Aviator slot hazardowy - Graj Za Darmo Bez Rejestracji\nAviator online za darmo\nAviator automat — recenzja\nW świecie gier i to nie tylko tych kasynowych nie raz można było się przekonać, że najprostsze rozwiązania są najlepsze. Gdy większość producentów gier kasynowych prześciga się w kreowaniu coraz bardziej wielofunkcyjnych maszyn do gier, studio Spribe poszło w innym kierunku.\nAviator automat do gry przedstawia czerwony samolot, który wzbija się w powietrze. Stale towarzyszy mu rosnący mnożnik. Gracz w dowolnym momencie może zamknąć zakład. Przykładowo, gdy postawił 10, a mnożnik obok samolotu przyjął wartość x4, to gracz zgarnia 40. Na uwadze trzeba mieć jednak to, że w każdym momencie samolot może odlecieć, co oznacza stracenie całego zakładu.\nMoment odlecenia samolotu jest określany przez generator liczb losowych. Samolot może więc uciec tuż po starcie, czy też po kilkudziesięciu sekundach i wygenerowania ogromnego mnożnika. O wszystkim decyduje tu los i moment wycofania zakładu przez gracza.\nTa gra typu crash game jest rozgrywana w trybie multiplayer. Pojawia się tu też możliwość interakcji za pomocą czatu na żywo. W Aviator na pieniądze można zagrać w kasynie online. Zalecamy skorzystać z naszego rankingu kasyn internetowych. Równocześnie polecamy oferowany Aviator online za darmo w naszym portalu. Grać można nie tylko bez żadnych kosztów, ale też bez potrzeby rejestracji, czy pobierania plików.\nBonusy i promocje w Aviator\nTa gra jest zupełnie inna od cyfrowych slotów. Nie ma tu więc nawet technicznych możliwości na pojawienie się darmowych spinów, czy też innych bonusów za rejestrację bez depozytu. Oczywiście w Aviatorze pojawia się mnożnik, który jednak nie jest opcją bonusową, a osią mechaniki rozgrywki.\nWarto jednak zwrócić uwagę na dwie funkcje, które ułatwiają manewrowanie rozgrywką. Po pierwsze Aviator ma wbudowany opcjonalny tryb autogry. Ustala się w nim stawkę i automatyczny cashout, czyli moment zamknięcia zakładu. Ponadto w jednej rundzie można stawiać dwa różne zakłady. Te dwie powyższe opcje można ze sobą łączyć, aby np. ograniczać ryzyko. Przykładowo można jeden zakład ustawić z niskim cashoutem, a drugi zakład zamykać manualnie w zależności od przeczucia wobec momentu, w którym samolot odleci.\nPodstawowe cechy Aviator\nStudio Spribe w tej grze typu crash game umożliwia swobodne ustawianie stawki. Postawić można od 0.1 do 100$. De facto te stawki mogą być dwa razy większe, ze względu na sposobność postawienia dwóch zakładów jednocześnie. Istotną cechą Aviator online jest wysoka wartość parametru statystycznych szans na wygraną. Do gracza wraca tu średnio 97% postawionych środków. Takie RTP jest wyższe niż w większości gier slot.\nZasady automatu Aviator\nCentralną część ekranu zajmuje czerwony samolot przemieszczający się po czarnym tle. Gdy w końcu samolot odlatuje, to następuje kilka sekund przerwy. Następnie w lot unosi się kolejny samolot i miejsce ma kolejna runda gry. Celem gracza jest skorzystanie z opcji cashout, zanim samolot odleci. Wcześniej stawia się co najmniej jeden zakład przy pomocy pól znajdujących się na dole ekranu. Po prawej części ekranu dostępny jest czat dla graczy, a po lewej wyniki przez nich osiągane.\nAviator automat to gra w pełni losowa. Choć więc gracze szukają strategii na wygraną, to żadna z nich nie gwarantuje powodzenia. Niemniej przed rozpoczęciem gry z użyciem pieniędzy, warto pamiętać o kilku kwestiach:\nGrę na pieniądze koniecznie trzeba poprzedzić rozgrywką w trybie demo.\nNiskie zakłady to najlepszy sposób na niższe ryzyko.\nTrzeba pamiętać, że poziomy mnożnika z poszczególnych rund nie są w żaden sposób od siebie zależne.\nChoć gra jest banalna, to powinno się zapoznać z zasadami producenta, w tym celu należy kliknąć pomarańczowy przycisk „Jak grać?”, który znajduje się u góry ekranu.\nSporo graczy uważa, że w Aviatorze sprawdzić się mogą strategie z ruletki. Przykładowo można tu zastosować odwróconą strategię Martingale z niską stawką bazową. Polega ona na postawieniu niskiego zakładu i podwajaniu go po każdej wygranej, aż do momentu osiągnięcia indywidualnie ustalonej wygranej.\nTabela wypłat Aviator\nNagrody są naliczane w wyjątkowo jasny sposób, czyli jako iloczyn stawki i mnożnika w chwili zamknięcia zakładu.\nStawka Mnożnik w momencie cashoutu Wygrana\n1 21.22 21.22\n10 1.72 17.2\n100 5.40 540\nAviator na telefonie\nTa mini gra działa w przeglądarkach internetowych. Zaprogramowano ją w HTML5 (a nie we Flash Player). To sprawia, że Aviator działa na każdym urządzeniu z dostępem do Internetu i przeglądarką internetową. W Aviator można więc z powodzeniem grać na telefonach i tabletach z systemami iOS, Android oraz Windows. Po uruchomieniu ta gra wykrywa rozdzielczość ekranu i specyfikę techniczną całego urządzenia, by następnie samoistnie dopasować się do tych parametrów. Zasady i specyfika gry na telefonach są takie same jak na komputerach.\nAviator można scharakteryzować jako mini grę typu crash game o pewnym zacięciu sportowym. Stąd znaleźć można kilka produkcji, które ją przynajmniej częściowo przypominają:\nF777 Fighter autorstwa Onlyplay — ten tytuł i Aviator gra mają wiele ze sobą wspólnego. F777 Fighter to również crash game oparty o mechanizm lotu samolotem. Zaletą F777 Fighter są bonusy i atrakcyjniejsza oprawa graficzna, a wadą niższy poziom RTP.\nGo Goal od Spribe — ta mini gra pochodząca od tego samego dewelopera, co Aviator również oferuje wysokie RTP wynoszące 97%. W przypadku Go Goal mechanika zabawy opiera się jednak nie o lot samolotem, a o mecz piłkarski.\nNasza opinia o grze Aviator\nGry takie jak Aviator są warte polecenia już ze względu na samą oryginalność. Działają one w zupełnie inny sposób niż typowe automaty do gier hazardowych. Aviator świetnie sprawdza się jako tzw. szybki hazard, który można traktować np. jako relaks w czasie krótkiej przerwy. Poza tym Aviator został przygotowany z pomysłem i wykonano go w solidny sposób. Gra działa wyjątkowo płynnie w praktycznie każdych warunkach. Ogromnym plusem jest też RTP w wysokości 97%, oznaczające duże szanse na wygrane.\nAviator w kasynach online\nJak grać w Aviator za darmo?\nAviator za darmo czeka w naszym serwisie online.\nCzy wśród bonusów Aviator występują darmowe spiny?\nNie, w tej grze nie ma żadnych darmowych spinów.\nJak wygrać prawdziwe pieniądze w Aviator?\nTrzeba przejść do kasyna online i mieć trochę szczęścia podczas gry.\nCzy trzeba pobierać jakieś pliki, by zagrać w Aviator slot?\nNie, Aviator demo potrzebuje tylko standardowej przeglądarki internetowej.


Honorata "honey" skarbek - Telemagazyn.pl\nHonorata "Honey" Skarbek broni Justina Biebera [WIDEO]\nWokalistka Honorata "Honey" Skarbek skomentowała w studiu "Dzień Dobry TVN" wybryki kanadyjskiego piosenkarza Justina Biebera, który ostatnio zamieszany jest w afery m.in. z alkoholem, lekami i narkotykami. - Media bardzo lubią przekoloryzować niektóre fakty - stwierdziła.\nHoney od dziecka walczy z nowotworem!\nHonorata Skarbek, znana jako Honey, ujawniła, że walczy z nowotworem.\nHonorata "Honey" Skarbek walczy ze swoim perfekcjonizmem\nHonorata Skarbek narzeka, że mimo jej starań, wiele spraw idzie nie po jej myśli. Wszystko przez ludzi, którzy obracają się wokół niej.\nHoney o udziale w "Tańcu z gwiazdami": Cieszę się, że na chwilę będę mogła odpocząć\nHonorata Honey Skarbek przyznaje, że udział w „Dancing With The Stars. Taniec z gwiazdami” jest dla niej szansą na odpoczynek i odkrycie nowych stron życia.\nHonorata Skarbek zaśpiewa w półfinale "Dancing with the stars"!\nW półfinałowym odcinku drugiej edycji "Dancing with the stars" gościem specjalnym będzie Honorata "Honey" Skarbek!\nHoney o swojej mamie: Ma podobny gust i podchwytuje mój styl\nHonorata Honey Skarbek przyznała, że w swoim mieszkaniu ma zbyt mało miejsca dlatego sporą część ubrań oddaje mamie. Nie jest to jednak problem, gdyż obie mają podobny gust.\nHoney ma NIEBIESKIE włosy! [ZDJĘCIA]\nHonorata Skarbek nie boi się eksperymentować z fryzurą. Po blondzie przyszedł czas na nowy kolor włosów. Zobaczcie Honey w wersji blue!\nHonorata "Honey" Skarbek o nowej płycie: Mam wielu zagranicznych producentów [WIDEO]\nWokalistka Honorata "Honey" Skarbek gościła w studiu "Dzień Dobry Wakacje" i opowiedziała o swoich wakacjach, a także o nowej płycie.\nHonorata Honey Skarbek nagrała piosenkę z Tomaszem Lubertem [POSŁUCHAJ]\nNowa piosenka Honoraty Honey Skarbek, nagrana wspólnie z Tomaszem Lubertem jest już dostępna w sieci!\nGościem programu "Pytanie na śniadanie" była Honorata Skarbek. Wokalistka opowiedziała o pracy nad swoją nową płytą oraz singlu "GPS", promującym krążek. Piosenkarka zdradziła, skąd czerpała inspiracje do utworu i jakie drugie dno kryje w sobie tajemniczy tytuł piosenki.\nHonorata Honey Skarbek buduje dom! [WIDEO]\nHonorata "Honey" Skarbek w "Dzień Dobry TVN" zdradziła, że właśnie buduje swój dom: - Na szczęście sama nie muszę chodzić z łopatą - zażartowała.


Salamandra algira – Wikipedia, wolna encyklopedia\nGatunek Salamandra algira\nSalamandra algira – gatunek narażonego na wyginięcie płaza z rodziny salamandrowatych.\nObecnie uważa się, że chodzi tu o co najmniej trzy odrębne gatunki różniące się morfologicznie i genetycznie. Sytuacja wymaga kolejnych badań.\nZwierzę to występuje w północnej Afryce. Oddzielne populacje zamieszkują:\npółnocne Maroko (góry Atlas), a także Hiszpanię (Ceuta),\nnadmorski rejon Algierii blisko granicy z Marokiem,\nalgierskie wybrzeże Morza Śródziemnego we wschodniej części kraju,\nbyć może także Tunezję, co wymaga potwierdzenia.\nZasiedla ono wilgotne górskie lasy.\nRobi sobie kryjówki pod kamieniami i korzeniami drzew, wśród których IUCN wymienia cedry i dęby, rzadziej w jaskiniach.\nOpisywana salamandra nie praktykuje jednego sposobu rozmnażania się, lecz zmienia go w zależności od miejsca, w którym żyje. Mianowicie w marokańskim rejonie Tangitana wydaje na świat młode: 15-16 kijanek, umieszczając je od razu w zbiorniku wodnym, podczas gdy w przypadku większości swego zasięgu występowania jest jajożyworodna. Jedna samica może złożyć od 8 do 50 jaj.\nGatunek jest bardzo rzadki (zwłaszcza w Algierii), a w niektórych rejonach Maroka prawdopodobnie już wyginął. Jednakże lokalnie, w innych rejonach tego kraju (środkowe i zachodnie góry Rif) jest jeszcze liczny.\nZauważa się w populacji tendencję spadkową.\nZagrażają je wylesianie, nadmierny wypas zwierząt gospodarskich, niewłaściwa regulacja wód, rynek i wypadki drogowe.\nWspomina ją III aneks konwencji berneńskiej. Chroni ją prawo Hiszpanii.\n↑ Salamandra algira, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).\n↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Salamandra algira. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).\n↑ a b c d mapa zasięgu według IUCN (ang.). [dostęp 2009-09-11].


NFOŚiGW docenia dobre projekty edukacyjne – Gdyńskie Centrum Organizacji Pozarządowych\nHome/Aktualności, Aktualności (dotacje)/NFOŚiGW docenia dobre projekty edukacyjne\nNFOŚiGW docenia dobre projekty edukacyjne\nKampanie medialne, szkolenia, konkursy, konferencje, aplikacje mobile – bez tego nie byłoby edukacji ekologicznej. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wspiera kompleksowe projekty, które aktywizują społeczeństwo do ekologicznych działań. Rocznie przeznacza na ten cel kwotę około 50 mln zł.\nNarodowy Fundusz jest jedną z najważniejszych instytucji, finansujących edukację ekologiczną w kraju. Rocznie obsługuje realizację ponad 100 przedsięwzięć, z czego zdecydowaną większość stanowią działania wieloletnie.\nProjekty edukacyjne realizują organizacje pozarządowe, domy mediowe, wydawnictwa, ministerstwa czy parki narodowe – lista beneficjentów jest tu bardzo długa. Poruszane tematy dotyczą zrównoważonego gospodarowania energią, odpadami, wodą, zasobami przyrodniczymi, jak również kształtowania właściwych postaw konsumenckich podczas zakupów i w życiu codziennym. Są skierowane zarówno do dzieci jak i dorosłych.\nDofinansowanie przyznawane jest z programu „Edukacja ekologiczna”, którego budżet na lata 2015-2023 określono na ponad 198 mln zł.\n– Celem naszego programu „Edukacja ekologiczna” jest budowanie społeczeństwa obywatelskiego dla ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju. Upowszechniamy wśród Polaków wiedzę i kształtujemy ich postawy ekologiczne, kładąc szczególny nacisk na edukację i zaangażowanie dzieci i młodzieży – mówi Dorota Zawadzka-Stępniak, zastępca prezesa zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.


OSK Herkules - szkoła jazdy Gdańsk\n22 opinie w tym 2 zaufane\nOsk Herkules konkurujemy jakością usług na najwyższym poziomie.\nJana Heweliusza 11/13, 17\nZaufane opinie 2Pozostałe opinie 20\nza 1 razem16 (89%)\nJulia P ......a ip: 188.252.121.....\nKacper M ....n ip: 5.173.171.....\nKrzysztof U .....k ip: 5.173.192.....\nocena z dnia: 28.02.2021\nMarczak k .......a ip: 37.47.19.....\nTo szkoła nauki jazdy godna polecenia. Jazdy praktyczne zaczynają się w centrum, nie traci się czasu na dojazdy. Kontakt z instruktorami nauki jazdy pozytywny, nie stresowałam się egzaminem państwowym, bo czułam się przygotowane. Nie było elementów zaskoczenia.\nAdrian k ko ip: 89.231.181.....\nMój kurs minął naprawdę szybko,porównując do znajomych,którzy jeszcze cały czas kończą Kursy w innych szkołach,ja już mam prawo jazdy.Zdałem za drugim razem egzamin praktyczny,choć pierwszy raz był winą stresu.Miałem dobry kontakt z instruktorami,zawsze wszystko wyjaśnione,także polecam.\nadam a ..m ip: 5.173.185.....\nPolecam Wszystkim, kurs przebiega sprawnie w miłaej atmosferze\nKarina P ...o ip: 188.147.103.....\nDzisiaj zdałam egzamin praktyczny i to za pierwszym podejściem!!Tak jak powiedział mój egzaminator "ktoś Panią bardzo dobrze przygotował". Dokładnie mam takie odczucie-to sukces nie tylko mój, to ogromna praca wszystkich pracownikòw OSK Herkules. Poczynając od zajęć teoretycznych, poprzez obsługę klienta, na zajęciach praktycznych kończąc wszystko to zasługuje na najwyzsze oceny. To co się dzisiaj wydarzyło wydawało mi się nieosiągalne, tymczasem dzięki Waszemu wielkiemu zaangażowaniu, doświadczeniu, umiejętności przekazywania wiedzy , indywidualnym podejściu, niemożliwe stało się możliwe. Jeszcze raz wyrażam ogromną wdzięczność za cierpliwość, ciepłe słowa, wspomnianą wiedzę i profesjonalizm. Zapewniam,że bez wahania polecę Waszą szkołę.\nJulia b ........z ip: 89.231.181.....\nKurs oceniam pozytywnie. Jasne warunki począwszy od podpisania umowy po zakończenie szkolenia czułam,że jestem w rękach profesjonalistow .\nDawid A ......k ip: 5.173.2.....\nWiktoria K ......k ip: 188.252.67.....\nPatrycja K ....r ip: 77.253.19.....\nMarta C ........a ip: 89.77.184.....\nZaczynając od wykładów - byłam na kursie przyśpieszonym, więc całość teorii przerobiliśmy w 3 dni. Grupa była kameralna (chyba większość sobie wykłady odpuszcza?), dlatego nie było ciężko o uwagę instruktora. Wiedza była przekazana w fajny sposób, dodatkowo pan Darek (mam nadzieję, że dobrze zapamiętałam imię) dodawał różne smaczki "z życia wzięte", które w przyszłości mogą nam pomóc za kierownicą. :) Fajne przygotowanie do jazd, wszystko było omówione. Jeśli chodzi o jazdy - większość miałam z jednym instruktorem, Adrianem, dopiero na sam koniec "przejął" mnie Tomek. Obecnie Adrian już nie uczy w tej szkole, więc pozwolę sobie go pominąć. :) Tomek pomógł mi ogarnąć zawracania, które podczas moich wcześniejszych jazd były pominięte, fajnie wszystko rozrysowywał, spokojnie tłumaczył i odpowiadał na pytania. Na egzaminie wewnętrznym nie "udupił" mnie, a mógłby, bo moja jazda zawierała błędy. Na sam koniec udało mi się poznać jeszcze dwóch pozostałych instruktorów, Kornela (dzięki za duuuużo cierpliwości przy nauce parkowania :D) oraz Mateusza, z którym co prawda nie jeździłam, ale który po jazdach podwiózł mnie do pordu na egzamin (jeszcze raz dzięki!). Ostatecznie wszystko zdałam za pierwszym podejściem na 100%, a nigdy nie wyobrażałam sobie siebie za kierownicą. :) Szkołę wybierałam skrupulatnie, nauczona doświadczeniem mojego chłopaka, który w swojej utknął na rok i niczego się nie nauczył. Bardzo wszystkim polecam! Atmosfera i podejście do kursanta są naprawdę super, całość na najwyższym poziomie. Trzymajcie tak dalej. :)\nPaulina P ......s ip: 79.186.142.....\nAnia W W ip: 87.207.30.....\nEgzamin zdany za pierwszym razem :) Miałam tą przyjemność jeździć z Tomaszem i mogę szczerze polecić każdemu, nawet bardzo opornym na przyswajanie wiedzy ;) Atmosfera super!\nMarcin D ........i ip: 134.191.220.....\nZdecydowanie polecam OSK Herkules, wszyscy instruktorzy tej szkoły to w 100% profesjonaliści, a co najważniejsze prawdziwi nauczyciele, którzy z pasją wykonują swoją pracę. Panowie starają się zrobić wszystko, żeby dopasować grafik pod potrzeby kursanta. Większą część jazd spędziłem w towarzystwie Panów Tomasza oraz Adriana, obdywoje są świetnymi nauczycielami, z ogromnymi pokładami wiedzy oraz cierpliwości. Panowie pomagają nie tylko opanować technikę jazdy tak, aby zdać egzamin, ale uczą również poprawnych zachowań i ostrożności na drodze, tak aby każdy ich kursant był po zdaniu egzaminu świadomym i odpowiedzialnym kierowcą. Osobiście chciałbym wam Panowie podziękować, Tomaszowi za niekończące się rozmowy, nie tylko o przepisach i bieżącej sytuacji na drodze, oraz za dużą dawkę humoru i pozytywnej energii na każdym spotkaniu, co pozwoliło mi przełamać stres i nauczyło mnie podzielności uwagi "za kółkiem". Adrianowi za nieskończone pokłady spokoju i cierpliwości wobec mojej czasem zbyt rozgadanej osoby, oraz bardzo cenne rady, które będę miał zawsze z tyłu głowy, jak również również za miłe słowa, kiedy coś wychodziło dobrze - to bardzo wiele daje :) Jeżeli zastanawiacie się jeszcze, czy warto się zapisać to nie czekajcie, tylko dzwońcie, bo w Trójmieście lepszej szkoły nie ma :)\nAnna F .......k ip: 89.64.50.....\nAgata M ........a ip: 184.66.240.....\nAnna K ........a ip: 94.254.169.....\nPolecam. Wyjeździłam cztery godziny jazd dodatkowych i jestem bardzo zadowolona. Jako jedyny instruktor pan Tomek wszystko dokładnie mi tłumaczył i w dodatku jeszcze rozrysowywał skrzyżowania, super to bardzo mi pomogło zrozumieć pewne skrzyżowania.\nArtur J ......a ip: 31.17.255.....\nPolecam tę szkołę, świetny instruktor z niesamowitą cierpliwością i nowe czyste, zadbane samochody. Swoje prawo jazdy zdałem za drugim razem.\nJarosław M ........e ip: 89.68.27.....\nOSK Herkules to po części nowa szkoła jazdy, która będzie poruszać się po gdańskich drogach. Dlaczego po części? Już tłumaczę. Została ona założona przez Tomasza Suchtę, wieloletniego instruktora z doświadczeniem, którego z pewnością kojarzy wiele osób, między innymi z tego, że świetnie przygotował wielu kierowców do jazdy samochodem i do bezproblemowego zdania egzaminu państwowego w PORD. Sam jestem byłym kursantem i z ogromnym zadowoleniem mogę potwierdzić, że Tomek to profesjonalista w każdym detalu, a nauka to jego pasja. Z pewnością otwierana przez niego szkoła jazdy będzie ogromną konkurencją dla istniejących już w Gdańsku szkół. Mieści się ona w biurowcu, tuż za Madisonem w Gdańsku. Sala wykładowa jest świetnie wyposażona (co można zobaczyć na zdjęciach), ponieważ została świeżo doposażona. Samochody w których OSK Herkules prowadzi swoje kursy to Kia Rio, czyli identyczne pojazdy jak w Pomorskim Ośrodku Ruchu Drogowego. Podsumowując. Zapewniam, że kierując się na kurs do Herkulesa będziecie w 100% zadowoleni. Nie wyobrażam sobie obecnie wyboru innej szkoły niż ta, ze względu na świetną ofertę, nowy sprzęt, nowe auta i wspaniałą, profesjonalną i bardzo miłą kadrę. Jeżeli stresujecie się przed jazdą samochodem, w OSK Herkules zapomnicie co to stres. Polecam!


Nasz pierwszy indyk na Święto Dziękczynienia | Kierunek Floryda\nPrzepisów na indyka można znaleźć całą masę. Jedne mówią, żeby indyka piec ok. godziny brzuchem do dołu, potem przełożyć i piec brzuchem do góry. Inne, żeby przez cały czas piec go tylko brzuchem do góry. To samo z czasem pieczenia, niby czas pieczenia podany jest na opakowaniu, ale niektórzy radzą, żeby używać termometru do mięsa, żeby sprawdzać na bieżąco jego temperaturę. To samo z nadzieniem, niektórzy nadziewają indyka farszem, inni nie.\nJa, ponieważ piekłam indyka po raz pierwszy w życiu, poprosiłam koleżankę Amerykankę o prostą wersję przepisu. :) Wybrałam się z nią do sklepu, gdzie powiedziała mi co dokładnie mam kupić. Po powrocie do domu, spędziłyśmy ok. godzinę przygotowując marynatę do indyka, czyszcząc go i płucząc. Ja w trakcie całych przygotowań, notowałam dokładnie co robimy, żebym miała gotowy przepis na następny rok.\nTypowe Święto Dziękczynienia spędzane w większym gronie jest oczywiście bogatsze w różne potrawy. Są to m.in. żurawina do indyka, marchewki czy gotowana fasolka.\nMy poprzestaliśmy na indyku, tradycyjnym puree ziemniaczanym z sosem oraz pomidorkami i ogórkami. :) Indyk wyszedł naprawdę przepyszny. Zarówno mój mąż jak i syn byli zachwyceni jego smakiem. :)\nTagged indyk święto Święto Dziękczynienia Thanksgiving Day


Uwaga na sprzęt dystrybuowany przez firmę Pentagram - Biznes, Finanse i Prawo\nSławomir Wilk 06-05-2013, 20:25\nPod koniec stycznia tego roku skaner przestał działać. Nie reagował na przyciski, czasem migał diodą "power", tak jakby na zmianę włączał się i wyłączał. Objawy wskazywały na dość drobną usterkę. Ochrona gwarancyjna przysługiwała jeszcze przez dwa miesiące. Zgodnie z zapisami karty gwarancyjnej napisałem do firmy Pentagram maila ze zgłoszeniem. Odpowiedź dostałem dość szybko, bo już następnego dnia i brzmiała ona: „proszę zgłosić reklamację na stronie eurorma.pl - przy wypełnianiu formularza w producencie proszę zaznaczyć pentagram”. Mail został wysłany z oficjalnego adresu pomoc@pentagram.pl, ale nie zawierał ani podpisu pracownika, ani firmowej stopki.\n27 lutego piszę maila zaadresowanego do Pentagramu i Eurormy. Opisuję w nim moją sytuację, że zgłosiłem reklamację i od trzech tygodni nie dostaję żadnej odpowiedzi. Tego samego dnia, tuż przed północą, odpisuje mi Eurorma z enigmatycznym: „Niestety Pentagram nie posiada własnego przewoźnika i nie mamy możliwości przekazania urządzeń, od Pana do serwisu i później do serwisu zewnętrznego. Proszę kontaktować się jedynie z producentem”.\nNie wiem, o co chodzi. Nie interesuje mnie przecież to, że Pentagram nie współpracuje z żadną firmą kurierską (mimo że w karcie gwarancyjnej było wyraźnie napisane, że "gwarant" bierze na siebie sprawę transportu). Informacja o tym, że sprzęt musi najpierw jechać do serwisu, a stamtąd do serwisu zewnętrznego jest dla mnie, jako klienta, również zupełnie nieistotna. Natomiast to, że producent odsyła mnie do serwisu, a serwis do producenta to już zagranie poniżej pasa. Jestem klientem dużej firmy, a nie petentem w kiepskim urzędzie.\n28 lutego wysyłam kolejnego maila, znów zaadresowanego do Eurormy i Pentagramu. Opisuję w nim jeszcze raz całą sytuację. Aby wszyscy dobrze mnie zrozumieli, robię to w punktach. Punkt pierwszy, mamy skaner Plustek. Punkt drugi, skaner się zepsuł. Punkt trzeci, kontaktuję się z firmą Pentagram. Punkt czwarty, Pentagram prosi o rejestrację na stronie Eurorma. Punkt piąty, rejestruję zgłoszenie na wskazanej stronie. Punktu szóstego nie ma, bo kontakt się urwał. Informuję, że nie podoba mi się to, że Pentagram kieruje mnie do Eurormy, a Eurorma do Pentagramu. Wpadliśmy w błędne koło, a skaner stoi zapakowany i czeka na naprawę gwarancyjną. Dodaję, że mail został wysłany do wiadomości obu firm i proszę, aby ustalili między sobą, w czym tkwi problem i w końcu rozpatrzyli moje zgłoszenie.\nTego samego dnia dostaję odpowiedź. Oczywiście nie z Pentagramu. Odpowiedź nadchodzi z Eurormy i brzmi: „Na chwilę obecną mamy wstrzymane nadawanie numerów RMA na urządzenia firmy Pentagram, ponieważ nie mamy możliwości zamówienia kuriera po odbiór reklamacji. Jeśli jest taka możliwość proszę o odesłanie na swój koszt bez numeru RMA”. Doszliśmy do porozumienia!\n5 marca dostajemy wiadomość wysłaną automatycznie z Eurormy. Brzmi ona: „Informujemy, że RMA zostały przyjęte i zweryfikowane”. Dołączono numer reklamacji, numer RMA, treść naszego pierwotnego zgłoszenia i link do sprawdzania statusu naprawy. Dziś, gdy klikam w ten link, wciąż widzę „Status: Przyjęte do naprawy”.\n7 marca jest dniem szczególnym. Gdyby istniała taka możliwość, ten akapit zostałby zapisany złotą czcionką. Tego dnia firma Pentagram wreszcie raczyła odpowiedzieć na maila, którego wysłałem do nich 20 lutego! Niestety, w ogóle nie odnosząc się do mojego zapytania. Dostaję ogólną formułkę o przerażającej treści: „Z dniem 1 marca 2013 r. serwisem gwarancyjnym firmy Pentagram została firma APN Serwis”. Dołączono numer telefonu i adres mailowy do nowej firmy serwisowej oraz instrukcję, by reklamację zgłosić na stronie apnserwis.pl.\n16 marca postanowiłem sprawdzić, czy skaner został już przetransportowany z Eurormy do APN Serwisu. Znów napisałem maila do wiadomości firmy Pentagram i Eurorma. 18 marca dostałem odpowiedź od Eurormy, że nie współpracują już z Pentagramem i jedyny sposób odbioru sprzętu to tylko na własny koszt. Pentagram znów nie odpowiedział na mojego maila, ale na szczęście przesłał go do nowego serwisu. APN Serwis odesłał ogólną formułkę o tym, że ściągają sprzęt z Eurormy i proszą o cierpliwe czekanie. Na wszelki wypadek zadzwoniłem do nich i pracownik APN Serwisu przekazał mi, żeby nie ściągać skanera z Eurormy na własny koszt, tylko cierpliwie czekać. I czekaliśmy kolejny miesiąc.\nDziś jest 6 maja. Od zgłoszenia gwarancyjnego minęły trzy miesiące. Skanera nie odzyskaliśmy.\nskanery reklamacje Pentagram naprawy gwarancje Eurorma APN Serwis


Mydelko_FA - Astropolis - Astronomia i Astrofotografia\nDwa pytania o ostrości lustrzanką i statywie\nMydelko_FA replied to Mydelko_FA's question in Getting Started: Equipment\nPrzedłużki raczej by nic nie dawały, bo najlbliżej ostrości mi było gdy wyciąg był wsunięty na maksa do środka\nMydelko_FA posted a question in Getting Started: Equipment\nWitam Mam pewien problem, a mianowicie mam sky watchera 130/900 i lustrzankę canona 600D i sam aparat wsadzony do wyciągu nie ostrzy i trzeba wspomagać się barlowem. Jednak przez tego barlowa Księżyc któego aktualnie focę nie mieści się cały w kadrze, tak więc przychodzę z zapytaniem: czy reduktorem ogniskowej też uzyskałbym możliwość wyostrzenia, a jak nie to czy są jakieś alternatywy dla tego barlowa poza podnoszeniem lustra? Oraz drugie krótsze pytanie: czy jest ktoś w stanie polecić przyzwoitą ale niedrogą głowicę kulową do statywu? Z góry dzięki za odpowiedzi.\nStatyw w okolicach 200 złociszy\nTak jak w tytule, nie zamierzam wydawać więcej na statyw, chciałem się zaopatrzyć w Triopo C-258 ale piekielnie trudno jest go dostać. Są jakieś ciekawe alternatywy?\nZestaw do astrofoto w okolicach 2 tys.\nteż tak myślę, canon 550D albo 1100D byłby git według mnie\n@ZbyTa jak sprawa ma się ze statywem do SWSA? Bo do EQ3-2 zakładam że wystarczy ten stalowy co jest w zestawie z nim, jednak jaki by przypasował do SWSA?\nA no chyba że. W takim razie rozważę 1100D\n@bartoliniczemu 1100D? Pod względem parametrów 550D wypada lepiej\nWedług mnie też bardzo dobry zestaw, jednak zamiast 450 zaopatrzyłbym się w 550, na olx nietrudno o dobrą ofertę za ok. 600 złotych\na są jakieś większe różnice w dawanych obrazach przez lustrzankę a bezlusterkowaca?\nlustrzanka na razie dla mnie to rzecz drugorzędna bo od wuja mogę pożyczyć na sesję, bardziej bym się zastanawiał nad montażem\nCzyli tak krótko podsumowując, w okolicach 2 tysi najlepszy zestaw to statyw/montaż + lustrzanka i jasny obiektyw? Czy dało by się coś innego wykombinować?\nOkej, czyli jednak na tą kieszeń za wiele się nie da, jednak jeszcze jedno pytanko mi przyszło do głowy: czy jakbym chciał sobie sprawić zestaw lustrzana + Star Adventurer, to jakie czasy bym wyciągnał i czy dało by się na nim zamontować jakiś mniejszy teleskop? Bo taką opcję też brałem pod uwagę\nMydelko_FA started following Zestaw do astrofoto w okolicach 2 tys. March 25\nZbieram na jakiś sensowny setup żeby zacząć na serio bawić się w astrofoto. Wiadomo, że efekty z zestawu za 2 koła najwyższych lotów nie będą, jednak ja dopiero zaczynam w to hobby, i rozglądam się za jakimś sprzętem który by mi umożliwił uchwycenie paru mgławic/galaktyk. Fajnie by też było jakby dało się co nieco zobaczyć wizualnie. Moim aktualnym wybrańcem jest reflektor od sky watchera 150/750 na eq3-2 + napęd w jednej osi, jednak chciałbym zasięgnąć rady kogoś kto się zna i doradził najlepszy set w tej cenie. Pozdrawiam cieplutko\nW poważniejsze astrofoto nie zamierzam się tym bawić, dopóki nie przeniosę się na lepszy sprzęt to tylko do księżyca lub innych jasnych i prostych do obserwacji obiektów\nSpoko dzięki za info, a jakbym chciał T-ringa na przyszłość zachować to wpasowałby się do 2-calowych wyciągów czy też potrzeba "takiego cosia"?


Ocena wpływu diety stosowanej u niemowląt i małych dzieci na system neuroprzekaźników – nowy projekt EIT+ | PORT – Polski Ośrodek Rozwoju Technologii\nOcena wpływu diety stosowanej u niemowląt i małych dzieci na system neuroprzekaźników – nowy projekt EIT+\nOcena wpływu diety stosowanej u niemowląt...\nJaki wpływ na system neuroprzekaźników niemowląt oraz małych dzieci ma ich dieta? Odpowiedzi na to pytanie szuka dr Anna Czajkowska-Mysłek z Wrocławskiego Centrum Badań EIT+, która rozpoczęła projekt badawczy dotyczący Zastosowania sorbentów polimerowych z nadrukiem molekularnym (MIP-SPE) do selektywnego profilowania katecholamin i ich metabolitów. Badania otrzymały dofinansowanie z Narodowego Centrum Nauki w ramach programu MINIATURA 1.\nProjekt BabyMIP (akronim projektu) ma na celu poszerzenie wiedzy na temat zastosowania innowacyjnych sorbentów polimerowych z nadrukiem molekularnym (MIP-SPE) do profilowania katecholamin i ich metabolitów w minimalnej ilości płynu ustrojowego. Katecholaminy, to organiczne związki chemiczne, pochodne aminokwasu – tyrozyny. Katecholaminy są rozpuszczalne w wodzie i w 50% krążą we krwi związane z białkami osocza. Kiedy stężenie jest najwyższe, mówimy już o adrenalinie, noradrenalinie i dopaminie, ponieważ wysoki poziom katecholamin we krwi wiąże się przede wszystkim ze stresem. Katecholaminy wywołują bowiem ogólne reakcje organizmu, które przygotowują ciało do wysiłku fizycznego związanego z walką lub ucieczką. Typowe efekty działania to: podniesienie ciśnienia krwi, przyspieszenie akcji serca, a także podniesienie poziomu glukozy we krwi. Co może być przyczyną stresu? Stres może być wywołany jako reakcja psychologiczna, może powstać w odpowiedzi na stresory środowiskowe, takie jak hałas czy intensywne światło, ale wysoki poziom katecholamin może też być wynikiem diety.\nW ramach realizacji projektu, który będzie prowadzony w Laboratorium Spektrometrii Mas Wrocławskiego Centrum Badań EIT+, opracowana zostanie nowa metoda analizy katecholamin wykorzystująca ekstrakcję MIP-SPE. Badania będą dotyczyły płynów ustrojowych, w których analizowane biomarkery występują na bardzo niskim poziomie stężeń. Stosowane obecnie metody przygotowania próbek nie są wystarczająco selektywne w stosunku do tak złożonej matrycy, jaką są próbki pochodzenia biologicznego (krew, mocz). Ponadto prowadzenie badań z wykorzystaniem próbek pochodzących od małych dzieci, a szczególnie niemowląt wiąże się z pozyskaniem minimalnej ilości pobranego materiału do badań.\nLaboratorium Spektrometrii Mas Wrocławskiego Centrum Badań EIT+, fot. Wojciech Witkowski\n– Zastosowanie MIP-SPE umożliwi selektywną separację związków będących strukturalnymi i funkcjonalnymi analogami katecholamin, a także ich zatężenie. Ekstrakcja MIP-SPE połączona z technikami ultra wysokosprawnej chromatografii cieczowej i spektrometrii mas umożliwi wykonanie badań w niewielkiej ilości pobranego materiału, z czułością umożliwiającą ocenę przemian tych związków zachodzącą pod wpływem diety – tłumaczy dr Anna Czajkowska-Mysłek. – Pozwoli to na uzyskanie znacznie niższych granic detekcji analitów, uproszenie protokołu przygotowania próbek i znacznie mniejsze zużycie rozpuszczalników organicznych stosowanych w analizie.\nDzięki zastosowaniu innowacyjnej techniki ekstrakcji w połączeniu z bardzo czułymi technikami analitycznymi, istnieje szansa, że zyskamy możliwość określania przemian katecholamin, co z kolei przyczyni się do kontynuowania badań prowadzonych przez dr Czajkowską-Mysłek nad wpływem diety stosowanej u niemowląt i małych dzieci na system neuroprzekaźników.\nAutor: Klaudia Piątek, Opublikowano: 05.02.2018\nPORT POWRÓCIŁ NA KONFERENCJĘ IMPACT\nKADRY PRZYSZŁOŚCI – SPOTKAJMY SIĘ WE WROCŁAWIU!\nPORT URUCHOMIŁ ZINTEGROWANĄ CENTRALĘ BMS\nW POLSCE POWSTAŁA SIEĆ BADAWCZA ŁUKASIEWICZ. PORT JEST JEJ CZĘŚCIĄ\nPORT STAJE SIĘ INSTYTUTEM W SIECI BADAWCZEJ ŁUKASIEWICZ


Nowy Sącz: Mularczyk kandydatem PiS na prezydenta? | Nowy Sącz Nasze Miasto\nNowy Sącz: Mularczyk kandydatem PiS na prezydenta?\nIwona Kamieńska 05.10.2010\nW poniedzialek poseł PiS Arkadiusz Mularczyk ujawnił, że dostał z centrali partii propozycję startu w wyborach samorządowych pod szyldem Prawa i Sprawiedliwości. I teraz poważnie zastanawia się nad startem do prezydenckiego fotela. Jeśli powie "tak", to w jego kampanię włączy się Zbigniew Ziobro.\n- Oczywiście, sprawa jest otwarta do 22 października i rozważana w gronie kierownictwa partii, więc niczego nie przesądzam. Ale dziś skłaniam się ku temu, aby przyjąć tę propozycję - powiedział w poniedziałek poseł Mularczyk.\n- Najważniejsze, aby Nowy Sącz miał kandydata, który wyraźnie popchnie miasto do przodu. Nie neguję osiągnięć obecnego prezydenta Ryszarda Nowaka, zrobił wiele dobrego, są jednak rzeczy, które nam się nie podobają. Nie chcemy układów, kolesiostwa, niejasnych decyzji personalnych, a przede wszystkim nie chcemy dla miasta zmarnowanej kadencji.\nPoseł PiS zastrzegł, że choć jest skłonny kandydować, to do wspomnianego 22 października "wszystko się może jeszcze wydarzyć". Przypomnijmy, że kilka dni temu prezydent Nowak, nie czekając na poparcie PiS, zdecydował się zarejestrować swój komitet wyborczy.\nJak tłumaczył, nie oznacza to jednak rezygnacji z ewentualnego startu pod szyldem PiS, lecz zapobieżenie sytuacji, w której byłby zakładnikiem partii w swoich staraniach o reelekcję. Podkreślał też, że wyborcze przymierze z PiS wchodzi w grę wyłącznie na jego zasadach.\nJak na wieści z obozu politycznej konkurencji zareagowała Platforma? Lider PO na Sądec-czyźnie, poseł Andrzej Czerwiński nie obawia się ewentualnego startu Mularczyka.\n- Przyjęliśmy zasadę demokratycznych rozwiazań. Naszego kandydata na prezydenta Nowego Sącza wskażą w prawyborach sympatycy PO, a w PiS, bez zdziwienia zresztą, obserwujemy przepychanki, kto znajdzie się bliżej szefa, kto załatwi sobie poparcie i kto będzie decydował o obsadzie stanowisk. Na tym polega różnica między PO a PiS - mówi Czerwiński. - Kandydaturę posła Mularczyka odczytuję jako ultimatum dane mu przez kierownictwo Prawa i Sprawiedliwości, aby wreszcie uporządkował sytuację.\nzrezygnuje z poselsk...


Mikołaj Trzaska w PolskieRadio.pl\nMuzyka z Mózgu. Ćwierćwiecze bydgoskiego klubu\nW audycji rozmawialismy o działalności legendarnego ośrodka muzyczno artystycznego. W audycji udział wzięli muzycy związani z Mózgiem: Mikołaj Trzaska, Tymon Tymański i Tomasz Pawlicki. Zobacz więcej na temat: Jazz Bydgoszcz Tymon Tymański Mikołaj Trzaska MUZYKA muzyka współczesna\nRabih Beaini i Mikołaj Trzaska w Mózgu Powszechnym\nDwójka poleca koncert, który odbędzie się 14 grudnia w Warszawie. Na scenie wystąpi libański mistrz muzyki elektronicznej oraz ikona jazzowej awangardy w Polsce. Zobacz więcej na temat: muzyka współczesna Jazz Mikołaj Trzaska Aleksandra Tykarska\n"Dźwięk, który ma wagę 1000 ton ciekłej rtęci". Rozmowy o Coltranie\nW związku z niedawnym polskim wydaniem tomu wywiadów z Johnem Coltrane'em goście Dwójki - Filip Łobodziński, Tomasz Gregorczyk i Mikołaj Trzaska - opowiadali o swoich wrażeniach z lektury tych tekstów oraz o spotkaniu z muzyką znakomitego artysty. Zobacz więcej na temat: John Coltrane literatura Jazz muzyka współczesna wywiad Jacek Hawryluk Tomasz Gregorczyk Filip Łobodziński Mikołaj Trzaska MUZYKA KULTURA\nW Międzynarodowym Dniu Jazzu koncertowo świętowaliśmy okrągły jubileusz jednego z najważniejszych polskich jazzmanów. Zobacz więcej na temat: Jazz koncert Mikołaj Trzaska MUZYKA\n"A może jazzu już wcale nie ma? I jedyne co zostało to muzyka improwizowana?" – pyta okładka jednej z płyt, których słuchaliśmy w magazynie "Rozmów improwizowanych". Zobacz więcej na temat: Jazz Mikołaj Trzaska MUZYKA Tomasz Gregorczyk Janusz Jabłoński\nTrzaska: Coltrane'a słuchaliśmy na kolanach\n- Płyta "A Love Supreme" była dla nas jak wielka mowa religijna - mówił w Dwójce Mikołaj Trzaska. Z okazji 50. urodzin saksofonista opowiadał o najważniejszych wątkach swojego życia. Zobacz więcej na temat: Janusz Jabłoński Jazz Mikołaj Trzaska MUZYKA\nNie tylko muzyczne "Zapiski" z Mikołajem Trzaską\nObchodzący pięćdziesiąte urodziny saksofonista będzie przyglądał się z dystansu swojej drodze twórczej i życiu prywatnemu. Zobacz więcej na temat: Jazz Mikołaj Trzaska MUZYKA\nMikołaj Trzaska nocą\nJacek Hawryluk i Bartek Chaciński spotkali się z Mikołajem Trzaską, jednym z najważniejszych muzyków jazzowych w Polsce. Zobacz więcej na temat: Bartek Chaciński Dwójka Jacek Hawryluk Jazz Mikołaj Trzaska MUZYKA\nOd Miłości do Łoskotu. Mikołaj Trzaska nocą\nW czwartkowym "Nokturnie" spotkamy się z Mikołajem Trzaską, jednym z najważniejszych muzyków jazzowych w Polsce. Zobacz więcej na temat: Mikołaj Trzaska MUZYKA\nTrzaska na barce w Budapeszcie\nTakie koncerty na długo pozostają miłośnikom bezkompromisowej improwizacji w pamięci. Najnowsza płyta Mikołaja Trzaski - „Tar & Feathers” - to kolejny dowód na to, jak bardzo zdominował on krajową konkurencję. Zobacz więcej na temat: Jazz Mikołaj Trzaska\n- Tak książka musiała w końcu powstać – zgodzili się prowadzący audycję "Rozmowy improwizowane” z Sebastianem Rerakiem, autorem monografii "Chłepcąc ciekły hel. Historia yassu". Zobacz więcej na temat: Jazz Mikołaj Trzaska MUZYKA\n– Ona zawsze będzie odzwierciedleniem rzeczywistości. Nigdy odwrotnie. To fantazja pójdzie za muzyką, ale rzeczywistość za nią nie pójdzie. Muzyka może uwolnić wielką fantazję. I to jest coś, czego ja się trzymam – mówił w Dwójce wybitny muzyk. Zobacz więcej na temat: FILM Mikołaj Trzaska TEATR POLSKA Leszek Możdżer\nMikołaj Trzaska: z muzyką mam tak, jak ludzie z głuszy\nFilm "Róża" to jedna z najbardziej wstrząsających polskich produkcji ostatnich lat. O pracy nad ścieżką dźwiękową do tego obrazu opowiedział w Czwórce jej autor, Mikołaj Trzaska. Zobacz więcej na temat: Artur Rojek Jazz Katowice kuba kukla mieszkanie Mikołaj Trzaska


Maj 29 2020 00:00:17\nZaparz mi herbatę 35\nRozdział czwarty - Przemek, który nie lubi zmian.\nEwelina była zdecydowanie człowiekiem czynu. Łukasz, przynajmniej od kiedy zamieszkał z Sebastianem, również wolał robić coś konkretnego niż siedzieć na kanapie przed telewizorem, ponieważ odkrył, że dłuższa bezczynność doprowadziłaby go do szału. Wcześniej zawsze miał szkołę, później studia. Nawet w wakacje jeździł na wieś do babci i dziadka, a ci zawsze znaleźli mu jakąś robotę. Mieszkając w Poznaniu Łukasz po raz pierwszy miał całe dnie, które musiał sam sobie zagospodarować, co wcale nie było takie trudne, jak tylko przebrnęło się przez ten etap, w którym człowiek wolał w ogóle nie wstawać z łóżka.\nOkazało się, że nic nie robiąc przez około dwa dni Łukasz był o wiele bardziej rozdrażniony i zmęczony, niż gdyby urabiał się po łokcie. Z tego też względu wyrobił sobie nawyk, że wstaje równo z Sebastianem. Kiedy ten się szykował do wyjścia na uczelnię, Łukasz robił śniadanie dla nich obu, żeby mogli jeszcze skorzystać z tej okazji i zjeść je razem. To zdecydowanie poprawiało nastrój na resztę dnia.\nÓw mały rytuał musiał ulec zmianie, kiedy Łukasz poszedł do pracy (okazało się, że mimo braku doświadczenia najlepiej nadawał się na to stanowisko ze wszystkich kandydatów, których zresztą wcale nie zebrało się tak wielu, jak wcześniej podejrzewał; poza tym miał wrażenie, że jego pozytywny nastrój spodobał się kierowniczce; Ewelina mu kiedyś powiedziała, że jak ma dobry humor, jego energia promieniuje na wszystkich w koło – może było w tym ziarno prawdy).\nJuż po tygodniu latania między stolikami, spisywania zamówień na małych karteczkach i po opanowaniu robienia różnych odmian kawy (choć nie przyszedł do tej pracy kompletnie zielony pod tym względem – Agnieszce i Ewelinie należały się stokrotne dzięki za ciąganie go po różnych wybujałych kawiarniach i herbaciarniach) Łukasz stwierdził, że ten nowy rytm dnia bardzo przypadł mu do gustu. Wciąż jeszcze nie był przyzwyczajony do spędzania całego dnia na nogach, jednak czuł, że niebawem nie będzie to już takie męczące.\nW kącie pokoju rozłożył już swoje sztalugi, a Sebastian zwolnił kilka pobliskich półek na wszystkie jego plastyczno-artystyczne przybory, żeby miał je ciągle pod ręką. Na początku Łukasz codziennie na nowo rozkładał swój malarski dobytek i składał go po skończeniu rysowania, jednak Sebastian w końcu uznał, że nie ma najmniejszego problemu, żeby sztaluga stała rozłożona przez cały czas, skoro Łukasz tak często z niej korzysta. W ten sposób Łukasz zyskał swój artystyczny zakamarek w pokoju, co nieustannie wprawiało go w pewną dumę. Niby nie była to cała pracownia, ale… każdy kiedyś zaczynał od jakiegoś kąta, prawda?\nPowoli i niespiesznie Łukasz wyrabiał sobie pewien rytm dnia na zmianę malując, pracując, gotując i robiąc zakupy (ewentualnie wyrzucając Sebastiana z mieszkania z dokładną listą w ręku). Miał wrażenie, że z każdym dniem zaczyna odzyskiwać siły, które systematycznie tracił przez zeszłe pół roku. Nareszcie czuł, że odnajduje grunt pod stopami.\nMiał pracę. Miał gdzie mieszkać. Miał Sebastiana. Miał również odpowiednią ilość problemów i zmartwień na głowie (takich jak: przyjazd Przemka i urwany kontakt z resztą rodziny), dokładnie taką, żeby móc uchodzić za przeciętnego obywatela. Łukasz wiedział jednak, że nigdy w życiu nie ma sytuacji, żeby wszystko było perfekcyjnie i cud-miód, toteż mimo wszystko cieszył się ze swego obecnego położenia.\nWiedział, w jakim chce iść kierunku i w tym momencie to wydawało mu się najcenniejsze (nie licząc tego, że miał również osobę, która zamierzała podążać razem z nim). Nie miał do siebie żalu o nic. Czuł, że wreszcie podjął odpowiednią decyzję i ta świadomość naprawdę odciążyła jego umysł. Z jego barków spadł ogromny ciężar i nareszcie potrafił oddychać swobodnie.\nChłopak doskonale zdawał sobie sprawę, ile zawdzięczał Sebastianowi. Lecz nie zapominał też, że równie wiele zasług przypada Ewelinie, dlatego też jego kontakt z nią nie malał ani na chwilę. Nawet, jeśli w danym momencie oboje mieli ręce pełne roboty.\nSpotkanie z Eweliną twarzą w twarz musiało poczekać, ponieważ dziewczyna miała grafik zapełniony po brzegi, zresztą Łukasz wcale nie naciskał tak długo, jak rozmawiał z nią przez Skype’a. Aczkolwiek zarówno on jak i Ewelina nie mieli czasu na wielogodzinne dyskusje, siedząc z nosem przyklejonym do monitora, dlatego też laptop stał otwarty, Skype włączony, a każde z nich robiło swoje. Łukasz przeważnie dopieszczał swoje rysunki, a Ewelina albo gotowała, albo się uczyła.\n– To co z tym Przemkiem? – zapytała na kilka dni przed przyjazdem kuzyna Łukasza do Poznania.\n– A fo ma byś? – odparł Łukasz, sepleniąc przez dwa ołówki, które trzymał między zębami.\n– Na za dwa dni przyjeżdża, nie?\n– I co, zero stresu? – zdziwiła się Ewelina.\n– Zero – mruknął chłopak, zmieniając ołówek, którym rysował. Przy okazji potarł policzek ręką, przez co na twarzy pojawiła się mu szarobura grafitowa struga ciągnąca się ukosem od nosa aż po szczękę.\n– Kłamiesz – stwierdziła wreszcie dziewczyna.\nŁukasz wyjął kolejny ołówek z ust i odłożył go na półkę obok.\n– Kłamię – potwierdził spokojnie.\n– To teraz poproszę trochę prawdy – przyciskała go dalej. Łukasz nie widział jej w okienku Skype’a, więc pewnie testowała ten przepis na ciasto, o którym wcześniej mu wspominała, nosząc na uszach bezprzewodowe słuchawki.\n– Prawda jest taka – westchnął wreszcie chłopak – że nie chcę o tym rozmawiać. Sebastian skacze wokół mnie, jakbym w każdej chwili miał się rozpaść na kawałki albo wybuchnąć płaczem i stara się być tak delikatny w doborze słów, że aż jest to śmieszne. Już mam tego dość. Poradzę sobie z Przemkiem! Nie będzie gorzej, jak z moim ojcem – żachnął się Łukasz i odłożył ołówek tak energicznie, że ten spadł z półki razem z kilkoma innymi. – Niech to szlag – warknął chłopak pod nosem i zaczął je zbierać z podłogi.\n– Czyli jednak jesteś zdenerwowany – odczytała Ewelina.\n– Ale nie z powodu przyjazdu Przemka! To Sebastian mnie wkurza, traktując mnie jak małą dziewczynkę!\n– No tak Łukasz, bo ty przecież jesteś już dużą dziewczynką, prawda?\n– Babo, nie przeciągaj struny! – zagroził jej ołówkiem, zerkając w ekran.\nEwelina najwidoczniej również zerknęła, ponieważ odparła:\n– Buziaczek, słonko i ja muszę kończyć, bo widzę, że masz towarzystwo. Witaj, żono Łukasza i zarazem żegnaj, żono Łukasza! – rzuciła jeszcze, po czym mrugnęła i wyłączyła komunikator.\nŁukasz od razu zerknął w bok i jego oczom ukazał się Sebastian, już bez kurtki i butów, co oznaczało, że wszedł do mieszkania już dobrą chwilę temu.\n– Długo tu stoisz i podsłuchujesz? – zapytał podejrzliwie Łukasz.\n– No wystarczająco długo, żeby usłyszeć o tym, jak to rzekomo traktuję cię jak małą dziewczynkę – odparł spokojnie Sebastian, nadal opierając się lekko o ścianę z rękami skrzyżowanymi na klatce piersiowej.\n– Nie wiesz, że to nieładnie podsłuchiwać czyjeś rozmowy? – Łukasz wytarł dłonie w wilgotną, jednorazową chusteczkę, która od razu zrobiła się ciemna od węgla, i krok po kroku zbliżył się do Sebastiana.\n– Nie wiesz, że to nieładnie obgadywać kogoś za jego plecami? – odciął się, odpychając się do ściany i również podchodząc do swojego chłopaka. Kiedy był wystarczająco blisko, jedną z dłoni położył Łukaszowi na ramieniu, a drugą na biodrze. Łukasz w odpowiedzi prześlizgnął rękoma po jego torsie, aby w rezultacie usytuować je na plecach Sebastiana.\n– Jesteś głodny? – zapytał, ściszając głos do szeptu, wypowiadając te słowa wprost do ucha partnera.\nSebastian palcami przewędrował z biodra Łukasza na jego pośladek, po czym ścisnął go lekko, acz znacząco.\n– Bardzo – odparł, a ciepłe powietrze z jego ust musnęło płatek uszny Łukasza.\nSzatyn uśmiechnął się zawadiacko.\n– Dlaczego mam dziwne wrażenie, że nie mówimy o tym samym? – rzucił lekko, umyślnie drażniąc się z Sebastianem.\n– Jestem za to przekonany, że myślimy o tym samym. – Na potwierdzenie swoich słów Sebastian zbliżył się jeszcze bardziej do Łukasza. Ich usta dzielił najwyżej centymetr, a oddechy zmieszały się w jeden. Mimo to, żaden nie wykonał następnego ruchu, tylko tkwili w tej pozycji, obejmując się nawzajem i mierząc przekornymi spojrzeniami.\n– Jak było na uczelni? – zagadnął Łukasz od niechcenia, swobodnie, jak gdyby wcale nie czuł palców Sebastiana w miejscu poniżej swoich pleców.\n– Cudownie. Dzięki, że pytasz. Jak było w pracy? – odparł Sebastian tym samym tonem.\n– Wielki, gruby klient wpadł na mnie w przejściu i wylałem na siebie kawę. Musiałem iść do najbliższego sklepu kupić sobie jakąś tanią koszulkę. A poza tym, wspaniale jak zwykle – wyrzucił z siebie Łukasz na jednym oddechu.\n– Nie poparzyłeś się?\n– To była mrożona kawa.\n– Kto pije mrożoną kawę w taki ziąb?\nŁukasz uśmiechnął się i wzruszył ramionami.\n– Są ludzie i ludziska, prawda?\n– I okna, i drzwi, i klamki – dokończył Sebastian.\nAtmosfera była napięta do granic.\nŁukasz nadal nie wyglądał, jakby miał zamiar cokolwiek zrobić, więc Sebastian westchnął, przerywając tę małą potyczkę na wytrzymałość.\n– Pocałuj mnie wreszcie – poprosił.\nTwarz Łukasza rozświetliła się, a przyczyną tego był delikatny uśmiech, który wpłynął mu na usta.\n– Nie jestem przekonany – drażnił się dalej. – Na pewno nie chcesz tego obiadu?\n– Najpierw chcę czegoś innego. – Jego druga dłoń również zacisnęła się na pośladku Łukasza.\n– Wkradasz się do mieszkania jak jakiś złodziej, podsłuchujesz moją prywatną rozmowę i jeszcze masz czelność domagać się ode mnie czegoś takiego? – Łukasz udał wzburzenie.\nSebastian nie mógł pojąć, jakim cudem jego chłopak wciąż potrafi być tak opanowany. On sam już czuł, że jego dżinsy stają się przyciasne w kroku, a jego dłonie… och, tych wręcz nie umiał utrzymać w jednym miejscu. Z pośladków Łukasza przesuwał je na plecy i z powrotem.\n– Po-ca-łuj-mnie – wyrzucił z siebie ponownie, tym razem bardziej stanowczo i natarczywie. Przez cały ten czas patrzył prosto w piwne oczy Łukasza.\n– A dlaczego ty wciąż nie pocałowałeś mnie? – spytał Łukasz, wciąż z tym lekkim półuśmiechem, który doprowadzał już Sebastiana do białej gorączki.\nTen zmrużył oczy i westchnął głęboko, chcąc odzyskać resztę kontroli nad własnym ciałem. Wreszcie odparł zwyczajnie:\n– Jestem twój.\nTe słowa przeważyły szalę napięcia.\n– A niech cię – wyszeptał Łukasz i choć ostatni raz uprawiali seks nie dalej jak dzień wcześniej, wpił się w usta Sebastiana tak namiętnie, jakby czekał na to od lat.\nMimo upływu czasu, jego oddech wciąż się nie unormował. Ponadto zdecydowanie potrzebował prysznica. Zupełnie mu to jednak nie przeszkadzało, ponieważ Sebastian wcale nie wyglądał lepiej.\n– No i teraz to mogę zjeść ten obiad – odparł szatyn, siadając na krawędzi łóżka z leniwym uśmiechem.\n– Teraz to ten obiad jest już na pewno zimny – zauważył Łukasz, podnosząc się na łokciu i obejmując nagi tors Sebastiana.\n– Dzięki Bogu za mikrofalówkę! – Sebastian rozejrzał się wokół łóżka. – Gdzie moje spodnie?\nŁukasz prychnął, przeciągając się jednocześnie.\n– Skąd mam to wiedzieć? Nie noszę twoich spodni.\n– Sam mi je ściągnąłeś – przypomniał Sebastian.\n– Trzeba było pilnować swoich rzeczy, słonko. – Łukasz uśmiechnął się przekornie.\n– Och wybacz mi, że akurat w tamtej chwili byłem zajęty czymś innym – odciął się Sebastian.\n– Jęczeniem pode mną?\n– Między innymi. A teraz gdzie… O, tu są! – Sebastian nachylił się nad Łukaszem i sięgnął jeansy leżące po drugiej stronie łóżka.\n– To podaj też moje – mruknął chłopak.\nPo seksie Łukasz miał przeważnie o wiele lepszy humor niż przed, toteż ponowne wkładanie ubrań odbywało się często w wyjątkowo roześmianej atmosferze, zwłaszcza gdy wraz z Sebastianem uświadamiali sobie, gdzie tym razem wylądowały ich ciuchy. Bo jedno trzeba im było przyznać – rozbierając się wzajemnie, mieli rozmach. Raz przez dwa dni rozglądali się za skarpetką Łukasza, która (jak się później okazało) wylądowała pod łóżkiem. Inna ciekawa sytuacja zaistniała, kiedy Łukasz odrzucał koszulę Sebastiana za siebie, a ta skończyła na szafie. Nieźle się ubawili potem ją stamtąd ściągając.\nTym razem już w pełni ubrany Łukasz usiadł na biodrach prawie-w-pełni ubranego Sebastiana, zapinając mu od dołu guziki.\n– To było miłe – stwierdził wreszcie Sebastian, przyglądając się bacznie swojemu chłopakowi spod grzywki.\n– No ja myślę – odparł Łukasz. Milczał przez moment, wahając się, jakby walczył sam ze sobą, czy dodać coś jeszcze. Wreszcie rzucił: – Jakby z seksem też się nie układało, to już w ogóle byśmy mieli przejebane. – W jego zamierzeniu z pewnością miało to brzmieć jak żart, lecz Sebastian wyczuł delikatną nutę goryczy.\n– Łukasz – powiedział cicho, po czym odgarnął włosy swojego chłopaka za ucho, delikatnie głaszcząc przy tym jego policzek.\nŁukasz przymknął oczy, poddając się temu dotykowi, a nawet przyłożył twarz bliżej dłoni Sebastiana.\n– Może… – westchnął cicho – może się jednak boję tego przyjazdu Przemka – wyznał niepewnie.\nSebastian kciukiem podniósł jego podbródek, by skrzyżować ich spojrzenia. Łukasza – zrezygnowane i pełne wahania, i swoje – zatroskane, lecz uspakajające. Chwilę później przerwał ten kontakt wzrokowy, zamiast tego przyciągając Łukasza do ciepłego objęcia. Ten od razu wtulił się ufnie w ramiona Sebastiana, jakby stanowiły one tarczę dla wszystkich bolesnych słów, które może usłyszeć od kuzyna. Lub od każdego innego człowieka, którego kiedykolwiek spotka na swojej drodze życia.\n– Jestem tu dla ciebie, pamiętaj – powiedział Sebastian łagodnie, lecz pewnie.\nŁukasz wiedział, że nie kłamie.\nPrzemek zupełnie nie wiedział, czego ma się spodziewać po rozmowie z Łukaszem. Przed wyjazdem obiecał mamie, wedle jej życzenia, że postara się przemówić kuzynowi do rozsądku, aczkolwiek to sformułowanie brzmiało niewłaściwie nawet w jego głowie. Gdzieś z tyłu świadomości tliło się w nim podejrzenie, że to nie on będzie wstrząsał Łukaszem, lecz Łukasz nim. Nadal jednak nie doszedł, skąd wzięło się w nim takie przeczucie, bo obojętnie jak długo grzebał w swojej głowie, nie umiał odnaleźć tam niczego, co wskazałoby jakikolwiek trop odnośnie Sprawy Łukasza.\nTak, z wielkiej litery. To musiało być coś naprawdę nieprzeciętnego, skoro raczej niepozorny i niewychylający się z tłumu kuzyn Przemka był w stanie rozpętać o to gigantyczną kłótnię z rodzicami, kończącą się jego wyprowadzką do innego miasta. Przemek sam nie wiedział, czy był bardziej zmartwiony czy zaciekawiony.\nObawiał się oczywiście, że Łukasz się wplątał w coś nieprzyjemnego. Doskonale zdawał sobie sprawę, że ludzie mogą zaskakiwać i nie zawsze jest to coś dobrego. Szczerze niepokoił się o to, co skłoniło Łukasza do takiej, a nie innej decyzji. Gdyby jeszcze chodziło o Oskara, pomyślałby, że to po prostu kolejny przejaw buntu. Ale Łukasz? Nie, Łukasz zawsze był rozsądny, spokojny i starał się robić to, co najlepsze. Szanował uczucia innych osób, był w stanie wczuć się w sytuację swoich rodziców i innych bliskich. Nie postąpiłby według zasady „na złość babci odmrożę sobie uszy”, co wbrew logice niepokoiło Przemka jeszcze bardziej. Bo oznaczało to, że Łukasz przemyślał swoją decyzję i łatwo od niej nie odstąpi. A skoro jego matka i ojciec zachowują się tak, a nie inaczej, to Przemek zaczynał podejrzewać, że w rodzinie szykują się gruntowne zmiany.\nNiezbyt cieszyła go ta myśl. Nie przepadał za zmianami. Były ryzykowne. Mogły przynieść ze sobą coś dobrego, ale też nikt nie dawał gwarancji, że wszystkiego nie pogorszą.\nAle na to, pomyślał, ja sam raczej nie mam wielkiego wpływu.\nCzas pokazał, że się poważnie mylił.\nSebastian miał wyjść na dworzec po Przemka razem z nim, ale się nie pokazał na czas. Kiedy Łukasz otrzymał SMS’a z informacją, że Sebastian musi zostać na jeszcze jednych zajęciach w wyniku zmian planu, miał ochotę obedrzeć swojego chłopaka ze skóry. Nie, żeby to była jego wina – Łukasz po prostu miał ochotę kogoś obedrzeć ze skóry i już. Ten dzień był dla niego wystarczająco stresujący i bez informacji, że z konieczności losu będzie musiał stawić czoła Przemkowi sam.\nW przypływie furii mógł rzucić kubkiem w ścianę. Kubek, rzecz jasna, nie wyszedł z tego spotkania w jednym kawałku. Ochłonąwszy, Łukasz cieszył się tylko z tego, że nie trzasnął nim o ścianę z kartono-gipsu, bo i na niej pozostałby wtedy wyraźny ślad jego nerwów.\nNastępną jego myślą była ta, że może to i lepiej, że będzie mógł z Przemkiem najpierw porozmawiać sam na sam. Mógł dzięki temu spróbować załatwić tę sprawę jakoś łagodniej, niż witając Przemka na dworcu słowami „Hej! Miło mi cię widzieć. A to jest mój chłopak, Sebastian.” Aczkolwiek w Łukaszu budowało się przekonanie, że obojętnie ile coming outów by w życiu nie zrobił, nadal nie będzie wiedział, jak do tego podejść prawidłowo. I czy w ogóle był prawidłowy i nieprawidłowy sposób na mówienie rodzinie o swojej bynajmniej-nie-hetero orientacji seksualnej? Szczerze w to wątpił.\nBył piątek i dochodziła godzina piętnasta. Łukasz wyszedł z pracy, jak zwykle ciesząc się, że akurat w ostatni dzień tygodnia trafiła mu się poranna zmiana i nie musiał latać między stolikami do wieczora. Tym razem jednak reszta jego popołudnia i tak nie zapowiadała się zbyt kolorowo, dlatego opuścił kawiarnię z miną, jaką człowiek mógłby przybrać idąc na własny pogrzeb.\nPrzemek miał być na dworcu za dwadzieścia szesnasta. Sebastian kończył wykłady dopiero o siedemnastej i zanim dotrze do mieszkania minie na pewno kolejne pół godziny. Łukasz miał więc wystarczająco dużo czasu, żeby porozmawiać na spokojnie ze swoim kuzynem.\nTa myśl jednak wcale nie wprawiała go w specjalnie radosny nastrój…\nPrzemek wyszedł z pociągu, niosąc plecak na jednym ramieniu, i rozejrzał się po peronie. Przez minutę czy dwie zupełnie nic nie widział prócz tłumu postaci ciągnącej ze sobą sterty walizek lub toreb. Chwilę później jednak peron się przerzedził, więc chłopak jeszcze raz przeskanował wzrokiem najbliższą okolicę w poszukiwaniu kuzyna, który obiecał po niego wyjść. Wreszcie dostrzegł znajomą, brunatną czuprynę i w kilku szybkich krokach podszedł do kuzyna, który jeszcze go nie zauważył.\nTen odwrócił się i posłał nowoprzybyłemu szeroki uśmiech, który jednak w mniemaniu Przemka wydał się nieco słaby i nie sięgający oczu.\n– O, hej, nareszcie jesteś – przywitał go.\n– Nareszcie? Pociąg wcale się nie spóźnił! …znaczy: tak bardzo się nie spóźnił – poprawił się Przemek, zerkając na wielki, wiszący na peronie zegar.\n– Po PKP i tak nie spodziewałem się niczego innego – odparł Łukasz, wzruszając ramionami. Przemek miał ze sobą tylko nieduży plecak, więc nie musieli się z niczym targać i szybko opuścili głośny i chaotyczny dworzec.\nŚwieże i chłodne powietrze od razu uderzyło w ich policzki. Łukasz spojrzał na kuzyna, starając się nie dać po sobie poznać, że jest napięty jak struna.\n– To co, idziemy od razu do mnie, nie? – zaproponował. – Ta pogoda nie bardzo sprzyja podziwianiu miasta – dodał i jak na zawołanie powiał gwałtowniejszy wiatr, zrzucając mu kaptur z głowy.\n– Do ciebie czy do was? – Przemek zmierzył Łukasz spojrzeniem mówiącym jasno i wyraźnie, że czas na wykręty się już skończył. W końcu nie po to przyjeżdżał do Poznania, żeby Łukasz dalej mu mydlił oczy.\n– Do nas – westchnął Łukasz, prowadząc kuzyna w stronę najbliższego przystanku tramwajowego.\n– Ale poznam ją, prawda?\nKażdy kolejny żeński zaimek sprawiał, że żołądek Łukasza wywracał się na drugą stronę, upewniając go tylko jak bardzo Przemek nie spodziewa się tego, co on zamierza mu powiedzieć.\n– Jasne, że poznasz – odparł, jak zwykle sprawnie manewrując językiem polskim, by uniknąć przedwczesnych podejrzeń. Jeśli Przemek miał odstawić wielką, głośną scenę, to Łukasz wolał, żeby nie stało się to na ulicy w środku miasta. – W końcu zostajesz u nas na noc, nie?\n– Jeśli tylko nie macie nic przeciwko temu. Wolałbym nie wracać dzisiaj do Szczecina po nocy.\nPrzemek wiedział – no, może bardziej czuł niż wiedział – że jego kuzyn coś kręci. Niemniej jednak nie naciskał, a przynajmniej nie od razu. Dopiero gdy będą mogli poprowadzić rozmowę spokojnie i na cztery oczy Przemek zamierzał wreszcie wyciągnąć od Łukasza wszystkie powody jego kłótni z rodzicami. Oraz odpowiedź na pytanie, co on do diabła zamierza zrobić ze swoim życiem.\n– Nie ma sprawy. Możesz zostać nawet do niedzieli, jeśli tylko… – Łukasz przerwał, jakby w połowie zdania rozmyślił się z jego zakończenia. Przemek jednak słuchał go uważnie i zdziwiła go ta nagła cisza.\n– Jeśli tylko?\nŁukasz westchnął i pokręcił głową prawie niezauważalnie. Wreszcie podniósł spojrzenie na Przemka.\n– Jeśli tylko będziesz chciał.\n– Jasne – odparł lekko i uśmiechnął się, nie widząc problemu. Łukasz odpowiedział mu podobnym, choć bardziej przygaszonym uśmiechem, a wtedy tramwaj zatrzymał się na kolejnym przystanku.\n– To nasz – oznajmił Łukasz i zaczął przepychać się między innymi pasażerami. Przemek zamrugał z lekką dozą zdumienia, ale po chwili otrząsnął się i poszedł za kuzynem.\nMiał dziwne wrażenie, że pod koniec rozmowy coś mu umknęło. Jakieś drugie dno słów Łukasza, którego w tym momencie nie umiał się domyślić.\nŁukasz otworzył drzwi i wpuścił Przemka do środka. Jeden domownik już na nich czekał w niewielkim przedpokoju i był to Mruczek.\n– Macie kota – oznajmił Przemek nieco zaskoczony i zrzuciwszy buty, kurtkę i całą resztę zimowego majdanu pochylił się nad Mruczkiem z wyciągniętą dłonią.\nMruczek spojrzał na rękę Przemka, po czym ją ostentacyjnie olał, odwracając się ogonem i niespiesznie maszerując w głąb mieszkania.\n– No tak, koty… – westchnął Przemek, zabierając dłoń. Zwrócił się do Łukasza: – Rozumiem, że jest twojej dziewczyny, tak? W sumie mógłbyś mi wreszcie zdradzić jej imię. Głupio mi tak ciągle powtarzać „twoja dziewczyna” to, „twoja dziewczyna” tamto – dodał, rozglądając się powoli po mieszkaniu.\n– W sumie od kiedy mieszkamy razem to kot raczej jest wspólny – odparł Łukasz, z premedytacją pomijając drugą część wypowiedzi kuzyna.\n– Ale co, ot tak się do ciebie przyzwyczaił? Większość kotów raczej niechętnie podchodzi do obcych – zauważył Przemek, aczkolwiek dostrzegł unik Łukasza odnośnie dziewczyny. Kolejny unik, warto dodać.\n– Napijesz się czegoś? Herbaty? Kawy? – wtrącił chłopak, zmierzając do niewielkiej kuchni.\n– Kawy – odparł Przemek, wchodząc za nim do pomieszczenia.\nŁukasz zaczął się krzątać, nalewając wodę do czajnika i szykując kubki. Przemek zauważył, że jego kuzyn naprawdę czuł się i zachowywał jak u siebie w domu, co dla niego było zdumiewające, jako że on sam był w tym mieszkaniu dopiero po raz pierwszy. Wiedział co prawda, że Łukasz mieszkał tam już od paru tygodni, jednak…\nNo nic. Po prostu dostrzegał, że jego kuzyn bardzo swobodnie się tam czuł. To wszystko. Nie ma co dzielić włosa na czworo, mimo że gdzieś w duszy bolało jak diabli, że Łukasz tak bardzo się od niego odsunął.\n– A jeśli chodzi o kota – podjął nagle Łukasz, przerywając ciszę w kuchni – to wiesz, nie byłem dla niego obcym. Przez ostatnie lata zdążył się do mnie przyzwyczaić – wyjaśnił, wiedząc doskonale, że rozmowa zaczyna schodzić na ten tor, który prowadził do wyjaśnienia jego relacji z Sebastianem.\n– Czekaj moment. – Przemek spojrzał na niego ze szczerym zdumieniem. – Ostatnie lata? To jak długo ty się z nią spotykasz? I dlaczego to przed nami ukrywałeś? No kurczę, Dominik nam na bieżąco relacjonował swoje sercowe przygody i wszystko było w porządku. Oskar zresztą również. I o co się tak pokłóciłeś z rodzicami? O tę całą przeprowadzkę do Poznania?\n– Chwila, spokojnie – pohamował go Łukasz. – Nie wszystko naraz. Idź do pokoju, tam pogadamy. Zaraz przyniosę kawę.\nWoda w czajniku już prawie wrzała. Przemek mruknął z niezadowoleniem:\n– Nie rozumiem, dlaczego mi po prostu nie odpowiesz. Niepotrzebnie to wszystko przeciągasz.\nŁukasz przetarł sobie palcami kąciki oczu, wydychając powoli powietrze. Zabębnił nerwowo palcami w blat.\n– Wiem – odparł wreszcie. – Naprawdę wiem. Ja tylko… – przerwał, nie wiedząc, co powiedzieć. W końcu pokręcił głową, zerkając ponownie na Przemka. – Po prostu idź do pokoju. Zaraz przyjdę.\nPrzemek zrozumiał, że należy się wycofać i tak też zrobił, dając Łukaszowi jeszcze chwilę na zebranie myśli. Ta krótka rozmowa wcale nie stłumiła jego niepokoju, lecz wręcz przeciwnie. Co się tutaj wyprawiało?\nŁukasz oparł się rękoma o blat, patrząc tępo w ścianę. Najgorszą rzeczą w coming outach było to, że człowiek nigdy nie wie, czy to już odpowiednia pora, żeby wyjawić prawdę, czy lepiej poczekać jeszcze pięć minut. W rozmowie raz po raz pojawiają się momenty, w których można by rzucić prosto z mostu co i jak, lecz mija jeden po drugim i człowiek ciągnie tę konwersację dalej. Skacze na boki po pobliskich tematach, wciąż nie mając odwagi, by wybrać odpowiednią chwilę. Najciężej jest zdecydować „tak, teraz otwieram usta i mówię prawdę”.\nŁukasz już parę razy to zrobił. Da radę i raz jeszcze.\nPrzemek na moment został sam w pokoju i chwilę zastanawiał się nad pewnym pytaniem, aż wreszcie po prostu je zadał:\n– Mogę się trochę rozejrzeć po mieszkaniu? Zobaczyć, jak się tutaj urządziliście? – rzucił w stronę kuchni i akurat wtedy Łukasz pojawił się w drzwiach z dwoma kubkami w rękach.\n– No jasne – odparł, stawiając oba na stole. – To małe mieszkanie, ale chętnie ci pokażę gdzie co jest.\nPrzemek pomyślał, że to znowu odsunie rozmowę o kilka chwil, ale sam zaczął. Zresztą naprawdę chciał się lepiej przyjrzeć temu miejscu. Ciekawiło go, jak żyje w chwili obecnej jego kuzyn.\n– Przedpokój i kuchnię już widziałeś – zaczął Łukasz. – Tu jest, jak się zapewne domyślasz, pokój dzienny i to chyba największe pomieszczenie w tym mieszkaniu.\nPierwszą rzeczą, jaka się rzuciła Przemkowi w oczy już od progu, była czystość. Nie był pewien, czy mieszkanie to przeszłoby „test białej rękawiczki”, niemniej jednak wszystko miało swoje miejsce i wyglądało naprawdę schludnie. Inna sprawa, że może Łukasz po prostu postanowił posprzątać na jego przyjazd, ale mimo wszystko Przemek doceniał ten porządek.\nNa szafce obok telewizora dostrzegł dość pokaźną kolekcję płyt CD oraz DVD. Kątem oka przeleciał po tytułach, niektóre znając, innych nie, ale za to kilka z nich wybitnie przyciągnęło jego uwagę.\n– Mroczny Rycerz? Wydaje mi się, że mówiłeś, że cię to za bardzo nie interesuje? Nie mów, że twoja dziewczyna to ogląda – parsknął Przemek, przeglądając płyty już z większym zainteresowaniem. – Chociaż z drugiej strony wiem, że dziewczyna Oskara ciągnęła go do kina na Terminatora, więc w sumie nic mnie już nie dziwi… – wymamrotał do siebie.\n– Jak zostałem zmuszony do obejrzenia, to nawet mi się spodobało – przyznał Łukasz. – Ale nie ja kupiłem.\nPrzemek oderwał się od przeglądania płyt i wskazał na jasne drzwi obok.\n– Sypialnia? – zgadywał.\n– Łazienka – sprostował Łukasz, naciskając klamkę i pokazując kuzynowi wnętrze niewielkiego pomieszczenia. Mieściła się tam umywalka, toaleta, lustro, kilka półek i szafek oraz wanna z prysznicem i pralka. Niby nic nadzwyczajnego, jednak zatrzymało Przemka wzrok na dłużej. Coś mu nie pasowało i w pierwszej chwili nie umiał wyjaśnić co. Później jednak przestudiował łazienkę dokładniej i odpowiedź spłynęła mu do umysłu.\nPo pierwsze na wannie stało dziwnie mało kosmetyków. Przemek widział mieszkanie swojej (byłej już niestety) dziewczyny i doskonale pamiętał, że ilość różnych specyfików pielęgnujących urodę przyprawiała o ból głowy. Tutaj nie było nawet połowy tego, mimo że mieszkały tu dwie osoby.\n– Coś nie tak? – spytał Łukasz, bacznie obserwując reakcje Przemka.\n– Nie, nic, tylko… – Przemek urwał, szukając w myślach końcówki zdania, lecz tak naprawdę większą część świadomości przeznaczał na dalsze rozglądanie się po łazience.\nPotem zobaczył dwa dezodoranty stojące na półce. Oba męskie. Przemek bez problemu rozpoznał je z daleka, w końcu sam używał podobnych. Potem jego wzrok padł na dwa różne szampony do włosów, również oba męskie. Wtedy już nie wytrzymał i musiał zapytać:\n– Łukasz, ty mówiłeś, że mieszkasz z dziewczyną, prawda? – upewnił się, zerkając na kuzyna. Był pewien, że Łukasz wyśmieje go, gdy zrozumie, co mu przyszło do głowy. Niemniej jednak musiał to usłyszeć jasno i wyraźnie, ponieważ te sekrety Łukasza zaczynały mu się już chyba rzucać na umysł.\nŁukasz jednak był daleki od śmiechu. Zamiast zaprzeczyć, tylko wzruszył ramionami i nie przerywając kontaktu wzrokowego z Przemkiem, odparł:\n– Nie mówiłem. Założyłeś, że mieszkam ze swoją dziewczyną, a ja cię po prostu nie poprawiłem.\nUmysł Przemka nagle zaczął pracować na zwiększonych obrotach i ciągle podsuwał mu jeden i ten sam wniosek, ale chłopak uparcie go ignorował.\n– Ale przecież… – zawahał się. – Nie mieszkasz tu sam – stwierdził, bo to jedno było oczywiste.\n– Nie. Jasne, że nie – odparł Łukasz, spokojnie wychodząc z łazienki i kierując się do pokoju, gdzie na stole wciąż czekała na nich kawa. Przemek pospieszył za nim, w międzyczasie pytając:\n– To dlaczego od razu mi nie powiedziałeś, że mieszkasz z jakimś kumplem? Po co ta cała szopka? – Mógł przy tym pytaniu nieco podnieść głos. Przez przypadek. Zupełnie, absolutnie przez przypadek.\nŁukasz odwrócił się gwałtownie, stając nagle twarzą do kuzyna. W jego oczach płonęła determinacja, jakiej Przemek jeszcze u niego nie widział.\n– Bo nie mieszkam z „jakimś tam” kumplem! I ty to już doskonale wiesz! Przecież widzę, że już załapałeś, o co chodzi!\n– Jestem pewien, że nie myślimy o tym samym – odparł ostrożnie Przemek.\nŁukasz podszedł do stołu i chwycił swój kubek, biorąc łyka swojej kawy z mlekiem, po czym usiadł na kanapie. Każdy z tych ruchów wykonał szybko, mocno i trochę gwałtownie. Cudem nie wylał kawy.\nPrzemek niepewnie sam podszedł do fotela naprzeciwko Łukasza i usiadł na nim, czekając, aż Łukasz powie to, co ewidentnie miał na końcu języka.\nChłopak wreszcie ostawił kubek z kawą i zwrócił się do Przemka, żywo gestykulując lewą ręką.\n– Jeśli starasz się ze wszystkich sił wyrzucić z głowy myśl o tym, że twój kuzyn może być gejem, to odpuść sobie już w tej chwili. Odpowiedź brzmi: tak, jestem. I tak, mieszkam tu ze swoim chłopakiem, a skoro już sobie to wyjaśniliśmy, to myślę, że sam jesteś w stanie dojść do przyczyny mojej kłótni z rodzicami. – Gdyby to było możliwe, Łukasz wydusiłby to z siebie na jednym oddechu. Potrzebował dwóch, ale i tak wyrzucał z siebie słowa z prędkością karabinu maszynowego. Zawsze tak się działo, gdy był w nerwach.\nPrzemek w pierwszej chwili nie zareagował. Zupełnie. Po prostu siedział jak słup soli i w każdej innej chwili Łukasz pomachałby mu ręką przed oczami i zaczął się z niego nabijać. Tym razem jednak w otaczającej ich atmosferze nie było ani krzty wesołości.\nPo chwili, która trwała tyle ile wieczność razy nieskończoność, Przemek spojrzał w oczy Łukaszowi.\n– Żartujesz, tak? – zapytał niepewnie, aczkolwiek nawet się nie uśmiechnął, przez co Łukasz wiedział, że Przemek sam nie wierzy w swoje słowa.\n– Chyba żadnemu z nas jest teraz nie do śmiechu – odpowiedział wolno, pilnując, żeby jego głos nie brzmiał zbyt desperacko.\nPrzemek spojrzał na niego jakoś inaczej. Łukasz nie umiał dobrze opisać jego wzroku. Wiedział tylko, że nie był on przyjemny. Chłodny i zdystansowany. Nagle cała poza Przemka taka mu się wydała. Nie licząc tego wszystkiego, jego spojrzenie zostało zdominowane przez dezorientację. Przemek po prostu nie wiedział, jak ma się zachować i co powiedzieć.\n– Ale jak? Dlaczego? Przecież miałeś dziewczynę – wydusił z siebie wreszcie.\nŁukasz zaśmiał się, ale brzmiało to tak, jakby zapomniał wykrzesać z siebie wesołość.\n– O nie, zapewniam cię, że nigdy nie miałem dziewczyny. Słuchaj, ja od dwóch i pół roku jestem z Sebastianem – wyjaśnił najspokojniej jak umiał. Postanowił pominąć półroczną przerwę w związku, w końcu co za dużo na jeden raz, to niezdrowo.\nPrzemek aż otworzył szerzej oczy ze zdumienia.\n– Z Sebastianem? TYM Sebastianem, którego kojarzę? – zapytał z niedowierzaniem.\n– Tak, spędziliśmy z nim kiedyś Sylwestra – potwierdził Łukasz.\n– Wy już wtedy…?\n– Czy byliśmy razem? Tak, od jakiegoś czasu.\nPrzemek ponownie zamilkł i zamknął na moment oczy, próbując odnaleźć w tym natłoku informacji jakiś sens. Łukasz oparł się plecami o sofę, przygotowując się na falę pytań, której oczekiwał. Zawsze następowała. Był pewien, że w głowie Przemka kłębi się mnóstwo pytań i rozważa właśnie, które z nich zadać pierwsze.\nJakże się pomylił.\nPrzemek zamiast tego odstawił swój kubek z kawą na stół i wstał.\n– Przepraszam cię Łukasz, ale ja tak nie mogę – powiedział, nie patrząc kuzynowi w oczy. – Muszę to sobie przemyśleć. Muszę… – zawahał się na ułamek sekundy. – Muszę stąd wyjść.\nŁukasz patrzył z uchylonymi ze zdumienia ustami jak Przemek szybko idzie do przedpokoju i zaczyna się ubierać w pośpiechu. Nim się ocknął i poleciał za nim, jego kuzyn miał już na sobie buty i właśnie kończył ubierać kurtkę.\n– Przemek, czekaj! – zawołał za nim. Sam usłyszał panikę we własnym głosie. Jeśli jego kuzyn opuści to mieszkanie, z pewnością z własnej woli sam już do niego nie wróci.\nPrzemek sięgnął po swoją czapkę leżącą na pobliskiej szafce, ale Łukasz chwycił go za nadgarstek.\n– Przestań, przecież...\nPrzemek bez słowa odtrącił rękę Łukasza i zgarnął swoją czapkę. Z podłogi podniósł również plecak, z którym przyjechał do Poznania i otworzył drzwi wejściowe, nawet nie patrząc na bliskiego załamania Łukasza.\n– Po prostu daj mi spokój – rzucił, zamykając za sobą drzwi.\nZbiegł z klatki schodowej przeskakując po dwa stopnie na raz. Nie miał pojęcia, co robi, ale był pewien, że nie wytrzymałby w jednym pomieszczeniu z Łukaszem ani chwili dłużej. Ta wiadomość spadła na jego barki niczym głaz, którego nie był w stanie udźwignąć.\nNie wiedział, jak ma rozmawiać ze swoim kuzynem.\nNa parterze przez szklane drzwi zobaczył na zewnątrz jakiegoś ciemnowłosego chłopaka, który grzebał sobie po kieszeniach zapewne w poszukiwaniu klucza. Przemek otworzył drzwi wejściowe, opuszczając budynek, czym zwrócił na siebie uwagę owego chłopaka. Wymienili spojrzenia. Przemek momentalnie rozpoznał w nim Sebastiana i był pewien, że on także się domyślił, z kim ma do czynienia.\nW milczeniu przytrzymał jeszcze moment drzwi, żeby się samoistnie nie zamknęły, a kiedy Sebastian chwycił za klamkę, Przemek wyminął go i poszedł dalej. Jeszcze przez chwilę czuł na sobie jego spojrzenie, lecz to uczucie szybko minęło. Wtedy dopiero odważył się zerknąć przez ramię.\nSebastian jednak zniknął już na klatce schodowej.\nŁukasz podniósł głowę, tak szybko słysząc kroki na klatce schodowej po raz drugi. Otworzył drzwi, żeby wybadać sytuację, lecz nie zastał za nimi tego, kogo w tej chwili najbardziej chciał zobaczyć.\nAczkolwiek nie można zaprzeczyć, że widok Sebastiana również go ucieszył.\nSłowa powitania nie były potrzebne.\n– Minąłem się z Przemkiem w drzwiach – oznajmił Sebastian w zastępstwie.\nŁukasz zacisnął usta i objął dłońmi swój brzuch, jak gdyby nagle go rozbolał. Jego partner wiedział jednak, że prawdopodobnie chodziło o stres wynikający z sytuacji, z którą Łukasz się przed chwilą zmierzył.\nSebastian nie musiał pytać, by domyślić się jak poszło. Mina Przemka z grubsza udzieliła mu wszystkich potrzebnych odpowiedzi.\n– Jak widzisz, szansa na rodzinny happy-kurwa-end wyleciała stąd tak szybko, jakby ktoś rozpylił gaz musztardowy – warknął ponuro Łukasz, mocniej ściskając kubek z kawą, który jakimś cudem wciąż tkwił w jego ręce.\nSebastian od razu dostrzegł ten ruch i szybko chwycił chłopaka za dłoń, poluźniając jego palce na małym uchwycie.\n– Daj to – powiedział łagodnie. – Nie chcemy chyba, żeby nasz kolejny kubek roztrzaskał się na ścianie, prawda?\nŁukasz wreszcie puścił naczynie. Sebastian prędko odstawił je na najbliższą szafkę, po czym zręcznie manewrując zdjął z siebie buty, kurtkę, szalik i czapkę jednocześnie, tylko po to, żeby przytulić wreszcie do siebie Łukasza, który desperacko tego potrzebował.\n– Zawsze mogło być gorzej – zaryzykował Sebastian, głaszcząc chłopaka po plecach. W odpowiedzi Łukasz odsunął się od niego na moment i gdyby spojrzenia mogły zabijać…\n– Nawet nie próbuj iść w tę stronę – ofuknął go Łukasz, acz na powrót przylgnął do Sebastiana, tym razem wtulając twarz w zgięcie jego szyi.\nSebastian zdecydował się wreszcie sięgnąć po chwyt ostateczny w uspokajaniu Łukasza i pogłaskał go po głowie. Kilka razy przeczesał palcami jego włosy i dopiero, gdy jego chłopak odetchnął nieco głębiej, Sebastian zaproponował:\n– Chodźmy do pokoju. Nie będziemy tu stać przez wieczność.\nŁukasz dał się objąć w pasie i poprowadzić w stronę sofy, na której równie posłusznie usiadł z cichym pacnięciem.\nSebastian westchnął i bez ceregieli chwycił trzema palcami podbródek Łukasza i skierował jego twarz wprost na siebie.\n– Trochę cię już znam – oznajmił spokojnie. – Wiem, co ci chodzi po głowie. I od razu mówię, przestań.\nŁukasz spojrzał na niego bez zrozumienia. Może i Sebastian wiedział, co myśli, ale najwidoczniej on sam jeszcze do tego nie doszedł.\n– Zaraz zaczniesz się zadręczać, że mogłeś to załatwić jakoś inaczej i że to przez twoje słowa Przemek zareagował tak, jak zareagował. No więc już teraz ci mówię, że to bzdura – wyjaśnił Sebastian.\nŁukasz przyznał mu w duchu rację, że coś takiego przyszło mu do głowy zaraz po tym, jak jego kuzyn wyleciał za drzwi jak strzała.\n– Przecież cię tu nie było. Nie wiesz, jak przebiegała rozmowa – wytknął wreszcie lukę w rozumowaniu swojego chłopaka.\n– Nie muszę słyszeć każdego słowa, żeby poznać schemat – odparł Sebastian, ponownie sięgając palcami włosów Łukasza i przeczesując je delikatnie, a przy okazji kompletnie targając. Ale Łukaszowi to najwyraźniej nie przeszkadzało, bo tylko oparł głowę na ramieniu swojego chłopaka i objął go niczym wielkiego pluszowego misia. Przynajmniej Sebastian tak właśnie się poczuł, lecz nie sprzeciwiał się. Może nawet zrobiło mu się trochę przyjemniej na sercu. Wreszcie był dla Łukasza oparciem.\nSebastian nigdy do końca sobie nie wybaczył, że tak łatwo pozwolił Łukaszowi odejść ostatnim razem i że po prostu się od niego odciął, kiedy ten go najbardziej potrzebował (nawet jeśli wtedy Łukasz sam nie zdawał sobie z tego sprawy).\nW tamtej chwili Sebastian uświadomił sobie, że bycie łukaszowym pluszowym misiem napawało go uczuciem dumy.\nWtem zdziwił go zachrypły głos jego chłopaka:\n– Jeśli nic nie mogłem zrobić, by wpłynąć na Przemka… to znaczy, że jestem bezsilny.\n– Chodziło mi tylko o to, że nie mogłeś zmienić sposobu, w jaki zareaguje na te wieści. – Sebastian szybko pospieszył z wyjaśnieniem. – Następnym razem, gdy się spotkacie, już na pewno będzie inaczej. Przemek będzie wiedział, na czym stoi. Niczym go już nie zaskoczysz. Będziecie mogli spokojnie porozmawiać.\nŁukasz charknął lub kaszlnął w sposób, który sugerował, że chłopak próbował się zaśmiać, lecz mu nie wyszło.\n– Następnym razem? Ciekawe kiedy to będzie? – prychnął gorzko. – Chyba w Boże Narodzenie, a to też tylko jeśli będę miał szczęście…\nSebastian cmoknął go w policzek, wstając z sofy.\n– Może szybciej niż myślisz – pocieszył go. – Przynieść ci piwo? – zapytał, by wreszcie skierować myśli Łukasza na coś innego. – Zaopatrzyłem lodówkę po brzegi.\n– Serio? To daj mi od razu dwa – odparł Łukasz z rezygnacją.\nPrzemka wybór napojów okazał się być bardzo podobny. Siedząc przy mniej oświetlonej, zapomnianej stronie baru, na wysokim, lecz piekielnie niewygodnym krześle, chłopak obracał w palcach smukłą szklankę z piwem. Już drugą tego wieczoru. Pierwszą wypił w kilku głębszych łykach i zrobił to tak szybko, że nawet nie warto o niej wspominać.\nMiał ochotę na coś o wiele mocniejszego, lecz resztka rozsądku kazała mu się pohamować i poprzestać na starym, dobrym Tyskim. Jeśli ono nie pomoże, to Przemek był przekonany, że każdy inny trunek alkoholowy mógłby zadziałać tylko gorzej.\nW pewnej chwili chłopak młodzieniec zorientował się, że nerwowo stuka podeszwą prawego buta o podłogę. W połączeniu z energiczny bębnieniem paznokciami o szklankę piwa, Przemek był pewien, że nie prezentuje sobą oazy spokoju. Nie było to zaskoczeniem, jako że w umyśle również miał istną burzę.\nPrawdopodobnie dochodziła powoli godzina dwudziesta pierwsza. Przemkowi co prawda nie chciało się sięgnąć do kieszeni, by sprawdzić na komórce, jednak podejrzewał, że zbytnio się nie mylił. Wypadł z mieszkania Łukasza koło siedemnastej. Wsiadł w pierwszy lepszy tramwaj jadący w kierunku centrum, po czym szwędał się po nim, dopóki się wystarczająco nie zmęczył. Wtedy jeszcze krew pulsowała w jego żyłach, jak gdyby wypił za dużo napojów energetyzujących – Przemek pomyślał więc, że spacer nie będzie głupim pomysłem. To szczegół, że ów spacer okazał się być rozdrażnionym maszerowaniem wte i wewte, z uliczki w uliczkę i z zakrętu w zakręt. Był tak pochłonięty we własnych myślach, że gdyby ktoś go spytał o to, gdzie chodził, nie byłby w stanie mu odpowiedzieć nawet w przybliżeniu.\nW pewnym momencie minął jakiś bar, po czym się cofnął i postanowił do niego zajrzeć na minutkę. Owa minutka trwała już ponad godzinę.\nPrzemek nigdy nie był dobry w sprawach uczuciowych – choć podejrzewał, że nie jest ani lepszy ani gorszy pod tym względem od każdego innego przeciętnego faceta – ale też nigdy nie odczuwał takiej konieczności. Dlatego też próżno by go było pytać, co właściwie czuł. Nie wiedział.\nNajpierw był tym wszystkim zbyt zszokowany, by poczuć cokolwiek. Później nagromadziła się w nim złość, lecz nie umiał dokładnie stwierdzić na co. W pierwszej chwili był po prostu wściekły na Łukasza za te wszystkie sekrety, no bo naprawdę, kto normalny jest w stanie tak długo kłamać swojej rodzinie prosto w oczy? Dla Przemka to było niewyobrażalne i krzywdzące. W końcu jakby wiedzieli wcześniej, może udałoby się przekonać Łukasza, żeby spróbował… czegoś innego.\nBo jak to tak można… z mężczyzną? To już w ogóle się mu nie mieściło w głowie. Mężczyźni byli kumplami. Z mężczyznami można się napić piwa. Z mężczyznami można pogadać, pośmiać się i zrobić po pijaku kilka durnych rzeczy. Ale do diaska! Przecież facet z facetem nie może stworzyć związku!\nOczywiście Przemek słyszał, jakoby heteroseksualnego mężczyznę od biseksualnego różniła tylko któraś z kolei puszka piwa, ale wiedział też, że on sam nigdy nie zbliżyłby się do innego chłopaka (przynajmniej nie w tym celu), obojętnie jak bardzo wstawiony by nie był. Po prostu nie istniała dla niego taka ilość alkoholu i dałby sobie rękę odciąć, że jego kumple powiedzieliby to samo. Pewnych rzeczy się nie robi i już.\nPrzemek był jednak świadomy, że w tej sytuacji nie chodziło o niego. Nikogo nie interesowało czy mógłby z facetem czy nie, ani też czy potrafi taki związek (jakkolwiek dziwacznie to brzmiało nawet w jego głowie) zrozumieć. Bo sprawa dotyczyła Łukasza, a to przecież wszystko zmieniało, bo Łukasz nie był jakimś tam anonimowym gejem, tylko jego kuzynem. Znali się od dziecka, bawili w jednej cholernej piaskownicy i okładali się nawzajem po głowach plastikowymi łopatkami. Przemek nauczył Łukasza jeździć na rowerze; sam mu nawet pomagał odkręcać boczne kółka od małego BMX’a (a potem przemywał mu kolano wodą utlenioną, kiedy Łukasz się po raz pierwszy na tym dwukołowym rowerze wywalił). I jakby tego było mało, Przemkowi przed oczami nagle stanęło wspomnienie, kiedy babcia pogoniła ich z kuchni brudną szmatą za podjadanie słodyczy przed obiadem. Łukasz miał wtedy góra dziesięć lat, a każda starsza kobieta wydawała się być przerażająca.\nA to wszystko, rzecz jasna, komplikowało sytuację jeszcze bardziej, bo Przemek kompletnie nie wiedział jak ma się zachować i co robić dalej. Najbezpieczniejszym wyjściem wydało mu się zamówienie kolejnego piwa, co też niezwłocznie uczynił.\nMógł wrócić do Szczecina. Co prawda dopiero jutro z rana, co wymagałoby znalezienia jakiegoś hostelu na noc, jednak Przemek był na to przygotowany, bo zanim przyjechał do Poznania wcale nie miał pewności czy Łukasz znajdzie dla niego miejsce w swoim mieszkaniu. Teraz wiedział już, że nie było to problemem, jednak Przemek czuł, że nie wytrzymałby tam psychicznie. Przerastało go to.\nInna sprawa, że nie wiedział, co powie swojej mamie po powrocie. Z pewnością będzie chciała wiedzieć, jak się mają sprawy z Łukaszem. I jak ma to jej wyjaśnić? „No wiesz, niezbyt dobrze, bo Łukasz jest gejem.” To brzmiało śmiesznie, poza tym jego mama chyba nie miała nic przeciwko takim osobom… On sam zresztą też nie był homofobem. A może był? Niech to szlag! Skąd miał wiedzieć czy był czy nie był?! Przecież w życiu się nad tym nie zastanawiał! On po prostu niczego, do diabła, nie rozumiał!\nNagle zaciekawiło go co ciocia Ula – matka Łukasza – myśli o tym wszystkim. I czy w ogóle wie? Przemek przypuszczał, że tak, bo skoro wybuchła jakaś wielka kłótnia między nimi, z pewnością o to właśnie poszło.\nChłopak nagle stwierdził, że ani nie jest jeszcze tak późno, ani on nie jest jeszcze tak bardzo wstawiony, więc zarzucił kurtkę na ramiona i wyszedł na moment z baru, gdzie powitała go ciemna noc i rześkie, kłujące zimnem powietrze. Wyjął z kieszeni komórkę i odnalazł w kontaktach swoją ciotkę.\n– Cześć, ciociu, przeszkadzam? – zapytał, zastanawiając się jednocześnie co jej powiedzieć. Nie wiedziała, że jest w Poznaniu. Mama poradziła Przemkowi, żeby załatwił to po cichu, bo ciocia mogłaby nie być zadowolona, że miesza się w ich prywatne sprawy. Według Przemka nie były takie prywatne, skoro oddziaływały również na resztę rodziny, ale mimo to posłuchał się matki i w sumie tylko ona, Dominik i Oskar wiedzieli, że jest w Poznaniu (bo utrzymanie czegokolwiek w sekrecie przed Oskarem graniczyło z cudem, co tym bardziej zastanawiało Przemka, jak ta sztuka udała się Łukaszowi).\n– Nie, wybrałeś idealny moment. Właśnie się skończyło M jak Miłość, więc mogę rozmawiać – spróbowała zażartować i Przemek z pewnością by się lekko uśmiechnął, gdyby nie miał głowy zawalonej czymś zupełnie innym.\n– Słuchaj, dzwonię żeby zapytać co u Łukasza. Nie było was ostatnio u babci i wiem, że on jest teraz w Poznaniu, a nie mogę się do niego dodzwonić, to pomyślałem, że zasięgnę języka u ciebie – wyjaśnił, kłamiąc jak z nut. Przy okazji dotarło do niego, że właśnie stracił jakiekolwiek prawo do wytykania Łukaszowi bycia nieszczerym, skoro sam nie był wcale lepszy.\n– To trudna sprawa – odparła po chwili Urszula i w mniemaniu Przemka zrobiła to wyjątkowo niechętnie. – Nie rozmawiałam z nim od jakiegoś czasu – przyznała wreszcie.\nObojętnie co Przemek w ciągu ostatnich godzin zdążył sobie o Łukaszu pomyśleć, takiej odpowiedzi nie spodziewał się w żadnym ze scenariuszy.\n– Jak to z nim nie rozmawiałaś? – powtórzył, aż przystając w miejscu, bo dotychczas spacerował po chodniku w tę i z powrotem.\n– Kiedy się wyprowadzał, pokłócił się z Bartkiem… ostro – dodała, zawahawszy się.\n– Ale z tobą też, ciociu, czy nie? – drążył dalej Przemek.\nPrzez moment słyszał jedynie ciszę.\n– Ze mną… ze mną też – odparła, ale już mniej pewnie. Przemek postanowił zostawić ten temat i nie pytać, jak można nie być pewnym, czy się z kimś pokłóciło czy nie. Aczkolwiek on sam również opuścił mieszkanie Łukasza w takim pośpiechu, że też ciężko było zdefiniować atmosferę między nimi.\n– A co się tak pokłóciliście? – zapytał w zastępstwie.\n– Ah, nie, to nieważne. – Napięcie w głosie ciotki natychmiast wzrosło. – Nic takiego. Łukasz próbuje nam coś udowodnić, buntuje się, ale przejdzie mu. Na pewno niedługo przyjedzie do Szczecina i ta cała farsa z Poznaniem się skończy – zapewniła go, ale jednocześnie w jej głosie zabrzmiało coś takiego, co kazało Przemkowi natychmiast porzucić ten temat i najlepiej nie wspominać go nigdy więcej. Przemek nie był aż tak bardzo podatny na tę delikatną sugestię, ponieważ znał już ów temat wzdłuż i wszerz, jednak odpuścił i w kilku zdaniach zakończył rozmowę z ciotką.\nMachinalnie spojrzał na ekran komórki, z którego właśnie zniknęła informacja o połączeniu. Przemek westchnął głośniej, niż to było konieczne i po minucie bezmyślnego gapienia się w ciemność po drugiej stronie ulicy, zdecydował się wrócić do baru i skończyć swoje trzecie piwo. W końcu już za nie zapłacił.\nRozmowa z ciotka nie poprawiła mu nastroju, a nawet wręcz przeciwnie. W dodatku miał jeszcze większy mętlik w głowie. Naprawdę nie podejrzewał, że Łukasz stracił kontakt z rodzicami. Widocznie nie docenił rozmiarów tej kłótni.\nAle żeby własna matka nie odzywała się do syna? No przynajmniej tak zrozumiał słowa cioci Uli – że wraz z mężem czeka, aż Łukasz pojawi się w progu z walizką i przeprosinami na ustach. A nawet jeśli Przemek nie zdążył za wiele z kuzynem pogadać, to jednego był pewien – Łukasz wcale nie planował czegoś takiego zrobić.\nI wtem, podczas cichego siorbania chmielowego napoju, dotarł do Przemka pewien fakt. Bo skoro Łukasz nie rozmawiał ani ze swoją matką, ani ze swoim ojcem, a reszta rodziny nie chciała się w tę kłótnię wtrącać, to on – Przemek – był w obecnej chwili jedynym ogniwem łączącym Łukasza z resztą familii.\nPrzemek w tym momencie dałby się sklonować tylko po to, żeby samego siebie trzasnąć w twarz. I to jeszcze w ten lepszy profil, bo mu się należało. Tyle godzin spędził użalając się nad swoimi emocjami i jęcząc w duchu, jakie to wszystko przytłaczające, ale dopiero po rozmowie z ciocią uzmysłowił sobie, że i dla Łukasza ostatnie tygodnie były nie lada ciosem.\nI choć najpierw był strasznie rozczarowany wyborami dokonanymi przez Łukasza, to kończąc trzecie Tyskie miał wrażenie, że bardziej zawiódł się na cioci i wujku. Bo pomimo tych wszystkich rzeczy, jakie usłyszał tego wieczora, wciąż nie umiał sobie wyobrazić, że któraś z nich mogłaby być na tyle poważna, by zdecydował się zerwać kontakt z własnym dzieckiem (którego co prawda nie miał, ale wyobrażenie sobie takiej sytuacji nie sprawiło mu wielu problemów). W końcu, do cholery jasnej, przecież Łukasz nie oznajmił, że jest seryjnym mordercą! On tylko dokonał własnego, niezależnego wyboru odnośnie życiowego partnera! Co prawda ta myśl nadal przyprawiała Przemka o skręt kiszek i uczucie surrealizmu, ale jednak…\nŻeby poradzić sobie z pewnymi sprawami, trzy piwa to było jednak za mało.\nChłopak wreszcie wypił ostatni łyk, zapłacił i wyszedł. Wizyta w barze niewiele pomogła – nadal nie miał pojęcia, jak powinien reagować na nowiny, które przekazał mu kuzyn. Niemniej jednak po rozmowie z ciotką poczuł przypływ odpowiedzialności. Jeśli jest jedyną osobą, która może zebrać tę rodzinę z powrotem do kupy, to w żadnym wypadku nie zamierzał zmarnować tej okazji.\nZa bardzo mu zależało.\nOkoło godziny dwudziestej drugiej Łukasz z Sebastianem wcale się nie zdziwili słysząc dzwonek do drzwi, bowiem za nimi spodziewali się ujrzeć dostawcę pizzy z gigantyczną capriciosą. Łukasz sięgnął po portfel i poczłapał do przedpokoju. Nie sądził jednak, że na klatce schodowej zamiast swojej kolacji zastanie Przemka. W pierwszym momencie myślał, że narząd wzroku robi sobie z niego żarty.\n– Co ty tu…? – zaczął, ale końcówka zdania stanęła mu w gardle i musiał wziąć głębszy oddech, zanim powiedział ponownie: – Myślałem, że jesteś już z powrotem w Szczecinie.\n– Rozważałem to – przyznał cicho Przemek.\n– Więc czemu…? – zapytał niepewnie Łukasz, ponownie zostawiając końcówkę niewypowiedzianą. Przemek wzruszył niemrawo ramionami.\n– Nie wiem. Po prostu… chyba… chciałem jeszcze pogadać – wyjaśnił, po czym przyszło mu do głowy, że wypadałoby dodać: – Przepraszam, że wcześniej tak…\n– Nie ma sprawy – przerwał mu szybko Łukasz, obejmując się ramionami. Jego pewność siebie spadła pod poziom morza podczas tego popołudnia. – Spodziewałem się tego – dodał gorzko, lecz bez pretensji.\n– Słuchaj – westchnął Przemek, miętosząc między palcami sznurek od swojego plecaka. Nie był ani trochę mniej zdenerwowany od Łukasza. – Nie powiem, że wszystko jest okej i że będzie po staremu. Nie wiem, czy będzie. Nie wiem, czy będę umiał… – Chłopak przerwał, szukając właściwych słów. – Ja zwyczajnie nie potrafię tego zrozumieć – wyznał szczerze. Każde kolejne zdanie układało się samo.\nKu jego zdumieniu, Łukasz zaśmiał się lekko i odepchnął się od ramy drzwi, którą dotychczas podpierał.\n– Nie ty jeden – odparł lekko, odchodząc kilka kroków w tył, robiąc kuzynowi przejście w drzwiach. – Wchodzisz? – zaproponował. W jego oczach wciąż jednak czaił się strach, że to zaproszenie spotka się z odmową.\nPrzemek wahał się tylko przez chwilę, nim przekroczył próg. Łukasz zamknął za nim drzwi, a wtedy Przemek zobaczył, że dłonie kuzyna drżały. Mocno.\n– Rozgość się – rzucił Łukasz przez ramię, wyraźnie oddychając z ulgą, kiedy Przemek poszedł za nim do pokoju. – Zaraz będzie pizza – dodał po chwili, a jego usta wygięły się w nieco weselszym już uśmiechu.\nPrzemek wiedział, że to nie będzie łatwe ani dla niego, ani dla Łukasza, ani dla tego jego… chłopaka. Ale uśmiech na twarzy kuzyna umocnił go w przekonaniu, że postąpił dokładnie tak, jak powinien. A reszta…\nDodane przez Aquarius dnia luty 16 2013 15:03:30 1 Komentarzy · 1196 Czyta� ·\nnaru dnia luty 28 2013 20:56:12\nprzyznam szczerze, iz narescie "zaparz mi herbate" wraca do formy z 1 i 2 tomu, gdyz 3..to jednak nie to, za krotko za szybko za mdlo, ten rozdzial daje nadzieje, na powrot "tego czegos" z czego sama sie bardzo ciesze , gdyz bardzo lubie ta pare ;D


Forum portalu ciążowy.pl • Zobacz wątek - Sala weselna pod Krakowem\nSala weselna pod Krakowem\nRe: Sala weselna pod Krakowem\nprzez sara21 » So gru 17, 2016 5:01 am\nA jakie miejsca na wesela polecacie w okolicach Sosnowca? Ja znam to http://restauracjacarpediem.pl/oferta/wesele . Ktoś z Was organizował tam może wesele?\nprzez aguska1 » Wt gru 27, 2016 6:07 pm\nNie wicie jak wybrać idealną salę na wesele? Polecam zerknąć sobie tutaj http://hotelnabloniach.pl/blog/wybieramy-lokal-na-wesele/ . Jest tam bowiem wiele cennych informacji oraz rad, z których warto skorzystać. W ten sposób z powodzeniem można podjąć właściwą decyzję.\nprzez Stellas » Cz sty 05, 2017 4:25 pm\nA co powiecie na wesele w pięknym pałacu? To jest idealna weselna sceneria Zobaczcie sobie np. Pałac Domaniowski w okolicy Radomia, zdjęcia na stronie http://palacdomaniowski.pl/ , moim zdaniem to jest wymarzone miejsca na bajkowe wesele Jak wam się podoba?\nprzez Hokus » N lut 05, 2017 7:59 pm\nDo sali bardzo ważne są też odpowiednie dekoracje ślubne. Nawet jak znajdziesz dobrą salę, zawsze można tam pokombinować\nprzez Tomek9111 » Pt kwi 03, 2020 1:21 pm\nDołączył(a): Pt kwi 03, 2020 11:14 am\nprzez Achdrao » Wt maja 12, 2020 6:50 am\nSłuchajcie, a może wcale nie trzeba wynajmować sali weselnej? Z tego co widzę w ofercie tej firmy https://rentatent.com.pl/ można u nich wynająć bardzo elegancki i solidny namiot bankietowy, który idealnie nadaje się na organizację wesele. Przecież jeśli wesele ma się odbyć latem to jest to moim zdaniem idealne rozwiązanie. Co wy o tym sądzicie?\nOstatnio przesunięty w górę Wt maja 12, 2020 6:50 am przez: Anonymous.