Łukasz Kifer 02.03.2021 13:15\nPierwsze przedprodukcyjne egzemplarze nowego elektrycznego samochodu marki Hyundai IONIQ trafiają na koreańskie ulice lub przynajmniej... parkingi. Dzięki temu możemy obejrzeć IONIQ 5 w pełnej krasie. Czy naprawdę będzie "zabójcą Tesli"?\nfot. Moto.pl, Hyundai, YouTube/PBD\nTego jeszcze nie wiemy, ale dzięki nowemu modelowi koreański producent może stać się jeszcze poważniejszym graczem na rynku samochodów elektrycznych. Tym bardziej, że model IONIQ 5 jest dopiero pierwszym z gamy nowych aut Hyundaia. Koncern powoli tworzy oddzielną markę IONIQ, która będzie elektryczną przepustką koreańskiej grupy do świata nowoczesnej motoryzacji.\nPrezentowany na filmie IONIQ 5 to model Long Range z napędem na tylną oś oraz silnikiem o mocy 218 KM. Zdaniem autora filmu zapewni mu to 410 km zasięgu, ale producent podaje większe liczby: 470-480 km. Na miejscu parkingowym obok elektrycznego Hyundaia stoi BMW serii 6 GT, dzięki czemu można zobaczyć, że nowy IONIQ 5 jest sporym autem.\nDzięki zgrabnej sylwetce w dużym stopniu powtarzającej wygląd samochodu koncepcyjnego 45 EV oraz inspirowanej klasycznym modelem Pony sprzed lat można tego nie zauważyć, ale IONIQ 5 ma aż 463,5 cm długości.\nAutorzy filmu zwracają uwagę przede wszystkim na jego sporą wysokość (160,5 cm) oraz atrakcyjny stylistycznie pas przedni. Składa się ze zgrabnych reflektorów, w których projektant powtórzył "parametryczny" motyw znany z SUV-a Tucson, ale tym razem w kwadratowym wydaniu. Soczewki przednich i lampy tylnych świateł składają się z wielu małych kwadracików.\nMimo stylu retro wygląd Hyundaia IONIQ 5 jest bardzo świeży\nPomiędzy nimi w miejscu tradycyjnej atrapy chłodnicy został umieszczony błyszczący panel z tworzywa, a poniżej zewnętrzny wskaźnik naładowania akumulatorów. W trwającym 14 minut filmie dwójka prowadzących analizuje cały wygląd zewnętrzny auta. Podziwiają 20-calowe obręcze kół, panele z tworzywa sztucznego chroniące karoserię przed zarysowaniem, schowane klamki i inne detale. Później zaglądają do nowoczesnego wnętrza, ale tylko przez szybę.\nNa pocieszenie mamy drugi film, w którym można zajrzeć do środka kabiny IONIQ 5 i przekonać się, że jest naprawdę przestronna. To zasługa elektrycznego napędu i dużego (300 cm) rozstawu osi. Nawet w drugim rzędzie wysoki pasażer ma sporo miejsca na nogi, między innymi dzięki znacznie (o 30 proc.) zmniejszonej grubości oparć foteli. Pod bagażnikiem z tyłu umieszczono jednostkę napędową.\nPod przednią klapą nie ma drugiego bagażnika, ale pomiędzy zbiorniczkami na płyny eksploatacyjne wygospodarowano sporo miejsca, w którym chowa się kable do ładowania. Spore wrażenie robi miejsce kierowcy, które jest otoczony panoramicznymi ekranami. Przed pasażerem siedzącym z przodu tradycyjnie umieszczono schowek, ale w IONIQ 5 ma naprawdę dużą pojemność oraz formę wysuwanej szuflady.\nIONIQ 5 może być groźnym rywalem przyszłego modelu Tesli\nCzy nowy model koreańskiego koncernu może być tytułowym "zabójcą Tesli"? Być może nie, ale niewątpliwie stanie się poważnym konkurentem amerykańskiej firmy w dolnym segmencie cenowym jej oferty. Przypominamy, że Tesla od pewnego czasu zapowiada kompaktowy atrakcyjnie wyceniony model. Hyundai już ma taki w ofercie.\nAmerykanie sprawdzili zasięg elektryków. Tylko jeden wypadł lepiej od deklaracji producentów. Jego wynik jest znakomity\nPod względem uzyskiwanego przyspieszenia najmocniejsza wersja IONIQ 5 (5,2 s od 0 do 100 km/h) w tej chwili może rywalizować wyłącznie z najtańszymi Teslami Model 3 Standard Plus (5,6 s) i Model Y Long Range (5,1 s). Za to oferuje porównywalny zasięg (przynajmniej zgodnie ze wstępnymi danymi) oraz całkowitą nowość - superszybkie ładowanie akumulatorów z maksymalną mocą 350 kW!\nTo możliwe dzięki pracy systemu elektrycznego nowego modelu przy nominalnym napięciu 400-800 V. Inna sprawa, że pewnie przez dłuższy czas nie będzie gdzie ładować IONIQa 5 z tak wysoką mocą. Gdyby to było możliwe, napełnienie akumulatorów w zakresie 10-80 proc. potrwałoby zaledwie 18 minut, a po każdych kolejnych pięciu minutach zasięg rósłby o 100 km.\nNiech ktoś jeszcze raz napisze, że producenci akumulatorów i układów zasilających do elektrycznych aut nie robią postępów. Potencjalnie nowy IONIQ 5 ma wszystkie cechy niezbędne do odniesienia sukcesu rynkowego.\nPrawie wszystkie. Trzeba jeszcze zaczekać na ceny i określenie przez koreański koncern możliwości produkcyjnych fabryk, które go będą wytwarzać. Bez nich IONIQ 5 pozostanie tylko efektowną wizytówką marki.


Naturalny podkład do twarzy - miodowy HONEY TESTER w CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Kosmetyki naturalne Kosmetyka kolorowa Podkłady i pudry Naturalny podkład do twarzy - miodowy HONEY TESTER\nTESTER NATURALNEGO PODKŁADU MARKI BENECOS - HONEY\nNaturalny podkład w kremie w odcieniu miodowym (HONEY) od marki Benecos łączy w sobie właściwości produktu do makijażu oraz odżywczej esencji. Podkład zmniejsza widoczność niedoskonałości skóry, wygładza, ujednolica koloryt i nadaje matowy look bez efektu maski. Podkład zmniejsza widoczność porów i stanowi bazę pod pozostałe produkty do makijażu twarzy: róż, bronzer, rozświetlacz lub puder. Odcień miodowy jest odpowiedni dla cer opalonych o złocistym odcieniu.\nPodkład Benecos charakteryzuje się naturalną formułą pozbawioną szkodliwych substancji powodujących podrażnienia lub zatykających pory (jak np. parafina czy silikony). Do receptury dodano naturalne, roślinne składniki odżywcze – olej jojoba, masło shea, lecytynę i ekstrakt z aloesu. Dzięki temu odżywczemu kompleksowi podkład bardzo dobrze sprawdza się na cerach dojrzałych, które potrzebują dodatkowego działania pielęgnacyjnego.\nKosmetyk polecany dla osób o cerze opalonej, w złocistym odcieniu. Odpowiedni dla kobiet w każdym wieku, szczególnie dobrze sprawdzi się na cerze dojrzałej.\nWygładzenie i mat\nNakładać podkład na czystą, nawilżoną skórę. Dokładnie rozprowadzić za pomocą palców, gąbeczki lub specjalnego pędzelka do podkładu. Zastosować puder w celu utrwalenia makijażu.\nKosmetyk posiada certyfikat naturalności BDiH. Nie zawiera sztucznych barwników, kompozycji zapachowych, parabenów, silikonów, parafiny i syntetycznych emulgatorów (PEG). Produkt odpowiedni dla wegan. Nie był testowany na zwierzętach.\nRecenzje produktu Naturalny podkład do twarzy - miodowy HONEY TESTER - przeczytaj\nSzczegóły produktu Naturalny podkład do twarzy - miodowy HONEY TESTER


O Tomaszu Mercie | Res Publica Nowa\nTomek Merta: sprawiedliwy wśród konserwatystów świata Scott Fitzgerald pisze w Wielkim Gatsbym, że każdy człowiek podejrzewa się o jakąś kardynalną cnotę. Nie wiem, o jaką podejrzewał się Tomek; ja w każdym razie, od kiedy Go […]\nTomek Merta: sprawiedliwy wśród konserwatystów świata\nScott Fitzgerald pisze w Wielkim Gatsbym, że każdy człowiek podejrzewa się o jakąś kardynalną cnotę. Nie wiem, o jaką podejrzewał się Tomek; ja w każdym razie, od kiedy Go poznałem 13 lat temu, przypisywałem mu intelektualną uczciwość i zdania tego nigdy nie zmieniłem. Może dlatego, że pisał On nie tylko teksty publicystyczne, ale i podręczniki szkolne? Spotkało mnie to – dziś mogę powiedzieć – wyróżnienie, że poprosił i mnie, bym był ich współautorem, a tym samym wciągnął w środowisko edukacji obywatelskiej. Mieszkaliśmy zawsze niedaleko siebie, więc nierzadko korzystałem z jego przebogatej biblioteki, bez trudu zresztą mógłbym wymienić jeszcze kilka innych, ważnych i mniej ważnych rzeczy, które Mu zawdzięczam; ostatnią jest odkrycie smaku litewskiego krupnioku. Ale Jego obraz, który mi pozostanie w pamięci, pochodzi sprzed kilkunastu lat: siedzi na sofie i czyta bajkę swojej średniej córce, kilkuletniej wówczas Joasi, która wspina się uparcie na oparcie tegoż mebla. No cóż, przyszedłem 5 minut przed umówionym terminem, muszę poczekać, teraz jest czas dla dziecka… Andrzej Waśkiewicz\nFascynujący rozmówca, ciepły i towarzyski człowiek\nSobotni poranek. Usłyszana w radiowej Trójce informacja o katastrofie prezydenckiego samolotu dociera do mnie bardzo powoli. Ugięcie się nóg, pustka w głowie, szok. Pierwsza składna myśl: dwa dni wcześniej rozmawiałem z bliską znajomą, która mówiła mi o swojej podróży do Katynia. Nie wspomniała tylko, czy pojedzie pociągiem, czy poleci samolotem. Wysyłam do niej SMS-a: „Napisz mi, że nie byłaś w tym samolocie”. Za chwilę odpowiedź: „Nie byłam. Tomek był”.\nTomka Mertę poznałem w 2000 roku, kiedy pracowałem w gabinecie ministra kultury Kazimierza Ujazdowskiego. Wcześniej oczywiście czytałem jego teksty w „Życiu z kropką”, „Res Publice”, „Kwartalniku Konserwatywnym”. Z początku postrzegałem go głównie przez pryzmat idei – konserwatywnego, wspólnotowego republikanizmu. Osadzonego w uniwersalnym kontekście, ale jednocześnie bardzo polskiego. Wkrótce okazało się, że za ideami kryje się niesłychanie otwarty i sympatyczny człowiek. Dystans wynikający z kilkunastoletniej różnicy wieku zniknął bardzo szybko. Chyba najszybciej spośród wszystkich ówczesnych współpracowników ministra. Pojawia się wiele wspólnych tematów, większość wykraczających poza służbowe relacje. Historia myśli politycznej – czy, jak wolał mówić Tomek: historia idei – była tym, co interesowało mnie w polityce najbardziej. A Tomek był w tym zakresie istną kopalnią wiedzy. Pamiętam, jak wielkie wrażenie zrobił na mnie widok jego domowej biblioteki, w której książki poświęcone filozofii i myśli politycznej stanowiły poważną, ale jednak tylko część ogromnych zbiorów. W dodatku podczas rozmów natychmiast stawało się jasne, że cała ta masa książek została przez niego nie tylko przeczytana, ale wręcz zapamiętana. Wybitna pamięć (opowiadał mi kiedyś, że jako uczeń podstawówki i liceum brał udział w turniejach szachowych), błyskawiczne kojarzenie faktów i precyzja wypowiedzi – to czyniło Tomka jednym z najinteligentniejszych i obdarzonych największą erudycją ludzi, jakich miałem szczęście spotkać. Potrafił z pasją i ogromną wiedzą opowiadać nie tylko o ideach politycznych, lecz także o literaturze, muzyce klasycznej (bezbłędnie przywołując z pamięci autorów najlepszych wykonań, a nawet wytwórnie płytowe, w jakich się ukazały) czy winach. Wszystko to łączył ze znakomitą umiejętnością rozmowy – nie rozkoszował się własną erudycją, wolał dialog i wymianę myśli. Tak też podchodził do studentów – przez pewien czas uczestniczyłem w prowadzonym przez niego z Dariuszem Gawinem seminarium o historii PRL-u postrzeganej przez pryzmat literatury i dzienników z tamtego okresu.\nW 2005 roku Tomasz został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pełniąc jednocześnie funkcję generalnego konserwatora zabytków. Lata 2005 – 2007 to okres naszej niemal codziennej współpracy. Mieliśmy dużo mniej czasu na swobodniejsze rozmowy, choć i takie okazje się przytrafiały, zwykle podczas podróży – choćby do Japonii – kilka godzin lotu plus kolejnych kilka oczekiwania na przesiadkę. Interesujące było, jak świetnie Tomek odnalazł się w roli urzędnika państwowego. Bycie wiceministrem nie polega bowiem tylko na wygłaszaniu mów i wznoszeniu toastów, ale wiąże się z masą pracy prawnej i administracyjnej. Rozpoczynając urzędowanie zetknął się w dużym stopniu z nową materią, a już po paru miesiącach potrafił z typową dla siebie pasją opowiadać o zawiłościach prawa archeologicznego czy archiwalnego. Istotnym celem, któremu poświęcił wiele wysiłku, a którego niestety nie zdołał zrealizować (najpierw skrócona kadencja, potem przełamywany z trudnościami opór ze strony nowej ekipy, a w końcu smoleńska tragedia), była duża reforma służb konserwatorskich. Na szczęście więcej rzeczy się udało – nowy system dotacji na renowacje zabytków (setki milionów złotych na odnowienie kościołów, klasztorów, pałaców, choćby wyciągnięty z zapaści finansowo-organizacyjnej remont Arkad Kubickiego) czy zainicjowanie budowy Muzeum Historii Polski (już chyba żadna siła nie uniemożliwi jego powstania, a mieliśmy po drodze kilka poważnych kryzysów).\nKompetentny i oddany swojej pracy minister, fascynujący rozmówca, wystrzegający się przy tym pozy „mistrza”, a zarazem ciepły i towarzyski człowiek. Miał bardzo wielu znajomych i przyjaciół. Spotkania towarzyskie w jego domu gromadziły dziesiątki ludzi. Bardzo wielu z nich było z Tomkiem o wiele bliżej niż ja. Mimo to przez 10 lat znajomości kilka razy przekonałem się, że można na niego liczyć bez względu na doraźne koniunktury. Również w ostatnich miesiącach. Podczas kilku ostatnich spotkań rozmawialiśmy o paru projektach, które miałem zamiar realizować. Niektóre ze spraw odłożyliśmy, aby wrócić do nich po uroczystościach katyńskich, w przygotowanie których również był bardzo zaangażowany. Wciąż trudno jest mi w to uwierzyć, ale już do nich nie wrócimy…Jakub Czułba\nCzłowiek, którego zawsze będę pamiętać\nWśród tylu ważnych ludzi sobotnia katastrofa lotnicza pochłonęła człowieka wybitnego – Tomasza Mertę – męża i ojca, dla jednych przyjaciela, dla innych nauczyciela akademickiego, człowieka oddanego państwu. Tragedia ta zabrała mi przede wszystkim towarzysza i przewodnika intelektualnych przygód – najpierw na uniwersyteckim kursie o polskiej myśli politycznej, później na prywatnym seminarium o Platonie, następnie o ideach politycznych I Rzeczpospolitej. W końcu osobę, do której zawsze mogłem zwrócić się z prośbą o radę.\nSpośród symbolicznych chwil naszej znajomości najbardziej zapamiętałem mroźny studencki poranek, godzinę ósmą rano, kiedy razem z Piotrkiem Kieżunem staliśmy pod drzwiami kawiarni „Nowy Świat” czekając na to, aż razem usiądziemy i przy kawie porozmawiamy o filozofii. Było nas wtedy tylko dwóch, a jemu i tak chciało się rzetelnie przygotowywać do wspólnej lektury i z nami rozmawiać. Gdy teraz uzmysłowię sobie, ile czasu poświęcał spotkaniom i pracy ze studentami, czuję się w jakimś sensie wyróżniony.\nWspomnienie o nim powinno zachować się w relacjach nie tylko o tym, jakim był człowiekiem, ale przede wszystkim o tym, co miał do powiedzenia. Nie poszedł ścieżką akademicką, choć dzięki swej wiedzy i umiejętności klarownego formułowania argumentów z powodzeniem mógł zostać profesorem. Jednak pisał wiele i intelektualny dorobek jego życia dopiero czeka na zebranie i opracowanie.\nDzisiaj, w poniedziałek, mieliśmy się spotkać, by omówić serię międzynarodowych debat o praktykach republikanizmu, które były pokłosiem domowego seminarium. W sobotę zadzwonił telefon z sekretariatu potwierdzający jego obecność na pokładzie. Tomek od początku znajomości zawsze powtarzał: „taki młody, a taki zapracowany”. Sam pracował niemal bezustannie na rzecz państwa i takiego go będę pamiętał. Wojciech Przybylski\nPracowałem w ministerstwie dopiero od niedawna. To było moje pierwsze spotkanie z ministrem w cztery oczy. Dotyczyło przygotowywanego projektu badawczego na temat polityki historycznej. W grafiku znaleziono dla mnie miejsce dopiero po 17:30.\nSekretarka była wyraźnie zmieszana, prosiła, bym zaczekał. Czas mijał. Nerwowo zerkała na zegarek. Po upływie pół godziny zwróciła się do mnie nieomal szeptem: „On znowu to zrobił! Powiedział, że idzie na obiad, ale… rzadko, bo rzadko, czasem wcale nie idzie na obiad, tylko… do księgarni. Potem jest problem. Nie jest w stanie donieść do ministerstwa wszystkich książek, które kupił”.\nTego dnia z ministrem zobaczyłem się dopiero o dwudziestej. Rozmawialiśmy długo. W kącie gabinetu czekało kilka reklamówek zakupionych książek.\nCiężko wybrać spośród wspomnień najważniejszy obraz Tomasza Merty – człowieka przy pierwszym spotkaniu wręcz onieśmielającego, za którym trudno nadążyć. Niezwykle wymagający, wyjątkowo zapracowany, zatrważająco konkretny, bezwzględny perfekcjonista. Intelektualista – przewodnik po ścieżkach myśli politycznej, nieprzeciętny erudyta. Dla mnie osobiście – postać o nietuzinkowym poczuciu humoru, ale – co najważniejsze – człowiek, na którym można było zawsze polegać. Michał Wysocki\nList do Tomka Merty Marka A. Cichockiego\nŚmierć to jedyna rzecz, której nie udało nam się całkowicie zwulgaryzować Sławomira Sierakowskiego\nOstatni artykuł Tomasza Merty: „Listopad”, czyli polski spór o modernizację\nMarcin Król o Tomaszu Mercie#\nMarek Cichocki, Robert Kostro, Maciej Piwowarczuk (realizacja), Kazimierz Michał Ujazdowski, Bogdan Zdrojewski


Obyczajowy obrazek. http://miernikteatru.blogspot.com/ | Teatr Współczesny\nObyczajowy obrazek., Paulina Sygnatowicz, http://miernikteatru.blogspot.com/, 25.02.2.14\n„Saszka” białoruskiego dramatopisarza Dimitrija Bogosławskiego to tekst przeciętny. Reżyseria, Wojciecha Urbańskiego ma mankamenty. Cała przyjemność wieczoru spędzonego w Teatrze Współczesnym płynie za to z obcowania ze znakomitym aktorstwem Borysa Szyca.\nHistorii, podobnych do tej, opowiedzianej przez Bogosławskiego jest w dramaturgii wiele. Oto po śmierci rodziców do rodzinnego domu zjeżdżają siostry, które planują sprzedać majątek. Ich brat, Saszka, najmłodszy w rodzinie, choć ma żal do sióstr i najchętniej nie wpuszczałby ich za próg , zrobi wszystko, aby ojcowizna nie dostała się w obce ręce. Nie bez powodu jednak spektakl ma podtytuł „sen w dwóch aktach”. Okazuje się bowiem, że niektóre ze scen to jedynie projekcje/sen głównego bohatera, który odwiedza medium komunikujące się ze zmarłymi. Bogosławski zwodzi widza zacierając granicę między jawą a snem, życiem a śmiercią. Bawi się formą, za którą jednak nie stoi szczególnie odkrywcza treść. Pyta o znaczenie rodzicielskiej miłości (tytułowy bohater koniecznie chce się dowiedzieć, czy surowy ojciec go kochał) i pokazuje, jak trudne bywa odcinanie pępowiny zarówno ze strony rodziców, którzy nie mogą pogodzić się z tym, że dzieci ruszyły w świat, jak i samych dzieci, które, tak jak Saszka, nie chcą opuszczać pełnego wspomnień rodzinnego domu. Postaci sióstr są ledwie zarysowane, brakuje w nich psychologicznego uzasadnienia, Oleg, mąż jednej z nich pojawia się zupełnie niepotrzebnie. W rezultacie powstała przeciętna, obyczajowa sztuka.\nI tak też ten dramat rozgrywa Wojciech Urbański. Ze scenografką Martą Zając zbudował scenę na scenie zamieniając ją w dom, pozostałą przestrzeń pozostawiając dla scen dziejących się poza nim. Centralną część domu stanowi duży stół, z boku stoi łóżko, przy nim duża szafa, o której mówią bohaterowie. Za duża i zbyt pusta to przestrzeń, aby mogły się w niej rozgrywać przejmujące rodzinne dramaty. Urbańskiemu zabrakło pomysłu na ciekawe ułożenie sceny zbiorowej, w której Saszka oznajmia, że to on odkupi dom. Brakuje tu napięcia, drobnych gestów, znaczących spojrzeń. Jest zwykły obyczajowy obrazek z herbatą w szklankach na pierwszym planie, której bohaterowie nie zdążą nawet spróbować, a już będą musieli je sprzątać do kolejnej sceny. Nie wyszła także scena na cmentarzu, gdzie rodzeństwo spotyka się po raz pierwszy w komplecie, aby wypić za zdrowie rodziców. Chaotyczny ruch sceniczny nie pozwala wczuć się w klimat rodzinnego dramatu.\nUrbański znakomicie za to poprowadził aktorów indywidualnie. Zapewne to zasługa studiów w Petersburskiej Państwowej Akademii Sztuki Teatralnej, gdzie metoda Stanisławskiego nie jest tylko teorią. Stonowany, oszczędny w środkach wyrazu jest Sławomir Orzechowski jako medium. Ojciec (Janusz Michałowski) choć momentami sprawia wrażenie surowego, w głębi duszy mocno kocha każde ze swoich dzieci. Znakomicie wypada w powtarzanej kilkakrotnie przypowieści o studni, za każdym razem interpretując ją w nieco inny sposób. Damian Damięcki jako przygłuchy Jurasik, przyjaciel ojca, udowadnia swój komediowy talent. Świetnie wypada Monika Kwiatkowska, jako najmłodsza z sióstr, zawsze stojąca po stronie brata. Z jednej strony młodzieńczo beztroska, w głębi ducha przytłoczona samotnym wychowywaniem gromadki dzieci. Charakterystyczna jest także Kinga Tabor, jako mieszkająca w Kanadzie Natalia, usiłująca wkupić się w łaski rodzeństwa prezentami i tuszująca w ten sposób sama przed sobą porażkę nieudanego małżeństwa.\nWreszcie Borys Szyc, który w roli Saszki jest niesłychanie dojrzały aktorsko. Nie ma w nim nic z dawnego, nazbyt porywczego Szyca z „Płatonowa” czy nawet jeszcze „Hamleta”. Jeżeli się denerwuje, to na chwilę, w starannie opracowanych momentach. Saszkę buduje zaczynając od wnętrza postaci, dylematów i rozterek. Nie ma tu niepotrzebnych gestów, zewnętrznego rozedrgania, które byłoby najprostszym sposobem na interpretację tej roli. Doskonale rozumie tę postać i mocno się z nią utożsamia. Jest skupiony i uważnie słucha partnerów. Nie gra, ale jest tu i teraz. A to przecież jedna z najtrudniejszych teatralnych umiejętności.


Dyplom wyższej uczelni ma znaczenie dla zaledwie jednego procenta pracodawców – tak wynika z ankiety przeprowadzonej wśród 500 przedsiębiorców. Przyszły pracownik powinien się wyróżniać wysokimi kompetencjami i umiejętnościami interpersonalnymi, takie wymagania spełnia jednak zbyt mała liczba osób szukających pracy.\n55 procent przedsiębiorców uważa, że znalezienie odpowiednio wykwalifikowanego pracownika jest bardzo trudne, bo przygotowanie szkolne mocno rozmija się z tym, czego szukają pracodawcy. Oczywiście nie jest tak, że młodzi, wykształceni Polacy nie są pożądani na rynku pracy. Jak najbardziej są, tylko że brakuje im zawodowego doświadczenia, a do tego jeszcze chcą zarabiać zbyt dużo w stosunku do swoich faktycznych umiejętności.\nTe dwie rzeczy to główny powód, dla którego połowa firm nie zatrudnia absolwentów albo robi to z konieczności. Co zachęciłoby firmy do zatrudniania absolwentów? Pieniądze, bo w każdego młodego pracownika firma musi dużo zainwestować. 29 procent pracodawców chciałoby zniesienia składek ZUS przy zatrudnianiu absolwentów, jedna czwarta wolałaby z tego tytułu zyskać prawo do ulg podatkowych. 23 procent firm preferowałoby dopłaty do miejsc pracy dla absolwentów.


Miliardowy kontrakt kolejowy na Ukrainie. UZ kupi 30 lokomotyw od GE\nMichał Szymajda ⚫ 26.02.2018 ⚫ 5,2k\nLokomotywa TE33Fot. Kabelleger / David Gubler, CC BY-SA 3.0\nKoleje Ukraińskie podpisały z GE Transportation umowę dotyczącą dostawy 30 fabrycznie nowych spalinowych lokomotyw i 10-letni ich serwis. GE będzie też współpracował przy modernizacji istniejącej floty Ukrzaliznyci.\nDo podpisania umowy pomiędzy partnerami doszło 23 lutego w obecności prezydenta Ukrainy Petra Poroszenki.\n– Jesteśmy zadowoleni, że negocjacje z GE przebiegały w bardzo dobrym tempie. Trwały tylko 5 miesięcy. Po wielu latach braku poważnych inwestycji w lokomotywy udaje się nam uruchomić poważny projekt odnowy posiadanego parku lokomotyw spalinowych. Liczymy także na to, że współpraca z GE przyniesie korzyści dla rodzimych producentów, którzy otrzymają poważną szansę na rozwój – powiedział Jewhen Krawcow, pełniący obowiązki prezesa UZ.\nProdukcja pierwszych spalinowozów TE33AC zacznie się za kilka miesięcy w USA. Co ciekawe – nie zdecydowano się na produkcję w Kazachstanie, gdzie już buduje się podobne pojazdy, w zlokalizowanej w Astanie fabryce, w spółce JSC Lokomotiv. Sporo prac wykończeniowych przy pojazdach ma odbywać się na terenie Ukrainy. W wypadku pierwszych dostarczonych pojazdów Ukraińcy wykonają 10% prac, w przypadku ostatnich – nie mniej niż 40%. Dostawy mają zakończyć się już w 2019 roku. Podobne lokomotywy, przystosowane do kursowania po torach o szerokości 1520 mm, kursują już w Mongolii, Kazachstanie, Azerbejdżanie, Tadżykistanie, Turkmenistanie i Kirgistanie. Były również testowane w Polsce, na Linii Hutniczej Szerokotorowej, gdzie otrzymały wysokie oceny.\nPoza 30 sztukami lokomotyw TE33AC, wyposażonymi w 12-cylindrowe silniki o mocy 4500 koni mechanicznych, GE pomoże Ukraińcom w modernizacji 75 starszych lokomotyw dieslowskich, wyprodukowanych jeszcze w ZSRR (średni wiek lokomotyw przeznaczonych do ciągnięcia składów towarowych wynosi na Ukrainie 30 lat). Cały kontrakt wart jest miliard dolarów.\nPoza GE dostawą lokomotyw na wschód i i modernizacją istniejącego parku taborowego zainteresowani byli również Polacy. Chciała to robić zarówno Pesa, jak i Newag.\nBalczun: Szybki kontrakt potrzebny ukraińskim kolejom\nNajnowsza umowa z GE to wynik gruntownej analizy rynku i konieczności dostarczenia lokomotyw jak najszybciej. Ukraińskie procedury przetargowe są skomplikowane i narażone na świadome ich blokowanie. Idea leasingu była moim pomysłem na zgodną z prawem, ale szybką ścieżkę – zaznacza w rozmowie z "RK" Wojciech Balczun, były już prezes Ukraińskich Kolei.\n– Omówiłem szczegóły projektu w trakcie mojej lipcowej wizyty w USA, po której podpisaliśmy list intencyjny z GE. Mówimy o najbardziej potrzebnych lokomotywach spalinowych, które praktycznie mogła dostarczyć w tym terminie tylko ta firma. Nie wolno zapominać o ważnym wsparciu na poziomie rządów dla tego projektu, co w przypadku Ukrainy ma istotne znaczenie. Polityka taborowa zakłada znacznie większe inwestycje w nowe lokomotywy i wagony, a droga dla polskich firm powinna być jak najbardziej otwarta, i takie stanowisko zawsze prezentowałem – ocenił podpisanie umowy Wojciech Balczun.\nPotężna inwestycja na Ukrainie. Otwarcie Tunelu Beskidzkiego wiosną 2018 r. [zdjęcia] 7,5k


Wiadomości24 » Wydarzenia » Media » TVN Style chce pokazać piękno zwykłych kobiet\nData dodania: 2009-02-04 11:09\nKanał TVN Style pokaże Polkom "Jak dobrze wyglądać nago". W marcu na antenie tej stacji pojawi się polska edycja angielskiego formatu. Zdjęcia do niej już się zakończyły. Stacja liczy, że program stanie się hitem wiosennej ramówki. Tak było z wersją oryginalną "Jak dobrze wyglądać nago", którą już od kilku sezonów można oglądać w TVN Style.\nTeraz także Polki będą mogły pokonać swoje kompleksy i nabrać wiary w siebie. Kobiety biorące udział w programie uczą się tajników odpowiedniego dobierania części garderoby do swoich sylwetek. Każda z nich będzie mogła się dowiedzieć, jakie błędy popełnia, dobierając np. bieliznę. Specjalista pokaże, w jaki sposób strojem można podkreślić swoje atuty.\nJak informuje Anastazja Kądziela z biura prasowego TVN, program zadebiutuje na antenie w połowie marca. - Mamy osiem odcinków polskiej wersji "Jak dobrze wyglądać nago" - dodaje Kądziela.\nO tym, czy będzie ich więcej, zadecydują wyniki oglądalności. Najbardziej popularne odcinki brytyjskiego programu oglądało ponad 100 tys. osób (dane własne stacji).\nKluczem do sukcesu programu jest jego pierwszoplanowa postać - stylista. Wzorem jest tu Gok Wan, brytyjski projektant mody, który potrafi nie tylko doradzić uczestniczkom, ale także przekonać je do porzucenia kompleksów.\nStacja nie chce na razie zdradzać nazwiska polskiego stylisty. Ale wiadomo, że to człowiek, który jest doradcą przy sesjach zdjęciowych w pismach kobiecych. I dotychczas nie był znany w świecie mediów. Ale podobnie jak Wan, dzięki nowemu programowi ma szansę zyskać wielką popularność .\nTagi: kobiety TVN media program kompleksy stylista porady TVN Style "Jak dobrze wyglądać nago"\nPolska wersja programu - jestem za!!!.\nDlaczego? - bo jestem kobietą puszystą, której wpajano, jak za dużo ciała to ukrywać ...efekt koszmarny. A biorąc pod uwagę fakt, że wybór rozmiarów od 48 wzwyż jest u nas ograniczony a do tego fasony okropne, chciałabym zobaczyć jak sobie stylista z tym poradzi....myślę że wykorzystane zostaną dostępne na naszym rynku kolekcje.\nNajgorzej jest jednak z bielizną ....duże miseczki wręcz nieosiągalne ...a dobry korygujący biustonosz w rozmiarze 95E lub F to ma niewiele firm i to w bardzo ograniczonym wyborze.\nCzekam na ten program bo jest on inspiracją dla wielu kobiet takich jak ja, ktore mają wiele kompleksów, brak wiary w siebie ......i odbiegają od promowanych ideaów piękna kobiecego ciała.\nCo do prowadzących .....mam tylko nadzieję że nasz stylista bedzie miał przynajmniej zbliżoną osobowość do brytyjskiego projektanta jakim jest Gok Wan


ARiMR: wnioski o dopłaty obowiązkowo przez internet - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / ARiMR: wnioski o dopłaty obowiązkowo przez internet\n23 stycznia 2018 19:12 /w Informacje, Polska\nWe wtorkowym komunikacie Agencja przypomina, że to efekt przepisów wspólnotowych. Tym rolnikom, którzy nie korzystają z internetu, Agencja oraz współpracujące z nią instytucje będą udzielały pomocy.\nJak czytamy w komunikacie, by ułatwić rolnikom złożenie wniosków przez internet, Agencja przygotowała nową aplikację eWniosekPlus.\n„Jest ona przejrzystsza, prostsza i bardziej intuicyjna niż poprzednia” – napisano.\n„Program ma tę zaletę, że nie tylko wychwyci pomyłki, ale również na bieżąco będzie informował o popełnionych błędach czy brakach. Prawidłowo wypełniony e-wniosek zaoszczędzi rolnikowi czasu na składanie dodatkowych wyjaśnień, dokonywanie korekt, co w konsekwencji przyspieszy obsługę wniosku oraz da szansę na wcześniejsza wypłatę płatności” – wskazała w komunikacie Agencja.\nOd 12 lutego 2018 r. na stronie internetowej ARiMR rolnicy będą mogli zapoznać się z wersją demonstracyjną aplikacji eWniosekPlus – sprawdzić, jak ten program działa i jak z niego korzystać. Pełna wersja nowej aplikacji zostanie udostępniona na stronie internetowej Agencji 15 marca 2018 r., czyli w dniu rozpoczęcia tegorocznej kampanii przyjmowana wniosków o przyznanie płatności.\nRolnicy, którzy posiadają już konto w aplikacji e-Wniosek, mogą zalogować się na istniejące konto. W przypadku, gdy rolnik nie ma konta w aplikacji e-Wniosek, powinien je utworzyć na stronie ARiMR w zakładce eWniosekPlus. Do założenia konta wystarczy podać: numer identyfikacyjny producenta – „numer gospodarstwa”, kwotę ostatniego przelewu otrzymanego z ARiMR, zrealizowanego w roku 2017, osiem ostatnich cyfr numeru rachunku bankowego wskazanego we wniosku o wpis do ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.\nPlanuje się również zorganizowanie dni otwartych w biurach powiatowych, w trakcie, których rolnik będzie mógł skorzystać z pomocy pracowników BP. Dodatkowo na stronie internetowej ARiMR udostępnione będą filmy instruktażowe oraz wszelkiego rodzaju instrukcje obejmujące swoim zakresem całość procesu składania wniosku – począwszy od założenia konta w aplikacji eWniosekPlus po wysłanie kompletnego wniosku do ARiMR przez internet. Po pomoc rolnicy będą mogli także udać się do ODR-ów oraz Izb Rolniczych.\nKomisja PE: musimy bardziej chronić populację pszczół w UE [TYLKO U NAS] K. Pawłowicz: Jeśli nie będzie kandydatów do KRS, odbije się...


"Badanie w działaniu" jako sprawdzian dla człowieczeństwa\n„Badanie w działaniu” jako sprawdzian dla człowieczeństwa\nSara Karaszewska — 14 stycznia 2017\nW ramach przedmiotu „Badanie w działaniu”, prowadzonego przez dr Dagnę Dejnę, studentki trzeciego roku pedagogiki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika przeprowadziły ciekawe badanie. Czy umiemy bezinteresownie pomagać? Czy raczej przechodzimy obok i udajemy, że nie widzimy problemu?\nBierność ludzi na krzywdę drugiego człowieka to często spotykane zjawisko. Nieustannie jesteśmy jego świadkami chociażby dzięki filmikom, które rozprzestrzeniane w internecie, przedstawiają istotę problemu. Dziewczyny postanowiły przyjrzeć się temu z bliska i podzielić tym co zobaczyły.\nCzy ludzie są pomocni?\nBadanie, które przeprowadziły miało sprawdzić czy ludzie pomagają osobom, które tracą przytomność i upadają na środku ulicy. Całe przedsięwzięcie zarejestrowały i złożyły w filmik, do obejrzenia którego serdecznie Was zapraszamy. Wyniki są budujące i dające nadzieję na to, że potrafimy zatrzymać się i pomóc. Wiele reakcji wskazuje na to, że jest to działanie odruchowe. Przekonajcie się sami, jak to wyglądało!\n[Fot. screen z filmu studentek]\nTagi: Badaniebadanie w działaniufilmikpedagogikapomocumkuniwersytet mikołaja kopernika\nNastępny artykuł W "Kocyku" odbędzie się "Egzamin"\nPoprzedni artykuł Pomóżmy ciężko choremu Bartkowi uzbierać środki na rehabilitację


"Milionerzy". Pytania o Ligę Sprawiedliwości i piętra lasu - TVN24\n5 grudnia 2019, 20:55\nW czwartkowym odcinku specjalnym "Milionerów" cała wygrana została przeznaczona na cele charytatywne. O sumę, która zasiliła konto fundacji TVN "Nie jesteś sam" grali finaliści programu "Masterchef Junior", Paulina Foremny i Olek Multan oraz 9-letnia youtuberka Lenka Pachuc i 10-letnia aktorka Kasia Wincza.\nW odcinkach specjalnych "Milionerów" o pieniądze na cele charytatywne grali między innymi Kinga Rusin z Piotrem Kraśko, Filip Chajzer wraz z ojcem Zygmuntem czy Małgorzata Rozenek-Majdan z mężem Radosławem.\nW czwartkowym odcinku specjalnym Hubert Urbański gościł w studiu najmłodszych uczestników w historii programu.\nW pierwszej części "Milionerów" w fotelach zasiedli finaliści programu kulinarnego "Masterchef Junior", 11-letnia Paulina Foremny i 13-letni Olek Multan. Na ich drodze do głównej wygranej pojawiło się pytanie o Ligę Sprawiedliwości.\nD: Wonder Woman\nDrużyna superbohaterów zwana Ligą Sprawiedliwości powstała za sprawą wydawnictwa DC Comics. W jej skład wchodziły takie postacie, jak między innymi Batman, Superman czy Wonder Woman. Iron Man należy do uniwersum Marvela. Wraz z innymi superbohaterami współtworzy grupę Avengers.\nZatem poprawną odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź C: "Iron Man"\nA: korony drzew\nC: runo leśne\nD: ściółka leśna\nNa powyższe pytanie odpowiadały 9-letnia youtuberka Lenka Pachuc oraz 10-letnia aktorka Kasia Wincza. Obie dziewczynki zostały sławne w bardzo młodym wieku. O wysokości kwoty, jaka ostatecznie zasiliła fundację TVN "Nie jesteś sam", decydowało między innymi to pytanie.\nW ekosystemie leśnym można wyróżnić cztery piętra. Koronę drzew, podszyt, runo leśne i ściółkę leśną. Najwyżej znajduje się korona drzew, a najniżej ściółka leśna. To właśnie tam lądują kawałki kory, liście, gałęzie czy nasiona.\nZatem poprawną odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź D: "ściółka leśna".\nPytania warte milion, które padły w "Milionerach". Sprawdź swoją wiedzę >


Mecz Brazylia - Japonia. Lato pokrzyżuje plany Wrocławia? - Money.pl\nStrona głównaPrawoWiadomościMecz Brazylia - Japonia. Lato pokrzyżuje plany Wrocławia?\n- To nieprawdopodobnie koliduje - stwierdził prezes PZPN, gdy usłyszał, że we Wrocławiu ma grać Japonia z Brazylią.\nPZPN może zablokować mecz Brazylii z Japonią we Wrocławiu. W tym samym dniu Polska gra z Anglią na Narodowym w Warszawie. _ - To nieprawdopodobnie koliduje - _ twierdzi Grzegorz Lato.\nMecz organizują władze Wrocławia, Brazylia i Japonia miałyby się zmierzyć na nowym stadionie przy alei Śląskiej. Co ciekawe, organizator porozumiał się z federacjami tych krajów, ale pominął Polski Związek Piłki Nożnej.\nJeśli reprezentacja obcego kraju chce zagrać w Polsce, to musi mieć aprobatę federacji PZPN, powiedział Grzegorz Lato. _ - Nie może być w tym samym terminie i praktycznie o tej samej godzinie meczu Brazylia Japonia we Wrocławiu i Polska Anglia w Warszawie - _ zastrzegł prezes.\nLato dodał, że kontaktował się już w tej sprawie z Rafałem Dudkiewiczem, prezydentem Wrocławia. Powiedział mu w telefonicznej rozmowie, że sprawę meczu w dniu 16 października musi _ jeszcze przemyśleć _. Wrocław ma teraz spory problem, bowiem termin w połowie października ustaliła federacja FIFA i ciężko będzie ją już zmienić.\nCzytaj więcej o działalności PZPN w Money.pl\nKręcina wróci, bo Lato się pomylił? Możliwe Po słynnej aferze podsłuchowej, zarząd PZPN zdecydował, że sekretarz generalny związku Zdzisław Kręcina zostanie odwołany.\nJest nowe losowanie biletów na Euro 2012 Dziś w południe rozpoczęło się losowanie biletów na Euro 2012 z puli Polskiego Związku Piłki Nożnej.


Mój Fejs - Michał Sławiński - Troyann.pl\nPo krótkiej przerwie powracamy do mojego cyklu. A dziś osoba, dzięki której „branżunia” social media jest zintegrowana i fajna. Przed wami Michał Sławiński.\nJuż kiedyś wam pisałem, że do pisania bloga pchnęły mnie między innymi Czwartki Social Media, których pomysłodawcami są Dawid Pacha i Michał Sławiński właśnie. Ich idea cyklicznych spotkań zatacza coraz szersze kręgi, gdyż niebawem Czwartki będą organizowane w… Kurde, miałem nie mówić nikomu. Zgadnijcie sami. Lubię to miasto. :) To na Czwartkach Social Media w Katowicach debiutowałem rok temu występując publicznie i to na łódzkiej edycji wystąpię 24 kwietnia.\nAle Michał to nie tylko Czwartki Social Media, od niedawna współorganizuje i koordynuje School of New Media, gdzie dużo znajomych specjalistów prowadzi zajęcia dla młodych adeptów sztuki nowych mediów. Czyli nie tylko social media, ale i blogi, event marketing, social CRM, UX… No, szkoda, że za moich czasów nie było takiej szkoły. Uczyłbym się. Ponadto Michał związany jest z agencją The Digitals, o czym opowiada poniżej. Dlatego nie przedłużam, bo jest dziś co czytać:\nJak dużo czasu spędzasz na Facebooku i co tam porabiasz?\nNa Facebooku jestem praktycznie cały czas. Tak się składa, że w dobie smartfonów i powiadomień w zasadzie się nie wylogowujemy, ja mam, niestety, podobnie. Staram się ograniczać Facebooka w weekendy do minimum, w tygodniu służy mi on w dużej mierze do komunikacji „fejs-to-fejs”, czyli wiadomości. Od jakiegoś czasu walczę również o to, by Facebooka sprawdzać kilka razy dziennie i nie wchodzić na niego w tzw. międzyczasie, bo wciąga i wypluwa mnie przerzutego godzinę później. Lubie obserwować ludzi, a na Facebooku jest to bardzo łatwe i bardzo czasożerne. Co porabiam? Scrolluję, jak każdy. Biję się z sobą, żeby nie komentować, nie wdawać się w dyskusje, jak najrzadziej. Można powiedzieć, że Facebook jest typowym nałogiem, który staram się ograniczać, nie pozwolić mu wejść za bardzo w moje życie. Różnie mi ta walka wychodzi.\nCo myślisz o reklamach na Facebooku?\nMyślę, że są dobrze pomyślane i nie rażą tak jak w innych miejscach w sieci. Jedynym wyjątkiem jest ostatnio retargeting, który mnie osobiście drażni, mam wrażenie bycia obserwowanym i nękanym produktami. Byłem ostatnio w Rzymie, kropił deszczyk i co 50 metrów uliczny handlarz parasolami próbował mi sprzedać jeden – retargeting na Facebooku niestety jest upierdliwy jak tacy handlarze… Patrząc ze strony działań marketingowych myślę, że reklamy na Facebooku są doskonałym narzędziem dotarcia do potencjalnych klientów, narzędziem bardzo złożonym, pozwalającym na rozwiązania kreatywne i niestandardowe.\n5 lat temu marnowałem czas na…\nJeśli chodzi o Facebooka, to na to samo co dzisiaj, pod tym względem niewiele się zmieniło. Tak jak pisałem, lubię obserwować zachowania ludzi w różnych sytuacjach, to, jak siebie kreują, jak zachowują się w większych grupach itp. Więc marnowałem i czasem jeszcze marnuję na obserwację, choć ograniczam to jak mogę. Poza Facebookiem staram się czasu nie marnować, przyjemnego lenistwa czy pogrania w piłkę nie nazwałbym marnowaniem. W ogóle nie jestem zwolennikiem harmonogramu i planu. W życiu trzeba być przynajmniej trochę spontanicznym i kiedy się da, beztroskim, bo to po prostu przyjemne.\nCzy za 5 lat nadal będziesz z niego korzystać?\nJeśli będzie przydatny i będą na nim moi znajomi, pewnie tak. Choć ciężko mi sobie wyobrazić ten portal za 5 lat, przy tym tempie zmian, rosnącej roli smartfonów i ruchach ze strony konkurencji, pewnie będzie to coś zupełnie innego niż obecnie. Warto pamiętać o tym, że Facebook to głównie ludzie i sieć połączeń między nimi, duże znaczenie ma więc to, czy faktycznie z niego korzystają czy nie. Bez nas Facebooka by nie było, Facebook to my! :)\nPamiętam, że kiedy na topie było Grono, wydawało mi się, że nigdy nie zniknie, że jest tak przydatne i wciągające, że będzie trwało latami. Wystarczyły 1-2 wiosny i już nie było na nim moich znajomych, stało się więc dla mnie bezużyteczne. Facebook cały czas się zmienia, nie zatrzymuje się, bo wie, że jak stanie, to już może nie ruszyć. Ale 5 lat to duuuużo czasu, więc zobaczymy. Osobiście obstawiam, że za 5 lat będzie jeszcze istniał.\nŚwiat bez Facebooka były…\nDla mnie osobiście nudniejszy. Facebook jest takim portalem newsowym na temat naszych znajomych, zwłaszcza tych dalszych, z którymi raczej się nie umawiam na piwo. Gdyby Facebooka nie było, wiedziałbym o nich znacznie mniej, a tak jednak chociaż trochę ten kontakt sie utrzymuje. Nazwałbym go kontaktem „obserwacyjnym”, ale zawsze kontaktem. Mi najbardziej brakowałoby chyba facebookowych grup, które są bardzo przydatne np. przy komunikacji w ramach jakiegoś projektu. Facebook jakby nie było zagęszcza komunikację, co moim zdaniem jest pozytywne i wzbogaca nasze relacje. Bez niego byłoby trudniej, z jednym wyjątkiem – wyjście ze znajomymi do knajpy. To ułatwiłoby spotkanie, bo zdarza się, że wszyscy wtapiają się w ekrany swoich telefonów i nie da się normalnie porozmawiać…\nZa co go lubisz, a co Cię w nim wkurza?\nLubię go za grupy, lubię za sposób prezentacji treści, lubię za to, że pozwala w bardzo różny sposób wyrażać siebie. Wiele osób narzeka na brak intuicyjności, ale moim zdaniem jest doskonale przemyślany, spędzanie na nim czasu jest przyjemne. Wkurzają mnie wszelkie sugestie, podpowiedzi, ciągłe podsuwanie pod nos różnych rzeczy czy osób. Nie lubię też jego poprawności politycznej, nietolerancji dla treści o charakterze seksualnym. Mógłby się trochę odgrzecznić. No i ta wyszukiwarka, porażka.\nCzy Facebook był częścią, tłem jakiegoś ważnego wydarzenia w Twym życiu?\nBardzo wielu, jest narzędziem, które jest obecne w wielu wydarzeniach z mojego życia. Nie będę tu wymieniał, ale na pewno dzięki niemu nie jedno piwo sobie naważyłem i wypiłem. :)\nGdzie marnujesz czas poza Fejsem?\nPytanie jest tendencyjne, czemu od razu marnować? Życie jest po to, żeby je przepuszczać między palcami ciesząc się przy tym! ;) Wolny czas spędzam na czytaniu (prawdziwych, papierowych książek), zajmowaniu się domem, zwłaszcza stadkiem zwierząt, jakie posiadam. Od jakiegoś roku trenuję i staram się wrócić do regularnej gry w piłkę halową, mam nadzieję, że moje kolano mi jeszcze na to pozwoli. Poza tym staram się spotykać ze znajomymi kiedy tylko mogę, przy okazji delektując się piwem, które uwielbiam. Od czasu do czasu praktykuję też rower, kino i wizyty na Łazienkowskiej… Także standard, bez fajerwerków, nie robię kursu na spadochroniarza czy nie tworzę bloga o szydełkowaniu.\nCo najczęściej lajkujesz?\nCięte riposty w komentarzach, to lubię najbardziej.\nGdybym był Zuckerbergiem to…\nNa pewno nie nosiłbym tych obciachowych klapków, jeśli już, to prawdziwe Kuboty. Pewnie też robiłbym duże zakupy jak on, no i na pewno zainteresowałbym się nowymi projektami. Może poszukałbym wśród start-upowców ludzi zdolnych i wsparłbym ich jakimś zespołem ekspertów. Podziwiam „Zucka” (paskudne zdrobnienie) za to, że ma siłę, by jeszcze pracować nad w sumie jednym projektem. Ja pewnie znudziłbym się Facebookiem i wymyślił coś nowego, szukałbym stale nowych inicjatyw. Zdarzyło mi się kiedyś pracować nad jednym portalem przez jakieś 2 lata, nie było mi łatwo utrzymać motywację i dystans. Gość jest w sumie konsekwentny, sprawia wrażenie stabilnego, raczej nie zwariował od ilości pieniędzy, jakie posiada, co w nim cenię.\n(Trololo) Czy wiesz, gdzie znajduje się przycisk „wyloguj”?\nNa szczęście tak, korzystam z niego regularnie. Tyle, że w przeglądarce, w aplikacji na telefonie już nie wiem, gdzie jest… :)\nNiedawno ruszyła inicjatywa School of New Media. Dużym cieszy się zainteresowaniem?\nJak na tak młodą, realizowaną przez tak wiele osób inicjatywę, moim zdaniem sporym! Kursy prawie wszystkie się odbywają, zapisów jest coraz więcej, więc jestem zadowolony z tego, jak szkoła się rozwija. W ciągu tych niecałych dwóch miesięcy od otwarcia SoNM bardzo wiele się nauczyliśmy, staramy się wprowadzać regularnie zmiany i poprawiać szkołę. Na pewno wiele jeszcze pracy przy dopracowywaniu samej formuły, ale ważne jest to, że uczestnicy w zdecydowanej większości są bardzo zadowoleni z zajęć. Od momentu startu usłyszałem bardzo wiele miłych słów, bardzo wiele ciekawych rad. School of New Media cały czas sie rozwija, cieszę się, że jest tyle osób, które chcą w dziedzinie nowych mediów się rozwijać razem ze szkołą.\nW ostatnim czasie powstało wiele inicjatyw edukacyjnych o tej tematyce, czym SoNM się wyróżnia na ich tle?\nSoNM to przede wszystkim wykładowcy z dużym, praktycznym doświadczeniem. Prowadzący są osobami pracującymi w swojej tematyce, staraliśmy się także zebrać grupę osób dynamicznych, potrafiących zainteresować tym, o czym opowiadają. Grupy są w większości przypadków niewielkie, co pozwala na lepszy kontakt z prowadzącym, więcej praktycznych elementów w szkoleniu. Poza tym SoNM nie zmusza uczestników do kupowania całego semestru za przysłowiowe „dwa z hakiem”, przyjęliśmy model PPC, w którym to klient wybiera sobie wyłącznie to, co go interesuje. Oczywiście oferujemy również całe ścieżki, ale decyzja zawsze należy do osób uczących się. To chyba najważniejsze wyróżniki SONM.\nJesteś współautorem Czwartków Social Media, które miały duży wpływ na rozwój tego rynku w Polsce. Potwierdzisz?\nPotwierdzam, inicjatywa wyszła ode mnie, dawno temu wymyśliłem, żeby spotkać się na piwo w czwartek. Wszystko zaczęło się na Goldenline, w grupie prowadzonej przez Dawida Pachę, który również w tym pomyśle brał czynny udział. Czwartki w obecnej formie są w sumie dzieckiem całej społeczności, która zgłaszała swoje uwagi i pomysły, ale jakoś tak wyszło, że razem z Dawidem zaczęliśmy to organizować. No i poszło całkiem, całkiem, integracja się udaje, a ludzie spotykają się już w 7 miastach!\nCo dalej z Czwartkami? Wydaje się, że (przynajmniej w Warszawie) formuła nieco się wyczerpuje. Co z kolejnymi miastami?\nA to ciekawe zdanie, biorąc pod uwagę fakt, że na spotkania regularnie przychodzi ponad 100 osób, a bywają takie spotkania, na których brakuje miejsca w sali. Jak ostatnio, gdzie debatę ludzie oglądali nawet z korytarza. Moim zdaniem tak długo, jak długo ludzie będą chcieli rozmawiać o nowych mediach, rozwijać się w tym temacie, poznawać inne osoby pracujące w branży, Czwartki mają swoją rację bytu i ich formuła jest wiecznie żywa. Warto pamiętać, że Czwartki łączą w sobie dwie niezwykłe pasje ludzkie – pasję do zabawy, alkoholu, luźnego klimatu i pasję do social media. To mocne połączenie, bo jak się okazuje obie te rzeczy można robić jednocześnie. Moim zdaniem nic się nie wyczerpuje, choć oczywiście jest potrzeba rozwoju, zmian, nowych elementów. Na pewno na Czwartkach w obecnej formie nie poprzestaniemy, także warto śledzić to, co się dzieje. Mam kilka pomysłów na to, jak dalej Czwartki można rozwinąć, ale na razie wolałbym tego nie zdradzać jeszcze. Poczekajmy na lepszą pogodę! ;)\nKolejne miasta są ciekawym zjawiskiem. Z jednej strony zgłasza się do nas wiele osób, które mówią, że z chęcią poszłyby na Czwartek w swoim mieście. Niestety problem jest z chęcią organizacji spotkania, która moim zdaniem nie jest zbyt uciążliwa i bardzo czasochłonna. Jeśli przypadkiem czyta to ktoś, kto chciałby zorganizować Czwartek „u siebie w mieście”, niech wie, że my „z centrali” pomagamy w organizacji i promocji wydarzeń, podpowiadamy jak je poprowadzić. To naprawdę nie jest trudne, zachęcam! Jako organizator poznaje się jeszcze więcej ludzi, niż jako zwyczajny uczestnik. W kilku miastach (Toruń, Rzeszów) mam wręcz zaklepane lokale, więc przychodzi się prawie na gotowe. Tylko prelegenci i jazda! Moim osobistym marzeniem jest, aby w każdym mieście, w którym jest chociaż kilka osób interesujących się nowymi mediami, odbywał się regularnie Czwartek Social Media. Nie musi mieć frekwencji na poziomie 100 osób, wystarczy 5, ale jeśli będą się one integrować i wymieniać doświadczeniami, to takie spotkania mają sens.\nCzy media społecznościowe, z Facebookiem na czele, przeżywają swój rozkwit, czy raczej marketingowy zapał do nich gaśnie?\nTo bardzo złożony temat, można by o nim napisać długi artykuł. W sporym skrócie, moim zdaniem:\n– ogólnie skończyło się „eldorado” dla agencji różnej jakości, dojenie nieświadomych niczego klientów. Social Media skończyły już swój „okres przejściowy”, teraz muszą udowadniać efektywność w całym torcie marketingowym, być realną wartością, spełniać prawdziwe cele. Teraz następuje czas tych, którzy faktycznie wiedzą, jak to robić, coraz mniej będzie pseudo-ekspertów, którzy de facto nie mają pojęcia co robią.\n– z drugiej strony kreatywność i odwaga w Polsce rosną (powoli, bo powoli, ale jednak), jest większa chęć robienia rzeczy ważnych marketingowo, odważnych kreatywnie i skutecznych. Media społecznościowe coraz częściej są do tego wykorzystywane, może dlatego, że więcej osób z nich korzysta, ale może również dlatego, że tzw. kreatywni są w nich nieco lepiej obeznani.\n– różne portale i media są na różnej fali, wznosi się Instagram, Twitter, Snapchat, wznoszą się blogi, na szczycie, ale już bez wzrostów, jest „gigant” Facebook. Generalnie z mediów społecznościowych korzysta coraz więcej osób, a dla znacznej grupy ludzi stały się one nieodłącznym elementem życia. Mam wrażenie, choć to tylko wrażenie, nie poparte żadnymi danymi, że kiedyś podejście do social mediów było bardziej luźne, to była zabawa, trochę testowanie. Przez te wszechobecne telefony to się zmieniło, teraz nie mieć messangera to jak nie mieć kiedyś środków w swoim telefonie na kartę. Jest się odciętym. Sprawy zaszły daleko, ludziom będzie coraz trudniej się od mediów społecznościowych uwolnić, więc moim zdaniem i marketing w mediach społecznościowych jest w etapie ugruntowywania się, stabilizacji. Ludzie też po co innego przychodzą, rośnie rola społecznościowej obsługi klienta, możliwość załatwienia wszystkiego w tym kanale.\nPrzez długi czas robiłeś media socjalistyczne w The Digitals. Z jakiego kejsu jesteś najbardziej dumny?\nTrudno mi jest wybrać jeden, bo w różnych kejsach cieszę się z różnych rzeczy, różnych zrealizowanych strategii. Za kompleksowość i konsekwentny rozwój lubię działania dla AXA Polska, ze stroną na Facebooku na czele. AXA występuje pod swoją nazwą, mimo, że jest oczywiście jako ubezpieczyciel wyjątkowo narażona na krytykę, nie chowa się za ideą kreatywną, ma pomysł na siebie. Za wplecenie social media w całość działań marketingowych i wręcz wykreowanie mocnej marki lubię Pięknie Mieszkaj, czyli social mediowy magazyn wnętrzarski, realizowany dla Dom Development. To jest w ogóle ewenement, bo Pięknie Mieszkaj stało się ważną częścią oferty DD, dzięki projektom realizowanym przez parę ekspertów sprzedawane są mieszkania! A mówią, że Facebook nie sprzedaje… To, co w zeszłym roku robiliśmy dla Warki również zasługuje na uwagę, case „Ekipy w Komplecie” to przykład na fajnie przeprowadzoną akcję, która rozpoczęła się w social media, ale poszła znacznie dalej. Tutaj można o tym dowiedzieć się więcej.\nTak wyczerpującego i ciekawego wywiadu w tym cyklu dawno nie było. Może i jest przydługi, ale same konkrety. A w międzyczasie okazało się, że Czwartki Social Media odbędą się również w Gdańsku. Tym razem mi się nie uda, bo występuję w Łodzi, ale jeśli mieszkasz w Trójmieście to idź koniecznie. :)\nPozostałe wpisy z cyklu znajdziesz tutaj\nAutorką zdjęcia Michała jest Olga Świątecka


Ekstremalne zjawiska w Kosmosie – temperatury - New Times NEWS\nNie potrafimy pojąć, jak wielki i skomplikowany jest Wszechświat. Nasze umysły wyewoluowały, by polować w celu zdobycia pożywienia i by wchodzić w interakcje z innymi istotami ludzkimi. W związku z tym potrafimy myśleć w skali godzin, miesięcy i lat oraz potrafimy wyobrażać sobie odległości w metrach i kilometrach, ale większe liczby tracą swój sens. Ich skala i wielkość Wszechświata wykraczają znacznie poza to, co nasze umysły są w stanie przetworzyć.\nNiewątpliwie rozbłyski gamma (GRB) są najsilniejszym źródłem promieniowania elektromagnetycznego we Wszechświecie. Hipernowe, masywne gwiazdy, które kończą swój żywot widowiskowym, ale śmiercionośnym rozbłyskiem gamma, emitują strumienie naładowanych cząstek z prędkością światła. Gdyby taki rozbłysk zdarzył się w odległości tysiąca lat świetlnych od Ziemi, do atmosfery dostałoby się tyle energii, ile powstaje przy wypromieniowaniu dwóch mas spoczynkowych Słońca (tj. energii, jaką byśmy uzyskali, zamieniając w jednej chwili całe Słońce w promieniowanie). Zobaczylibyśmy potężny błysk światła, a patrzący w niebo byliby oślepieni. Sam impuls trwa tylko sekundy, ale po kilku godzinach skutki są jeszcze bardziej wstrząsające.\nTaka moc niszczy warstwę ozonową – tarczę przed promieniowaniem UV ze Słońca. Ludzie i zwierzęta zostają śmiertelnie poparzeni, a rośliny płoną. DNA ocalałych ludzi, zwierząt i roślin ulega uszkodzeniu. Rozbite cząsteczki atmosfery tworzą nad Ziemią obłoki trujących gazów: atomy tlenu i azotu łączą się, powstaje duszący, brązowy gaz – dwutlenek azotu, znany jako smog. Grube i ciężkie powłoki kwaśnych chmur blokują promienie słoneczne, klimat się ochładza, poziom oceanów obniża się. Nastaje nowa epoka lodowcowa.\nPrawdopodobnie właśnie rozbłysk gamma był powodem masowych wymierań na Ziemi (m.in. Wymierania w Ordowiku, 438 mln lat temu, kiedy zginęło ponad 85% gatunków). Ryzyko takiego zdarzenia wynosi 1%, ale naukowcy odkryli gwiazdę, która zbliża się do kresu życia. Znajduje się blisko, 8 000 lat świetlnych od nas, a oś jej rotacji skierowana jest w stronę Ziemi.\nW porównaniu z innymi planetami Ziemia jest dość gościnnym miejscem. W końcu zamieszkują ją różne formy życia, które potrzebują, żeby temperatura nie była ani zbyt niska, ani zbyt wysoka. Jednak każdy, kto odwiedził afrykańską pustynię latem albo spędził zimową noc w Skandynawii, wie, że nawet nasza „całkiem umiarkowana” planeta jest w stanie wywołać na swojej powierzchni niewiarygodną skalę temperatur, które znacznie przekraczają zakres, jaki my, wrażliwi ludzie, możemy bez problemów znieść. Ekstrema temperatur na Ziemi sięgają od 58°C odnotowanych w 1922 roku w Al-Azizija w Libii aż do przejmujących do szpiku kości -89°C odnotowanych w 1983 roku na stacji Wostok na Antarktydzie. Oczywiście, większa część wnętrza Ziemi jest znacznie gorętsza niż którekolwiek z miejsc na jej powierzchni, podczas gdy niektóre części ziemskiej atmosfery są znacznie zimniejsze.\nNawet najbardziej surowe klimaty, jakie może zaoferować Ziemia, nie są w ogóle porównywalne z tym, co można napotkać w innych miejscach Wszechświata. W najgłębszych zakątkach kosmosu istnieją miejsca biliony razy gorętsze niż najgorętsza sauna i inne rejony tak zimne, że sylwester na Syberii wydaje się być idealnym miejscem na plażowy piknik.\nPowoli = zimno, szybko = gorąco\nMateria w swoich zwykłych formach (stałej, ciekłej i gazowej) składa się z atomów i cząsteczek. W formie stałej atomy albo cząsteczki są utrzymywane nieruchomo na miejscu jak połączone ze sobą kawałki układanki. W stanie płynnym cząsteczki mogą się poruszać, ale na ogół nadal pozostają pozlepiane w duże grupy. Natomiast w gazie każdy atom albo molekuła porusza się niezależnie i może podążyć, gdzie tylko jej się spodoba.\nCiała stałe, ciecze i gazy łączy ze sobą to, że tworzące je atomy albo cząsteczki nieustannie drgają. W ciele stałym każda cząsteczka nigdy nie oddala się od przeznaczonego jej miejsca, niemniej jednak każdy atom drga w tę i z powrotem. (Wyobraźmy sobie układankę, w której kawałki nie pasują do siebie idealnie, a każdy kawałek ma miejsce, by poruszać się tam i z powrotem, choć zawsze pozostaje na swoim miejscu). W cieczy albo gazie cząsteczki tańczą szaleńczo w przypadkowych kierunkach, jak samochodzik w wesołym miasteczku, który wymknął się spod kontroli.\nTym, co mierzy temperatura w skali mikroskopowej, jest prędkość tych drgań i wibracji. Niezależnie od tego, czy coś jest ciałem stałym, cieczą, czy gazem, może znaleźć się w stanie, w którym te przypadkowe ruchy są powolne i łagodne, albo w takim, w którym są one szaleńczo szybkie. Powolny ruch atomów albo cząsteczek odpowiada przedmiotowi chłodnemu, a szybki ich ruch oznacza, że jest on gorący. Ochłódźmy coś, a poszczególne cząsteczki spowolnią swoje ruchy do spokojnego walca. Ogrzejmy to, a zaczną tańczyć gorączkowego kozaka.\nOznacza to, że tak naprawdę\nnie ma górnej granicy dla temperatury\n– jeśli zaczniemy coś podgrzewać, cząsteczki we wnętrzu będą skakać coraz szybciej. Pamiętając o tym, możemy teraz zadać pytanie:\nZacznijmy od Słońca, gigantycznej płonącej kuli gazu, tak gorącej i intensywnej, że nawet spoglądanie na nią jest niebezpieczne. Temperatura powierzchni Słońca wynosi około 5500°C, czyli jest gorąca, ale nie niewyobrażalnie gorąca. Powierzchnia Słońca jest mniej więcej pięć razy gorętsza niż płomień świecy albo prawie dwukrotnie gorętsza niż płomień palnika. To wystarczająco dużo, by stopić wolfram, ale niewystarczająco dużo, by doprowadzić go do wrzenia.\nIstnieją jednak inne gwiazdy, które są gorętsze niż Słońce.\nWszyscy wiemy, że jeśli podgrzewa się coś, to coś się żarzy. Pogrzebacz w ogniu żarzy się na ciemnopomarańczowo albo czerwono, natomiast zwykła (żarowa) żarówka działa w ten sposób, że rozżarza wolframowy drucik do kilku tysięcy stopni, tak że żarzy się na żółto albo biało. Są to szczególne przypadki powszechnego procesu, który po raz pierwszy trafnie wyjaśnił niemiecki fizyk Max Planck: właściwie każdy obiekt (czy to na Ziemi, czy gdziekolwiek indziej w przestrzeni kosmicznej) wysyła światło, a kolor tego światła jest związany z temperaturą obiektu.\nMożemy dostrzec ten efekt, znany jako prawo promieniowania ciała doskonale czarnego albo prawo Plancka, gdy patrzymy na różnokolorowe gwiazdy. Nasze Słońce jest dość przeciętną gwiazdą. Temperatura jego powierzchni wynosi 5500°C, co daje żółtawe światło, tak jak przewiduje równanie Plancka.\nBetelgeza, ogromna, jasna gwiazda w gwiazdozbiorze Oriona (jedna z największych znanych gwiazd we Wszechświecie) jest chłodniejsza, ma około 3200°C, a więc nawet dla nieuzbrojonego oka ma łatwo dostrzegalny czerwony odcień. Najjaśniejsza gwiazda na naszym nocnym niebie, Syriusz (znany również jako Psia Gwiazda), ma temperaturę powierzchniową około 10 000°C, co nadaje jej błękitne zabarwienie.\nIstnieją jednak inne gwiazdy, niewidoczne gołym okiem, które są znacznie gorętsze od Syriusza. Tak naprawdę\nKiedy typowa gwiazda wyczerpuje całe paliwo, rozdyma większość swoich zewnętrznych warstw w powolnie rozszerzającą się powłokę gazu, okrywającą znajdujące się w środku jądro. Jądro – mała, gęsta kula helu, węgla i cięższych pierwiastków – nie spala już gazu w drodze syntezy jądrowej, ale wciąż jest nieprawdopodobnie gorąca.\nTen umierający niedopałek, biały karzeł, należy do najgorętszych gwiazd we Wszechświecie\nJak gorący jest zatem nowo powstały biały karzeł? Obecny rekordzista znajduje się w centrum pięknej mgławicy planetarnej. Ta żarząca się chmura gazu, nazywana przez astronomów NGC 6537, ale znana powszechniej jako Czerwony Pająk, znajduje się w odległości około 2000 lat świetlnych w kierunku konstelacji Strzelca. (Rok świetlny to odległość, jaką można by przebyć w ciągu jednego roku, gdyby poruszać się z prędkością światła, czyli około 10 bilionów kilometrów. Zatem 2000 lat świetlnych to około 20 000 bilionów kilometrów!).\nPrzez cały XX wiek biały karzeł znajdujący się w centrum Czerwonego Pająka nie został zaobserwowany, a jego temperatura pozostawała nieznana. Są dwa główne powody, dla których takie gwiazdy trudno jest zobaczyć.\nPo pierwsze, są to maleńkie obiekty płonące w samym środku otaczających je żarzących się i jaśniejących chmur. Często jasność i złożoność mgławicy planetarnej przesłania widok znajdującej się w jej centrum gwiazdy.\nDrugim powodem jest natomiast to, że ekstremalne gorąco takiej gwiazdy czyni ją niemal niewidoczną. Prawo promieniowania ciała doskonale czarnego sformułowane przez Plancka głosi, że temperatura ciała decyduje o jego kolorze. Syriusz, którego powierzchnia ma temperaturę 10 000°C, jest tak gorący, iż żarzy się na niebiesko.\nBiałe karły są pogrzebane głęboko w swoich mgławicach planetarnych i tak gorące, że nie emitują wiele światła widzialnego, lecz zamiast tego głównie ultrafioletowe i rentgenowskie części widma.\nNie jest zatem zbyt zaskakujące, że supergorąca gwiazda w środku mgławicy Czerwony Pająk pozostawała niewidoczna przez wiele lat. Dopiero w 2005 roku Minkako Matsuura i jego współpracownicy użyli potężnego Kosmicznego Teleskopu Hubble’a umieszczonego ponad atmosferą Ziemi do zidentyfikowania maleńkiego punkciku światła odpowiadającego białemu karłowi znajdującemu się w centrum Czerwonego Pająka. Dzięki tej obserwacji i dalszym badaniom astronomowie dokonali precyzyjnych pomiarów koloru gwiazdy, a następnie, wykorzystując prawo Plancka, obliczyli jej temperaturę.\nWyniki wprawiły w osłupienie – temperatura powierzchni gwiazdy w centrum mgławicy Czerwony Pająk to niewiarygodne 300 000°C, ponad 50 razy wyższa niż na Słońcu i 30 razy niż na potężnym Syriuszu.\nTa zadziwiająca gwiazda z jej ekstremalną temperaturą i spektakularnie świecącą mgławicą, która ją otacza, budzi nie tylko akademickie zainteresowanie. Wpatrując się w Czerwonego Pająka, widzimy nasz przyszły los. Za około 5 miliardów lat Słońcu również skończy się paliwo i w podobny sposób będzie rozszerzać swoje zewnętrzne warstwy. Z naszej gwiazdy i Układu Słonecznego pozostanie jedynie cudowna mgławica planetarna, rozświetlana przez intensywnie gorącego białego karła w jej centrum.\ni porównanie z planetami Układu Słonecznego\n(Najedź myszą na slajd – uaktywnisz strzałki nawigacyjne)


Long Duckmanton – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 36 km na północ od miasta Derby i 209 km na północny zachód od Londynu.Wadshelf – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 35 km na północ od miasta Derby i 214 km na północny zachód od Londynu.\nOld Tupton – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 30 km na północ od miasta Derby i 206 km na północny zachód od Londynu. Miejscowość liczy 3794 mieszkańców.\nNorth East Derbyshire – dystrykt w hrabstwie Derbyshire w Anglii.\nCoal Aston – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 44 km na północ od miasta Derby i 220 km na północny zachód od Londynu.Higham – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 25 km na północ od miasta Derby i 201 km na północny zachód od Londynu.\nAlicehead, Alton, Apperknowle, Arkwright Town, Ashover, Barlow, Brackenfield, Calow, Coal Aston, Cowley, Dronfield Woodhouse, Duckmanton, Egstow, Grassmoor, Heath, Higham, Holmesfield, Holmewood, Holmgate, Holymoorside, Littlemoor, Long Duckmanton, Milltown, Morton, North Wingfield, Old Tupton, Pilsley, Quoit Green, Renishaw, Shirland, Spinkhill, Stonebroom, Stretton, Sutton Scarsdale, Temple Normanton, Tupton, Unstone, Unthank, Wadshelf, Wessington, Wingerworth.\nHolmesfield – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 42 km na północ od miasta Derby i 220 km na północny zachód od Londynu.Eckington – miasto w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 44 km na północ od miasta Derby i 217 km na północny zachód od Londynu. Miasto liczy 16 684 mieszkańców.\nPilsley – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 27 km na północ od miasta Derby i 202 km na północny zachód od Londynu.Wingerworth – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 32 km na północ od miasta Derby i 209 km na północny zachód od Londynu. Miejscowość liczy 6720 mieszkańców.\nAlicehead – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 30 km na północ od miasta Derby i 209 km na północny zachód od Londynu.\nKillamarsh – miasto w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 46 km na północ od miasta Derby i 217 km na północ od Londynu. Miasto liczy 9627 mieszkańców.\nDronfield – miasto w Wielkiej Brytanii, w Anglii, w regionie East Midlands, w hrabstwie Derbyshire. W 2001 miasto to zamieszkiwało 21 330 osób.\nMorton – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 25 km na północ od miasta Derby i 201 km na północny zachód od Londynu.\nStonebroom – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 25 km na północ od miasta Derby i 200 km na północny zachód od Londynu.\nQuoit Green – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 42 km na północ od miasta Derby i 219 km na północny zachód od Londynu.\nAlton – wieś w Anglii, w hrabstwie Derbyshire, w dystrykcie North East Derbyshire. Leży 29 km na północ od miasta Derby i 206 km na północny zachód od Londynu.


Dygresja w IKEA projektowania coworking\nData publikacji: Czerwca 10 2016 .\nPierwszy projekt otwarty w centrum biznesowym "Chimki Business Park", który znajduje się naprzeciwko centrum handlowego "MEGA Chimki" Coworking IKEATam, gdzie są kabiny do rozmów telefonicznych i sztucznej zieleni i Pakmenu obrazu. W rzeczywistości, pod słowem Overseas "coworking" jest koncepcja pracy. Obszar coworking IKEA - kwadratowa 700. metrów, firma zaangażowana w rozwój projektanta wnętrz - Arthur KeltKtóra również opracowała projekt terenów rekreacyjnych w "MEGA Belaya Dacha", "MEGA Chimki" i inne.\nKluczowym elementem projektowania przestrzeni roboczej - śrub, które znajdują się pomiędzy zadaniami. projektant planował, że łopaty śmigieł będą przypominały samoloty i znajdujące się w pobliżu lotnisko "Szeremietiewo". Arthur Kelt podkreśla również separację i funkcje dekoracyjne śmigieł.\nCoworking nazywa - Po2rt, Co oznacza, że słowo jest bezpośrednio połączony z "Airport". To znaczy, jeśli śmigła - to płaszczyzna, to miejsca pracy - lądowisko. Prędkość odwijania ostrzy jest regulowane przez ogranicznik prędkości obrotowych, wbudowane w ściany.\nCoworking IKEA - jest open space ze standardowymi stołami i krzesłami, miejsce, gdzie nie ma komputera, można tylko przynieść własne laptopy do pracy, podłączając je do gniazdka, położonej na wysokości oczu. Tu i tam "Wysoka strefa" ze stołkami i licznik, który jest przygotowany do spędzić czas w miłej atmosferze. Około niskie statywy są umieszczane w sposób chaotyczny, miękkie tafty, fotel z podłokietnikami, sofy z stoliki, gdzie można również pomieścić ... to jest "Niska strefa", Ogólnie rzecz biorąc, wszystko jest za wspaniałą rozrywką w coworking przynajmniej 8 godzin.\nJakie inne wyposażenie oraz projekt pomysły w przestrzeni coworkingowej Po2rt? To kuchnia w jasnoczerwonym kolorze, taras do wykorzystania w ciepłym sezonie, trzypoziomowy jasnozielony dywan do wypoczynku, zaokrąglone ławki, garnki z sansevierią w przejściach między stołami. Obecność pochłaniania hałasu jest ważna dla komfortu gości. Jeśli chcesz porozmawiać przez telefon, możesz przejść na emeryturę w specjalnych indywidualnych kabinach, które Coworking cztery. Do rozmów biznesowych w intymnej atmosferze, można zarezerwować salę konferencyjną, gdzie znajdują się monitory do prezentacji. Trzymaj rzeczy osobiste oferowane w małej komory metalowej z obrazem Pakmenu.\npojemność Coworking IKEA - Ludzie 60. Otwórz go w marcu iw pełni rozpoczął pracę maja 2016 lat.


Ruth Dangelmaier - autor | Księgarnia internetowa Poczytaj.pl\nRuth Dangelmaier - autor\nKsiążka. Wydawnictwo: Koenemann ; Kategoria: Książki / Albumy / O sztuce; Rok wydania: 2019; Oprawa: Twarda z obwolutą;\nJacopo Tintoretto malarz, wybitny przedstawiciel XVI-wiecznej szkoły weneckiej. Tworzył cykle monumentalnych obrazów dekoracyjnych o tematyce religijnej. Pracował też na zlecenie dworów w Pradze, Mantui, Escorialu i Wenecji.Edycja...\nMalarstwo renesansowe narodziło się we Włoszech. To tam Michał Anioł, Rafael Santi, Leonardo da Vinci, Tycjan i wielu innych artystów tworząc sprawili, że sztuka europejska odrodziła się i rozwinęła.Na ponad 250 stronach...\n54.76 69.90 15.14\nKsiążka. Wydawnictwo: Koenemann ; Kategoria: Książki / Sztuka / Malarstwo i rysunek; Rok wydania: 2019; Oprawa: Twarda z obwolutą;\nThomas Gainsborough to jeden z najwybitniejszych angielskich portrecistów i pejzażystów XVIII wieku. Jego oparty na emocjach styl choć był przedmiotem krytyki innego wielkiego portrecisty owych czasów, sir Joshuy Reynoldsa zapewnił mu...\n43.58 54.90 11.32\nSandro Botticelli (1444/45-1510) jest jednym z najważniejszych artystów włoskiego renesansu. Jego wyjątkowe prace, zamawiane przez najpotężniejsze włoskie rody, przede wszystkim rodzinę Medyceuszy, łączyły tradycję późnego gotyku...\nMichelangelo Merisi, znany powszechnie jako Caravaggio (1571-1610), wzbudza swym życiem i dziełem fascynację jak mało który artysta tamtych czasów. Twórca ten obalił konwencje renesansu, lekceważąc przyjęte ideały piękna i...\nKsiążka. Wydawnictwo: Koenemann ; Kategoria: Książki / Sztuka / Malarstwo i rysunek; Rok wydania: 2017; Oprawa: Twarda z obwolutą;\nPonad 250 ilustracji ukazuje wyjątkowe spektrum twórczości Albrechta Dürera. Grafiki, rysunki, akwarele, malarstwo olejne i teksty przedstawiają życie i dzieło jedynego w swoim rodzaju genialnego...


Publikacja: BGKN ma już pierwszych kandydatów do realizacji założeń programu Mieszkanie Plus - Miesięcznik Nieruchomości\nMiesięcznik Nieruchomości Aktualności BGKN ma już pierwszych kandydatów do realizacji założeń programu Mieszkanie Plus\nBGKN ma już pierwszych kandydatów do realizacji założeń programu Mieszkanie Plus\nRedakcja · 2017/04/30 · 0 komentarzy\nPrezes Banku Gospodarstwa Krajowego Nieruchomości poinformował na swojej ostatniej konferencji o rosnącej ilości spływających wniosków od deweloperów, którzy są chętni realizować inwestycje dla programu mieszkaniowego Mieszkanie Plus. Według ministra są już nawet kandydaci, którzy w bardzo krótkim czasie prawdopodobnie rozpoczną swoje prace budowlane. Na razie jednak prezes nie zdradza informacji jakie to firmy. Według BGK Nieruchomości spływają przede wszystkim wnioski od małych i średnich deweloperów, którzy poprzez program widzą dla siebie szasnę wybicia się do góry. Więksi deweloperzy nie wykazują takiego zainteresowania rządowym programem.\nInwestycja pewna, ale o niższych dochodach\nMirosław Barszcz, prezes BGK Nieruchomości S.A., informuje, że współpraca z rządowym programem będzie inwestycją bardzo pewną, ale z drugiej strony deweloperzy nie będą mogli narzucać swoich standardowych marż, z wolnego rynku. Deweloperzy w tym wypadku nie zarobią na inwestycji 30%, marża nie będzie wynosiła też 20%, a bardzo możliwe, że będzie ona nawet niższa niż 10%. Taki jest warunek przygotowania tanich mieszkań do wynajmu, ale z drugiej strony jest to inwestycja bardzo pewna. Deweloper zajmując się budową otrzymuje gwarancję, że od razu po jej zakończeniu państwo wykupi dosłownie wszystkie mieszkania. Co ważne, inwestycja finansowana jest w pełni z krajowego budżetu, przez co deweloper nie ponosi żadnego ryzyka finansowego. Dochody z inwestycji nie będą bardzo wysokie, ale za to gwarantowane jak w banku.\nKilka słów o programie Mieszkanie Plus\nWarto przy okazji przypomnieć podstawowe zasady rządowego programu mieszkaniowego. Chętnie będą dostawali mieszkanie na wynajem w dwóch opcjach czynszu. W tańszej opcji czynsz będzie wynosił od 10 do 20zł za metr kwadratowy. Droższa opcja wynajmu to od 12 do 24zł za metr, ale w tym przypadku po latach będzie można takie mieszkanie przejąć na własność. Stawki oczywiście nie uwzględniają opłat dodatkowych związanych z mediami.\nWykorzystanie gruntów Skarbu Państwa to nie jedyne asy w…


Napisz krótkie opowiadanie zaczynające się od słów... - Zadane.pl\nNapisz krótkie opowiadanie zaczynające się od słów Nagle znalazłem się w baśniowej krainie\nNagle znalazłem się w baśniowej krainie. Myślałem, że to sen. Zacząłem nawet szczypać się po ręce, by się zbudzić, jednak wszystko okazało się prawdą.Czułem się jak Alicja w krainie czarów- zagubiony i przestraszony, ponieważ otaczający mnie świat w niczym nie przypominał szarej rzeczywistości. Drzewa i kwiaty rozmawiały ze sobą, ciągle się śmiejąc. Zwierzęta żyły ze sobą w zgodzie, nie istniała zazdrość. Panował pokój i radość. Wszyscy doskonale się rozumieli. Postanowiłem się rozejrzeć i poszedłem w głąb lasu. Nie bałem się, gdyż drzewa wskazywały mi drogę. Poza tym, w tej krainie nie było ciemnych barw. Wszystko pokrywały jasne i przyjazne kolory. Można więc było poczuć się bezpiecznie. Przez las płynęła rzeka, w której znajdowała się pomarańczowa lemoniada. Gdy tak kroczyłem przez las, nagle zauważyłem niedźwiadka, który bacznie się mi przygląda. Postanowiłem podejść i przedstawić się. Miałem cichą nadzieję, że wytłumaczy mi, gdzie się znalazłem. Miś miał na imię Edek. Okazało się, że kraina, w której się znajdowaliśmy została wymyślona przez czarownika Mema z myślą o ludziach żyjących w świecie wyobraźni. Edek obiecał zaprowadzić mnie do czarownika.\nZamek Mema przypominał raczej domek z piernika. Cały był z czekolady, a rycerze strzegący bram mieli bananowe miecze. Zadziwiające w tej krainie było jednak to, że wszystko działo się na odwrót. Ryby latały, a ptaki żyły w rzekach, jeziorach i morzu. Słońce bawiło się wśród łąk i drzew. Psy i koty tworzyły pary, a tygrysy żyły w zgodzie z ludźmi. Była to bez wątpienia piękna, baśniowa kraina, w której chciałoby się przebywać cały czas. Jednak po rozmowie z czarodziejem Memem, wspólnie doszliśmy do wniosku, że najwyższy czas wracać do domu. Byłem szczęśliwy, ale jednocześnie smutny, gdyż musiałem opuścić to piękne miejsce. Mam tylko nadzieję, że kiedyś znowu tu zawitam.


Profesjonalne zdjęcia ślubne i sesje dla nowożeńców - MC Paintball\nStart » Specjalizacja » Fotografia » Profesjonalne zdjęcia ślubne i sesje dla nowożeńców\nDodano: 2016-03-07Kategoria: Specjalizacja / Fotografia\nNasz fotograf ślubny to prawdziwy specjalista w dziedzinie sesji ślubnych. Jesteśmy idealnym wyborem, jeżeli potrzebne są niezwykłe, klimatyczne, nietuzinkowe lub wręcz kontrowersyjne i wyuzdane zdjęcia ślubne. Bydgoszcz to miasto, w którym działamy i to właśnie w okolicach tej miejscowości wykonujemy większość naszych sesji. Serdecznie zapraszamy do korzystania z bogatej oferty naszej firmy fotograficznej. Ogromne doświadczenie, świetny sprzęt, oryginalne podejście do tematu oraz wielki talent - to wszystko wykorzystuje nasz fotograf, wykonując niezapomniane zdjęcia ślubne. Bydgoszcz zna i ceni nasze usługi i liczni mieszkańcy tego miasta chętnie korzystają z możliwości, jakie daje współpraca z naszym wyjątkowo utalentowanym fotografem ślubnym.


Napad na bank w Bielicach | Pyrzyce24.eu\nOstatnia noc na długo zapisze się w pamięci mieszkańców Bielic i pracowników Banku Spółdzielczego. Około 3:00 w nocy złodzieje wysadzili drzwi do bielickiego oddziału Banku Spółdzielczego oraz tamtejszy bankomat.\nDo wysadzenia drzwi sprawcy użyli ładunku wybuchowego. Zrabowali także znajdujące się w bankomacie pieniądze. Z maszyny praktycznie nic nie zostało. Jak dowiedzieliśmy się w Pyrzycko-Stargardzkim Banku Spółdzielczym największym problemem jest to, że wybuch naruszył konstrukcję budynku do tego stopnia, że obecnie nie nadaje się on do użytku. Z pomocą jednak pospieszyła Gmina Bielice, która udostępni na potrzeby banku dwa pomieszczenia w Urzędzie Gminy. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to bank w urzędzie zostanie uruchomiony w następnym tygodniu.\nNa zdjęciu siedziba banku zaraz po wybudowaniu w 2013 roku.


Ferie i wczesne poranki | Retromoderna\nFerie i wczesne poranki\nW tym kraju ludzie nie cenią sobie poranka. Budzą się gwałtownie na dzwonek budzika, który druzgoce ich sen jak cios siekiery, i od razu stają się niewolnikami żałosnego pośpiechu. Niech mi pan powie, cóż może być wart dzień, który zaczyna się od takiego aktu przemocy? Co musi dziać się z ludźmi, którzy co dzień za pośrednictwem budzika doznają miniaturowego elektrowstrząsu? Każdego dnia przyzwyczaja się ich do przemocy, każdego dnia oducza się ich od rozkoszy. Proszę mi wierzyć, że o charakterze ludzi decydują ich poranki.\nKtóż nie kocha spokojnych, leniwych i ciepłych poranków. Kiedy można z czułością rozstać się z kołdrą...tylko cóż, rzeczywistość bywa inna. Albo pędzimy do pracy/szkoły albo też nasze kochane dziecko jest skowronkiem i zaczyna dzień o 5-6. U nas ostatnio córka budzi się właśnie w tych godzinach, niezależnie od dnia tygodnia. Chwile leży z nami, a potem jej się nudzi i zaczyna wołać brata, żeby też wstał, bo przecież można się już bawić. A teraz, kiedy syn ma ferie i nie idzie do szkoły, to tym bardziej po co ma spać... ;)\nAle nawet jeśli czas nas goni, jest lekki chaos i stres, nie oznacza to wcale, że taki dzień jest skazany na porażkę. O tym decyduje przecież nasze nastawienie. Każdy dzień to nowa szansa, wyzwanie, możliwość, że spotka nas coś miłego i nie działa tu reguła - jaki poranek, taki cały dzień.\nOd kiedy syn rozpoczął edukację, znowu żyjemy rytmem szkolnym. Ferie, wakacje, przerwy świąteczne itd. Dobrze, że Kuba chodzi na jedną zmianę do szkoły, na rano, to bardzo ułatwia organizację dnia.\nPołowa ferii już za nami - u kogo z Was też właśnie trwają? W sumie nie planowaliśmy żadnych dłuższych wyjazdów, tylko do babci i kuzyna, mąż niestety praktycznie cały czas w pracy... Poza tym syn złapał akurat przeziębienie. Ot taki paradoks. Jak chodził w szkoły, to prawie nie chorował. A jak ma wolne to chory, choć na szczęście to nic poważnego. W sumie szkoda trochę, że tak to się wszystko złożyło, bo ciekawych miejsc na wypoczynek, choćby i kilkudniowy, wiele. Na przykład na stronie http://www.jaworzyna.com.pl/ znalazłam ciekawe oferty skierowane do dzieci i młodzieży. Są one zróżnicowane cenowo oraz podzielone według wieku dziecka. Wyjazd na taki obóz zazwyczaj łączy się też z nauką jazdy na nartach czy innymi sportami zimowymi, także atrakcji jest sporo. Może w przyszłym roku uda nam się wysłać syna na jakiś zorganizowany wypoczynek zimowy.\nA Wy jakie macie plany na ferie? I jak wyglądają Wasze poranki?\nEtykiety: dzieci, Lifestyle\nmoda.w.malym.miescie 23 stycznia 2016 21:33\nMój poranek zaczyna się o 4.30, więc nie jest to zbyt przyjemne, ale za to o 12.30 jestem w domu:) Coś za coś:)\nRetromoderna 23 stycznia 2016 21:41\nNo tak, są plusy i minusy. Ale do różnych sytuacji można się przyzwyczaić. A o której godzinie zazwyczaj się kładziesz spać? :)\nSivka 23 stycznia 2016 22:17\nJa wolę się wcześniej obudzić, żeby mieć czas na spokojne wypicie kawy i powolne wejście w dzień. Wstaję bardzo wcześnie ok. 05.00-05.30. Pomyśleć, że kiedyś byłam nocnym markiem ;)\nU nas też ferie, mój syn zaliczył przeziębienie i ja też.\nRetromoderna 23 stycznia 2016 22:26\nJa nigdy typowym nocnym markiem nie byłam, spać idę zazwyczaj ok. 23/23:30. Ale 5 to jednak wczesna pora jak dla mnie. ;)\nChyba coś teraz wirusy atakują, bo widzę, że sporo osób przeziębionych.\nElurka 23 stycznia 2016 22:27\nMój poranek rozpoczyna się o tej godzinie o której wstanie moje dziecko. :)\nRetromoderna 23 stycznia 2016 22:36\nCzyli podobnie jak i u mnie. Chyba, że faktycznie muszę wyjść wcześniej, niż wstanie córka (bo syn z wiekiem już zaprzestał wstawania skoro świt), ale to nie zdarza się często.\nMamusiowelove 23 stycznia 2016 23:42\nOstatnimi dniami chodzę spać o 1.00 a budzę się o 7 a to za sprawą mojego synka. Który ani myśli żeby pójść spać wcześniej, a wstać później. W między czasie moja malutka córeczką budzi się w nocy na karmienie\n.. Wyglądam jak zombie ale cóż takie życie matki :)\nSzysia 24 stycznia 2016 09:50\nNajpiękniejsze są właśnie poranki. Wstaję bardzo wcześnie, chociaż nie muszę i nie wiem dlaczego , tak już mam :) Kiedys jednak było inaczej,dzieci, szkoła, praca. Budzik rył moje uszy a w głowie jakby bomba siedziała .\nFilifionka 24 stycznia 2016 10:49\nPobudka o 5 rano to juz u mnie norma :)!!! Przyzwyczailam sie, choc nie powiem, szczesliwa bym byla, gdybym raz w tygodniu mogla pospac do 7.\nFeriujemy sie wlasnie na wsi. Fajnie jest :)!!!\naniesbrand 24 stycznia 2016 11:51\nja jestem śpiochem ale jak wstaję zbyt późno np w weekend to szkoda mi dnia :)\nHushaaabye 24 stycznia 2016 14:34\nO ja już przywykłam do zarwanych nocy - mój niespełna półtoraroczny gentleman skutecznie oduczył mnie brzydkich nawyków spania do późna :)\nCatherine 24 stycznia 2016 14:40\nJa zdecydowanie nie jestem osobą, która zrywa się na dźwięk budzika. Lubię poleżeć sobie jeszcze w łóżku, zastanowić się nad planami na dany dzień, wymyślić co na siebie ubiorę, docenić jak mi ciepło i miło. To jest moje 10 minut, podczas których zbieram energię na cały dzień :)\ninvisiblefashion 24 stycznia 2016 18:38\nja zdecydowanie lubię pospać rano :)\nKristof Radke 24 stycznia 2016 19:38\nJa chodzę do pracy mimo ferii :), a nawiązując do tych poranków, to wstaje specjalnie 2-gdz przed wyjściem, aby zjeść śniadanie, napić się kawy i nie pędzić.\nBlueberry 24 stycznia 2016 20:49\nZawsze jest tak, że jak się żyje w kieracie to organizm jakoś się trzyma. Jeśli wie, że może odpocząć to po prostu rozleniwia się i łapie wszelkie możliwe infekcje. Myślę, że organizm Twojego dziecka zachował się normalnie. Je często mam np. weekendowe migrenowe bóle głowy.\nŻyczę dobrego drugiego tygodnia ferii!\nRetromoderna 24 stycznia 2016 21:43\nCoś faktycznie jest w tym.\nDziękuje i pozdrawiam :)))\nMagdalena Klak 24 stycznia 2016 20:50\nJestem nocnym markiem, więc wstawanie jest dla mnie przekleństwem :/\nCórcia jeszcze nie ma ferii i wg jestem w szoku, że w Polsce teraz tak wcześnie są ferie? Czy to u Nas tak późno, bo już mi się to myli :P\nRetromoderna 24 stycznia 2016 21:41\nW Polsce ferie są rozłożone w czasie między województwami. Akurat min. małopolska zaczęła najwcześniej. Ogólnie okres ferii trwa od 18 stycznia do 28 lutego, oczywiście każde województwo ma 2 tygodnie. Dlaczego? Chyba tylko dlatego, żeby osoby żyjące z turystyki mogły zarobić, bo okres wyjazdów trwa wówczas dłużej.\nTARA 24 stycznia 2016 21:12\nJestem śpiochem, więc każdy poranek jest dla mnie dramatyczny;) Szczególnie ten o 6-stej;)\nZa to w niedzielę śpię do bólu! Nawet do 11-stej! Mąż mówi, że się wtedy resetuję po całym tygodniu:))\nNie pracuję zawodowo, więc ranki mam leniwe i czas na kawkę. Wstaję tak wcześnie, żeby syna wyprawić do szkoły. W zasadzie nie musiałabym, ale przyzwyczaiłam się;)\nKaczmarta - Kaczka z piekła rodem 24 stycznia 2016 21:33\nJa chyba nadal mam ciężkie przyzwyczajenia ze studiów, uwielbiam siedzieć kawał w noc, ale ranne wstawanie... meh, nawet jak o 19 pójdę spać to ciężko mi rano wstać :)\nJa bez Imienia 24 stycznia 2016 22:26\nGdzieś kiedyś przeczytałam, że to nie chodzi o to by wstawać wcześnie, ale by wstawać w dobrym humorze :)\nPozdrawiam i w wolnej chwili zapraszam do siebie :)\nUnknown 25 stycznia 2016 02:05\nZazdroszczę ferii, śniegu.... A tak powiem, że osobiście wstaję około 6 i do 10 latam, jak nakręcona. Potem opadam\nMartyna K. 25 stycznia 2016 13:41\nFerii jako takich nie mamy, jedynie przerwę międzysemestralną, aczkolwiek poodpoczywamy w domku, a wiosną ruszymy gdzieś dalej ;)\nZaneta 25 stycznia 2016 14:47\nJa rozpoczynam dzien kiedy moj 6-miesieczny synek zadecyduje :D\narletunialalunia 25 stycznia 2016 17:20\nU nas tez ferie ale my wylegujemy sie do 10.\nLaura 25 stycznia 2016 17:26\njestem jedną z nielicznych, których poranki mogą zaliczać się do tych spokojnych, ale masz rację- to zależy tylko od naszego nastawienia jaki będzie nasz cały dzień :) Pozdrawiam!!\nBarbara Bastamb 25 stycznia 2016 19:49\nWczesne wstawanie to dla mnie żaden problem, nawet w niedzielę trudno mi dłużej poleżeć ale poranki są raczej spokojne, myślę, że w moim wieku takie być powinny. Pozdrawiam Lidziu serdecznie...życzę udanych ferii...\nNie do końca kosmetycznie 26 stycznia 2016 12:33\nNo zdecydowanie lepiej mi spać niż wstać o tej godzinie.


Pakistańskie wesele [Maja Klemp] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00254 005425 20474412 na godz. na dobę w sumie\nWszystkie Książki: 99 635 | Nowości: +99 635\nCała Prasa: 169 357 | Nowości: +645\nPakistańskie wesele - ebook/pdf\nAutor: Maja Klemp Liczba stron: 328\nWydawca: Moc Media Język publikacji: polski\nISBN: 978-83-957702-2-7 Data wydania: 2020-12-12\nWbrew tytułowi i przypuszczeniom niektórych, nie jest to banalna opowieść miłosna. Nie ma w niej żadnego różu, a także to nie Maja jest panną młodą. 'Pakistańskie wesele' to najprawdziwsza historia o ludziach z krwi i kości. Spojrzenie na inną kulturę przez polską kosmopolitkę. Choć zdaje się, że będzie to historia o blichtrcie i zabawach pakistańskich elit, jest to najlepszy punkt wyjścia do rozmów o stosunkach międzyludzkich, rodzinnych, związkach, partnerstwie, nierównościach społecznych, przyzwyczajeniach, a nawet pracy osób z niepełnosprawnościami czy społecznej tolerancji różnych zjawisk. Mimo wszystko Maja prowadzi swoją opowieść z przymrużeniem oka, okraszając ją dobrym humorem.\nMaja Klemp, autorka dziennika podróżnego 'Pakistańskie wesele' oraz blogu Miłość w czasach strefowych. Gdynianka, która mieszka w Nowym Jorku. Absolwentka japonistyki i hispanistyki na Cardiff University oraz europeistyki na University of Bath. Po ośmiu latach związku, rozwijającego się mimo niemiłosiernej odległości dzielącej ją od ukochanego, wyszła za mąż za poznanego na studiach Pakistańczyka. Od dziecka uzależniona od podróży. Mieszkała w Wielkiej Brytanii, Chile, Japonii, Czechach i Hiszpanii, co pozwoliło jej zanurzyć się w różnych kulturach i nierzadko zakochać w skrajnie odrębnych stylach życia. Uwielbia taniec, zwierzęta, książki, herbatę i dobre perfumy.\n'Pakistańskie wesele' to powieść podróżnicza na nasze czasy. Maja Klemp, łącząc funkcje tour-operatora i 'Pudelka', zabiera nas w podróż do współczesnego Pakistanu. Pokazuje kraj przez pryzmat ludzi i związków - nowoczesnych, a jednocześnie zakorzenionych w kulturze. Wszystko to z charakterystycznym dla siebie humorem i niewiarygodnie lekkim piórem.'\nBarbara Piotrowska, Oxford (UK)\nKiedy weźmiesz tę książkę do ręki, obok zasiądzie Maja Klemp, która z właściwym sobie humorem opowie o kraju męża. 'Pakistańskie wesele' obejmuje 14 dni podróży kosmopolitki, której przyszło wystąpić w roli druhny podczas wielodniowych uroczystości zorganizowanych dla elitarnego grona ośmiuset osób.\nDziennik Mai jest subiektywnym portretem współczesnego pakistańskiego społeczeństwa i przestrogą dla wegetarian, którym marzy się wyprawa do tej części subkontynentu. Autorka niczym współczesna bajarka snuje opowieść językiem mówionym, bawi się słowem i skraca dystans. Odwiedzisz z nią inną kulturę, zdobędziesz szczyty Hindukuszu czy zapolujesz na perfumy w piwnicach Islamabadu. Poznasz jej Księcia i historię miłości, która pokonała różnice kulturowe oraz życie w różnych strefach czasowych.\n'Pakistańskie wesele' to wielobarwny opis ludzi, strojów i miejsc. Maja dzieli się refleksjami na temat aktualnych problemów, jak nierówności społeczne czy brak tolerancji. Lektura utwierdza w przekonaniu, że można podejść do innych łagodniej i bez uprzedzeń. Choć autorka nie pozostaje obojętna na uroki egzotycznych strojów czy biżuterii, którym równie chętnie poświęca uwagę, z nią możesz zajrzeć w głąb ludzkiej duszy.\nAutor: Maja Klemp\n


KURA Z ANANASEM – Kuchnia\nGrudzień 16, 2015 Kuchnie krajów nadbałtyckich Brak komentarzy\nKura z ananasem, Kura (ok. 2 kg), pół świeżego ananasa, łyżeczka cukru, mały słoiczek majonezu, 2 łyżki słodkiej śmietanki, listki sałaty, sól. 1,51 wody zagotować z 10 dag soli i ostudzić. Sprawioną i umytą kurę podzielić na porcje i włożyć do solanki na 2 dni.Od czasu do czasu przewracać, żeby wszystkie kawałki jednakowo się zasoliły. W przewidzianym terminie wyjąć porcje kury i ugotować w małej ilości wody. ściągnąć skórkę I mięso podzielić na mniejsze kawałki. Majonez wymieszać ze śmietanką i z cukrem, dodać pokrajany w drobną kostkę ananas. Salaterkę lub półmisek wyłożyć liśćmi sałaty, na nich ułożyć kawałki kury, polać przygotowanym sosem. Podawać z gorącymi, pieczonymi ziemniakami na słodko .