Tytuł: Miejmy nadzieję…\nWydawca: „Gwiazda Polarna”, 1982, nr 15, cyt. za: Barbara Truchan, Józef Mackiewicz w mej pamięci, Wydawnictwo Placówka, Warszawa, Nowy Jork 1998, s.103-113\nPróba definicji tego, co się dzieje w PRL, jest znacznie utrudniona ze względu na zalew dezinformacji, ignorancji, częściowo nieświadomego albo świadomego zakłamania. Do nich zaliczyć trzeba nie tylko dezinformacje lansowane przez centrale komunistyczne w Warszawie i Moskwie w ich taktyce politycznej, ale też rozmaite nacjonalistyczne wishful thinking narodów podkomunistycznych, które ze swej strony dezorientują rządy narodów wolnych w ich stosunkach z blokiem sowieckim.\nDo kardynalnego z tych błędów należy:\nI. Identyfikowanie Związku Sowieckiego ze starą Rosją, jej tradycjami, dążeniami, “duchem” etc., słowem z “Imperializmem Rosyjskim”… W istocie rzecz ma się akurat odwrotnie. Związkowi Sowieckiemu obce są nie tylko natura i cele dawnej Rosji, ale ponadto właściwe cechy klasycznego “imperializmu”. Zasada bowiem każdego imperializmu polega na wykorzystaniu krajów podbitych dla korzyści własnego kraju (metropolii) i własnego narodu. Tymczasem ani Rosja, ani Rosjanie w Związku Sowieckim nie osiągają żadnych korzyści z celów i działalności międzynarodowego komunizmu, a są jego pierwszymi ofiarami i częstokroć żyją w gorszych warunkach niż ludzie w krajach rzekomo “kolonialnych”, czyli podbitych przez centralę komunistyczną w Moskwie.\nTo odwrócenie rzeczywistości niejako do góry nogami, leży jednak w nacjonalistycznym programie “narodów ujarzmionych”, którym najwidoczniej chodzi nie o obalenie ustroju komunistycznego, lecz o uzyskanie więcej swobód i praw ściśle nacjonalistycznej natury- w tymże ustroju komunistycznym. Przykładowym hasłem tego rodzaju jest tu spotykane często: polski (ukraiński, białoruski etc.) socjalizm (komunizm) nie jest tak zły, byle tylko nie był “rosyjskim”.\nII. Międzynarodowy komunizm z centralą w Moskwie nie jest “imperializmem” w potocznym tego słowa znaczeniu, lecz dążeniem do opanowania całej kuli ziemskiej, całego świata, wszystkich narodów, celem narzucenia temu światu totalitarnego ustroju komunistycznego. Żadne “rusyfikacje” nie są i nie były celem komunizmu, lecz wyłącznie skomunizowanie świata. Znane są środki, którymi w tym celu się posługuje. Infiltracja, indoktrynacja, masowa i szczegółowa propaganda, które do tego celu prowadzą. Jest to największe zagrożenie świata od czasu jego istnienia.\nPrzydawanie temu zagrożeniu cech “imperializmu”, a zwłaszcza imperializmu jednego tylko narodu, nie tylko wprowadza w błąd opinię światową, ale przede wszystkim pomniejsza to zagrożenie. Stąd — pośrednio — leży w interesie Moskwy i jest przez nią w różnoraki sposób wyzyskiwane dla celów taktycznych.\nIII. Międzynarodowy komunizm w jego dzisiejszej postaci, jest rodzajem psychologicznej ZARAZY, niezależnie od narodowych czy ekonomicznych pobudek. Wolność, wolność prawdziwą, może dać tylko obalenie komunizmu, zniszczenie tego ustroju, niezależnie od języka jakim się posługuje. Zniszczenie to nie jest przepisem do załatwienia jakichkolwiek spraw i problemów granicznych, narodowościowych; ekonomicznych czy innych w krajach opanowanych przez komunizm. Jest to wyłącznie przepis na przywrócenie wolności. Ludzie pozostaną, jakimi byli zawsze: “źli” czy “dobrzy”, ale wyzwoleni od zagrożenia komunistycznego.\nIV. Czy świat chce, dąży do przywrócenia tej przed komunistycznej wolności? Oto jest pytanie, przed którym wszyscy stoimy. Czasem wydaje się, że chce, ale nie dąży. I to nie tylko świat jeszcze wolny, tzw. “świat zachodni”, ale — paradoksalnie — ten zniewolony, ten podkomunistyczny. Różne są tego przyczyny. W pierwszym rzędzie działa psychoza strachu przed wojną (tzw. “konfrontacją”). Świat zachodni stawia na “ewolucję komunizmu”. A podkomunistyczny, tzn. jego polityczna elita, na poprawę bytu bez przelewu krwi.\nV. To, do czego dąży “opozycja” w PRL i w innych krajach podkomunistycznych — niewątpliwie nie jest dążeniem do obalenia, lecz, do “ulepszenia” komunizmu.\nAle jedno wyklucza drugie. Mój adwersarz polityczny, Stefan Kisielewski, traktowany za “wielkiego opozycjonistę”, propagujący dziś “finlandyzację” Polski jako receptę polityczną, słusznie kiedyś zauważył: “Nie można czegoś <obalać> i <ulepszać> jednocześnie…”\nNiewątpliwie Ruch “Solidarności” w PRL nie był nigdy dążącym do obalenia komunizmu, lecz do ulepszenia go. Poprawienia, zarówno warunków ekonomicznych, jak i społecznych. “Więcej chleba i wolności!” Był w tym konsekwentny. Zgodził się na dominującą rolę partii komunistycznej, byle w jej polsko–katolickim wydaniu. Nie można zresztą dążyć do czegoś (“obalenie ustroju”), gdy się samo takie dążenie (kontrrewolucja, użycie siły , etc., etc. ) przezywa “oszczerstwem”, “prowokacją” etc. W tym swoim dążeniu do “Porozumienia Narodowego” znalazł też pełne poparcie ze strony Kościoła. Od prymasa Wyszyńskiego począwszy, na papieżu Janie Pawle II skończywszy. I tu rozwarła się dziedzina niekonsekwencji, a częściowe zakłamanie w słowach i hasłach, gestach i komentarzach, przymykanie oczu na rzeczywistość. Bo: “porozumienie narodowe” z kim?\nVI. Przytoczę tu drobny na pozór przykład. Lenin, w swoim liście do Gorkiego, napisał: “Bóg to jest zdechłe ścierwo, które smrodem swego rozkładu zatruwa cały świat….” Nigdy tego zdania nie wycofał i każdy wie, że aż do śmierci nie zmienił. Z drugiej strony cały świat wie, że leninizm, czy marksizm-leninizm, stanowi najwyższy cel i ideał międzynarodowego komunizmu. A Lenin jest jego największym prorokiem po dziś dzień. Powstaje pytanie czy papież obecny, który unika wypowiedzenia słowa “komunizm”, wie o tym liście Lenina, o rzeczywistej dążności każdego komunizmu, który pragnie zniszczenia wiary w każdego Boga? …I oto dochodzi do paradoksalnego zdarzenia: podczas jakiejś manifestacji robotniczej “Solidarności” w Gdańsku, w hucie im. Lenina, powieszono na ścianie obok portretu Lenina portret papieża. Akt ten poczytany być musiałby za ciężka obrazę dla namiestnika Chrystusowego. Tymczasem uznano go powszechnie jako akt hołdu dla papieża, dowód katolickiego nastawienia robotników i przejaw “opozycyjnych” dążeń wolnościowych. Jest to jeden drobny przykład w paśmie niekonsekwencji, pomieszania pojęć itd., których tu wyliczać nie będziemy.\nCzy na niekonsekwencji i pomieszaniu pojęć można budować coś trwałego? Moim zdaniem, nie. A do takich właśnie należy wiara, że możemy stworzyć komunizm gwarantujący ludziom wolność osobistą, polityczną, ekonomiczną czy jakąkolwiek inną. I to mimo oczywistości jaka zaistniała i trwa od 1917 roku, że bez obalenia komunizmu o żadnych “wolnościach” w nim marzyć nie można.\nTego, co się dzieje w Polsce, mieliśmy przed 60-ciu laty klasyczny wzór. Tzw. wypadki w Kronsztadzie (“Bunt Kronsztadzki”) koło Piotrogrodu, w marcu 1921 roku.\nNie lubi się tych wypadków analizować. Już w sierpniu 1920 roku wybuchły rozruchy w guberni tambowskiej (Powstanie Antonowa). Następnie na Powołżu, na Ukrainie, Kaukazie, Zachodniej Syberii etc. Inflacja i kryzys gospodarczy wzmagał się. W styczniu 1921 roku rząd bolszewicki zmniejszył racje żywnościowe. W lutym doszło w Moskwie do demonstracji robotniczych i strajków. 23-go lutego w fabrykach Piotrogrodu (jeszcze nie przemianowanego na Leningrad) doszło do strajków i demonstracji ulicznych. Rząd zmobilizował początkowo ruchome oddziały “czerwonych kursantów”, a następnie ogłosił stan wojenny, wzywając jednocześnie robotników do powrotu do pracy. Dnia 27 lutego pojawiły się na ulicach Piotrogrodu ulotki Komitetu Robotniczego wzywające robotników:\n„Towarzysze! Zachowajcie rewolucyjny porządek. Żądajcie wypuszczenia aresztowanych socjalistów i bezpartyjnych robotników! Żądajcie zniesienia stanu wojennego!…”\nNastępnego dnia 6 tysięcy robotników Zakładów Putiłowskich wyszło na ulice. Rządowi bolszewickiemu udało się złamać demonstracje. Ściągnięto wojska i znaczne oddziały milicji. Jednocześnie podwyższono robotnikom racje żywnościowe. Wieści o wypadkach w Piotrogrodzie doszły do Kronsztadu. Załogi statków pancernych “Pietropławsk” i “Sewastopol” zwołały wiece. Wysunięto wtedy różne żądania, ale — nie zrywając z ustrojem. M.in. “Władza Sowietom, niezależnie od Partii!”… I jednocześnie: “Precz z kontrrewolucją, zarówno z prawa jak z lewa!…”. Ton został zachowany klasycznie “socjalistyczny”.\nWyrzekano się jakiejkolwiek wspólnoty z antykomunistyczną kontrrewolucją i samo podejrzenie o taką wspólnotę piętnowano jako “oszczerstwo” i “prowokację”. Wzywano do “nieprzelewania krwi”. Do spokoju i solidarności. Rząd bolszewicki zmasował wojska. Komitet rewolucyjny marynarzy i robotników odpowiedział odezwą:\n„Niech cały świat wie, że jesteśmy obrońcami władzy Sowietów (rad) i stoimy na straży zdobyczy Socjalnej Rewolucji. Zginiemy albo zwyciężymy!”\nTe hasła nie pociągnęły całego kraju do powstania. Wielu odstręczyły od udziału. Bolszewicy rozbili “opozycję” robotniczo–marynarską. Jej przywódcy uciekli do Finlandii. A mocarstwa zachodnie?.. Dnia 16 marca 1921 roku Wielka Brytania podpisała układ handlowy z rządem bolszewickim. Tegoż dnia Turcja układ “przyjaźni”. A 18 marca Polska zawarta układ pokojowy z Moskwą. Jeszcze wcześniej, na X Zjeździe Partii, 8 marca, Lenin ogłosił swój słynny manifest o wprowadzeniu w kraju polityki “NEP-u”. Już wtedy, jak i później, uznano ten zwrot taktyczny za “nieodwracalny”. Chłopi wrócili do pracy “na swoim” radośnie.\nTen “komunizm z ludzka twarzą” przetrwał kilka lat. Potem nastąpiła kolektywizacja, wydziedziczanie, masowe zsyłanie “kułaków” do łagrów i straszna nędza całego kraju. Jak wszędzie pod rządami komunistycznymi.\nDZIWNE ZNIKNIĘCIE LENINA\nW dzisiejszych wystąpieniach przeciwko komunizmowi, a zwłaszcza w klasycznej propagandzie zachodu, rzucić się musi w oczy, że o Leninie i jego bolszewizmie prawie, albo wcale się nie mówi w tonie pejoratywnym. Podczas gdy masa jest tego o Stalinie, stalinizmie, neostalinizmie etc., jakby wszystko zło od Stalina się zaczęło, a nie od jego poprzednika, Lenina. ..Dlaczego tak? Przecież rzeczywistość była odwrotna.\nTo Lenin pierwszy wprowadził obozy koncentracyjne, z których najsłynniejszy znajdował się na wyspach Sołowieckich. To Lenin kazał topić oficerów carskich w przedziurawionych barkach na Morzu Białym. Rozkazał wymordować całą rodzinę cesarską, łącznie z dziećmi i wiernymi sługami.\nLeninowskie czasy NEP-u uchodzące za prototyp “komunizmu z ludzką twarzą”, były jednocześnie czasami krwawych rządów “Czeka” i GPU, sprawowanych rękami Polaka, Dzierżyńskiego. Połączone z okresem największych prześladowań religijnych. Tysiące księży prawosławnych, katolickich i innych wyznań, arcybiskupów, biskupów- zostało wymordowanych; świątynie zamieniono na składy, a nawet stajnie. Pokazowy był m.in. proces, biskupa katolickiego Cieplaka i generalnego wikariusza Butkiewicza, których skazano na karę śmierci. Cieplaka wypuszczono później do Polski; a prałata Butkiewicza zastrzelono w podziemiach “Czeka”. W tym czasie moskiewska “Prawda” z 31 marca 1923 roku\nwystąpiła z artykułem, że wyrok śmierci wydany powinien być na papieża w Rzymie, jako źródło wszelkiej kontrrewolucji na świecie. Terror antyreligijny objął wszystkie kraje ówczesnej Bolszewii.\nDziś raptem o tym wszystkim głucho… Rzecz odwrócona została na Zachodzie do góry nogami według takiej mniej więcej formuły: “dobry” Lenin zrzucił złego cara, ale “zły” Stalin popsuł dzieło Lenina… Amerykańska stacja radiowa Free Europe, z pewnego rodzaju triumfem w tonacji, przekazywała w lutym 1982 roku wystąpienie przywódcy komunistów hiszpańskich Cari1lio, który potępił wprowadzenie stanu wojennego w Polsce i powiedział, że dzisiejszy komunizm w Moskwie “odszedł od ideałów bolszewickiej rewolucji październikowej”… Brzmi to jak szyderstwo. Ale oto polskie czasopismo “Polska w Europie”, wydawane w Rzymie, niewątpliwie z poparciem sfer watykańskich, w nr 1 z 1982 roku w artykule pt. “Wolność dla Narodu Polskiego”, cytuje obok wypowiedzi episkopatów, wystąpienia w obronie Polski: Enrico Berlinguera, sekretarza Komunistycznej Partii Włoch; Tetsuzo Fuwa, przewodniczącego sekretariatu Japońskiej Partii Komunistycznej; Kenji Miyamoto, przewodniczącego Japońskiej Partii Komunistycznej … i podkreśla: “W sprawie polskiej solidaryzują się partie komunistyczne Japonii, Włoch i Hiszpanii”… w tonie dla tych partii pozytywnym. Jest li więc to pismo antykomunistyczne, czy raczej prokomunistyczne, cieszące się “solidarnością” z tymi partiami? Te rzeczy przekazuje się na tamtą, podkomunistyczną stronę dla otuchy rodaków… Zgodnie zresztą ze stanowiskiem całego tzw. Zachodu.\nTłumaczy się to dwojako. Po pierwsze słowo “rewolucja”, każda rewolucja, przyjęto na zachodzie traktować jako pojęcie pozytywne. Słowo: “kontrrewolucja”, każda kontrrewolucja, jako pojęcie negatywne, a nawet obelżywe wyzwisko. Zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, które swoje oderwanie od Wielkiej Brytanii w XVIII wieku, i ustanowienie niezależnego państwa w Ameryce nazwały “rewolucją”. Takoż w Europie, gdzie “Wielką Rewolucję Francuską” przyjęto traktować za początek nowej, postępowej ery. Stąd w przeniesieniu na politykę bieżącą tzw. Wolnego Świata Zachodniego w odniesieniu do Moskwy: nie ma to być polityka obalenia komunizmu (byłaby kontrrewolucją!), lecz stawka na Ewolucję, na “prawdziwy socjalizm”, i szukanie w tej stawce sojuszników wśród lewicy, a już zwłaszcza. “opozycji” wśród komunistów samych. A więc w Eurokomunizmie, w czerwonych Chinach i tak dalej. Nie można przecież pod antykomunistycznym sztandarem jednać i jednoczyć dla siebie — komunistycznych sojuszników… Ani obrzydzać i piętnować ich proroka, którym pozostał dla wszystkich komunistów- Lenin! Można natomiast bić w Stalina i “neostalinowców”, którzy “wypaczyli naukę Lenina”…\nStąd jako słowa obelżywe pod adresem Moskwy nadaje się przez radio: “kontrrewolucjoniści”, “czerwoni faszyści” etc. Albo w obliczu polskiego stanu wojennego wprowadzonego przez Jaruzelskiego: “junta generalska”, „junta neostalinowców”, “konserwatyści partyjni”, “banda czerwonych reakcjonistów” i podobne temu epitety .Ale nie do pomyślenia było by piętnować ich np. per “banda bolszewicka!”…\nTymczasem byłoby to określenie najbardziej ścisłe. Gen. Jaruzelski nie jest ani zdrajcą, jak go przezywają w pewnych kołach emigracyjnych, ani żadnym targowiczaninem osiemnastowiecznym, co jest w przeniesieniu na dzisiejsze czasy określeniem śmiesznym. Jest po prostu komunistą. Zdrajcą byłby, gdyby zdradził komunizm, któremu służy. Tego właśnie wielu dysydentów i opozycjonistów pojąć nie może. Mimo wszystkich taktycznych skrętów i kłamstw komunizmu, ta szczerość z otwarta przyłbicą stanowi też o pewnej moralnej sile komunistów. Podobnie jak Jerzy Putrament wśród pisarzy PRL jest szczerym w swym stanowisku. Znałem go przed wojną jeszcze. Zawsze był komunistą i takim pozostał. To co pisze, jest mi wrogie, ale wiem, że szczere. Podczas gdy plejada współczesnych pisarzy w ich wykrętasach, niedomówieniach, autocenzurze, przystosowaniu do zgody narodowej etc. bywa pełna zakłamania wewnętrznego i pisze nie ze szczerości wewnętrznej, a z troską o “nie przekroczenie granicy”, domówienia prawdy, “nie wychylania” się zbytnio, dopasowania do zewnętrznej formy. To jest ich słabością. Należą do nich ludzie zarówno o antykomunistycznej przeszłości, jak też byli komuniści przerzuceni do “dysydentów’.\nAni Zachód ani ruchy opozycyjne w bloku sowieckim — w znacznym stopniu manipulowane przez partię — nie walczą i nie chcą walczyć z samym komunizmem.\n“NIE DOPUŚCIĆ DO PRZELEWU KRWI !”\nJest to hasło najbardziej rozpowszechnione w tamtym świecie, szczególnie podkreślane przez najwyższy autorytet moralny, jaki reprezentuje w tym świecie Głowa Kościoła Katolickiego. Nie dopuścić do przelewu krwi w walce z komunistami.\nMieszkam w Niemczech i trafia mi do rąk drobna notatka gazetowa pewnej statystyki niemieckiej: W ciągu ubiegłego roku1981 w wypadkach samochodowych zginęło na drogach NRF: 11.800 zabitych i 470.000 rannych (z których znaczny odsetek zmarł następnie w szpitalach, lub został okaleczony na resztę życia). Nie miejsce tu na przytaczanie i analizę statystyk porównawczych. Tak jest w jednym, niezbyt dużym, kraju Europy. Wszelako wiemy, że statystyka analogiczna wykazuje — mniej lub więcej — ten sam procent, we wszystkich krajach Europy. A w całym świecie? Cyfry te, zaokrąglone prowizorycznie, idą w miliony. W pomnożeniu na lat np. dziesięć, wyniosłyby… -Nierozsądnie, naturalnie, byłoby wymagać od papieża, czy innych instancji światowej moralności, by potępiały rozbudowę światowego ruchu samochodowego, lub zgoła domagały się zniesienia go. Można jednak sobie wyobrazić ten wielki krzyk, jaki by się podjął, gdyby tyle samo ludzi ginęło w walce z komunizmem. A przecież opanowanie kuli ziemskiej przez komunizm światowy wydaje się sprawą wielokrotnie ważniejsza niż rozwój ruchu samochodowego. Z tego zestawienia ludzie mogą się słusznie śmiać. Niemniej widzimy, że nie o sam przelew krwi chodzi, lecz o cele, w jakich się ją rozlewa.\nPodobnie jest z potępieniem wojny. Każdej wojny, tak się mówi. Ale mówi się niesłusznie. Znany publicysta brytyjski, Philip Vander Est, opracował w roku 1979 obszerne dzieło obejmujące statystykę mordów komunistycznych. Według tego opracowania, począwszy od roku 1917, czyli od “Wielkiej październikowej”, komuniści wymordowali 143 milionów ludzi… Tzn. wielokrotnie więcej niż wciągu swego życia i wojen, zdołał wymordować Hitler. (Zauważmy na marginesie: w Rosji carskiej od roku 1821 do roku 1906 stracono zaledwie 997 ludzi). Trudno sobie wszakże wyobrazić, aby papież i moralność opinii publicznej mogły ocenić dzisiaj wojnę przeciwko Hitlerowi jako “zbrodnię”… Oczywiście, że niepodobna wyobrazić. Każdy zgodzi się z tym, że była to wojna słuszna, i bez tej wojny hitleryzm mógłby w dalszym ciągu szaleć na ziemi. Dlaczego jednak w takim razie wojna przeciwko komunizmowi ma być “zbrodnią”?… Mnie się zdaje, że każda wojna przeciwko zbrodniarzowi winna być uznana za słuszną i sprawiedliwą.\nWojen tak czy owak, nie wykreśli się z życia ludzkości. W ciągu ostatnich 300 lat mieliśmy tylko 60 lat bez wojen. Od roku 1945, czyli od końca ostatniej światówki, było ich na ziemi czterdzieści…\nWymyślono super-straszak: wojna atomowa, która może zniszczyć naszą planetę. Po każdym nowym wynalazku, od nowego systemu łuków począwszy, poprzez artylerię, karabiny maszynowe, gazy trujące, przepowiadano koniec ery wojen, jako zbyt niszczącej. Nic się nie sprawdziło. Hiroszima do teraz uchodzi za symbol odstraszający. Ale nie mówi się o tym, że bombardowanie Drezna przez bombowce alianckie w ostatniej wojnie, zwykłymi bombami lotniczymi, pociągnęło za s o ba czterokrotnie więcej ofiar. Nie mówi się, bo — nie wypada….\nTo, co wypada, a “nie wypada” mówić, jest wielkim hamulcem w naszym rozwoju intelektualnym, w ogóle. A już politycznym, w szczególe.\nZNOWU: PRAWDA NA WYWRÓT…\nPrzedstawia się Związek Sowiecki jako (uzbrojone po zęby) mocarstwo wyjątkowo potężne militarnie. W rzeczywistości jest odwrotnie. Związek Sowiecki jest chyba najsłabszym mocarstwem w dziejach. Bywały różne. Ale takiego, którego 90 procent własnej ludności pragnęłoby upadku, jeszcze nie było. Ten, kto przeżył ostatnią wojnę sowiecko-niemiecką i widział to, co się działo w początkach na własne oczy… Właśnie nie wypada o tym opowiadać głośno. Po wkroczeniu Hitlera w czerwcu 1941 przyjęte zostało powszechnie przez całą ludność, w tym rosyjską w szczególności — jako “wyzwolenie”. Ale kto opowiadał się za Hitlerem, ten jest w oczach opinii “zły”. Więc i przykład, choć naoczny, jest “zły”… Nie będę przytaczał przykładów powszechnie znanych, i zresztą zafiksowanych w licznych dziełach: całe armie sowieckie poddawały się masowo, przechodziły na stronę najeźdźcy .A ludność witała go chlebem i solą. Liczba jeńców w ciągu pierwszych miesięcy doszła do niebywałej cyfry wielu milionów. — Jednakże Hitler przegrał wojnę…\nZnamy Hitlera i jego system niezliczonych zbrodni. Mniej znana natomiast jest jego bezgraniczna głupota; głupota jego systemu i jego koncepcji politycznych. Miał on wojnę już wygraną w kieszeni zanim przekroczył sowiecka granicę. I zrobił wszystko, aby -ją przegrać… Hitler nie walczył z komunizmem. Jest tej “nie walki” pokazowym przykładem. Walczył z narodami i “rasami”. Za wroga uważał nie komunizm, lecz “rasę żydowską”, narody słowiańskie. Bolszewizm był dla niego tworem rasy żydowskiej; ludzi wschodnioeuropejskich traktował za “pod-ludzi”. Sam będąc rewolucjonistą i przede wszystkim nacional-socjalistą — nienawidził wszelkiej kontrrewolucji i zresztą wszelkiej “prawicy” z duszy całej. Wielokrotnie mówił, że żołnierz niemiecki walczy na wschodzie z Sowietami, nie po to, by wprowadzać stan kontrrewolucyjny w Rosji. Porównywał Rosjan do ludzi “z błota”… W ten sposób “wyzwolenie” którego się spodziewano, zamienił w krwawe deptanie godności ludzkiej. Zamienił “wyzwolenie” we własną klęskę…. A mimo to, jeszcze miliony ludzi — (Rosjan 1 800 000, Ukraińców, Białorusinów, mieszkańców Krajów Bałtyckich, Kaukazu, Donu, Azjatów etc.) wytrwało po hitlerowskiej stronie antysowieckiej z bronią w ręku do końca. Tak wielką nienawiść żywili do ustroju komunistycznego.\nW dzisiejszym nastawieniu tzw. “Zachodu” (Polski nie wyłączając) jest właściwie wiele z tego “hitleryzmu” w ocenie Bloku Sowieckiego. Nie chce się widzieć komunizmu, lecz “Rosję” i “Rosjan”. Tymczasem rozbicie tego bloku polega nie na sile militarnej, lecz polityczno-propagandowej. Recepta jest gotowa: wziąć wzór polityki Hitlera i — zrobić wszystko odwrotnie, niż on to uczynił… Czyli z “najeźdźcy” przeistoczyć się w autentycznego “wyzwoliciela”.\nAle nawet z punktu czysto militarnego Związek Sowiecki jest wielokrotnie słabszy od “Zachodu”. Niedawno Szwedzki Instytut Badań Wojennych w Sztokholmie ogłosił wyniki tych badań w czasopiśmie “EST”. Jest to szczegółowa analiza, której przytaczać tu nie będziemy z braku miejsca. Opracowanie wszystkich odcinków terenowych, rodzajów broni i sytuacji porównawczych z Zachodem. Wynika z tego, ze militarnie na lądzie, na morzu i w powietrzu Pakt Warszawski jest co najmniej pięciokrotnie słabszy od Paktu Atlantyckiego. A nie odwrotnie, jak to się lubi przedstawiać. W sumie licznie z broniami atomowymi.\nStąd Związek Sowiecki i cały jego Blok jest mocarstwem, które najbardziej obawia się otwartej wojny (“Konfrontacji”). Gdyż przy trafnej ocenie ze strony Wolnego Świata i zastosowania trafnej polityki, Blok Sowiecki rozpadnie się w drzazgi przy pierwszym zderzeniu wojennym. Rozpadnie się też cała ofensywna, psychologiczna sieć komunizmu, która dziś oplątuje i zagraża kuli ziemskiej\nMiędzynarodowy Komunizm wychodzi z założenia bardzo prostego rachunku: Po co narażać się na ryzyko wojny (zguba), gdy można bez wojny, niejako gołymi rękami opanować świat. Stąd cały komunistyczny plan ofensywny związany jest ściśle z planem obronnym w jedną całość. Infiltracja, indoktrynacja, dezinformacja, opanowanie wpływowych sfer wolnego świata przez wszelkiego rodzaju lewicowców, „progresistów”, pacyfistów etc. etc., przez wpływy komunistyczne są nam wszystkim bardzo dobrze znane. Już w dwudziestych latach zaprojektowany był z powodzeniem prowokatorski plan, znany pod mianem “TRUST”, który z jednej strony miał wszczepiać na Zachodzie przekonanie, że w Sowietach zachodzą wielkie, wewnętrzne przemiany “ewolucyjne”, z drugiej strony przestrzegać przed wojną, która by te przemiany unicestwiła i wzmocniła bezkompromisowość komunizmu. Od tego czasu nadzieje na “ewolucje” Moskwy nie ustały w wolnym świecie, znakomicie wzmacniane manipulacją różnymi “dysydentami”. Po drugiej wojnie głośne stały się komunistyczne “Kongresy Pokoju”. Jednało się do nich, kogo się dało, zwłaszcza wśród intelektualnych, “postępowych” chrześcijan. Dziś okazały się niepotrzebne, od kiedy papieże po II Soborze Watykańskim, uczynili z POKOJU najwyższą cnotę i podnieśli do godności nieomal świętego kanonu: Byle nie wojna! Byle nie przelewać krwi! Nie tylko w wojnie zewnętrznej ale i — uchowaj Boże w wewnętrznej kontrrewolucji! Tym bardziej wylansowano, już na wielką skalę i w nowym wydaniu, “nieantagonistyczną opozycję” w państwach komunistycznych…. Tzn. taka, która dąży do “poprawy”‘ ewolucyjnej komunizmu, ale wyklucza obalenie go siłą. Zaczęło się to w samych Sowietach jeszcze za Chruszczowa. Słynne pierwsze “samizdaty”, nawet z adresami redakcji i autorów, czyli na wpół jawnie, zasłynęły w całym świecie. Znaczenie tym większe, że jednocześnie utwierdzały Zachód w zachodząca w Bloku komunistycznym “EWOLUCJĘ”, o której wszyscy marzą, gdyż stanowi alternatywę wszelkiej wojny, a nawet ją wyklucza. W ten sposób zabłysnęli “opozycjoniści” tej miary jak Sacharow i Sołżenicyn. Po nich przyszła plejada innych. Wszystkie głośne. organizowane na Zachodzie “przesłuchania im. Sacharowa” odznaczały się tym, że przy ich rzekomym antykomunizmie dopuszczano tylko “niewinne ofiary”.


Bądź traktowana jak VIP w przychodni, wszyscy... - Tutorzyc - Wykop.pl\nTutorzyc 2 lata 9 mies. temu\nBądź traktowana jak VIP w przychodni, wszyscy cieszą się, że przyszłaś, wszak dawno Cię nie widzieli (przychodzę tam regularnie co miesiąc na badania do punktu pobrań), Pan z szatni życzy zdrowia i miłego dnia, Pani w rejestracji plotkuje z Tobą o "śmiesznych nieporozumieniach" ze skierowankami, pada mnóstwo miłych słów.\npokaż spoiler Wszystko tylko dlatego, że jestem dla nich miła i traktuję ich "jak ludzi", zamiast bólodupić z pretensjami.\nBądźcie mili dla ludzi, to wraca, Mireczki! (｡◕‿‿◕｡)\n#czujedobrzeczlowiek #truestory #sluzbazdrowia\n+: D..............a, pilot1123 +6 innych\nPieron 2 lata 9 mies. temu via Android\n@Tutorzyc czasem jak się trafi na Grażynę to nic nie pomoże\n+: jarekxz, Kinkostfur\n@Pieron: Jedna z sytuacji w tymże punkcie: Wbijam o 11:45.... punkt do 12:00 czynny, więc przepraszam, że tak późno, bo zaspałam na badanie, no i bez problemu mi pobrały krew, wszystko jak trzeba, uśmiech i te sprawy, życzę miłego dnia i jeszcze raz przepraszam za kłopot (choć teoretycznie to żaden kłopot, bo jeszcze 15 minut), babki że nic się nie dzieje, że miłego dnia i w ogóle.\nPo mnie wbija o 11:57 Grażyna, rozwala tyłek na fotelu, zanim zamknęłam drzwi usłyszałam jeszcze "JAK TO TROCHĘ PÓŹNO PRZYSZŁAM!? PUNKT DO 12 CZYNNY, TO JESZCZE MACIE OBOWIĄZEK KREW POBRAĆ A NIE HERBATKI W SOCJALNYM POPIJAĆ!!!!!!111111oneoneoneone"\npokaż spoiler Ciekawe czy ją bolało. Ja bym zrobiła tak, żeby ją bolało. ( ͡° ʖ̯ ͡°)\nVladimir_Kotkov 2 lata 9 mies. temu\n@Tutorzyc: na pewno nie mogły kilka razy trafić w żyłę ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nZiqsu 8 godz. temu\nPOLSKA U21 - BELGIA U21 :1\n#mecz #golgif #u21 #meu21 #reprezentacja\nadam2a 10 godz. temu\nEmigracyjna husaria w jednym tłicie:\n#heheszki #bekazprawakow #rakcontent #emigracja #szwecja #warszawa #neuropa\nMonsterKill 10 godz. temu\nPrzypominam ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nNowoczesność według współczesnej lewicy. 145\nMiał zrobić rewolucję w polskim Kościele.Uciekł tylnymi drzwiami. 145\nPOLSKA TO PAŃSTWO Z TEKTURY - Sławomir Mentzen i... 105\n2/3 bankructw w USA jest spowodowane rachunkami medycznymi [Ang] 59\nA co gdyby? #6 126\nPolska - Belgia 3:2 Zwycięstwo Polaków na inaugurację Euro U-21 - Golf News 64\nProfesor z UCLA potępia serial HBO - Chernobyl jako niedokładny i niebezpieczny 99\nJeśli dojdzie do blackoutu, zostaniemy bez wody 66\nModeracja wspiera wandalizm w Rzeszowie 97\nWarmia, jedna z najpiękniejszych krain w Polsce 66\nhardware humor internet technologia rozrywka nauka programowanie software sztuka 4konserwy ciekawostki ciekawostkihistoryczne ekonomia europa finanse gospodarka gry hahard heheszki historia kultura motoryzacja muzyka neuropa pieniadze pilkanozna policja polityka polska samochody sport swiat usa wydarzenia wykop zainteresowania


Mr SCOTT jedzie do... (-:: WYCIECZKA Nr 196 "Jeziorsko, Brodnia i Siedlątków"\nMr SCOTT 2 BRODNIA-2013 , BRZEG-2013 , JEZIORSKO-2013 , SIEDLĄTKÓW-2013\nTRASA : Łódź (al.Mickiewicza, al.Bandurskiego, Krzemieniecka, Konstantynowska ) - Konstantynów Łódzki - Mirosławice - Lutomiersk - Kwiatkowice Las - Kwiatkowice - Kwiatkowice Kolonia - Czarnysz - Piorunów - Przyrownica - Wola Łobucka - Lichawa - Bąki - Zaborów - Zygry - Otok - Wola Zalewska - Zadzim - Pałki - Rudniki - Pęczniew - Brodnia - Brodnia Kolonia - Brzeg - Glinno - Dzierżązna - Warta - Proboszczewice - Mikołajewice - Tomisławice - Tądów Górny - Tądów Dolny - Jeziorsko - Ostrów Warcki - Miłkowice - Siedlątków - Popów - Wylazłów - Pęczniew - Kraczynki - Dybów - Rzechta - Charchów Księży - Wierzchy - Żerniki - Nowiny - Ruda Jeżewska - Jeżew - Kłoniszew - Małyń - Puczniew - Zygmuntów - Szydłów - Charbice Górne - Charbice Dolne - Zdziechów - Kazimierz - Babice - Babiczki - Krzywiec - Konstantynów Łódzki - Łódź (Złotno, Krakowska, Biegunowa, Solec, Drewnowska, Manufaktura)\n[28.08.2013. - 183,0 km, 22,7 km/h, 8:03:08 h]\nMr SCOTT jedzie do... dookoła Zalewu Jeziorsko !!! Trasa WYCIECZKI Nr 196 (-:\nLato w pełni, pogoda dopisuje, forma też ! Po powrocie z niezwykle udanej wyprawy do Łowicza i dwóch dniach odpoczynku, Mr SCOTT wyrusza na kolejną mega-wycieczkę ! Przede mną potężny dystans nad Zbiornik Jeziorsko, stąd też już o godz. 9:oo melduję się na starcie. Zaczynam pod łódzkim Manhattanem na al.Mickiewicza.\nPedałuję drogą rowerową przez Park im. ks.J.Poniatowskiego, do estakady przy al.Włókniarzy i al.Bandurskiego.\nTyle razy tędy przejeżdżam i pora wreszcie zatrzymać się przy skrzyżowaniu ulicy Krzemienieckiej i Grodzieńskiej.\nPo drugiej stronie ul.Krzemienieckiej, w obrębie Parku im. J.Piłsudskiego, znajduje się Rezerwat przyrody "Polesie Konstantynowskie". Rezerwat położony jest na terenach dawnej Puszczy Łódzkiej i zajmuje powierzchnię 9,8 ha.\nZostał utworzony z inicjatywy Towarzystwa Przyrodniczego im. Stanisława Staszica w 1930 roku, na mocy uchwały Magistratu Miasta Łodzi. Jest to pierwszy rezerwat przyrody w Polsce, jaki powstał w granicach miasta. Należy również do najstarszych rezerwatów w naszym kraju.\n"Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu wielogatunkowego o cechach zespołu naturalnego z udziałem jodły występującej tu na północnej granicy geograficznego zasięgu". Ciekawostką przyrodniczą rezerwatu jest bluszcz zwyczajny oplatający drzewa, w niektórych miejscach do wysokości 20 m.\nDziś nie ma czasu na dłuższe zachwyty nad pięknem przyrody i otaczającego mnie świata ! Muszę się wyrabiać, stąd też w szybkim tempie przejeżdżam przez Konstantynów Łódzki i Mirosławice do Lutomierska.\nTutaj robię sobie krótki postój pod zespołem dawnego klasztoru Reformatów, na który składają się : kościół p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny oraz budynek klasztoru Salezjanów. Obiekty te wzniesiono w latach 1648- 1652 za sprawą rodziny Grudzińskich, na zrębach zamku gotyckiego z XIV wieku.\nKościół Salezjanów znam doskonale z kilku poprzednim wypraw (zobacz np. WYCIECZKĘ Nr 85). Jędrzej Grudziński, wojewoda rawski - sprowadził w 1650 roku zakon reformatów i oddał im zamek na pomieszczenia klasztorne. Przebudowa zamku na klasztor oraz budowa przylegającego do niego obecnego kościoła trwała do 1659 roku. Obecnie ślady po dawnym zamku są widoczne na zachodniej ścianie.\nWidok sprzed kościoła na wzgórze - centrum Lutomierska. Po lewej stronie ul.Kopernika, znajduje się niewielki staw.\nWracam na drogę wojewódzką nr 710. Żywym tempem przejeżdżam przez Kwiatkowice Las do Kwiatkowic. Za kościołem p.w. Świętego Mikołaja i Świętej Doroty, skręcam w prawo w drogę na Lichawę i jadę przez wieś Czarnysz.\nDojeżdżam do Piorunowa, gdzie znajduje się przepięknie odrestaurowany pałac - zobacz WYCIECZKA Nr 76 (-:\nDo roku 1898 właścicielem wsi Piorunów był fabrykant Leon Dorszyński. W okresie międzywojennym majątek stał się własnością jego syna Lucjana Niemyskiego - warszawskiego fabrykanta i jego żony Barbary Niemyskiej, którzy w roku 1925 rozbudowali istniejący już w tym miejscu dwór.\nObecnie w pałacu mieści się teraz ekskluzywny hotel z restauracją i spa.\nNaprzeciwko bramy wjazdowej do pałacu, znajduje się dobrze zaopatrzony sklep. Mr SCOTT znajduje pod kapslem napoju "Tymbark" napis "Kochaj życie". Dziś właśnie robię to na 100 % !!!\nPomykam dalej dobrze znanym traktem : przez wsie Przyrownica i Wola Łobudzka do Lichawy (popatrz WYCIECZKA Nr 68).\nSzybko dojeżdżam do wsi Bąki, gdzie znajdują się pozostałości po dawnym folwarku. W latach 30-tych XX wieku, majątek Bąki należał do Janiny i Wacława Dąbrowskich.\nMocno rozluźniony o-puszczam Bąki. Jadę wzdłuż lasu do skrzyżowania z kapliczką, wybudowaną w 1830 roku przez mieszkańców wsi Zaborów.\nKapliczka upamiętnia miejsce pochowania uczestników powstania listopadowego. W tym miejscu złożono również doczesne szczątki uczestników powstania styczniowego z 1863 roku. W roku 1939 kapliczka została zniszczona przez Niemców podczas akcji wysiedlania właścicieli miejscowego majątku. Po zakończeniu działań wojennych ówczesny dziedzic Zaborowa – Władysław Soszyński, odbudował kapliczkę w obecnym kształcie przy pomocy finansowej Franciszka Siarkowskiego - lekarza zamieszkałego we dworze.\nFundatorzy umieścili na kapliczce jeszcze dwie daty : 1914 i 1945 celem upamiętnienia wydarzeń pierwszej wojny i zakończenia II wojny światowej. Obecnie na cokole widnieje pamiątkowa tablica z napisem o treści : "Poległym za Ojczyznę w Powstaniu Listopadowym 1830 roku i Powstaniu Styczniowym 1863 roku. Wójt i Rada Gminy Zadzim. 11 listopada 2005".\nDziś oszczędzam sobie przejazd przez centrum Zygier. Przejeżdżam przez mostek na rzece Pisia i okrążam Zygry od południa. Po przecięciu drogi wojewódzkiej nr 483, kieruję się na Zadzim.\nPrzejeżdżam pod wiaduktem magistrali węglowej. Omijam rozjazd do wsi Otok i jadę dalej na zachód po oznakowanym szlaku rowerowym. Jest to liczący około 200 km niebieski szlak "Gorących Źródeł" (trasa : Poddębice - Sędów - Bronów - Światonia - Stemplew - Wielenin - Uniejów - Szarów Księży - Niewiesz - Lipnica - Dzierżązna - Niemysłów - Księże Młyny - SIedlątków - Pęczniew - Brodnia - Brzeg - Lubola - Przywidz - Zadzim - Otok - Zalesie - Zygry - Małyń - Puczniew - Szydłów - Czołczyn - Lutomiersk - Zgniłe Błoto - Rąbień - Łódź (Złotno - Polesie - Teofilów - Sokołów - Zimna Woda) - Aleksandrów Łódzki - Nakielnica - Stare Krasnodęby - Dalików - Krzemieniew - Panaszew - Antoniew - Poddębice).\nSzybko dojeżdżam do miejscowości Zadzim (zobacz WYCIECZKA Nr 85). Przemykam przez centrum, kierując się przez krzyżówkę z DW nr 479 do remizy OSP w Zadzimiu.\nNa ścianie strażnicy zawieszone są pamiątkowe tablice. Tą ufundowano w 2002 roku, z okazji 100-lecia istnienia straży.\nTablice podobne do tej na górze, widziałem już przy okazji innych wycieczek. Znajduje się na niej napis "Zbudowano przy pomocy finansowej Państwowego Zakładu Ubezpieczeń". Natomiast na tablicy wiszącej niżej, czytamy : "Termomodernizację i ogrzewania olejowe strażnicy wykonano przy pomocy finansowej WFOŚiGW w Łodzi w latach 2001-2003".\nJadę dalej na zachód w stronę sioła Rudniki. Na łąkach i pastwiskach wokół rzeki Urszulinki pełno krów. "Fanki" są jednak bardzo zajęte przeżuwaniem soczystej trawy i żadna w moją stronę nawet nie spojrzy. A to krowy (-:\nDziś wieje lekki wiaterek z płn.-wschodu, który bardzo ułatwia pokonywanie kolejnych kilometrów. Mr SCOTT forsuje wysokie tempo, stąd też średnia przejazdu 25,2 km/h, wygląda jak do tej pory całkiem nieźle (gdyby nie postoje na zdjęcia, byłoby ok. 30 km/h) (-:\nW dobrej dyspozycji docieram do Pęczniewa - zobacz koniecznie WYCIECZKĘ Nr 135.\nZaglądam na chwilę pod zabytkowy kościół p.w. św. Katarzyny. Został zbudowany w 1761 roku przez Franciszkę i Tomasza (1729-1800) z Głogowy Kossowskich herbu Dulęba - ówczesnych właścicieli Pęczniewa.\nW Pęczniewie zakończono już rewitalizację historycznego centrum. W ramach inwestycji wykonano między innymi roboty ziemne, parkingi, chodniki, prace związane z małą architekturą oraz nasadzenia.\nOdnowione centrum Pęczniewa kosztowało ponad 350 tys. zł, z czego ponad 215 tys. zł sfinansowano w ramach unijnych pieniędzy. Na skwerze ustawiono tablicę informującą o szczegółach przedsięwzięcia pt. "Zagospodarowanie centrum miejscowości Pęczniew-park wraz z otoczeniem".\nPrzy rynku ustawiono również nowe wiaty : przystankową i rowerową. Z Pęczniewa kursują autobusy do Sieradza, Poddębic i Łodzi.\nPo krótkim odpoczynku zmieniam kierunek jazdy. Ruszam na południe przez tereny leżące w otulinie zbiornika Jeziorsko. Jest to rejon objęty ochroną przyrody w ramach programu "Obszar Natura 2000".\nWąska asfaltówka przebiega pomiędzy stawami na rzece Brodnia i Pichnia.\nSą to stawy o łącznej powierzchni 172 ha lustra wody, które przystosowane są do hodowli materiału zarybieniowego do Zbiornika Jeziorsko.\nStawami zarządza Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu.\nPóźnym latem i jesienią, gromadzą się w tych okolicach stada ptaków wodnych i wodno-błotnych liczące tysiące osobników. Dziś nad stawem jest wyjątkowo spokojnie (-:\nPo chwili błogiego relaksu jadę dalej na południe. Za lasem mijam mostek na rzece Brodnia.\nMr SCOTT poznał te malownicze okolice wracając z wycieczki do Pęczniewa w 2012 roku. Wjeżdżam do wsi Lubola (niestety brak tabliczki). Na krzyżówce skręcam znowu na zachód (w lewo do osady Ferdynandów).\nJuż z daleka jest widoczny duży krzyż, który stoi w szczerym polu po prawej stronie drogi.\nKrzyż osadzony jest w kilkustopniowy, kamienny postument, który ogrodzony jest żelaznym płotkiem. Na cokole znajduje się napis "Boże Błogosław. Pamięci Adama Zgleczewskiego † 1894 r. 1898 r."\nWjeżdżam do wsi Brodnia, która jest pierwszym z celów dzisiejszej eskapady. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1298, kiedy to król Władysław Łokietek w zamian za Brodnię, nadał kasztelanowi rudzkiemu Stoigniewowi wieś Niemojów.\nSto metrów od tabliczki wjazdowej znajduje się skrzyżowanie, przy którym ustawiona jest bardzo ładna kapliczka. Kopuła budowli wspiera się na czterech kolumnach. Pod figurką Matki Boskiej widnieje napis "Królowo Maryjo Polski". W dolnej części umieszczono datę budowy - rok 1946.\nNa skrzyżowaniu skręcam na północ. Jadę przez Brodnię do remizy strażackiej.\nZwiedzam wieś oglądając zagrody wiejskie, które stoją po obydwu stronach szosy. Ostała się jeszcze ta drewniana chata kryta strzechą.\nBrodnia to typowo rolnicza osada, której gospodarze uprawiają żyzną glebę na obrzeżach Zalewu Jeziorsko. We wsi dominuje zabudowa murowana, ale natknąć się można jeszcze na takie drewniane, szeregowe budynki, połączone z oborą i stodołą.\nPółnocna część wsi leży nad samym brzegiem Zalewu Jeziorsko.\nZbiornik retencyjny Jeziorsko na rzece Warcie, jest drugim pod względem powierzchni zalewu i czwartym pod względem pojemności wśród 71 wielkich zbiorników retencyjnych w Polsce.\nKoncepcja budowy zbiornika retencyjnego na rzece Warcie sięga przełomu lat 50-tych i 60-tych. Konieczność jego budowy wynikała z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej doliny Warty.\nW rejonie Doliny Konińsko-Pyzderskiej, niemal każdego roku od lutego do maja na obszarze około 25 tysięcy ha, tworzył się naturalny zbiornik powodziowy o pojemności 150-200 mln m³, powodując duże straty w rolnictwie. Sytuacja powodziowa na rzece była również zagrożeniem dla położonych na jej brzegach miast.\nWzdłuż akwenu biegnie piaszczysta droga prowadząca z Brodni do Dąbrowy Lubolskiej i szosy na trasie Brzeg-Pęczniew.\nPrzyjazd Mr SCOTT'a, wywołał oczywiście w Brodni wielkie poruszenie ! Dorodne "Fanki" z ciekawością przypatrywały się wszystkim moim poczynaniom (-:\nWłaśnie po tej drodze przebiega niebieski szlak rowerowy "Do Gorących Źródeł".\nWracam do centrum wsi, gdzie znajduje się sklep przemysłowo-spożywczy.\nW Brodni przeważają niewielkie gospodarstwa rolne, które nastawione są na produkcję roślin. Ludziom się tu nie przelewa. Bezrobocie na polskiej wsi jest na pewno większe niż w miastach.\nW tym budynku mieściła się przed laty szkoła podstawowa.\nWracam do skrzyżowania z kapliczką i jadę na zachód do cmentarza parafialnego.\nPrzy głównej alei wyróżnia się kaplica grobowa rodziny Krzesińskich z Poznania.\nJest to także miejsce wiecznego spoczynku członków rodziny Wesołowskich.\nPrzy północnej części ogrodzenia cmentarza, znajduje się pomnik "Poległym za Ojczyznę na polu chwały 1939-1945".\nNa parafialnym cmentarzu nie zachowały się żadne szlacheckie pochówki. W środkowej części nekropolii znajduje się grób majora Antoniego Hendella. To żołnierz walczący w powstaniu listopadowym, odznaczony medalem Virtuti Militari.\nNa jego mogile ustawiony jest kamienny pomnik, obłożony żeliwnymi płytami i zwieńczony łacińskim krzyżem. Tablica epitafijna ukruszyła się ze starości i jej część leży oparta o postument. Widoczna jest na niej inskrypcja o treści "Janowi Antoniemu Hendell majorowi wojsk polskich przywiązana żona Barbara z hr Rydzynskich pomnik ten wystawiła. ur. d. 24 czer.1788, zm. 30 paźd.1889".\nPo zwiedzeniu cmentarza jadę kilkadziesiąt metrów dalej na zachód, pod kościół parafialny p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika.\nJest to drewniana świątynia, która została wzniesiona ok. 1556 roku oraz przebudowana w 1886 roku. Obok stoi drewniana dzwonnica z przełomu XIX i XX wieku. Zbudowana jest na planie kwadratu i zwieńczona gontowym dachem namiotowym.\nNa placu przykościelnym ustawiona jest kapliczka z figurką patrona kościoła.\nKościół parafialny w Brodni to drewniana świątynia o konstrukcji zrębowej, która zbudowana jest na planie krzyża. Budynek kościoła jest trzynawowy i orientowany (w architekturze sakralnej zwrócenie części prezbiterialnej, mieszczącej ołtarz główny, ku wschodowi - od łacińskiego słowa "oriens" - wschód).\nNa dachu znajduje się czworoboczna wieżyczka, zwieńczoną daszkiem ostrosłupowym z latarnią. Teren wokół Domu Pańskiego jest obsadzony wieloma gatunkami drzew i krzewów. Dookoła mnie tylko martwa cisza i błogi spokój (-:\nOd wschodniej części kościoła, znajduje się dom parafialny z końca XIX wieku.\nWnętrze kościoła utrzymane jest w bogato zdobionym stylu barokowym. W ołtarzu głównym umieszczony jest obraz namalowany w XVIII wieku, przedstawiający patrona kościoła. W ołtarzach bocznych znajdują się XVIII-wieczne obrazy ukazujące św. Józefa, św. Mikołaja, św. Rocha i św. Rozalię.\nW kościele jest też gotycki krucyfiks z XIV wieku oraz liczne obrazy i rzeźby barokowe. Ozdobą Domu Bożego jest polichromia wykonana przez Ludwika Zdziarskiego. Chór muzyczny pochodzi z 1886 roku i zbudowany został w tzw. stylu zakopiańskim. Na mensach ołtarzy występują licznie herby szlachty sieradzkiej. Trzeba będzie tu jeszcze raz przyjechać, aby wszystko obejrzeć na własne oczy !\nParafia w Brodni powołana została w XIV wieku, natomiast w połowie XVII wieku została wcielona do parafii Zadzim. W 1866 roku ponownie odzyskała samodzielność.\nPo zachodniej stronie kościoła ustawiona jest nowa kaplica pogrzebowa. Tuż za nią znajduje się piaszczysta drożyna, która wiedzie w dół w stronę Zalewu Jeziorsko.\nBrodnia to dawna wieś królewska. Na początku XV wieku król Władysław Jagiełło robił w Brodni przystanek w trakcie polowań w pobliskich lasach, a przy okazji wydawał tu wyroki sądu królewskiego tzw. roki sądowe. "Zjeżdżało się tutaj wtedy mnóstwo szlachty i rycerstwa z całej okolicy. Nie tylko skarżący powodowie i obwinieni, czy świadkowie, ale też krewni i sąsiedzi, zainteresowani pośrednio wynikiem rozprawy sądowej".\n"Ponieważ na rokach rozstrzygano oczywiście po kilka lub kilkanaście spraw z różnych okolic powiatu, przybywali więc liczną gromadą ziemianie z całego powiatu lub z całej nawet ziemi, a drugie tyle przyjeżdżało po to, żeby się z kimś zobaczyć, pozałatwiać swoje prywatne interesy, odnowić dawne znajomości, zawierać nowe itd".\nNa wschód od kościoła na stromej skarpie nad Wartą, znajdował się w średniowieczu folwark królewski i drewniana wieża obserwacyjno-obronna, wzniesiona na specjalnie usypanym kopcu.\nKról Jagiełło odwiedzał Brodnię stosunkowo często, przynajmniej 18 razy w latach 1401-1433, a więc co najmniej dwa razy w roku. Wieżę strawił pożar w połowie XVI wieku, natomiast folwark królewski dotrwał do końca XVIII wieku.\nPo II rozbiorze Polski wieś przeszła na własność króla pruskiego i była dzierżawą rządową. W czasach Księstwa Warszawskiego Brodnia stanowiła dobra narodowe w departamencie kaliskim. W latach 1807-1819 dzierżawcą Brodni był Ignacy Jabłkowski, właściciel m.in. dóbr Mstów w powiecie częstochowskim. Po Jabłkowskim naddzierżawcą Brodni został sędzia pokoju powiatu wartskiego Wincenty Czartkowski, właściciel Krąkowa i Zielęcina w powiecie wartskim i Grzymaczewa w powiecie sieradzkim - niesławny antybohater powieści Kruczkowskiego "Kordian i cham". Po powstaniu listopadowym Brodnia z przyległościami stała się majoratem generała Iwana Noskowa. Po powrocie do skrzyżowania z kapliczką, kieruję się na południe.\nJadę przez Kolonię Brodnia do kolejnej krzyżówki z murowaną kapliczką.\nJest to kapliczka słupkowa, posiadająca w przeszklonej niszy figurkę Serce Gorejące Jezusa. Otoczona jest żelaznym płotkiem, który udekorowano kolorowymi kwiatami.\nNa cokole umieszczona jest granitowa tabliczka z napisem "Chryste Błogosław Nas 1946".\nPoruszam się dalej na południe, po piaszczystej drożynie, która wiedzie lekko pod górkę. Skwar leje się z nieba ! Dziś temperatura w słońcu przekracza ponad 32 °C... Uff !!! Jak gorąco !!!\nPo wdrapaniu się na wzgórze podziwiam przepiękną panoramę. Ze szczytu widać dobrze błękitną taflę Zalewu Jeziorsko (-:\nPrzy tej drodze nie ma żadnej tabliczki wjazdowej, ale na pewno przy pierwszej wiejskiej zagrodzie, zaczyna się terytorium wsi Brzeg. Stoi przy niej znak drogowy z tabliczką szlaku rowerowego.\nJest to tzw. Stara Wieś, która położona jest nad brzegiem Zalewu Jeziorsko. Istnieją tu trzy stanowiska archeologiczne : cmentarzysko ciałopalne z epoki brązu, osada z okresu rzymskiego istniejąca od I do IV w. n.e. oraz cmentarzysko szkieletowe z XI-XIII wieku, w którym odkryto groby z bogatym wyposażeniem. Znaleziono w nich przedmioty z brązu, srebra i szkła, które przekazano do Muzeum w Sieradzu.\nZbiornik Jeziorsko należy do obiektów wielozadaniowych, który został zaprojektowany i wybudowany w celu m.in. zmniejszenia zagrożenia powodziowego w dolinie rzeki Warty, szczególnie dla miast Uniejów, Koło, Konin, Śrem i Poznań.\nPierwsza wzmianka pisana o osadzie Brzeg pochodzi z 1427 roku. Stanowiła ona wówczas własność królewską. We wsi znajduje się kaplica kościoła rzymsko-katolickiego. Jest to współczesny obiekt, wzniesiony z białej cegły w latach 70-tych XX wieku.\nW Brzegu znajduje się Centrum Kulturalno-Oświatowe przy Szkole Podstawowej im.Leona Kruczkowskiego.\nW tym starym budynku z końca XIX wieku, mieściła się przed laty remiza strażacka.\nNowa strażnica znajduje się kilkanaście metrów dalej, na sporej działce ogrodzonej betonowym płotem.\nNa jej terenie ustawiono stary wóz bojowy Star-25, który stanowi niemałą atrakcję motoryzacyjną. Samochód pochodzi z roku 1973 i przez lata brał udział w wielu akcjach gaśniczych. Gasił podpalane wiosną trawy i pożary pól (-:\nOpuszczam Brzeg i wjeżdżam do sąsiedniej wsi Glinno. To także dawna wieś królewska, mająca w roku 1553 parafię z kościołem. Już w odległych czasach istniał tu kościół parafialny p.w. św. Wita i Modesta, ufundowany przez Jakuba Głowaczewskiego w 1734 roku, do którego należał kościół filialny w Brodni.\nGlinno posiada bardzo ciekawą historię i Mr SCOTT planuje tu wrócić na oddzielną wyprawę. We wsi znajduje się skromna remiza strażacka, która obecnie jest remontowana.\nNa początku XIX wieku Glinno wchodziło w skład ekonomii Brodnia. Podążam dalej na południe i jadę przez Glinno Kolonię.\nŻwawym rytmem docieram do kolejnej wsi o nazwie Dzierżązna. Miejscowość o takiej samej nazwie, znajduje się w powiecie zgierskim niedaleko Łodzi (zobacz WYCIECZKA Nr 59).\nPrzejeżdżam obok ładnej kapliczki słupkowej, która stoi pomiędzy dwoma drzewami po prawej stronie szosy. To wysoka budowla z 1946 roku, z dwoma kolumnami w części środkowej, pomiędzy którymi umieszczono figurkę Matki Boskiej.\nZa Dzierżązną znajduje się miejscowość o nazwie Włyń. Na skrzyżowaniu skręcam w prawo i wyjeżdżam na drogę wojewódzką nr 710.\nNadal jest bardzo gorąco i wilgotno. Słońce co chwila przesłaniają coraz to gęstsze chmury. Oby tylko nie padało - martwi się Mr SCOTT... )-:\nSzybkim tempem dojeżdżam do mostu na rzece Warta. Byłem w tym miejscu całkiem niedawno. Można powiedzieć, że Mr SCOTT działa podobnie jak przysłowiowy przestępca, który zawsze wraca na miejsce zbrodni (-:\nZa mostem przenoszę się na ciąg pieszo-rowerowy. Na horyzoncie widać dobrze zabudowania miasta Warta, które poznałem dobrze podczas WYCIECZKI Nr 192.\nPrzy drodze ustawiony jest witacz z herbem Warty oraz tablicami "Warta Wita www.gminawart.pl" oraz "755-lecie 1255-2010". Warta to bardzo stara miejscowość i jedno z najstarszych w Polsce, które istniało już w X wieku za czasów panowania Mieszka Pierwszego !\nWartkim tempem docieram do skrzyżowania z drogą krajową nr 83. Skręcam w prawo - co pokazuje Mr SCOTT.\nWjeżdżam do dużej wsi o nazwie Proboszczewice, która stanowi północne przedmieście Warty.\nTo także bardzo stara miejscowość, znana już od 1335 roku. Po prawej stronie drogi znajduje się remiza strażacka.\nPrzede mną dość długi i prosty odcinek jazdy po drodze krajowej nr 83. Można nią dojechać do miejscowości leżących już na terenie województwa wielkopolskiego : Dobra - odległość 22 km i Turek - tylko 36 km (pozdrowienia dla rowerzysty Tadeusza, którego Mr SCOTT zapoznał podczas wycieczki do Wartkowic).\nGdy wjeżdżam do wsi Tomisławice, pogoda się znacznie pogarsza. Niebo przesłaniają już granatowo-stalowe chmury.\nAle jak to mówią "z dużej chmury mały deszcz" i jest w tym dużo prawdy ! Wspinam się na dość spore wzniesienie do wsi o nazwie Tądów Górny, ale z tych fantastycznych chmur nawet kropla nie spada (-:\nZjeżdżam z górki do wsi Tądów Dolny. Na liczniku tylko 45,7 km !!!\nZarówno Tomisławice i obydwie wsie Tądów, to bardzo stare miejscowości. Wymienia je bulla arcybiskupstwa gnieźnieńskiego z 1136 roku. Przy DK 83 jest duży parking, od którego prowadzi piaszczysta dróżka wprost nad Zalew Jeziorsko.\nChwila odpoczynku przed głównym celem dzisiejszej wycieczki ? Jak najbardziej ! Nad zalewem jest przepięknie ! Można wsłuchać się w szum wody, śpiew ptaków i nabrać sił do dalszej podróży. Przy dobrej pogodzie widać nawet dobrze przeciwległy Brzeg (-:\nPo chwili wjeżdżam do Jeziorska - dużej wsi w powiecie sieradzkim i gminie Warta. To również bardzo stara miejscowość, wymieniana w dokumentach już w 1324 roku.\nPrzez Jeziorsko można jechać po bezpiecznym ciągu pieszo-rowerowym, który wybudowano po obydwu stronach ruchliwej drogi krajowej. Po jej lewej stronie znajduje się żelazny krzyż osadzony w kamienny postument. Widać na nim wyryty napis "Boże błogosław naszej Ojczyźnie 1939". Jak dobrze wiemy, te prośby zdały się wtedy na nic... )-:\nPo tej samej stronie drogi mieści się cmentarz parafialny w Jeziorsku. Nekropolia istnieje w tym miejscu od wieków. Mr SCOTT ma nadzieję, że znajdzie na niej co najmniej kilka zabytkowych pomników.\nPo prawej stronie od bramy wejściowej widoczny jest wspaniały grobowiec, gdzie pochowany został Roman Selerski, który żył lat 28 i zmarł 11 lutego 1935 roku. "Prosi o modlitwę".\nIdąc główną aleją na zachód, po jej prawej stronie znajduje się wielka, płaska płyta nagrobna, którą wykonano w firmie kamieniarskiej Alfreda Fiebigera w Kaliszu. W jej górnej części wykuto herb Dunin z klejnotem.\nSpoczął tu Marian Dunin-Borkowski urodzony dnia 20 września 1860 w Obodówce na Podolu, który zmarł dnia 30 maja 1913 w Ustkowie Ziemi Kaliskiej - administrator dóbr Ustków i Rożdżały. Płytę ufundowali i "Proszą o modlitwę wdzięczni za niestrudzona pracę Kazimierzostwo Tymowscy".\nPrzy skrzyżowaniu centralnych alejek, znajduje się współczesny pomnik z kamienia lastryko. Ustawiona jest przy nim figurka Chrystusa.\n"Tu spoczywa ks. dr Karol Cieśliński Proboszcz Parafii Jeziorsko w latach 1938-1941, zmarł w 1941 r. wraz z Matką Wiktorią zmarłą w 1940 r. Ave Maria".\nPatrząc na północ widać duży grobowiec z cegły, który zwieńczony jest metalowym krzyżem. Na parawanowej ścianie posiada kilka tablic epitafijnych, które poświęcono członkom rodziny Dłużniakiewicz.\nTablica z żelaza z narożnymi, kwietnymi rozetami : "Ś.P. Waleria z Dłużniakiewiczów Malinowska, przeżywszy lat 64 zmarła 24 marca 1892. Prosi o westchnienie do Boga".\nPłyta z jasnego marmuru z inskrypcją o treści : "D.O.M. Ś.P. Józef Dłużniakiewicz dziedzic dóbr Wacławowa przeżywszy lat 65 umarł d. 25 lutego 1884 r. Prosi o westchnienie do Boga".\nTakże marmurowa tablica z napisem "Ś.P. Józef Dłużniakiewicz b.obywatel ziemski zm. d. 2 sierpnia 1928 r., przeżywszy lat 72. Prosi o westchnienie do Boga".\n"D.O.M. Ś.P. Wanda Ewa z Dłużniakiewiczów Kokeli urodzona w Gawłowicach d. 23 grudnia 1851 r., zmarła w Zadąbrowiu d. 23 stycznia 1888 r. Pozostały mąż wraz z dziećmi pamiątkę tę poświęcają". Była to żona burmistrza miasta Łęczyca.\nRodzina Kokeli herbu Prawdzic, przybyła do Polski z Węgier za czasów króla Stefana Batorego. Członkowie rodziny Kokeli posiadali majątek we wsi Wilczków. Jest to miejscowość w obecnym powiecie poddębickim, niedaleko Jeziorska (zdjęcie pochodzi ze strony "Szlachta sieradzka XIX wieku").\nTablica z białego marmuru z inskrypcją o treści : "Ś.P. Wiktorya z Dobruchowskich Dłużniakiewicz, przeżywszy lat 47 zakończyła życie d. 24 marca 1878 r. Pozostały mąż z dziećmi kładą tę smutną pamiątkę. Proszą o westchnienie za spokój Jej duszy".\nWracam do centralnej części cmentarza, gdzie znajduje się najwięcej starych pomników.\nTu spoczywa "Ś.P. Katarzyna z Kleniewskich Świeżewska b. Obywatelka M.Płocka żyła lat 72 - zm. 16.II.1937 r. Dobry Jezu a nasz Panie, daj Jej wieczne spoczywanie. Ukochanej Matce syn - ks. proboszcz miejscowy".\nMocno zniszczona, płaska płyta nagrobna na mogile Franciszka Skiwskiego ur. w lipcu 1871 r. w Jabłonce ziemi łomżyńskiej. "Zasnął w Bogu d. 8.11.1945 r. O westchnienie prosi do Boga".\nŁatwo trafić pod potężny grobowiec, który znajduje się po lewej stronie głównej alei. Jego front jest całkowicie zarośnięty bujnie kwitnącymi łodygami bluszczu.\nPo odsłonięciu pędów roślin, widać tablicę nagrobną z białego marmuru z napisem "Grób Andrzeja Kurczewskiego i Jego Rodziny".\nDo płyty przyklejona jest porcelanowa fotografia, przedstawiającego dostojnego mężczyznę z sumiastym wąsem i siwymi włosami, który odziany jest w wełniany surdut.\nSzukam dalej i Mr SCOTT wskazuje płytę nagrobną, która skrywa się w cieniu wielkiego drzewa. spoczywa tu "Ś.P. ksiądz Bolesław Zieliński Proboszcz Parafii Jeziorsko, ur. 2.III.1866 r., um. 22.XII.1930 r. Zacnemu Obywatelowi Czcigodnemu duszpasterzowi tę pamiątkę stawiają Stanisław i Zdzisław Kamoccy z Ustkowa".\nNieopodal leży płyta nagrobna z kamienia szarego piaskowca z napisem "Ś.P. Maria z Goliszewskich Stankowska, urodzona dnia 4 kwietnia 1837 roku, zasnęła w Bogu dnia 3 lutego 1907 roku. Prosi o modlitwę".\nW tej części cmentarza widać kilka płyt grobowych, które wymagają pilnej interwencji człowieka.\nTo stare nagrobki, które od lat nie były czyszczone, przez co odczytanie znajdujących się na nich inskrypcji jest niemożliwe lub znacznie utrudnione.\nW tym grobie został pochowany ksiądz Władysław Sadowy, który żył w latach 1875-1934. To Proboszcz Parafii Jeziorsko w latach 1931-1934. "Pokój jego duszy".\nTu pochowano małżonków Zofię i Karola Maetsche.\nNa pomniku zachowała się owalna tablica z żeliwa, na której można odczytać epigraf o treści : "Tu spoczywają zwłoki Marcjanny z Frontczaków Pleśnierowicz, przeżywszy lat 74 zmarła 17 czerwca 1812 r. Prosi o Zdrowaś Marya". To prawdopodobnie najstarsze miejsce pochówki na tej nekropolii !\nOdnowiona kaplica św. Krzyża na cmentarzu w Jeziorsku - dawniej grobowiec Józefa Reccera.\nPłyta na grobie Konstantego, Walentego Snowadzkiego, urodzonego 11 lutego 1821 roku w Wieszkowie w Wielkim Księstwie Poznańskim. Zmarł 8 sierpnia 1897 roku w Jeziorsku. "Kochające dzieci ojcu swemu".\nPo lewej stronie od wejścia do kaplicy, widoczny jest monument z kamienia jasnego piaskowca oraz rozpadająca się ze starości krypta grobowa.\nNa postumencie można jeszcze odczytać wyblakłe litery, że pomnik ten wystawiono "Kochanej Matce z Żychlińskich Marya Dehnel" (żyła a latach 1843-1911). "Pokój jej duszy".\nO ściany grobowca opierają się dwie tablice epitafijne : "Ś.P. z Mikorskich Eliza i Artur Żychliński. Proszą o zdrowaś Marya".\n"Ś.P. Adam Żychliński Prosi o westchnienie do Boga".\nTuż obok znajduje się pomnik z kamienia jasnego piaskowca, który ogrodzony jest żeliwnym płotkiem. Zakrywają go opadające gałęzie drzewa. To miejsce wiecznego spoczynku dla dziecka, które żyło tylko 5 lat i zmarło dnia 9 stycznia 1902 roku. "Ukochanemu dziecku rodzice".\nW południowej części cmentarza znajduje się pomnik pamięci Powstańców Styczniowych 1863 roku. Jest to kamienny obelisk zwieńczony wizerunkiem piastowskiego orła, który zrywa się do lotu.\nW 1914 roku pochowano tu też poległych w bitwie pod Maszewem legionistów z 1 pułku strzelców, jednak mogiła ta nie zachowała się. Na cokole umieszczone są dwie tablice z napisami o treści : "Poległym za Ojczyznę Powstańcom 1863 roku - Społeczeństwo Jeziorska" oraz "Pomnik powstał staraniem KGW Jeziorsko" (czyli z inicjatywy miejscowego Koła Gospodyń Wiejskich).\nBlisko południowej części ogrodzenia, zwraca uwagę współczesny pomnik wykonany z nowoczesnej odmiany czarnego granitu. Na płycie nagrobnej ułożona jest zamknięta księga z napisem "Żyłem krótko, choć żyć chciałem. Bóg mnie wezwał, iść musiałem...".\nNa części parawanowej przyklejone są pozłacane litery tworzące napis "Ś.P. Bartosz Owczarek żył lat 18 zg. tragicznie" oraz wizerunek uśmiechniętego chłopca, który siedzi na motocyklu. Obok ustawiony jest krzyż, a na nim kask motocyklisty.\nPo prawej stronie tej samej alejki, mieści się pod drzewem zapomniany nagrobek z kamienia.\nDo cokołu przytwierdzona jest mocno zniszczona tabliczka z cyny. Spoczywa tutaj Józef Laniszewski, były oficer Wojsk Polskich, który urodził się w 1812 roku i zmarł dnia 18.11.1874 roku. "Proszę o westchnienie za jego duszę".\nNa koniec penetracji nekropolii w Jeziorsku, Mr SCOTT doprowadza do ciekawego pomnika, który ustawiony jest w południowym sektorze cmentarza. Jest to ściana parawanowa zwieńczona spiczastymi naczółkami, zbudowana z cegły i kamienia.\nNa pomniku znajduje się jedna płyta epitafijna opatrzona datą 12 lipca 1911 roku (Józef ? dalej nieczytelne).\nPo zwiedzeniu cmentarza przechodzę na drugą stronę DK nr 83, gdzie znajduje się kościół parafialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego.\nDo kościoła prowadzi szeroka aleja wyłożona kostką brukową. Na placu przykościelnym ustawiony jest krzyż misyjny i żelazna dzwonnica.\nZawieszone są na niej trzy dzwony, w tym jeden pochodzący z 1872 roku.\nPo lewej stronie od wejścia do świątyni, stoi pomnik Papieża Jana Pawła II-go. Na cokole umieszczono napis o treści : "Brońcie krzyża. Wielkiemu Papieżowi Janowi Pawłowi II 1978-2005 w hołdzie wdzięczni parafianie Jeziorsko 2011".\nDom Boży w Jeziorsku nie posiada cech stylowych i zbudowany został w latach 1854-1856. Jest kościołem jednonawowym, z wyposażeniem z XVII-XVIII wieku, pochodzącym z poprzedniej świątyni. Najważniejszym zabytkiem jest barokowa chrzcielnica z czarnego marmuru z początku XVIII wieku. Kościół został wyremontowany w 2004 roku.\nWe wschodniej części placu przykościelnego, znajduje się dom parafialny z początków XX wieku.\nParafię w Jeziorsku erygowano już w pierwszej połowie XIV wieku. Pierwszy kościół drewniany, istniał tu już przed 1520 rokiem. Po pożarze w 1636 roku, kolejny był konsekrowany w 1710 roku. Front świątyni ozdobiony jest dwoma wnękami o wykroju arkadowych z figurkami Serce Gorejące Jezusa oraz Matki Boskiej. Dom Pański jest bardzo podobny do kościoła w Górze Świętej Małgorzaty (-:\nTeren przed kościołem ogrodzony jest parkanem zbudowanym w 1954 roku, który powstał przy nieocenionej pomocy parafian. W tym samym roku plac został obsadzony symetrycznie krzewami i drzewami ozdobnymi, przez co posiada typowo parkowy charakter. Pośrodku alei znajduje się oświetlona figurka Matki Bożej, która stoi na cokole z kamieni polnych.\nRuszam na dalsze poznawanie Jeziorska. To bardzo zadbana wieś należąca do gminy Warta i powiatu sieradzkiego. Znajduje się w niej Szkoła Podstawowa im. Władysława Reymonta.\nPrzed wejściem do budynku zawieszona jest tablica z wizerunkiem patrona oraz jego mottem "Rzeczywistość jest z tej samej przędzy co i marzenia". Tablicę odsłonięto uroczyście podczas nadania szkole imienia w dniu 19 maja 2012 roku.\nPo przeciwnej stronie drogi, znajduje się drugi budynek szkolny. Placówka szkolna w Jeziorsku istnieje od przeszło 100 lat.\nNa siatce ogradzającej szkołę, zawieszona jest plansza z informacjami na temat gry rowerowej "Powstaniec Maria". Podobną tablicę widziałem już w Warcie (-:\n"Powstaniec Maria to rowerowa gra terenowa. Poruszając się rowerem po wyznaczonych miejscowościach poznacie losy Marii, która w obliczu szansy odzyskania wolności – wybuchu Powstania Styczniowego – wraz z mężem i częścią służby przyłącza się do oddziału powstańczego. Czy podoła temu wyzwaniu? Co spotyka ją na powstańczej drodze ?"\nMr SCOTT robi sobie krótką przerwę przy miejscowym sklepie. Pod kapslem napoju znajduję taki oto tekst "Teraz, no bo kiedy ?". I jest to najwłaściwsza odpowiedź na temat tej wycieczki ! Szykowałem się do pokonania tej trasy już od dawna i wreszcie dziś nastał ten wyjątkowy dzień (-:\nPo uzupełnieniu zapasów wody i chwili odpoczynku, skręcam na zachód w drogę na Goszczanów.\nPo prawej stronie drogi znajduje się nowoczesne boisko szkolne.\nNieco dalej stoją budynki remizy strażackiej i centrum kultury w Jeziorsku. Działa przy nim działa Stowarzyszenie Kobiet Aktywnych Wsi Jeziorsko. Jest też biblioteka.\nNa ścianie strażnicy zawieszona jest pamiątkowa tablica z czarnego granitu. Znajduje się na niej wizerunek św. Floriana - patrona strażaków oraz napis o treści : "Rok założenia OSP w Jeziorsku -1 1912 r. W hołdzie założycielom Ochotniczej Straży Pożarnej w Jeziorski oraz druhom kontynuującym rozwój jednostki. Społeczeństwo Jeziorska. 1 lipiec 2012 r.".\nPo zwiedzeniu Jeziorska ruszam w dalszą podróż. Szybkim tempem docieram do wsi Ostrów Warcki.\nJest to malownicza miejscowość położona nad brzegiem zbiornikiem Jeziorsko i w północnej części gminy Warta. Jej estetyczny "wiatcz-żegnacz", ustawiony jest po lewej stronie szosy. Trwa akurat remont nawierzchni drogi, którą wykonuje firma "Skanska".\nW najbliższej okolicy, na granicy województw łódzkiego i wielkopolskiego, rozsiane są działki rekreacyjne, działa pole namiotowe i powstaje przystań dla jachtów.\nSpełniło się więc kolejne, rowerowe marzenie Mr SCOTT'a ! Dotarłem wreszcie do terytorium województwa wielkopolskiego ! Hurrraaaa !!!\nWjeżdżam więc na teren województwa wielkopolskiego, powiatu tureckiego i gminy Dobra.\nŻegnam tym samym województwo łódzkie, powiat sieradzki i gminę Warta (-:\nPo chwilowym załamaniu pogody nie ma już ani śladu ! W blasku sierpniowego słońca wjeżdżam do wsi Miłkowice.\nCo prawda mój blog obejmuje swoją tematyką tylko wyprawy po woj.łódzkim, ale skoro już tak daleko zajechałem, to warto też napisać parę słów o Miłkowicach. Historia tej miejscowości jest bardzo ciekawa. Poza tym Mr SCOTT został tu miło powitany przez urodziwą "Fankę" (-:\nWe wsi znajduje się Ochotnicza Straż Pożarna. Remiza stoi przy skrzyżowaniu z drogą do Wilczkowa.\nNa ścianie strażnicy zawieszona jest pamiątkowa tablica z symbolem toporków strażackich i napisem "80 lat 1916-1996 OSP Miłkowice".\nObok wisi mocno skorodowana tabliczka z informacją, że obiekt "Zbudowano przy pomocy finansowej Państwowego Zakładu Ubezpieczeń".\nPo przeciwnej stronie drogi na terenie przydomowego ogrodu, stoi krzyż osadzony w kamienną podstawę.\nNa kamieniu umieszczony jest obrazek Matki Boskiej Licheńskiej i data powstania krzyża - rok 1932.\nNajwiększą atrakcją turystyczną Miłkowic, jest fenomenalny kościół p.w. św. Mikołaja Biskupa.\nPierwszy kościół w Miłkowicach został wzniesiony zapewne na przełomie XIV i XV wieku. Na początku XVI w. parafia miała drewniany kościół p.w. św. Mikołaja i św. Doroty, który zastąpiono nową świątynią z bali sosnowych na murowanym fundamencie. Otrzymał on wezwanie św. Mikołaja, a ufundował go Ignacy Lipski - łowczy wschowski.\nKościół ten jednak spalił się w 1849 roku, wraz z plebanią wystawioną w 1812 roku oraz pozostałymi zabudowaniami plebańskimi. W 1850 r. został pobudowany nowy kościół, na koszt Tomasza Bogdańskiego - ówczesnego dziedzica Miłkowic. Świątynia ta wzniesiona została z nietrwałego materiału i już ok. 1870 roku była całkowicie zrujnowana.\nObecny kościół parafialny wybudowano w latach 1880-1882, z fundacji Marii z Wężyków Bogdańskiej, dziedziczki dóbr Miłkowice i Rzymsko, jako dar za ocalone życie. W 1883 roku dostawiono okazałą wieżę. Kościół został konsekrowany w 1910 roku.\nW czasie I wojny światowej Niemcy zabrali dwa dzwony: "Tomasz" i "Stanisław", które przetopione zostały na armaty. W trakcie II wojny światowej hitlerowski okupant zamienił kościół na szpital, a w końcu 1944 roku na magazyn żywnościowy. Na zdjęciu metalowa dzwonnica, którą pobudowano w 1972 roku.\nNiemcy ukradli jednak także i ten ostatni dzwon. W 1945 roku urządzili w wieży kościelnej punkt obserwacyjny. Nacierające wojska sowieckie zlikwidowały go pociskiem z działa artyleryjskiego. Wieża została poważnie uszkodzona. W latach 1959-1960 kościół został wreszcie wyremontowany.\nPrzed świątynią ustawiony jest drewniany krzyż misyjny z rzeźbą Chrystusa. Wewnątrz kościoła ocalało zabytkowe wyposażenie : trzy ołtarze, kielich ze stopką z 1640 roku, obraz św. Antoniego z XVIII wieku, oraz obraz św. Mikołaja autorstwa wybitnego polskiego malarza Juliana Fałata. Pod kościołem znajduje się krypta grobowa fundatorów, do której wejście zostało zamurowane.\nW tej części Miłkowic znajduje się asfaltowa droga, która wiedzie nad brzeg Zalewu Jeziorsko. Przy krzyżówce z polną drożyną, ustawiony jest kamienny krzyż, który ogrodzony jest metalowym płotkiem.\nNa cokole wyryty jest napis "Jezu Chryste zmiłuj się nad nami ! Fundator J.Osiewała 1932 r.". Ponadto przyklejona jest do niego miedziana tabliczka z informacją o treści : "Na pamiątkę IV zjazdu rodziny Osiewała. Miłkowice 24.07.2010".\nOd krzyża kieruję się nad zalew. Prowadzi do niego wybrukowana droga, która jest systematycznie wypłukiwana podczas przypływów.\nTafla wody jest dziś wyjątkowo spokojna. Lekki wiatr pcha na brzeg spienione fale. Dookoła tylko przejmująca cisza, którą co rusz przeszywają głosy ptaków. Jest pięknie (-:\nDziś Jeziorsko to przede wszystkim dobre miejsce do zmagań w sportach wodnych i aktywnego wypoczynku. Zdaniem ekspertów, w tych okolicach istnieją idealne warunki do uprawiania windsurfingu, kate-surfingu, a w zimie do bojerów.\nPatrząc na wschód, na drugim brzegu zalewu widoczne jest siedlisko krwiożerczych BAZ OBCYCH ! Mr SCOTT już wie, że dziś los nie oszczędzi mu konfrontacji z OBCYMI... Wkrótce stanę przed nimi oko w oko !!! To daje mi impuls do działania i po romantycznych chwilach, szykuję się w dalszą podróż !\nZbiornik Jeziorsko nadal nie jest do końca odkryty i doceniany przez mieszkańców regionu łódzkiego, nie ma tu więc wielkiego turystycznego tłoku. A może to i lepiej ?\nWarto podkreślić, że zbiornik ma bardzo duże znaczenie dla ptaków migrujących. Na terenie ostoi występuje mnóstwo cennych i zagrożonych gatunków ptaków. Szuwary i zarośla, to ważne refugium lęgowych i migrujących ptaków wodno-błotnych.\nWracając znad zalewu do Miłkowic, na rowerowym liczniku wyświetliła się liczba 100 przejechanych kilometrów ! Dziś wykręcę pewnie jeszcze z osiemdziesiąt (-:\nPrzejeżdżam raz jeszcze obok wspaniałego kościoła. Przy drodze prowadzącej do zagród wiejskich, ustawiony jest żelazny krzyż.\nWracam na drogę krajową nr 83, przy której znajduje się budynek Szkoły Podstawowej w Miłkowicach. Szkołę zbudowano w 1950 roku. Tradycje szkole sięgają tu XV wieku. Jest wielce prawdopodobne, że już wtedy funkcjonowała szkoła parafialna, ponieważ "Metryka Uniwersytetu Krakowskiego z lat 1400-1508 wymienia bowiem trzech studentów pochodzących z Miłkowic: Martinus de Milkowycze (rok 1407), Mathias Andree de Milkouicze (rok1440 za rektoratu Jana z Dobrej), Nicolaus Andree de Mylkowicze (rok 1459)".\nKilkadziesiąt metrów dalej, po przeciwnej stronie szosy, znajduje się cmentarz parafialny w Miłkowicach. To nowa nekropolia, która powstała na obszarze ok. 2 ha, w trakcie budowy zbiornika wodnego "Jeziorsko".\nZałożenie nowego cmentarza było dla mieszkańców wsi bolesnym przeżyciem. Zlikwidowano bowiem starą nekropolię, która znajdowała się niedaleko kościoła. W 1985 roku przewieziono wszystkie szczątki ludzkie z 1252 grobów, które dały się zlokalizować, na nowe miejsce.\nPo wejściu na teren cmentarza, po lewej stronie stoi kamienny ołtarz, na którym widoczne są dwie pamiątkowe tablice. Na tej umieszczono cytat z Ewangelii św. Jana (J6, 34) "Dawaj nam Panie zawsze tego Chleba..." oraz napis "Ku pokrzepieniu serc żyjących i wyjednania pokoju zmarłym Ołtarz ten na dzień 29 czerwca 2006 r. wykonał Zakład Kamieniarski Franciszka Kupczyka z Dobrej".\nNa drugiej można jeszcze odczytać inskrypcję o treści : "Ś.P. Ks. Juljan Libory Przedwoski Proboszcz Parafii Miłkowice, urodzony 11 maja 1840 r., zmarł 26 kwietnia 1906 r. Pokój duszy zacnego kapłana"\nMr SCOTT wykonał szybki obchód po cmentarnych alejach, w poszukiwaniu jakichś interesujących nagrobków. Zachował się w bardzo dobrym stanie pomnik na grobie Zygmunta Błaszczyka, który przeżył lat 29 i zmarł 28 lutego 1933 roku. "Prosi o modlitwę do Boga".\nNa nagrobku znajduje się porcelanowa fotografia, na której widać młodego, przystojnego mężczyznę ubranego w garnitur z wełny, białą koszulę i krawat. Posiada on charakterystyczne uczesanie włosów do góry i tyłu głowy, które było modne w latach 30-tych XX wieku.\nUdaje się odszukać jeszcze tylko jedną interesującą mogiłę. Blisko bramy wejściowej, po prawej stronie od głównej alei, na grobie małżonków Sieradzan ustawiony jest pomnik z nowoczesnej odmiany granitu.\nPochowani tutaj zostali : "S.P. Stefan Sieradzan, ur. 13-VII-1908, zm. 24-II-1999, Żołnierz Września 1939 r. i Powstania Warszawskiego 1944 r./ Helena Sieradzan, ur. 07-II-1911, zm. 12-XI-2003". Stefan Sieradzan uczestniczył czynnie w kampanii wrześniowej i bitwie nad Bzurą. Walczył w rejonie miejscowości Gaj Stary, Piątek, Gieczno oraz w Łowiczu. Po ucieczce z obozu jenieckiego prowadził działalność konspiracyjną w Zgrupowaniu "Żubr" Armii Krajowej, XXII Obwód, 17 Rejon Warszawa Żoliborz, a następnie bezpośrednio walczył w Powstaniu Warszawskim. Cześć Jego Pamięci !!!\nCzas nagli i trzeba jechać dalej ! Opuszczam pustą drogę krajową nr 83 i kierując się ciągle na północ, pędzę przez wieś Biedaków i Kościanki. Pokonuję podjazd na niewielkie wzniesienie i kiedy wyjeżdżam z lasu, ukazuje mi się taki oto obraz....\nDwie szkaradne BAZY OBCYCH zaatakowały siedliska ludzkie i opanowały stację paliw !!! To potwierdzenie teorii, że "ONI są wszędzie" !!!\nMr SCOTT wrzeszczy "Na pomoc ! Ratunku !", ale dookoła żywej duszy i ani śladu człowieka... Taki niesamowity widok towarzyszy mi jeszcze po wyjechaniu na drogę wojewódzką nr 478. Skręcam na wschód i mocno naciskając na pedały, pędzę z górki w stronę wsi Skęczniew.\nNa tym odcinku można naprawdę ostro się rozpędzić ! Błyskawicznie docieram do Zbiornika Jeziorsko, przy którym ustawiona jest czerwona tablica z napisem "PLB 100002 Zbiornik Jeziorsko. Obszar Natura 2000".\nObok tablicy leży wielki głaz narzutowy z tablicą z brązu, na której umieszczono informację o treści : "Zbiornik wodny Jeziorsko na rzece Warta. Inwestor Okręgowa Dyrekcja Gospodarski Wodnej - Poznań. Projekt Hydroprojekt - Poznań. Generalny wykonawca Energopol 7 Poznań 1986". I wszystko jasne !\nPo prawej stronie szosy znajduje się wjazd na teren Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Mieści się tutaj Zarząd Zlewni Górnej Warty z/s w Skęczniewie oraz Kierownictwo Zbiornika Jeziorsko.\nPrzy ogrodzeniu ustawiona jest estetyczna tablica informacyjna z mapą zalewu oraz podaniem jego danych technicznych. Są to parametry dot. zapory czołowej, jazu przelewowo-spustowego, elektrowni wodnej oraz czaszy samego zbiornika.\nJest także wykres pokazujący zestawienie podstawowych poziomów piętrzenia wody i objętości zbiornika. Powstał on po przegrodzeniu doliny rzeki Warty w 484,3 km jej biegu na linii wsi Skęczniew-Siedlątków zaporą ziemną o maksymalnej wysokości 20 m i długości 2730 m oraz po wybudowaniu zapór bocznych w dolinie rzek : Pichny i Teleszyny oraz zapór cofkowych w rejonie miasta Warta.\nJadę w blasku słońca po zaporze wodnej, wprost do granicy województwa łódzkiego. Mr SCOTT się cieszy, bo znowu jesteśmy u siebie.\nTo prawda, że "Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej" !!! (-:\nWjeżdżam na teren powiatu poddębickiego i gminy Pęczniew. Poruszam się po trasie oznakowanego, żółtego szlaku rowerowego.\nZbiornik rozciąga się pomiędzy miejscowościami Skęczniew i Warta na długości 16 km w pradolinie Warty i osiąga szerokość do 3,5 km. Po koronie zapory przebiega równa jezdna.\nDługość zbiornika wynosi 19 km, szerokość 1,8 – 3,5 km, powierzchnia do 4230 ha, pojemność całkowita 203 min m³, pojemność użytkowa 162,5 min m³, wysokość zwierciadła wody 120,5 m n.p.m.\nOprócz zapory czołowej zbiornik posiada trzy zapory boczne: Pichna, Teleszyna i Siedlątków oraz dwie zapory cofkowe. Zbiornik jest napełniany w okresie od stycznia do marca, a od 20 czerwca sukcesywnie opróżniany, aż do minimalnego stanu wody w listopadzie.\nBudowę zbiornika rozpoczęto w 1975 roku, a pełen zakres piętrzenia i gospodarki wodnej podjęto w 1992 roku. Na zdjęciu widok na rzekę Wartę za zaporą.\nPoniżej zapory czołowej w bezpośrednim sąsiedztwie jazu, położona jest elektrownia wodna o mocy 4,89 MW, uruchomiona w 1995 roku.\nZalew Jeziorsko to drugie pod względem powierzchni i trzecie pod względem całkowitej pojemności sztuczne jezioro w Polsce. Przy urządzeniach zapory ustawiona jest tablica informacyjna ze wszystkimi jej parametrami.\nW tej części zapory znajduje się obelisk z pamiątkową tablicą.\nZnajduje się na niej popiersie Józefa Głuszaka (1917-1989) oraz napis : "Inżynier budownictwa wodnego, wybitny hydrotechnik, Dyrektor Okręgowej Dyrekcji Gospodarki Wodnej w Poznaniu w latach 1973-1983, pomysłodawca, projektant i inwestor Zbiornika Wodnego Jeziorsko. W XV rocznicę śmierci, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Skęczniew czerwiec 2004 r.".\nW 1998 roku w płd. części zbiornika został utworzony rezerwat ornitologiczny "Jeziorsko". Uczyniono tak w celu ochrony ostoi ptaków wodno-błotnych z licznie występującymi rzadkimi i chronionymi gatunkami. Rezerwat rozciąga się na powierzchni 2350,6 ha.\n"W okresie bezwodnym odsłania się błotniste dno zbiornika z szeregiem płytkich rozlewisk. Zachowało ono charakter naturalnej doliny zalewowej na podłożu mineralnym; przy niskich stanach wód wynurza się równina z licznymi, wypełnionymi wodą zagłębieniami terenu".\n"Co rok wiosną Warta wtłacza do zalewu wodę bogatą w organiczne zanieczyszczenia z dużą ilością związków biogennych. Woda ta, płytko rozlewając się wśród roślinności, nagrzewana promieniami słońca, sprzyja rozwojowi organicznego życia".\n"Gwałtownie rozwija się mikroflora, wpływając na rozwój kolejnych ogniw łańcucha pokarmowego. Bogactwo pożywienia, zróżnicowane warunki terenowe, niedostępność terenu i możliwość ukrycia gniazd to korzystne warunki, zachęcające ptaki do odbywania tu godów i wychowywania młodego pokolenia".\n"Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy poziom wody zaczyna opadać, rozpoczyna się jesienna migracja ptaków. Doliną Warty wędrują wtedy niezliczone ich stada. Położony na szlaku wędrówki zalew Jeziorsko jest dla nich bardzo ważnym przystankiem, mogą tu odpocząć i zgromadzić energię na dalszą część lotu". Gniazdują tutaj m.in. gęgawa, perkoz dwuczuby, ohar, kormorany. Wiosną można spotkać też czaplę białą, rybitwę białowąsą i czarną. Zimą zbiornik przyciąga gatunki ptaków, które częstsze są raczej nad polskim morzem niż na śródlądziu.\nJadę dalej drogą przebiegającą przez zaporę. Po chwili wjeżdżam do wsi Siedlątków, która ma bardzo bogatą historię. Jej początki datowane są na lata 1064-1074, kiedy to księżna Judyta Halicka (żona Władysława Hermana) nadała te tereny duchownemu - kanonikowi o imieniu Sedlon.\nOzdobą wsi jest kościół parafialny p.w. św. Marka Ewangelisty, który zbudowany został w roku 1683 !\nPierwszy kościół parafialny ufundowany został w 1497 roku przez rodzinę Ubyszów - właścicieli wsi. Na jego miejscu wzniesiono z kamienia polnego i cegły obecny kościół jednonawowy, z prostokątnym prezbiterium.\nWewnątrz świątyni znajduje się pieczołowicie odrestaurowany, pozłacany ołtarz główny, którego centralny element stanowi obraz Matki Boskiej Siedlątkowskiej. Jest to kopia XVII-wiecznego obrazu, który uległ zniszczeniu w wyniku pożaru w 1957 roku.\nObecny ołtarz ufundowany został w 1958 roku przez bp. Antoniego Pawłowskiego - ordynariusza włocławskiego. Odrestaurowano go w 2002 roku. W jego uszakach bocznych znajdują się obrazy ewangelistów : św. Mateusza i św. Łukasza, natomiast w szczycie ołtarza - św. Jana. Pod podłogą kościółka w dwóch kryptach znajdują się trumny, w których pochowani są zacni siedlątkowianie. Jednym z nich jest powstaniec styczniowy Adam Jabłkowski h. Wczele, ur. w 1837 r. w Siedlątkowie, który zginął 9 lutego 1863 roku koło Rudnik w walce z kozakami. W kruchcie wmurowano tablicę poświęconą jego pamięci, którą ufundowali mieszkańcy wsi.\nGdy probostwo parafii objął ksiądz Grzegorz Czaja, postawił sobie za cel uratowanie przed zniszczeniem zabytkowego kościoła i odbudowanie życia parafialnego. W niedługim czasie pozyskał sponsorów, dzięki którym świątynia systematycznie odzyskała swój dawny blask. W latach 1988-2008 kościół został pieczołowicie odrestaurowany. W północnej ścianie pozostawiono odsłonięty fragment fundamentu z kamienia polnego.\nInne zabytki kościoła to trzy krzyże procesyjne z XVIII wieku, rzeźba św. Jana Nepomucena, rokokowa monstrancja z 1781 roku, kielich z XVII wieku, kielich z początku XVII wieku oraz ornaty z przełomu XVIII i XIX wieku. W północnej części placu przykościelnego, który wybrukowano kamieniami z siedlątkowskich pól, stoi murowana dzwonnica z trzema dzwonami.\nBlisko dzwonnicy ustawiony jest drewniany krzyż misyjny, który przystrojony jest biało-czerwoną flagą.\nObok zasadzony został dąb papieski, dla uczczenia Jana Pawła II-go.\nPod drzewkiem ułożona jest księga z czarnego granitu. Znajduje się na niej wizerunek Karola Wojtyły, data "01.05.2011" oraz dedykacja o treści : "Wielkiemu rodakowi z wdzięcznością za wyniesienie na ołtarze. Siedlątkowianie".\nPodczas remontu kościoła odnowiony został także dom parafialny, który stoi we wschodniej części ogrodu przykościelnego.\nW siedlątkowskim sanktuarium Matki Boskiej, co roku mają swoje spotkania bankowcy, którzy przyjeżdżają tutaj zawsze w maju. Pod koniec czerwca zaś, w dniu patrona św. Piotra, swoje święto obchodzą rybacy słodkowodni z całej Polski. Natomiast myśliwi okręgu sieradzkiego, pielęgnując przesłanie z przeszłości, obrali kościółek na swoje sanktuarium, do którego rokrocznie pielgrzymują.\nA jeszcze parę lat temu istniała groźba, że kościół w Siedlątkowie przestanie istnieć. W latach siedemdziesiątych minionego XX wieku miał zostać rozebrany i przeniesiony w inne miejsce. Wszystko z powodu budującego się, największego w centralnej Polsce sztucznego Zbiornika Jeziorsko. Ostatecznie zdecydowano pozostawić go na obwałowanym cyplu.\nZ betonowego wału ochronnego rozciąga się malownicza panorama na zbiornik Jeziorsko i okoliczne miejscowości. Mr SCOTT zaprasza do obejrzenia zdjęć "Zalew Jeziorsko z lotu ptaka" - niesamowite doznanie !!!\nOd XV do XVII wieku Siedlątków posiadał nawet prawa miejskie. Kiedyś w tym miejscu znajdował się gród rycerski, który został zalany przez wody zalewu. Podczas prac archeologicznych wykonanych pod koniec lat 70-tych ub. wieku, znaleziono tutaj m.in. hełm i część zbroi, na której wybita jest marka płatnerska, najprawdopodobniej Mikołaja z Krakowa.\nZ wału widać także doskonale wieżę kościoła w Miłkowicach. Wokół zbiornika rozciągają się wsie, obecnie przekształcane w miejscowości wypoczynkowe, w których działki zakupili mieszkańcy większych miast, głównie województw łódzkiego i wielkopolskiego.\nKościół w Siedlątkowie położony jest w depresji, poniżej tafli wód zbiornika Jeziorsko, którego brzeg otacza wysoka skarpa.\nParafia Siedlątków jest obecnie najmniejszą parafią w Polsce i liczy około 180 wiernych ! W 1882 roku stała się filią parafii Pęczniew. Ponownie usamodzielniła się w 1958 roku. Po zwiedzeniu kościoła ruszamy na dalsze poznawania tej uroczej miejscowości, którą bardzo chętnie odwiedzają turyści. Najważniejszym wydarzeniem lokalnej społeczności co roku jest odpust parafialny, przypadający w pierwszą niedzielę września. Ponadto we współpracy z Urzędem Gminy na początku lipca organizowane są mistrzostwa Polski w grillowaniu karpia, cieszące się coraz większą popularnością wśród smakoszy tej ryby.\nPrzy piaszczystej drodze prowadzącej do kościoła, stoi niewielka kapliczka słupkowa.\nNieopodal kościoła stoi pomnik poświęcony św.Hubertowi - patronowi myśliwych. Został postawiony w 80. rocznicę założenia Polskiego Związku Łowieckiego z fundacji myśliwych okręgu sieradzkiego. Na postumencie umieszczono symbol Polskiego Związku Łowieckiego oraz tablicę z napisem "Św.Hubertowi w 80. rocznicę powstania Polskiego Związku Łowieckiego. Myśliwi Okręgu Sieradzkiego".\nWyjeżdżam na wąską drogę, która wyłożona jest betonowymi płytami i jedziemy na wschód w stronę cmentarza parafialnego w Siedlątkowie. Na jego terenie stoi XIX-wieczna kaplica cmentarna, w której znajduje się późnorenesansowy ołtarz p.w. Matki Boskiej Siedlątkowskiej z ok. 1640 roku, z obrazem będącym repliką obrazu z kościoła.\nMr SCOTT ujawnił na terenie tej niewielkiej nekropolii tylko jeden ciekawy nagrobek. W tej mogile spoczywa "Ś.P. Ignacy Świętaszczy żył lat 74, zm. 16.XI.1988 r. Żołnierz partyzant odznaczony Krzyżem Kawalerskim Partyzanckim i Walecznych oraz medalem Zasłużony na Polu Chwały, Odznaką Grunwaldzką za Warszawę, Odrę, Nysę i Bałtyk. Bronił i żywił. Pokój Jego Duszy".\nZ cmentarza rozciąga się malownicza panorama na zbiornik Jeziorsko oraz liczne działki rekreacyjne i domostwa miejscowej ludności.\nWyjeżdżam z Siedlątkowa kierując się na południe. Jadę po asfaltowej drodze, która przebiega po wzgórzu, pomiędzy żyznymi polami uprawnymi. To właśnie w tym miejscu znajduje się cała wataha BAZ OBCYCH...\nOBCY wybrali to miejsce nieprzypadkowo. Można stąd doskonale kontrolować całą okolicę ! Bracia i siostry ! Bądźcie czujni, bo "ONI są wszędzie" !!!\nWrzeszczy Mr SCOTT, który odważnie stanął do konfrontacji z odwiecznym wrogiem ! Cóż za niesamowity widok ! Aż ciarki przechodzą po plecach !!!\nSłońce już nisko, a do domu daleko ! Za Siedlątkowem zmienia się nawierzchnia drogi i do wsi Popów wjeżdżam mocno rozdygotany... Jazda po nierówno ułożonych płytach z betonu, na pewno nie należy do przyjemnych )-:\nPoruszam się cały czas po drodze, która biegnie wzdłuż wschodniej ściany Zalewu Jeziorsko. Szybko dojeżdżam do wsi Wylazłów, mając po prawej stronie zabudowania osiedla przy ul.Sadowej.\nSzosa skręca bardziej na zachód i zbliża się do piaszczystego brzegu zalewu "Jeziorsko".\nZachód słońca nad jego wodami, to wyjątkowe i niepowtarzalne chwile !\nWarto wybrać się w te okolice z najbliższymi. Można np. dojechać samochodem do Pęczniewa, zostawić auto na parkingu i ruszyć na rowerową wycieczkę dookoła zalewu ! Warto skorzystać z przystani jachtów i wypożyczalni sprzętu wodnego.\nWjeżdżam ponownie do Pęczniewa, gdzie po lewej stronie szosy znajduje się restauracja "Letnia". Lokal specjalizuje się w potrawach rybnych i tradycyjnej kuchni polskiej. Oferuje także do wynajęcia domki letniskowe 2-3 osobowe, pole namiotowe oraz sprzęt pływający.\nPedałuję do centrum Pęczniewa i za rynkiem, na głównym skrzyżowaniu skręcam na północ w ul.Spółdzielczą. Tym samy pętla wokół Zalewu Jeziorsko została zamknięta !\nTak więc to, co jeszcze do niedawna wydawało się marzeniem Mr SCOTT'a, zostało wprowadzone w czyn !\nAby nie powielać drogi dojazdowej do Pęczniewa, w drogę powrotną do Łodzi jadę inną trasą. Szybkim tempem docieram do wsi Kraczynki.\nTam szosa skręca na wschód i przejeżdżam przez sioło o nazwie Dybów.\nNastępnie przez wieś Rzechta, bardzo starą miejscowość, która znana jest już od 1391 roku.\nDojeżdżam do skrzyżowania w Rzechcie Drużbińskiej (w lewo do Drużbina - Mr SCOTT planuje wycieczkę do tej wsi). Skręcam na chwilę na południe i za widocznym na zdjęciu domem, ponownie na wschód w drogę na Charchów Księży.\nJadę po piaszczystej, dobrze utwardzonej drodze do mostu na rzece Urszulinka.\nPotem wyjeżdżam na wąską asfaltówkę, która przebiega przez Charchów Księży.\nZachód słońca w Charchowie Księżym - rewelacyjny i niezapomniany widok (-:\nNa zegarze godz. 19:08, a krowy jeszcze na pastwisku. Dorodne "Fanki" z uwagą przypatrują się poczynaniom Mr SCOTT'a (-:\nTerytorium wsi Charchów Księży kończy się przed skrzyżowaniem z drogą wojewódzką nr 469.\nJadę cały czas prosto do wsi Wierzchy - zobacz koniecznie WYCIECZKĘ Nr 83 (-:\nW Wierzchach warto obejrzeć XVII-wieczny kościół parafialny p.w. św. Mikołaja.\nNa dawnym cmentarzu przykościelnym, zachowały się dwie stare mogiły.\nTutaj spoczywa Eufrozyna Szaniawska z rodu Kruszewskich herbu Awdaniec. Urodziła się w majątku Zdziechów w okolicach Lutomierska. Żyła tylko 39 lat i zmarła 29 marca 1863 roku. "Prosi przechodzącego o westchnienie". Oczywiście wzdycham...\nPrzed bramą wejściową ustawiony jest żelazny krzyż, który obsadzono w kamienny blok. Wyryty jest na nim napis "Pamiątka 1900-letniego Jubileuszu. Świątynia Trójcy Świętej w Wierzchach".\nZ drugiej strony kamiennej podstawy, znajduje się niestety nieczytelny tekst opatrzony datą "1935 rok".\nPod krzyżem leży tablica nagrobna - wspomnienie Marcelego Tuszkowskiego herbu Bończa, który zmarł we wsi Piotrów 16 stycznia 1856 roku. Marceli Truszkowski był właścicielem wsi Górki koło Zadzimia i dziedzicem wsi Piotrów koło Wierzchów.\nKościół położony jest w centrum wsi, przy skrzyżowaniu z drogą wojewódzką nr 473. Kieruję się na wschód do wsi Piotrów.\nW Piotrowie przejeżdżam przez tory magistrali węglowej oraz przez most na rzece Pisia we wsi Żerniki. Tam skręcam na północ do drogi powiatowej na linii Pudłówek-Kwiatkowice. Mijam żelazny krzyż, który stoi na polu we wsi Nowiny.\nW blasku zachodzącego słońca, docieram do wsi Ruda Jeżewska.\nW tej osadzie można jeszcze podziwiać niepowtarzalną chałupę chłopską, krytą oryginalną strzechą. Stoi po lewej stronie szosy.\nPółnocno-zachodni wiatr bardzo sprzyja i bez wysiłku dojeżdżam do wsi Jeżew.\nRównie szybko pojawiam się w Kłoniszewie.\nKłoniszew i skrzyżowanie z drogą na Zygry i do Lichawy.\nWjeżdżam do Małynia - zobacz np. WYCIECZKĘ Nr 160 (-:\nW Małyniu można podziwiać neogotycki kościół p.w. św. Andrzeja Apostoła, który został wzniesiony z czerwonej cegły w latach 1908-1912 (zobacz film z wnętrza świątyni).\nZ Małynia pedałuję przez las do Puczniewa - zobacz WYCIECZKA Nr 152.\nDalszą trasę znamy doskonale z kilkunastu wcześniejszych wypraw. W kompletnych ciemnościach docieram do Kazimierza (WYCIECZKA Nr 41).\nKazimierz i kościół parafialny p.w. św. Jana Chrzciciela, który został wzniesiony w latach 1902-1910. To projekt słynnego polskiego architekta i konserwatora zabytków Józefa Piusa Dziekońskiego.\nZ Kazimierza kieruję się na Babice. Dalej przez Babiczki, Krzywiec i północną część Konstantynowa Łódzkiego do naszej kochanej Łodzi. Na zdjęciu tablica wjazdowa przy ul.Złotno.\nDochodzi godz. 21:45, gdy szczęśliwie i bez przeszkód pojawiam się w Manufakturze. Na terenie dawnego Imperium Izraela Poznańskiego, znajduje się wielkie centrum handlowo-usługowo-rozrywkowe. Jest w nim m.in. sklep sportowy "Go-Sport". Można w nim kupić wiele części i akcesoriów rowerowych.\nKończę mega-wycieczkę dookoła Zalewu Jeziorsko na rynku Manufaktury, gdzie nocne życie Łodzi dopiero się rozpoczyna ! A jednak udało się i dokonałem tego !!! To najdłuższa wycieczka w karierze Mr SCOTT'a i jednocześnie potwierdzenie tezy, że\n"Wszystkie nasze marzenia mogą stać się rzeczywistością – jeśli mamy odwagę je realizować".\nBędzie co wspominać w długie, jesienne wieczory (-:\n, 14 maja 2016 19:59\nwitaj byłeś w miłkowicach szkoda że nie poszłeś do starego cmentarza który jest obok zalewu na wprost od tej kapliczki zapraszam też na swój blog link SIMENALE.BLOGSPOT.COM\nMr SCOTT 16 maja 2016 08:30\nDziękuję za odwiedziny i informację o cmentarzu i Twoim blogu. Na pewno tam zajrzę !


Nowa przychodnia przy ul. Kopernika - WOMP ZCLiP\nRozbudowa przychodni związana była przede wszystkim z koniecznością rozszerzenia funkcji obiektu do poziomu przychodni wielospecjalistycznej. Przez dwa lata udało się wybudować i wykończyć czterokondygnacyjne skrzydło, stworzyć nową rejestrację, zmodernizować klatki schodowe, wymienić windy, zmienić wejście do przychodni (teraz główne wejście znajduje się od strony ul. Sambora), zagospodarować teren, odrestaurować mur, wymienić ogrodzenie i zbudować nową drogę wokół budynku.\nW dobudowanej części działać będą dwie przychodnie:\n• ta dotychczasowa - Przychodnia nr 3 Rehabilitacji Leczniczej i Zawodowej oraz\n• Przychodnia nr 2 (Podstawowa Opieka Zdrowotna i Ambulatoryjna Opieka Specjalistyczna).\nRozbudowa zdecydowanie podnosi warunki, w jakich świadczone są usługi: nowoczesna rejestracja z systemem kolejkowania, przestronne korytarze, szatnia dla pacjentów, świetnie wyposażone gabinety lekarskie, zmodernizowana rehabilitacja z nowym wyposażeniem. A to wszystko w samym centrum miasta. Inwestycja o wartości 8,7 mln zł została w całości pokryta ze środków WOMP-ZCLiP. Trwają jeszcze ostatnie prace związane z zakończeniem tego etapu, takie jak porządkowanie terenu, czy oznakowanie przychodni.\nPrzychodnia nr 3 - Rehabilitacja\nPacjenci kojarzą przychodnię przy ul. Kopernika głównie z rehabilitacją. Przychodnia Rehabilitacji rzeczywiście pozostaje w budynku, przenosi się jednak na czas III etapu prac do nowego skrzydła. Na najniższej kondygnacji znajdzie się kinezyterapia (sale gimnastyczne), hydroterapia i fizykoterapia z terapulsem, magnetoterapią i krioterapią. Z kolei na parterze oraz na drugim piętrze funkcjonuje Poradnia Rehabilitacyjna z gabinetami masażu, światłolecznictwa i laseroterapii.\nPrzychodnia nr 2 - POZ i Poradnie Specjalistyczne\nDo nowej części budynku już wkrótce przeprowadzą się lekarze z przychodni przy ul. 3 Maja. Od 30 lipca przyjmować będą już lekarze POZ, natomiast od 6 sierpnia br. pacjenci będą mogli skorzystać z porad z zakresu: dermatologii, okulistyki, otolaryngologii, otolaryngologii dla dzieci, neurologii i neurologii dziecięcej.\nW przychodni zamontowany został biletomat, dzięki któremu rejestracja odbywać się będzie w uporządkowany sposób. Pacjenci mogą w automacie wybrać rejestrację do lekarzy, do rehabilitacji, do kasy czy po odbiór recept. Przy rejestracji znajduje się aż pięć stanowisk z wyświetlaczami, które informują o kolejce, dodatkowo zbiorcze informacje dot. kolejki do rejestracji wyświetlane będą na dużym monitorze.\nUkłon w stronę dzieci i rodziców\nNa parterze nowego skrzydła przyjmować będą lekarze pierwszego kontaktu (POZ), między innymi pediatrzy. Z myślą o naszych najmłodszych pacjentach oraz ich opiekunach stworzyliśmy salę zabaw, która znajduje się w niezależnym pomieszczeniu, jednak tuż obok gabinetów lekarskich. Dzieci w oczekiwaniu na wizytę u lekarza mogą miło spędzić czas: pobawić się lub porysować.\nW toaletach (zarówno w damskiej, jak i w męskiej) zamontowano przewijaki dla niemowląt. Dzięki temu zarówno każda mama, jak i każdy tata będą mogli w komfortowych warunkach zadbać o pielęgnację swojego dziecka. Dodatkowo tuż przy wejściu do przychodni znajduje się pomieszczenie, w którym można pozostawić wózek dla dziecka.\nBudynek został w pełni dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych. Na zewnątrz znajduje się 6 oznaczonych miejsc postojowych: trzy przy samym wejściu do przychodni od strony ul. Sambora oraz trzy od strony ul. Kopernika. Do głównego wejścia prowadzi podjazd, a w środku działają dwie przestronne windy. Znajdują się tu także toalety dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Projekt budynku od początku zakładał brak barier architektonicznych właśnie po to, by mogli z niego bez przeszkód korzystać wszyscy nasi pacjenci.\nZa kilka miesięcy rozpocznie się III etap inwestycji, czyli całkowita modernizacja starej części budynku. Jednym z elementów tej części jest wykonanie termomodernizacji, na którą WOMP-ZCLiP otrzymał dofinansowanie z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Szczecinie w wysokości 1,177 mln zł. W tym czasie stara część budynku zostanie całkowicie wyłączona z użytkowania. Po remoncie do starej części wróci rehabilitacja, a do dobudowanego skrzydła przeniesione zostaną pozostałe w przychodni przy ul. 3 maja poradnie: ginekologia, alergologia, chirurgia ogólna, pulmonologia, urologia i terapia uzależnień, które pozostają jeszcze w budynku przy ul. 3 maja aż do zakończenia III etapu inwestycji. Ostatni etap modernizacji budynku zakończy się w I połowie 2020 roku.\nNowa część przychodni w liczbach\n4 - kondygnacje nowego budynku\n8,7 - mln zł kosztowało zrealizowanie I i II etapu inwestycji\n40 - liczba gabinetów lekarskich w nowej części\n1722 - powierzchnia nowej części budynku (m. kw.)\nKolejna wystawa grafik pt."Recepta" na ścianach Przychodni WOMP-ZCLiP przy ul.Kopernika 18 w Szczecinie\t30 styczeń 2020