dedykowany specjalnie dla mężczyzn i to oni są właśnie najważniejsi. Skrzydło podwyższonej odporności na włamanie zabezpiecza dobytek i mienie w znacznie większym stopniu niż klasyczne drzwi. Dla tych osób, które jeszcze nie trafiły do salonu, przekonującym argumentem może być udział w imprezie, która odbędzie się otworzy w maju. Tak, chcę zaoszczędzić pieniądze poprzez otrzymywanie spersonalizowanych wiadomości z fantastycznymi ofertami.\nPrecyzyjne wykonanie płyt spadkowych pozwoli na idealne wykonanie odwodnienia dachu. Nasza firma zajmuje się sprzedażą drzwi oraz bram renomowanych producentów. Od wielu lat prowadzimy współpracę z liderami na rynku drzwi wewnętrznych i zewnętrznych. Chcę zapisać się do newslettera (więcej informacjiuzyskasz: zniżki nawet do %, darmowe wejściówki na targi ślubne, praktyczne wskazówki oraz inspiracje. Cena pomalowania jednego metra kwadratowego okna zespolonego wynosi średnio zł. Prace restauratorskie przy ambonie, dotyczy korpusu ambony, podpory i schodów zakończenie prac rozpoczętych w r. To one decydują odpowiednim wypoziomowaniu drzwi.\nPokrycia dachowe z dają pewność estetycznego wykonania w korzystnej cenie. Panowie od montażu byli zaskoczeni, że światło drzwi przewyższa o cm wysokość drzwi. Tego jeszcze: to są drzwi do użytku wewnętrznego a u na klatce jest za duży przeciąg Dzwonię do niego zaraz po wizycie i słyszę, że przedmuch faktycznie jest, ale uszczelka przylega dobrze.\nTroszczymy się potrzeby naszych klientów, dlatego w większości produkowane przez nas wejściowe drzwi kompozytowe są indywidualnie skomponowane pod zamówienia, perfekcyjnie dopasowane do gustu i wymagań. Wszelkie zabiegi pielęgnacyjne wykonuję bezstresowo, nie krzyczę, nie używam przemocy oraz środków uspokajających, tempo pracy dopasowuję do temperamentu czworonoga. Dowiesz się z niej w jaki sposób chronimy i w jakim celu przetwarzamy dane osobowe oraz jakie przysługują w związku z tym prawa. Także ostatecznie zostało zł ułożenie dachówek z wszystkimi obróbkami. Chodzi obszar obsługiwany przez naszą firmę, są to przede wszystkim poprzednie tereny i okolic. Są obecni w branży usług dekarskich od kilkunastu lat, szczególnie na obszarze ale także pobliskich powiatów.\nProfesjonalny montaż i serwis drzwi ppoż. Firma dekarska do docieplenia dachów skośnych stosuje wyłącznie folie z atestem. Studio fryzjerskie istnieje od roku i należy do prestiżowych salonów stylizacji wizerunku w Salon powstał z miłości i pasji do fryzjerstwa, a także chęci spełnienia marzeń, jakie towarzyszyły mi od najmłodszych lat. Na tym etapie prac koniecznym może okazać się ich przycięcie.


2019 Grudzień 11 »\nPolicjanci z Komendy Stołecznej zatrzymali w Legionowie 48-letnią kobietę, która dopuściła się kradzieży. Do zatrzymania kobiety doszło w Legionowie w jednym z centrów handlowych Z informacji jakie podaje policja wynika, że kobieta „krążyła” od sklepu do sklepu nie robiąc zakupów. Co wzbudziło zainteresowanie policjantów. Po kilku minutach obserwacji kobieta wyciągnęła coś z kieszeni jednej\nCzym wyróżniają się panele fotowoltaiczne pochodzące od największych i najbardziej znanych producentów?\nEnergia odnawialna, a dokładniej pozyskiwana ze słońca może być z powodzeniem przekształcana w energię elektryczną, którą wykorzystujemy w każdym gospodarstwie domowym, zakładzie pracy i innym miejscu. Dlatego też coraz większą rolę odgrywa aktualnie fotowoltaika. Instalacje fotowoltaiczne składają się z paneli fotowoltaicznych, których zadaniem jest przekształcanie energii słonecznej na elektryczną. Oferowane na rynku panele fotowoltaiczne ja-solar,


Jak skonfigurować reguły Zapory ogniowej dotyczące aplikacji | Avast\nKonfigurowanie reguł Zapory ogniowej dotyczących aplikacji w programie Avast Antivirus\nZapora ogniowa tworzy reguły dotyczące aplikacji za każdym razem, gdy aplikacja lub proces zostanie uruchomiony po raz pierwszy. Te reguły określają zachowanie Zapory ogniowej względem każdej aplikacji lub procesu, kiedy łączy się z Internetem lub inną siecią. Zaawansowani użytkownicy mogą ustawić poziomy połączenia dla poszczególnych aplikacji, aby określić intensywność monitorowania całej komunikacji przychodzącej lub wychodzącej przez Zaporę ogniową.\nZalecamy modyfikowanie reguł dotyczących aplikacji tylko, jeśli jest to absolutnie konieczne. W większości przypadków reguły zdefiniowane przez Zaporę ogniową są optymalne i nie wymagają modyfikacji.\nDostęp do reguł dotyczących aplikacji\nOtwórz program Avast Antivirus i wybierz kolejno opcje Ochrona ▸ Zapora ogniowa.\nKliknij opcję Ustawienia (ikona koła zębatego) w prawym górnym rogu ekranu.\nKliknij opcję Wyświetl reguły zapory ogniowej.\nWybierz kartę Reguły dot. aplikacji.\nNa ekranie Reguły dot. aplikacji wyświetlana jest lista wszystkich bieżących reguł aplikacji. Aby wyszukać określoną regułę lub wyświetlić tylko te, które spełniają określone kryteria, wybierz kolejno opcje Więcej ▸ Reguły filtru.\nJeśli nie wykonano jeszcze próby połączenia aplikacji, nie jest widoczna na ekranie Reguły dot. aplikacji, ponieważ nie ma jeszcze przypisanych reguł.\nMożesz określić reguły, które zostaną zastosowane przez Zaporę ogniową do aplikacji bez przypisanych reguł aplikacji. W tym celu wybierz kolejno opcje ☰ Menu ▸ Ustawienia ▸ Ochrona ▸ Zapora ogniowa ▸ Jak Zapora ogniowa ma traktować nowe aplikacje?.\nWięcej informacji na temat parametrów reguł dotyczących aplikacji można znaleźć w sekcji Przegląd reguł dotyczących aplikacji. Aby dowiedzieć się, jak modyfikować istniejące lub tworzyć nowe reguły dotyczące aplikacji, zapoznaj się z sekcją Konfigurowanie reguł dotyczących aplikacji.\nPrzegląd reguł dotyczących aplikacji\nDomyślne reguły dotyczące aplikacji są tworzone wtedy, gdy aplikacja po raz pierwszy próbuje połączyć się z Internetem lub inną siecią.\nKażdą regułę można zdefiniować za pomocą następujących parametrów:\nNazwa: Pokazuje nazwę reguły.\nAkcja: wskazuje działanie wykonywane w Zaporze ogniowej po zastosowaniu tej reguły. W Zaporze ogniowej można zastosować następujące działania:\nTryb inteligentny: Zapora ogniowa określa odpowiednie działanie w oparciu o wiarygodność aplikacji.\nZezwalaj: Zapora ogniowa zezwala na próbę połączenia.\nBlokuj: Zapora ogniowa blokuje próbę połączenia.\nZapytaj: Zapora ogniowa wyświetla monit o ręczne zezwolenie na próbę połączenia lub odrzucenie jej.\nProtokół: wskazuje protokół sieciowy, do którego odnosi się reguła. Można wybrać jeden protokół lub Wszystkie, jeśli reguła dotyczy wszystkich protokołów.\nKierunek: Wskazuje, czy reguła dotyczy połączeń przychodzących (Przychodzące), wychodzących (Wychodzące), czy połączeń w obu kierunkach (Przychodzące/Wychodzące).\nAdres: wskazuje źródłowy lub docelowy adres IP, którego dotyczy reguła. Reguła może dotyczyć jednego adresu IP, wielu adresów IP (rozdzielonych przecinkami) lub zakresu adresów IP (zaczynającego się od najniższego adresu IP i rozdzielonego kreską). Jeśli to pole jest puste, reguła dotyczy wszystkich adresów IP.\nPort lokalny: wskazuje numer portu sieciowego na lokalnym adresie IP interfejsu sieciowego komputera. Reguła może dotyczyć jednego numeru portu, wielu portów (rozdzielonych przecinkami) lub zakresu portów (zaczynającego się od najniższego numeru portu i rozdzielonego kreską). Jeśli to pole jest puste, reguła dotyczy wszystkich portów lokalnych.\nPort zewnętrzny: wskazuje numer portu sieciowego na zdalnym adresie IP zewnętrznego serwera lub urządzenia. Reguła może dotyczyć jednego numeru portu, wielu portów (rozdzielonych przecinkami) lub zakresu portów (zaczynającego się od najniższego numeru portu i rozdzielonego kreską). Jeśli to pole jest puste, reguła dotyczy wszystkich portów zdalnych.\nAplikacja może wymagać do działania komunikacji z określonym portem zdalnym. Na przykład przeglądarka internetowa zazwyczaj potrzebuje portu 443, ponieważ jest to domyślny port używany dla HTTPS (bezpieczny HTTP). Aby sprawdzić, jaki port zdalny jest wymagany przez aplikację, należy się skontaktować z jej dostawcą lub zapoznać się ze stronami pomocy technicznej dla aplikacji.\nTyp ICMP: wskazuje komunikat kontrolny (reprezentowany przez numer kodu), którego dotyczy reguła. Reguła może dotyczyć jednego numeru kodu lub wielu kodów (rozdzielonych przecinkami). Ta opcja jest dostępna tylko w przypadku połączeń opartych na protokole ICMP (Internet Control Message Protocol). Numery kodów komunikatów kontrolnych znajdują się w specyfikacji technicznej ICMP (RFC 792).\nKonfigurowanie reguł dotyczących aplikacji\nKliknij strzałkę w dół obok aplikacji lub procesu, aby wyświetlić bieżące reguły.\nW przypadku każdej aplikacji lub procesu są dostępne następujące opcje:\nWyłącz lub włącz regułę: usuń zaznaczenie pola obok reguły, aby ją tymczasowo wyłączyć, lub zaznacz pole, aby ją ponownie włączyć.\nDodaj nową regułę: kliknij przycisk Dodaj nową regułę, aby utworzyć regułę, która będzie obowiązywać dla wybranej aplikacji lub procesu. Zdefiniuj wszystkie parametry, a następnie kliknij opcję Zapisz, aby potwierdzić.\nUsuń regułę: kliknij ikonę Usuń (kosz) obok reguły.\nEdytuj regułę: kliknij ikonę Edytuj (ołówek) w panelu reguły. Edytuj odpowiednie parametry, a następnie kliknij opcję Zapisz, aby potwierdzić.\nZmień priorytety reguł: reguły dotyczące aplikacji są wyświetlane zgodnie z priorytetem — jeśli do jednej aplikacji lub procesu ma zastosowanie wiele reguł, jako pierwsza zawsze jest stosowana reguła z pierwszego wiersza tabeli. Kliknij i przeciągnij odpowiedni wiersz w górę lub w dół, aby dostosować priorytet wybranej reguły.


A Ghost Story - repertuar kin Warszawa\nRepertuar filmu "A Ghost Story" w Warszawie\nBrak repertuaru dla filmu "A Ghost Story" na dziś.\nTytuł oryginalny: A Ghost Story\nObsada: Casey Affleck, Rooney Mara, McColm Cephas Jr.\nUznany reżyser David Lowery („Wydarzyło się w Teksasie”, „Mój przyjaciel smok”) powraca do tematów zgłębiania dziedzictwa, znaczenia straty i ludzkiego pragnienia odnalezienia sensu istnienia.\nNiedawno zmarły mężczyzna (laureat Oscara® Casey Affleck) powraca jako duch w białym prześcieradle do domu, by przynieść pocieszenie swej złamanej rozpaczą żonie (nominowana do Oscara® Rooney Mara). Szybko orientuje się, że jest niewidzialny, odłączony od realnej czasoprzestrzeni. Może tylko patrzeć, jak życie, które znał i kobieta, którą kocha powoli oddalają się od niego.\nCoraz bardziej niezauważalny, skazany na zapomnienie, przebywa niezwykłą podróż w historii, konfrontując się z bezmiarem egzystencji. Niezwykła opowieść o miłości i smutku, która zostaje w nas na długo po tym, kiedy wyjdziemy z kina.\nTrailer filmu: A Ghost Story\nDodaj nowy komentarz A Ghost Story


Banki chętnie dzisiaj dają kredyty refinansowe na zakup auta\nW tym akurat przypadku jest to auto na kredyt samochodowy pod zastaw rejestrowy. W związku z tym bank będzie wymagał stosownych dokumentów – umowy kupna-sprzedaży, kserokopii dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu (ta ostatnia musi być dostarczona do banku tylko wówczas, kiedy jednym z zabezpieczeń kredytu jest depozyt karty pojazdu). W niektórych przypadkach bank życzy sobie również i fotografii – to jednak ma najczęściej miejsce wówczas, kiedy w rachubę wchodzi skredytowanie pojazdu innego niż samochód osobowy, na przykład rolnicza naczepa. Dokumenty dotyczące przedmiotu umowy kredytowej nie są oczywiście jedynymi, które należy mieć przygotowane.\nBez problemu można dzisiaj wziąć dobry kredyt na zakup samochodu pod jego zastaw\nCoraz to bardziej popularne są bowiem pożyczki pozabankowe udzielane przez rozmaite firmy lub kredyty pod zastaw cennej nieruchomości od osób prywatnych. W tej sytuacji nie możemy jednakże liczyć na jakieś korzystne oprocentowanie, gdyż firmy takie w większości przypadków narzucają naprawdę spore marże. W większości przypadków są to jednak kredyty bez BIK, co będzie miało dla nas wręcz kluczowe znaczenie. Cóż, czasem po prostu trzeba spuścić głowę na dół i z pokorą zdać sobie sprawę z tego, że przyjdzie nam zapłacić za błędy popełnione w młodości. Nic już na to nie uda nam się poradzić, czasu nie cofniemy.\nPoniżej znajdziecie Państwo stronę dobrej firmy, która zajmuje się udzielaniem kredytów samochodowych pod zastaw rejestrowy.\nPrevious Article Polecamy stronę dla budujących dom energooszczędny i inteligentny\nNext Article Zarządzanie inwestycjami w złoto wino lub kamienie szlachetne