26.2.18 | autor Kręcą Mnie Kółka\nOstatnie pięć tygodni upływa mi pod znakiem zapytania. Nie lubię się żalić na blogu, kiedyś to robiłam i później cała moja rodzina wiedziała, jaka to jestem oskarżycielska i niewdzięczna. Ktoś przeczytał, ktoś puścił dalej. Problem, który krąży wokół mnie teraz, nie ma jednak wydźwięku pretensjonalnego. Podejrzewam, że jest to problem, z którym się boryka 99% ludzi, bo jesteśmy tylko… ludźmi. Warto poruszyć ten temat, bo zauważyłam, że wielu z nas woli uciec, zniknąć, pocierpieć i zapomnieć. Tak nie powinna wyglądać żadna relacja.\nBycie z osobą niepełnosprawną jest trudne. Stwierdzam to, jako osoba na wózku, z porażeniem mózgowym i wadą wymowy. Przeciętny człowiek, powiedziałby: przesrane. I pewnie miałby rację, ale wiecie co? Przeciętni ludzie, zwykle szukają najprostszej drogi, nie potrafią kreować i stawiać sobie celów. Chodzą do pracy, by odwalić robotę, po robocie zajmują się pierdołami, a później nagle się okazuje, że coś utracili.\nTak też jest z relacją. Jeśli nie poświęcimy czasu drugiej osobie i zaczniemy myśleć tylko o czarnym scenariuszu, w końcu strach nas tak sparaliżuje, że pozornie stracimy wszelakie uczucia. Mój związek jest najlepszą rzeczą, jaka mogła mi się przytrafić. Dwa lata i pół miesiąca wspólnych wypraw, rozmów, śmiechów, wspierania się. Przychodzi jeden dzień, jedna niewinna rozmowa i wszystko pryska.\nWłaśnie przez paraliż. Dlaczego mężczyzna, to taka istota, która w sekundzie potrafi odwrócić myśli i wszystko tak przedstawić, że chce się albo płakać, albo wymiotować? Z jednej strony mówi kobiecie, że nie czuje już potrzeby, by z nią przebywać, a kiedy kobieta go pyta czy jest przy niej szczęśliwy, odpowiada, że zawsze. Raz mówi, że już jej nie kocha, a innym razem, że boi się jak sobie da radę. Lubi ją przytulać, rozmawiać z nią i spać, a za wszelką cenę usiłuje wmówić sobie i innym, że to tylko takie tam.\nTakie tam, nie dałoby tylu dobrych chwil i nadziei. Takie tam, nie wspierałoby się wzajemnie. Takie tam, nie szanowałoby drugiej osoby. Takie tam, nie miałoby głosu pełnego bólu, gdy wypowiadałoby wszystkie te straszne słowa.\nJestem kobietą i patrzę na to wszystko nieco innym okiem. Po pierwsze, nie można przestać kochać z tygodnia na tydzień, szczególnie, jeśli nie było kłótni, zaniedbań i przykrych incydentów. To po prostu niemożliwe, chyba, że poznało się kogoś – w tym wypadku tak nie jest i nie pytajcie skąd wiem. Czy to wina ciągłego porównywania? Im nie wyszło, to nam też nie wyjdzie. Oni byli ze sobą z przyzwyczajenia, to my też na pewno jesteśmy. Rzeczywiście, tych porównań z jego strony było mnóstwo i z pewnością to nałożyło te wszystkie wątpliwości. Jednak, na litość boską, czy my jesteśmy Józefiną i Stanisławem? Genowefą i Olgierdem? Nie! Nikt nam nie pisze złego scenariusza, nikt nie mówi, że zostaniemy z tym sami, nikt nie twierdzi, że nam nie pomoże. Problem jednak polega na tym, że „mój” mężczyzna nie ma wsparcia od nikogo, prócz mnie. Oczywiście, moje słowa mają znaczenie, ale tak naprawdę to nie wystarczy. Ja to jedno, otoczenie to drugie. Jeśli ludzie, z którymi się mieszka lub pije przysłowiową wódkę nie umieją powiedzieć dobrego słowa i nie potrafią wesprzeć, to ta bezsensowność w człowieku narasta i powoduje chaos. To bardzo smutne. Ja dorastałam w rodzinie gdzie okazywało się miłość, miałam i mam przyjaciół, którzy potrafią pocieszyć i racjonalnie wesprzeć, W chwili obecnej od każdego słyszę, że nie rozumie tej sytuacji, że „mój” mężczyzna prawdopodobnie przeżywa kryzys i toczy walkę z samym sobą, nie czując od nikogo wsparcia. Chciałabym, aby miał dojrzalszych kolegów, mógł (lub chciał) się z nimi lub z mamą podzielić swoimi obawami, chciałabym by nie słyszał tekstu „to twoje życie”, który nie jest ani motywujący ani budujący. Nie zamierzam mu zmieniać tego otoczenia, bo to jego wybór i niekiedy „przymus”, ale po prostu chcę by ci wszyscy ludzie odnaleźli w sobie empatię. Bo nawet facet potrzebuje czasem wsparcia i dobrego słowa, niekoniecznie od swojej partnerki, partnera.\nNikt nie jest maszyną. Każdy ma gorsze chwile i wtedy może się załamać, jeśli nie uzyska pomocy. Stereotypy mówią, że facet powinien dźwigać cały ciężar i nie zdradzać smutku, bo jest facetem. Gówno prawda, nawet mężczyźni mają prawo do łez czy wątpliwości. Pytanie, czy to zauważymy i zareagujemy?\nJa nadal mam nadzieję, że zły czas minie. Moja rodzina i przyjaciele również. Nie mam pojęcia tylko, co powinnam zrobić, by nie wyjść na zdesperowaną, a z drugiej strony, jak kompletnie pozwolę na „ciche dni”, on może to odebrać jako opuszczenie. Boję się jego honoru, bo honor każdego faceta, jest niekiedy popieprzony. Złe myśli mijają, a facet zamiast spróbować, wstydzi się powrotu i spojrzeń wszystkich dookoła. U mnie akurat każdy nam kibicuje i nie zamierza nikogo gnębić. Wręcz przeciwnie. Jednak nie ma tutaj jednego, dobrego rozwiązania. Najważniejsze to chyba to, by żyć teraźniejszością, a nie tym, co będzie za ileś lat. Za dziesięć lat może być wojna i oczywiście mogłabym już teraz się załamać tym faktem, ale czy to mi da coś konkretnego? Nie, straciłabym po prostu ogrom czasu na zamartwianie się. Być może dostałabym depresji, A to nie o to chodzi.\nJestem osobą, która myśli zdrowo. Gdybym nie była, nie potrafiłabym żyć normalnie, bo najbardziej na świecie boję się starości. Boję się też tego wszystkiego, co będzie, gdy uda mi się wyfrunąć z domu, ale w takich sytuacjach, pocieszam się historiami innych par, gdzie jedno jest niepełnosprawne, może czasem bardziej, bo nie jest w stanie samodzielnie jeść, umyć się i zakomunikować swoich potrzeb natychmiastowo przez całkiem uszkodzony aparat mowy. Ewelina i Łukasz z bloga Miłość Bez Tabu bardzo mnie podbudowali, inne pary również. To dzięki nim wierzę, że wszystko będzie dobrze. Budują nas ludzie i ich mentalność. Rozmawiajmy i żyjmy. Jakby to jutro miał być koniec świata, a nie za dziesięć lat.\n14.11.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nWielu ludzi uważa, że bycie eko, dotyczy przede wszystkim niezaśmiecania środowiska i jedzenia zieleniny. Oczywiście, nasza planeta jest w coraz gorszym stanie przez plastik, metal i inne odpady, ale dzisiaj, chciałabym opowiedzieć wam o produktach, które kupujemy i lubimy, bo nie znamy prawdy lub nie chcemy jej znać. Jeśli jesteście z tej drugiej grupy ludzi, to mam nadzieję, że uda mi się zmienić Wasz stosunek do rzeczy często niepotrzebnych, a tak bardzo brutalnych.\n[wpis zawiera drastyczne zdjęcia]\nRzeczywiście. Moim zdaniem osoba, która nie chce poznać realiów danego zjawiska, w tym wypadku bardzo okrutnego i niepotrzebnego, jest osobą egoistyczną. Każdy z nas jest w mniejszej lub większej części egoistą, ale są pewne różnice. Jestem egoistką, bo czasem się z kimś czymś nie podzielę, jestem egoistką, bo czasem puszczę muzykę na full i katuję sąsiadów, jestem egoistką, bo czasami usiądę rodzicom w fotelu i włączę głupkowaty serial Grace i Frankie. Nigdy w życiu jednak nie karmiłabym swojego dziecka słodkim szajsem, nigdy nie kupiłabym mamie najtańszego kremu, nigdy też nie skusiłabym się na futro naturalne czy skórę naturalną. Dlaczego?\nBo mam świadomość. Ta świadomość obudziła we mnie wrażliwość i niechęć, wręcz obrzydzenie do masowej produkcji mięsa i hodowli zwierząt przeznaczonych na futra czy skórę. Tu wcale nie chodzi o to, że te zwierzęta są zabijane. Tu chodzi o to, jak się je zabija i traktuje przed ubojem. Nie mam nic przeciwko temu, by zjeść krowę od zaufanego rolnika ze wsi. Powstrzymuję się jednak od jedzenia poszczególnych mięs, bo zdobycie mięsa z takiej krowy czy świni to dziś luksus, a ja doskonale wiem jak wygląda życie zwierząt w molochach. Są bite, okaleczane, ściśnięte. I po co? Po to, by zaspokoić człowieka, jego głód i niekiedy chorą psychikę – mam tu na myśli ludzi z tych zwierzęcych molochów, którzy non stop te zwierzęta katują. Tak, w końcu taka krowa czy świnia lub inne zwierzę będzie zabite, ale pomyślcie sobie, ile w międzyczasie cierpień będzie musiało znieść. Dni, miesiące, lata. Ktoś pewnie pomyśli: to tylko zwierzę... Moi drodzy, zwierzęta to istoty żywe, które odczuwają taki sam ból jak my i niekiedy są tak samo inteligentne jak psy, które posiadacie. Pewnie się zastanawiacie, czy można gdzieś zobaczyć filmy z takich ubojni i hal... Jestem chyba niepoważna. Rzadko kto chce je oglądać. Natomiast zachęcam Was do tego. Jeśli po ich obejrzeniu, dalej będziecie chcieli jeść mięso - uszanuję to. Skąd u mnie taka dobroduszność? O tym piszę na końcu, zatem czytaj proszę dalej.\nMoi rodzice bardzo często próbowali mnie przekonać, że skóra, powiedzmy na buty, jest produktem ubocznym produkcji mięsa. W roku 2016 oszacowano, iż w przeciągu najbliższych 9 lat, co roku będzie zabijanych 430 mln samych krów. Firmy rzeźnicze oczywiście trzepią na tym niezłe siano, tak więc, dla mnie nie jest to produkt uboczny. Większość z was uważa, że skóra naturalna jest lepsza od ekologicznej. Było tak kilkadziesiąt lat temu. W dzisiejszych czasach nawet eko skóra może być piękna i droga. Rok temu kupiłam kozaki zimowe ze sztucznej skóry, kosztowały 230 złotych – wyglądają naprawdę dobrze i jestem pewna, że długo mi posłużą, Oczywiście, jeśli kupimy buty z eko skóry za 70 zł to najprawdopodobniej po roku będą do wyrzucenia, dlatego nie bójcie się kupować tych droższych.\nPodobna sytuacja jest z futrami. Tak jak zakupy obuwia naturalnego mogę w jakiś sposób zrozumieć, tak kupowanie futer naturalnych, w tym sweterków np. z angory to dla mnie próżność. I nieważne czy jest to starsza Pani, czy dziewucha z nadmuchanymi warami. Produkcja futer każdego typu, to rzecz bardzo kontrowersyjna. Zwierzęta są miesiącami poupychane w klatkach, często bardzo chorują, o humanitarnej śmierci mogą pomarzyć, bo ze skóry się je obdziera na żywca. O tej skandalicznej metodzie dowiedziałam się od pewnego profesora na dziennikarstwie, gdy to rozmawialiśmy o sposobach zabijania zwierząt. Obok tego wspomniał o psach, np. w Azji, które przed zabiciem okłada się pałami, bo mięso wówczas jest bardzo soczyste. Pamiętam, że ledwo ten wykład przeżyłam psychicznie, później na własną rękę szukałam w internecie filmów i wtedy już nie mogłam powstrzymać łez. Rodzina niejednokrotnie mi się pytała po co te filmiki oglądam, po co się nad sobą znęcam. Moja odpowiedź zawsze do każdego jest taka sama: by być lepszym człowiekiem. W zamierzchłych czasach ludzie polowali na zwierzęta włóczniami, zjadali je, a potem sobie szykowali futra, bo nie mieli w co się ubrać. A dzisiaj? Miliony ubrań do wyboru, w tym piękne sztuczne futra, a puste kobieciny lecą po futro za 2 000 zł. Zawsze gdy mijam takie osoby, zadaje sobie pytanie, czy on/ona wie jak ta norka została obdarta? Jak ten lis cierpiał bez skóry, leżąc na zwłokach innych lisów, powoli umierając? Gdy o tym pomyślę mam ochotę krzyczeć, naprawdę. Tak bardzo mnie dobija ludzka płytkość i bufonada.\nJakiś rok temu zaczęłam zwracać uwagę na kosmetyki, bo te jak wiecie, są testowane na zwierzętach. I należy tu pamiętać o ważnej rzeczy, jeśli po tym, co zaraz przeczytacie będziecie chcieli używać tych „bezpiecznych” produktów, zwróćcie uwagę na to, czy dana marka nie testuje i nie zleca testów, czy tylko nie testuje u siebie, ale zleca te testy komuś innemu, co jest dla mnie takim samym złem. To tak jakbym sama nie chciała, by moje dziecko miało próchnicę, więc przekazałabym cukierka Robertowi, by on przekazał go dziecku. Drugą rzeczą, na jaką należy zwracać uwagę, to to, czy dana marka sprzedaje kosmetyki w Chinach – nawet jeśli produkty nie są tam produkowane, a jedynie sprzedawane, to znak, że na pewno są testowane na zwierzętach, bo takie jest chińskie prawo. Na czym polegają te testy i dlaczego nie warto się do nich przyczyniać? Podam najpierw kilka przerażających faktów.\nTest Draize’a – badanie toksyczności ostrej, to wkrapianie królikom lub świnkom morskim pod powiekę poszczególnych substancji. Zwierzęta mają założone kołnierze, by nie mogły się drapać. Test trwa około 24 godziny, w tym czasie zwiększa się ilość wkrapianej substancji, np. składnika szamponu. Później następuje dwutygodniowa obserwacja np. zapalenia spojówek i jeśli u zwierzęcia się nie zaobserwuje poprawy jest ono uśmiercane. Nie muszę chyba pisać jak bardzo do tego czasu przykładowo taki królik cierpi? Tak samo brutalnie wygląda test na podrażnienia skóry. Wówczas królik jest wsadzany w specjalną klatkę przytrzymującą głowę, by nie mógł się lizać po aplikacji danej substancji na okaleczoną partię ciała. Dla sprecyzowania jeszcze dodam, że podczas testowania nie cierpi jedno zwierzę, cierpi kilkadziesiąt takich zwierząt. Nie tylko królikom i świnkom morskim wyrządza się krzywdę w laboratoriach. Torturom poddaje się także psy, koty czy małpy. W tych i innych przypadkach nie testuje się jedynie kosmetyków. Mogą to być papierosy lub leki - tutaj poruszam temat kosmetyków, leki to inna para kaloszy. Uwaga – w 90% przypadków laboratoryjne eksperymenty są NIEUZASADNIONE. Z prostego powodu. Człowiek to nie pies czy królik. Mamy zupełnie inne ciała, odczyn pH, prowadzimy inny tryb życia. Zatem jeśli ktoś sądzi, że dzięki testom będzie reagował dobrze na dany produkt, jest po prostu zaślepiony. To jest tylko i wyłącznie kwestia danego przypadku czy szampon nas uczuli, a cień do powiek nam je wypali. Ja sama, jestem skórnie bardzo wrażliwa i m.in. dlatego stosuje naturalne kosmetyki, np. firmy Vianek. Pachną one zabójczo i nie podrażniają. Myślicie, że rezygnując z testowanych produktów nie będziecie mogli zrobić sobie makijażu? Bzdura, jakich mało. Jest wiele kolorowych kosmetyków nietestowanych na zwierzakach, które niczym nie odbiegają od tych testowanych – mają porównywalną trwałość i równie ładnie wyglądają na twarzy czy paznokciach. Co do ich ceny – mitem jest, że naturalne kosmetyki są droższe, podam przykład: szampon marki Vianek, 300ml, cena 12-15 zł – szampon firmy Garnier, 300-400ml, cena 13-16 zł. Ceny są porównywalne, a jeśli dobrze poszukamy, kosmetyki Vianka dostaniemy w jeszcze niższych cenach. Testy robi się po to, mieć w razie czego czym się bronić w sądzie. Po nic więcej.\nPełną listę firm i marek, które testują kosmetyki lub te testy zlecają dostępna jest TUTAJ – KONIECZNIE ZAJRZYJ. Być może w tej właśnie chwili myślisz, że nie masz zbytniego wyboru, bo przecież wszystkie firmy testują. W takim wypadku zobacz listę marek, które są wolne od testów – KLIKNIJ TUTAJ! Obie listy są aktualizowane i jak widzisz, jest w czym wybierać.\nMoim zdaniem to ludzkie przyzwyczajenie skłania do kupowania tych i innych kosmetyków lub ubrań. Oczywiście wielki wpływ ma również marketing, na który wielkie firmy wydają fortunę. Miłośnicy Avonu często nie mają pojęcia o konkurencyjnej firmie, jaką jest FM Group – fakt, produkty te bywają droższe, ale są też dużo lepsze jakościowo. Firma FM nie buli pieniędzy na promocję, stąd też mało się o niej czyta, ale mogę zaręczyć, że ich wyroby są naprawdę dobre i jeśli ktoś zdecyduje się być konsultantem, otrzyma bardzo dobry program lojalnościowy z nagrodami i zniżkę na wszystkie produkty. Nie, to nie jest reklama.\nCały czas trwa walka między eko konsumentami, a konsumentami firm, które sprzedają futra lub kosmetyki testowane na zwierzętach, a nawet suplementy robione z olejów rybnych. Wiele osób zarzuca nam głupotę. Nie raz pytano mnie, co mi da fakt, że nie kupuję skóry lub popularnych kosmetyków. Sama przecież nie zbawię świata. Ok, nie zbawię, ale wiecie co? Mam spokojne sumienie, bo nie przyczyniam się do zła. I o to tu właśnie chodzi, by się nie przyczyniać do czegoś, co nie tylko jest okrutne, ale i w dzisiejszym świecie niepotrzebne. Technologia poszła tak do przodu, że nie potrzebujemy naprawdę wielu rzeczy. Pójdę nawet o krok dalej – jeśli jesteś zakochany w produktach futrzanych, spróbuj sam upolować lisa i uszyj sobie z niego czapkę – nie wysługuj się koncernami, które robią to w niehumanitarny sposób, zyskując czas, pieniądze i satysfakcję. Nie chce ci się bawić w wikinga? Tak myślałam. W tym wypadku otwórz oczy i chwilę pomyśl. Obejrzyj materiały wideo, zapoznaj się z publikacjami, a dopiero potem dokonuj wyboru i oceniaj innych. Jeśli nie chcesz poznawać prawdy, bo szkoda ci nerwów i sumienia, wybacz, ale dla mnie jesteś tchórzem. Co innego, gdy jesteś świadom własnych wyborów, a co innego, gdy celowo nie chcesz ich podeprzeć wiedzą.\nI to co równie ważne. Nie trzeba przechodzić od razu na weganizm. Czasem wystarczy zrezygnować z połowy, by poczuć się dobrze i przy okazji czynić dobro. Ja nie kupuję pewnych kosmetyków, ubrań czy obuwia, nie jem też dziczyzny i mięsa czerwonego. Jem natomiast drób i ryby. Ale tylko te, co do których mam pewność, piję także mleko, jem jaja i sery. Jestem pollowegetarianką ze zdrowym rozsądkiem. Kiedyś może pójdę dalej, póki co jestem szczęśliwa.\nVlogerki, które doskonale tłumaczą na czym polegają testy:\nJuszes - https://www.youtube.com/watch?v=w9lb4WnHioE\nMakeup Chat - https://www.youtube.com/watch?v=z1BfMVpdOiA\niza schizu - https://www.youtube.com/watch?v=lYxi9FBP_T4\nOkja - film fabularny opowiadający o wielkiej przyjaźni i bezdusznym koncernie produkującym mięso dla wielkiego zysku. Zdania na temat tej ekranizacji sa podzielone. Dla mnie samej, film jest rewelacyjny, choć nigdy nie oglądam koreańskich produkcji. Temat został pokazany czasem w nieco humorystyczny sposób, ale mamy tam również drastyczne i bardzo smutne nawiązania. Jednym słowem film warto obejrzeć.\nHallo Berlin, hallo U2! - 30-lecie płyty The Joshua Tree\n18.7.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nTegoroczna trasa koncertowa zespołu U2 – „The Joshua Tree” to niespodzianka dla fanów z okazji jubileuszu płyty o tym samym tytule. 30 lat temu krążek przyniósł grupie ogromny sukces, a jej utwory stały się najlepszymi przebojami do dnia dzisiejszego. Dla mnie „The Joshua Tree” jest faktycznie płytą wyjątkową, tuż obok „Achtung baby”. Z tego też powodu nie mogłam przegapić tego wydarzenia.\nTrasa w Europie obejmowała kilka miast, m.in. Londyn, Rzym, Paryż, Amsterdam czy Berlin. Mieszkając w Polsce, szczególnie zachodniej i środkowej najbardziej się opłacało jechać do stolicy Niemiec i tak też zrobiliśmy. W Berlinie byłam dwa lata temu, również na U2 i to miasto mnie bardzo zaintrygowało. Wtedy koncert się odbywał w innej dzielnicy, a pogoda tylko zachęcała do zwiedzania. W środę, 12 lipca, po opuszczeniu domu, widziałam na niebie ciemne chmury i myślałam, czy pogoda, o której słyszałam się rzeczywiście sprawdzi. Robert zanim po mnie przyjechał, odebrał moją koszulkę, którą sobie sama zaprojektowałam i gdy tylko ją ubrałam wyruszyliśmy. Miałam w planach pierwszy raz zrobić prawdziwą wideo relację, nawet chciałam kilka słów nagrać, jednak gdy przekroczyliśmy granicę wiedziałam, że z mojego filmu będzie tzw. kiszkendorf. Lało, zacinało i waliło deszczem – nic nie wskazywało na to, by miało się przejaśnić. O dziwo w samym Berlinie nie pobłądziliśmy, ale mieliśmy kłopot, by znaleźć miejsce, bo wszystkie parkingi były prywatne, a nie miałam zamiaru wydawać kilku euro za miejsce. Niestety nie wydrukowałam mapy i nie miałam pojęcia jak tam wygląda z kopertami. Przed stadionem stało dziesięć radiowozów, ale żaden policjant nam nie umiał pomóc, więc zaparkowaliśmy po prostu na bezpłatnym parkingu na stadionie. Pierwsze, co musieliśmy zrobić, to odebrać bilety z biura. Koszt wysyłki był wysoki, zatem wybrałam opcję samodzielnego odbioru. Wydrukowałam złego maila (nie było w nim mojego imienia i nazwiska), więc Pani musiała szukać po numerze zamówienia – dla mnie to było wszystko jedno, bo z reguły wystarczy numer zamówienia, ale Robert już był poirytowany – serio, ja facetów nigdy nie zrozumiem, tak szybko tracą cierpliwość…\nOtrzymałam nasze bilety i ruszyliśmy szukać WC. Kawałek koło stadionu była toaleta ogólnodostępna – z jednej strony dla panów i pań, z drugiej dla osób na wózkach – rzecz jasna kolejka ludzi korzystała z obu, bo po co ta przystosowana ma stać pusta. Ja nigdy nie umiem wymuszać pierwszeństwa, choć mam do tego prawo, tym bardziej, jeśli chcę skorzystać z kibelka przeznaczonego dla mnie, więc staliśmy tam z 10-15 minut, a kiedy nikt nawet nie zaproponował, bym pominęła te kolejkę, postanowiłam iść dalej. Tym razem to ja się zdenerwowałam – po chwili coraz bardziej, ponieważ zaczynało coraz mocniej padać. Kierowaliśmy się w dół w stronę Steubenplatz, bo minęliśmy tylko włoską restauracje z pizzą za 10 euro. Czy w Berlinie je się pizzę? Nie, w Berlinie je się kebab od turka i takiego kebabu szukaliśmy, Znaleźliśmy kebabownię Westend Grill z daniami za 3,50 euro i to była przyzwoita cena za tak dobre mięso, niemniej zanim zamówiliśmy bułki z całym tym mięsiwem musieliśmy szukać bankomatu, gdyż kart nie akceptowali. Naczekaliśmy się za miejscem, zjedliśmy i powoli wracaliśmy na stadion, zahaczając o toaletę, przy której już naprawdę była ulewa. Na miejscu można było z nas wyżymać wodę, więc wzięliśmy z auta parasol, który i tak musieliśmy odnieść, bo regulamin zabraniał wnoszenia takich rzeczy, co w efekcie skutkowało dalszym moknięciem.\nKolejka dla wózkowiczów była połączona z kolejką VIP-owską i znowu staliśmy niczym kury na deszczu. Facet na wózku za mną już klął, a ja głęboko oddychałam i myślałam czy to już koniec niemiłych atrakcji. Po przekroczeniu barierek się okazało, że nie, bo nie prowadziły one bezpośrednio do wejścia na stadion – musieliśmy sami je odnaleźć – steward oczywiście nie wiedział gdzie mam iść, by nie wchodzić po schodach – ktoś obok to odpowiednio skomentował i miał rację – nie dość, że musze moknąc to jeszcze nikt nic nie wie. W końcu Robert mnie zaczął wciągać po tych schodach i w tym momencie mi przyszło do głowy, kto byłby odpowiedzialny gdyby Roberta ktoś przypadkiem popchnął – ludzi było multum i nikt nie patrzył gdzie idzie i jak idzie, byle do przodu. Będąc już na górze znowu pokazaliśmy bilet i ktoś nam wskazał miejsce. Platformy dla niepełnosprawnych liczyły po 5 osób na wózkach i zero krzesełek dla ich asystentów. Nie mam pojęcia czy tylko w halach są te krzesełka, ale ich brak mnie znowu zaskoczył. Mieliśmy półtorej godziny do koncertu, więc poprosiłam Micha, by mi przyniósł szklankę wina, żebym choć trochę zapomniała o tym, jaka jestem przemoczona.\nPatrzyłam przed siebie i szczerze współczułam tym, co stali na płycie (ze względu na ulewę), ale jednocześnie im zazdrościłam widoku – mój był masakryczny, widziałam tylko czarne punkty na scenie.\nO samym koncercie…\nGdy usłyszałam pierwsze dźwięki U2 poczułam ekscytację, ale nie było to tak samo silne uczucie jak dwa lata temu, kiedy to byłam na ich koncercie w hali Mercedesa. Raczej było mi nijak radośnie. Cieszyłam się, że tam jestem, że mogę posłuchać mojego ukochanego zespołu znowu na żywo, ale byłam również zła o dupowatą widoczność, pogodę i brak takiego klimatu, jaki panował w hali. Bono i reszta grupy byli rzecz jasna świetni, serwując utwory z płyty The Joshua Tree, ale czegoś mi było niedosyt. Mogliśmy słuchać trzech części koncertu, ta środkowa była poświęcona płycie i znalazły się tam:\nI sttill Haven't Found What I'm Looking For\nOprawa koncertowa była… Dobra? Nie mogę powiedzieć, że była zła, bo pewnie taka nie była. Natomiast jeśli miałabym ją porównać do tej z koncertu Innocence + Experience to była skromna. Jeden telebim i dość krótki mostek wychodzący w publiczność. Filmów nie było tak wiele i nie było takich przerw narracyjnych między utworami. Otwarta przestrzeń stadionu natomiast zabrała myślę sporo jakości dźwięku. Podczas trzeciej części przy utworze "Mysterious Ways" na scenę znowu została porwana fanka i to nieco mnie ożywiło. The Joshua Tree wypadło dobrze, ale nie znakomicie. Być może to dlatego, że nie jest to główna trasa, może dlatego, że zespół wydał mniej pieniędzy, może przez pogodę a może po prostu moje miejsce mi odebrało całe show. Pojechałam i nie żałuję, pojechałabym nawet jakby w ogóle nie było telebimu i jakbym musiała siedzieć jeszcze dalej. Brak niesamowitych efektów wizualnych nie odbiera zespołowi talentu, emocji i wszystkich cennych cech, które inne grupy nie mają. Ja już kiedyś słyszałam teorię, że występy na stadionie nie są tak klimatyczne jak te w halach sportowych i mogę teraz tą teorię potwierdzić. Bardzo mnie poruszył kawałek "Miss Sarajevo" i film, który mu towarzyszył - podobne odczucia miałam podczas poprzedniej trasy przy utworach "Octoober" i "Bullet The Blue Sky". Ostatnim utworem, był utwór „One”, którego cytat mam wyryty na jednej bransoletce i będzie ze mną pewnie do końca życia, bo tak jak i cały kawałek jest niezwykle prawdziwy w dzisiejszych czasach. Robert myślał, ze koncert się kończył 6 utworów wcześniej, ale wybaczam mu, był pierwszy raz i nie wiedział, że zespól wychodzi na mini przerwę :) Po 23 wyruszyliśmy w kierunku auta, razem z tym tłumem, w tym deszczu - nadal padało i w dodatku zrobiło się strasznie chłodno.\nJazda powrotna, nocą dała niestety Robertowi w kość. Mi zresztą też się oczy zamykały, ale nie mogłam spać, musiałam mówić do Micha, by nie zasnął. Chwilę przed 3 nad ranem byliśmy w domu. Umyliśmy się i poszliśmy spać. Robert niestety musiał wstać do pracy i było mi go zwyczajnie szkoda, może nawet miałam wyrzuty sumienia, że nie pojechałam z ojcem, ale podobało mu się i bardzo go kocham, że mimo wszystko chciał ze mną spełnić moje marzenie.\nDzień po koncercie buszowałam na allegro i zdałam sobie sprawę, że nie mam dwóch płyt koncertowych, więc kiedyś będę musiała uzupełnić kolekcję lub poprosić kogoś o prezent ;). Dowiedziałam się również ile kosztował przejazd z Poznania autobusem fanów i następnym razem może skorzystam, bo cenowo wychodziło podobnie, co nasze paliwo, ale dodatkowo jest frajda, że wszyscy w tym autobusie jadą specjalnie na U2, pewnie też śpiewali podczas drogi, no i mogli się przekimać :)\nDrogie U2… Czy zawitacie w końcu do Polski? :)\nMini relacja z koncertu już jest na YouTubie. Niestety przez pogodę nic poza tym nie udało się nagrać. Może następnym razem ;)\nJak łatwo zniszczyć marzenia?\n4.7.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nOstatnio na moim fanpage’u pojawiło się kilka krytycznych komentarzy odnośnie mojego celu, jakim jest przystawka lub segway (kliknij tutaj, by zobaczyć). Prowadząc taki profil i organizując zbiórki trzeba się liczyć z tym, że nie każdemu się to będzie podobało i w końcu ktoś napisze jakieś gorzkie słowa. Przyjęłabym to bez komentarza, gdyby nie sposób, w jaki to zostało przedstawione.\nCzy osoba niepełnosprawna na pewno rozumie drugą osobę niepełnosprawną? Zawsze myślałam, że każdy, kto porusza się na wózku będzie dążył do tego, aby poprawić swoją jakość życia tak, by móc z niego jak najbardziej korzystać. Okazuje się jednak, że niektórzy wybrali siedzenie w domu – ogólnie ujmując. O tym, że są takie osoby wiedziałam od dawna. Nigdy ich nie oceniałam. Bo to ich wybór, być może strata. Skoro ja nigdy nikogo nie krytykowałam za poddanie się lub po prostu brak siły, dlaczego inni krytykują to, że ja nie chcę siedzieć w miejscu?\nKtoś napisze, że sprzęt, na który zbieram to fanaberia i luksus. Ktoś inny stwierdzi, że podróże, które tak kocham to w dzisiejszych czasach zbytek. Po pierwsze: specjalistyczny sprzęt nie oznacza luksusu, po drugie: podróże nie dla wszystkich są wygórowaną potrzebą.\nW pewnym sensie, to jest przykre, że ludzie nie umieją myśleć poza swoimi ramami. Bo jeśli ktoś mi pisze, że wózek manualny całkowicie by mi wystarczył, to albo jest absolutnie samodzielny i nie wie jak spastyka może ograniczyć, albo się zamknął w przekonaniu, ze tak już musi być. Podobnie z tymi podróżami – w swoim życiu już trochę miejsc zwiedziłam i nigdy to nie były grube pieniądze – nie jeżdżę z drogimi biurami podróży i nie sypiam w apartamentach 5 gwiazdkowych. Nie zamierzam rezygnować ze zwiedzania świata, tylko dlatego, że komuś się to wydaje drogie czy niepotrzebne. Wyjeżdżam po to, by coś zobaczyć, coś wyjątkowego, innego – za małe pieniądze.\nSprzęt, który jest mi potrzebny nie tylko będzie służył do podróżowania. Sprzęt, na który zbieram przede wszystkim będzie służył do tego, bym stawała się samodzielna. W domu, w sklepie, szkole, biznesie, na spacerze i w wielu innych, nieodłącznych dziedzinach życia. Tego problemu być może nie zrozumie nikt, komu nie przeszkadza spastyka w rękach. Ja, mimo, że ją mam, nie wyobrażam sobie spędzić całego życia przy rodzicach, bez dzieci, bez pasji i bez planów na przyszłość. Nie lubię siedzieć w domu i nie czuję się z tego powodu winna. Powinnam się w ogóle tak czuć? Czy rozwój jest czymś złym? Dla osób otwartych i silnych, z pewnością nie. Dla tych, co stracili wiarę być może tak, ale taka osoba nie ma prawa krytykować kogoś innego za chęć do działania.\nZbiórek i portali do ich zakładania jest wiele. Tak jak już kiedyś pisałam, jedni zbierają na operacje, drudzy na remont domu, inni na wydanie książki czy płyty, jeszcze inni na podróż maluchem po USA czy wspinaczkę na Mount Everest. Ja zbieram na sprzęt do poruszania się. Czy mój cel jest gorszy lub lepszy? Nie zamierzam tego oceniać, bo to nie o to chodzi. Facet wjechał przypadkiem w Beatę Szydło i dzięki nagłośnieniu zebrał ponad 130 000 zł na Seicento warte 6 000 zł. Czy ja oceniałam cel jego zbiorki? Nie, bo każdy ma prawo zbierać na co chce i jeśli ludzie chcą wpłacać pieniądze to znaczy, że to wcale nie jest głupie. Nie raz sama komuś oddałam kilka złotych, bo jak to mówi moja koleżanka - dobro wraca.\nZatem ludzie, przestańcie być zawistni, bo tu o zawiść chodzi przede wszystkim. Nie oceniajcie niczego przez pryzmat pozorów czy własnych wartości. Każdy te wartości ma inne, ale to nie oznacza, że są one gorsze. Są po prostu inne – z czasem może się okazać, że lepsze i trzeba to przyjąć z pokorą, tak jak ja przyjmuje fakt, iż mój cel nie jest na pierwszym miejscu.\nDziękuję wszystkim krytykantom i tym, którzy jednak widzą coś więcej w życiu na czterech kółkach niżeli tylko cztery ściany. Jesteśmy wielcy!\n14.6.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nNasz wyjazd do Chorwacji był planowany kilka miesięcy temu. Najpierw chcieliśmy wziąć kolegę Roberta (Micha :) ), ale niestety ten miał inne wydatki. Ja dzielnie odkładałam „rentkę” i szkolne stypendium – zdawałam sobie sprawę, że paliwo i zakupy tam na miejscu będą nie tak tanie. Najtaniej nas wyszedł nocleg, bo za 7 nocy zapłaciliśmy 925 zł. Niektórym może się to wydać sporo, ale gdy podzieli się tą sumę przez dwie osoby, wychodzi 460 złotych – nad polskim morzem tak dobre warunki za taką cenę? Nigdy w życiu. Przyznam zresztą, że dosyć długo szukałam lokum, które byłoby bez schodów i z dużym prysznicem. Oferty tańsze też oferowały dobre warunki, ale nie po to jadę na wakacje, by kazać Michowi mnie targać dwa lub więcej razy dziennie po dziadowskich schodach lub przeżywać męczarnie pod prysznicem, mającym zwykle 80x80 cm  Wybór zatem padł na bungalow w Brodaricy, który urzekł mnie przede wszystkim przytulnym wystrojem – w Chorwacji niestety apartamenty z reguły mają na podłogach kafelki i białe ściany – tutaj były panele i kamień na ścianie, odchodzący od wielkiego kominka. I w tej chwili znowu mogę się wydać niektórym wybredną bestią, ale przypominam o cenie – w naszym kraju nad Bałtykiem za panele i kamień pewnie wydalibyśmy 1500 złotych – nie mówiąc już o nowoczesnej kuchni i łazience. Byłam naprawdę szczęśliwa, że coś takiego udało mi się wyszperać, w ofertach, w których żadna nie była w żaden sposób przystosowana.\nKiedy do wyjazdu zostało zaledwie pięć dni, coraz bardziej się obawiałam, że z urlopu za bardzo nie skorzystam – kilka dni brałam antybiotyk, który nie dość, że wywołał u mnie silną reakcję alergiczną, to jeszcze wyniszczył mi wszystkie dobre bakterie i wyszły mi afty i inne ohydztwa. Nie mogłam ustać, bo byłam spuchnięta jak balon i bolała mnie każda kostka. Nie mogłam mówić i jeść, bo w buzi miałam rany. Spać również nie mogłam – ból potęgował ruchy mimowolne i non stop się budziłam. W poniedziałek, na szczęście, tata poszedł do lekarza rodzinnego, by ten mi wypisał jakiś lek, i tak łykając Trioxal i witaminę B2, smarując usta Octeniseptem powoli zaczęłam wracać do formy. Po tym całym horrorze, poczułam wielką ulgę, gdy w końcu przyszedł piątek.\nWyjechaliśmy około 18 – przedtem zaliczyliśmy parę zapominalskich wpadek. Zamierzaliśmy zrobić postój w Czechach, by nie jechać nocą. Mieliśmy tam dotrzeć między 22, a 23, ale w górach nas zastała taka śnieżyca, że Robert musiał zwolnić do 25km/h  Wpadliśmy prawie do rowu – widoczność była zerowa, śnieg padał jak oszalały, aż nagle znikł. Wtedy zaczęliśmy błądzić po Lukovie. Trwało to ponad pół godziny, więc zrezygnowani zadzwoniliśmy do Pani, która nam wynajmowała pokój – bardzo miła kobieta postanowiła po nas wyjechać. O 1 w nocy się położyliśmy spać, by przed 8 rano jechać w dalszą podróż. W Austrii, jak to w Austrii, zastał nas korek gigant. Nawet mnie to specjalnie nie zdziwiło, bo miałam już doświadczenia z poprzednich lat i Robert był trochę zły, że mu o tym nie przypomniałam. Pytanie, czy to by cos zmieniło, ale facet za kierownicą zawsze musi pomarudzić ;). Im bardziej się zbliżaliśmy do chorwackiej granicy tym bardziej czułam w brzuchu mrowienie. W takich momentach naprawdę sobie zdawałam sprawę jak bardzo kocham ten kraj i jak wielki do niego czuję sentyment. Przekroczyliśmy bramki i w końcu pojawiło się to COŚ. Góry, góry, zatoki mniejsze i większe oraz morze – piękne, pochłaniające coraz to bardziej pomarańczowe słońce. Robert jechał pierwszy raz do Chorwacji i już podczas drogi stwierdzał, że jest tu pięknie. To mnie tylko utwierdziło w przekonaniu, że warto było jechać te 1300 kilometrów. U celu, znaczy w naszej Brodarickiej wsi, znaleźliśmy się chwilę po 21, czyli tak jak przypuszczaliśmy. Po raz kolejny mieliśmy problem, by znaleźć nasz bungalow, ale to pewnie dlatego, że był nieco ukryty za głównym budynkiem z apartamentami. Po zaparkowaniu przywitało nas sympatyczne, młode małżeństwo – właściciele nam pokazali całe pomieszczenie, a ja dziękowałam bogu, że łózko już było zrobione, bo oczy Roberta wołały o poduszkę, moje zresztą też :).\nNazajutrz odkryliśmy jak fantastyczny widok udało nam się zorganizować. Z tarasu mogliśmy podziwiać jedną z kilku marin, które tam się znajdowały. Parę ślicznych, małych, białych łodzi kołyszących się na turkusowej wodzie, a gdzieś w oddali krzyki mew. Nadal byliśmy nieco wyczerpani 18 godzinną jazdą, więc żeby znowu nie wsiadać do auta, poszliśmy po prostu zobaczyć, co na nas czeka w miasteczku. Niewątpliwie była to pogoda, ponad 20 stopni w cieniu i lekki wiaterek – to dla mnie idealne połączenie – nic się nie poci ;). Mnóstwo apartamentów i murków z kamienia, wiejskie, prawdziwe babcinki, kwiaty i orientalne rośliny, ławeczki tuż przy wodzie, mostki, mosteczki, widok na wyspę. To, czego nam zabrakło to lodów, takich prawdziwych, na wafelku – podejrzewamy, że to przez maj – to nie jest jeszcze sezon. Wracając z drugiej strony przy ulicy znaleźliśmy chyba trzy piekarnie i dwa Studenaci – coś al ’a nasza Biedronka tylko dużo droższe, hyhy. Napotkaliśmy też sklep z rowerami KTM – to taka ciekawostka dla mojego brata . Po wstępnych oględzinach wróciliśmy do domku na obiad, spotykając naszych sąsiadów, którzy jak się okazało przyjechali z Kalisza. Proponowali nam spotkanie „zapoznawcze”, ale odmówiliśmy przez przygotowywanie żarełka.\nDrugiego dnia, po porannych rytuałach, podjechaliśmy autem do Szybenika, który był przeze mnie nazywany Szybernikiem – nie wiem co mi się w głowie uroiło, że tam w środku jest r, ale tak już pewnie zostanie.\nMiasto leżało 10 minut samochodem od naszej Brodaricy, ale nie dało się tam dojść pieszo – a jeśli nawet, to na pewno to nie była wyklepana ścieżka. Gdy dojechaliśmy do centrum, powitały nas bloki – nie pamiętałam takich widoków z poprzednich pobytów w Chorwacji, więc blokowisko na górach zrobiło na mnie wrażenie. Później szukaliśmy miejsca parkingowego. Robert się martwił o płatność, ale ja byłam przekonana, że z moją kartą parkingową możemy parkować w strefie na oznaczonym miejscu, pod warunkiem, iż nie była prywatna. Po zrobieniu kółka w końcu zaparkowaliśmy przy ulicy i ruszyliśmy z powrotem pieszo w stronę miasta. Minuty nam mijały przyjemnie – drugi dzień ciepła – ale i zostawały nam stawiane na drodze niespodzianki – tu schody, tam schody. Oczywiście istniała droga samochodowa i prosiłam Roberta, by to jej szukał, po co sobie robić kłopot. W między czasie podziwialiśmy mroczne zakątki miasta, „mroczne”, bo trochę nam przypominały naszą Wildę, tylko czekać aż ktoś nas złoi ;) Po pokonaniu spadów, dotarliśmy na promenadę, gdzie jak się okazało turystów było zatrzęsienie, w tym pełno Polaków. Nie powiem, trochę mi ten fakt poprawił pewność siebie, bo miałam wrażenie, że wyjazd na majówkę do Chorwacji to szaleństwo i głupota – komu by się chciało jechać tyle kilometrów na zaledwie kilka dni? Jak widać, to całkiem normalne :). Chwile pospacerowaliśmy główną drogą portową i poszliśmy na starówkę.\nOczywiście, by się na niej znaleźć musieliśmy wczołgać się po schodach, ale Robert był tak, podekscytowany, że zrobił to ekspresowo. Do góry czekały na nas przepiękne kamienne budynki i tak jak się na końcu zastanowiliśmy była to najładniejsza starówka, którą odwiedziliśmy podczas tego pobytu. Weszliśmy do kilku sklepików, by zobaczyć, co ciekawego możemy przywieźć do kraju i doszliśmy do wniosku, że najlepsze będą niezawodne magnesy, które przyczepialiśmy do lodówek. Robert po drodze skusił się na lody, ja tylko od niego spróbowałam, chcąc przyoszczędzić kupując gdzieś poza tym całym komercyjnym szałem. Obeszliśmy wszystkie zakamarki urokliwych budynków i powoli wracaliśmy do auta – wierzcie mi, półtorej godziny w takim gwarze potrafi człowieka zmęczyć. Jak się potem okazało, gwar Szybenika, miał się nijak do tego, jaki zastaliśmy w kolejnym mieście, ale o tym później. W drodze do samochodu jeszcze zrobiliśmy trochę zdjęć i zbadaliśmy kilka rzeczy wzrokiem – to, co mnie zaskoczyło i nawet Robert nie mógł mnie przekonać, że tak jest, to fontanna, na której były żółwie – żywe. Upierałam się, że to są jakieś ozdoby, dopóki się bardziej nie przypatrzyłam – faktycznie się ruszały. Zrobiłam tylko minę i czekałam aż pójdziemy dalej :). Wstąpiliśmy jeszcze do Chorwackiego Kauflanda, zrobić zakupy – ledwo się wyjazd zaczął i już poszło 120 kun. Madziunia chciała kabelek HDMI, Robercik chciał skrzyneczkę, później jaja, masło czekoladowe, sosik do ryżu na w razie co, zaparzacz do herbaty, piwo, wino i tak oto się wydało trochę pieniędzy. Mi się tylko chciało śmiać, bo jeszcze przed wyjazdem mówiłam mamie, że wydatkami to my zarządzać nie umiemy. W południe się byczylismy i znowu chodziliśmy po Brodarickich marinach.\nTrzeciego dnia postanowiliśmy sprawdzić, co jest po drugiej stronie ulicy w naszej wiosce.\nZnaleźliśmy kolejną piekarnię i kolejny raz psioczyliśmy na brak przydrożnych ścieżek. Zapędzając się w głąb lewej strony, mogliśmy podziwiać tę bardziej zieloną wersję Brodaricy. Apartamentów już nie było tak dużo, za to dalej domy miały ten swój urok. Było jeszcze bardziej cicho, a droga się ciągnęła nie wiadomo gdzie. Szliśmy i szliśmy, ale w końcu zrezygnowaliśmy, bo naprawdę nie wiedzieliśmy dokąd zajdziemy – według mapy na końcu była zatoka i nawet chcieliśmy w inny dzień tam podjechać autem, ale nie zrobiliśmy tego przez pieska, który się do nas przyczepił – szedł za nami całą drogę i ewidentnie chciał, by go ktoś przytulił – ciężko mi było go zostawiać, więc drugi raz nie chciałam na niego trafiać. Idąc do naszego bungalowu, kupiliśmy w piekarni chlebuś. Na wieczór rozpaliliśmy grilla smażąc kiełbasy i kanapki z serem feta i suszonymi pomidorami, a po jedzeniu wybraliśmy się na ławeczkę na promenadzie i kosztowaliśmy cynamon – Jack Daniel’s Fire – odkryty jeszcze na poznańskich targach whisky – na tej plaży smakował cudownie, a z każdym kolejnym łykiem było mi coraz bardziej smutno, że zostały nam już tylko trzy dni.\nCzwarty dzień nosił imię Split.\nSzczerze powiedziawszy jechaliśmy tam, bo wypadało. Nie odwiedzić jednego z największych miast Chorwacji? Ja kompletnie zapomniałam, że byłam tam kilkanaście lat temu. Kilometry mijały i coraz bliżej nas pojawiały się blokowiska. Nie zdawaliśmy sobie wtedy sprawy, na jaką minę się natknęliśmy, dopiero wysiadając z auta (po kilku okrążeniach w poszukiwaniu wolnego miejsca) zaczęliśmy dostrzegać jak wielka wędrówka nas czeka. Dotknęliśmy wielkiego palucha Grzegorza z Nim, ale zamiast szczęścia, mieliśmy nadzwyczajnego pecha :). Piękny zielony park Josipa Jurja Strossmayera i pyszne suszone owoce na targu to jedyne miłe rzeczy, które nas tam spotkały. A wszystko się zaczęło od starówki, która nas chyba nie powaliła. Trudno być zachwyconym czymś, co już widzieliśmy w Szybeniku, a jest jedynie trochę większe. Te same budynki, te same uliczki i te same sklepiki. Fakt, tutaj był czynny kolejny targ, na którym po okazyjnej cenie kupiliśmy krewetki, reszta natomiast nas nie urzekła. Po dwóch godzinach chodzenia po starówce, zaczęłam się robić głodna. Wszędzie pachniało jedzeniem i miałam ochotę coś wszamać. Problem tylko polegał na tym, że wszystko tam było pioruńsko drogie, nawet zwykle hamburgery. Co w tej sytuacji zrobić?\nNamówiłam Roberta byśmy wyszli z tej starówki i zjedli w centrum handlowym lub na obrzeżach. Miasto było bardzo dobrze dostosowane do wózków: na zjazdy/podjazdy w krawężnikach nie mogliśmy narzekać, ale liczne wzniesienia dawały Robertowi w kość. Ja zresztą też się coraz gorzej czułam widząc jak dycha. Trudno uwierzyć, ale przeszliśmy 4 kilometry w tak okropnym terenie i na naszej trasie nie było ani jednej knajpy z jedzeniem. Same puby z alkoholami. Dotarliśmy w końcu do jakiegoś dziwnego centrum handlowego, które było poćwiartowane na kawałki – pierwszy raz widziałam taki twór – teraz się okazało, że to był kompleks sportowo rozrywkowy :D. Cokolwiek to było, jedzenie tam również mieli drogie i zrezygnowaliśmy, chociaż gdybym się uparła pewnie bym zamówiła najtańsze picie, po to, by skorzystać z toalety, na którą czekałam od godziny. Szliśmy jednak dalej, do centrum handlowego Joker. Patrząc teraz na mapę, trudno mi uwierzyć, że ta nasza droga od starówki, przez Dvorana Gripe, po TC – Joker była tak skomplikowana i długa. Podejrzewam, że zrobiliśmy po prostu większe kółko, nie mieliśmy bowiem internetu, by móc sobie włączyć GPS’a, a samochodowy miał słabą baterię i w całym tym zaplątaniu drogowym patrzyliśmy jedynie na znaki. W międzyczasie gdzieś zboczyliśmy, potem chwilę przysiedliśmy, Robert był zły na te wzniesienia, ja jeszcze bardziej. Autobusy jeździły, ale nie mieliśmy pojęcia jaki jest ich koszt. Nikt jeszcze nie wprowadził europejskiej legitymacji osoby niepełnosprawnej, więc nie ryzykowałam pogawędek z tamtejszymi „kanarami” tudzież policją, nie wiem kto u nich robi kontrolę – chyba kierowca :). Mokszy i zmęczeni w końcu zbliżaliśmy się do galerii handlowej Joker, która była naszym celem. Po opróżnieniu pęcherza, w łazience, w której nie było zamka (o zgrozo!), zjedliśmy w poczciwym McDonald’się – tyle kilometrów i cierpień po to, by zjeść fast-fooda. Chciałam spróbować jakiejś ryby, krewetek, czegokolwiek, co świadczyłoby o tym, że jestem w Chorwacji. Na co Robert się śmiał, że spróbuję ryby z chorwackiego McDonald’sa. I od tamtej pory ta szybka restauracja kojarzy mi się ze Splitem – w sumie to lepsze skojarzenie, od tego, że właśnie jem szczura, co nie? Po pożarciu obfitego obiadu z pustymi kaloriami, wypiciu zimnego shake’a ruszyliśmy w drogę powrotną do samochodu, która się nagle okazała jakby krótsza.\nPo wyjeździe z tego miasta, pozostawiającego niesmak, nie oglądaliśmy się za siebie. Zrobiliśmy tylko zdjęcie uroczej wysepki, obok której przejeżdżaliśmy i po prostu cieszyliśmy się powrotem, modląc się, by nasze zakupione krewetki z targu, były jeszcze zjadliwe. W domku wzięliśmy się, właściwie to Robert się wziął (ja się bałam tego dotykać) za obieranie tych stworów i usmażyliśmy je na patelni z czosnkiem, cytryną i pietruszką. Wyszły pyszne, ku mojemu zdziwieniu, bo kilkanaście lat temu jak je mi ktoś zaserwował, kompletnie mi nie podeszły. W łóżku włączyliśmy sobie Iluzję, ale po pół godziny Robert słyszał już tylko moje chrrrrr… oczywiście.\nPiątego dnia pojechaliśmy do Zadaru.\nNie wiedzieliśmy do końca czy go odwiedzimy, bo po przygodach w Splicie chcieliśmy trochę odpocząć. Decyzja jednak była pozytywna, więc ruszyliśmy w drogę. To, co od razu nam się spodobało, to fakt, iż nie dało się tam odczuć typowo miejskiego klimatu. Stare, surowe budowle, kamienice i chyba zero typowych bloków. Ponad to, płaska powierzchnia i świadomość, że się nie zmęczymy – powiedziała ta, co siedzi na wozie :). Zaparkowaliśmy tuż przy bramie do starówki koło portu i zaczęliśmy podziwiać uroki tego miasteczka, a było ich doprawdy sporo.\nNajpierw przeszliśmy między surowymi „białymi” budowlami, po czym znaleźliśmy się na Placu Narodowym. W tych okolicach ścieżki były naprawdę zadbane – dość duże płyty bez tych dzikich przerw, przez które zwykle wyglądam jakbym miała trzęsiawke. Dotarliśmy do parku Perivoj kraljice Jelene-Madijevke, obok którego był piękne okiennice (z tyłu Bramy Lądowej), i koniecznie musiałam mieć je uwiecznione – jakbym miała dom, to chciałabym mieć takie okna! Sam park? Cudowny. Piękny. Wspaniały. Dość duży, zielony teren, naprawdę mnie zachwycił. Co prawda nie wszędzie udało mi się dotrzeć, bo schody były krzywe i niezbyt bezpieczne, ale Robert mi porobił pełno zdjęć i chociaż w ten sposób mogłam zobaczyć resztę. Bardzo się cieszyłam, ze mogłam osobiście zobaczyć widok na Bramę Lądową, bo ten był piękny – wiem, nadużywam tego słowa w tym dniu i pewnie jeszcze nie raz się ono pojawi, ale taki właśnie powinien być Chorwacki widok. Starożytne bramy, z mariną i zielenią wokół.\nWróciliśmy na plac z okiennicami, obok którego znajdował się Plac Pięciu Studni, z równie ładnym widokiem na mury. Później znów się zapuściliśmy w wąskie uliczki, którymi doszliśmy do kościoła św. Donata i muzeum archeologicznego – Robert miał ochotę tam wejść, ale stwierdził, że są schody, nie miałam siły by się z nim targować, bo nie lubię muzeów :). Poza tym coraz bardziej odczuwałam skutki pogodowe. W słońcu było ponad 35 stopni i zero wiatru. Rzadko kiedy zdarzał się cień, a już na pewno nie na promenadzie, na którą właśnie się wybieraliśmy. Promenada była zrobiona dość ciekawie, bo od strony wody były wyłożone płyty, a po drugiej stronie był spory kawałek żwirku, za którym czaiły się stragany, gdzie sprzedawano swojskie wyroby – naleweczki, ryby w słoikach, oleje i inne tego typu rzeczy. Tam kupiłam nalewkę. Idąc dalej promenadą natknęliśmy się na Pana oferującego rejs statkiem. Robert był zasłuchany, że hej, ja nie tak bardzo, bo nie chciałam wydawać reszty pieniędzy, poza tym mój głos rozsądku mówił, że i tak dwie piąte tej ceny to byłby alkohol, którego i tak nie mógłby wypić, bo musielibyśmy dojechać autem. Kontynuując drogę tuz przy wodzie, zaczepił mnie starszy Japończyk – podał mi rękę i gadał po swojemu z uśmiechem – cokolwiek mówił był bardzo sympatyczny :). Zobaczyliśmy jeszcze nieco z oddali wielki statek Silversea i nawróciliśmy. Tuz przy zejściu z promenady, zrobiłam zdjęcie, bo plaża, kwiaty, trawa, drzewka znowu mnie zachwyciły. Nie oddalaliśmy się od wody, miedzy nią a starymi kamienicami był cień i lekko wiało, więc czułam ulgę. Chcieliśmy kupić lody w pucharku, ale były drogie i znowu pożydziłam.\nZjedliśmy je natomiast w jednej z lodziarni w wąskich uliczkach – osiem kun mogłam przeżyć. No i rzeczywiście były dobre. Mieliśmy czas, by odpocząć i porozmawiać. Po deserze ruszyliśmy w dalszy spacer, kupiłam sobie pocztówkę i oboje stwierdziliśmy, że przed odjazdem trzeba coś zjeść. Usiedliśmy w bistro Hedonist, choć patrząc na ceny bistro to to nie było. Robert sobie wziął kalmary z frytkami, a ja gulasz z makaronem. W sumie wydaliśmy 145 kun, moje serce krwawiło, mimo, że Robert płacił. Nasyceni wsiedliśmy w samochód i pojechaliśmy do Zadarskiego Maca, żebym mogła skorzystać z toalety. Później weszliśmy do marketu Billa – według Robert to to był taki nasz Piotr i Paweł, kupiliśmy tam tylko wodę i poszliśmy na drugą stronę ulicy do Konzuma. Tam zrobiliśmy zakupy, nie pamiętam tylko jakie. Pamiętam natomiast, że spędziliśmy ponad pół godziny koło win – Madziunia szukała trunku na wieczór. Polecono mi w Polsce wino Prosek, ale była tylko wersja limitowana za grube pieniądze, Porto mi Robert wybił z głowy, bo nie byliśmy w Portugalii tylko w Chorwacji – kupiłam zatem jakieś z Zagrzebia. Nie pamiętam nazwy, ale tego wieczoru, przy grillu i po grillu wypiłam calutką butelkę sama, tocząc z Robertem dyskusje o zabijaniu zwierząt na mięso oraz kłusownictwie i słuchając dobrej muzyki z telefonu. Było tak ciepło, ze przesiedzieliśmy ten czas na tarasie.\nPiątek, szósty dzień nam upłynął spokojnie.\nTo był nasz ostatni czas, który mogliśmy w pełni wykorzystać na cieszenie się urlopem. Po śniadaniu Robert pojechał z właścicielem do mechanika, bo mu coś tam cykało i cały czas się denerwował o powrót. Kiedy się okazało, że to nic groźnego, wrócił spokojny i pojechaliśmy obok naszej wioski, do Zaboricia – jak się wybieraliśmy do Splitu, widzieliśmy z góry piękny widok na tą miejscowość, więc chcieliśmy zobaczyć jak tam jest. Faktycznie, równie ładna wioska co Brodarica, ale mieliśmy wrażenie, że jest jeszcze bardziej wyludniona i nieprzystosowana do pojazdów czterokołowych, takich jak mój – uliczki były poprzerywane, między nimi żwirek trudny do ujechania. Usiedliśmy sobie przy marinie i zjedliśmy nasz lunch – przed tym jak tu dotarliśmy byliśmy jeszcze w Szybeniku w centrum handlowym kupić alkohol do Polski i przy okazji wzięliśmy sobie w piekarni po takim wypieku, który wyglądał jak wielki pieróg z pomidorami w środku. Po tym, jak napełniliśmy brzuchole, Robert poszedł zebrać kilka muszli na pamiatke, co mnie zaskoczyło, mężczyźni raczej nie bawią się w takie rzeczy :). Nie zostaliśmy tam długo, bo marudziłam Michowi, że musze wracać, bo lada chwila i mi się zacznie okres – jakby nie miał kiedy, tylko przed samym wyjazdem.\nPo dotarciu do naszego lokum Robert zaczął szykować obiad, a ja miałam za zadanie poszukać nam noclegu na powrót. Wybrałam pokój w hotelu w Wiedniu, pokazałam go Robertowi, Robert zatwierdził, więc zrobiłam rezerwację. 120 złotych za pokój w takim mieście – super. Obiad z chorwackim sosem zjedzony – mi ten sos nie podszedł – w szafce mieliśmy jeszcze ten, co kupiliśmy w Polsce, więc psioczyłam w głowie, że po co kupowaliśmy kolejny i to jeszcze taki glutowaty. Kolejny odcinek „Sposobu na morderstwo” obejrzany, i co tu dalej robić? Zostało nam ostatni raz przejść po Brodarickiej promenadzie, wrócić i się spakować, by nie robić tego na ostatnią chwilę. Wzięliśmy prysznic, znowu włączyliśmy film i poszliśmy spać.\nPrzed powrotem do kraju zahaczyliśmy po raz kolejny o Szybenik, by kupić ostatnie pamiątki. Wydaliśmy ostatnie pieniądze, bardziej chyba ja wydałam, ostatni raz nacieszyliśmy oko starówką, na której nawet spotkaliśmy sporą, niepełnosprawną wycieczkę. Robert wypłacił gotówkę na autostradę, zjedliśmy lody i ruszyliśmy. Droga do Słowenii przebiegła bez większych zakłóceń, zegnaliśmy piękne, skaliste widoki, problem lub też nie problem pojawił się w samej Słowenii gdzie się pogubiliśmy. Mi to było nawet na rękę, bo krajobrazów takich można doświadczyć rzadko – góry, pola rzepakowe, trawy…\nOdnaleźliśmy po pół godzinie właściwą drogę i jechaliśmy do Wiednia, gdzie czekało na nas łózko. Zaparkowaliśmy na awaryjnych przy ulicy Hollergasse 40, gdzie podobno miał się znajdować nasz hotel, ale gdy Robert się zaczął dobijać do drzwi i przez 15 minut nikt nie odbierał zaczęliśmy nabierać podejrzeń czy aby ktoś nas nie zrobił w jajco. Numer hotelu nie odpowiadał i nie mieliśmy pojęcia, co robić. Facet z restauracji obok potwierdził, ze był tu hotel, ale kiedy Robert podszedł jeszcze raz do drzwi, zobaczył karteczkę z adnotacją, że hotel jest zamknięty. Wściekli zadzwoniliśmy do naszych rodziców i moja mama nam znalazła inny nocleg, pod Brnem – nie mieliśmy wyjścia – musieliśmy jeszcze trochę wytrzymać i tam dojechać. Na miejscu nas zastał facet w szlafroku, który samochód trzymał w domu. Pensjonat był utrzymany w stylu Gierka, ale łózko było, łazienka była. Zasnęliśmy z prędkością światła. Po porannym odświeżeniu chcieliśmy jak najszybciej stamtąd wyjechać, więc nawet nie robiliśmy sobie specjalnego śniadania. Po paru godzinach usłyszeliśmy w radio znane polskie głosy i już byliśmy pewni, że teraz będziemy mieli z górki. Po drodze zatrzymaliśmy się na stacji, by zapełnić brzuchy, wypróżnić pęcherze i ogólnie trochę odpocząć. W domu byliśmy po piętnastej, wcześniej niż się spodziewali moi rodzice. Mama zrobiła na obiad spaghetti, które tak bardzo lubię, a na deser była beza z truskawkami i sosem rabarbarowym, którą lubię jeszcze bardziej. Odetchnęliśmy, podzieliliśmy się rzeczami i puściłam Micha do domu, bo też chciał się ogarnąć, tym bardziej, że szedł na drugi dzień do pracy. Tego samego wieczoru, napisałam do agody reklamację i prośbę o zwrot pieniędzy za tamten nieszczęsny hotel, zrobiłam z rodzicami porządek w ciuchach i zaczęłam szukać w internecie pomysłu na… kolejne wakacje. Tak, to trochę dziwne, ale wiecie co? Dzięki tej majówce pokochałam podróże, a podróże z nim kocham najbardziej.\nGadu-gadu, pitu-pitu. Czyli o rozmowach (ważnych lub mniej) bez barier.\n12.4.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nWielu z was może zdziwi ten wpis, bo przecież jak można się bać rozmowy z osobą niepełnosprawną – z wadą lub bez wady wymowy. Jestem jednak przekonana, że po przeczytaniu tego wpisu uświadomicie sobie, że sami chociaż raz w życie byliście w takiej „kłopotliwej” sytuacji :)\nCzy kiedykolwiek zdarzyło ci się podejść do osoby z porażeniem mózgowym (lub innym neurologicznym schorzeniem) i zapytać ją o drogę? Pomyślicie sobie, że przesadzam, ale uwierzcie mi, większość społeczeństwa – zasadniczo ta starsza, mając pytanie, zadaje je towarzyszowi osoby na wózku, udając przy tym, że ta druga nie istnieje. Wiele razy słyszałam, bym się nie przejmowała starymi moherami, ale gdybym miała to w nosie, świat by nie wiedział o tym, jak wiele murów nas dzieli. Wtedy natomiast nic by się nie zmieniło, bo każdy by myślał, że wszystko jest w porządku. Niestety, nie jest. Ludzie wciąż boją się rozmawiać z osobami niepełnosprawnymi, szczególnie z tymi, u których problem neurologiczny widać jak na dłoni.\nJakiś czas temu, w sumie to dość dawno, natknęłam się na filmik z konferencji TED, na której jedna z uczestniczek z MPD zaczęła przemówienie od słów: Nazywam się Maysoon Zayid i nie jestem pijana. To mi dało to myślenia i tak naprawdę po tych słowach zaczęłam myśleć czy ja też wyglądam jakbym była w cugu alkoholowym? To było trudne, naprawdę. Przypomniałam sobie jak bardzo nie lubię patrzeć w lustro i jak bardzo nie lubię siebie nagrywać. Po części zaczęłam rozumieć, dlaczego ludzie na ulicy mogą mieć mylne przeświadczenie – nikt nie lubi alkoholików, ani osób potencjalnie "niebezpiecznych" Nie rozumiem natomiast tego, dlaczego społeczeństwo nie chce zacząć odróżniać kwestii neurologicznych z kwestiami alkoholowymi i psychicznymi? Bohaterka konferencji TED opowiedziała nie tylko o życiu, ale i o komentarzach mówiących, że wygląda jak upośledzona, że ma takie czy inne usta, że się trzęsie – i tak dalej, i tak dalej. Mimo tych uwag zrobiła swoją „karierę” i poznała wiele sław, z którymi miała okazję wystąpić. Ja nie jestem tak silna. Nigdy nie będę aktorką i nigdy nie wystąpię na scenie. Bo nie mam motywacji, bo Polska mnie zniechęca. Chciałabym natomiast, aby ludzie się przestali bać osób z porażeniem mózgowym, stwardnieniem rozsianym i każdym innym schorzeniem układu nerwowego. Drogą do sukcesu w tym wypadku jest tylko jedna rzecz: ROZMOWA. To poprzez rozmowę jesteśmy w stanie poznać drugiego człowieka. To, że nie zawsze umiemy mówić tak ładnie i płynnie jak ty, nie świadczy o naszym upośledzeniu czy pijaństwie. Masz prawo być zdezorientowany czy zakłopotany, ale jeśli nie spróbujesz nas dostrzec, być może wiele na tym stracisz.\nZasada 1. Zwracaj się bezpośrednio do nas\nFakt, ze najczęściej mamy obok siebie asystenta, nie oznacza, że nie potrafimy się porozumiewać sami. To wręcz niekulturalne, gdy od razu kierujesz pytanie, które nas dotyczy, do osoby, z którą aktualnie przebywamy. Pomyśl jakbyś się czuł, gdybym podeszła do ciebie i twojego kompana i to jego zapytała jak ty masz na imię. Dziwne by to było, prawda?\nZasada 2. Nie udawaj, że rozumiesz, skoro tak nie jest.\nOsoby z wadą wymowy rzeczywiście czasem ciężko zrozumieć. Stres tą wadę nierzadko pogłębia, a nie oszukujmy się, chcemy zrobić dobre pierwsze wrażenie, a to dla wszystkich bywa stresujące. Jeśli zadałeś nam pytanie, i nie zrozumiałeś naszej odpowiedzi – nie udawaj, że jest inaczej podsumowując zakłopotanym ”acha…”. Prośba o powtórzenie nie sprawi nam przykrości, nawet ta parokrotna. Przykrość natomiast może nam sprawić wasza obojętność i rezygnacja.\nZasada 3. Nie krzycz i nie klękaj.\nSpotkałam się kiedyś z sytuacją, że pewna niewiasta w dość nienaturalny sposób podnosiła głos, gdy mi zadawała pytania. Nigdy nie nosiłam aparatów słuchowych i nigdy nie stwierdziłam u siebie problemów ze słuchem, zatem być może to dziewczę sądziło, że jestem…? No nieważne. Nigdy nie zmieniaj tonu ani poziomu głosu, gdy z nami rozmawiasz – chyba, że sami zakomunikujemy, byś mówił głośniej. W czasie dyskusji staraj się przed nami nie klękać: nie jesteśmy dziećmi, którym trzeba zawiązać czapeczkę. Jeśli ci wygodniej, usiądź na ławce lub krześle, by być z nami twarzą w twarz.\nZasada 4. Staraj się nie przerywać.\nNiekiedy nasza wada wymowy sprawia, że wkładamy dużo wysiłku w zgrabne wysłowienie się. W takiej sytuacji twoje przerywanie naszej wypowiedzi może być dla nas czymś bardzo niekomfortowym. Zresztą, kto z nas lubi, gdy mu się wcina w zdanie? Chyba tylko goście Moniki Olejnik :)\nZasada 5. Zadbaj o ciszę, gdy z nami rozmawiasz.\nNie każda osoba z wadą wymowy lubi przekrzykiwać innych ludzi. Dla niektórych gwar może być demotywujący i uciążliwy, innym natomiast nie będzie on przeszkadzał. Ja osobiście nie lubię krzyczeć i często głośne dyskusje innych sprawiają, że się nie udzielam – np. w pracy grupowej. Jeśli mam z kimś porozmawiać, coś wytłumaczyć, wolę to robić w względnej ciszy – parku lub małej kawiarence. Podobna sytuacja jest z szeptaniem: osoby z wadą wymowy mogą mieć problem z mówieniem „po cichu” i możemy być sfrustrowani, gdy zadasz nam pytanie np. podczas wykładu i będziesz oczekiwał „cichej” odpowiedzi.\nZasada 6. Zachowuj się naturalnie i nie przekraczaj granic prywatności.\nNie obawiaj się zwrotów „idę”, „lecę” itd. My sami często tak mówimy: idę do kuchni, zamiast jadę do kuchni. Nie unikaj naszego wzroku, nie jesteśmy bazyliszkami :). Pamiętaj, by w czasie rozmowy zachować jakąś odległość, a nie wchodzić nam "na głowę". I jeśli nie znamy się dobrze, nie zadawaj pytań, których sam nie chciałbyś usłyszeć.\nZasada 7. Jeśli jesteśmy w grupie, nie zapominaj o nas.\nJest sytuacja, że w grupie masz akurat osobę niepełnosprawną (bez względu na schorzenie). Jeśli każdemu zadajesz pytanie, zadaj je również tej osobie. Jeśli widzisz, że ma problem z komunikacją, pomóż jej się włączyć do rozmowy. I co równie ważne – gdy zapraszasz pozostałych na piwo, nie zapomnij zaprosić też niepełnosprawnego kompana/kompanki.\nSą osoby, które w ogóle nie potrafią mówić. Składa się na to wiele przyczyn, których nie będę tutaj głębiej tłumaczyła. Polecam natomiast obejrzeć polski film „Chce się żyć”. Może on niektórych przerazić, innych wzruszyć. Na pewno powinien pokazać, że brak mowy nie ma prawa odebrać człowiekowi możliwości podejmowania decyzji o sobie samym, poznawania innych czy przeżywania miłości. Problem polega na tym, że ludzie są leniwi i mało zorientowani. Znacznie łatwiej jest uznać, że niemówiąca osoba ze schorzeniem neurologicznym nie myśli i nie czuje, bo komunikacja z nią mogłaby nagle ukazać wiele spraw i kwestii, często bardzo niewygodnych. Jeśli jesteście rodzicami lub znajomymi takich osób, poświęćcie im swój czas na rozmowę – jest tyle różnych sprzętów – być może dowiecie się czegoś, co może zmienić całe życie waszych dorosłych już dzieci, kolegów, kolezanek.\nJak wygląda 28. wiosna? Moje małe dziś i jutro.\n21.3.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nDziś jest pierwszy dzień wiosny. Kolejnej, już 28. Pogoda jest szpetna – niebo przysłaniają chmury, a z nich sączy się deszcz, stukając o parapet tak jak lubię. I choć 21 marzec nie przywitał nas słońcem i soczyście zielonymi liśćmi, w moim sercu jest radość i nadzieja.\nW zeszłym tygodniu dopadło mnie przeziębienie. Po prawie trzech latach spokoju musiało to nastąpić, szczególnie, że w tym najgorszym okresie zapominałam o witaminach. Na szczęście dość szybko sobie z tym choróbskiem poradziłam i mój nos i mózg zaczął normalnie funkcjonować. W przeciągu tych kilku dni, które zwiastowały wiosnę, miałam okazję, by pomyśleć o moim życiu, minionych latach i przyszłości.\nPowiem Wam, że nie była to najprzyjemniejsza czynność. Nikt nie lubi wspominać swoich błędów i szczeniackich zachowań: częściej tych złych niżeli pożytecznych, dlatego ciężko mi było się przyznać przed samą sobą, jaka kiedyś byłam szurnięta i naiwna. Obecnie też podobno jestem – i szurnięta, i naiwna – ale staram się być również dojrzała. Jak się potrafi te trzy rzeczy połączyć, to naprawdę można być całkiem „fajnym” i „odpowiedzialnym” człowiekiem. Nie zamierzam się tutaj dzielić swoimi wybrykami nastoletnimi, chciałabym natomiast głośno się zastanowić czy te 28 wiosen mnie czegoś nauczyło i jak będą wyglądały kolejne lata?\nTo, z czego jestem dumna najbardziej, to to, że zrozumiałam, czym jest cierpliwość. Dzięki niej poznałam wiele rzeczy, które mnie umocniły. Poznałam ludzi – tych, którzy po prostu bywają i tych, którzy są pomimo moich słabości. Poznałam też Roberta (Micha), dzięki któremu odzyskałam wiarę w coś takiego jak miłość – ani on, ani ja nie jesteśmy idealni, ale się kochamy i akceptujemy. Testem cierpliwości okazała się również zbiórka (trwająca już dwa lata) na sprzęt, który choć trochę pomoże mi stać się bardziej niezależną – i nie mówię tu o całkowitym uzyskaniu tej niezależności, bo nigdy nie będzie tak, że będę mogła np. zostać sama w domu przez cały tydzień – są jednak rzeczy, które mogę zrobić sama i wiem o nich tylko ja, powietrze i może Robert – jadł moje ręcznie robione kanapki i się nie otruł:)\nMoja przyszłość nie będzie prosta. Wiem o tym i potrafię się z tym pogodzić. Będę natomiast miała w końcu ten upragniony wózek bądź upragnione kółko, i zrobię pierwszy raz sama zakupy – to nic, że prawdopodobnie stracę kilka złotych, bo będę się wstydziła wziąć resztę, ale to będzie mój mały sukces i tylko ja go zrozumiem. Później z Robertem kupimy mieszkanie, nawet jakąś małą kawalerkę, by mieć nasz własny kąt i może dookoła posypią się komentarze jacy to jesteśmy nieodpowiedzialni, jak my sobie poradzimy: przecież Robert będzie chodził do pracy – jak ja siku pójdę, co będę jadła?! Są to kwestie godne uwagi, gdyż z samodzielną „rozbiórką” do oddania moczu na ubikację mogę mieć problem, ale patrzę realnie – dla któregokolwiek członka rodziny podejście na góra 15 minut w połowie dnia nie będzie stanowiło raczej problemu, a jeśli tak, no to cóż – istnieje pomoc od miasta i osobiście nie przeszkadza mi pielęgniarka na godziny – po to jest ta usługa, by z niej korzystać. Co do kwestii gotowania – coś mi w duchu mówi, że będę zajebistą kucharką – pod warunkiem, że PFRON da mi pieniądze na kuchnie i nikt się nie będzie patrzył na to jak trzymam nóż, chochlę, sito czy cokolwiek innego. Na YouTubie jest pełno filmów jak ponapinani jak ja ludzie gotują, prasują i myją podłogi – zresztą, tego ostatniego już samemu robić nie trzeba – od czego jest iRobot? Czasy się zmieniły i zmieniły się też przedmioty do użytku codziennego. Blendery gotują zupy, miksery same wyrabiają ciasta, a klapy sedesowe myją nam tyłki. No sorry, czy to nie wspaniałe? Dla mnie jest to najcudowniejsza światowa rewolucja, i choć niektórzy pełnosprawni mogą narzekać, że wszystko idzie tak do przodu, to dla osób niepełnosprawnych – również z niedowładami czy napięciami – może to być ogromna szansa, by zacząć samemu coś zrobić. Nie można się bać o to, że dana osoba się oparzy, albo dziwić, że robi coś mniej zgrabnie – ważne, że robi to sama. Kończąc wywód o tajemnych możliwościach spastyków, po tej całej rewolucji mieszkaniowej, chciałabym mieć psa – i zaskoczę tu niektórych – to nie będzie mój kaprys, z którym sobie nie dam rady – to będzie mój przyjaciel, zawsze gotowy do pomocy i dotrzymywania towarzystwa. Bardzo żałuję, że w ludziach wciąż jest przeświadczenie, że pies to kłopot, bo trzeba z nim wychodzić i dbać o niego – rzadko kto potrafi sobie wyobrazić, że takie wychodzenie i dbanie o czworonoga może obudzić człowieka w człowieku. Ale do tego kroku jeszcze jest długa droga i póki co nie będę się nad tym rozwodzić, podobnie nad dzieckiem – tak, bardzo chcę mieć kiedyś dziecko i zaręczam, że go nie zabije zmieniając pieluchę czy karmiąc z cyca. Wiedzieliście, że jest specjalna uprząż dla niepełnosprawnych matek? Mówię Wam, czad. Dzisiejsze czasy, to naprawdę fajne czasy. Niefajne są jedynie stereotypy czy ograniczenia w ludzkich głowach, z którymi my, niepełnosprawni musimy walczyć. Myślę, że doskonale to robi Łukasz i Ewelina, których ostatnimi czasy śledzę i podziwiam – ta para jest dowodem na to, że porażenie mózgowe, nawet to czterokończynowe, nie ma prawa nam zabrać marzeń o domu i rodzinie. Zachęcam naprawdę bardzo gorąco do poczytania: www.paraszukamieszkania.pl\nJa, mała istotka o wielkim sercu i małej pewności siebie, chciałabym, by każda następna wiosna przynosiła nowy cel. By nigdy nie zabrakło mi chęci do walki o to, o czym marzę przez prawie 28 lat. W kolejnych wpisach pokażę Wam moje inspiracje do samodzielnego życia – w internecie można znaleźć wiele udanych gadżetów, a w TV warto oglądać Panią Gadżet :)\nWszystkim życzę przyjemnego, pierwszego wiosennego wieczoru!\nHigiena intymna z Viankiem i Deumavanem - recenzja\n11.3.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nHigiena intymna - jedna z najważniejszych czynności w życiu każdej kobiety - przynajmniej powinna być najważniejsza, bo wciąż wiele z nas o niej zapomina bądź przeprowadza higieniczny rytuał nieumiejętnie. Czym i jak pielęgnować okolice intymne, by uniknąć nieprzyjemności? Będzie to pierwsza część moich propozycji.\nTo czym myję okolice intymne jest dla mnie istotną kwestią nie tylko przez oczywisty fakt higieniczny, ale również dlatego iz jestem alergikiem. Nie zliczę ilu płynów do higieny intymnej uzywałam. Nivea, Lactacyd, Biały Jeleń, Tołpa itd, itd... Moim ulubieńcem od dłuższego czasu był Lacibios Femina z bardzo fajnym składem, ale to, co mnie w nim denerwowało to brak zapachu. Pewnie część z Was mi powie, że emulsja do mycia naszych delikatnych sfer ma "czyścić, nie pachnieć, ale dlaczego by nie połączyć obu tych rzeczy i przy okazji nie wyrządzić sobie szkody? O szkodzie piszę nie bez powodu: ile z Was, drogie Panie, myśli o tym co zostało dodane do kosmetyku, którym myjecie krocze? Niestety, bardzo, bardzo często znajdują się tam przeróżne substancje chemiczne, które mają powodować większe pienienie, bardziej gluutowatą konsystencje i niesamowite efekty kolorystyczno-zapachowe. Producenci w całym tym dopracowywaniu emulsji idealnej zapominają o tym, że kobiece narządy płciowe to sprawa delikatna, potrzebująca przede wszystkim witamin do odbudowy i kwasu mlekowego, który utrzyma ph poniżej 4.0, a nie 5 - tutaj nie tylko chodzi o kobiety ze skłonnością do infekcji.\nW poszukiwaniu nowych wrażeń, przede wszystkim tych dobrych trafiłam na kosmetyki marki Vianek.\nVianek to polska marka kosmetyków naturalnych. Nie ma w nich parabenów, sls'ów i innych złych substancji - dowodem na jego przyjazny skład jest krótka data ważności: trzy miesiące po otwarciu. Marka w swoim asortymencie ma dwa płyny do higieny intymnej: nawilżający i kojący. W moje ręce trafił ten drugi i przyznam szczerze, że po powąchaniu go oszalałam - przywitał mnie bowiem nieziemski zapach owoców leśnych. Co zatem z podrażnieniem? Nic takiego się nie wydarzyło.\nViankowy żel nie tylko pięknie pachnie, ale ma także mnóstwo składników łagodzących i nawilżających: alantonina czy penthanol. W płynie znajdziemy ekstrakt z liści borówki i zbawienny kwas mlekowy dający ph 4.0 - czyli odpowiednio niskie. Pomimo braku SLS płyn dobrze się pieni, a jego konsystencja jest taka jak być powinna - choć zawsze mam z tym problem jak czytam na innych blogach, że coś jest za rzadkie - ta emulsja jest rzadka, ale nie zauważyłam, by to w czymś przeszkadzało. Butelka jest beczułkowata, ma wygodną pompkę i pojemność 300 ml - biorąc pod uwagę datę ważności to jest ona dość spora, dlatego czasami używam tego płynu nie tylko do mycia miejsc intymnych, ale i całego ciała oraz włosów jako środek zakwaszający. Cena produktu waha się od 14 do 24 zł. Gorąco polecam wszystkim kobietom kochającym pachnidełka, również tym, które są alergiczkami :)\nDrugi produkt jaki chciałabym Wam przedstawić i o którym pewnie mało z Was wie, to Deumavan.\nJest to maść do codziennej pielęgnacji miejsc intymnych zarówno kobiet jak i mężczyzn. Wiele podobnych produktów zawiera w składzie wodę, co jest dość paradoksalne, ponieważ nadużywanie wody w okolicy intymnej skutkuje rozwojem bakterii i grzybów. W przypadku Deumavanu skład jest bardzo prosty: Paraffinum Liquidum, Petrolatum, Paraffinum, Tocopheryl Acetate. Jak sami widzicie, jest to produkt na bazie samych olei, dlatego jego zastosowanie nie ma prawa nikomu zaszkodzić, a już tym bardziej przyczynić się do infekcji. Jeśli chodzi o pH maści, to jest ono obojętne.\nKiedy Deumavan się sprawdzi? Zawsze, gdyż na uszkodzenie warstwy skórnej w okolicach intymnych narażona jest każda kobieta. Poza tym maść poleca się stosować:\n- po myciu i dokładnym osuszeniu miejsc intymnych\n- przy pieluszkowaniu.\n- podczas siedzącego trybu życia\n- po basenie\n- po każdym, nadmiernym podtarciu sromu lub odbytu\n- po seksie i podczas seksu (ale nie z prezerwatywą lateksową)\nWarto zapamiętać, że każde, nawet najmniejsze uszkodzenie naskórka powoduje nieprzyjemne dolegliwości. Używanie preparatów na bazie wody i alkoholu, takich jak Provag czy Trivagin, może się tylko jeszcze bardziej przyczynić do powikłań. Nie piszę tego, bo tak podaje producent, ale dlatego, że rzeczywiście woda jest "sielanką" dla drobnoustrojów, a alkohol wysusza skórę. Jaki jest więc sens stosowania powyższych preparatów? Żaden. Przyznam szczerze, że sama niegdyś je stosowałam i przynosiły ukojenie tylko na chwilę - później czułam świąd i Saharę. Dlatego też zaczęłam szukać czegoś niereklamowanego i niekomercyjnego, czegoś co faktycznie natłuści skórę i będzie zdrowe. Stosując Deumavan pierwszy raz mogłam naprawdę odczuć równicę. Substancja nie tępi naskórka i nie pozostawia wrażenia wilgoci. Stosuję go nawet kilka razy dziennie i nie mam obaw, że przesadzę. Moja pierwsza tubka maści miała 50 ml i była bezzapachowa, kupiłam ją w aptece za 32 zł - dosyć drogo, ale dalej nie drożnej porównując inne produkty, które mają po 30 ml. Drugą tubkę lawendowego Deumavanu kupiłam za 55 zł - 120 ml. Trudno mi określić czy to dużo czy mało, ponieważ staram się nie oszczędzać na tego typu kosmetykach. Wydaje mi się, że cena jest adekwatna do objętości i jakości - kosmetyk jest bardzo wydajny. Myślę, że pozostanie ze mną tak długo, jak długo będzie dostępny w sprzedaży.\nDrogie kobiety (i nie tylko), zadbajcie o swoje miejsca intymne w sposób zdrowy. Nie zawsze wszystko co widzimy w reklamach jest dobre. Miejsca intymne to zbyt delikatna sfera, by na niej eksperymentować, okładajac ją parabenami, alkoholami, SLS'ami i innymi związkami chemicznymi :)\n5.1.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nZnowuż minęło trochę czasu od mojego ostatniego wpisu. Wczoraj wrzuciłam co prawda recenzję książki, ale doskonale wiem, że to mało. Zaczął się drugi rok studiów i nie mam tyle czasu, co w wakacje, poza tym, żyję miłością, lepiej sypiam i to jest piękne.\nMimo, że jestem ostatnio szczęśliwa, bywa, że w mojej głowie kształtuje się jeden, wielki kamień, utkany z najgorszych myśli tego świata. Niestety, mam niekiedy takie momenty, że sama siebie doprowadzam do destrukcji, lub inni mnie do tej destrukcji doprowadzają. Zwykle po kilku tygodniach mi mija, ale tym razem uznałam, że dobrze będzie podjąć temat jednej z tych upierdliwych myśli, bo jakby nie było, dotyczy ona ludzi.\nDzisiaj, przeglądając kanał Vroobelka, natknęłam się na film o wdzięcznej nazwie „Nie czuj się lepszy”. I powiem wam, że kompletnie nie rozumiem co sie dzieje ze społeczeństwem..\nDlaczego oceniamy siebie nawzajem, choć zupełnie się nie znamy?\nCzy zawsze gdy mijamy na ulicy czarnoskórego człowieka lub araba myślimy chuligaństwie i atakach terrorystycznych? Biali ludzie również zabijają. Czy nieprzytomny na ławce zawsze musi być pijakiem?\nDlaczego czujemy się lepsi od ludzi pozornych?\nCzy osoba poruszająca się na wózku nie może tak jak ty mieć partnera i dzieci? Czy mezczyzna, który nie kryje łez musi zawsze być „frajerem”?\nDlaczego dostrzegamy własną krzywdę, a innych już nie?\nDoskonale pamiętasz jak w szkole Cię nie akceptowali, dlaczego zatem teraz Ty nie akceptujesz słabszych i z nich drwisz?\nDlaczego nie umiemy reagować na zło?\nJesteś świadkiem znęcania się nad zwierzęciem, u Twoich sąsiadów wciąż płacze dziecko, ale nie zareagujesz w żadnym z tych przypadków, bo to nie Twoja sprawa, prawda?\nDlaczego tak często chcesz się upodobnić do innych ludzi?\nPięć kilo tynku na twarzy czy przesadna dieta nie zrobi z Ciebie ładnej kobiety, a blizny po prowokacyjnych bójkach prawdziwego mężczyzny.\nDlaczego szukamy partnerów z bajki?\nPamiętaj, nawet z najprzystojniejszym facetem/najładniejszą kobietą nie będziesz wiecznie szczęśliwy – pewnego dnia może się okazać, że nie macie o czym rozmawiać.\nŚwiat jest kolorowy, nie czarno-biały. Na zachodzie nikogo nie dziwi widok obcokrajowca lub niepełnosprawnego na ulicy. Kobiety po wypadkach lub porażeniu mózgowym zostają znakomitymi kochankami bądź mamami, a mężczyźni na wózku bez przeszkód mogą pokazać jaka twarda z nich sztuka. Są kraje, gdzie panuje bieda, ale zamiast pieniędzy, docenia się tam miłość i rodzinę. Oprócz ludzi biednych, są tacy, co stracili wszystko – zamiast odwracać wzrok podaj im rękę, czasem nawet mały gest będzie istotny, ale nie mam tu na myśli dawania na „chleb” żulom pod sklepem lub cygankom z dziećmi. Dlaczego? Bo tacy ludzie mogą iść po pomoc do miasta, ale tego nie zrobią z wiadomych przyczyn. Powinniśmy być elastyczni, nie zamknięci na opcje. Ciekawi, ale nie sprawiajmy przy tym nikomu przykrości – nie gapmy się na kogoś jak „sroka w gnat”, bo wygląda inaczej niż my – wystarczy przecież jedno spojrzenie. Uczmy dzieci od małego szacunku wobec zwierząt oraz tego, że na świecie ludzie mają różne odcienie skóry, różną orientację i różne schorzenia. Że to nie oznacza, że są gorsi. Inni mogą mieć o Tobie takie zdanie – czułbyś się przyjemnie? Na pewno nie.\n"But we're not the same\nKSIĄŻKA: Mroczna materia - Blake Crouch\n4.1.17 | autor Kręcą Mnie Kółka\nDwa lata temu szukając dobrego thrillera/kryminału natknęłam się na trylogię Wayward Pines – Blake’a Croucha, którą pochłonęłam w zaledwie kilka dni. Może właśnie dlatego poczułam ekscytację na wieść o nowym dziele autora, i jednocześnie niechęć do samego tytułu, brzmiącego „Mroczna Materia”. Tak jak tajemnicze miasteczko Wayward Pines wciągnęło mnie bez końca, tak nie byłam pewna czy podołam tematowi o dziwnych zjawiskach. Szybko się jednak okazało, że ów materia wcale nie jest taka „ciężka”, jaka się wydawała.\nJason Dessen jest wykładowcą fizyki na jednym z uniwersytetów w Chicago. Ma żonę, syna, przeciętne mieszkanie. Pewnego wieczoru, gdy wychodzi z knajpy zostaje porwany przez zamaskowanego człowieka, który w starym hangarze wstrzykuje mu substancję narkotyzującą. Chwilę przed zaśnięciem, porywacz kieruje w jego stronę pytanie – „czy jesteś w życiu szczęśliwy?”. Jason po przebudzeniu leży na noszach i widzi wokół siebie ludzi w białych kitlach, niezwykle szczęśliwych z powodu jego powrotu. On sam jednak nie wie kim oni są i co się stało. Okazuje się, że jego świat jest zupełnie inny, że on jest zupełnie innym człowiekiem – nie ma rodziny i nie wykłada fizyki – zdobył natomiast wielkie osiągniecie: przełomowe i niemożliwe. Który świat jest prawdziwy? Odpowiedzi na to pytanie Jason będzie musiał poszukać sam, jednocześnie zagłębiając się w swoją duszę, pragnienia i tęsknoty…\nTrudno powiedzieć, co mnie bezpośrednio skłoniło do przeczytania tej powieści. Tak jak wspominałam wcześniej – tytuł nie był dla mnie zachęcający, a okładce się nawet szczególnie nie przyglądałam. Wiedziałam jednak, że Blake Crouch zaskakuje i tak też było w tym wypadku. Pierwsze strony przewijałam powoli, nie spiesząc się, bo w sumie nie było w nich nic szczególnego – opis codzienności. Później, gdy Jason zjawił się w barze i toczył dosyć jednoznaczną rozmowę ze swoim kolegą, byłam prawie pewna, że będzie on miał coś wspólnego z późniejszymi wydarzeniami. To jednak nie była moja jedyna pomyłka. Cała powieść jest napisana ze starannością. Autor trzyma czytelnika w niepewności do samego końca, cały czas dbając o to, by napięcie nie znikło. I bardzo dobrze mu to wyszło – pamiętam, że momentami byłam tak porwana, że czułam szybsze bicie swojego serca. Nie chodzi tylko o mistrzowskie elementy grozy. Chodzi również o to, że każda kolejna kartka przypomina nam pytanie porywacza głównego bohatera. Czy jesteś w życiu szczęśliwy? Jason był szczęśliwy, mimo, że kilkanaście lat wcześniej zrezygnował z kariery naukowej i postanowił zostać z rodziną. Udowodnił to ucieczką, wcale niełatwą, z kliniki, w której się przebudził, do domu, którego już nie miał. Jego tęsknota i miłość do rodziny były tak silne i prawdziwe, że postanowił zrobić wszystko, by ją odzyskać. Droga, jaką przeszedł skłoniła go do przemyśleń, refleksji i walki z samym sobą - w przenośnym i dosłownym znaczeniu.\nKsiążka według mnie nie ma wad. Jest idealna. Ci, co obawiają się naukowych tez nie muszą się obawiać. „Mroczna materia”, której tak się bałam, przeniosła mnie w wspaniałą podróż do wielu rzeczywistości, i tym samym zmusiła mnie do zadania sobie pytania: kim bym była, gdybym wybrała inną drogę? Jak wyglądałby świat w innym życiu? Czułabym dumę, strach, fascynację? I w końcu... Ile bym poświęciła, by odnaleźć drogę do mojego prawdziwego domu?\nDawno nie przeczytałam książki jednym tchem, dlatego oceniam dzieło Croucha jako bardzo, bardzo dobre. Jeśli tak jak ja lubisz wartką akcję i to jak książka może zmusić do refleksji, zdecydowanie przeczytaj „Mroczną materię”.


Jesteś 35440472 gościem na naszej stronie\n25 września skończyłby 63 lata\nStanisław Szozda wystartował w Tour de Pologne Amatorów. Jelenia Góra, 10 lipca 2012.\nStanisław Szozda nie żyje! Dzisiaj zmarł jeden z najlepszych polskich kolarzy w historii tego sportu. Za dwa dni skończyłby 63 lata.\nStanisław Szozda, to dwukrotny mistrz świata i dwukrotny srebrny medalista olimpijski w wyścigu drużynowym na 100 km. Stawał na podium na igrzyskach w Monachium 1972 (z Ryszardem Szurkowskim, Edwardem Barcikiem i Lucjanem Lisem) i w Montrealu 1976 (z Ryszardem Szurkowskim, Tadeuszem Mytnikiem i Mieczysławem Nowickim). Był także wicemistrzem świata w wyścigu ze startu wspólnego z Barcelony (1973). Zwyciężał w Wyścigu Pokoju i Tour de Pologne. Pochodził z Dobromierza, ale od wielu lat mieszkał w Prudniku, gdzie prowadził m.in. własny sklep. Od kilku miesięcy zmagał się z poważną chorobą.\nW 1974 roku Stanisław Szozda i polska drużyna wygrali Wyścig Pokoju.\nW latach 70-ych był prawdziwym idolem polskich kibiców. W 1973 roku zajął drugie miejsce w plebiscycie "Przeglądu Sportowego" na najpopularniejszego sportowca Polski. Karierę zakończył w wieku 28 lat, po upadku w Wyścigu Pokoju w 1978 roku.\nHenryk Charucki (od lewej), Stanisław Szozda, red. Joanna Wołodźko i Ryszard Szurkowski. Most Rędziński we Wrocławiu, sierpień 2011.\nPrzed dwoma laty, w sierpniu 2011, wspólnie z Ryszardem Szurkowskim brał udział w jeździe parami podczas otwarcia Mostu Rędzińskiego we Wrocławiu. Wystartowali jako ostatnia para, demonstrując wobec licznie zgromadzonej publiczności, że znów - jak przed laty - są razem.\nPo raz ostatni kolarska Polska widziała Stanisława Szozdę na rowerze, gdy 10 lipca 2012 roku uczestniczył na trasie Jelenia Góra - Jelenia Góra w Tour de Pologne Amatorów. Wystartował, dojechał do mety i udzielał wówczas licznie zgromadzonym dziennikarzom wywiadów.\nMsza święta poświęcona pamięci Stanisława Szozdy rozpocznie się w najbliższą sobotę, 28 września 2013 roku, o godzinie 10.00 w Archikatedrze wrocławskiej na Ostrowie Tumskim. O godzinie 12 zostanie wystawiona urna na Cmentarzu Osobowickim. Godzinę później wybitny sportowiec spocznie w Alei Zasłużonych. Obok Janusza Kierzkowskiego.\nAndrzej Piątek: reprezentacja będzie startować\ndo końca mistrzostw świata z czarnymi opaskami\nAktualni członkowie kadry narodowej, którzy startują w mistrzostwach świata we Florencji oddadzą hołd wielkiemu mistrzowi.\n"Oddając hołd zmarłemu dziś wybitnemu polskiemu sportowcowi Stanisławowi Szoździe, reprezentacja Polski na mistrzostwa świata we Florencji, do końca mistrzostw będzie startować z czarnymi opaskami na rękawku" - przekazał redakcji Eurosport.Onet.pl dyrektor sportowy Polskiego Związku Kolarskiego Andrzej Piątek.


Servo motor esc controller simple servo tester for rc airplane spare part rc models Sale - Banggood.com|Zakupy Polska\nSterownik silnika serwo ESC Prosty serwo tester do modeli RC części zamiennych do samolotów RC COD\nNapięcie wejściowe: DC 4,8 V-6,0 V.\nSygnał wyjściowy: 1,5 ms ± 0,5 ms\nTryb pracy: ręczny, neutralny, automatyczny\n1. Mały rozmiar, niskie zużycie energii, wysoka niezawodność, prosta i wygodna obsługa.\n2. Zasilany czterema suchymi akumulatorami, bezpośrednim zasilaniem UBEC lub ESC, elastycznym zasilaczem i szerokimi możliwościami adaptacji\n3. Ustawienie funkcji jest proste i praktyczne, obejmujące większość parametrów, które użytkownik serwa musi przetestować.\n4. Komputer jednoukładowy kontroluje wyjście impulsowe, z dobrą stabilnością i wysoką precyzją.\n5. Pozbądź się nadajnika-odbiornika zdalnego sterowania i przetestuj układ kierowniczy i ESC. Jest to odpowiednik „odbiornika ręcznego”,\nktóry symuluje sterowanie nadajnika za pomocą przycisku INC lub DEC.\nUwaga: Ze względów bezpieczeństwa najlepiej wybrać podręcznik podczas testowania ESC\n1. Włącz zasilanie i przejdź automatycznie do trybu ręcznego. Obróć potencjometr, aby zmniejszyć lub zwiększyć szerokość impulsu wyjściowego.\n2. Możesz zmienić tryb naciskając klawisze, a następnie przejść do trybu neutralnego (Neutralny), trybu automatycznego (Automatyczny).\n3. W trybie neutralnym szerokość sygnału wyjściowego wynosi 1,5 ms; w trybie automatycznym szerokość sygnału wyjściowego zmienia się płynnie z 1 ms na 2 ms.\n1 x sterownik silnika serwo ESC Prosty serwo tester do modeli RC części zamiennych do samolotów RC


Ognisko w ogrodzie – o czym należy pamiętać? - Popieram.pl\nZorganizowanie imprezy w ogrodzie z ogniskiem w roli głównej to świetna alternatywa dla popularnego grilla, którego to przecież nie każdy posiada. Pieczone kiełbaski, potrawy z kociołka czy podpieczone pianki – wszystko to najbardziej kojarzy nam się z ogniskiem, a jednocześnie przywołuje wspomnienia z młodości, kiedy to beztrosko spotykaliśmy się w gronie najbliższych znajomych na łonie natury przy ognisku. Jeżeli planujemy zorganizować ognisko w naszym ogrodzie, musimy się do tego odpowiednio przygotować i pamiętać o pewnych zasadach bezpieczeństwa.\nPrzygotowanie odpowiedniego miejsca.\nOgnisko w naszym ogrodzie to doskonała okazja do wspólnego spędzenia czasu ze znajomymi lub rodziną. Jak jednak zawsze w przypadku ognia – najważniejsze jest nasze bezpieczeństwo. Miejsce, w którym planujemy rozpalić ognisko, powinno znajdować się z dala od zabudowań, roślinności oraz czegokolwiek, co mogłoby w szybkim czasie zająć się ogniem. Jeżeli już wytypowaliśmy odpowiednie miejsce, wyznaczmy w nim okrąg o średnicy wynoszącej około 100 centymetrów. Taki okrąg warto jest również odgrodzić sporymi kamieniami, lub cegłami.\nRozpalenie ogniska nie jest niczym trudnym – wystarczy zawczasu przygotować odpowiednią ilość drewna. Jeżeli chcemy ułatwić sobie zadanie, możemy dodatkowo zakupić specjalną podpałkę, która umożliwi szybsze wzniecenie ognia. Przygotowanie ewentualnych posiłków i potraw jest zależne tylko i wyłącznie od nas samych – możemy jednakowo wykorzystać specjalne tacki, kociołki lub zwyczajnie raczyć się pieczonymi kiełbaskami.


Paweł Orkisz - 05 Nauka to jest wymysł diabli!\n05 Nauka to jest wymysł diabli!\nKwietniowe, słoneczne, sobotnie południe. Siedzimy sobie z Elą Piłat w ogrodzie i delektujemy się jednym z pierwszych naprawdę wiosennych dni.\n- Pan Paweł Orkisz?\n- Owszem - odpowiadam.\n- Czy może mi Pan wytłumaczyć jak to się dzieje, że przeczytałem gdzieś w sieci, że jest Pan autorem "Piosenki z szabli", a przecież ja tę piosenkę słyszałem w Warszawie, w okresie tuż przed Powstaniem Warszawskim?\n- Naprawdę? W jakich okolicznościach? - dopytuję uradowany, bo już czuję, że szykuje się fajna opowieść, ale nie chcę człowieka spłoszyć. Po głosie poznaję, że mój rozmówca ma sporo lat i wiele ciekawego do powiedzenia...\nPrzez myśl mi przemknęła radosna myśl, że może usłyszę jeszcze tamtą melodię od mojego rozmówcy. Ale nie, nie pamiętał. Szkoda.\nSpokojnie wytłumaczyłem, że tak, owszem, podaję się za autora tej piosenki, więcej: jestem autorem "Piosenki z szabli", ale zawsze podkreślam, że nie jestem autorem tych słów. Ja ją skomponowałem. Wiersz jest stary, nazwiska autora nie znam, spisałem go po prostu z szabli mjr Henryka Szczyglińskiego, łódzkiego malarza, legionisty Piłsudskiego. Dlatego właśnie moja piosenka nosi taki, a nie inny tytuł. Wiersz powstał prawdopodobnie pod koniec XIX wieku, gdzieś kiedyś nawet widziałem opublikowany ten tekst, nosił tytuł "Żołnierz", zapisałem sobie na jakimś karteluszku nazwisko autora, ale karteluszek przepadł, no i teraz go nie pamiętam. Brzmiało jakoś tak: Zwierzchosławski, może Wierzchowiecki... Dalibóg nie wiem.\nMożliwe zatem, nawet wielce prawdopodobne jest, że kogoś ten wiersz zauroczył i ten ktoś dorobił do niego melodię. Albo i sam wiersz powstał do gotowej już jakiejś melodii. Jest w nim przecież bardzo wyraźny rytm, puls i jakaś taka ułańska świeżość, fantazja... Ale nigdy nie słyszałem, żeby ktoś wspomniał jakąś poprzednią wersję tej piosenki.\n- Ile ma Pan lat? - zapytałem.\n- 94 - usłyszałem w odpowiedzi.\n- Uff! To jak Pan znalazł informacje o mojej piosence? Posługuje się Pan internetem??\n- Oczywiście. Czasem coś tam jeszcze nawet napiszę, byłem redaktorem...\n- No to tu Cię mam! - pomyślałem.\nPoprosiłem Pana o napisanie nam wspomnienia na temat tamtej piosenki, a potem jeszcze o szersze przedstawienie się mojej publiczności. Może Was te dwie opowieści zainteresują (zmieniłem jedynie interpunkcję...). W ten sposób część jego wspomnień zostanie z nami na dłużej.\nTadeusz Zieliński / Warszawa\nWspomnienie o piosence „O szabli”\nJest kwiecień, może maj 1944 r. Znajduję się w mieszkaniu przy ulicy Chłodnej 22, które mój Ojciec otrzymał po likwidacji tzw. małego getta. Prawdopodobnie zajmował go jakiś lekarz, bo jeszcze niedawno przewalały się tu sterty medycznych książek. Mieszkanie biedne, pokój z kuchnią, bez łazienki, z wciśniętym w kąt klozetem. Brudne odrapane ściany, zapyziała kuchenka, na wpół zardzewiały zlew... Trzeba więc to mieszkanie odnowić; nikt przecież jeszcze nie wie, co tu za chwilę będzie się dzialo. Że wybuchnie powstanie, że tuż obok, kilkadziesiąt czy może kilkaset metrów dalej zacznie się straszliwa rzeź Woli, w której zamordują kilkanaście tysięcy ludzi i że w ogóle przestanie istnieć miasto.\nPo pokoju kręci się mężczyzna z pędzlem malarskim w ręku. Z wyglądu młody, gdzieś bliżej trzydziestki, średniego wzrostu z mało wyrazistą twarzą. Jest markotny, nierozmowny, na pytania Mamy odpowiada monosylabami albo bezosobowo: zrobi się, będzie biało, zobaczy się... Zwrotu pani w ogóle nie używa, unika nawet rzeczownikowego zaimka ja. Facet wyraźnie niesympatyczny, na dodatek robiący wrażenie, że to malowanie ścian mu „nie leży”, że robi to z przymusu, dla chleba.\nStoję sobie z boku i obserwuję go. Zauważam, że co jakiś czas między jednym a drugim chluśnięciem farbą zaczyna śpiewać, czy raczej nucić jakąś piosenkę. Słyszę słowa „nauka to jest wymysł diabli, najmilszy dla mnie jest karabin i klinga ukochanej szabli”. Od razu wpadają mi one w ucho. Mężczyzna nie przerywając pracy powtarza ten fragment, albo refren wielokrotnie; najwyraźniej czuje się, że zawarta w nim treść to samo sedno jego poglądów, jego filozofii życia.\nPrzez wiele lat wracałem myślami do tego, zdawałoby się mało znaczącego zdarzenia. Teraz już jako 94-latek widzę zasadniczą różnicę między moimi dwiema percepcjami.\nTamta, kiedy brakowało mi do dwudziestki kilku miesięcy, była percepcją niedojrzałą i emocjonalnie ambiwalentną. Z jednej strony ubodło mnie to lekceważenie nauki, tej nauki, którą w warunkach okupacyjnych prowizorycznie, bo w dużym stopniu prowizorycznie pobierałem, słuchając ukrywanych przed okupantem wykładów prowadzonych w Miejskiej Szkole Handlowej (uważanej za przedwojenną SGH), a z drugiej czułem kompleks młodzika ukrytego pod pierzyną okoliczności, który w odróżnieniu od kolegów-równolatków nie działa w konspiracji, nie dotknął nigdy stena i nie chodził na różne akcje czy szkolenia wojskowe. Zauważmy, że słowo karabin brzmiało wtedy szlachetnie, ono zawierało w tamtych latach, a już szczególnie w 1944 roku więcej patriotycznego ładunku niż nauka.\nPrzy dobrze utrwalonej pamięci, dzisiejsza percepcja całości zachowania się tego człowieka jest już inna. Głębiej rozumiana „krytyka” nauki jako „wymysłu diabła” znajduje uzasadnienie w jej nieograniczoności, w tym stale uciekającym przed nami horyzoncie, w tych ciągle powtarzających się sytuacjach, kiedy to dochodząc do pewnego poziomu wiedzy nadal nie widzimy końca i nadal szukamy wyjaśnień tego, co znów okazało się nieznane, niezbadane itd. itd. Może więc w tej niechęci do nauki było coś więcej niż tylko odreagowanie złości za złe stopnie czy słabe w ogóle wyniki w szkole? Tego nie wiem.\nNo, a to niesympatyczne, czy wręcz niechętne traktowanie mojej Mamy? Traktowanie kogo? - Inteligentki! Pamiętajmy, że w Polsce inteligencja nie była tak wymieszana społecznie jak obecnie; jako środowisko legitymowała się głównie rodowodem szlacheckim (ziemiańskim), rzadziej mieszczańskim. A to w uproszczonej ideologii wykluwającej się w czasie okupacji PPR było identyfikowane klasowo z „pańskim stosunkiem do człowieka", z czym należało walczyć, nie inaczej jak z burżuazją. Może ten malarz do konspiracyjnej PPR należał, tego nie wiem. Nie ręczę też za to, czy ja sam w identyczny sposób wtedy rozumowałem.\nUrodziłem się 18 września 1924r. w rodzinie inteligencko-ziemiańskiej. Ojciec był urzędnikiem bankowym, Mama, związana ściśle ze swoją matką, łączyła z nią losy pomagając jej w prowadzeniu gospodarstw wiejskich przypominających charakterem posiadłości mickiewiczowskiej szlachty zaściankowej. W jednym z nich, stanowiącym resztówkę większego majątku ziemskiego, położonym w historycznej miejscowości Dębe Wielkie spędziłem dzieciństwo i pierwszą część swojej młodości.\nNaukę pobierałem początkowo w domu i stosunkowo późno, bo dopiero po ukończeniu 9 lat poszedłem do szkoły. Była to znana szkoła im. Zamoyskiego w Warszawie. Dojeżdżałem do niej codziennie koleją, po długich 4-kilometrowych wędrówkach z domu do stacji i po lekcjach z powrotem.\nPo otrzymaniu w 1939r. tzw. małej matury przebywałem we wspomnianym mająteczku, przygotowując się w trybie eksternistycznym do „dużej” matury, którą zdałem w warunkach wojennych, w 1941 roku. Przez pozostałe 3 lata okupacji uczęszczałem na zajęcia w tzw Miejskiej Szkole Handlowej (MSH), która pod szyldem przygotowania do zawodu kupieckiego realizowała potajemnie program przedwojennej Szkoły Głównej Handlowej (SGH).\nWażną cezurą w moim życiu był wybuch Powstania Warszawskiego, który zastał mnie po prawej stronie Wisły bez łączności z rodzicami, którzy znaleźli się w stolicy. Ojca wywieziono do obozu hitlerowskiego w Lengenfeld, gdzie wkrótce zmarł. Mieszkając z pozostałością tak okrojonej rodziny (Mama i młodszy Brat), przyjąłem odpowiedzialność za jej los i chcąc uniknąć przymusowego wcielenia do Ludowego Wojska Polskiego, podjąłem pracę urzędniczą w Milicji Obywatelskiej, co zapewniało jakieś minimum egzystencji. Po 9 miesiącach rozpocząłem pracę w urzędach; najpierw w Ministerstwie Żeglugi Handlu Zagranicznego, a potem w Głównym Urzędzie Statystycznym. Jednocześnie prowadziłem zajęcia w SGPiS, jako asystent w katedrze statystyki. Z uwagi na niekorzystne pochodzenie społeczne i podejrzliwy stosunek do aktywności społecznej (wyrażający się w odmowie przystąpienia do PZPR po likwidacji PPS) byłem stygmatyzowany jako osoba „niepewna”, co ostatecznie wyraziło się w relegowaniu mnie z zajęć uczelnianych w SGPiS.\nTe minusy i utrudnienia starałem się kompensować nadrabianiem wykształcenia, najpierw uzupełniając prowizorium wiedzy zdobytej w warunkach wojennych w MSH, poprzez uzyskanie magisterium (1952 r), a już później, w latach 70-ych otwierając przewód doktorski, który ukończyłem uzyskując dyplom doktora nauk ekonomicznych.\nPrzez dłuższy czas cieniem na mojej drodze życiowej kładło się także słabe zdrowie i trapiąca mnie niekonsekwentnie leczona gruźlica. płuc. Nie mogąc ze względów politycznych kontynuować zajęć dydaktycznych w SGPiS, związałem na dłuższe lata swoją karierę zawodową z Polską Izbą Handlu Zagranicznego (PIHZ), a ściślej z jej pionem wydawniczym, w którym przeszedłem przez wszystkie szczeble awansu redakcyjnego, dochodząc w 1973 roku do stanowiska redaktora naczelnego specjalistycznej gazety „Rynki Zagraniczne” (głównego w PRL organu informacji i analiz z zakresu handlu międzynarodowego i gospodarki światowej). W tej instytucji przepracowałem łącznie 34 lata, po odliczeniu dwóch przerw: 1963-67 (w związku z oddelegowaniem mnie do pracy w ambasadzie w Brukseli) i 1977-81, kiedy za pośrednictwem CHZ Polservice prowadziłem wykłady z ekonomii na uniwersytecie w Oranie (Algieria).\nPo przejściu na emeryturę w 1989 roku reaktywowałem swoje dawniejsze hobbystyczne zainteresowania psychologią, nawiązując współpracę z Akademią im L.Koźmińskiego (profesor T.Tyszka). Współpraca ta trwa do dziś, owocując kilkoma artykułami naukowymi jak również 3 książkami. Uwzględniając pracę publicystyczną w redakcji gazety „Rynki Zagraniczne”, na mój dorobek autorski składają się także dziesiątki artykułów informacyjno-analitycznych z dziedziny gospodarki światowej. Jestem również autorem 3 pozycji książkowych o charakterze wspomnieniowym.\nPocząwszy od 1944 roku moje życie rodzinne było i pozostaje nadal bardzo ubogie. Po stracie Ojca i śmierci Mamy pozostał Brat, któremu mimo ukończenia studiów matematycznych nie udało się wskutek postępujących obciążeń schizoidalnych psychiki osiągnąć stabilizacji zawodowej i osobistej. Moje małżeństwo zawarte późno, bo dopiero w 1961 roku i z również niemłodą osobą było bezdzietne. Zakończyło się wraz z śmiercią Żony w 2002r.\nMoją obecną pasją życia, która ma go zwieńczyć na koniec, jest zorganizowanie wystawy interdyscyplinarnej p.t. „Kłamstwo - wirus cywilizacji”. Opracowałem szczegółowy scenariusz i mam obietnicę realizacji na terenie Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie przez tzw Fundację Wyszyńskiego. Chodzi „jedynie” o finanse i z tym się borykam.\nMieszkam sam w Warszawie. Korzystam z doraźnej pomocy i opieki dalszej rodziny. Aktualnie mam problemy zdrowotne ze wzrokiem i ze słuchem. Jestem w okresie między usunięciem zaćmy w lewym oku i planowanym na maj usunięciem jej w drugim, prawym. Czytanie i pisanie na razie utrudnione. Poza tym trapią mnie różne, raczej banalne, ze względu na wiek dolegliwości, które staram się skrupulatnie kontrolować i neutralizować.\nWarszawa, kwiecień 2019 r.\nDziekuję, Panie Tadeuszu, za te wspomnienia.\nfoto: Keja Pub Łódź, 2019


Adwokat - Hodowla Roślin Strzelce Grupa IHAR / Tworzymy Postęp w Rolnictwie\nNr 1 plonowania ex aequo wśród odmian paszowych (wg COBORU, poziom a1) w optymalnym 2020 roku.\nNr 2 plonowania wśród odmian paszowych (wg COBORU, poziom a1) w ekstremalnie suchym 2019 roku.\nRewelacyjna odporność na wyleganie.\nWysoka gęstość ziarna - 68,5 kg/hl.\nBardzo wysoka zawartość białka - 12%.