Mucha Size Plus: Moje krótkie podsumowanie- dużo zdjęć\nMoje krótkie podsumowanie- dużo zdjęć\nCześć Miśki :*\nDzisiaj przeglądałam swój blog i wpadłam na fajny pomysł aby zebrać wszystkie posty w jednym ;)\nDzisiaj wybrałam dla Was po jednym zdjęciu z każdej sesji, którą miałam i pod każdym z nich umieszczę link, który przeniesie Was do wszystkich zdjęć z danego postu.\nSzczerze jak przeglądałam wszystkie posty to nie spodziewałam się, że aż tyle sesji miałam.\nUwielbiam wracać do tych chwil i obserwować zmiany jakie we mnie zaszły.\nBlog zaczęłam prowadzić w 2014 roku i miałam wiele obaw co do tego czy się spodoba i jaki będzie odbiór. Po tych trzech latach nie żałuję niczego!!! Wręcz jestem szczęśliwa, że wtedy podjęłam taką decyzje.\nMoja rada dla Was jeśli zastanawiacie się czy zacząć jakiś nowy etap lecz nie jesteście pewni czy to wasza droga, to PRÓBUJCIE!!!! Lepiej żałować, że coś nie wyszło i mieć nowe doświadczenia niż całe życie zastanawiać się co by było gdyby...\nAutor: Plus Size Muchy o 11:16\nUnknown 3 lutego 2017 11:49\nPlus Size Muchy 3 lutego 2017 12:50\nAlisa 4 lutego 2017 06:09\nPlus Size Muchy 4 lutego 2017 08:13\nNippi 4 lutego 2017 23:12\nJestem mega fanką zdjeć w stylu pink up, kocham ten styl <3 a Ty wyglądasz rewelacyjnie\nPlus Size Muchy 5 lutego 2017 09:48\nŁukasz 15 lutego 2017 03:49\nŚwietny post :) A zdjecia mega wow ale się zmieniłaś :) ciekawa historia bloga i zdjęć :) Pozdrawiam\npandrysz 3 marca 2017 11:16\nSuper wyglądasz. Jesteś żywym dowodem że piękna kobieta nie musi być szczupła.\nPlus Size Muchy 4 marca 2017 07:18\nRyszard 2 lipca 2017 08:29\nWspaniala URODA i Figura !!!


PROJEKTOR DOSKONAŁY - MAREK SUTKOWSKI - Wiedza i Życie - 4/1998\nOD KILKUDZIESIĘCIU LAT LAMPY KINESKOPOWE "TRZYMAJĄ SIĘ MOCNO". CZY JEDNAK SKOŃCZY SIĘ ERA WSZECHOGARNIAJĄCEJ CHMURY ELEKTRONÓW, MASOWO WYTWARZANYCH PRZEZ TE LAMPY? OTO POJAWIŁ SIĘ GROŹNY KONKURENT ZARÓWNO KINESKOPÓW, JAK I WSZYSTKICH DOTYCHCZASOWYCH TECHNIK PREZENTACJI OBRAZU.\nIdea sterowanych cyfrowo mikroluster, odbijających na ekran światło lampy projekcyjnej, narodziła się zaledwie 10 lat temu. Ówczesna technologia nie pozwalała jednak na wykorzystanie ogromnych zalet systemu. Powstawały urządzenia duże, nieporęczne i często się psujące. Jednak w kilka lat później ogromny postęp w mikromechanice warstwowej dał nowe możliwości, które dość skwapliwie wykorzystano i już w lutym 1996 roku Texas Instruments zademonstrował pierwszy system projekcyjny, wykorzystujący matrycę zawierającą 1.3 mln pikseli. Już około dwa tygodne później firma norweska Davis wyprodukowała pierwszy projektor graficzny na podsystemach Texas Instruments, a w maju kanadyjski Electrohome zastosował po raz pierwszy system trójchipowy. Czerwiec przyniósł urządzenia spełniające wymogi standardu SVGA. W sierpniu pierwsze zestawy DLP były już w sprzedaży. W Europie pojawiły się w 1996 roku na targach Photokina w Kolonii, a kilka tygodni później - na polskim rynku.\nCYFROWY PROCESOR OBRAZU\nChoć projektor DLP (Digital Light Processing) przypomina zewnętrznie rzutnik do slajdów, jednak zasada jego działania jest zupełnie inna: zapis cyfrowy jest bezpośrednio prezentowany w postaci obrazu świetlnego rzucanego na ekran projekcyjny. Realizowane jest to przez jedną małą kość - DMD (Digital Micromirrors Device). Zawiera ona matrycę maleńkich luster, mogących się odchylać pod wpływem pola elektrostatycznego i tym samym zmieniać kierunek biegu promieni świetlnych.\nImpulsy sterujące podawane są w postaci cyfrowej (0 lub 1), a więc lusterka mogą przyjmować tylko dwa określone stany. Oświetlona matryca DMD może zatem promienie odbite od każdego z takich lusterek kierować w dwa różnemiejsca.\nW pozycji odpowiedniej do wysterowania jednego z elementów matrycy, dajmy na to logiczną jedynką, lusterko skieruje światło w obiektyw projekcyjny i wtedy na ekranie otrzymamy świecący punkt, będący w pozycji odpowiadającej umiejscowieniu tego lusterka w matrycy DMD. Jeśli przy podaniu sygnału zera logicznego odbite promienie skierowane zostaną poza obiektyw na powierzchnię absorbującą, to punkt na ekranie będzie wygaszony. Matryca składa się z bardzo wielu takich lusterek, a każde z nich odpowiada jednemu punktowi na ekranie. W efekcie uzyskujemy wprost idealne odwzorowanie świetlne obrazu podanego na wejście rzutnika w postaci cyfrowej.\nRyc. 1. Zasada działania systemu DLP (Digital Light Processing)\nIstnieje kilka odmian projektorów DLP, lecz zasada ich działania jest zawsze taka sama. Podobny jest również ogólny schemat budowy (ryc. 1) każdego z nich. Cykl pracy każdego lusterka składa się z kombinacji ośmiu kolejnych stanów. Jest to tzw. sterowanie słowem ośmiobitowym. Oznacza to, że możliwych jest 28 = 256 kombinacji, a zatem każdy punkt na ekranie może przyjmować jedną z 256 wartości jaskrawości (przy oświetleniu światłem białym daje to 256 odcieni szarości). Aby otrzymać obraz pełnokolorowy, trzeba - jak wiemy - złożyć trzy barwy podstawowe: czerwoną, zieloną i niebieską. Można wtedy uzyskać 2563 =\n= 16.7 mln odcieni barw.\nIstnieją obecnie trzy odmiany rzutników DLP, różniące się metodą uzyskiwania kolorowych obrazów. Pierwsza z nich to układ jednochipowy (ryc. 2a). Matrycę DMD oświetla tu lampa, której światło jest filtrowane w układzie optycznym zawierającym filtr rotacyjny (w tym przypadku jest to tarcza, na której obwodzie umieszczone są trzy filtry - czerwony, zielony i niebieski). Promienie ogniskowane na powierzchni filtru kieruje się następnie na matrycę lusterek, a ponieważ filtr ten obraca się ze stałą prędkością, więc barwa światła docierającego do kości (chipu) DMD jest sekwencyjnie zmieniana z czerwonej na zieloną, następnie niebieską itd. Procesor sterujący zmienia również układ lusterek tak, aby sekwencyjnie tworzyć obrazy składowe kolejno następujących po sobie barw. Obrazy te nakładają się na siebie z taką prędkością, że mózg ludzki rejestruje tylko jeden kolorowy obraz, którego luminancja jest jednak o 2/3 mniejsza od maksymalnej możliwej do uzyskania (przy projekcji w dużych lub jasnych pomieszczeniach na wykorzystanie całej mocy tego projektora pozwala opcja wyłączenia koloru).\nRyc. 2. Schematy projektorów DLP (od lewej): jednochipowego, dwuchipowego,trójchipowego\nWspomnianej kilka wierszy wcześniej wady pozbawiony jest układ trójchipowy (ryc. 2). Tu obraz tworzony jest przez matryce osobne dla każdej z trzech podstawowych barw, a podział na te barwy zapewnia specjalnej konstrukcji pryzmat. I tak, do jednego chipu dociera światło czerwone, do drugiego niebieskie, a do trzeciego zielone. Obraz tworzy się w sposób ciągły i nie jest konieczne sekwencyjne nakładanie obrazów w poszczególnych barwach.\nTakie samo źródło światła, jak w modelu jednochipowym, pozwala na osiągnięcie identycznej jaskrawości obrazu kolorowego jak obrazu monochromatycznego w poprzednim przypadku. Brak sekwencyjności umożliwia ponadto wysterowanie każdego elementu matrycy słowem dziesięciobitowym, a to daje większą liczbę możliwych do osiągnięcia odcieni. Urządzenia trójchipowe są jednak bardzodrogie.\nWariantem pośrednim (również jeśli chodzi o cenę) jest układ dwuchipowy (ryc. 2b). Pozwala on zwiększyć jasność powierzchniową (jaskrawość) obrazu przy jednoczesnej poprawie jego jakości. Moduł oświetlający ma budowę zbliżoną do modułu używanego w rzutniku jednochipowym, jednak na tarczy znajdują się tylko dwa filtry: fioletowo-purpurowy - przepuszczający promieniowanie czerwone i niebieskie oraz żółty - przepuszczający promieniowanie czerwone i zielone. Tak więc światło o barwie czerwonej jest nieustannie dostarczane do chipu "obsługującego" powstawanie obrazów tylko i wyłącznie tej barwy. Światło zielone i niebieskie trafia natomiast sekwencyjnie do drugiego chipu, który (również sekwencyjnie) jest sterowany przez procesor na odtwarzanie obrazów owych barw.\nSelekcję kolorystyczną światła przeprowadza się w pryzmacie separującym kolory. Przy zastosowaniu tańszych, nie zrównoważonych barwowo lamp metalowo-halidowych(w ich widmie występuje niedobór czerwieni) układ ten realizuje automatycznie korekcję barwy.\nWarto przyjrzeć się bliżej najważniejszej części wszystkich projektorów DLP. Jest to kość zbliżona wielkością do popularnego do niedawna procesora 486. Zawiera w sobie matrycę pamięci typu SRAM, wykonaną w technologii CMOS. Nad każdą komórką pamięci znajduje się nadbudowana struktura jednego mikrolustra. Te mikromechaniczne części wykonane są w technice warstwowej, gdyż tylko ona pozwala na "budowę" elementów o wymiarach mikrometrów. Powierzchnia lusterka to kwadrat o boku 16 mm, a odstęp między nimi wynosi około 1 mm. Włos ludzki przykryłby swoją średnicą cztery takie lusterka! To jednak jeszcze nie wszystko. Pod każdym z nich kryje się mechanizm ruchu: zawias, jarzmo, elektrody jarzma i lusterka oraz zderzak. Powierzchnia matrycy mikroluster chroniona jest przed czynnikami zewnętrznymi płytką ze szkłabezodblaskowego.\nRyc. 3. Budowa najważniejszego elementu projektorów DLP - komórki DMD\nPierwsze konstrukcje, w których wykorzystano technologię mikroluster, wykonano w końcu lat osiemdziesiątych. Miały one jednak wiele wad. Zawiasy znajdowały się w jednej płaszczyźnie z powierzchnią lusterka, a to nie pozwalało na gęste upakowanie elementów i, tym samym, dobre wypełnienie powierzchniami odbijającymi (współczynnik wypełnienia wynosił najwyżej 70%, co powodowało ogromne straty oświetlenia). Nie było też możliwości ekranowania pojedynczej komórki, a to zakłócało pracę urządzenia poprzez niepewne i niejednoznaczne przełączanie.\nW następnych rozwiązaniach schowano zawias pod powierzchnię lusterka, ale przy końcu ruchu roboczego wciąż uderzało ono w zderzak, a to w krótkim czasie powodowało deformację powierzchni odblaskowej. W kolejnych konstrukcjach wprowadzono jarzmo, które przejmowało na siebie energię uderzenia, jednak zwiększało to masę i bezwładność zespołu ruchomego.\nObecnie jarzmo bierze czynny udział w ruchu zespołu, a ukrycie całego mikromechanizmu pod lusterkiem umożliwiło na ogromne upakowanie komórek (powierzchnie odbijające stanowią teraz aż 90% powierzchni całkowitej). Zastosowanie specjalnego stopu aluminium pozwoliło uzyskać około 90-procentowywspółczynnik odbicia i znacznie zmniejszyło masę samego lusterka.\nJak obecnie wygląda komórka DMD ? Otóż na strukturze pamięci typu SRAM umieszczone są jeszcze trzy dodatkowe warstwy (ryc. 3):\n- metalowa, w której wykonane są elektrody jarzma i strefa potencjału zerowego ekranująca komórkę DMD i będąca również zderzakami;\n- zawiasu i jarzma, w której znajduje się jarzmo, zawias, wieszaki oraz elektrody lustra;\n- mikrolustra, które przytwierdzone są bezpośrednio do jarzma.\nW zależności od sygnału podanego do odpowiedniej komórki pamięci zespół ruchomy może przyjąć tylko dwa położenia: wychylić się o +10° albo -10°.Wszystkie elementy są tak małe i lekkie, że do uzyskania ich ruchu wystarczy oddziaływanie elektrostatyczne pomiędzy elektrodami a jarzmem i mikrolustrem. Pod jego wpływem zespół ruchomy obraca się na zawiasie aż do chwili oparcia się stóp jarzma na zderzakach (drugi stan jest wychyleniem mechanizmu w przeciwną stronę). Jeden ze stanów przedstawia ryc. 4. Mikrolustro jest tutaj półprzezroczyste, dzięki czemu można obserwować elementy znajdujące się pod nim.\nWarto zadać pytanie, jak długo mogą pracować tak misterne i delikatne mechanizmy, narażone na ciągły ruch, przy oświetleniu silnym światłem o dużej energii cieplnej ? Otóż przeprowadzone testy dały zaskakująco pozytywne wyniki. Lusterka znoszą powyżej 210 mld cykli mechanicznych oraz około 2 tys. cykli termicznych. Odpowiada to mniej więcej pięciu latom bezawaryjnejpracy.\nRyc. 4. Zespół ruchomy w jednym z dwóch możliwych położeń\nAby mógł odtwarzać sekwencje ruchome, projektor DLP musi odświeżać powstający obraz szybciej niż oko ludzkie zauważy taką zmianę. Minimalna częstotliwość odświeżania obrazu, przy której mózg nie rejestruje pojedynczych klatek filmu, wynosi 25 Hz. W technologii DLP wynosi ona aż 60 Hz. Pozwala to na odtwarzanie ruchomych obrazów z bardzo wysoką jakością, bez występowania tzw. efektu migotania (często widocznego w tradycyjnym obrazie telewizyjnym). Dla zrealizowania tych parametrów czas przełączania lusterek musi być niesłychanie krótki. Dla słowa 8-bitowego czas trwania najmniej znaczącego bitu (ang. LSB) wynosi 21 ms. Czas optycznego przełączania musi wynosić około 10% LSB, czyli 2 ms. Mechaniczny czas przełączania, tzn. czas ruchu mikromechanizmu z jednej ustalonej pozycji do drugiej, jest nieco dłuższy, ale i tak są to bardzo małe wartości. Każdy, kto kiedyś obsługiwał rzutnik wykorzystujący technologię LCD, musiał odczuć jego bezwładność. Kolejny obraz powstawał dopiero po upływie chwili, gdyż czas przełączania wynosił tam kilka milisekund. Gdy porównujemy to z mikrosekundami uzyskiwanymi w projektorach DLP, możemy śmiało stwierdzić, iż obrazy powstają tutaj niemal natychmiast.\nObecnie produkowane są projektory o dwóch rozdzielczościach: VGA 640x480 i SVGA 800x600. W br. zapowiadana jest prezentacja urządzenia o rozdzielczości 1280x1024. Typowy projektor ma też wzmacniacz stereofoniczny oraz parę głośników. Sterowanie odbywa się bezpośrednio z panelu urządzenia (zdjęcie na s. 40) bądź za pomocą pilota na podczerwień, a podstawowe regulacje to jasność, kontrast, ostrość, zoom (płynne powiększenie lub zmniejszanie obrazu) i głośność. Możliwa jest tzw. projekcja tylna (widz i projektor znajdują się po przeciwnych stronach ekranu). Uzyskiwany obraz ma doskonałą jakość i jednolitą powierzchnię, może być oglądany zarówno w ciemnych, jak i oświetlonych pomieszczeniach.\nNa pewno szybciej niż możemy teraz przypuszczać projektory DLP staną się alternatywą dla tradycyjnych odbiorników telewizyjnych i wszelkiego rodzaju monitorów (sprzęt wideo, komputery itd.), konkurując z nimi wygodą obsługi, brakiem szkodliwego promieniowania i jakością obrazu.


W polskim regionu systemy przeciwwybuchowe z dnia na dobę zdobywają jeszcze bardzo zwolenników również wtedy zarówno wśród odbiorców jednych jak również więcej wśród klientów biznesowych. Na polskim rynku pojawia się jeszcze więcej profesjonalnych firm, jakie proponuje naszym klientom kompleksowe systemy przeciwwybuchowe (explosion proof systems), które zapewniają skutecznie chronione aparaty przed zgubnymi skutkami wybuchu.\nZasada działania takich układów polega przede wszystkim na krótkiej identyfikacji zagrożenia wybuchu i natychmiastowej reakcji systemu, którego ważnym obiektem jest szybkie stłumienie zarzewia wybuchu. W obecnych czasach największą popularnością napawają się systemy przeciwwybuchowe przede każdym w trosce instalacji produkcyjnych i przemysłowych. Warto wspomnieć również, iż na naszym rynku pojawiło się i bardzo wiele profesjonalnych systemów, których działaniem jest pomoc pracującego personelu przed uszkodzeniami pochodzące z początku.\nNajpopularniejsze sposoby, które stanowią za zadanie ochronić Nas przed potencjalnym wybuchem umieszczają się ze profesjonalnych dynamicznych czujników wzrostu ciśnienia. Zdecydowanie rzadziej przyjmuje się czujniki w podczerwieni, z racji tego, że technologia ta istnieje znacznie niebezpieczna. System tłumienia wybuchu urządzony istnieje wyjątkowo w butlę HRD, która ma mieszankę gaszącą oraz elektroniki, które z zmiany widoczne są za sterowanie całym organizmem. Wspomniany wcześniej czujnik ciśnienia panuje na bieżąco wszelkie zmiany ciśnienia wewnętrznego pomieszczeń, które są narażone na początki natomiast w okresie wykrycia zagrożenia budowane są odpowiednie zadania, noszące na końca zniwelowanie jak najniższych strat.\nNajwiększymi korzyściami systemów przeciwwybuchowych jest droga skutecznego zabezpieczenia aparatów, które wydobywają się w miejscach zamkniętych w relatywnie niskiej cenie. Warto dodać i także o tym, że sposoby też nie wydzielają żadnych szkodliwych emisji i trujących substancji, które potrafią stanowić niebezpieczeństwo dla pana także bliskiej atmosfery. Systemy przeciwwybuchowe mogą w niezwykle niedługim czasie po wybuchu przywrócić nasze instalacje do poprawnej pracy, co w moc przedsiębiorstwach jest na wartość złota.