Najlepsze studia jogi w Nowym Jorku - 🛳 - Travel To You | Edycja: 2020\nZwiedzanie Nowego Jorku przez Yoga Mat Od Melinda Quintero\nKiedy jesteś w drodze, możesz trzymać się hotelowej siłowni, lub możesz dołączyć do lokalnej lekcji jogi, aby poznać miasto.\nSam Nowy Jork ma około 300 studiów jogi, według Brette Popper, wydawcy YogaCity NYC (www.yogacitynyc.com). Ta liczba, która koncentruje się głównie na Manhattanie, nie obejmuje jogi w salach gimnastycznych i centrach społeczności. Porównaj to z około 170 lokalizacjami Starbucks w Nowym Jorku i zacznij rozumieć znaczenie jogi dla zestresowanych mieszkańców miasta. Jeśli nadal nie jesteś przekonany, największe zgromadzenie jogi na świecie - 10.000 joginów - odbędzie się 22 czerwca na wielkim trawniku Central Parku.\nOd vinyasa do doga (joga dla psów), możesz znaleźć każdy możliwy styl jogi w Nowym Jorku. Wymienione tutaj klasy od kojącej do intensywnej. Większość tych studiów oferuje jednorazowe zniżki dla nowych studentów. We wszystkich tych studiach zajęcia odbywają się w dni powszednie po pracy i w weekendy przed brunchem (kolejna ważna instytucja w Nowym Jorku). Tak więc albo przyjdź wcześnie, albo idź za godziną. Wszystkie te studia mają dostępne maty do wypożyczenia, więc nie musisz wnosić jednego do samolotu z tobą.\nŁańcuchy do jogi z gniazdami w Nowym Jorku obejmują Bikram Yoga (www.bikramyoga.com), Czysta joga (www.pureyoga.com), i YogaWorks (www.yogaworks.com), wszystkie popularne studia, w których znajdują się najbardziej poszukiwani nauczyciele w mieście. Przeglądaj obszerne oferty na stronie YogaCity NYC (www.yogacitynyc.com) na więcej studiów, zajęć, wydarzeń i warsztatów.\nPodpis pod zdjęciem: Przestrzeń Jivamukti to połączenie wegańskiej kawiarni, butiku i szkoły jogi.\nDzięki uprzejmości Jivamukti Yoga Center\nJoga dla ludzi: wioska wschodnia Zważywszy na nazwę, prawdopodobnie nie trzeba tłumaczyć, na czym polega "Yoga to the People". Studio to czerpie z idei, że klasa jogi jest tym, co robisz. Dlatego nie ma trudnych poziomów ani stopni. Początkujący i doświadczeni jogini praktykują razem, a nauczyciele starają się zorganizować zajęcia, aby odpowiadały potrzebom wszystkich uczniów. Studio działa na zasadzie darowizny, więc podaj, jak uważasz, anonimowo, upuszczając opłatę w skrzynce przy wejściu. Yoga to the People ma być może najlepszą lokalizacją dla eksploracji post-class: jest umieszczona między japońskimi sklepami z makaronikami, sklepami z odzieżą punk-rock i barami uniwersyteckimi St. Marks Place. Inne lokalizacje znajdują się na 27. Ulicy między 6 a 7 alejami (gorąca joga) i 38. Ulicą na 6th Avenue (power vinyasa).\nGdzie: 12 St. Marks Place, 2R; tel. 917/573-9642; www.yogatothepeople.com\nIle: Każda 60-minutowa lekcja ma sugerowaną darowiznę w wysokości 10 USD.\nPodpis pod zdjęciem: Joga przy świecach w klasycznym, wyeksponowanym studiu Jogi dla ludzi.\nDzięki uprzejmości Connie Aramaka\nAerial Yoga: Williamsburg, Brooklyn Take the L pociąg jeden przystanek w Brooklyn we wtorek wieczorem lub sobotnie popołudnie dla Aerial Joga Michelle Dortignac, unikalna hybryda jogi i taniec powietrza. Dortignac łączy podstawowe akrobacje powietrzne z jogą, aby dać uczniom głębsze rozciąganie, mocne podstawowe ćwiczenia i nieważkością, ale w pełni wspieraną inwersję. Zajęcia odbywają się w poddaszu artysty zawieszonym na trapezie z jedwabiu, zaledwie o stopę od ziemi. Sensowne podejście firmy Dortignac budzi zaufanie nawet najbardziej ostrożnych studentów. Żadne wcześniejsze doświadczenie z jogi lub akrobatyki nie jest wymagane; zajęcia są małe, a wszyscy uczniowie otrzymują indywidualne instrukcje. Zajęcia odbywają się również w Jewish Community Center na Manhattanie (334 Amsterdam Ave .; 646/505-5716, ext. 570) 18:30 - 19:45 w piątki.\nGdzie: 241 Bedford Ave., buzzer # 7, Williamsburg, Brooklyn, NY; tel. 646/205-3210; www.aerialyoga.com. Zadzwoń najpierw, aby zarezerwować miejsce - nie jest wymagana przedpłata.\nIle: Każda 90-minutowa lekcja to 20 $.\nPodpis pod zdjęciem: Aerial Yoga w Williamsburg, Brooklyn.\nDzięki uprzejmości Kenneth Feldman\nLaughing Lotus: Chelsea Szybkie zajęcia w tym różowym i pomarańczowym studio w Chelsea odbywają się w ogromnym lofcie fabrycznym. Nauczyciele mają swobodę w omawianiu sanskryckiej i jogicznej filozofii ze ścieżką dźwiękową eklektycznej muzyki współczesnej. Joga Północy, która odbywa się w każdy piątek od 22.00 do północy, oferuje muzykę na żywo i atmosferę jogi i dżemu. Wszystkie wpływy z (często wyprzedanej) sobotniej klasy południa idą w kierunku innej miłości każdego miesiąca. Założyciele Jasmine Tarkeshi i Dana Flynn prowadzą kilka dwugodzinnych zajęć w miesiącu, które przyciągają studentów z całego wschodniego wybrzeża. Zarejestruj się z wyprzedzeniem.\nGdzie: 59 W. XIX St., III Piętro; tel. 212/414-2903; www.laughinglotus.com\nIle: 11 USD za klasę 60- lub 75-minutową lub 16 USD za klasę 90-minutową; Pierwsi zawodnicy płacą 20 USD za tydzień nieograniczonej jogi lub 30 USD za trzy lekcje w ciągu jednego miesiąca.\nDana Flynn dowodzi pokojem w Laughing Lotus, w Chelsea.\nDzięki uprzejmości Laughing Lotus Yoga Center\nCentrum Dharmy Jogi: Gramercy Park Nowy Jork - oryginalna Dharma Mittra uczy jogi, medytacji i pranajamy (ćwiczeń oddechowych) w swoim studio, położonym nad 3rd Avenue od 1974 roku. Mittra jest czczona jako jeden z oryginalnych nauczycieli jogi w Ameryce i pozostaje jednym z najbardziej dostępni nauczyciele ze starej szkoły. Prowadzi cotygodniowe zajęcia i miesięczne trzygodzinne warsztaty na otwartym poziomie, łączące filozofię yogi i praktykę fizyczną. Studenci otrzymują indywidualne instrukcje od mistrza. Przestrzeń studia jest domowa, dobrze mieszkająca i ma wyraźne odczucia z lat 70. - jest wyłożona wykładziną. Obserwuj oferty specjalne i zniżki.\nGdzie: 297 3rd Ave .; tel. 212/889-8160; www.dharmayogacenter.com\nIle: 15 USD za klasę 60 minut; 18 USD za klasę 75 lub 90 minut; Początkowa Przepustka Samplera (40 USD) obejmuje pięć lekcji w miesiącu.\nDharma Mittra jest mistrzem spokoju i równowagi na Times Square.\nDzięki uprzejmości Dharma Yoga Center\nJivamukti: Union Square Podziel się swoją przestrzenią na maty z gwiazdami filmowymi w niesamowicie popularnym studiu Union Square w Jivamukti. W przeciwieństwie do pokornego domu Dharma Mittra, jest to jedno z największych w kraju studiów jogi i być może najlepiej odzwierciedla amerykańską interpretację indyjskiej tradycji jogi. Wymagające zajęcia odbywają się w eleganckich pokojach, które mogą pomieścić prawie 100 studentów na raz. Znani założyciele Sharon Gannon i David Life od czasu do czasu pojawiają się, aby uczyć wyprzedane zajęcia (wcześniej zarejestrować się). Ciągły strumień warsztatów obejmuje śpiew, sanskryt, medytację, zaawansowaną asanę i zajęcia skierowane do nauczycieli. Wysokiej klasy butik w studiu sprzedaje pożądaną biżuterię stylizowaną na jogi; wegańska kawiarnia wygląda na Broadwayu. Drugie studio Jivamukti znajduje się na Upper West Side (853 Lexington Ave; 646/290-8106).\nGdzie: 841 Broadway, 2. piętro; tel. 212/353-0214; www.jivamuktiyoga.com\nIle: Każda pierwsza klasa jest darmowa, jednorazowa; w przeciwnym razie 13 USD za klasę 60 minut lub 20 USD za klasę 95 minut.\nKula Yoga Project: Downtown Witamy w nowej szkole jogi. Zajęcia te odbywają się w zaadaptowanym mieszkaniu typu "walk-up" i zapewniają doskonałe doznania jogi w Nowym Jorku. Ostrzegam: jest tłoczno. Zajęcia zdobywają takie hardcorowe nazwy jak "Szkoła lotnicza", "Miód" i "Multi Intenso" - i żyją do hype. The New York Times Niedawno ogłoszono dyrektora Schuyler Grant na żądanie klasy najlepszych zaawansowanych zajęć jogi w mieście. Noś swoje najlepsze ubrania do odprowadzania wilgoci. Grant jest także założycielem Festiwalu Wanderlust (www.wanderlustfestival.com), letni festiwal muzyki i jogi w Kalifornii.\nGdzie: 28 Warren St., 4. piętro; tel. 212/945-4460; www.kulayoga.com\nIle: 15 USD za klasę 60 minut lub 18 USD za klasę od 75 do 95 minut; 30 $ nowego studenta specjalnego na trzy zajęcia w ciągu jednego miesiąca.\nPodpis pod zdjęciem: Projekt Kula Yoga oferuje mistrzowskie zajęcia w chłodnej, miejskiej przestrzeni. Założyciel Schuyler Grant pokazany w centrum.\nDzięki uprzejmości Joel Fitzpatrick\nOM Yoga: Union Square Ułożona na wierzchu Strand Bookstore, OM Yoga to wizja Cyndi Lee, która łączy jogę jogi z buddyjską medytacją i praktykami uważności. Lee jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych nauczycieli jogi w kraju - dzięki jej popularnym książkom i DVD - i zbudowała reputację na intuicyjnej, dostępnej i wysokiej jakości jodze. Zajęcia prowadzone są według bardzo prostego pojęcia, że joga powinna być przystępna i dopasowana do każdego ucznia, dzięki czemu Joga OM jest świetną społecznością dla początkujących. Osoby poszukujące jogi często zbierają się z całego Stanów Zjednoczonych, aby wziąć udział w zajęciach. Choć Lee często uczy się stylu OM Jogi na całym świecie, jest gotów spędzić lato w Nowym Jorku.\nGdzie: 826 Broadway, 6 piętro; tel. 212/254-9642; www.omyoga.com\nIle: Czytelnicy serwisu Frommers.com otrzymują do trzech klas po 10 USD (ważne tylko dla odwiedzających z dowodem tożsamości i adresem e-mail, oferta ważna jest w lipcu i sierpniu. Frommers.com w recepcji). Dla wszystkich pozostałych: 12 USD za 60 minut lub 18 USD za 75 do 90 minut; 28 USD wstępna karta za dwie klasy w ciągu jednego miesiąca.\nPodpis pod zdjęciem: popularny ośrodek OM Yoga wypełniony jest lekkimi, buddyjskimi dziełami sztuki i oddanymi studentami.\nDzięki uprzejmości OM Yoga Center\nVirayoga: SoHo To studio jogi Anusara prowadzone jest przez szanowaną nauczycielkę Elenę Brower. Zajęcia prowadzone są w formie warsztatów, z kilkoma pozami przeprowadzanymi i szczegółowo analizowanymi, często z wnioskami filozoficznymi. Uczniowie czasami pracują w parach lub małych grupach, aby zrozumieć anatomię każdej pozy. Wspaniały loft w SoHo ma kilka wyjątkowych architektonicznych dziwactw, takich jak kolumny pośrodku sali ćwiczeń, okna z obrazami spoglądającymi w powietrze i łazienki współużytkowane z pracownikami biurowymi na tym samym piętrze. Zapisz się na zajęcia Brower's z góry lub przyjedź godzinę wcześniej i ustaw się w kolejce. Browser poprowadzi także jogę na Great Lawn (www.flavorpill.com/yoga) wydarzenie w Central Parku w dniu 22 czerwca.\nGdzie: 580 Broadway, Ste. 205; tel. 212/334-9960; www.virayoga.com\nIle: Każda 90-minutowa lekcja kosztuje 20 $.\nPodpis pod zdjęciem: zatłoczona klasa w Virayoga, ukryta przed hałasem i ruchem ulicznym na Broadwayu.\nDzięki uprzejmości Virayoga\nIntegral Yoga Institute: West Village The Integral Yoga Institute została założona przez Swami Satchidananda w Nowym Jorku w 1966 roku. Klasy są tutaj w klasycznym hatha stylu, z większym naciskiem na oddychanie, rozciąganie i wzmacnianie niż opanowanie skomplikowanych pozach. W instytucie West Village brownstone znajduje się wiele sal do zajęć jogi i księgarnia, a w sąsiednich budynkach znajduje się targ z ekologiczną żywnością i aptekarza z ogromnym wyborem herbat, ziół i suplementów diety. Harmonogram zajęć jogi obejmuje lekcje gotowania, koncerty i praktyki medytacyjne. Bezpłatne lekcje jogi są oferowane od 13:15 do 15 w niedziele.\nGdzie: 227 W. XIII .; tel. 212/929-0585; www.iyiny.org\nIle: 13 USD za klasę 45 minut lub 17 USD za klasę od 75 do 105 minut; zapytaj o specjalne oferty dla studentów po raz pierwszy.\nPodpis pod zdjęciem: Księgarnia w Integral Yoga Institute znajduje się pod szkołą jogi, obok ekologicznego targu i po drugiej stronie ulicy od apteki.\nDzięki uprzejmości Integral Yoga Institute\nBezpłatne rzeczy do zrobienia w Bostonie\nFrommer "15 do zrobienia w Barcelonie\nOff-The-Radar Paryż: 5 najlepszych turystycznych zabytków i doświadczeń\nOd Rittenhouse do Rocky: Filadelfia we wszystkich formach\n7 Zaskakujące powody, by odwiedzić Bałkany\nBerlin: 25 lat od upadku muru\nNasze ulubione momenty w Nowej Anglii


Lou <3: "Rzeczą którą trzymała była bez wątpienia żyletka. Przyłożyła ją do nadgarstka [...]"\n-To bzdura! - wykrzyczałam rzucając gazetę na ziemię\n-Julia. Spokojnie. Wdech... wydech... wdech... - uspokajała mnie przyjaciółka, a ja posłusznie wykonywałam jej polecenia - Co znowu?\n-Nic ważnego - rzuciłam kładąc pogniecioną gazetę na blacie i opuszczając kuchnię\n-Gdzie się wybierasz? - zapytała Paulina gdy tylko złapałam za klamkę\n-Nie jesteś moją matką - burknęłam zamykając za sobą drzwi\nZłapałam taksówkę i pojechałam do hotelu. Musiałam się spakować no nie? Otworzyłam drzwi (brawo dla mnie nie zapomniałam ich zamknąć) i weszłam do środka. Wyciągnęłam spod łóżka walizkę i zaczęłam wpakowywać do niej swoje rzeczy. Później posprzątałam tu trochę i rzuciłam się na łóżko. Powinnam się rozchmurzyć i spędzić czas ze znajomymi, ale po prostu nie mam na to siły. Chcę poleżeć i przemyśleć kilka spraw.\nNie mogłam znieść panującej w pomieszczeniu ciszy więc wyjęłam z kieszeni telefon i już miałam włączać muzykę, gdy wpadłam na inny pomysł. Wybrałam numer mojej mamy i nacisnęłam zieloną słuchawkę\n-Hej mamo - rzuciłam uśmiechając się delikatnie i biorąc bilet leżący na półce nocnej do ręki\nJedyny plus tego, że wracam do Polski to, to że zobaczę wreszcie rodziców.\n-Hej córciu - w jej głosie było słychać radość tak samo jak w moim. Stęskniłam się za nią.\n-Kto dzwoni - usłyszałam z oddali głos mojego ojca, a na mojej twarzy pojawił się jeszcze większy uśmiech\n-Twoja córka - odpowiedziała swojemu mężowi, a później zwróciła się do mnie - Miałam do ciebie dzwonić i ci pogratulować\n-Co? Czego? - zapytałam nie mając pojęcia o co chodzi\nChyba nie zrobiłam w ostatnim czasie niczego nadzwyczajnego, a napewno o niczym niezwykłym nie mówiłam mojej rodzicielce\n-Jak to czego? - słuchawkę przejął mój ojciec, ale zaniepokoiło mnie jedno ton - jego głosu, słychać było, że jest zdenerwowany - Myślałaś, że się nie dowiemy? Przykro mi, ale nie masz za ojca totalnego debila, który nie potrafi posługiwać się internetem, albo który nie czyta gazet. Wszystko wiemy i to, że twoja matka cieszy się z tego dziecka nie znaczy, że ja jestem tego samego zdania. Nie waż się wracać z bachorem do domu! - wykrzyczał, a ja zamarłam\n-Kochanie jak możesz? To twoja córka - mówiła błagalnym tonem moja mama.\n-Ale ja nie... - zaczęłam, ale chyba nikt mnie nie słuchał\n-Ja nie mam córki - wykrzyczał mój ojciec, a tuż później usłyszałam głośne trzaśnięcie drzwiami\n-... nie jestem w ciąży - dokończyłam wypuszcając telefon z ręki\nByłam zaskoczona. Nie potrafiłam uświadomić sobie co przed chwilą miało miejsce. Stałam wgapiając się w okno przede mną\n-Córciu nie słuchaj ojca. Jest po prostu zdenerwowany. Przejdzie mu - powtarzała moja rodzicielka\nPomrugałam kilka razy oczami i wszystko powoli zaczęło do mnie dochodzić. Mój ojciec... wyżekł się mnie... przez dziecko... które istnieje tylko z pustych głowach mediów i ich odbiorców, którzy wierzą w każde ich słowo... nie dał mi dojść do słowa... nie chciał mnie słuchać... po prostu... wyżekł się mnie... to nie możliwe...\nW mojej głowie zapanował totalny chaos, a po policzkach zaczęły spływać kolejne łzy. Spojrzałam na bilet, który nadal tkwił w mojej dłoni. Przerwałam go. Najpierw na dwie, później cztery, a jeszcze później osiem części. Zmięłam jego resztki i wyrzuciłam do kosza\n-Nie wrócę. Nie mam do kogo. - wyszeptałam, chwyciłam torbę w której było to czego mi potrzeba i szybkim krokiem opuściłam budynek\nSzłam ulicą, którą zmierzałam tylko raz po kłótni z Pauliną, w miejsce gdzie w proch przemieniłam wszystkie wspomnienia, które mi wtedy wadziły. Teraz to ja wadzę mojemu ojcu. Nie rozumiem go, ale tak będzie lepiej.\nUsiadłam w tym samym miejscu co wtedy. Rozsunęłam zamek, później kolejny i wyciągnęłam z torby moją starą przyjaciółkę. Nic się nie zmieniła. Ten sam kształt, wielkość, tak samo jak kiedyś połyskuje w słońcu, które przebija się spod ciemnych burzowych chmur, i tak samo może w jednej chwili zakończyć życie które już dawno powinno się skończyć...\nPodwinęłam rękaw bluzy którą miałam na sobie i spojrzałam na stare blizny. Zawsze będą przypominały mi o tym co mi nie wyszło, o tym jak człowiek jest słaby, o tym jak wiele razy się poddałam i o tym jak wiele razy chce śmierci mimo iż się jej cholernie boję.\n-Żegnaj - wyszeptałam spoglądając ostatni raz na lśniącą żyletkę\nPrzebudziły mnie promienie słońca leniwie przebijające się przez żaluzje. Odwróciłem się na drugi bok i zobaczyłem koło siebie puste miejsce. Muszę się przyzwyczaić, że to Harry zajmie jej miejsce na nabliższe kilka miesięcy. Nie wiem kiedy się spotkamy i to mnie najbardziej boli. Nie wytrzymam rozłąki. Nie potrafię wytrzymać bez niej kilku minut, a co dopiero to co nas czeka. Tysiące kilometrów dzielące dwa serca, które tak zachłannie się pragną. Boże czemu jesteś taki niesprawiedliwy?\nWstałem leniwie z łóżka, ubrałem się w mój znak rozpoznawczy, czyli koszulkę w paski i czerwone rurki, i zszedłem na dół do kuchni.\n-Hej - rzuciłem trochę oszołomiony widząc Liam'a rozmawiającego z... Nestą?\n-Cześć - odpowiedzieli jednocześnie, a ja włączyłem wodę na herbatę\n-Czy ja o czymś nie wiem? - uśmiechnąłem się spogladając na parę siedzącą przy stole\n-Nie - dziewczyna odwzajemniła mój uśmiech, a ja usiadłem na blacie czekając aż czajnik oznajmi pstryknięciem, że woda jest juz gorąca.\nW tym czasie moją uwagę przyciągnęła lekko pogięta gazeta leżąca koło gołąbeczków.\n-Liam podasz? - zapytałem wskazując na czasopismo\nDaddy spełnił moją prośbę i mogłem zagłębić się w "lekturę".\nSzkoła, szkoła, inne durnoty, znowu szkoła, "Związek Julii i Louis'a zagrożony?"\n-Że co? - wykrzyczałem i za chwilę zatkałem usta ręką\nLi z Nes spojrzeli na mnie, ale tylko na chwilę, później zajeli się tym co wcześniej, nie wiem czym dokładnie, bo zająłem swoje myśli czytaniem tego durnego artykuliku.\nPrzecież to głupota. Ten idiota znowu się jej czepia? Tylko dlaczego nic mi nie powiedziała? To nie możliwe, że coś przede mną ukrywa. A co jeżeli kłamała mówiąc, że już go nie kocha? A co jeśli mnie zostawi? A tak w ogóle gdzie ona jest?!\nWstałem z miejsca jak oparzony i omalże nie wpadłem na kolejną parę gołąbków w drzwiach\n-Lou, bo się kiedyś zabijesz - zaśmiał się Niall\n-Gdzie jest Julia? - zapytałem Pauliny\n-Nie wiem wyszła niedawno - odpowiedziała i wtuliła się w Horan'a\nNie miałem pojęcia gdzie szukać, ale nie wiedzieć czemu pierwszym miejscem które przyszło mi na myśl był hotel. Może pojechała się spokować?\nWsiadłem do samochodu i z piskiem opon ruszyłem z miejsca. Kilka minut później byłem na miejscu. Nie myliłem się, przynajmniej w jakimś sensie. Właśnie wychodziła opatulona w grubą bluzę z kapturem na głowie. Jak ją poznałem? Nie mam pojęcia. Po prostu to wiedziałem.\nZaparkowałem auto, narzuciłem na głowę kaptur i już pieszo ruszyłem za ukochaną.\nSzliśmy już dłuższy czas. Nie spuszczałem jej z oka chodźmy na chwilę, ale oczywiście wszystko prędzej czy później musi się spieprzyć.\n-Mogę autograf - zapytała niepewnie na oko około 16-letnia rudowłosa dziewczyna\n-Przepraszam. Nie teraz - wręcz warknąłem i szybko ją wyminąłem, ale Julia po prostu zniknęła.Wyparowała, rozpłynęła się.\nJak to możliwe? - pytałem sam siebie. Zrobiłem jeszcze kilka kroków i już wiedziałem gdzie jest. Nieopodal był lasek. Nie zastanawiając się nad niczym poszedłem w jego kierunku.\nSzedłem po raz kolejny przed siebie dopóki nie zobaczyłem wielkiego jeziorka przy którym siedziała brunetka. Podszedłem bliżej, ale nagle się zatrzymałem i patrzyłem się na jej poczynania.\nSiedziała i nad czymś myślała. Nagle sięgnęła do torebki, wyciągnęła z niej coś błyszczącego i podwinęła rękaw. Spojrzała na nadgarstek.\n"Czy ona...? Nie... To nie możliwe? Ona nic takiego nie zrobi. Napewno." - powtarzałem sobie zamiast coś zrobić. Chciałem, ale nie mogłem. Nie mogłem wydusić z siebie najmniejszego słowa, stałem jak wryty patrząc na dalszy przebieg akcji.\nRzeczą którą trzymała była bez wątpienia żyletka. Przyłożyła ją do nadgarstka, wyszeptała "Żegnaj" i... nie możliwe, nigdy nie uwierzyłbym, że to zrobi. Nigdy, a jednak...\nKocham zatrzymywać akcję w takim momencie. Czytelnicy o słabych nerwach. Wdech... wydech...\nCzyżby to się tak skończyło? Jeszcze nie wiem. Decyzje zostawiam Wam. Na specjalne życzenie rozdział ten stanie się przedostatnim. Może ktoś ma dość mnie i mojego opowiadania. Może powinnam przestać zajmować się rzeczami, które mi nie wychodzą? Nie wiem Co jak co, ale podoba mi się ten rozdział. Szczerze mówiąc ciśnienie mi podskoczyło piszac go i nie dlatego, że siora wpadła do pokoju i zaczęła mnie wkurwiać\nJeżeli już mowa o opowiadaniach to tak jak wspominałam założyłam nowego na którym będę publikowała kolejne opowiadanie jego adres: polandwant1d.blogspot.com zaciekawionych zapraszam i jeżeli ktoś chce na specjalne życzenie będę informować\nKiedy nowy nie wiem. Dam znać. Papa. Kocham\njust smile.♥: Jakie przestać? Dobrze jest. ; ) mnie informuj. ; )\nVanish♥: o mój Boże! ona nie może umrzeć! Louis ogar, idź i jej przeszkodź no!!!!!!!!\nHej Kochanie Masz U Mnie Branie: Odlotowy. Bardzo mi się podoba\nLou <3: "Eleanor? Skąd takie pomysły?"\nUbrałam czarną sukienkę, szpilki tego samego koloru, włosy związałam w wosokiego kucyka, rzęsy pomalowałam delikatnie tuszem, a na nos założyłam przyciemniane, zasłaniające oczy okulary. Usiadłam na łóżku i ukryłam twarz w dłoniach. Miałam wszystkiego serdecznie dosyć. Paweł, wypadek Lou, śmierć Oli, pogrzeb i powrót do Polska, do pełni szczęscia brakuje mi tylko Eleanor. Chwila... O czym ja myślę? Eleanor? Skąd takie pomysły? Przecież Louis i El rozstali się w zgodzie, znaczy po kłótni, ale w zgodzie. Loui cię kocha i nie wróci do niej, a ona uszanuje, to że jest już w związku i nawet o takiej głupocie nie pomyśli. To tylko i wyłacznie ty masz takie głupie pomysły i zrytą do reszty psychikę.\nOtworzyłam oczy przerywając tym bitwę moich myśli i podeszłam do lustra. Sprawdziłam czy wszystko gra, złapałam za jakąś czarną narzutkę i opuściłam pomieszczenie.\nMiałam złe przeczucia, ale to chyba dlatego, że idę na pogrzeb mojej przyjaciółki, a nad Londynem zbierają się deszczowe chmury.\n-Hej - powiedział ktoś z tyłu\nOdwróciłam się i zobaczyłam uśmiechniętego blondyna\n-Hej - burknęłam i odwrociłam się w przeciwną stronę\nMiałam nadzieję, że daruje sobie i w końcu przestanie się wpierdalać w moje osobiste życie. Ale niestety po raz kolejny nie miałam racji.\n-Julia... - zaczął kładąc swoją dłoń na moim ramieniu\nNaprawdę się zdenerwowałam. Zrzuciłam zbędny ciężar z mojego ramienia i nieodwracając się zaczęłam się drzeć\n-Nie, nie i jeszcze raz nie! Nie będę twoją dziewczyną, ani przyjaciółką! Nikim! Nie chcę cię znać! Rozumiesz? NIE CHCĘ CIĘ ZNAĆ!! Nigdy nie wybaczę ci tego co zrobiłeś. Myślałam, że cię kocham, ale wydawało mi się. Jedyne uczucie gdy cię widzę to obrzydzenie. Nie wrócę do ciebie! Nie popełnię tego samego błedu. Zrozum to - skończyłam już spokojniej powoli odwracając się w stronę Pawła.\n-Zmieniłaś się - wyszeptał lekko zdziwiony\n-Tak, a zgadnij przez kogo? - zapytałam, ale znałam jego odpowiedź i gdy tylko otworzył usta postanowiłam go wyręczyć - Nie przez Louis'a. PRZEZ CIEBIE! Zrujnowałeś mi życie. Kochałam cię, ale to już przeszłość. Nie dam ci drugiej szansy. NEVER!! Udało mi się pozbierać, a wiesz dzięki komu? Dzięki prawdziwym przyjaciołom i Louis'owi. To on pokazał mi co znaczy prawdziwa miłość, która pokona wszystko nawet śmierć. To jego kocham, a nie ciebie!!\nChyba miałam szczęście w nieszczęsciu, bo kończąc ostatnie zdanie zauważyłam nadjeżdżającego Liam'a\n-Pa - rzuciłam i wsiadłam do samochodu\n-To nie nasze ostatnie spotkanie, ale napewno najmilsze. - wyszeptał, ale miałam zaszczyt to usłyszeć\n-Hej - rzuciłam do Daddy'ego i otarłam łzę która pojawiła się w kąciku mojego oka\n-Coś się stało? Kto to był?\n-Nie nic. A ten chłopak to Paweł.\n-Tak - westchnęłam i resztę drogi przemilczeliśmy\nDziwnie jest patrzeć na trumnę, w której leży bliska ci osoba, która niebawem zostanie przykryta warstwą ziemi i marmurowym wiekiem. Miałam nie płakać, ale okazało się to silniejsze ode mnie. W tym samym czasie gdy pierwsza łza spadła na spragnioną deszczu ziemię, spadły także pierwsze krople wody. Zerwał się wiatr, a w uszach świszczało mi jedno zdanie "Nie płacz". Moje ciało przeszedł nagły dreszcz. Powinnam udać się do wariatkowa, bo chyba mam coś nie tak z głową. Ja naprawdę słyszę głos Oli powtarzający w kółko te same dwa wyrazy. Otarłam mokre policzki i razem z tym wiatr ustał, deszcz padał dalej, ba zaczęło lać. To wszystko było naprawdę dziwne. Chyba muszę odpocząć.\nStanęłam koło Liam'a, który jako ten mądrzejszy i bardziej przewidujący miał parasolkę.\nPrzemoczeni wróciliśmy do apartamentu chłopaków, po mimo moich sprzeciwów, ale jak się chłopak uprze, to nie ma przebacz. Otworzyłam drzwi i wpadłam w ramiona swojego chłopaka. Wtuliłam się w jego tors i najzwyczajniej w świecie napawałam się jego obecnością.\n-Ja już idę - powiedział Harry, a ja oderwałam się od Louis'a. Chyba byłam porządnie zmęczona, bo podeszłam do Harolda przytuliłam go i wyszeptałam coś czego nie spodziewałabym się nawet po pijaku\n-Miłego lotu do Paryża\n-Co?! - chłopak spojrzał na mnie zdziwiony, a ja zatkałam usta ręką\n-Znaczy do Holmes Chapel. Jestem zmęczona i nie wiem już co mówię - zaczęłam się wymigiwać i zdenerwowana ruszyłam w kierunku schodów, ale życie było by zbyt piękne gdyby dał mi po prostu spokój\nChwycił mnie za rękę i zaciągnął do kuchni\n-Skąd wiesz? - warknął jednoczeście pokazując abym usiadła\n-Ale co wiem? Wymsknęło mi się przez tą całą aferę z Ines - zaczęłam się bronić, ale jakoś mi to nie wychodziło\n-Julia, nie potrafisz kłamać. - stwierdził i usiadł koło mnie\n-Ale ja nie kłamię - byłam nieugięta póki nie spojrzał na mnie swoimi zielonymi, rzenikliwymi oczami - No dobra podsłuchiwałam\n-No wiesz ty co? Kiedy i co usłyszałaś?\n-Czuję się jakbym była na komisariacie - powiedziałam robiąc niewinną minę\n-A byłaś tam kiedyś? - zapytał, a ja pokiwałam przecząco głową - No to nie zmieniaj tematu i się tłumacz\n-Wczoraj rano jak piliśmy kawę i ty na chwilę wyszedłeś. Każdy mógł to podsłuchać.\n-Każdy czyli tylko ty.\n-Oj przestań. Znikasz Bog wie gdzie. Martwię się. Jestem twoją przyjaciółką. No i... po prostu musiałam wiedzieć\n-Nie musiałaś, a nawet nie powinnaś, ale jeżeli już to tak lecę do Paryża. Mam tam do załatwienia kilka spraw, ale nie mam czasu. Wyjaśnię ci wszystko po powrocie - spojrzał na zegarek i szybkim krokiem opuścił kuchnię, a tuż później rzucając tylko krótkie "cześć" na pożegnanie. Ja już nic nie rozumiem... Idę się przespać.\nWstałam o 6. Przecież to środek nocy, ale trzeba się przyzwyczajać. Trzeciego września pierwszy dzień szkoły. Strasznie szybko wszystko zleciało. Za szybko...\nOdwróciłam się na drugi bok i spojrzałam na śpiącego Louis'a. Nie wiem kiedy zobaczymy się po moim wyjeździe. Będę tęskniła i to jak. Niewyobrażam sobie życia bez tego wariata.\nPocałowałam go delikatnie w policzek, zwlekłam się z łóżka i przecierając zaspane oczy ruszyłam do kuchni. Pusto. Podeszłam do lodówki, wyciągnełam z niej mleko, bo chyba tylko to w niej zostało i płatki z półki obok. Wsypałam płatki i wlałam białą ciecz do niewienkiej miseczki i wzięłam się za konsumcję\n-Myślałam, że grzejesz mleko - powiedziała uśmiechnięta blondynka wchodząc do pomieszczenia\n-Wszystko się zmienia. Kawy też nie piję - rzuciłam, ale Paula najwyraźniej nie zajarzyła\nDarowałam sobie tłumaczenia i skończyłam jedzenia w czasie gdy moja przyjaciółka zdążyła zrobić sobie herbatę.\n-Jutro wyjeżdżamy - zaczęła denerwujący mnie temat\n-Wiem, ale jakoś nie mogę się z tym pogodzić - westchnęłam i położyłam głowę na stole\n-Ja też. - zakończyła rozmowę, a ja chwyciłam za gazetę leżacą na blacie.\n"Nudy, nudy, nudy..." przewracałam kolejne kartki, co chwilę trafiając na reklamę związaną w jaki kolwiek sposób ze szkołą.\n"Związek Julii i Louis'a zagrożony\nJulia Black wczoraj o raz kolejny spotkała się ze swoim byłym - Pawłem - i jak poprzednie spotkania nie zależało ono to najmilszych. Dziewczyna bez przerwy wykrzykiwała coś o ich zerwaniu, ale mimo wszystko chłopak nie postanowił się nie poddawać i obiecał, że niedługo się spotkają. Co jest raczej nie uniknione ze względu na, to że uczęszczają do jednej szkoły."\n"Nudy, nudy, nudy..." tak samo powtarzałam sobie pisząc rozdział. Po prostu nie byłam w stanie nic wymyslić. Przeziębiłam się, jestem wykończona i do tej pory zaskakuje mnie dlaczego nie padłam jeszcze na twarz i czy to co piszę ma w ogóle sens\nTyle na temat rozdziału, a teraz powtórka informacji z ostatniej notki: Myślę nad zaczęciem nowego opowiadania. Mam pomysł no i kilka stron napisanych, potrzeba mi jeszcze trochę chęci by je dodać i czytelników którzy chcieli by je czytać, a więc się pytam, czy ktoś chciałby czytać. Tego zaniedbać, ani zostawić nie zamierzam, po prostu nie chcę by miliony pomysłów (które niestety do tego nie pasują) się zmarnowały. xoxoxo\nannie♥: chyba "Zajebiste, zajebiste, zajebiste..." ;P PS: ja bd czytać ;)\nHej Kochanie Masz U Mnie Branie: Zarąbiste i Boskie. Czekam na nowy\nMaalik.: kurcze ... pogrzeb ... <placz> klawiatura mi sie popsula ... -.- cholerny Pawel ! normalnie , jakbym go kopnela ... uh ! -.- czy on musi sie wpieprzac ?! gosh ! zwiazek Julii i Lou ! musi przetrwac ! dadza rade mam nadzieje ! jeszcze sie pytasz ?! pewnie ze bd czytac ! uh ! normalnie tez tak mam , ale nie pisze bo nie umiem -.- ale ty pisz ! dodaj szybko ! mam pomysl ... moze jutro dodaj ! o taak , to genialny plan ! szybko ! no prosze ! i tutaj rozdzial ! uh ! ; **\nLou <3: "Jeżeli idę do łazienki to też mam cię o tym informować?"\nPrzytuliłam go mocno do siebie, a on po prostu się rozpłakał. Nigdy w życiu nie pomyślałabym, że nasz Daddy Direction, ten sam który zawsze zachowywał spokój, ten który zawsze wszystkich pocieszał, po prostu się rozpłacze. Wbiłam wzrok w korony drzew by i z moich oczu nie popłynęły łzy, co okazało się cholernie trudne.\n-Przykro mi - wyszeptałam, a jedna z moich łez wylądowała na jego bluzie - Na prawdę mi przykro\n-Tak. Za 15 minut. - powiedziałam i nacisnęłam klawisz z czerwoną słuchawką\n-Gdzie się wybierasz? - zapytała Paulina siedząca razem z Niall'em na kanapie\n-Nie ważne - mruknełam ubierając buty\n-Moja przyjaciółka ma przede mną tajemnice. Super - powiedziała odając obrażoną\n-Oj przestań. Tajemnice? Jeżeli idę do łazienki to też mam cię o tym informować? - zapytałam z delikatną kpiną\n-Tak? I po pierwsze od kiedy chodzisz do łazieki w butach, a po drugie ona jest tam - powiedziała wskazując w/w pomieszczenie\n-Kurwa - mruknęłam ledwo słyszalnie i wyszłam z apartamentu\nPomyśleć jeszcze godzinę temu wszyscy mnie pocieszali, a teraz wszystko wróciło do normy. No może nie wszystko. Gdy razem z Liam'em udało nam się ogarnąć wróciliśmy do domu. Usłyszeliśmy dziesiątki słów mające na celu nas, czy raczej mnie, bo nikt nie wiedział ile Ola znaczyła dla Li, pocieszyć. Było to strasznie denerwujące więc postanowiłam pójść do gościnnego w którym przesiedziałam kolejną godzinę myśląc co będzie dalej, czy powinnam pogodzić się z myślą, że ona odeszła, czy nie. Wszystko wydawało się takie trudne dopóki nie pomyślałam o zadzwonieniu do Lisy. Umówiłyśmy się no i właśnie jestem w drodze do uwielbianego przeze mnie miejsca - "Cafeteria"\n-Dzień dobry - rzuciłam siadając koło kobiety\nW odpowiedzi dostałam tylko wymuszony uśmiech. Po chwili podeszła do nas kelnerka. Zamówiłam kawę (chyba oszalałam, od kiedy ja piję to świństwo?) i juz po chwili miałam przed sob kubek z czarną cieczą.\n-Kiedy ona... umarła? - "umarła" to słowo nie potrafiło przejść mi przez gardło, tak samo jak to, że muszę mówić w czasie przeszłym o osobie tóra mimo wszystko wydawała mi się bliska\n-Wczoraj. - wyszeptała kobieta, a ja kątek oka spostrzegłam zbliżające się w naszą stronę pismaki\nSzybko otarłam łzę, która mimo wolnie zebrała się w moim oku\nNie myliłam się znowu przypierdolili się mnie. Super. Ignorując matkę Aleksandry zaczeli wypywać mnie o różne nie istotne dla mnie w tej chwili rzeczy\n-Przepraszam, ale nikt nie zauważył, że z kimś rozmawiam? - powiedziałam wstając, a jednocześnie nie mając pojęcia skąd w mojej wypowiedzi wzięło się "przepraszam" i dlaczego nie użyłam w niej żadnego przekleństwa\nLedwo skończyłam zdanie, a oni juz zasypywali pytaniami moją towarzyszkę. Dałam jej znak, że wychodzimy i tak właśnie uczyniłyśmy, ale życie było by zbyt piękne gdybyśmy miały w tej chwili spokój.\n-Przepraszam, za... to - przerwałam wskazując na idących za nami reporterów - ale chyba po prostu skończyly im się sensacje i nie mają o kim pisać.\n-Nic się nie stało - uśmiechnęła się Lisa, świetnie kolejny wymuszony uśmiech, czy muszę mówić/pisać jak bardzo ich nienawidzę mimo iż sama tak dosyć często robię?\nWsiadłyśmy do taksówki, a ja podałam kierowcy adres mojego hotelu. Po dojechaniu okazało się, że i tu nie brakuje tych idiotów. Wzniosłam oczy ku niebu i zaczęłam przeciskać się do środka. Gdy wreszcie znalazłyśmy się w pokoju mój telefon zaczął wibrować. Po raz kolejny dzisiaj przeprosiłam blondynkę i odebrałam\n-Hej kochanie - usłyszałam radosny głos Loui'ego - Gdzie jesteś?\n-Hej. W hotelu. A co?\n-Nic, nic. Po prostu nikt nie wiedział gdzie jesteś i się martwiłem, a szczególnie po tej sytuacji z Alex\n-Nic się nie dzieje. No może oprócz tego, że przed hotelem stoi cholernie dużo reporterów i paparazzi.\n-Ja nic o tym nie wiem. - westchnął\n-No dobra. Pa\nRozłaczyłam się i usiadłam koło Lisy\n-Kiedy pogrzeb? - zapytałam niepewnie\n-Jutro o 13 - wyszeptała spuszczając wzrok na ziemię\nZapadła cisza. Jakoś głupio było mi powiedzieć chociażby słowo. Po prostu każdy kolejny wyraz ranił nasze serca jak żyletka. No i o czym miałybyśmy rozmawiać?\n-Może ja już pójdę? - zapytała wstając\nNic nie odpowiedziałam. Pozwoliłam jej wyjść. Czemu życie jest takie trudne?\nCały wczorajszy dzień, czy raczej jego końcówkę spędziłam leżąc i myśląc. To niemożliwe, że nic nie dało się zrobić. Chociaż... Nie wiem nie jestem lekarzem. Wgapiać się w sufit przez kilka godzin. Kiedyś umarłabym wtedy z nudów, ale nie wtedy. Moglabym tak leżeć całymi dniami nic sobie z tego nie robiąc. Straciłam nawet apetyt co dla takiego żarłoka jak ja jest czymś dziwnym. Spać położyłam się ok 22 może 23 nie wiem nie miałam głowy by spojrzeć na zegarek\n-Hejka - zawołała Paulina, gdy otworzyłam oczy\n-Cześ... chwila co ty tu robisz?\n-Nie odbierałaś telefonów, no to postanowiłam wpaść. - powiedziała delikatnie się uśmiechając\n-Czemu wszyscy myślicie, że będę sobie podcinała żyły czy coś? - zapytałam i zaraz zdałam sobie sprawę, że to było głupie pytanie\n-Bo już próbowałaś. - zmierzyła mnie wzrokiem, a ja spojrzałam na nadgarstek\n-To było dawno. Wtedy byłam młodsza i zła na życie na siebie i na niego - powiedziałam ze spuszczoną głową i po raz kolejny zdałam sobie sprawę w własnej głupoty\n-Rok temu to nie tak dawno. - ciągnęła trochę poddenerwowana - A teraz jesteś starsza, twój chłopak jest w szpitalu, twoi przyjaciele są pokłóceni. Harry "przespał się" z Ines no i twoja przyjaciółka nie żyje - skończyła i ugryzła się w język - Przepraszam, poniosło mnie\n-Spoko. Tobie wybaczę wszystko. - powiedziałam i przytuliłam się do niej - Co robimy?\n-Idziemy do chłopaków? - uśmiechnęła się, a ja podeszłam do szafy\nWzięłam czarną bluzkę i spodenki jeansowe, sądząc po ubiorze mojej przyjaciółki sądziłam, że to wystarczy. Poszłam do łazienki, umyłam ząbki, włosy spięłam w kucyk, a rzęsy pociągnęłam tuszem.\n-Już - powiedziałam wracając do pokoju\nPodeszłam do półeczki i złapałam za telefon. Rozładowany. Super, to wyjaśnia dlaczego go nie odbieram. Wykrzywiłam twarz i podłączyłam go do ładowarki.\nWeszłyśmy do taksówki. Całe szczęście dziś cholerne pismaki postanowiły zrobić sobie wolne, albo znaleźli coś ciekawszego niż Julia Black w ciąży z Zayn'em Malik'iem. Tak takie głupie pytania zadawali mi wczoraj. Ich głupota mnie przerasta.\nOpuściłyśmy samochód i bez pukania wparowałyśmy do środka.\n-Hej wszystkim - rzuciła uśmiechnięta Paula wpadając w ramiona Niall'a\nW tej chwili jej trochę zazdrościłam. Jak ja bym chciała wtulić się w tors Louis'a. Widziałam go wczoraj rano (tak, 13 to jeszcze rano), ale już za nim tęsknię.\nPodeszłam do kanapy i pierwsze co rzuciło mi się w oczy to brunet z artystycznym nieładem na głowie\n-Louis - pisnęłam rzucając się chłopakowi na szyję\nZa każdą chwilą zaczynam się utwierdzać w tym, że chyba naprawdę oszalałam. Nigdy wcześniej bym się tak nie zachowała. Chyba ostatnie wydarzenia wrujnowały mi psychikę\n-Wygrałem - uśmiechnął się Horan spoglądając na zawiedzionego Zayn'a\nPodniosłam pytająco brwi i skupiłam swój wzrok na przekomarzającej się dwójce. Nie wiem o co chodziło, ale zgaduję, że o coś się założyli i to coś było związanego ze mną\n-Ja też tęskniłem, ale ty chyba bardziej - zaśmiał się Lou\n-No co ty powiesz? - powiedziałam i pocałowałam go co odwzajemnił\n-Cześć. Hej gołąbeczki - usłyszałam czyjś głos i oderwałam się od słodkich ust chłopaka\n-Hej Alex. Co ty tu...? - zaczęłam, ale przerwałam gdy zauwałyłam, że pocałowała Malik'a\nCzyli wszystko jasne - pomyślałam i uśmiechnęłam się w duszy\n-A tak w ogóle o co się założyliście? - zapytałam siadając Tomlinsonowi na kolanach\n-O nic - zaczął się wymigiwać Niall i już za chwilę czmychnął do kuchni\n-Zayn? - spojrzałam na mulata\n-O nic - powtórzył i ruszył za irlandczykiem\nWszyscy się zaśmieli, a ja wreszcie otrzymałam wyjaśnienia\n-Zayn twierdził, że nie stęskniłaś się za mną, a Niall przeciwnie. No to się założyli i blondi wygrał - wyjaśnił mi Loui a ja jeszcze raz go pocałowałam\nSiedziałam na kolanach swojego chlopaka, gdy nagle przypomniała mi się jedna istotna rzecz\n-W pokoju - odpowiedział mi Bradford Bad Boy, a ja wstałam i ruszyłam w kierunku schodów\n-Li? - powiedziałam pukając do jego pokoju\nOdpowidziały mi tylko ciche dźwięki gitary\n-Wejdź. - usłyszałam krótką odpowiedź i popchnęłam drzwi\nUsiadłam koło Daddy'ego i po chwili ciszy postanowiłam powiedzieć to co miałam zamiar\n-Dzisiaj o 13 jest pogrzeb. Pójdziesz? - zapytałam niepewnie i spojrzałam w czerwone, szklące się oczy chłopaka\n-Pójdę - wyszeptał i wstał\n-A tak w ogóle która godzina?\n-To ja już idę. Podjedziesz po mnie? - wyszeptałam stając w drzwiach pokoju\nBlondyn przytaknął, a ja porzegnałam się ze wszystkimi i pojechałam do hotelu przygotować się\nTen dzień w przeciwieństwie do wczorajszego mogę zaliczyć do tych udanych, nie wspominając o tym, że spóźniłam się na autobus i nie pojechałam do sql muzycznej, ale cóż mówi się trudno przynajmniej miałam trochę czasu na słodkie lenistwo i na skończenie rozdziału Szczęście w nieszczęściu\nNo i po raz drugi link do mojego bloga PRAWIE dostał się w ręce mojej polonistki. Boże dziękuję ci za, to że ludzie tak prędko zapominają xD Oby sobie nie przypomniała >.< Nie było by fajnie\nCo do rozdziału mam nadzieję, że spodoba się Wam bardziej niż mnie Kocham Bye\nVanish♥: o rajciu! rozdział jest świetny :D kocham cię normalnie za takie cudowne rozdziały!!! :D :D :D szkoda mi tylko Liama ;(\nMaalik.: gosh ! pogrzeb ... ; ( tęskniła za Lou ! jakie to słodkie ! reporterzy -.- biedny Li ... ; ( taak , musza cię pilnować ! też bym tak zrobiła na ich miejscu ! ;D kurcze , chce następny ! polonistka wstawiłaby ci 6 na koniec roku ;D za taką twórczość ;D mniamciu ! yhm ... chcę następny ! szybko ! ; **\nLou <3: "Obiecaj mi jedno, że nie będziesz nigdy za mną płakać"\nPłakałam. Nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić. Moja przyjaciółka... umarła? To nie możliwe. To musi być tylko głupi żart, bardzo głupi żart. Całe życie jest jednym wielkim żartem. Cały czas idziesz pod górkę by potem stanąć nad przepaścią, albo jeszcze gorzej wpadasz do niej i bez pomocy drugiego człowieka nie wydostaniesz się...\n"Kiedyś sama się dowiesz, a teraz obiecaj mi jedno... - przerwała - Że nie będziesz nigdy za mną płakać" to zdanie nagle nabrało sensu. To ta obietnica której nie mogłam złamać sprawiła, że otarłam słone łzy spływające po moich policzkach, wstałam, zapłaciłam i wyszłam z lokalu.\nLisa wyszła z niego już dawno. Pozwoliła mi się wypłakać. Wiedziała, że jest to dla mnie równie trudne. Trudne dla mnie dziewczyny która płacze za prawie nieznaną jej osobą. Nie potrafię wyobrazić sobie co czuję kobieta, która nie widziała swojego dziecka przez wiele lat i nagle odnajdują się, tylko po to by mogły spędzić razem kilka ostatnich dni 18 latki. Życie jest okrutne i niesprawiedliwe. Rozdziela ludzi, zabija bliskie twemu sercu osoby i wstawia do twojego życia nowe które zmieniają twój świat o 180°. Ale cóż jedynym wyjściem jest śmierć, która sprawi, że cierpienie ogarnie kolejne serca, które także zapragną umrzeć i koło się zamyka. Tylko myśl o przyjaciołach, rodzinie i Louis'ie powstrzymuje mnie od zrobienia najgłupszej rzeczy jaką można zrobić - samobójstwie. Czasem mam ochotę wziąć żyletkę podciąć sobie żyły, po raz ostatni zaznać ziemskiego bólu i przenieść się do innego świata. Nie ważne gdzie ważne by uciec od szarej rzeczywistości nazywanej życiem, która jest jednocześnie darem o który warto czasem walczyć. Niestety Ola przegrała...\nStanęłam przed drzwiami z numerkiem 113. Chwyciłam klamkę i z wymuszonym uśmiechem weszłam do środka\n-Hej - rzucili jednomyślnie\n-Cześć - odpowiedziałam próbując by mój głos był jak najnormalniejszy\n-Coś się stało? - zapytał Harry, jeszcze brakuje tylko żeby on mnie denerwował\nMusiałam im to powiedzieć, ale nie było to dla mnie łatwe.\n-Liam, możesz wyjść. Później porozmawiamy. - spojrzałam na brązowookiego, a on zdziwiony przytaknął i opuścił salę.\n-Co się stało? - ponowił pytanie tym razem mój chłopak\n-Pamiętacie Ole, znaczy Alex? - zaczęłam niepewnie\n-No tak. Kogoś takiego się nie zapomina - uśmiechnął się Niall, a Paulina uderzyła go łokciem jednocześnie posyłając groźne spojrzenie\nHoran zrobił niewinną minę i skierował swój wzrok tam gdzie pozostali - na mnie\n-Ona... ona nie żyje - wydukałam, a wszyscy zamarli\n-Ta Alex? Ale jak? Kiedy? - posypała się sterta pytań, a ja dopiero zdałam sobie sprawę jak wielu rzeczy nie wiem\n-Tak ta. Nie wiem jak i kiedy. - powiedziałam i usiadłam koło łóżka Loui'ego\nPołożyłam głowę na jego torsie i zamknęłam oczy by powstrzymać napływające do moich oczu łzy. Chłopak objął mnie swoimi ramionami i delikatnie gładził dłonią po moich włosach.\nZapadła cisza, którą zakłócał cichy szloch.\n-Obiecaj mi jedno, że nie będziesz nigdy za mną płakać - wyszeptałam wstając - Przepraszam, ale muszę... porozmawiać z Liam'em\nWyszłam z pokoju i usiadłam koło Daddy'ego. Był spokojny, ale martwił się.\n-Dlaczego kazałaś mi wyjść? - zapytał niepewnie, a ja położyłam swoją dłoń na jego ramieniu.\n-Musimy porozmawiać. Na osobności i na pewno nie tutaj - rzuciłam wstając\nOpuściliśmy szpital i ruszyliśmy w stronę parku. Usiedliśmy na jednej z ławeczek naprzeciwko wielkiej fontanny przy której bawiły się dzieci jak i zakochane pary.\n-Co łączyło cię z Alex? - zapytałam, a blondyn spojrzał na mnie zdziwiony\n-Coś się... - zaczął, ale nie dałam mu skończyć\n-Odpowiedz na pytanie. - warknęłam, a chłopak spuścił głowę. - Zakochałeś się tak? - zaczęłam gdy nic nie mówił\n-Tak - mruknął w odpowiedzi\n-Dlaczego nie byliście razem? Wiem, że wydaje ci się wścibska, ale chcę znać prawdę.\nPayne chwilę się wachał, ale na moje szczęście postanowił się otworzyć\n*7 sierpień kilka godzin przed wylotem do Paryża*\n-Alex, możemy porozmawiać? - zacząłem siedząc w kuchni.\nByliśmy sami przynajmniej w tym pomieszczeniu. Reszta pakowała się i spędzała czas ze swoimi dziewczynami\n-Spoko. O czym? - powiedziała uśmiechnięta wyciągając coś z lodówki\n-O nas? - zapytała odkładając jogurt, który właśnie wyjęła\n-Tak... Znaczy... - zacząłem się jąkać - Ty... Ja chciałbym... Kocham cię - brakowało mi słów, więc powiedziałem po prostu to co czuję\nZapadła cisza. Brunetka wpatrywała się we mnie zszokowana.\n-Li, a co z Nestą? - zaytała kończąc tym niezręczną pustkę panującą w pomieszczeniu i usiadła koło mnie\n-Jak to koniec? Przecież ty ją kochasz ona ciebie też\n-Mylisz się. Ja... ja jej nie kocham.\n-Li, nie oszukuj się - kontynuowała przyglądając mi się dokładnie\nCzułem jak jej wzrok mnie przeszywa.\n-Nie oszukuję się. Zakochałem się w pięknej, mądrej 18-letniej brunetce, o pięknych czekoladowych oczach i o wręcz doskonałej sylwetce.\n-Mówisz o tym sadle? - zapytała podnosząc bluzkę\n-Przestań. - powiedziałem łapiąc ją za ręce.\nUśmiech z jej twarzy zniknął, a wzrok powędrował w kierunku drzwi\n-Li, proszę. Ty i Nesta pasujecie do siebie, a ja... ja po prostu na ciebie nie zasługuję. - powiedziała, wyrwała swoje dłonie i ruszyła w kierunku drzwi\n-Gadasz bzdury - podbiegłem do niej i pocałowałem.\nNie sprzeciwiła się. Trwaliśmy tak przez kilka sekund. Gdy w końcu się od siebie oderwaliśmy, dostałem od niej z liścia.\n-Nigdy więcej tak nie rób - warknęła otwierając drzwi, miała wychodzić, ale zawahała się - Liam, ja też cię kocham, ale my po prostu nie możemy być razem. Sprawiłabym ci tym zbyt wiele bólu\n-I wtedy widziałem ją po raz ostatni - powiedział chłopak, a po jego policzku spłynęła łza\n-Wiem, że cholernie teraz cierpisz, ale ona chciała dobrze.\n-Dobrze?! Co w tym wszystkim dobrego?! - zaczął wręcz krzyczeć, a ludzie zaczeli się nam przeglądać\n-Ona nie żyje - palnęłam prosto z mostu bez żadnego namysłu i pożałowałam tego\n-Ona nie żyje - powtórzyłam - Miała raka. Wiedziała o tym, ale bała się naszej reakcji. Nie chciała abyśmy cierpieli, żebyśmy traktowali ją innaczej tylko dlatego, że jest chora. Do końca była tą samą uśmiechniętą i troskliwą dziewczyną.\nJest, jakoś niezbyt mi się podoba, ale co poradzić? Na lepszy mnie chwilowo nie stać. Stres związany ze szkołą i niewysypianie się źle na mnie wpływa. Ale mam nadzieję, że nie znienawidzicie mnie za ten rozdział i chociaż w pewnym stopniu Wam się spodoba\nPS. Byłabym wdzięczna gdyby ktoś przeczytał poprzednią notkę i wpadł na link tam podany\n/6 lat temu (6 września) /7 komentarzy\nannie♥: nie musiałaś jej zabijać ;( ale rozdział jak zwykle świetny 8.8\nMaalik.: pierwszaaaaa ! gosh , łzy ... jak ty to opisałaś ... ryk ... musiałam przeczytać chociaż odrabiam lekcje ... ale musiałam . ! ugh , bd miała mokry zeszyt ! opanowanie ! Liam ; (( gosh ,wszyscy ! a Julia ?! co ona czuje !? smuuutno ! co ty piszesz ?! jaki zły ?! ty jestes chora , ta szkoła ci zaszkodziła ;D podoba mi się ! i na pewno innym też ! szybko cd ! bo w takim momencie skończyłaś . uh ... depresja ! ja chcę więcej ! szybko ! kocham !\njust smile.♥: dobrze jest. ; ) dodaj kolejny szybciej. ; )\nLou <3: "Nie wiem czy chciałabym wiedzieć o czym gada 5 zboczonych chłopców w zamkniętej kuchni"\nOkoło 12 skończyłam rozłaczyłam się i właczyłam laptopa. Poczytałam trochę hejtów, trochę bzdur na swój temat i o 1 poszłam na spacer. Już po wyjściu z hotelu poczułam na sobie czyjeś chłodne spojrzenie. Rozejrzałam się, ale nie było nikogo. Dosłownie. Wokół budynku nie było zywej duszy. Trochę się przestraszyłam, ale stwierdziłam, że oglądam za dużo horrorów i poszłam dalej do mojego ulubionego parku.\nUsiadłam na ławce i przyglądałam się ludziom bawiącym się ze swoimi pupilkami. Uśmiechnęłam się sama do siebie i zamknęłam na chwilę oczy. Powietrze było tu jak zawsze niezwykle świerze, dzięki śpiewowi ptaków można się tu zrelaksować i taki byl mój zamiar\n-Hej - usłyszałam znajomy, dziewczęcy głos i natychmiast zerwalam się na równe nogi, mało co sie przy tym nie zabijając\n-Hej - powiedziałam w miarę spokojnie, przyglądając się czarnowłosej - Czego chcesz?\n-Nic. Przechodziłam po prostu i cię zauważyłam. Co ty taka cięta?\n-Przewrażliwiona - poprawiłam ją i usiadłam z powrotem na ławce\n-Chcę dla ciebie dobrze. Nie chcesz chyba skończyć ja Claudia, albo pokłócić się z jeszcze jedną ważną dla ciebie osobą?\n-Gadasz gorzej niż moja matka - wstałam - A i nie śledź mnie - dodałam i pewnym krokiem ruszyłam w stronę domu chłopaków\n-Będziesz tego żałowała\n-Może - powiedziałam bez uczuć nie zatrzymując się\nSylvia szła za mną cały czas\n-Możesz się odpieprzyć? - zapytałam "grzecznie" próbując zatrzymać taksówkę\nMiałam chyba jednak szczęscie, bo za chwilkę mogłam usiąść na wygodnym siedzeniu samochodu.\n-Pa - rzuciłam na porzegnanie, a Louis ruszył - Dzięki - westchnęłam i pocalowałam go w policzek - Uratowałem moje biedne zdrowie psychiczne.\nChłopak w odpowiedzi zaśmiał się.\n-A tak w ogóle co tu robisz?\n-Szczerze to sam dokładnie nie wiem, miałem po prostu chwilowo dość siedzenia w domu.\nUśmiechnęłam się i pocalowałam go w policzek\n-A teraz mów co to za dziewczyna\nWestchnęłam i powiedziałam mu skąd ją znam i czego ode mnie chce.\n-Wiedziałem, że byłaś antyfanką, ale hejterką też?\nUśmiechnęłam się niewinnie i dodałam, że to już przeszłość\n-Nie byłbym zdolny do zrobienia ci czegokolwiek - powiedział wychodząc z samochodu\n-Ja to wiem, ale ona nie - skrzywiłam się przedzierajac się przez tłum otaczający budynek\n-Może da ci spokój - powiedział niepewnie Lou\n-Może - westchnęłam wchodząc do środka - Hej\n-Cześć - odpowiedzieli wszyscy, a Niall podbiegł i mocno mnie przytulił\n-Blondi, pilnuj swojej dziewczyny - warknął Loui i wszyscy buchli śmiechem, a Horan zrobił obrażoną minę, mogłam się domyślić, że nie chodziło o to, żeby pilnował Pauli tylko o to, że Tomlinson powiedzial na niego "blondi", ale to moja wersja.\n-Chodź - powiedział farbowany blondynek ciągnąc mojego chłopaka w stronę kuchni\nNie widziałam w tym nic dziwnego gdyby nie to, że poszła tam cała piątka. Podobno im mniej wiesz tym dłużej żyjesz. Nie wiem czy chciałabym wiedzieć o czym gada 5 zboczonych chlopców w zamkniętej kuchni. Poszłam na górę. Ponującą na korytarzu ciszę zakłócał tylko cichy szloch dobiegający z pokoju gościnnego. Podeszłam do niego. Drzwi były uchylone. Zajrzałam do środka i zabaczyłam leżącą na łóżku Paulinę. Obok niej leżały zdjęcia... Nasze wspólne zdjęcia...\nPoczułam ukłucie w sercu, a oczy zaczęły mnie szczypać. Przetarłam je ręką i popchnęłam drzwi.\n-Przepraszam - wyszeptałam\n-Czego chcesz? - warknęła ocierając policzki i chowając na siebie zdjęcia\n-Przeprosić - przełknęłam ślinę i wbiłam wzrok w sufit - Zachowałam się jak suka - mrugnęłam, a pierwsze łzy wylądowały na białej jak śnieg poscieli\n-Wcale, że nie! To ja złamałam obietnice - powiedziała i spojrzała na mnie - i to ja powinnam przeprosić\n-Obie jesteśmy temu winne. Każda na swój sposób. Ja powinnam być bardziej wyrozumiała...\n-A ja powinnam czasem pomyśleć zanim coś zrobię, czy powiem - uśmiechnęła się, co odwzajeniłam\nObie miałyśmy napuchnięte oczy i czarne od tuszu policzki\n-Przyjaciółki? - zapytałyśmy równocześnie, chociaż brzmiało to jak stwierdzenie\nPrzytaknełyśmy i przytuliłyśmy się do siebie. Łzy smutku zamieniły się w łzy szczęścia. Szczęścia z odbudowania tego co zburzyłyśmy...\nOderwałyśmy się niechętnie od siebie, a ja zapytałam czy wie co chłopaki kombinują. Niestety nawet nie wiedziała, a co mi chodzi.\n-Chodźmy - powiedziałam i pociągnęłam swoją przyjaciółkę za rękę\n-Czekaj - wyrwała się z mojego uścisku i wskazała na policzki\nZaśmiałyśmy się, poszłyśmy szybko do łazienki i za chwilę byłyśmy pod drzwiami kuchni\n-Ale coś musimy zrobić - usłyszałam podniesiony glos Louis'a\n-Jak jesteś taki mądry to coś zaproponuj - tym razem usłyszałyśmy Harry'ego\nZapadła niezręczna cisza. Którę przerwał Liam\n-Może, gdybyśmy zamknęli je w jednym pomieszczeniu i powiedzieli, że nie wypuścimy ich dopóki się nie pogodzą...\n-Daddy to nie głupi pomysł - powiedział Zayn i poklepał chłopaka po ramieniu, chyba\n-Tylko jak to zrobić? - zapytał któryś zapoczątkowywując tym ciszę\n-Nasi chłopcy myślą - szepnęła Paula powstrzymując się od wybuchnięcia niekontrolowanym śmiechem\n-I to jak nas pogodzić. Miło z ich strony. - uśmiechnęłam się - Szkoda, że ich wysiłki pójdą na marne - westchnęłam, a blondynka spojrzała na mnie - Chyba nie zamierzasz...\n-Udawać? Tak zamierzam. Niedość, że my będziemy miały ubaw, to oni będą mieli satysfakcję, że zrobili coś dobrego\n-Wiesz co? Ty potraficz czasem coś genialnego wymyślić\n-Bo to ja - powiedziała i machnęła ręką którą uderzyła w drzwi - O kurcze\nEhh... ciamajda z tej mojej kochanej Paulinki, taka jak w rzeczywistości )\nNarada One Direcrion w kuchni? Ja serio mam coraz głupsze pomysły.\nAle dobra. Ja wiem jak skończy się podsłuchiwanie dziewcząt i wersji nie zmienię, pewnie dlatego, że mam to napisane, ale przejdę do konkretów. Chciałabym wiedzieć jak wy widzicie to co się stanie. Ciekawe czy ktoś ma równie głupie pomysły co ja ^^ Jeżeli ktoś chce będę zadowalona z odpowiedzi w komentarzach, jeżeli nie trudno...\nW tej chwili jest dokładnie 3 085 wejść i po raz kolejny dziękuję. Jeszcze niecałe 2 tygodnie temu było ich 2 000. Dziękuję, że czytacie i za, to że mam zaszczyt dla Was pisać.\nWasza dziwna Lou <3\nVanish♥: świetny rozdział :D fajnie, że się pogodziły :D\nMaalik.: haha , pogodziły się ! mniamciu! yeah ! a chlopcy chcą je pogodzić. jakie to słodkie ! oh , co za niezdara :D haha . moze hym , niech udają że dalej się kłócą jak już mają udawać . albo niech powiedzą im prawdę . albo niech wpadną do kuchni i będą drzeć się na siebie . hahaha . widze minę chłopaków ;D nie mam teraz głowy do myślenia ; D tak jestem dziwna ,ale nie zdolna . to czekam na twój pomysł który zapisałaś . to cd ! ;D jak najszybciej !\nHej Kochanie Masz U Mnie Branie: Genialny rozdział. Bardzo się cieszę, że się pogodziły. Czekam na nowy z niecierpliwością\nLou <3: "Louis, Ja chcę do domu, znaczy do mojego hotelu, znaczy wiesz o co chodzi"\nBardzo szybko zasnęłam, ale obudziło mnie pukanie do drzwi. Przetarłam oczy i z uśmiechem na twarzy otworzyłam drzwi.\n-Mówiłam, że będą zamknięte. - zaśmiałam się, ale momentalnie spoważniałam widząc za drzwiami Paulinę, a za nią Louisa\n-Uparła się - rzucił Lou i wszedł do środka\n-Nie chcę z tobą rozmawiać - zwróciłam się do blondynki\n-Mamy - powiedziała, a Tomo usiadł na moim łóżku\n-Nie mamy i nie kłóć się ze mną - warknęłam i wyrzuciłam moją byłą przyjaciółkę za drzwi, dodając - Wybrałaś fajki. NIE do zobaczenia.\n-Ale... - zaczęła, ale zamknęłam jej drzwi brzed nosem\n-O co znowu poszło? Czekam na wyjaśnienia- zapytał Louis obejmując mnie w tali\n-Przecież słyszałeś, że o papierosy.\n-No tak, ale czekam na szczegóły.\n-Louis, nie zmuszaj mnie do myślenia o tym. - powiedziałam i rzuciłam się na łóżko.\n-Nie musisz o tym myśleć wystarczy, że mi powiesz, a jeżeli nie to... - zaczął i położył się koło mnie\n-To co? - spojrzałam na chłopaka - Ostatnio coraz częściej nie kończysz swoich wypowiedzi\n-To pójdę po nią i zamknę was same w jednym pokoju\n-Chcesz wysłać biedaczkę do szpitala?\n-Aż tak źle? - zapytał niedowierzając na co przytaknęłam - Niech robi to co chce\n-No przecież pozwoliłam jej na to. - powiedziałam i przytuliłam się do chłopaka\n-Ale jesteś na nią obrażona - powiedział i objął mnie ramieniem\n-Nie, nie jestem na nią obrażona. Ja jej poprostu od wczoraj nie znam, nie interesuje mnie to co robi. Skończmy ten temat ok?\n-Ok. - odpowiedział - Idziemy gdzieś poimprezować?\n-Tak, ale dzisiaj ja zalewam się w trupa. - zaśmiałam się, mimo iż taki miałam zamiar\n-To może weźmiemy jeszcze kogoś i upijemy się oboje? - zapytał na co wzruszyłam ramionami\n-Wolę być tylko z tobą - podeszłam do szafy - Może być - pokazałam mu białą sukienkę z różą po lewej stronie\n-Przymierz - rzucił, a ja poszłam do łazienki - Mogłaś się tu przebrać.\n-Chciałbyś - powiedziałam nakładając sukinkę\n-No chciałbym - westchnął\n-Marzyciel - zaśmiałam się i wróciłam do pokoju\n-Ślicznie - powiedział i pocałował mnie\n-Dziękuję. Teraz jeszcze makijarz, włosy i gotowe.\n-To trochę potrwa... - opadł na łóżko, a ja zaczęłam się śmiać\n-Ja to nie Pau... Kurcze. - ugryzłam się w język, bo spostrzegłam, że porównuje się do tej idiotki - Za 10 minut będę gotowa - poprawiłam się i wróciłam do lazienki\nPomalowałam rzęsty tuszem, trochę pudru, błyszczyk, włosy dla odmiany zostawiłam w spokoju opadające na moje ramiona. Brązowe i delikatnie kręcone - chyba takie je polubię.\nWróciłam do Louis'a, a on wydusił z siebie tylko krótkie - wow, na co cicho się zaśmiałam. Sięgnęłam do jednej z półek po mój czarny, długi naszyjnik, który doskonale dopełnił cały strój. Jeszcze tylko czarne szpilki i krótkie - Gotowe - rzucone do marchewkojada\n-Wiedziałem, że jesteś piękna, ale teraz to przebiłaś samą siebie - wydukał, a ja złapałam za czarną, niewielką torebeczkę i wyszliśmy z hotelu.\nStanęliśmy przed wielkim klubem "Night Club" - oryginalna nazwa - pomyślałam i weszłam do środka. Usiedliśmy przy jednym z pustych stolików, a Tomlinson od razu pociągnął mnie w stronę parkietu. Po 30 minutach wygłupów, bo tańcem tego nie nazwę, wróciliśmy do stolika.\n-Coś dla ciebie? - zapytał wstając\n-Obojętne mi to dzisiaj - westchnęłam, a Loui poszedł do baru\nOparłam się o poręcz i przymknęłam na chwilę oczy, ale otworzyłam je gdy poczułam, że ktoś usiadł koło mnie\n-Szybki jesteś - powiedziałam i spojrzałam na siedzącą koło mnie czarnowłosą dziewczynę\n-Sylvia? - zapytałam niedowierzając w to co widzę\n-Julia? - odpowiedziała sarkastycznie - Widzę, że układa ci się z gejem.\n-On nie jest gejem - warknęłam - I tak układa mi się z nim\n-Szkoda tylko Claudii i twojej przyjaźni z Pauliną. Kto by pomyslał, że ten lokowaty pedał ją zdradzi?\n-To nie prawda - syknęłam\n-Nie widziałaś zdjęć czy on ci to powiedział? - zapytała najbezczelniej jak się dało\n-Widziałam zdjęcia, ale i tak w to nie wierzę - powiedziałam i w tej chwili dołączył do nas Lou\n-Hej. - rzuciła czarnowłosa\n-Moja znajoma Sylvia, a to jak wiesz mój chłopak Louis\n-Cześć - powiedział i ścisnął dłoń dziewczyny\n-To ja już pójdę - rzuciła i wstała\n-Możesz zostać - powiedział szybko Lou\n-Nie będę przeszkadzać - powiedziała i postała nam słodki uśmiech\n-Nie przeszkadzasz - powiedział Lou, ale Siwa, jak ją czasem nazywałam, zniknęła nam z oczu\n-W końcu - westchnęłam i wzięłam drinka, którego przyniósł mój chłopak\n-Nie wyglądasz na zadowoloną z tego spotkania - powiedział dziwnie akcentując ostatnie słowo\n-Nie chce mi się tłumaczyć - mruknęłam\n-Coś dzisiaj za bardzo tajemnicza jesteś - przytulił się do mnie\n-Bo sama nie wiem co o tym wszystkim mysleć. Muszę to przemyśleć, a jak narazie idź przynieś coś jeszcze - wskazałam na pusty kieliszek, a chłopak się zaśmiał\nOparłam się o ścianę i zamknęłam oczy. Zaczynałam mieć po prostu wszyskiego dość. Najpierw Harry i Cla, teraz kłótnia z Pauliną i Sylvia. Boże... nie wszystko na raz!!\nTotalnie się zalała tak jak obiecała. Ja też do trzeźwych nie należałem, ale przynajmniej trzymałem się na nogach.\nZadzwoniłem po taksówkę. Gdy zatrzymała się wsadziłem Julie do samochodu, a potem sam wsiadłem do środka podając kierowcy dokładny adres naszego apartamentu.\n-Louis, ja chcę do domu, znaczy do mojego hotelu, znaczy wiesz o co chodzi - mówiła bez sensu kładąc mi się na kolanach\n-O nie, nie zostawię cię samej w takim stanie\n-Poradzę sobie - powiedziała, ale wolałem skończyć dyskusję\nNastała chwila ciszy, którą przerwała Julia.\n-Boże jak mogę być taką suką bez uczuć... - tylko to zrozumiałem z jej monologu, czy raczej bełkotu, który kontunuowała jeszcze gdy wchodziliśmy do domu\n-Hej - rzuciłem do Loczka oglądającego coś w telewizji\nJak dobrze, że wrócił. Może i nie jest tym samym radosnym Harry'm którego widzieliśmy kilka dni temu, ale przynajmniej wiemy, że jest w domu i nie myśli o żadnych glupotach.\n-Hej - odpowiedział nie odrywając wzroku od telewizora\n-Pogniewasz się jeśli... - zacząłem, ale nie dane mi było skończyć\n-Julia będzie spała w naszym pokoju? Spoko prześpię się tu, albo u któregoś z chłopaków\n-Dzięki, Harry - mialem ochotę go przytulić, ale w tej chwili mialem trochę zajęte ręce\nWziąłem dziewczynę na ręcę i zaniosłem do mojego pokoju. Położyłem na łóżko i przykryłem kołdrą\n-Mówiłam, że chcę do hotelu - warknęła, ale chwilę później spała\nSpojrzałem na godzinę - 00.08, położylem się koło niej i zasnąłem\nJak można przez 5 dni nie dodawać rozdziału?? Sorki za to, ale nie czuję się na siłach. Mógłby być dłuższy, ale jak pisałam nie mam ostatnio ochoty pisać. Jest już trochę lepiej, ale nie do końca. Jak zwykle nie wiem kiedy następny Piszcie komentarze może chociaż trochę mnie zmotywują ^^ A więc do następnego\nWasza, już trochę mniej, załamana Lou <3\nVanish♥: ee tam, rozdział jest super :D ja też mam chwilowy spadek humoru ;) w ogóle ja już nie wiem, co pisać, i czy pisać, ale ty pisz dalej, bo jest super, co ci mogę jeszcze napisać? nie mam pojęcia, ale sama się skapniesz kiedy będziesz mogła coś napisać :D Powodzenia :D\nmanniaa: nie załamuj się, też nie mam ostatnio na nic siły, tylko jem i dupa rośnie ;) Napisałam dwie strony po czym zaczęłam wściekle walić w backspace ;) Rozdział super fajny, mam nadzieję, ze z Paulą się ułoży ;)\nMaalik.: napisałaś ! dałaś radę ! oj można , uwierz mi . ja nie dodaje dłużej rozdziałów ! no a rozdział , co ja mogę powiedzieć , w kółko to samo . FENOMENALNIE ! nawet jak masz doła . ale wszystko naraz , współczuje <3 wszystko się ułoży , musi ! "Louis, Ja chcę do domu, znaczy do mojego hotelu, znaczy wiesz o co chodzi" - podoba mi się to ;D a ja mam zastój w wenie , wiem co ma być , ale weź w to w słowa . dzisiaj też mam właśnie spadek w humorze . ale wiem że bd dobrze . dobra nie zawracam ci głowy moimi bzdurami. więc do nastepnego ; **\n#nawygnaniu #konkurs #cd #perły #szanty #folk\nSzanty24.pl: Unikat dla Czytelników\nZa nami już pierwszy konkurs (na Facebooku) z okazji uruchomienia portalu Szanty24.pl, w którym można było wygrać płytę, której „jeszcze nie ma”, ale wkrótce będzie. Przed nami konkurs, w którym można wygrać płytę, której „nie było i szybko nie będzie”, słowem prawdziwy, żeglarski biały kruk. Jeśli chcecie ją zdobyć zajrzyjcie do najbliższego newslettera. www.szanty24.pl/unikat-dla-czytelnikow/\nLou <3: "Zaciągnąłeś mnie do swojego pokoju, no i..."\n-Hej. Coś się stało? - zapytał widząc nasze miny\n-Tak! - krzyknęła Cla i podała Loczkowi gazetę - Masz coś do powiedzenia?\nChłopak wziął gazetę i zdębiał. Otworzył usta, ale zaraz je zamknął.\n-Czemu milczysz?! - powiedziała blondynka, a po jej policzkach zaczęły spływać łzy\n-Ja... - zaczął, ale nie skończył\n-Co ty, do cholery?! Wyduś to z siebie! Chyba nie zaprzeczysz.\nChłopak zdezorintowany spojrzał na dziewczynę\n-Claudia... wiem, że nie uwierzysz, ale nie potrafię powiedzieć czy to prawda. Louis? - zapytał i spojrzał na przyjaciela, który wzruszył tylko ramionami - Polało się za dużo alkoholu... ale... to nie może być prawda. - powiedział i usiadł koło nas na krześle\n-Chyba jednak może - warknęła zalana łzami blondynka, a Styles schował twarz w dłoniach\nNiezręczną ciszę przerwał dzwonek do drzwi.\n-Ja otworzę - powiedział Malik, który właśnie zbiegał po schodach\nKiedy on wrócił?\n-Hej, ja do Harry'ego - usłyszałam kobiecy głos z... francuskim akcentem?\n-Harry? - zawołał niepewnie Zayn\n-Nie chcę z nikim gadać - warknął lokowaty\n-Hej, coś się stało? - zapytała niewysoka czarnowłosa dziewczyna stając w drzwiach kuchni\nClaudia spojrzała jeszcze raz na zdjęcie z gazety i mało co nie wpadając na Paulinę pobiegła na górę. Nie poszłam za nią. Nie dlatego, że jestem złą przyjaciółką. Znałam ją na tyle dobrze by wiedzieć, że i tak jej nie pomogę...\n-Hej - rzuciła ciemnowłosa do mojej przyjaciółki - A tak w ogóle jestem Ines - powiedziała i wystawiła dłoń w kierunku skołowanej blondynki, która posłała mi tylko spojrzenie typu "Co tu się dzieje?"- Harry nie poznajesz mnie? Harry? - kontynuowała gdy chłopak nie odpowiadał, a zdziwiona całym zajściem Paula opuściła pomieszczenie\n-Co? - odburknął\n-Przyszłam nie w porę?\nZ każdą kolejną jej wypowiedzią utwierdzałam się w tym, że ona naprawdę o niczym nie wie... albo jest zajebistą aktorką\n-Trochę - wyszeptał Harold - Możesz mi powiedzieć co razem robiliśmy?\n-W jakim sensie? - zapytała zdezorintowana\n-W normalnym co robiliśmy razem na tej imprezie! - podniósł głos, ale nie oderwał wzroku od podłogi\n-Oboje siedzieliśmy przy barze... - zaczęła niepewnie - Zagadałeś do mnie. Trochę potańczyliśmy no i zacząłeś mnie całować, a później... - zatrzymała się\n-Co później?! - warknął\n-Pojechaliśmy do hotelu, zaciągnąłeś mnie do swojego pokoju, no i... - znowu się zacięła\n-Przespałem się z tobą! - dokończył za nią i wstał\nOna tylko delikatnie kiwnęła głową, a Styles wyszedł trzaskając przy tym drzwiami. Ines spojrzała na nas pytająco. Ona chyba naprawdę była niczego nieświadoma, ale nie wierzę, że Harry mógłby być do tego zdolny, nawet zalany...\nWstałam i otwierajac drzwi szepnęłam do czarnowłosej\n-Wiesz gdzie są drzwi. Bye.\nByłam totalnie skołowana. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Pójść do Cla, a może do Curly'iego, a może zostawić ich po prostu w spokoju? Zaszłam na górę, przejrzałam wszystkie pokoje, ale w żadnym z nich nie było ani dziewczyny ani chłopaka. Wyciągnęłam telefon i drżacymi palcami próbowałam znaleść numer któregokolwiek. W tym czasie ktoś objął mnie w pasie. Odwrociłam się, a widok smutnej twarz i niebiesko-zielonych tęczówek wcale mnie nie zdziwił\n-Daj im spokoj - wyszeptał\n-Nie mogę. To moi przyjaciele - powiedziałam kierując wzrok na wyświetlacz\n-To nie ma sensu i tak nie odbiorą\n-A może akurat! - podniosłam głos, zbliżyłam telefon do ucha, ale za chwilę włożyłam go do kieszeni\n-Mówiłem - powiedział i mocno mnie przytulił, a ja zaczęłam wypłakiwać się w jego koszzulkę\nNie wierzę w to co napisałam, ale jak widać moja zryta psychika uznała, że ciekawa będzie odpowiedź A I to jakby tego było mało przespał się z nią o cholerka muszę zacząć bać się sama siebie xD Miał być wcześniej, ale miałam gości no i matka postanowiła popsikać w domu muchozolem czy jak to się tam zwie ^^\nWracając do rozdziału nie należy do najdłuższych, ale to przez drobny brak weny\nZa 4 dni studniówka bloga, nie wierzę, że tyle ze mną wytrzymałyście/liście Kocham Was ma ktoś pomysł jak uczcić ten dzień?\nPS. Jak ktoś chce, żebym informowała to pisać\nBum Bum Tsss.: Oo. Widzę, że jestem pierwsza. ;d a co do opowiadanie to świetne. ;d czekam na ciąg dalszy. ;d ;\nVanish♥: cudowny, bardzo mi się podoba ;) biedny Harry i Claudia ;( mam nadzieję, że wszystko się ułoży :)\nMaalik.: mam nadzieję że ułoży się między Harrym a Claudią . kurde no ! kurde jakie to takie smutne ... uczcić ? hym , może jakiś rozdział ekstra ? albo jakaś impra tutaj ;D mnie informuj . i czekam na cd ! szybko ! :D\n#Płyty #muzyka #CD\nalaosas2: Płyty CD muzyka\nPłyty CD muzyka zobacz >>> www.blog.lamouzyka.art.pl/(…)najlepszy-sklep-w-siec…\nLou <3: "Nie przekomarzaj się ze mną. Dom jeszcze stoi?"\nDrżącymi dłońmi wybrałam numer Pauliny\n-Halo? - zapytała, a w tle było słychać ciche śmiechy dziewczyn\nBez wątpienia piły\n-Eee... dziewczyny oglądałyśmy wiadomości? - zapytała pozostałej dwójki - Nie - zwróciła się do mnie\n-To je włączcie!-wydarłam się do słuchawki\n-Dobra nie krzycz. Alex włacz wiadomości. Juli coś odbija\n-Wcale mi nie odbija - warknęłam - Nie zapominaj, że cię słyszę\nDziewczyny na chwilę zamilkły\n-O cholerka - usłyszałam cichy głos Pauli\nPrzez chwilę jeszcze milczałyśmy, ale przerwała ją Alex\n-Nie wiem o co wam chodzi. Chłopaki lecieli innym.\n-Co?! - wykrzyczałam\n-Paulina oddawaj słuchawkę. - powiedziała i juz po chwili o wiele lepiej ja słyszałam - Przyjrzyj się albo wsłuchaj się czasem co oni mówią. To nie ten! - wykrzyczała, a mi zrobiło się lżej na duszy\n-Tak!- krzyknęła - Wpadasz? Świetnie się bawimy.\n-Nie dzięki. Pa - rzuciłam i rozłączyłam się\nRzuciłam się na łóżko i zasnęłam\nObudziły mnie jęki Nesty\n-Trzeba było więcej pić - warknęłam nie otwierając oczu\n-Co ja tu robię. Moja głowa.\n-Później ci powiem, a teraz daj mi spać.\n-Julia ty pracujesz. - powiedziała, a ja zerwałam się z łóżka\n-Która godzina? - zapytałam szukając telefonu\n-Dopiero? - rzuciłam bezgłośnie opadając na poduszkę\n-Jak już nie śpisz to powiedz jak mnie tu przytargałaś - powiedziała niewinnie się uśmiechając - I skąd wiedziałaś gdzie jestem\n-Wracałam od Olki, znaczy Alex, no i po drodze zaszłam do "Cosmosu" i cię tam znalazłam zalaną w cztery dupy - powiedziałam akcentując końcówkę. Teraz ty mów co się takiego stało.\n-Nic. Nie mogę pogodzić się z tym, że ze mną i Liam'em już koniec\nPrzytaknęła i usiadła na krawędzi łóżka\n-Wszystko będzie dobrze - powiedziałam bez przekonania\n-Dobrze wiesz, że nie. Dziękuję, że mnie przenocowałaś. Pa. - powiedziała pełnym smutku głosem wychodząc z pokoju\n-Zaczekaj. - powidziałam podbiegając do Nesty i położyłam jej ręke na ramieniu - Nie ma za co, ale proszę cię pamiętaj alkohol to nie wyjście. - gdy kończyłam dobiegł mnie dzwonek telefonu\n-Odbierz - rzuciła brunetka i wyszła\nPodbiegłam do szafki, spojrzałam na wyświetlacz i nacisnęłam zieloną słuchawkę\n-Hej - usłyszałam ciepły, troskliwy głos Louis'a. Tęskniłam za nim...\n-Nie, co by się miało stać? - zapytałam próbując zamaskować smutek w głosie - Po prostu strasznie za tobą tęsknię.\n-A myślisz, że ja za tobą nie?\n-Napewno nie bardziej ode mnie - rzuciłam lekko się uśmiechając\n-Nie przekomarzaj się ze mną. Dom jeszcze stoi?\n-Przy tych wariatkach? Chyba nie.\n-A gdzie ty jesteś?\n-W hotelu. Nie zapominaj, że ja pracuję. Nie mam czasu na picie po nocach - zaśmiałam się\n-Dobra, kończę chłopaki mnie wołają. Pa\n-Bye. -rzuciłam i rozłączyłam się\nUbrałam się i poszłam do pracy\nZwykły dzień w pracy, oprócz tego co usłyszałam od swojej pracodowczyni "Alexandra już tu nie pracuje". Zdanie które zmroziło mi krew w żyłach. Sama się zwolniła. Równo o 3 pm wymiegłam z budynku i biegiem ruszyłam w kierunku hotelu zamieszkiwanego przez moją przyjaciółkę\n-Olka, otwórz - krzyczałam waląc pięściami w drzwi\n-Można ciszej? - zapytała starsza ode mnie o kilka lat dziewczyna wychodząca z pokoju obok - Nie ma jej.\n-A gdzie jest? - zapytałam zdyszana\n-Czy ja wyglądam na jej matkę? Skąd miałabym wiedzieć?\n-Aha - westchnęłam - Przepraszam. Mogłabyś przekazać, że była Julia?\n-Przekażę - odpowiedziała i wróciła do swojego pokoju\nJuż miałam odchodzić gdy coś mnie tknęło. Pociągnęłam za klamkę\n-Fuck - wyleciało cicho z moich ust i zdenerwowana pojechałam do dziewczyn\n-O hej. W końcu jesteś - krzyknęła entuzjastycznie Paulina rzucając mi się w ramionna\n-Dom stoi jak stał? - zapytałam bez życia\n-A jakże by innaczej - rzuciła Cla wychodząca z kuchni z miską popcornu\n-Dzwonili? - zapytałam\n-Chłopaki? I to nie raz - zaśmiała się Alex siadając na kanapie - Dzisiaj oglądasz z nami\n-Spoko - rzuciłam i dołączyłam się do pozostałych\nDziękuję za komentarze pod ostatnią notką. Trzymałam w napięciu przez trzy dni tylko po to by tak skończyć. Jestem okropna Byłby czoraj, ale podziękowania należą się Paulinie, która z jednodniowego nocowania zrobiła 3-dniowe Ale i tak fajnie było. Nie mogę kolejnych wakacji spędzić nie ruszając się z przed kompa ^^ Kolejny prawdopodobnie za dwa dni chyba, że brak pogody spowoduje, że napiszę coś na jutro\nHej Kochanie Masz U Mnie Branie: Super odcinek :D\nMaalik.: ,,Dom jeszcze stoi ? '' hah , to mi się podoba ;D świetne ! no i ja chcę więcej . dzisiaj , zaraz , teraz ! ;D + dodaję do znajomych i obserwowanych ;D\nVanish♥: świetne, koniecznie napisz mi, kiedy następny :)\nnowoUK: Płyta na dziś: One day remains :D\nTego dziś słuchałam:\nCoś dla fanów mocnych, gitarowych, świetnie zagranych brzmień - czyli mnie np.\nTeż będę grać jak Tremonti! jeszcze tylko troszeczkę...\n#muzyka #sh #cd\nnowoUK: Muza na dziś :D\nOstatnio strasznie katuję płytę, którą kupiłam, jakżeby inaczej, w charity shopie Wiele znanych numerów i dobrych wykonów, poza Kravitzem, który się jak zwykle nie popisał\nTej jednej piosenki nie znałam ale przypadła mi do gustu - wpada w ucho\nBardzo, bardzo chcielibyśmy mieć płytę The Corrs MTV Unplugged - może jeszcze się trafi, dużo ich płyt jest w CS ;D Moja ukochana piosenka:\nA czego Wy dziś namiętnie słuchacie?\nLou <3: "Po co mi alkohol jak mam piątkę, albo raczej szóstkę wariatów tu na miejscu?"\nGdy skończyliśmy się objadać poszliśmy do chłopaków\n-O 14 masz być na miejscu – powiedziałam machając groźnie palcem\n-Dobra, dobra – odpowiedziała uśmiechnięta Alex, a my wyszliśmy z budynku\nDo domu chłopaków pojechaliśmy taksówką. Wcześniej jakoś nie zwróciłam na to uwagi, ale to środek transportu którego najczęściej używamy. Zawsze myślałam, że celebryci poruszają się tylko limuzynami, albo drogimi autami, a tu takie zaskoczenie. Oni chcą być poprostu zwykłymi ludźmi. Dla mnie zawsze będą piątką wariatów, którzy robią to co kochają i przy tym doskonale się bawią.\n-Hejka – krzyknęłam wchodząc do środka\nW odpowiedzi usłyszałam tylko krzyki Harry’ego dobiegające z kuchni. Ruszyłam w jej kierunku. Tuż za mną do pomieszczenia wszedł Niall\n-Co wy tu wyrabiacie? – zapytałam spoglądając na, siedzącego Loczkowi na plecach, Louis’a\n-Nie widać? – skierował do mnie, a potem do Pasiastego - Złaź\n-Czy to normalne? – zapytałam stojącego za mną chłopaka\n-U nich tak – odpowiedział lekko się uśmiechając\nTeż się uśmiechnęłam i wróciłam do salonu. Zabaczyłam stojącą w kącie gitarę. Nie mogłam się powstrzymać wzięłam ją do ręki i usiadłam na kanapie.\n-Kto uczył cię grać? – zapytał\n-Tata. A co?\n-Nic. A ile grasz?\n-Ty mnie chyba naprawdę śledzisz – zaśmiałam się – od… 8 lat\nZapadła cisza, którą zakłócały ciche dźwięki dochadzące z gitary i nieustające śmiechy dochodzące z kuchni\n-Nauczysz mnie grać What makes you beautiful? – zapytałam niepewnie\n-Oczywiście – powiedział i zaczął pokazywać mi kolejne chwyty\nCałej piosenki nauczyłam się momentalnie.\n-Dziękuję – powiedziałam i posłałam mu ciepły uśmiech\n-Nie ma za co. To była przyjemność. – odpowiedział i uśmiechnął się\nZaczełam, grać nowo poznaną melodie. Jak na zawołanie z kuchni wybiegł Larry.\n-Śpiewaj – powiedział Niall\n-Chyba se żartujesz przecież cię słyszeliśmy. No nie Niall? – powiedział Lou i szturchnął blondaska\n-Śpiewaj. Ja też chcę cię usłyszeć – zaczął Harry\n-Nie - powiedziałam i skończyłam grać\n-Proszę – nalegał Psiasty i zrobił słodkie oczka\n-Musisz – powiedział Hazza\n-Co tylko zechcesz – rzucił Loczek\n-A tak w ogóle gdzie reszta – próbowałam zmienić temat\n-U dziewczyn. Nie zmieniaj tematu. – powiedział Niall\nNie miałam pomysłu na żadną piosenkę. Pierwsza która nasunęła mi się na myśl to „Want u back” Cher Lloyd. Zresztą całkiem dobrze czułam się w jej tonacji.\n-Może być Want u back?\nPokiwali twierdząco głowami. Zaczęłam grać i śpiewać. Czułam się strasznie skrępowana.\n-Ślicznie śpiewasz – wykrzyczeli gdy skończyłam\n-Wcale, że tak – zaczął przekomarzać się Louis\n-Nie – powiedziałam i wstałam\n-Tak – podniósł mnie i zaczął kręcić się w kółko\n-Przestań! – krzyknęłam – Nie chcę tym razem wylądować na ziemi\n-Ale przyznaj, że pięknie śpiewasz\n-Nie to nie – powiedział i zaczął kręcić się szybciej\n-Dobra, dobra. Macie racje. Tylko przestań.\n-Już – powiedział i zaczął się zatrzymywać\nOd razu złapałam się poręczy łóżka. Zamknęłam oczy, żeby powoli dojść do siebie i usłyszałam huk. Odwróciłam się ostrożnie i zobaczyłam leżącego chłopaka leżącego na ziemi. Wszyscy zaczęliśmy się śmiać.\n-Efekt podobny jak po alkoholu – rzuciłam i w tym momencie rozległo się pukanie\n-Idę otworzyć – powiedział Niall biegnąc wkierunku drzwi\nW drzwiach stanęła brunetka\n-To Alex – powiedziałam do Harry’ego próbując utrzymać równowagę\n-Piłaś – zapytała niepewnie\nWszyscy się roześmiali, tylko biedna Ola nie wiedziała o co chodzi\n-Po co mi alkohol jak mam piątkę, albo raczej szóstkę wariatów tu na miejscu? – powiedziałam siadając na kanapie.\nPo pół godziny do domu wrócił Liam z Nestą, a po godzinie czy dwóch Zayn z drugą Alex. Całą dziewiątką spędzilimy miło czas.\nJakoś napisałam Cieszę się, że odwiedziny wciąż rosną, ale smutam, bo jest po 2-3 czasem 4 komentarze. Dajcie mi motywacje i jak przeczytacie komentujcie. Taka mała prośba\n/6 lat temu (17 maja) /9 komentarzy\njust smile.♥: świetny. ; )\nyo.ziomek: super <3\n#fontanna #miłość #ona i on\nLou <3: "Jeszcze tego nie zrozumiałaś?"\nStałam owinięta w sam ręcznik przed trójką chłopaków. Dyskutujących o czymś w najlepsze\n-Co wy tu do cholery robicie?! – krzyknęłam\n-Czekamy – powiedział jakby nic się nie stało Niall\n-Powiedziałem, że nie dam ci nas tak poprostu zostawić – wtrącił Lou siedzący na moim łóżku\n-Ale skąd wiedzieliście... – zaczęłam\nWskazali na Liam’a. No niby tak przecież podwoził mnie tu.\n-Idzcie z tąd – powiedziałam chłodno\n-O nie – powiedział Tomlinson wstając – Najpierw wyjaśnij czego tak uciekasz, czemu tak panicznie boisz się życia.\n-Ja... ja... – zaczęłam, ale moje gardło zaciskało się coraz mocniej odcinając słowom wyjście.\n-Ja nie chcę poprostu psuć wam kariery. Sama też chcę żyć normalnie. Tak jak kiedyś – powiedziałam i poczułam jak łzy napływają mi do kącików oczu – Idzcie – rzuciłam bez tchu i odwróciłam się w stronę drzwi do łazienki.\nZłapałam za klamkę i w tym samym czasie poczułam czyjąś silną, zimną dłoń na moim ramieniu.\n-Co ty mówisz? O jakim psuciu kariery? – usłyszałam głos Liam’a\n-Dajcie mi czas – powiedziałam odwracając się w ich kierunku i zdejmując dłoń Louisa z ramienia – Proszę.\nCała trójka spojrzała po sobie smutnym wzrokiem. Po chwili wszyscy wyszli. Usiadłam wtedy na łóżko, schowałam twarz w dłoniach i zaczęłam płakać. Co ja wyrabiam? Nie chcę ich opuszczać, ale czuję się taka rozdarta. Zakochałam w dwóch gwiazdach pop’u. To się nazywa miłość platoniczna. Kocham obu mimo tego iż dobrze wiem, że nie mam u żadnego najmniejszych szans. Nic nie trzyma się kupy. Kocham, ale uciekam by nie zranić nikogo innego.\nMoje przemyślenia przerwało dobijanie się kogoś na Skype’ie. Chwila to komputer był włączony? Spojrzałam na ekran „Paulina” Nie miałam ochoty na pogaduchy, ale odebrałam, bo ona nie dałaby prędko za wygraną. Otarłam twarz ręcznikiem i odebrałam\n-Hej – rzuciłam – Ty też ryczałaś? – zapytałam spoglądając na jej brudne od tuszu policzki\n-Coś się stało? – zapytałam z troską w głosie\n-Pokłóciłam się z Claudią – wykrztusiła\n-Znowu? O co tym razem?\n-Szczerze to sama dokładnie nie wiem. Jak ciebie nie ma to się o byle głupotę pokłócimy\n-Święta prawda – mruknęłam pod nosem.\n-Nic, nic. Poczekaj chwilę – powiedziałam i się rozłączyłam\nWyjęłam telefon i zadzwoniłam do Cla.\n-Hej. Ogłabyś wejść na Skype’a?\n-Tak, ale po co?\n-Nieważne. Za 5 min. Do zobaczenia – rzuciłam i rozłącyłam się.\nGdy tylko zrobiła się dostępna zrobiłam konferencje z obiema.\n-Macie i to migiem wszystko sobie wyjaśnić – powiedziałam stanowczo\n-Muszę? – zapytały jednocześnie\n-Nie nie musicie, ale wtedy i ja będę się musiała na was obrazić. Rozłączam się róbcie z tym fantem co chcecie – powiedziałam i nacisnęłam czerwony guzik.\nWstałam i podeszłam do szafy. Ubrałam białą koszulkę do tego jeansowe spodenki. Zadbałam o ich przyjaźń pora zadbać i o swoją – pomyślałam i uśmiechnęłam się do siebie. Wzięłam torebkę i ruszyłam w stronę drzwi. Otworzyłam je i ujrzałam szybko wstającego Pasiastego.\n-Co ty tu robisz? – zapytałam zdziwiona\n-Powiedziałem chłopakom, że zostanę. – powiedział otrzepując swóją pupę z kurzu\n-Ale dlaczego próbujesz zmusić mnie na siłę?\nZbliżył się do mnie i złapał mnie za ręce\n-Jeszcze tego nie zrozumiałaś? Kocham Cię Julio. Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia.\nZamarłam. Zaczęłam robić się czerwona. Spojrzałam w jego niebieskie oczy, jakby chcąc się upewnić czy nie kłamie. Odsunęłam go lekko od siebie.\n-Jesteś pewien, że chciałbyś być z kimś takim jak ja? – zapytałam spuszczając wzrok\n-Jestem pewien tego, że oszalałbym bez ciebie, bez zapachu twoich perfum unoszących się w powietrzu, bez twojego widoku, który daje mi sens by przeżyć kolejny dzień, bez twojego dźwięcznego śmiechu roznoszącego się po całym domu. – otulił moją twarz swoimi ciepłymi dłońmi tak bym patrzyła prosto w jego piękne oczy\n-A Eleanor? – wyszeptałam\n-Powiedziała, że to już koniec, a ja się na to zgodziłem. Nie masz z naszym zerwaniem nic wspólnego\nWysłałam mu ciepły uśmiech. Odpowiedział tym samym.\nWzięłam głęboki oddech. Nie możesz tego z pieprz yć – pomyślałam. Kochasz go, on cię też, czujecie to samo.\n-Nie przeszkadza ci...\n-Nic mi nie przeszkadza. Chcę być tylko z tobą. Jeżeli powiesz nie... – przerwał – to... ja odejdę z zespołu – powiedział na jednym wydechu\n-Nie możesz – powiedziałam łapiąc go za ręcę – Ja... ja też cię kocham. Nie opuszczę cię, was, ale daj mi kilka dni na przemyślenie tego wszystkiego.\nPokiwał twierdząco głową, a ja uśmiechnęłam się i ruszyłam do wyjścia z hotelu. Nie zamawialiśmy taksówki. Poszliśmy spacerkiem do ich domu. Przy okazji długo rozmawiając. Zakochałam się w prawie nieznajomym mi chłopaku, zanim przeszliśmy w związek chciałam wiedzieć o nim więcej niż jest napisane w internecie czy gazetach.\nNie śpieszyło się nam, zaszliśmy po drodze do parku. Szliśmy przed siebie. Co jakiś czas podlatywała do nas jakaś fanka i prosząc o autografy lub wspólne zdjęcia. Po kilku minutach doszliśmy do wielkiej fontanny. Nie było to jakieś spokojne odludnione miejsce. Wrecz przeciwnie wokół niej bawiły się dzieci, latały motyle, dało się słyszeć wesoły śpiew ptaków. Biła z niego niewyobrażalna radość, która udzieliła się i mi.\nWzięłam głęboki oddech. Nawet powietrze wydawało się być w tym miejscu inne. Trzymając się za ręce podeszliśmy spokojnym krokiem do fontanny. Patrzyłam się w spadające krople, gdy poczułam, że Louis łapie mnie w tali i podnosi.\n-Co ty wyrabiasz? – powiedziałam stając na brzegu fontanny\n-Nic – powiedział szeroko się uśmiechając, biorąc mnie na ręce i kręcąc się w kółko.\n-Louis przestań! Kręci mi się w głowie! – krzyczałam\n-Nie ma mowy – usłyszałam w odpowiedzi\nPo chwili leżeliśmy już w wodzie.\n-No i co zrobiłeś? – zapytałam ze złością otrzepując się z wody.\n-To ty byłaś za ciężka – odpowiedział\n-No wiesz ty co – powiedziałam i odlałam go zimną wodą\nWyszłam ostrożnie z fontanny i zaczęłam otrzepywać się z wody. Za chwilę to samo zrobił Lou.\n-Chodźmy, zimno mi – powiedziałam telepiąc się\nByło prawie 30 stopni, ale trzeba przyznać, że woda nie zależała do najcieplejszych.\nChłopak objął mnie swoim ciepłym ramieniem. Wtuliłam się w jego tors i ruszyliśmy dalej.\nWyszedł trochę dłuższy niż myślałam Taka rekompensata za, to że ostatnie były króciutkie. Męczyłam się z napisaniem go 3 dni i mam nadzieję, że się wam spodoba See you soon\n/6 lat temu (13 maja) /6 komentarzy\nI want your smile♥: Genialny ;D\njust smile.♥: świetny. ; )) kiedy kolejna część? ; )\n...Zamarzona ...<3: Ooo ... co się dzieję xD Dobrze, że została z nimi i jest z Lou Chciałam, aby była z Niallem, ale to nie znaczy, że się nie cieszę :D\n#klub nocny #impreza\nLou <3: "Nikt z nas nie urodził się celebrytą. Do wszystkiego musieliśmy się przyzwyczaić"\n-Lou! Julia! Idziecie? - usłyszałam drącego się Zayn'a\n-Chodź - powiedziałam do marchewkowego potwora\nPo chwili wszyscy siedzieliśmy w limuzynie.\nPo 10minutach drogi zatrzymaliśmy się przed ogromnym klubem nocnym. Wszędzie stały piszczące fanki, z którymi ochrona ledwo sobie radziła. Najpierw wyszedł Harry, za nim Liam z Nestą, Zayn z Alex i na końcu ja, Lou, i Niall. Gdy tylko wszyscy wysiedli dziewczyny zaczęły piszczeć jeszcze głośniej. Chłopcy rozeszli się, rozdawali autografy i pozowali do zdjęć. Wszystko wyglądało tak dziwnie. Te nieustające piski, bijące zewsząd światła. Poczułam czyjąś rękę zaciskającą się na moim nadgarstku. Spojrzałam na uśmiechniętego blondyna.\n-Chodź - powiedział śmiejąc się i ciągnąc mnie do środka\nTo co zobaczyłam wchodząc do środka było niedoopisania. Czułam się jakbym przekroczyła jakieś magiczne drzwi i trafiła do innego niewyobrażalnie zachwycającego wymiaru.\nStałam jak wryta rozglądając się we wszystkie strony.\n-O cholera - padło ledwo słyszalne z moich ust.\n-Co? - zapytał przechodzący obok mnie Louis\n-Nic - wykrztusiłam i ruszyłam za resztą.\nUsiadłam przy stoliku koło Nialla dalej przyglądając się wszystkiemu z ciekawością jak mała dziewczynka w sklepie z zabawkami.\n-Coś nie tak? - zapytał\n-Nie, tylko wszystko jest takie nowe - powiedziałam wywijając rękami\n-Dla ciebie, dla was to wszystko jest codziennością. Piszczące fanki, blaski fleszy, imprezy po nocach w drogich klubach. Ja doznaje tego wszystkiego po raz pierwszy.\n-Ja idę usiąść - usłyszałam głos Nesty idącej w naszą stronę - Weź Nialla - dodała po chwili odrywając blondaska od stolika\n-Hej - powiedziałam cicho\n-Pójdziemy się napić? – zapytała wstając i łapiąc mnie za rękę.\n-Czemu nie - rzuciłam gdy byłyśmy prawie przy barze\n-Coś się stało? - zapytała biorąc do ręki drinka\n-Nic. Jakoś dziwnie się czuję.\n-Wiem o czym mówisz\n-Nikt z nas nie urodził się celebrytą. Do wszystkiego musieliśmy się przyzwyczaić.\nUśmiechnęłam się delikatnie. Może i ma rację. Może? Na pewno ma rację.\nSpojrzałam na wygłupiającego się Larrego. Zaczęłam się cicho śmiać.\n-I to rozumiem - powiedziała Nesta sama zaczynając się śmiać\nRozmawiałyśmy jeszcze trochę. Naszą rozmowę przerwał nadchodzący Louis.\n-To ja mykam – powiedziała i poszła w stronę Liam’a\n-Idziesz potańczyć? – zapytał\n-A co z Harry’m? - zapytałam\n-Poszedł odpocząć. Idziesz?\nSpojrzałam na rozbawioną Nestę bawiącą się z Liam’em\nTańczyliśmy bardzo długo. Polało się dużo alkoholu, ale z każdym kiliszkiem zabawa polepszała się.\nKrótko, nie zaprzeczę, ale jakoś nie mam weny Musiałam w końcu coś dodać Bardzo przepraszam.\n/6 lat temu (9 maja) /8 komentarzy\nunfulfilled dream♥: e tam krótki... dla mnie nie ważna jest długość ale treść i to że w ogóle jest... A trzeba przyznać że treść jest Świetna, naprawdę ^^ Rewelacyjnie opisałaś przebieg imprezy Lou i Julka.. będą w końcu razem? Czekam na nowy ;) <3\n...Zamarzona ...<3: W końcu!! :D NIe umiałam się doczekać ^^ Boski Wena przyjdzie ... miałam tak Ja chce, żeby Ona była z Niallem :P Ale pewnie będzie z Lou Czekam na nowy\nLou <3: @...Zamarzona ...<3: Nie wiem jak to się potoczy ;P Mam zrytą psychikę. Kocham cierpienie moich bohaterów :D Grr... xD\n#miłość #przygotowania #UK\nLou <3: "Na ustach uśmiech, a w sercu ból To jedna z najtrudniejszych ról"\n-Jeżeli dwie osoby mówią to samo to musi być to prawdą. - powiedziałam sama do siebie - Dzięki - pocałowałam Lou w policzek i ruszyłam w kierunku drzwi\n-Za całusa było warto - uśmiechnął się, a ja odpowiedziałam mu tym samym\nLedwo zbliżyłam się do bramki, a już usłyszałam stertę pytań. Tym razem zamierzam na nie odpowiedzieć\n-Czy jesteś z którymś z chłopaków? - padło pierwsze pytanie\n-Jak ich pani poznała?\n-Wydaje się to śmieszne, ale to jeden z nich zaprosił mnie do ich domu\n-Zaproponował, że on i czwórka jego przyjaciół oprowadzą mnie po Londynie\n-Jako ich antyfanka zgodziłaś się pójść z jednym z członków One Direction do ich domu?\n-Można tak powiedzieć, ale wtedy nie miałam pojęcia, że był to Niall Horan\n-Czy coś łączy cię z którymś z członków zespołu?\n-To pytanie już było, ale odpowiem jeszcze raz. Nie łączy mnie z nimi nic.\n-Nawet przyjaźń? - usłyszałam zza moich pleców.\nGwałtownie odwróciłam się i zobaczyłam stojącego za mną Louisa.\n-Nie wiem czy można nią dażyć piątkę wariatów - zaśmiałam się i puściłam oczko\n-Koniec na dzisiaj. Idźcie już - powiedział Lou do reporterów, a oni zaczęli powoli odchodzić\n-Masz do nich podejście - rzuciłam\n-No nie wiem. Zaraz wrócą - odpowiedział łapiąc mnie w talii\n-Nie powinnieneś - szepnęłam\n-Ty mnie całować w policzek też nie.\n-To tylko w policzek - odpowiedziałam robiąc niewinną minkę - A ty mnie trzymasz jak swoją dziewczynę\n-Której tymczasowo nie mam - wtrącił i uśmiech z jego twarzy zniknął\n-Za co? To przecież nie przez ciebie. Kłóciliśmy się już od dłuższego czasu. Rozstanie okazało się najlepszym wyjściem\nNagle usłyszałam rozbawione głosy reszty chłopaków. Podbiegłam w ich stronę\n-Hej - rzuciłam uśmiechnięta\nSpojrzałam na Louisa, który za wszelką cenę próbował ukryć swój ból, niewychodziło mu to szczerze mówiąc.\n"Na ustach uśmiech, a w sercu ból\nTo jedna z najtrudniejszych ról"\nCytat który przyszedł mi w tej chwili na myśl i doskonale pasował.\n-Hej - krzyknęli razem\n-Co ty tu robisz? - wtrącił Zayn\nSpojrzałam po sobie\n-W tej chwili stoję - rzuciłam z kpiną\nMulat poprawił swoje włosy i wszedł do środka. Za chwilę to samo zrobiła reszta.\n-O której zaczyna się impreza? - zapytałam gdy wszyscy weszli już do środka\n-O 21 - odpowiedział Liam\n-Jest dopiero 7 - powiedziałam z niedowierzaniem spoglądając na zegarek\n-Tylko dwie godziny - powiedział Lou\n-Tylko? - zapytałam z ironią\n-Myślałem, że dziewczynom zajmuje to jakieś 4 godz - usłyszałam głos Zayn'a\nPostanowiłam niedogadywać. Warknęłam tylko cicho, tak by nikt nie usłyszał.\nSpojrzałam w jakieś lustro. Zazwyczaj nie przejmowałam się wyglądem, ale trzeba przyznać, że nie wyglądałam najlepiej. A napewno nie byłam ubrana na imprezę.\n-Chłopaki! Zamawiam taksówkę i za jakąś godzinę będę\n-Po co masz jechać taksówką. Zawiozę cię - zaoferował się Liam\n-Chce ci się?\n-Wstąpię po drodzę po Nestę.\nUśmiechnęłam się i ruszyłam za Daddy'm.\n-Jak coś dzwoń - powiedział wstukując ostatnią cyfrę swojego numeru\n-Dobra, dobra. Tylko, żebym nie musiała czekać - zabrałam telefon, puściłam oczko i wysiadłam z samochodu\nWeszłam do pokoju. Stanęłam przed szafą. W tej chwili zawsze dzwoniłam po dziewczyny. Ale za nimi tęsknię. Po moim policzku pociekła niechciana łza. Natychmiast ją wytarłam.\n-Może są na Skype'ie - przymknęło mi w głowie\nWłączyłam laptopa i Skype'a\n-Są! - krzyknęłam uradowana\n-Wypraszam sobię dziewczynki - powiedziała zaspana Paulina\n-W czym? - zapytała zaciekawiona Cla\nNa te słowa Paula zerwała się gwałtownie. To ona zawsze pomagała mi ubierać się na wszystkie dyskoteki\n-Na imprezę - odpowiedziałam posyłając jej uśmiech\n-Nie szczerz się tylko otwieraj szafę - krzyknęła\nUstawiłam laptopa tak by było wszystko widać i zaczęłam przesortowywać półkę\n-To nie, to nie - mówiłam przeżucając kolejne ciuchy\nZauważyłam swoją bluzkę z flagą Wielkiej Brytanii. Pokazałam ją dziewczynom\n-Super jest - krzyknęła Paulina\n-Do tego... - przerwałam i zaczęłam szperac w półce - To - powiedziałam pokazując im spodenki pod kolor bluzki - i...\n-Trampki - rzuciła Cla\n-O tak - potwierdziłam - A włosy? - zapytałam po chwili\n-Zostaw rozpuszczone - powiedziały chórkiem\nGdy byłam gotowa podziękowałam wariatkom i zadzwoniłam po Liam'a. Po chwili był już pod hotelem.\n-Hej jestem Nesta - powiedziała czarnowłosa\n-Hej, ja Julia - posłałam jej szeroki uśmiech\nOdpowiedziała tym samym\n-Minęło już 4 godz? - rzuciłam do Zayna\nNie wiem czemu, ale spodobało mi się bycie wrednym, szczególnie w stosunku do niego.\n-Ślicznie wyglądasz - usłyszałam głos Niall'a\nObkręciłam się i rzuciłam\nNagle ktoś dźgnął mnie w bok. Wykonałam pełny obrót i stanęłam przed chłopcem z marchewką w ustach. Wyrwałam mu ją\n-Ej... - jęknął - Ona jest moja\n-Już nie - powiedziałam i zaczęłam uciekać\nBiegałam roześmiana po całym domu. Szczerze nie miałam najmniejszego pojęcia gdzie byłam, ale to tylko szczegół. Wybiegłam na zewnątrz i prawie wpadłam do basenu. W samą porę ktoś złapał mnie za rękę.\n-Uważaj trochę - powidział wyrywając mi z ręki warzywo - Szkoda by było niszczyć tak piękny ubiór\nUśmiechnęłam się nieśmiało\n-I tak nie lubię marchewek - powiedziałam pokazując język i ruszyłam do środka\nNa razie tyle Na jutro spróbuję opisać imprezę Nic nie obiecuję. Mam dużo nauki\n/6 lat temu (6 maja) /5 komentarzy\njust smile.♥: Lubię twoje opowiadanie. ; ) Świetnie piszesz. ; )\nI want your smile♥: Uwielbiam to <3\n...Zamarzona ...<3: Genialny rozdział :D Czekaam na nowy ... :) A co do mnie ... Mam pomysł co będzie dalej, ale brak mi najmniejszej ochoty na pisanie :/ Postaram się dodać dzisiaj, ale nie obiecuje\n#cd #muzyka #sh\nRzeczą, która bardzo mnie ucieszyła kiedy przekroczyłam próg pierwszego charity shopu jest ogrom muzyki jaką można tam znaleźć Za grosze dosłownie można kupić oryginalne, niezniszczone płyty najróżniejszych wykonawców, a że mój mąż jest muzykiem a obydwoje jesteśmy muzycznymi fanatykami - na potwierdzenie powiem Wam, że posiadamy ok. 200 płyt - "tylko" tych, które zostały po ostrej selekcji przed przyjazdem do Anglii... zaopatrujemy się w kolejne\nKT Tunstall poznałam kiedy zauroczył mnie soundtrack do "Diabeł ubiera się u Prady" i piosenka "Suddenly I see". Później przypadkowo odkryłam KT w bardziej rockowej wersji - bardzo spodobało nam się jak korzysta z loopera (efekt gitarowy jednocześnie nagrywający i odtwarzający krótkie sekwencje) w "Black Horse and the Cherry Tree". Na płycie znajdują się obydwie piosenki ;d\nPłytę Dido "No Angel" zawsze uwielbiałam! Koleżanka namówiła mnie żebym kupiła też "Life for rent", z której kojarzyłam tylko "White flag" i nie żałuję Poniżej piosenka z pierwszej płyty, którą bardzo lubię + zamiast teledysku trochę fot Dido w razie gdyby ktoś zapomniał jak wygląda\nAnd last but not least - Enya - klasyk, co tu dużo pisać Niestety nie ma tu naszego ulubionego utworu z naszej ulubionej ekranizacji, naszej ulubionej książki, naszego ulubionego pisarza, czyli:\nAle co tam! Znajdzie się i płytka z tym\nkaasic: Za płyty Dido mogłabym zabić...\n#Nadruki na płytach #DVD #CD\nalaosas2: Nadruki na płytach DVD i CD\nNadruki na płytach DVD i CD zobacz > www.k-2.katkara888.com/info-2832.html\nOglądasz 49-72 z 124


- Dzisiejsza decyzja to efekt wspólnych działań Polskiej Macierzy Szkolnej i Ambasady RP oraz bezprecedensowej mobilizacji polskiej społeczności. Napisaliśmy dziesiątki listów, odbyliśmy z Brytyjczykami wiele spotkań w tej sprawie, otrzymaliśmy wsparcie polityczne z kraju, pomogły działania Polaków w całej Wielkiej Brytanii, a także mediach i internecie.\n- Jesteśmy wdzięczni brytyjskiemu Ministerstwu Edukacji za uznanie naszej argumentacji i wsparcie w rozmowach z niezależnie działającymi jednostkami odpowiedzialnymi za przeprowadzanie egzaminów. Wyrażamy gotowość do dalszej współpracy ze wszystkimi instytucjami zaangażowanymi w przygotowanie nowych standardów programowych zgodnie z obowiązującymi regulacjami.\n- Dwujęzyczność jest ważna dla Polaków nie tylko z powodów patriotycznych, ale może również odegrać istotną rolę w dialogu prowadzącym do wzajemnego zrozumienia między Polakami a społeczeństwem brytyjskim. Polski jest drugim najczęściej używanym językiem w Wielkiej Brytanii i zakładamy, że liczba osób, które będą zdawały egzamin A-Level, będzie w przyszłości rosła. Możliwość uzyskania powszechnie uznawanych kwalifikacji językowych stanowi także wartość dla przyszłej kariery zawodowej uczniów.


Przednia Platforma Tramwaju: "Czy wiesz, że...?" - grozie w warszawskim metrze\nKiedy rozpoczynała się budowa pierwszego odcinka metra w Warszawie, w krajach bloku wschodniego panowało przekonanie, że stacja metra nie ma pełnić jedynie roli komunikacyjnej. Podziemne perony miały być także miejscem schronienia ludności na wypadek zagrożenia atomowego.\nW Warszawie wszystkie "stare" stacje, czyli od Kabat aż po Racławicką, wyposażone są w specjalne, wodoszczelne grozie stalowe, które mają za zadanie ochronić wnętrze stacji, wraz ze znajdującymi się wewnątrz ludźmi, przez zagrożeniem atomowym i wodnym. Każde wejście do stacji zaopatrzone jest w półmetrowej grubości, umieszczoną na prowadnicach gródź, która wysuwa się po usunięciu ochronnych paneli i odkryciu prowadnic. Zaplanowano, że każda z tych 9 stacji może pomieścić nawet 40 tysięcy osób w przypadku zagrożenia. Podobne wrota znajdują się także w tunelach szlakowych na tym odcinku.\nDzisiaj nie ma już reguły mówiącej o działaniu stacji metra jako schronu. Grodzie wykorzystuje się jedynie w przypadku nawalnych opadów deszczu, by zapobiec zalaniu stacji. Każdego roku wiosną i jesienią prowadzone są prace konserwacyjne po to, by móc zabezpieczyć stacje przed zalaniem. Podobnych rozwiązań nie ma chociażby w Pradze, przez co tamtejsze metro jest systematycznie zalewane w przypadku wysokiego stanu Wełtawy.\nZabezpieczone wrota na jednej ze stacji (fot. Sławek Kińczyk, www.haloursynow.pl)