Zegarki cenionych marek • otozegarki.pl\nZegarki cenionych marek\nObecnie na rynku dostępna jest ogromna liczba modeli i marek zegarków, dlatego bardzo trudno jest się zdecydować na wybór tej jednej, jedynej. Zanim podejmiemy decyzję, warto zastanowić się nad tym, czego oczekujemy od zegarka. Czy ma to być supernowoczesny smartwatch, czy może raczej spokojny i delikatny model, który będziemy nosić codziennie? Należy też wziąć pod uwagę, jakie dodatkowe funkcje powinien spełniać nowy czasomierz. Czy będzie służył do biegania? Jeśli tak, powinien być wyposażony w stoper lub funkcję mierzenia kroków i ciśnienia podczas ćwiczeń.\nJeśli zaś poszukujemy zegarka markowego, który będzie odpowiedni na wyjątkowe okazje, to z pewnością, któryś z modeli firmy Garett o klasycznej kopercie i skórzanym pasku może być interesującą propozycją. Większość z oferowanych zegarków jest niezwykle estetyczna wizualnie, a ponadto funkcjonalna i stanowi niebanalną ozdobę każdej kreacji. W sklepie otozegarki.pl można obejrzeć najróżniejsze modele markowych zegarków i ostatecznie wybrać taki, który spełnia wszelkie oczekiwania.\nDlaczego wybieramy polskie marki zegarków?\nWiadomo nie od dziś, że jednym z najchętniej kupowanych prezentów z różnych okazji, od urodzin po święta Bożego Narodzenia i Komunię Świętą, jest zegarek. Jest to dyskretny element biżuterii, który towarzyszy nam w codziennych czynnościach. Może też stanowić ozdobę w wyjątkowych chwilach. Podczas wybierania nowego modelu zegarka często pojawia się problem, na jaką markę się zdecydować, dlatego podpowiemy, którzy producenci oferują naprawdę wyjątkowe zegarki złożone z najlepszych komponentów.\nPolacy chętnie sięgają po polskie marki, ponieważ wiedzą, iż otrzymają doskonałą jakość produktów w rozsądnej cenie; cenimy również tradycję i lubimy wspierać polską gospodarkę. A poza tym, kto lepiej wie, czego potrzebujemy od markowego zegarka, jak nie my sami? Najlepsze marki zegarków polskich producentów są dostępne na rynku i coraz trudniej jest wybrać odpowiedni dla siebie model. Dlatego poniżej przedstawiamy kilka marek zegarków, które warto rozważyć podczas zakupów.\nKażdy z nas chce mieć produkty najwyższej jakości w rozsądnej cenie. Takie są właśnie marki renomowanych producentów. Zegarki Garett słyną z oryginalnych designów, niezwykłej trwałości i wytrzymałości, mają też oryginalne podzespoły. Wybierając jeden z oferowanych przez te firmy modeli, możemy mieć pewność zakupu zegarka na długie lata. To doskonała inwestycja i nietuzinkowa ozdoba dla wymagających klientów.\nWyjątkowo eleganckie modele, które będą subtelnie podkreślać unikatowy styl właściciela bez względu na płeć. A także modne i oryginalne smartwatche w wersjach bardziej sportowych dla wielbicieli aktywnego trybu życia, które powiadomią Cię w każdej chwili o nadchodzącym połączeniu czy nowej wiadomości mailowej. Bez względu na to, jaki styl preferujesz, w ofercie sklepu otozegarki.pl znajdziesz swój wymarzony model zegarka na miarę XXI wieku.\nZegarki Garett – smartwatche, które wyprzedzają nasze czasy\nPrzodującym dystrybutorem smartwatchy w Polsce jest firma Garett, która w ofercie ma wiele sportowych modeli. Zegarki zostały stworzone zarówno dla kobiet, mężczyzn, jak i dzieci. Wszystkie modele mają dynamiczny design, ciekawą i nietuzinkową kolorystykę. Są również dopracowane w najdrobniejszych szczegółach. A wodoszczelna obudowa gwarantuje swobodę użytkowania w każdej sytuacji. Niektóre smartwatche Garett mają wbudowany aparat, moduł bluetooth, dotykowy ekran, funkcje treningowe, kompas, monitor akcji serca, a nawet slot na karty.\nSmartwatch Garett GT20S oszałamia nowoczesnym wyglądem, a wielość dodatkowych funkcji pozwala na maksymalne wykorzystanie zegarka do własnych celów. Aby Twój smartwatch informował o wszystkich połączeniach przychodzących i SMS-ach wystarczy pobrać darmową aplikację Garett Activ ze sklepu Google Play lub App Store. Oczywiście smartwatche firmy Garett doskonale współpracują ze wszystkimi smartfonami posiadającymi system Android oraz iOS. Z kolei kobiety z pewnością docenią szyk i kształt smartwatcha Garett Woman Lisa w niebieskim kolorze. Nowoczesne kobiety docenią jego walory estetyczne i różnorodne funkcje, takie jak pomiar tętna i ciśnienia krwi, czy praktyczny krokomierz z informacją o spalonych kaloriach. Ten model ma dodatkowo wbudowany monitor snu, który czuwa nad codziennym wypoczynkiem.\nSmartwatcha damskie i męskie Garett\nEleganckie czasomierze, które powstały z myślą o najbardziej wymagających użytkownikach – to właśnie najlepiej określa markę Garett. W ofercie sklepu otozegarki.pl prezentujemy różnorodne modele, które stworzyli szwajcarscy producenci. Polacy bardzo chętnie kupują tę markę, gdyż jest ona gwarantem jakości i wytrzymałości. Zegarki Garett znaleźć można na polskim rynku już od 1950 roku. Oferujemy męskie i damskie zegarki tej firmy w wersjach casual i bardziej eleganckiej. Zegarek damski Garett ma klasyczny styl i precyzyjny, kwarcowy mechanizm. Jego okrągła tarcza będzie doskonale podkreślać elegancję stroju w wyjątkowych sytuacjach, a bransoleta będzie idealnie pasować do modnych żakietów i garsonek.\nWszystkie modele są najwyższej jakości, a niektóre z nich wyposażono w mechanizm kwarcowy oraz całe mnóstwo praktycznych funkcji, takich jak m.in. krokomierz, licznik kalorii, pomiar dystansu oraz stoper. Zegarki w stylu eleganckim, jak na przykład czarny męski zegarek Garett, zachwycają stylem i głęboką, czarną barwą. Na granatowej tarczy godziny symbolizowane są przez kontrastujące cyfry arabskie. Precyzyjny mechanizm wskazuje aktualną godzinę z dokładnością do +/- 10 sekund w przeciągu 30 dni. Taki zegarek będzie doskonałym wyborem, a także niesamowitym pomysłem na prezent dla bliskiej osoby.\npoprzedni wpis Jak dobrać zegarek do koszuli\nnastępny wpis Zegarki sportowe i ich funkcje


ZDROWIA, SZCZĘŚCIA, POMYŚLNOŚCI... - PORTFELEFUNDUSZY.PL\nSUBIEKTYWNIEKrzysztof Szachogłuchowicz Sierpień 8, 2017\nW czasach, gdy Doktor Alban śpiewał o swoim życiu, Chiny zaczynały nawiązywać stosunki dyplomatyczne z Uzbekistanem, a Mauritius zostawał republiką, rozpoczynał działalność Pioneer Pierwszy Polski Fundusz Powierniczy. Było to w 1992 r. Wtedy właśnie zaczęła się era funduszy inwestycyjnych w Polsce, a dziś obchodzimy dwudziestą piątą rocznicę tego wydarzenia.\nPoczątki, jak to często bywa, wcale nie należały do łatwych. Świadczy o tym fakt, że na drugi fundusz inwestycyjny trzeba było czekać, aż trzy lata. Dla porównania, dziś na rynku działa prawie 900 funduszy, a od początku istnienia utworzono ich już łącznie ponad półtora tysiąca.\nRynek funduszy inwestycyjnych w czasie swojego dwudziestopięcioletniego istnienia przeżywał kilka poważnych kryzysów. Pierwszy z nich związany był z czarnym poniedziałkiem na warszawskiej giełdzie. Jedenastego kwietnia 1994 r. na stołecznym parkiecie rozpoczął się dramat. Lecące na łeb na szyję kursy akcji spowodowały spadki, o których dotąd nikomu nawet się nie śniło. Kozła ofiarnego nie trzeba było wcale długo szukać. Według niektórych był nim Pioneer Powierniczy. Dziś wiadomo jednak, że sytuacja była znacznie bardziej złożona, a sam fundusz z dramatem na warszawskim parkiecie miał niewiele wspólnego.\nKolejny moment załamania przyszedł kilkanaście lat później i był on pokłosiem kryzysu kredytów hipotecznych w Stanach. W latach 2007-2008, gdy upadał Lehman Brothers dostało się, praktycznie wszystkim uczestnikom rynku, również funduszom inwestycyjnym.\nPoza kryzysowymi momentami, były też czasy prosperity, w których roczne stopy zwrotu znacznie przekraczały sto procent.\nDziś rynek funduszy inwestycyjnych skupia aktywa o wartości prawie 300 miliardów złotych i wciąż rośnie. Jak policzył portal analizy.pl, wartość inwestycji Polaków w fundusze inwestycyjne w samym 2016 r., wyniosła tyle, ile wydatki na wino, czyli jakieś 5 miliardów złotych.\nO ile, nie życzę nikomu zwiększania wydatków na alkohol, to nie mam nic przeciwko przeznaczaniu większej ilości pieniędzy na fundusze. W końcu dziś FIO, SFIO i FIZ to nie tylko narzędzia do inwestowania, czy optymalizacji, ale również forma oszczędzania, czy odkładania na emeryturę.\nCzego należałoby życzyć funduszom inwestycyjnym? To pytanie pozostawiam otwarte. Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzu pod tekstem. Tymczasem przypomnijmy sobie, jak to było z tym Doktorem Albanem …


Raty kredytów pójdą w górę - Dziennik.pl\n22 lipca 2010, 13:02 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nRaty kredytów pójdą w górę / Inne / MIchal Kolyga\nTanie kredyty? Już były. W górę pójdą bowiem nie tylko miesięczne daniny w obcych walutach, ale także pożyczki w złotych. Wszystko przez to, że kończy się era niskich stóp procentowych. Jak sugerują analitycy Open Finance, raty mogą więc podrożeć o kilkaset złotych.\nZakładając, że przez dwa lata kursy walut nie zmienią się istotnie, najsilniej – nawet o 15 proc. – mogą wzrosnąć raty kredytów we frankach szwajcarskich. Niemal w takiej samej skali można spodziewać się wzrostu rat kredytów złotowych, natomiast w przypadku euro zmiany oprocentowania mogą okazać się najmniej dokuczliwe dla kredytobiorców.\nDo takich wniosków doprowadziło nas porównanie notowań kontraktów na stopę procentową (FRA) dla złotego, euro i franka. W przypadku każdej z tych walut rynek spodziewa się istotnego wzrostu stóp procentowych w 2011 roku i później. Biorąc pod uwagę fakt, że wzrost nastąpi niemal z zerowej stawki (w przypadku LIBOR CHF) należy liczyć się nawet z pięciokrotnym wzrostem stopy procentowej w Szwajcarii, stopy w strefie euro mogą wzrosnąć o połowę, a w Polsce o ok. 30 proc.\nSzczęśliwie, zmiana wysokości rat kredytów nie będzie aż tak silna. Co prawda wzrost oprocentowania kredytów we frankach o 100 punktów bazowych może oznaczać niemal podwojenie oprocentowania (a w przypadku kredytów z marżą poniżej 1 pkt proc. nawet większą zmianę), to nominalnie oprocentowanie pozostanie niskie i dla najtańszych kredytów (z marżą poniżej 1,2 pkt proc.) utrzyma się poniżej 2,5 pkt proc.\nPoniżej przedstawiamy symulację zmiany wysokości rat w zależności od poziomu marży. Nominalnie zmiany te sięgają od 25-30 PLN miesięcznie dla każdych pożyczonych 100 tys. PLN w euro, do 70-80 PLN w przypadku kredytu złotowego.\nW tym miejscu należy dodać, że o ile wskazania kontraktów FRA są w dużej mierze zgodne z oczekiwaniami ekonomistów w przypadku stóp procentowych w ECB i NBP, to już w przypadku stóp w Szwajcarii ekonomiści Goldman Sachs, JP Morgan i Morgan Stanley oczekują wyższych stóp procentowych (Goldman oczekuje, że trzymiesięczny LIBOR dla CHF wzrośnie nawet do 2,3 proc. na koniec 2011 roku, dwa pozostałe sądzą, że będzie to 1,5 proc.).\nRatunek w kursie złotego\nO ile wzrost rat kredytów złotowych jest „przesądzony” (na podstawie prognoz zmiany stóp procentowych), o tyle na ostateczną wysokość rat kredytów walutowych wpływa także poziom kursu walutowego. Co prawda prognozowanie jego wysokości w 18-miesięcznym horyzoncie czasowym jest zajęciem karkołomnym i skazanym na niepowodzenie, to warto przypomnieć, że w ostatniej fazie podwyżek stóp procentowych, złoty umacniał się zarówno wobec euro jak i franka. W okresie kwiecień 2007 – czerwiec 2008 (w tym czasie RPP dokonywała podwyżek stóp procentowych) złoty zyskał 17 proc. wobec franka i 13,5 proc. wobec euro. Zatem wzrost rat wynikający z wyższego oprocentowania kredytów walutowych ma szansę zostać zniwelowany przez wzrost notowań złotego. Byłaby to zatem sytuacja odwrotna (choć równie korzystna) do tej z ostatnich miesięcy, kiedy to wzrost rat wynikający ze wzrostu notowań franka był amortyzowany przez spadające stopy procentowe w Szwajcarii.\nW przypadku kredytów złotowych także można jeszcze ustrzec się przed wzrostem rat kredytów decydując się na zaciągnięcie kredytu o stałym oprocentowaniu (w okresie pierwszych pięciu lat). Problem w tym, że obecna oferta rynkowa (dostępna w BZ WBK, PKO BP i Deutsche Banku) oferuje oprocentowanie wyższe o ok. 2-2,5 pkt proc. od kredytów ze zmienną stopą. Zatem ceną za ochronę przed wzrostem stóp jest wyższa rata już od samego początku spłacania kredytu.\nBez względu na nadzieje związane z ewentualnym umocnieniem złotego, wszyscy kredytobiorcy powinni mieć świadomość, że stopy procentowe – a za nimi oprocentowanie kredytów – znajdują się obecnie na historycznie niskich poziomach i w dalszej perspektywie możliwy jest ich wzrost. Należy być przygotowanym na taki rozwój wypadków i przewidzieć w budżecie domowym rezerwy na pokrycie wyższych zobowiązań wynikających ze wzrostu rat.\nŁatwiej powiedzieć niż zrobić. Powiedz to osobie która ciśnie się z resztą rodziny w małym mieszkaniu. Może i tyle zarabiasz że cię stać ale niektórzy muszą kupić mieszkanie na kredyt. Takie życie. michał spróbuj przez doradcę.\nNie stać mnie to nie kupuję. Kredyty biorę tylko takie których nie muszę spłacać wcale ... da się :-)\nMAM CZEGO CHCIAŁAM. KREDYT + OPŁATY 1800ZŁ A ZARABIAM 1600, ALE DLA MNIE WAŻNE ŻE JEST PEŁO. JAK MI PODWYŻSZĄ RATY TO POJDE DO PANA PREZYDENTA\nGUŁAG - NIEWOLNICTWO XX WIEKU\nPoszukajcie, poczytajcie, czas zaczac myslec, choc dla niektorych jest juz za pozno\nGUŁAG - NIEWOLNICTWO XXI WIEKU\nPrznajmniej można zaoszczędzić na zmianie sposobu spłaty kredytów walutowych dzięki rekomendacji KNFu z zeszłego roku. Obliczyłem na RatyBezSpreadu.pl, że dla mojego kredytu we frankach w Polbanku będzie to aż 100zł na każdej racie. Poza tym ten kredyt jest cały czas tańszy, niż gdybym wziął go w złotówkach.\na ja mam w ogole problem zeby kredyt dostac, juz trzem bankom nie podobala sie moja zodolnosc kredytowa. i ja tu marzyc o wlasnym M bez tesciowej?\ngdyby ciemny lud nie uległ namowom banków i nie brał kredytów,mielibyśmy normalne ceny nieruchomości,a nie wydmuszki!ludzie nie bądźcie naiwni i nie dajcie się zniewolić na całe życie!\nja mam dopiero cyrk z burmistrzem wzialem kredyt na zakup dzialki budowlanej swoja zastawilem. celem splaty wystawilem na sprzedarz cena znakomita pozwala na splate kredytu nabywca kase wylozyl akt notarialny a Pan Burmistrz zaoferowal wyzsza cene od nabywcy bo buduje cel publiczny czyli droge ja sie wycofalem a 0n w podziekowaniu mi obwiescil bedziesz wywlaszczony za cene gruntu rolnego czyli przy pomocy wywlaszczenia chce uzyskac za dzialke budowlna cene terenu rolnego dlug juz wynosi 1.500.000 zl do zaplaty a pan Burmistrz walczy o dotacjie majac 5.400.000 nadwyzki budzetowej z ktora nie wiadomo co zrobic i umarza biznesmenom podatki na kilkaset tysiecy a ze mna walczy o dzialke za cene teremnu rolnego co wy na to.\nŻycie nie wybiera a gdzieś mieszkać trzeba mi udało się kupić w RnS, a brałem w getin bo tam bo wielu próbach mi się dopiero udało. Wiem że najtańszy to nie jest na rynku ale przynajmniej nosem nie kręcą.\nale bedzie piszczenie na potege! zobaczymy, ktore kredyty zostana dostepne. pewnie te, co teraz sa nieco drozsze, ale ktore latwiej dostac\nczy sa jeszcze banki ktore oprocz promocji mysla tez o dostepnosci kredytu?\nWczesniej na forum pisalem, ze tak bedzie. Rosnie inflacja to i drozeja. kredyty. Rzad nic nie mowi na razie o wzroscie inflacji. Pamietacie Balcerowicza? Ten to golymi rekami dusil inflacje. Nie wiem, dobrze, czy zle ale przynajmniej nic innego nie robil - czyli byl przewidywalny.\nI co z tego że są tanie kredyty jak człowiek się nie może na nie załapać? Bo według wyliczeń banku nie spełnia wymagań. Gdybym nie był uparty i nie szukał to pewnie dalej mieszkałbym z teściową jednak "motywator" wiele razy dopingował mnie i w końcu udało się w getinie. Co prawda nie jest najtańszy ale prawda jest taka że kupiłem w końcu mieszkanie. I mieszkam już osobno a dla mnie jest to bezcenne.\nno wlasnie tanie juz byly. zatem pozdrawiam tych, ktorzy dalej czekaja na cudowne spadki cen. ja jestem drobnym posiadaczem kredytu na 80% wartosci w getinie i chociaz do najtanszych kredyt nie nalezy, to i tak pewnie wyjde tak samo, niz gdybym mial za jakis czas pozyczyc w innym banku, bo mieszkania raczej podrozeja


Czy Wiesz Jak dokonać rozwodu W 12 Dni?O stomatologiiCo wiesz o badaniach marketingowych.Zobacz te 3 ciekawostek o tym jak prowadzić sprawy prawne w prosty sposóbLubisz uczyć bhp? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Leczenie problemów z zębamiKrótko o olejkach i ich działaniu na nasza skóręPotrzebujemy prawników coraz częściej, dlaczego?Transport osobowy. Na lotnisko, do domu itp.Czy są zmiany w prawie jak chłodzić co2?Oczyszczaj i oszczędzaj - o wodzieOsąd prawnika. Czyli o adwokatach i sądachCzy zakochasz się w orientalnych zapachach?Zmiany napięcia prądu - krótki artykuł o elektryce Hvorfor ikke verdt ventetiden med et bes?k til tannlegen Szukam sposóbów jak prowadzić sprawy prawneKiedy opłaca się skorzystać z paneli słonecznych?Solary - modne czy opłacalne?Dziecięce potrzebyProblemy z układem pokarmowym, przyczyni i diagnozaO taksówkach i taksówkarzach. Transport osobowy taksówkąArtykuł o fotowoltaiceDiagnoza stomatologicznaZe świata sztukaterii - o elegancji we wnętrzu Dental Jak zorganizować... pogrzeb?Nauka bezpieczeństwaBoisz się wizyty u stomatologa? Nie ma powodów do obawPoczuj się lepiej z samym sobą. Pomoc psychoterapeutyNaprawić elektronikę profesjonalnie?


Ostatni weekend lipca spędź na Wyspie! Program wydarzeń na najbliższe dni\nNadchodzący weekend zapowiada się upalnie. Zapraszamy na Wyspę Słodową i Piaskową, gdzie każdy znajdzie ukojenie w cieniu drzew, a także rozrywkę w sam raz dla siebie. Przygotowaliśmy występy wschodzących gwiazd lokalnej sceny muzycznej, gry towarzyskie i plenerowe, warsztaty naukowe dla dzieci oraz mnóstwo sportowych atrakcji. Będzie także okazja do wspólnego śpiewania oraz tańczenia. Udział w wydarzeniach jest bezpłatny.\n2014-07-24 11:27 Autor: bs\nMarsze i parady, mecze piłkarskie i koszykarskie, widowiska operowe i koncerty muzyczne, a nawet "bieg z wąsem" - zaczynający się w piątek długi listopadowy weekend będzie obfitować we Wrocławiu w całą masę ciekawych wydarzeń. Podpowiadamy, jak spędzić najbliższych kilka dni.\n2013-11-08 14:38 Autor: tm\n2013-09-20 13:26 Autor: tm\nMasa koncertów, Jarmark Jadwiżański, targi mieszkaniowe czy spacer po osiedlu WUWA - w nadchodzący październikowy weekend wrocławianie będą mieli w czym wybierać. Prezentujemy przewodnik po najciekawszych wydarzeniach, które odbędą się w stolicy Dolnego Śląska w ciągu najbliższych dni.\n2012-10-05 00:00 Autor: tm\nMnóstwo sportu, w tym m.in. wielka gala bokserska w Hali Stulecia i koszykarski turniej w Kosynierce, a także dzień otwarty w MPK i liczne wydarzenia kulturalne - nadchodzący weekend zapowiada się we Wrocławiu nie lada interesująco. Aby nie pogubić się w gąszczu atrakcji, przygotowaliśmy dla Was przewodnik po najciekawszych weekendowych propozycjach.\nWrocławian czeka weekend pełen atrakcji. Sprawdź, gdzie warto się wybrać\nWielkie czytanie "Pana Tadeusza", spotkania z Mirosławem Hermaszewskim, pikniki przy Hali Stulecia i w Leśnicy czy najważniejszych dzień wyścigowy na wrocławskich Partynicach - w nadchodzący weekend wrocławianie będą mieli w czym wybierać. Zapraszamy do przeglądu najciekawszych propozycji na aktywne spędzenia najbliższych dni.


„Rzeczy, które nie wynikają z mody, żyją dłużej” - Rosław Szaybo o historii i współczesnym projektowaniu\n„Rzeczy, które nie wynikają z mody, żyją dłużej”\nRosław Szaybo o historii i współczesnym projektowaniu\nUr. 1932; absolwent ASP w Warszawie. Był dyrektorem artystycznym w agencji Young & Rubicam oraz firmie fonograficznej CBS Records Great Britain. Zaprojektował około 2000 okładek płyt dla powszechnie znanych artystów, m.in. dla Eltona Johna, Roya Orbisona oraz Judas Priest. Oprócz okładek jest autorem wielu plakatów, książek i innych form wydawniczych.\nCzy profesor grał albo uczył się kiedyś grać na jakimś instrumencie?\nNie, nie grałem. Zabawne, bo zawsze chciałem zostać muzykiem jazzowym i, oczywiście, miałem trzy instrumenty do wyboru – fortepian, gitarę albo saksofon. Nigdy mi się to jednak nie udało, dlatego że żyłem w czasach, w których dostęp do instrumentów nie był łatwy. Natomiast wydaje mi się, że moje kontakty z muzykami, plakaty i okładki muzyczne, które robię, są rodzajem muzyki i rodzajem grania, ponieważ jestem współudziałowcem tych, którzy grają i śpiewają. Robiąc okładkę do płyty Simona i Garfunkela, która sprzedała się w trzech milionach egzemplarzy, chyba także muzycznie im pomogłem.\nCzy są jakieś cechy formalne wspólne muzyce i projektowaniu graficznemu? Czy grafik robiący muzykę albo muzyk robiący grafikę posługują się podobnymi pojęciami? Czy medium artystyczne ma tak naprawdę znaczenie dla artysty?\nNie chcę mówić, że kocham, ale na pewno lubię swój zawód. Nigdy mnie nie zawiódł. Mój sukces polegał na tym, że zdawałem sobie sprawę, iż muzyk czasami pracuje nad płytą cały rok, a ja mogę zrobić okładkę w ciągu tygodnia. Zawsze starałem się zrozumieć powody, dla których muzyk robi to, co robi. Muzyk nie ilustruje.\nRadosław Szaybo - rys. Igor Kubik\nJa natomiast mogę wejść w nastrój twórcy komponującego muzykę. Krótko mówiąc, nie ma naprawdę złych tematów, są tylko źli graficy. Szacunek, z którym podchodziłem do twórców, nie chcąc, żeby Beethoven zszedł z chmurki i kopnął mnie w tyłek, polegał na tym, że robiąc dobrą okładkę, chciałem się popisać również przed Beethovenem, przed sobą i przed ludźmi.\nNa czym polega robienie dobrej okładki?\nPamiętam, że zanim zrobiłem okładkę do IX Symfonii, to najpierw przeczytałem o Beethovenie, o końcówce jego życia, o tym, że tracił słuch, który jest ważny dla muzyka jak dla grafika oczy, o tragedii wielkiego człowieka, o jego wspaniałej „lwiej głowie”. Rozumując jak grafik użytkowy, udałem się do sklepu z płytami muzycznymi, w którym było dwadzieścia nagrań IX Symfonii Beethovena, z różnych wytwórni płytowych. Przejrzałem je i postanowiłem wygrać. Chciałem, żeby to moja okładka była tą, którą każdy najchętniej zabierze ze sobą do domu. Proste i straszliwie egoistyczne myślenie. Ale to egoistyczne myślenie wynikało również z tego, że byłem dyrektorem kreatywnym wielkiej firmy fonograficznej, za co dostawałem duże pieniądze, więc chciałem tym, którzy mi płacili, dać szansę skorzystania z moich zdolności. W efekcie moja okładka do IX Symfonii Beethovena została uznana za najlepszą okładkę roku do muzyki klasycznej na terenie Wielkiej Brytanii.\nCzyli najpierw powstawała muzyka, a potem profesor musiał wczuć się w jej klimat, odpowiedzieć wizualnie na zawartość materiału muzycznego… Czy zdarzyła się sytuacja odwrotna – czy powstała okładka, do której ktoś później przygotował muzykę? Muzyka jest bardzo abstrakcyjna, natomiast projektowanie odpowiada na konkretną potrzebę i jest bardziej… usługowe.\nOdpowiem na to pytanie krótko. Są rodzaje muzyki, których nie kocham. Jednym z nich jest heavy metal. Mimo to zrobiłem okładkę, która jest absolutną ikoną. Nie zdając sobie nawet z tego sprawy, zna ją każdy – od dwunastolatka do osiemdziesięciolatka. To Judas Priest British Steel. Okładka powstała jeszcze zanim została nagrana płyta – jako rysunek na serwetce podczas rozmowy z menedżerem grupy, w czasie obiadu i picia dobrego czerwonego wina w modnej restauracji w centrum Londynu. Menedżer zespołu od razu zaakceptował pomysł. Gdybym jednak wcześniej słuchał nagranej płyty, to nie wiem, czy bym się tego podjął. Na początku marketing miał straszne obiekcje, dla mnie natomiast to była niezwykła zabawa.\nOkładka Judas Priest, „British Steel”\nPóźniej pisano i mówiono, że praca ta zmieniła wygląd okładek heavy metalu, do tej pory sztampowych i mało oryginalnych, i że to jedna z najlepszych okładek, jakie w ogóle powstały dla tego rodzaju muzyki. A ja zrobiłem to intuicyjnie, dlatego że nie lubiąc takiej muzyki, lubiłem tych muzyków i przyjaźniłem się z nimi.\nCzyli nie musi się pan utożsamiać z konkretnym gatunkiem muzycznym?\nNie, absolutnie nie. Wiadomo, że jeżeli robisz okładkę, plakat do muzyki bluesowej, to ma ona inny wymiar niż okładka, plakat do płyty z muzyką jazzową. Okładki do płyt z muzyką klasyczną mogą być tak samo dobre, jednak ten rodzaj muzyki był w dużych wytwórniach troszeczkę pomijany, bo nie sprzedawał takiej ilości płyt jak, na przykład, Pink Floyd. Dla oszczędzenia kosztów okładka do IX Symfonii Beethovena mogła zawierać po prostu przypadkowe zdjęcie ciężkich gradowych chmur, „ubabranych” przypadkową typografią.\nWydaje mi się, że fantastycznie jest wykorzystać sytuację, w której możemy w sposób inteligentny pokazać coś, co świadczy o tym, że jesteśmy dobrymi rzemieślnikami i zawodowcami. Przecież to nasza inteligencja powoduje, że robimy coś, co zostaje przyjęte przez ogół, przez różne gusta, różnych ludzi. To nie jest przypadek, że dobra klamka, którą się otwiera drzwi, może zostać zrobiona przez znanego rzeźbiarza. To jest duma zawodu oraz wiadomości ogólne, rozmowy z ludźmi – ze stolarzem, ślusarzem, z przygodną osobą na dworcu. Ze wszystkiego czerpiemy wiedzę, która w końcu pozwala wypowiedzieć się wizualnie. To właśnie intuicja twórcza. W tym wypadku menedżer grupy Judas Priest, nie mając jeszcze nagranej płyty, dał mi szansę, żebym, krótko mówiąc, podowcipkował.\nWykorzystał tę intuicję twórczą.\nWykorzystał tę intuicję i ta intuicja mnie nie zawiodła. On sam natomiast wyczuł komercyjny potencjał inności pomysłu.\nA kiedyś zawiodła?\nStaram się być skromny… Ale zawodzi mnie rzadko… Mam taką formułę pracy, że ktoś zadaje mi pytanie, a ja muszę na nie odpowiedzieć. Klient przychodzi i mówi: „Proszę o plakat”, czyli zleca zadanie, do którego ja się później poważnie przygotowuję. Ja z kolei pytam: „Na jaki temat?” „A taki i taki”. „A co to będzie?” „A to i to”.\nOdpowiadam na pytanie plakatem, okładką, po zebraniu informacji i przemyśleniu otrzymanych informacji. Udany plakat nazywa się polską szkołą plakatu.\nCzyli chociaż projektowanie należy do branży użytkowej, w której wykonywane są usługi, to jest ono dla grafików medium wypowiedzi artystycznej, za którego pomocą komunikują się ze światem. Tak jak płótno dla malarza.\nAbsolutnie tak. Ktoś kiedyś powiedział, że nie warto już robić okładek do płyt, bo to tylko 12 centymetrów kwadratowych, a wcześniej winyle miały 33,5 centymetra. Bzdura, bo przecież polskie znaczki pocztowe były piękne, a były maciupeńkie, prawda?\nProfesor wspominał o robotniku, który lubi swoją pracę. Wydaje się więc, że dobre życie to dążenie do tego, żeby znaleźć sobie medium, za którego pomocą jesteśmy w stanie się wypowiadać.\nOczywiście, pomagają w tych wypowiedziach artystycznych: zdolności, wiedza, sposób bycia, pieniądze, dobre jedzenie, książki, filmy, rozmowy przy kawie, sen. Zły stolarz narzeka na życie, bo jego krzesła się łamią, gdy ktoś na nich siada, czyli pieprzy bzdury zamiast uczyć się rzemiosła. Żył we Włoszech stolarz, staruszek, który zrobił dla siebie i dla swojej żony łóżko. Okazało się, że było ono tak piękne, że nagle ludzie zaczęli u niego zamawiać łóżka, ceny leciały w górę straszliwie i ten człowiek skończył jako bogaty stolarz, cały czas robiąc to, co lubi. Wiedza zawsze nam pomaga. Również kontakt z ludźmi zawsze okazuje się pomocny. Im lepiej dajemy sobie radę z kontaktem z ludźmi, tym łatwiej nam się pracuje.\nZawód grafika nie cieszy się zbyt dużym zaufaniem społecznym. Podejrzewam, że prędzej zaufamy hydraulikowi, który powie, co mamy zrobić, żeby naprawić zepsutą spłuczkę. Wiele osób zamawiających grafiki boi się zaufać projektantowi. Z czego to wynika? Bo podejrzewam, że nie jest to problem, który istnieje od dzisiaj.\nNie ma powodu, by każdemu bezgranicznie ufać. Możemy lubić prezydenta, co nie znaczy, że bezgranicznie mu ufamy. Sprawdzamy go, prawda? Tak samo profesor nie jest wyrocznią ostateczną. I profesora powinien sprawdzać student. Nie na tej zasadzie, że wykopie go z krzesła, tylko że będzie z nim dyskutował, a profesor powinien po prostu docenić to, że student argumentuje swoje racje.\nProfesor studiował u wybitnych artystów, takich jak Tomaszewski i Fangor. W jaki sposób sprawdzał profesor swoich nauczycieli? Jak wyglądało w ogóle studiowanie?\nMoje sprawdzanie polegało na tym, że chociaż byłem zachwycony działalnością i sztuką Tomaszewskiego, to zrobiłem wszystko, żeby nigdy go nie naśladować, mimo takiej pokusy. Buntowałem się po prostu przeciwko zdolnemu facetowi i chciałem udowodnić, że potrafię inaczej. Dokładnie pamiętam rady, które do mnie kierował.\nMówił: „Słuchaj, bądź kameleonem. Graj na wszystkich klawiszach. Wiesz, jeden pędzel nie wystarczy”. Niektórym wystarcza. Pamiętam też, że na dyplomie miałem już kilkanaście plakatów wydrukowanych i nagrodzonych nagrodą Trepkowskiego, na przykład 1 Maja, który trochę zmienił oblicze politycznego plakatu. Podsłuchiwaliśmy w sąsiedniej pracowni to, co profesor mówił do komisji, przedstawiając swoich studentów. Jak przyszło do mnie, powiedział: „Ja dla Rosława nie chcę wyróżnienia”, a komisja na to: „Zaraz, przecież to twój dobry student”. „On się sam wyróżnia, on nie potrzebuje wyróżnień. Chcę wyróżnień dla ludzi, którym się nie uda w życiu, żeby ich poprzeć”. Zapamiętałem to sobie bardzo dobrze.\nNa początku czułem żal, że nie dostałem wyróżnienia, a później cieszyłem się, bo przecież udowodniłem swoją wartość. Byłem w pracowni, w której nie wypadało być gorszym od innych. Byli w niej tacy geniusze, jak Urbaniec, Stanny i Zagórski, później dołączył Zelek Hołdanowicz, a w końcu ja. Miałem szczęście poznać ostatni miot tego typu, istną plejadę czy sforę świetnych grafików. To była strasznie silna grupa. Myśmy kochali się nawzajem i zabijali, żeby tylko zrobić coś lepiej.\nJak wyglądały wtedy zajęcia?\nTomaszewski to był urodzony aktor. Wyrywał sobie ostatki włosów z łysej głowy, deptał, skakał, wchodził na krzesło, kładł się krzyżem. A wszystko, co mówił, było niezwykle interesujące. Nie mówił bezpośrednio o tym, na czym polega szkic, tylko generalnie o tym, jakie skojarzenia powinny przyjść lub jaka forma procesu myślowego powinna zostać zastosowana, żeby zrobić fajną rzecz. Faktem jest, że naprawdę wtedy ta pracownia była rewelacyjna. Jestem zaszczycony, że miałem takich kolegów i mogłem przebywać wśród takich ludzi.\nA profesor Tomaszewski zauważał konkurencję między wami?\nNie. Nikt o tym nie mówi, ale atmosfera pracowni to był wynik czasu. W tamtym momencie zaczęło dziać się coś niezwykle ważnego. Była odwilż, Hłasko pisał Pierwszy krok w chmurach, Komeda grał jazz… To było jak kiedyś Swinging London. Wyjątkowy okres, który nie może trwać wiecznie i którego nie można powtórzyć, bo związany jest z duchem tamtych czasów. Na pokazach dla grafików oglądaliśmy najlepsze filmy. Stanowiliśmy grupę, która składała się z malarzy, zdolnych pisarzy, filmowców. Nie obracaliśmy się tylko wśród grafików.\nTo była grupa ludzi prawdziwie zdolnych i nieudawana „elita”, która działała przeciwko systemowi, nie wychodząc na ulicę z transparentami i świeczkami. To była rewolucja, o której nikt nic nie mówi. Pamiętam dokładnie, co robił każdy z fantastycznych studentów tej pracowni.\nUrbaniec zrobił śrubę, taki miał temat, a Zagórski Rembrandta. Mógłbym napisać książkę o tym plakacie. Podpis Rembrandta został rozświetlony i malowany w taki sposób, że całość stała się straszna…\nPowstał obraz namalowany samym tylko podpisem. To było piękne, fantastyczne. Ten sam Stanisław Zagórski zrobił plakat do Hiroshima mon amour. Przypuszczam, że dzisiaj każdy marzyłby, żeby zrobić tak współczesny plakat. A to było sześćdziesiąt lat temu, prawda? My karmiliśmy się sobą, rozmowami, przy okazji świetnie się bawiąc. Stanny, Urbaniec, Zagórski i Zelek – ci wszyscy młodzi ludzie gonili tych starszych, ale nie żeby ich przegonić, tylko żeby do nich dołączyć.\nA ci starsi nie mieli z tym problemu? Czy nie było jakiegoś konfliktu interesów?\nO dziwo, przy braku demokracji była to kompletna demokracja i empatia. Pamiętam, że gdy zacząłem robić plakaty dla Wydawnictwa Artystyczno-Graficznego, nie dość, że komisja była niezwykle przychylna zdolnym, młodym projektantom, to jeszcze wszyscy tam zatrudnieni otaczali plakacistów jakimś ciepłem. „Ciepło” to złe słowo.\nMówili: „Fajnie, że dołączasz do nas. Działaj, masz następny temat”. Do zamkniętych konkursów na plakat „z wielkimi” zapraszano mnie, małego i pozwalano wygrywać.\nDziś coraz więcej ludzi się dokształca, interesuje się kulturą wizualną, chodzi na wystawy, słucha muzyki z płyt winylowych. Zmęczenie materią świata cyfrowego osiągnęło swoje apogeum. Wiele osób zaczyna kupować stare zenity i robić zdjęcia na kliszy. Czy to właśnie moglibyśmy nazwać elitarnością, pojawiającą się dzisiaj w projektowaniu graficznym?\nAlbo rzucasz dyskiem, albo grasz w futbol z jedenastką. Wciąż są ludzie, którzy nie chcą leżeć na plaży z dwoma tysiącami gołych ciał i szukają innego miejsca dla siebie. To może być trudne, bo ja na przykład nigdy nie chciałem być członkiem klubu, który chce mieć mnie za członka. Tomaszewskiemu udało się osiągnąć w swojej pracowni to, że każdy czuł się zarazem sobą i innym. To bardzo ważne być „innym”. Ja jestem inny niż ty, a bardzo dobrze nam się rozmawia.\nNie musimy wszyscy się jednoczyć, robić tych samych zdjęć talerza zupy w restauracji, niekończących się zdjęć pejzaży, które właściwie nie są pejzażami, tylko jakimiś migawkami. Ja też robię zdjęcia, ale już nie takie jak kiedyś, bo staram się uciekać z tłumu. Zauważ, że gdy siedzisz w pustej restauracji z dziewczyną i chcesz z nią rozmawiać, gruchać, a przyjdą następne dwie czy trzy osoby, to usiądą obok ciebie, mimo że cała restauracja jest pusta. Ja się wtedy przesiadam w najodleglejszy kąt. Nie mam również przyjaciół na portalach społecznościowych, czyli moje wszystkie kontakty to face to face.\nTo wynika z tego, że ludzie są istotami społecznymi i potrzebują towarzystwa?\nNie. To brak poczucia bezpieczeństwa i tysiąc innych rzeczy, ale ja nie jestem socjologiem. To się jednak dzieje wszędzie. Zawsze, gdy na przystanku stoi pusta ławka, to ktoś usiądzie zaraz obok ciebie i będzie się ramieniem ocierał.\nCzy w projektowaniu i sztukach wizualnych jest podobnie? Najpierw protoplasta wymyśla nowy kierunek i jak magnes zaczyna ściągać ludzi, dostrzegających w tym, co robi, ścieżkę, którą chcą podążać?\nReklamy są okropne i przeszkadzają nam w życiu, a ja ich nie oglądam. Ja nie kupuję niczego, co jest reklamowane. Tak sobie postanowiłem po prostu. Gdy wreszcie jednak powstanie dobra reklama, to nagle dwadzieścia innych firm robi podobną. Ktoś jest zdolny, a reszta wlecze się w ogonie. I tak pewnie było zawsze.\nCo profesor myśli w ogóle o tym, że ktoś się realizuje w różnych materiach kultury wizualnej jednocześnie, czyli nie ogranicza się tylko do malarstwa, ale na przykład projektuje, maluje i robi coś jeszcze, tak jak Fangor.\nTo wynika z inteligencji, myślenia i osobistej potrzeby. Potrzeba jest bardzo ważna w tym, co robimy. Bez niej robilibyśmy coś zupełnie innego, na przykład odziedziczyli po bogatym wujku pieniądze i przez cały rok leżeli na Malibu Beach w Kalifornii. Ciężko to wytłumaczyć, ale to w ludziach istnieje. U niektórych te ukryte zdolności ujawniają się dopiero, gdy coś się wydarzy. Tak jak u słynnej babci Moses, która zaczęła malować w wieku osiemdziesięciu lat. To była pani, która wychowała dzieci, wnuki, Bóg wie kogo, i nagle przyszedł moment, w którym nie wiedziała, co począć z rękoma. Okazało się, że maluje fantastycznie, cudownie, po prostu rewelacja, stając się jednocześnie jedną z najważniejszych twórczyń malarstwa prymitywnego Ameryki.\nTo są pozytywne historie. Nikt nie powie mi, że Matejko Krynicki – Nikifor był intelektualistą, mimo że był geniuszem. Jego podświadome wyczucie koloru było nieprawdopodobne. Najważniejsze było to, że w tym swoim bardzo uproszczonym życiu miał wielką potrzebę malowania – na świstkach papieru, na pudełkach od papierosów.\nTo był Janko Muzykant malarstwa. To był artysta, ale pewnie nie zrobiłby plakatu ani opakowania do papierosów. Nasz umysł nami troszeczkę kieruje, pomaga nam przypadek, ale nie wszyscy jesteśmy równie uzdolnieni. Demokracja tak daleko nie sięga.\nProfesor Fangor miał na przykład tak dużą potrzebę wypowiedzi artystycznej, że realizował się w malarstwie, w grafice i działalności pedagogicznej.\nDlaczego nie? Profesura polegała wtedy na czym innym, to nie był zarobek, to nie była tak zwana robota. To był zaszczyt. To była nominacja przecież. Muszę ci powiedzieć, że znałem Fangora prywatnie i bardzo go lubiłem. Ale nie pamiętam ani jednej jego korekty. Natomiast pamiętam, że raz mi powiedział: „Wiesz co, nie zawracaj sobie dupy tym malowaniem, ty jesteś grafik”.\nCzyli w niektórych momentach pojawia się potrzeba takiego rozgraniczenia – pójścia w lewo albo w prawo.\nAle ten wybór przychodzi właściwie sam lub przez przypadek. Mam córkę, która jest we wszystkim niezwykle utalentowana. Grała na instrumencie, robiła niecodzienne zdjęcia, pięknie malowała. Mało osób ma aż tak podzielną uwagę, by robić pięć rzeczy naraz. Jeżeli nie masz tych ograniczeń, narzuconych zresztą przez siebie samego, i będziesz chciał robić aż pięć rzeczy, to pewnie gdzieś po drodze zagubisz możliwość zaprezentowania się jako bardzo zdolny w jednej z tych rzeczy. Fangor nie gotował mimo podzielności uwagi.\nW wielu wywiadach opowiadał profesor o początkach pracy w Young&Rubicam i później w CBS Records. Czy to, czego w tamtych czasach uczono w warszawskiej Akademii, miało zastosowanie w dużej, sieciowej agencji w Londynie?\nW agencji mieli dobrą typografię, ale grafika użytkowa była na bardzo niskim poziomie. A jeżeli była niezła, to robili ją ludzie przyjezdni i ci wykształceni, nie było komputerów i miejsca dla Janków Muzykantów.\nA ja byłem przyjezdny. Oni byli zapóźnieni, krótko mówiąc.\nAle to nie było opóźnienie technologiczne, tylko opóźnienie w myśleniu projektowym.\nChodzi o myślenie i chodzi o tak zwaną łapę. Wtedy nie było komputerów, nie było żadnej pomocy tego typu. W takiej agencji jako copywriterzy pracowali ludzie, którzy wydawali własne książki. To byli pisarze. Dyrektorzy artystyczni byli po wyższych studiach na kierunkach artystycznych, na przykład po Akademii Sztuk Pięknych. To nie byli ludzie brani z łapanki. Tam nie było przypadku. Ci ludzie wiedzieli, co robią, a to, co robili, było czasami bardzo dobre. Praca w agencji polega na zbiorowym projektowaniu, ponieważ w proces włączonych jest kilka osób. Miałem takie powiedzenie, że tematem był koń, a „ciało twórcze” zrobiło z niego żyrafę, dlatego że każdy miał coś do powiedzenia i ten zlepek powiedzeń zamiast konia stworzył żyrafę. Żyrafa też może być bardzo piękna, tylko że miał powstać koń. Przekonałem się o tym wiele razy. Dlatego wymyśliłem praktykę, która pomagała mi dojść do celu przez zbiorowe projektowanie, przy utrzymaniu w mocy tego, co było moim początkowym zamiarem. W zbiorowej pracy każdy musi się wypowiedzieć, jeden powie: „fajnie, tylko za dużo koloru żółtego”, drugi mówi: „mnie żółte nie przeszkadza, ale przesunąłbym to w prawo”. Chcąc wszystkich pogodzić i zabezpieczyć swój projekt, robiłem kardynalny, oczywisty błąd w głównym napisie. „Projekt nam wszystkim się podoba, ale jest błąd w napisie. Czy można to skorygować?” Oczywiście, można było. To jest spryt.\nCzyli miał profesor taki rodzaj sprytu.\nO, ja jestem sprytny, zdecydowanie.\nWielu moich zdolnych kolegów z Wydziału Grafiki ma problem ze znalezieniem i zrealizowaniem projektów. Czy spryt, charakter, umiejętność sprzedania projektu oraz pewność siebie pomagają w byciu dobrym grafikiem?\nIle zajęło nam czasu, żeby zacząć rozmawiać nie jak profesor ze studentem, tylko jak dwóch facetów?\nNa tym to właśnie polega, nie oszukujmy się. Przy pierwszym spotkaniu masz trzy minuty, by zrobić dobre wrażenie. Jeżeli w ciągu tych trzech minut zdobędziesz rozmówcę, to zdobywasz dalszy ciąg znajomości. Podajesz spoconą łapę – nie masz szans; masz ubrudzone paznokcie – nie masz szans; cieknie ci z nosa – nie masz szans. I to się dzieje wszędzie – podczas rozmowy z konduktorem i ze sprzedawczynią w sklepie. Każdy ma trzy minuty.\nCzyli intuicja wizualna czy instynkt artystyczny to tylko część sukcesu, bo sposób, w jaki opowiadamy o projekcie, jak go sprzedajemy i rozmawiamy, też ma znaczenie.\nTo podstawa. Przecież możesz rozłożyć najpiękniejszy projekt, jeśli pleciesz bzdury. Ostatnio brałem udział w panelu o twórczości, na którym wypowiadał się profesor z Krakowa. Nie wiem, co robi ten człowiek, możliwe, że jest bardzo zdolnym malarzem. Przeraziło mnie to, co mówił o swojej pracy ze studentami. Myślę sobie: „Chryste Panie, w ciągu dwóch godzin nie powiedział nic, co nie było banałem lub było ważne…”.\nA jak zaczęła się przygoda profesora z byciem nauczycielem?\nNikogo nie uczę. Stało się to w przedziwny sposób. Przez piętnaście lat bardzo intensywnie pracowałem w CBS. Mieszkałem w Londynie, a moja żona w Polsce. Odwiedzaliśmy się nawzajem i spędzaliśmy razem czas. W Londynie robiłem też plakaty dla Polski. Nigdy nie zerwałem kontaktu ani z kolegami z Polski, ani z pracą tutaj. Nagle zadzwonił mój telefon i usłyszałem: „Panie Rosławie, tu mówi Stanisław Wieczorek. Rada Wydziału Grafiki warszawskiej ASP zdecydowała, że chcemy dać panu pracownię, którą kiedyś prowadził Wojciech Zamecznik”.\nByłem zaskoczony, ale wydaje mi się, że na każdym etapie życia propozycja tej wagi, pchająca z korzyścią sprawy do przodu, powinna być brana pod uwagę. I właściwie nie namyślając się, powiedziałem: „Zaraz będę w Warszawie i zobaczymy”. I tak to się zaczęło. Od razu z pozycji profesora kontraktowego uzyskałem własną pracownię fotografii kreatywnej, ale i użytecznej. Nigdy nie chciałem być profesorem, dlatego zawsze cieszyłem się, gdy studenci, którzy mnie lubili, mówili do mnie „prof” albo wręcz Rosław, i nie polegało to na spoufalaniu się.\nMyślałem, że profesura zawodowa to przez pięćdziesiąt lat te same schody, ta sama pracownia i te same w kółko powtarzane słowa. Ponieważ nie miałem doświadczenia, postanowiłem eksperymentować.\nPolegało to na tym, że już wtedy zdawałem sobie sprawę z tego, że każdy może zrobić ładną pszczółkę, kwiatek, drzewko, czyli zdjątko albo fotkę. Postanowiłem, że dam studentom problem, na który będą musieli odpowiedzieć tak, żeby sprawdzić się przede mną, przed sobą i wszystkimi innymi. Chyba pierwszy raz w Akademii zaczęły powstawać projekty, które polegały na tym, że studenci musieli odpowiadać na pytanie. Przypuszczam, że to jest moja metoda. Na przykład tematem było siedem grzechów głównych. Nie zrobisz pracy pod tytułem „Panie, ładny kwiatek”. Ja mam gdzieś ładny kwiatek. Studenci szaleli, żeby zrobić siedem dobrych prac. Niektórym udało się zrobić cztery, niektórym pięć. Jedna zdolna dziewczyna zniknęła z pracowni.\nZacząłem się niepokoić, zadzwoniłem do niej i mówię: „Słuchaj, co się z tobą dzieje?”. Ona mówi: „Panie profesorze, robię siedem grzechów głównych i przyjdę za dwa dni”. I, oczywiście, przyszła z teczką. Miała sporo czarno-białych zdjęć. Wyciągnęła jedno zdjęcie – było piękne. Zrobione w kościele – w kolejce do konfesjonału stoi siedem osób. Zacząłem bić brawo. To jest przykład myślenia! To jest przykład tworzenia odpowiedzi! Lepiej nie można!\nJeśli da się o tym opowiedzieć słowami, to znaczy, że jest dobrze. Profesor Wieczorek mówił, że dobry projekt można wytłumaczyć przez telefon.\nZgadzam się. Mówiłem moim studentom: „Patrzcie na rzeczy inaczej, dowcipnie, interpretujcie rzeczywistość. Jeżeli na stole jest serweta, to pod serwetą jest coś innego. Może inkrustacja, może piękne drewno ze słojami”. Dałem im temat „Pinezka z drugiej strony”. Powstały fantastyczne rzeczy. Pinezkę zawsze widzisz z góry, gdy ją wciskasz, a odwrotnie nigdy nie zwracasz na nią uwagi. Odwrotnie jest coś innego – szpikulec. Ale nie chodzi o szpikulec, chodzi o inne spojrzenie.\nPinezka to obiekt bardzo kontrastowy, z jednej strony płaski i okrągły, a z drugiej strony – ostry.\nNa tym to polegało. Mieliśmy naprawdę fantastycznych studentów, ale możliwe, że to dzięki nam wychodzili z myślenia o ładnych kwiatkach, pszczółkach, motylkach…\nCzyli przekazywanie wiedzy polegało na uczeniu sposobu myślenia, rozwiązywania problemów, odpowiedzi na zadanie?\nWydaje mi się, że polegało to, po pierwsze, na aktywacji mózgu, a po drugie, na budowaniu pewnej prowokacji.\nCzy z perspektywy czasu uważa profesor, że warto było zrezygnować z banalnych tematów, powielanych pod każdą szerokością geograficzną, na rzecz tematów, które w pierwszym momencie wydają się proste, ale zmuszają do myślenia?\nSłuchaj, nawet robienie naleśnika zmusza cię do myślenia o tym, by go nie przypalić. To kwestia prostych rzeczy. Myślenie ma kolosalną przyszłość, niezależnie od tego, co robimy, gdzie się znajdujemy i jaki jest nasz zawód. Wraz z cyfryzacją zaczęły się dziać straszne rzeczy. Wiesz, kiedyś szedłeś do urzędu, siedziała tam urzędniczka, jadła kanapkę, odkładała ją na bok, ty mówiłeś „dzień dobry”, trzy minuty rozmowy, po których urzędniczka czekała na czekoladki albo i nie. Pytałeś: „Czy można załatwić taką i taką sprawę?”. Ona patrzyła na ciebie i odpowiadała, że to nie jest takie łatwe i podawała trzy możliwości załatwienia sprawy, a czwartą za dodatkowe czekoladki: „Proszę pana, muszę spojrzeć w papiery, wie pan, jest metoda, jeżeli zrobi pan to i to, to może się udać, niech pan spróbuje”.\nDzisiaj rozmowa z urzędnikiem brzmi tak: „Chwileczkę… (stukanie w klawiaturę). Nie można”. Po prostu nie. Nie ma żadnej interpretacji. Ludzie przestają w ogóle używać szarych komórek. Czytanie pomagało, rozmowy pomagały, SMS-y nie pomagają. Małe dzieci nie potrafią teraz układać klocków lub trzymać w ręku kredek, nie mówiąc o zabawach z plasteliną. Starsze mogą otrzymać natychmiastową odpowiedź na swoje pytanie, na przykład „Kto to był Picasso?”. Te informacje nie zostają jednak w głowie, przelatują przez nią tylko. Są tysiące wiadomości i można z nich zawsze skorzystać. Nie trzeba podejmować żadnego wysiłku, żeby na przykład spytać o drogę. A można przecież spotkać kogoś, spytać o drogę i dowiedzieć się przy okazji, że w pobliżu jest fantastyczny pałac, który warto zobaczyć, gdy skręci się w prawo.\nPozbawiliśmy się pewnych przyjemności, zamiast nich mamy nowe. Nikogo już naprawdę nie potrzebujemy – mamy iPhone’a.\nNa podstawie badań stwierdzono już, że percepcja osób żyjących w erze Twittera i komunikatów skracanych do 120 znaków uległa diametralnej zmianie. Inną sprawą jest to, że obecnie człowiek otrzymuje dziennie taką ilość informacji, jak w średniowieczu przez całe życie. Jak to się przekłada na sposób uczenia i w ogóle na komunikację wizualną?\nNie wiem, czy to się przekłada na sposób uczenia. Ja nie korzystam z tych fantastycznych udogodnień. Rozmawiając z tobą, nie mam żadnych zapisków. Myślę, że przez technologię, niestety, ubożejemy.\nKiedyś kochałem samochody. Czterdzieści lat temu mój samochód robił 180 kilometrów na godzinę. Miałem bardzo fajny samochód – białą, piękną, sportową alfę romeo. Przejechanie nią po pustej Costa del Sol czy z Londynu do Warszawy, mimo granic, było ogromną przyjemnością. Po drodze zjechałeś na bok, zobaczyłeś coś ciekawego, bo nie stałeś w korku. A tam fajna restauracja, Michelin Star.\nGdy przyjeżdżałem do Warszawy i gdzieś parkowałem lub zatrzymywałem się na chwilę, to zbierał się tłum. Bo na ulicy były tylko małe fiaciki i fiaty. I wiesz, co zrobiłem? Żeby nie przedłużać sobie członka, postawiłem samochód w garażu i wypożyczyłem fiata 124.\nBo poczułem się źle, jakbym próbował coś udowodnić. Ci ludzie nie zasłużyli na to, żeby mi zazdrościć. Też powinni mieć szansę kupić sobie sportowy samochód. Dziś już mają, a ich wypasione samochody, które mogą zrobić 280 kilometrów na godzinę, stoją w korkach otoczone ciężarówkami. Podróż do Londynu samochodem jest teraz koszmarem. Z jednej strony, masz więc małego fiacika, którym możesz zaparkować wszędzie w Warszawie – przed kinem, przed restauracją, przed sklepem. Z drugiej zaś – wypasiony samochód, którym przez pół godziny jeździsz, szukając miejsca do parkowania. A jeszcze ktoś szybszy cię uprzedzi. No to lepiej jest czy gorzej?\nMożna się zastanowić, czym jest dzisiaj luksus. Czy polega na tym, że zamiast samochodu mogę wziąć taksówkę i nie mieć problemu z parkowaniem albo też pojechać rowerem?\nWięc znowu – masz wybór. Moim wyborem jest to, że do miasta jadę tramwajem, bo tramwaje nie stoją w korkach. Są na ogół puste i mogę w nich usiąść.\nJest więc luksusowo.\nTak, tramwaje są ładne, jest klimatyzacja. Patrzę przez okno i widzę sznur trujących powietrze samochodów stojących w korkach. „Zaraz – myślę sobie – przecież korona mi z głowy nie spadła, że nie siedzę w swoim luksusowym samochodzie, tylko w tramwaju”.\nRozmawiamy o dynamicznych zmianach. Jak profesor widzi przyszłość metodyki nauczania? Obecnie organizowane są kursy graficzne, ponieważ ludzie nie mają już czasu na pięcioletnie studia. Gdzie Akademia może być za dziesięć, dwadzieścia lat?\nNie jestem jasnowidzem. Kiedyś zebrania Rady Wydziału Grafiki ASP to była wielka przyjemność. Wszystkie perełki dowcipu, które puszczał Stanny, albo tyrady Stasia Wieczorka uciszającego innego profesora z Wydziału Grafiki i Plakatu były warte zapamiętania.\nTo były spotkania dwudziestu inteligentnych osób, które szły razem wypić kawę i porozmawiać. A przy okazji załatwiane były, oczywiście, różne papierki. W tej chwili Rada Wydziału liczy chyba z sześćdziesiąt osób…\nNie słyszałem żadnych ciekawych anegdot, więc myślę, że coś musiało się zmienić.\nWiele się zmieniło. Wydaje mi się, że nie można zatrzymać postępu.\nZa chwilę jakiś kretyn poleci na Marsa i już z niego nie wróci. Równie dobrze mógłby wskoczyć do głębokiej wody i nie wypłynąć. Ja bym na przykład na Marsa nie poleciał. Uważam, że świat jest wystarczająco ciekawy.\nCzy według profesora nauczyciel, czyli ten, kto przekazuje wiedzę, powinien być praktykiem?\nMusi nim być. Mało tego, student powinien zazdrościć profesorowi zdolności, a z kolei profesor powinien marzyć, żeby student był lepszy od niego. Prosty układ, prawda?\nProściej się nie da, ale uważam, że wiele osób może mieć z tym problem. Zawsze jest w nas pierwiastek egoizmu i samo myślenie o tym, że ktoś nas przeskoczy…\nEgoizm powinien polegać na tym, że jeżeli biorę pieniądze za to, że ktoś jest moim studentem, to chcę udowodnić, że jest on lepszy od innych.\nCzyli element zdrowej rywalizacji pojawia się zarówno w projektowaniu, jak i uczeniu innych.\nJak najbardziej. Z nauczaniem związana jest jeszcze jedna niezwykle ważna rzecz. Są profesorowie, którzy manierują studentów. Mam świadomość, że mnóstwo pozornie uzdolnionych studentów wychodzi z Akademii nieprzygotowanych do tego, żeby odpowiedzieć na trudne pytanie projektowe. Bo fakt, że mają tak zwaną łapę, która jest rozpoznawalna, nic nie znaczy. Ta łapa się prędzej czy później znudzi. Praktyka wykazała, że każdy grafik (bo nie mówię tu o malarzach), który miał bardzo określony styl, w pewnym momencie się nudził, a styl, do którego się „doczepił”, limitował różnorodność zamówień na projekty.\nChodzi o to, że styl nie ewoluował i polegał na powielaniu określonego warsztatu twórczego?\nTak. To straszliwa szkoda wyrządzana studentowi. Niektórzy profesorowie mają tak zbudowany system nauczania, że niemalże zmuszają studenta, żeby ten kroczył ich śladami. Powiedzmy, że jest profesor, którego wszystkie zdjęcia są szarutkie – to jest jego styl. I nagle w jego pracowni powstają tylko szare zdjęcia. A powinny być kolorowe. Bo to, że profesor robi szare, nie znaczy, że wszyscy muszą robić takie same jak on.\nTo jak Caravaggio i caravaggioniści…\nNo wiesz, to jest jeszcze inna sprawa. Mówię o przygotowaniu studenta do tego, żeby używając komputera, świadomości, współczesnego myślenia, umiał być lepszy od innych, bo musi przecież płacić rachunki za gaz, światło i przyjemności. Dzisiaj nie powinno się robić do szuflady projektów, których nikt nie chce, albo oddawać prac na biennale plakatu, których już nikt w tej chwili nie ogląda. Wszyscy wciąż mówią o plakacie i plakacistach, a nikt nie wspomina o tym, że na plakat nie ma już zapotrzebowania. Krótko mówiąc, wszystko jest już w Interenecie. Teatry nie mają pieniędzy, żeby zapłacić grafikowi, więc jeżeli teraz dostajesz zlecenie od teatru, to powinieneś stanąć na głowie, żeby to było coś na tyle ważnego, by wszyscy chcieli na to spojrzeć i zamówić następną pracę. Teraz często obok plakatu ludzie przechodzą, a właściwie przejeżdżają samochodem, obojętnie.\nKiedyś plakat oglądało się, idąc wolno do pracy, z pracy do kawiarni i z kawiarni do domu. Nawet jeżeli plakat nie niósł ze sobą jakiegoś ważnego przekazu, to był ozdobą szarej i zakurzonej ulicy. Był jak kolorowy motyl. Dzisiaj na ulicy jest taka kakofonia, że trudno wyłowić dobry plakat z wielu bardzo złych. Teraz już nikt nie ocenia plakatów. Wszystko jest możliwe, bo każdy może je robić.\nPorozmawiajmy o odbiorcach dzisiejszej grafiki. Czy istnieje coś takiego, jak odpowiedzialność społeczna? Czy projektant powinien za pomocą swojego warsztatu i promowania ważnych projektów edukować i rozwijać społeczeństwo?\nMyślę, że odpowiedzialność społeczna przestała w ogóle istnieć. Nie chcę wchodzić w politykę, ale jeśli człowiek, na którym ciąży faktyczna odpowiedzialność społeczna, jest malwersantem i mimo to nadal pełni swoją funkcję czy wykonuje zawód, to znaczy, że coś jest nie tak. W tej chwili odpowiedzialność profesorska na Wydziale Grafiki jest minimalna. Nie widzę nikogo, kto miałby taki wpływ jak Tomaszewski albo pośrednio Cieślewicz lub Zamecznik. Oni nie byli co prawda tylko profesorami, ale ich twórczość wpływała na to, w jaki sposób patrzono na grafikę jako taką.\nW jaki sposób w czasach, w których pojawiło się malowanie z gestu i skrót myślowy u Tomaszewskiego, wykształciło się też zainteresowanie fotografią, stanowiące bazę twórczości u profesora, u Zelka i Zamecznika?\nPotrafiłem malować i rysować, ale nie były to dzieła sztuki. Natomiast zadowalały mnie proste rzeczy, które wynikały z myślenia, niezależnie od tego, czy była to farbka, czy ołówek. Przy okazji okazało się, że zadowalało to też innych. Pomyślałem wtedy, że może nie jestem zdolny jako malarz czy rysownik, a moje zdolności polegają na czymś innym. Jako grafik użytkowy mam prawo drzeć, robić zdjęcia i używać ich do plakatu. Podmalowywać je, a czasami wręcz malować. Czyli wszystkie chwyty dozwolone. Nie mam tego fantastycznego malarstwa, jakie robił Młodożeniec, ale w życiu nie chciałbym go naśladować. W związku z czym zbieram do kupy rzeczy, które mi pomagają – całą technologię, wszystkie możliwości, które pozwalają mi znaleźć metodę odpowiedzi, która przy okazji będzie też atrakcyjna. Mam „łapę” tam, gdzie jej potrzebuję, mam oko, wiem, do czego zmierzam, i dlatego tak długo robię to, co robię. Nigdy się nie znudziłem. Nigdy uporczywie nie zamęczałem ludzi tym samym pędzlem.\nPowiedział profesor, że dla projektanta nie ma czegoś takiego jak emerytura. Bardzo mi się to spodobało. Heidrich mimo dziewięćdziesięciu lat wciąż tworzy projekty. Widać, że projektowanie to nie tylko zawód, a potrzeba, która nie wyczerpuje się po sześćdziesięciu pięciu latach, po których następuje emerytura i oglądanie seriali w telewizji. Profesor również jest czynny zawodowo. Ostatnio głośno było o kolekcji MISBHV – młodej marki, uchodzącej za bardzo progresywną, która nie zaprosiła do współpracy młodego i szalonego designera, a profesora Rosława Szaybo.\nI to jest sukces i okładka polskiego „Vogue’a”.\nOkładka Vouge Polska\nI to od razu historyczna okładka z ludowymi strojami z Mazowsza i dwiema damami z printem autorstwa profesora na środku.\nChcieli wykorzystać trzy moje okładki płytowe i słynny napis/logo Polish Jazz. Ucieszyłem się. To fajni młodzi ludzie, dobrze nam się rozmawiało, pijąc kawę. Był też pokaz, na który normalnie nikt by mnie żadną siłą nie zaciągnął, ale ponieważ użyli moich grafik, to wypadało mi pójść, i byłem zachwycony. Widziałem ludzi, których normalnie nie widzę na ulicy. Byli dziwni, ale mnie zauroczyli.\nByła muzyka, której w życiu bym nie słuchał i nie kupił płyty z nią, a tam jej słuchałem. To najlepszy pokaz, jaki w życiu widziałem. Było to tak genialnie zrobione, że pomyślałem: „Cholera, jeśli oni używają moich rzeczy, a ja mogę zaakceptować to, co oni robią, to znaczy, że nie jest tak źle”. Czwarty pomysł, nie został wykorzystany, był plakatem literniczym. Powiedzieli: „Plakatu nie zrobimy, bo nie potrzebujemy, ale wykorzystamy te pana literki”. I użyli literek. Te okładki były zrobione pięćdziesiąt pięć lat temu dla Polskich Nagrań, a wszystkie zostały wydane ponownie przez Warner Music w tej samej szacie graficznej, bez jednej zmiany. To znaczy, że grafika się nie zestarzała. A nie zestarzała się dlatego, że nie była wynikiem mody.\nCzy ma profesor radę dla młodych projektantów, w jaki sposób powinni w dzisiejszych czasach pracować ze zleceniodawcą?\nObecne czasy to okres straszliwej samotności. Ludzie korzystający z serwisów społecznościowych są zupełnie sami. Jakim cudem można mieć pięć tysięcy przyjaciół na Facebooku?\nProjektując okładkę do płyty, poznawał profesor muzyka osobiście. Dzisiaj zlecenie otrzymuje się przez e-mail: „Proszę przysłać projekt, cześć, piątka, do widzenia”.\nTo jest koszmar, bo nie możesz nawet wytłumaczyć motywów swojego działania. Między artystą muzykiem, który robi płytę, a artystą grafikiem musi nawiązać się nić sympatii i pozytywny kontakt. Wtedy nie jest się już samotnym. Taka historia zdarzyła mi się z Muńkiem Staszczykiem. Przyszedł do mnie i powiedział: „Chciałbym strasznie prostą okładkę, bo jestem zmęczony tymi wszystkimi bazgrołami”.\nPytam: „Co masz na myśli?”. A on mówi: „T.Love”. Ja na to: „Fajnie, dobrze”. I zaczęło się. Ktoś mu powiedział, że na okładce powinny być czerwienie i żółcie, a ktoś inny, że czerń i biel jest ładniejsza. On miotał się od ściany do ściany, przychodził do mnie, godzinami dyskutował.\nMówiłem: „Słuchaj, zrobiłem okładkę, która reprezentuje to, o czym powiedziałeś na początku. Podobała ci się, zanim pokazałeś ją komukolwiek innemu. Zostań przy tym”. No i został. Okazało się, że wszyscy są nią zachwyceni, bo łatwo pokazać ją w Internecie i w katalogach, że działa natychmiastowo, bo mówi dokładnie to, co mówi, i nie ma żadnych nieporozumień. T.Love. Po prostu. Muniek stał się moim młodszym kolegą. Często mówi na przykład: „Rosław, może byśmy zjedli sushi?”. I idziemy sobie na sushi, pijemy piwo i gadamy, wiesz.\nNo tak, czyli między klientem a wykonawcą pojawia się relacja…\nPowiem uczciwie, że nigdy nie zrobiłem plakatu do szuflady, chociaż zdarzało się, że robiłem na przykład dwa lub trzy różne warianty projektu. Wszystkie plakaty, które zrobiłem, to zamówienia.\nNormalnie płatne i w dodatku przyjęte. Może jestem szczęściarzem, ale nie pamiętam żadnych odrzuconych plakatów. Szczęściarz urodzony trzynastego.\nAlbo zawodowiec, który potrafi w odpowiedni sposób przepracować proces i wyjaśnić, co, dlaczego i jak.\nKtóry robi niełamiące się krzesła.\nPamiętaj – rzeczy, które nie wynikają z mody, żyją dłużej. Życie jest piękne i trzeba je znosić, a myślenie ma kolosalną przyszłość.\nWłaśnie przeczytaliście jeden z dwunastu wywiadów z wybitnymi projektantami graficznymi związanymi z warszawską Akademią Sztuk Pięknych. Książkę w wersji drukowanej będzie można odebrać podczas wydarzenia towarzyszącego gali Projekt Roku 2017/2018, a wersję online pobierzecie już teraz ze strony STGU. Publikację – Sto Lat! Dofinansowano ze środków Programu Wieloletniego Niepodległa na lata 2017–2022 w ramach Programu Dotacyjnego „Niepodległa”\nIlustracja w nagłówku artykułu: © STGU\nstgu, Sto Lat!, Radosław Szaybo, historia, projektowanie, ASP w Warszawie


Nowe zasady zasłaniania nosa i ust, otwarte kina i siłownie. W życie wchodzi kolejny etap zdejmowania obostrzeń / Społeczne sprawy kaliszan / Aktualności / Fakty Kaliskie\nPrzed nami czwarty etap znoszenia ograniczeń związanych z COVID-19. Od 30 maja nie musimy zasłaniać nosa i ust w otwartej przestrzeni – ale tylko pod warunkiem, że możemy zachować 2 metry odstępu od innych. Maseczki będą jednak konieczne w niektórych przestrzeniach zamkniętych, m.in. w sklepach, kościołach, autobusach czy tramwajach. Oprócz tego otwarte zostają kina, teatry, siłownie i salony masażu, ale w ścisłym reżimie sanitarnym. Rząd umożliwia także organizację wesel do 150 osób. Jedna zasada pozostanie aktualna nadal: wciąż będziemy musieli zachować szczególną ostrożność w kontaktach z innymi.\n- Znoszenie kolejnych ograniczeń dotyczących COVID-19 jest możliwe, ponieważ w większości województw liczba zachorowań spada. Stale obserwujemy także sytuację epidemiczną i monitorujemy wydolność służby zdrowia – zwłaszcza liczbę wolnych łóżek i respiratorów. Na tej podstawie podejmujemy odpowiedzialne decyzje - podał w środę rząd.\nOd 30 maja zniesione zostają limity osób – w sklepach, na targu, poczcie, w restauracjach\nOd 30 maja zgromadzenia na powietrzu do 150 osób\nMIK, gov.pl, fot. KPRM


Torba weekendowa | Mr Vintage - rzeczowo o modzie męskiej - Porady i Blog\n23 stycznia 2010 5 komentarzy\nZapewne każdemu mężczyźnie zdarza się raz na jakiś czas 2-3 dniowy wyjazd w delegację (szkolenia, imprezy integracyjne), czy też prywatny wyjazd weekendowy.\nNa takie okazje dobrze jest mieć torbę/walizkę podróżną o niezbyt dużych wymiarach, ale też nie za małą. Zapewne każdy z nas ma w domu dużą walizkę podróżną, którą wykorzystuje się podczas dłuższych wyjazdów urlopowych, wielu z nas posiada również torby, które wykorzystuje na co dzień do noszenia dokumentów, laptopa, kanapek itp. Dobrze jest mieć coś pośredniego pomiędzy tymi 2 wielkościami.\nOczywiście najbardziej stylowym rozwiązaniem będzie torba skórzana, jednak można też znaleźć ciekawe propozycje z innych materiałów.\nGóra od lewej: Marc’o Polo, John Varvatos\nDół od lewej: Patrick Stephan, Palmer&Sons\nPrzy ewentualnym zakupie torby weekendowej, moim zdaniem warto zwrócić uwagę na następujące elementy:\nTorba powinna mieć tradycyjne uszy, jak również pas do przewieszenia na ramieniu.\nDobrze jeśli zewnętrzna strona dna będzie posiadała „nóżki”, najlepiej z metalu – zapewni to ochronę przed zarysowaniami i wilgocią w przypadku gdy torbę postawimy na podłożu.\nWarto wybierać fasony proste i minimalistyczne, tak by torba pasowała nam zarówno do stroju luźnego, gdy jedziemy na wakacje, jak również do garnituru, gdy jedziemy na szkolenie firmowe.\nZdecydowanie odradzam poliestrowe kolorowe torby sportowe z wielkim logo „adidas” itp – takie wynalazki nadają się co najwyżej na siłownię.\nPolecam torby o wymiarach spełniających wymagania bagażu podręcznego w samolotach – jest to wymiar optymalny na 2-3 dniowy wyjazd a jednocześnie wykorzystamy go podczas podróży samolotami jako bagaż kabinowy. Dla większości linii lotniczych będą to wymiary ok. 60x40x30 cm.\nW następnym poście postaram się przedstawić konkretne modele toreb weekendowych wraz z cenami, jakie można znaleźć w polskich sklepach i w internecie.\nproszę przyjąć moje gratulacje! Zrobił Pan dwie wielkie rzeczy: 1. Stworzył Pan blog o modzie męskiej; 2. Jest on rzeczowy i interesujący.\nCzekam na kolejne jego odsłony,\nCzy powstał ów „następny post” z konkretnymi propozycjami- zbliża się czas wyjazdów i myślę, że odświeżenie tematu było by dość atrakcyjne dla czytelników bloga :)\nWymiary bagażu podręcznego dla większości linii lotniczych to 55x40x20 cm.\nObecnie dopuszczalna wielkość bagazu podręcznego w liniach Wizzair to: 42x32x25. Na prawdę trudno znaleźć torbę spełniającą ten wymóg.\nJako stały czytelnik, nadrabiający zaległości „wstecz”, postulowałbym remanent w ilustracjach i umieszczenie tych starych na stałym hostingu, bo duża ilość ze starszych wpisów wyświetla jedynie logo Imageshack, A SZKODA.\nPowiadomienie o plikach cookie - Torba weekendowa korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Zamknij


Co, jeśli - Donovan Rebecca\nKup książkę Co, jeśli\nOpinie o książce - Co, jeśli\nPrzeczytane:2015-12-15, Ocena: 4, Przeczytałam, Posiadam, Zrecenzowane,\nZ przyjaźniami zawartymi między ludźmi w dzieciństwie bywa różnie, co każdy z nas wie. Jedne bywają tak silne, że wspieramy się w każdej sytuacji życiowej i nie potrafimy sobie wyobrazić naszej przyszłości bez tej drugiej osoby. Razem przeżywamy swoje sukcesy i opłakujemy porażki, pocieszając się. Niestety zdarza się także tak, że kontakt między nami a przyjaciółmi zostaje niespodziewanie urwany i każda próba przywrócenia go kończy się fiaskiem. Przyczyny tej rozłąki bywają różne: przeprowadzka, poważna kłótnia, a nawet zwykłe niedopowiedzenie zamienione w lata ciszy. Cal miał wyśmienitą paczkę przyjaciół, w skład której wchodziły Rae, Richelle oraz Nicole. Razem spędzili wiele wspaniałych godzin na zabawie, zapominając o codziennych troskach. Chłopiec traktował każdą z przyjaciółek tak samo, żadnej z nich nie faworyzował, jednak to właśnie Nicole najbardziej go intrygowała. Nie umiał zrozumieć jej dziwnych zachowań, lecz nauczył się je akceptować. Lata mijały, a z grupki utworzonej w dzieciństwie ostali się jedynie Rae i Cal. Richelle, z niewiadomych przyczyn, z dnia na dzień wyprowadziła się, a Nicole porzuciła ich na rzecz najpopularniejszej ekipy w liceum. Chłopak nie może zapomnieć o swoim dawnym obiekcie zainteresowań i bardzo często szuka sposobu, aby nawiązać z dziewczyną kontakt, ale na próżno. I bardzo żałuje swych nieudanych podejść w chwili, gdy ...\nPrzeczytane:2015-06-18, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, Recenzenckie, x52 książki 2015,\nA gdyby tak… Każdy z nas zapewne ma czasami dość swojego dotychczasowego życia. Gdy przytłaczają nas problemy, nadmiar obowiązków, nadmiar bólu i cierpienia – wtedy pragniemy ze wszystkich sił stać się kimś innym. I wtedy właśnie zadajemy sobie pytanie: „A co, jeśli…?”, „A co, jeśli wybrałabym inny kierunek studiów?”, „A co, jeśli nie poszłabym na tę imprezę?”, „A co, jeśli moje życie wyglądałoby całkiem inaczej?”. Pytań może być nieskończona ilość, tak samo jak odpowiedzi, które nie zawsze przychodzą łatwo. „Nawet jeśli się udaje, że nic się nie stało, wciąż jest to tak samo realne.” Cal, Rae, Nicole i Richelle to zgrana paczka z dzieciństwa. Wszystko robili razem. Jednak, gdy zaczęli dorastać nagle coś się zmieniło. Nicole i Richelle odsunęły się od pozostałych. Richelle się wyprowadziła, a niedługo potem Nicole przepadła bez śladu. Gdy Cal w kawiarni rozpoznaje zaginioną Nicole jest oszołomiony, ale również szczęśliwy. Jednak okazuje się, że dziewczyna nie nazywa się Nicole tylko Nyelle. Odtąd Cal jest rozdarty między tym co widzi i słyszy, a tym co mu podpowiada serce. Przecież Nyelle wygląda zupełnie jak Nicole, jednak charakter ma całkiem odmienny, inny, może nawet lepszy. Czy uda się Calowi odkryć tę tajemnicę? „co, jeśli” to bardzo emocjonująca i przepiękna powieść. Jest w niej tyle tajemnicy ...\nPrzeczytane:2017-03-01, Ocena: 3, Przeczytałam, 2017,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Historia opowiadająca o dwójce dawnych przyjaciół, którzy po wielkiej przeszłości spotykają się przypadkiem. Ale czy to aby na pewno ci sami ludzie? Czy pamiętają co było dawniej? Czy wolą żyć nowym życiem? Jak dla mnie jest historia skomplikowana. Nie pokazuje nam odpowiedzi na obecne pytanie tylko jeszcze bardziej miesza i nasuwa nowe pytania. Książka ta jest chaotyczna, ma w sobie za dużo niejasnych spraw, które pozostają takimi do ostatniej strony. Jedyne czego jestem pewna to na pewno tego, że książki nie polecam.\nPrzeczytane:2016-06-08, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki 2016,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Powieść obyczajowa dla młodzieży z "wielką" tajemnicą w tle. Opowieść Cala, przerywana jest wstawkami z przeszłości z perspektywy trzech przyjaciółek Cala z dzieciństwa: Nicole, Richelle i Rae. Przeprowadzka Richelle do innego miasta rozbiła zgarną paczkę przyjaciół i doprowadziła do tego, że również Nicole odsunęła się od Cala i Rae. Studenckie życie Cala jest pełne przygód i byłych dziewczyn, przed którymi stale musi się ukrywać. Kiedy pewnego dnia spotyka zagadkową Nyelle, która wygląda jak Nicole, ale zachowuje się zupełnie inaczej, jego świat staje na głowie. Nyelle wciąga Cala w swoje szalone pomysły, a jednocześnie nie daje po sobie poznać, że kojarzy go z wcześniejszego życia. Plusy: + Wstawki z przeszłości opowiadane przez dziewczyny o dorastaniu i nawiązywaniu przyjaźni. Jest w nich to "coś" magnetycznego i przyciągającego czytelnika. Szkoda, że tych fragmentów jest tak mało. Minusy: - Porażkowy Cal jako główny bohater - nuda i żenada, niedojrzałość emocjonalna bije po oczach. - "Wielka" tajemnica... Jak tylko Nyelle się pojawiła, strzeliłam, że pewnie Richelle nie żyje. Przewidywalność książki mnie pokonała. Chyba dam autorce jeszcze jedną szansę i sięgnę po pierwszy tom serii "Oddechy".\nPrzeczytane:2015-07-05, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2015, Posiadam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Zbyt realnie "Co, jeśli..." Rebecca Donovan wyd. Feeria rok: 2015 str. 400 Ocena: 5/6 But right now you seem so far away, So much confusion clouds my way And I don't know which path to take. Here's hoping You'll help me to resist.1) Żyjesz w świecie idealnym. Masz wszystko, czego mógłbyś zapragnąć. Cudownych rodziców, fajne rodzeństwo i najlepsze przyjaciółki na świecie. Cisza prowincji, zielone otoczenie, życzliwi sąsiedzi - to wszystko sprawia, że czujesz się jak w bańce mydlanej. Nic i nikt nie może cię skrzywdzić. Co się jednak stanie, gdy do twojego idealnego, poukładanego życia wkroczy ktoś nowy? Wszystko się zawali, pozostanie bez zmian, a może... wkroczy na wyższy poziom ideału? Cal Logan większość swojego życia spędził w Renfield, mieścinie, gdzie każdy każdego zna i każdy z każdym żyje w jako takiej przyjaźni i symbiozie. Przy tej samej ulicy co on mieszkają dwie jego najlepsze przyjaciółki - Rae i Richelle. Pewnego pięknego czerwcowego dnia do miasteczka, na ich ulicę, sprowadza się nowa rodzina. Richelle tą wiadomością żyła już od jakiegoś czasu i nim jeszcze państwo Bentley zdążyli wysiąść z samochodu, ona już była na ich podjeździe, starając się zaprzyjaźnić z Nicole. I choć jej rodzice podeszli do sytuacji z rezerwą, dziewczynki poczuły, że to będzie największa przyjaźń ich życia. I tak właśnie się to zaczęło. Richelle stała się spoiwem łączącym grupę starych przyjaciół z nową, odrobinę wycofaną i wyciszoną towarzyszką gier i zabaw. Z czasem już nawet nikt nie pamiętał, dzięki komu wszyscy zostali zgraną paczką. Liczyło się tylko, by razem dobrze się bawić i pomagać Nicole się zaklimatyzować. Tak było i nagle... wszystko pękło niczym bańka mydlana. Richelle z dnia na dzień wyjechała do San Francisco, a Nicole zaczęła udawać, że Rea i Cal nie istnieją. Tylko, dlaczego? Czy to możliwe, że tyle lat wspólnych zabaw i wzajemnego zaufania można po prostu wymazać z pamięci? Czy można odejść i przestać czuć przywiązanie do ludzi, z którymi się wychowano? Jak rozwinie się ta historia? Czy paczka przyjaciół jeszcze kiedyś się ze sobą połączy? Co sprawiło, że Nicole i Richelle opuściły Rea i Cala? By się tego dowiedzieć, koniecznie należy sięgnąć po najnowszą powieść Rebeki Donovan, zatytułowanej: Co, jeśli... Kiedy rozpoczynałam lekturę tej powieści poważnie zastanawiałam się, o czym tak naprawdę ona będzie. Wewnętrznie czułam, że książka kryje w sobie jakąś wielką tajemnicę, którą zdecydowanie nie tak łatwo będzie odkryć. I faktycznie. Narracja jest pierwszoosobowa, ale prowadzona jest z perspektywy kilku bohaterów, to jest Cala, Nicole i Richelle, przy czym dziewczyny wypowiadają się tylko w przeszłości. Chwilę obecną opisuję tylko Cal i tylko jego uczucia i przeżycia możemy poznać. Całość czyta się rewelacyjnie. Co, jeśli... niesamowicie wciąga i nie pozwala się od siebie oderwać. Kiedy już trzeba to zrobić, przymus myślenia o historii czwórki przyjaciół jest wprost ogromny. W kółko w głowie odtwarza się fragmenty powieści i je analizuje. Autorka sama pisze, że książę można przeczytać kilka razy i za każdym odkryje się w niej coś zupełnie nowego. Zbrodnią byłoby również ujawnienie finału Co, jeśli... Bo naprawdę warto zapoznać się z jej wnętrzem samodzielnie. Ja nie żałuję ani sekundy poświęconej tej historii. Zostałam przez nią opanowana i długo jej nie zapomnę. Czuję, jakby zagnieździła się w mojej podświadomości. Czy kiedyś się z niej wyprowadzi? Zobaczymy. Póki co, z czystym sumieniem polecam. Sil 1) Hurts - Devotion (feat. Kylie Minogue)\nPrzeczytane:2015-06-30, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki - 2015, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Po sukcesie jaki odniosła seria Oddechy, Rebecca Donovan znów zabiera nas do świata młodych ludzi. Jednak nie jest to książka jakich wiele. Donovan cały czas jest konsekwentna w tym, co robi. A pisze o rzeczach ważnych, nie tylko dla nastolatków. Porusza tematy znaczące: przyjaźni, miłości, życia, śmierci. Nie stroni od trudnych kwestii. Jej książki są przepełnione i wielkim szczęściem, i ogromnym bólem. Gwiazdy mogą ukoić twój ból, jeśli tylko im pozwolisz. A kiedy wzejdzie słońce, po nagromadzonych smutkach nie będzie śladu. co, jeśli... to piękna książka, która opowiada o miłości, prawdziwej przyjaźni i stracie. Przepełniona uczuciami i tajemnicą, która może zmienić wszystko. Teraźniejszość przerywana jest retrospekcjami z życia czwórki przyjaciół, których narratorami po kolei staje się każdy z nich. Powieść niesie ze sobą przesłanie, aby umieć doceniać to, co rzuca nam pod nogi los; aby korzystać z życia i dokonywać świadomych i mądrych wyborów. co, jeśli... napisana jest lekko, a czyta się tak, że nie zauważa się uciekającego czasu. Uwaga! Grozi zarwaną nocą! Po więcej, zapraszam - http://monweg.blog.onet.pl/2015/06/27/co-jesli-nic-nie-jest-takie-jakim-sie-wydawalo/\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Cal po latach, na jednej z imprez studenckich, spotyka przyjaciółkę z dzieciństwa Nicole. Dziewczyna wygląda jak jego sąsiadka, lecz wszystko pozostałe jest inne. Nieznajoma nazywa się Nyelle Preston i z pewnością nie jest nieśmiała, przepełnia ją ogromna energia i żądza życia pełną parą. Cal jest zauroczony i za cel obiera sobie poznanie prawdy, co stało się z Nicole. Książka napisana jest z perspektywy Cala, co wcale tak często się nie zdarza. Męski narrator to miła odmiana a możliwość poznania uczuć chłopaka z pierwszej ręki jest dodatkowym atutem powieści. Cal w dzieciństwie przyjaźnił się z trójką dziewczyn, Nicole, Richelle oraz Rae, z którą nadal się przyjaźni. Wspominam o grupie przyjaciół nie bez powodu, gdyż autorka zaserwowała nam powroty do przeszłości, którymi usiana jest książka. Są to bardzo istotne momenty i wiele wnoszą do całej historii i pomimo że losy Cal i Nyelle były dla mnie priorytetem, to wydarzenia z dawnych lat były ciekawe i pokazywały dorastające dzieci w sposób prawdziwy i bardzo realnie odwzorowały nie jedno dzieciństwo. Akcja jest zawrotna, pomysłowość Nyelle nie zna granic, dlatego w książce bardzo dużo się dzieję. Bohaterowie nie są idealni, do takich sporo im brakuje, potrafią denerwować i irytować. Cal nie umie rozmawiać o ważnych sprawach i boi się konfrontacji, lecz tak naprawdę jest porządnym chłopakiem i bardzo spodobała mi się jego opiekuńcza postawa. Tak naprawdę to Nyelle jest tutaj tą intrygującą osobowością. Pragnie zaznać życia w pełni, robi szalone rzeczy a przy tym jest piekielnie tajemnicza. Ta dziewczyna jest chodzącą zagadką i całą powieść czekałam aż w końcu się otworzy. Dziewczyna momentami zachowuję się wręcz irracjonalne, jednak w wszystkim, co robi można dostrzec ból, złość i ogromny smutek. Zderzenie tej dwójki t o wulkan emocji a erupcja uczuć między nimi to pamiętne widowisko. Warto przyjrzeć się temu zjawisku, gdyż pozostawia po sobie ślad. Już sam tytuł skłania do refleksji. ,,Co, jeśli..."? To pytanie każdy zadawał sobie nie raz i zastanawiał się, co by było gdyby postąpiło się inaczej. Cal również to robi, jednak nie w beznadziejny, zrezygnowany sposób, w ostatecznym rozrachunku wyciąga wnioski i myśli, co, dalej? Szuka prawdy i pranie ofiarować ukojenie. Historia ta wzbudza emocje i to jest najważniejsze. Jeśli chcecie przeżyć coś niepowtarzalnego, sięgnijcie, po ,,Co, jeśli...". Powieść nie jest idealna, ale do bólu prawdziwa i to fascynuje. Książki autorki są pewniakiem i można po nie sięgać w ciemno, ,,Co, jeśli..." to tylko kolejne potwierdzenie i dowód, że Rebecca Donovan perfekcyjnie potrafi wyzwolić w czytelniku te wszystkie emocje, które odczuwają bohaterowie. Polecam! 5/6\nPrzeczytane:2015-09-12, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki - 2015, Mam, Wyzwanie - literatura młodzieżowa,\n,,Nawet jeśli się udaje, że nic się nie stało, wciąż jest to tak samo realne." Książka zawiera wiele tajemnic i niedopowiedzeń. Niczego nie możemy być pewni, czytając ją. Autorka przypomina jak żyć, aby zachować ważną tożsamość. Utrata bliskiego może nas załamać, ale musimy sobie z tym poradzić. Szczerze mówiąc, sądziłam że tak książka będzie inna, ale pisarka mnie zaskoczyła i to w pozytywnym sensie. Cieszę się, że przeczytałam tą książkę i poznałam bohaterów. Wiele mnie nauczyli. Polecam!\nPrzeczytane:2015-06-14, Ocena: 6, Chcę przeczytać,


Zasiedzisko: "Londyn NW" Zadie Smith.\nJeżeli będzie w zasięgu mojego wzroku przeczytam :)\nClaudette 19 listopada 2014 11:34\nMam problem z Zadie Smith. Dwa podejścia do jej książek kończyły się tuż po pierwszym rozdziale. Nie potrafi mnie jakoś zainteresować tym co pisze. I podobnie jak u Ciebie nawet te przeczytane rozdziały wcale nie zapadły mi w pamięć.\nByć może książki te trafiły na zły czas, a może po prostu to nie dla mnie. "Londyn NW" leżakuje u mnie od jakiegoś czasu na czytniku i na razie podchodzę do niego bardzo podejrzliwie. Może odważę się spróbować trzeci raz.\nMade of Nothing 19 listopada 2014 15:58\n"O pięknie" bardzo. "NW" nie bardzo. Czasem mam wrażenie, że jej proza jest zbudowana wg konstrukcji, którą powinnam zrozumieć, a nie rozumiem. A może za dużo czytałam z nią wywiadów, gdzie tłumaczy, jak należy pisać i mam wrażenie, że nie realizuje własnych postulatów:)\nPaula 21 listopada 2014 13:33\n"O pięknie" mam na półce i czeka, ciągle czeka na swoją kolej. Nie nadejdzie ona jednak prędko, bo trochę 'wyleczyłam się' z Zadie. Chyba też raczej żadnej innej jej książki nie kupię. Jest dobra, ale powoli to staje się dla mnie za mało. Chcę czytać tych, którzy dają mi więcej niż Zadie :)\nŚlubna Herbata 6 grudnia 2014 17:15\nBardzo mnie rozczarowała ta książka. Zadie Smith jest ciągle tylko/aż bardzo obiecującą aktorką, ale ciągle nie napisała książki, która zachwyca od początku do końca, a nie tylko fragmentami.\nPaula 6 grudnia 2014 22:41\nZgadzam się z Tobą w pełni. I właśnie dlatego tracę do niej serce i choć na półce mam "O pięknie" o nie wiem kiedy, a nawet czy po nią sięgnę.\nJoanna 20 marca 2015 20:38\n"O pięknie" i "Białe zęby" - mistrzostwo, polecam bardzo, bardzo!


www.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → Polska → Przeżyłem Wołyń\nKs. Tadeusz Żurawski jest przekonany, że życie podczas rzezi wołyńskiej ocalił mu krucyfiks, który zabrał, uciekając ze swojego domu.\nPiwnica budynku kościoła św. Teresy w Łodzi. Na dużych stołach leżą kolorowe szkiełka, słychać dźwięk szlifierki, a na ścianach wiszą szkice wizerunków świętych. Pani Krystyna i pan Wiktor układają anioła z niewielkich kawałków szkła. Praca wre, a ks. Tadeusz jest w swoim żywiole. Studiował historię sztuki, nie wyobraża sobie życia bez witraży. – Zajmuję się nimi już ponad 50 lat, na szczęście przełożeni nie narzekają – śmieje się kapłan. Nic dziwnego: zamówień nie brakuje, duchowny już teraz wie, co będzie robił za rok.\nSalezjanin jest ubrany w granatowy fartuch, włosy starannie zaczesał do tyłu, z jego twarzy nie znika uśmiech. Oprowadza mnie po pracowni i pokazuje projekty, które już wykonał. – Ten witraż znajduje się w Korostyszewie, a ten w Bardoniu. Z kolei tamte trafiły do katedr wileńskiej i kijowskiej – tłumaczy. Za naszą wschodnią granicą kapłan bywa zresztą dość często.\nPo krótkim wykładzie na temat technik wykonywania witraży z rozbawieniem stwierdzam, że to dobry materiał na osobny artykuł. – Ach, bo pan chciał rozmawiać o Wołyniu. Chodźmy na plebanię – mówi ks. Tadeusz. Wydaje pracownikom krótkie instrukcje i opuszczamy witrażownię, w której kapłan od lat spędza wiele czasu. Resztę poświęca na Msze, spowiedź, spotkania kręgu Domowego Kościoła i modlitwę, także za Ukraińców, którzy kilkadziesiąt lat temu w bestialski sposób zamordowali jego rodzinę: trzech braci ojca, ich dzieci oraz kuzynkę. Tata ks. Tadeusza przeżył tylko dlatego, że wcześniej wywieziono go na Sybir.\nDo zakonnej celi przez niewielkie okno wpada promień bladego światła. Oświetla ścianę, na której wisi obraz pt. „Ku nadziei” autorstwa ks. Tadeusza Furdyny. Przedstawia grupę ludzi wędrujących w mroku, poszukujących swojej drogi. – Przypomina mi Wołyń. My także uciekaliśmy nocą, prawie nago, zerwani z łóżka. Mieliśmy nadzieję, że przeżyjemy – mówi ks. Żurawski. Nad obrazem dostrzegam krzyż, wykonany z ciężkiego metalu. Kapłan wyjaśnia, że to jedyna pamiątka z jego domu rodzinnego w Polanówce na Polesiu Wołyńskim. Wiąże się z nim niezwykła historia. – Gdyby nie ten krzyż, tobyśmy nie przeżyli. Pan Jezus uratował nas w cudowny sposób – mówi kapłan i zaczyna swoją opowieść.\nRodzina ks. Tadeusza sprowadziła się na Wołyń po I wojnie światowej. Tam ziemia była tańsza, a trzeba było czymś obdzielić liczne potomstwo dziadków księdza. Rodzice prowadzili sklep kolonialny we wsi, w której urodził się przyszły kapłan: tata jeździł po towary do Równego i Kostopola. – Raz oberwałem za czekoladki. Wynosiłem je potajemnie ze sklepu i dawałem koleżankom Ukrainkom, które mieszkały niedaleko – wspomina ksiądz. Podkreśla, że przed wojną wszystkie narodowości żyły ze sobą w zgodzie.\nZimą 1943 r. pododdziały UPA gromadziły się wokół Saren na Wołyniu. Stamtąd przyjeżdżały do pobliskich polskich wiosek, aby mordować ludzi, podpalać ich domy i kraść dobytek. – Ukraińcy chcieli państwa etnicznie czystego jak szklanka wody – mówi ks. Żurawski. Wspomina, jak w połowie marca ukraińskie sotnie zaczęły pojawiać się także w Polanówce. Pod jego dom przyszło wtedy trzech Ukraińców. Ośmioletni Tadeusz obserwował całą sytuację przez niewielki otwór w zamarzniętej szybie. – Był wśród nich dobrze nam znany Ukrainiec. W swoim gospodarstwie kupionym po I wojnie pozwolił zorganizować prowizoryczną polską szkołę – wspomina kapłan. Josip, podobnie jak pozostali Ukraińcy, musiał pomagać UPA w odnajdywaniu Polaków, ale sam nie chciał ich śmierci. Pod domem celowo zaczął głośno mówić o tym, że nie ma sensu tam wchodzić. Argumentował, że kobieta z dziećmi tak szybko nie ucieknie, więc można wrócić później. Ukraińcy zrezygnowali z „wizyty”, a mama Tadeusza już wiedziała, co ma robić. Spakowała trochę rzeczy i jedzenia, wzięła na ręce młodszego Czesława, a starszemu Tadeuszowi dała do niesienia wspomniany już krzyż oraz Pismo Święte. – Uciekliśmy do znajomego gospodarza, który mieszkał przy polskiej szkole. Mama miała do niego zaufanie – mówi kapłan. Wspólnie z kilkoma innymi rodzinami postanowili opuścić wieś.\nPan Grzyb wziął Tadeusza i jego brata na swoją furmankę. Mama szła obok wozu. Był wieczór, ale księżyc oświetlał im drogę, jechali do zaprzyjaźnionego ukraińskiego gospodarstwa. – Wiedzieliśmy, że tam nas nie zabiją, ale nam pomogą – opowiada ks. Żurawski.\nNa miejscu prosili, aby przyjęto ich na noc. Gospodarze nie chcieli się zgodzić, bo akurat w domu przebywali banderowcy: wracając wieczorem z kolejnej rzezi, mogliby spotkać Polaków i ich zamordować. Ze względu na dzieci Ukraińcy zdecydowali się jednak przyjąć przyjaciół. Spędzili więc noc z niebezpieczeństwem czyhającym tuż za ścianą. – Siedzieliśmy w zamkniętym pokoju, nie mogliśmy wypowiedzieć ani jednego słowa. Nad ranem, kiedy banderowcy jeszcze spali po kolacji zakrapianej bimbrem, szybko wyjechaliśmy – opowiada ks. Żurawski.\nCały czas trwała dyskusja, gdzie powinni jechać: UPA mogło ich dopaść prawie wszędzie. Po nocy spędzonej w Półbiedzie, w domu przepełnionym uciekinierami, chcieli dotrzeć do Janowej Doliny, ale ktoś poradził im, żeby skierowali się do Stepania. – Mówiono, że tam pomogą nam Niemcy. Oni wywozili Polaków na roboty do siebie, wystarczyło tylko dojść na pociąg – mówi salezjanin.\nRano wyjechali furmankami na drogę. Zapadła decyzja, żeby za wszelką cenę dostać się do lasu, tam było najbezpieczniej. Kiedy byli już na łące, na koniach nadjechali banderowcy. Zbliżali się do każdego wozu. – Po kolei zaczęli rąbać siekierami i dźgać nożami – mówi kapłan. Pismo Święte było za ciężkie, więc zostało w jednym z domostw, w którym nocowali, ale mały Tadeusz cały czas miał przy sobie krzyż. Mama oderwała od niego podstawę, żeby łatwiej było go nosić. – Wtedy na furmance kazała mi go trzymać jak najwyżej, bo być może wtedy ocalejemy – opowiada ze wzruszeniem ks. Żurawski. Rzeczywiście tak się stało – ciosy ich nie dosięgały.\nPod lasem dostrzegli jeszcze dwóch napastników z karabinami, którzy wykorzystując zamieszanie, zaczęli do nich strzelać. – Czułem, że kula była blisko. Mama zauważyła później, że przeszyła mój kaszkiet, tuż nad głową – mówi ksiądz. Tego dnia Bóg ocalił go już po raz drugi.\nTylko dwóm furmankom udało się uciec do lasu, reszta Polaków została bestialsko zamordowana. W czasie tułaczki mijali kolejne miejscowości, aż dotarli do niemieckiego obozu przejściowego w Łucku. W tych trudnych czasach to właśnie naziści dali im schronienie i pracę.\nW lutym 1944 r. Sowieci wyzwolili obóz, powiesili kilku banderowców, jednak w mieście nadal nie było bezpiecznie. Żeby przeżyć, Tadeusz sprzedawał gazety i papierosy. W czasie pracy kilka razy natknął się na wrogo nastawionych Ukraińców. Jeden z nich próbował go namówić do przejścia na drugą stronę rzeki, gdzie prawdopodobnie czekali na niego banderowcy. Tadeusz wyrzucił gazety do wody i zaczął uciekać.\nWiosną 1945 r. rodzina wyjechała na tzw. Ziemie Odzyskane. Trafiła do Nowego Tomyśla, gdzie życie trzeba było zaczynać od początku.\nJak ks. Żurawski ocenia film „Wołyń” Smarzowskiego? – Sytuacje pokazane w tym filmie są jak najbardziej realne, tak było – mówi kapłan. Jego zdaniem obraz nie jest przerażający dla widza i bardzo dobrze, że tak się stało. – Nawet młodzież może go obejrzeć. Gdyby naprawdę pokazano 132 sposoby mordowania Polaków, to byłby nie do zniesienia – podkreśla.\nOn sam widział tak dużo, że przez pierwsze lata po wojnie przeżywał szok. Jego mama musiała zamykać drzwi i zastawiać dojście do okien, żeby nie zaczął uciekać przed banderowcami. – Morderstwa, noże i siekiery śniły mi się jeszcze długo – przyznaje ks. Żurawski. Później jednak przyszedł czas na przebaczenie. – Ci ludzie byli omamieni durną ideologią. Nie ma we mnie złości, jest smutna pamięć. Pan Bóg też chce mieć ich zbawionych, to On ich osądzi. Może jeszcze przed śmiercią ktoś się nawrócił? Modlę się za nich – mówi kapłan.\nPo wojnie ks. Żurawski wielokrotnie bywał na Ukrainie, nie tylko po to, by zawieźć tam wykonane przez siebie witraże. W 2010 r. udało mu się zebrać pieniądze i odnowić cmentarz katolicki w miejscowości Deraźne, gdzie został ochrzczony, a jego rodzice wzięli ślub. – Moi dziadkowie tam leżą, umarli jeszcze przed wojną. Ukraińcy wszystko zdewastowali – opowiada. Dla niego i jego krewnych to teraz kawałek polskiej ziemi. Wspólnie z bp. Marcjanem Trofimiakiem poświęcili odrestaurowany cmentarz – teraz wiadomo, gdzie kto leży.\nNiestety, tego samego ksiądz nie może powiedzieć o rodzinie, zamordowanej podczas rzezi wołyńskiej. Ich kości prawdopodobnie leżą gdzieś w lesie, gdyż banderowcy nie chowali ciał. Dlatego kapłan uczcił ich pamięć w inny sposób. W miejscu, w którym stał kiedyś jego dom, postawił w ubiegłym roku krzyż z tabliczką, na której wypisano nazwiska zamordowanych. Pomogli mu w tym miejscowi Ukraińcy.\nKs. Żurawski nie pochwala tego, że na Ukrainie nadal czci się Banderę, stawiając mu pomniki i nazywając ulice jego imieniem. Zaznacza jednak, że rozmawiał z wieloma osobami, które rozumieją, czym była rzeź wołyńska. Po latach spotkał się m.in. z córką Josipa, który kilkadziesiąt lat temu ostrzegł jego rodzinę przed niebezpieczeństwem. – Mam wielu zaprzyjaźnionych Ukraińców, nie wszyscy ich przodkowie mordowali. Także dzięki nim ja przecież ciągle żyję – podkreśla kapłan. Na koniec mówi, że potrzebujemy oddolnych inicjatyw zmierzających do pojednania. On sam jest otwarty. – Dawałem Ukraińcom pracę, wysyłałem leki, udzielałem im ślubów, chrzciłem ich dzieci – wymienia. Wszystkim nowo poznanym ukraińskim imigrantom, którzy przybywają do Polski, szukając schronienia, mówi o rzezi. Wielu o niej nigdy nie słyszało. – Musimy dążyć do prawdy. Ukraińcy muszą przestać opierać się na tym, co mówiono im w szkołach. Potrzeba tutaj organicznej pracy instytutów naukowych – podsumowuje kapłan. •\n3 GUS: Ilu jest w Polsce katolików, ilu prawosławnych, ilu luteran?\n4 Ksiądz bohaterem amerykańskich reportaży o powodzi w Niemczech\n5 Szczepionki Pfizera i AstraZeneki skuteczne również przeciwko wariantowi Delta\n6 Chiny: Tragedia w zalanym metrze\n7 USA: 33-letni neoprezbiter z żoną i czwórką dzieci\n8 Ciebie szukam w tej ciemności\n9 Irlandia: Władze decydują, które sakramenty można sprawować w kościołach\n10 Co znaczy wierzyć w Chrystusa?\n11 Niedzielski: Czwarta fala pandemii będzie inna niż dotychczasowe


Jak uprawiać pomidory: szczegółowe instrukcje\nKiedy siać pomidory na sadzonki\nwczesne pomidory na otwarty teren - początek kwietnia ( Early bird, bursztynowy placer );\nwczesne pomidory do sadzenia w ziemi pod osłonami filmowymi - druga połowa marca ( Donskoy F1, Kapitan F1 );\nwysokie pomidory do szklarni - koniec marca ( Rafinowany F1, Terek F1 (pyszna wiśnia);\nniewymiarowe pomidory do szklarni - początek połowy kwietnia ( Graceful F1, Persianovskiy F1 ).\nKapitanie, Terek, wdzięczny\nLepiej jest siać w tych okresach, nawet jeśli książka lub artykuł, który czytasz, zalecają inaczej. Być może zostało to spisane w zaleceniach dla profesjonalnych rolników, którzy uprawiają sadzonki w ogrzewanych szklarniach. Te metody nam nie odpowiadają. Warunki panujące w szklarniach są inne niż w budynku mieszkalnym, w którym sadzonki są zwykle uprawiane na własny użytek. W domu jest ciemno i gorąco, nawet w oknie, a sadzonki pomidorów będą długo „męczyć się”, jeśli zostaną wysiane zbyt wcześnie. Dlatego lepiej się trochę spóźnić niż się spieszyć.\nIstnieje wiele sposobów przygotowania nasion pomidora do siewu: moczenie, kiełkowanie, zaprawianie i wiele innych. Z reguły nie mają znaczącego wpływu na wyniki kiełkowania. Doświadczenie pokazuje, że jeśli odmiana pomidora nie daje silnych pędów z suchych, niepoddanych obróbce nasion, jej żywotność i produktywność są kwestionowane. Nie walczymy o słabe odmiany i hybrydy, ale kupujemy kilka odmian pomidorów o cechach niezbędnych do zabezpieczenia siatki.\nNiezależnie od tego, co mówią bywalcy forów internetowych, czołowi rosyjscy dostawcy nasion pomidorów utrzymują markę - ich nasiona są zwykle doskonałej jakości. W jednym przypadku na 8-10 są przebicia, ale jest to normalne. Nasiona są dobrem żywym, mogą wykazywać wolę lub po prostu nie nadawać się do określonych warunków uprawy.\nNie trzeba marynować zakupionych nasion od patogenów - są już marynowane.\nJaka gleba nadaje się do uprawy sadzonek pomidorów\nSadzonki pomidorów są mało wymagające dla gleby - stosunkowo odporne na suszę, nie żarłoczne, toleruje lekko podwyższoną kwasowość. Dobrze rośnie na samodzielnie przygotowanej glebie (z dodatkiem gliny, próchnicy i kompostu). A także w kupowanej glebie torfowej - jeśli tylko jest to świadomy produkt (koń, odtleniony torf, wypełniony nawozami).\nUważa się, że samodzielnie przygotowaną glebę należy gotować na parze, ale zakupiona gleba nie jest potrzebna. To prawda, ale tylko pod warunkiem, że doskonale przestrzegasz technologii uprawy sadzonek pomidorów: temperatura, oświetlenie, karmienie. W rzeczywistości ten stan jest prawie niewykonalny: sadzonki w domu są bardzo zestresowane i podatne nawet na raczej nieszkodliwe grzyby. Dlatego lepiej jest parować całą glebę, niezależnie od pochodzenia (nie będzie gorzej od tego), a przed siewem nawet zrzucić rowki roztworem siarczanu miedzi (1 łyżeczka na 3 litry wody) na czarną łodygę.\nJak prawidłowo wysiewać nasiona pomidorów\nDuże nasiona ( F1 Coral Reef, F1 Blush Ball ) można wysiewać pojedynczo za pomocą pincety, małe nasiona wiśni ( F1 Magic Harp, F1 Golden Stream ) można wysiewać częściej. Nasiona rozsiewamy na ubitą i dobrze nawilżoną ziemię co 1 cm, każdy rowek należy oznaczyć etykietą z nazwą odmiany. Posyp na wierzchu lekko zwilżoną glebą warstwą 0,5-1 cm i przykryj uprawy folią. Trzymaj naczynie w temperaturze +20 ... + 28 ° C. Gdy tylko pojawią się pędy, umieść je na parapecie i usuń film.\nRafa koralowa, magiczna harfa, złoty strumień\nPomidory nurkują w fazie 1-2 prawdziwych liści.\nSadzić pomidory pojedynczo w pojedynczych doniczkach, prawie do liści liścieni. Dodaj łyżkę kompletnego nawozu mineralnego do 5 litrów mieszanki lub 3 łyżki specjalnego nawozu do pomidorów Signor Tomato do gleby do zbioru.\nKiedy i jak karmić sadzonki pomidorów\nPrzed zerwaniem nie trzeba karmić sadzonek pomidorów, wystarczy podlewać. 2 tygodnie po zerwaniu sadzonki należy karmić złożonym nawozem do sadzonek.\nKiedy sadzić sadzonki pomidorów w ziemi\nCzas sadzenia pomidorów w ziemi zależy od regionu i warunków pogodowych. Średnio sadzonki pomidorów na środkowym pasie sadzi się w następujących warunkach:\ndo szklarni z poliwęglanu z ogrzewaniem awaryjnym - 1-15 maja;\nszklarnie foliowe bez ogrzewania - 25 maja-1 czerwca.\nw terenie otwartym pod wiatami filmowymi - 20–31 maja;\nw otwartym terenie - 10–20 czerwca.\nGłównym kryterium określenia daty zejścia na ląd jest to, że należy unikać groźby przymrozków, optymalny wiek sadzonek to 45-55 dni.\n1. Sadzenie i podlewanie\nZaleca się dodanie 0,5-1 łyżeczki superfosfatu do dołka podczas sadzenia, a następnie dobrze rozlać dołek, aby granulki nawozu zmieszały się z glebą i nie przypaliły korzeni rośliny. Po posadzeniu w ziemi sadzonki są dobrze podlewane i pozostawione same na około tydzień.\nW przyszłości pomidory są podlewane co 7 dni. Zużycie wody: dla odmian nisko rosnących - 2–3 litry na krzak, dla średnich - 5–7 litrów, dla wysokich - 10 litrów. Jeśli to możliwe, użyj irygacji kroplowej. Konieczne jest regularne podlewanie w razie potrzeby - pomidor lubi dobrą wilgotność gleby i umiarkowaną wilgotność powietrza. Jeśli szklarnia jest duszna, musisz przewietrzyć.\nPomidory najlepiej podlewać wczesnym rankiem u nasady.\nPomidory szklarniowe podlewamy często i równomiernie. Obfite podlewanie po wysuszeniu gleby może powodować pękanie owoców, a owoce wysokich, nieokreślonych odmian i mieszańców powstają w sposób ciągły, o ile pozwala na to temperatura.\nPrzeciwnie, słabo rosnące pomidory na otwartym polu wyróżniają się przyjaznym zwrotem zbiorów. Są obficie podlewane do końca lipca, podczas gdy owoce są nalewane, a następnie gwałtownie zmniejsza się podlewanie, aby przyspieszyć dojrzewanie plonu.\nZapotrzebowanie na podlewanie mielonych pomidorów można zmniejszyć, stosując metodę uprawy hilling. 3-4 tygodnie po posadzeniu, gdy w dolnej części łodyg utworzą się "pryszcze" (początki korzeni przybyszowych), wyrzuć pomidory na wysokość\n5–7 cm, odgarniając ziemię z rzędów. Hilling przeprowadza się po podlaniu, wilgotną glebą. Następnie nad kołnierzem korzeniowym powstają dodatkowe korzenie w roślinach i poprawia się odżywianie. A wzdłuż bruzd w nawach bocznych pozostawionych po hieleniu łatwo będzie przeprowadzić rzadkie, obfite podlewanie. Prowadzi to do głębokiego wzrostu korzeni, a rośliny stają się bardziej odporne na suszę.\nW szklarni można sadzić pomidory w szczelinach rozłożonej agrowłókniny. To częściowo rozwiąże problem nieregularnego podlewania: korzenie nie wysychają zbyt szybko.\n2. Opatrunek górny\nPierwsze karmienie pomidorów podaje się 2-3 tygodnie po posadzeniu sadzonek w ziemi: 0,5 litra płynnej dziewanny i 1 łyżka. łyżka nitrofoski na 10 litrów wody. Zużycie - 0,5 litra na krzak.\nDrugi - 14 dni po pierwszym: 0,5 litra obornika kurzego, 1 łyżka. łyżka superfosfatu i 1 łyżeczka siarczanu potasu na 10 litrów wody. Zużycie - 0,5-1 l na krzak.\nTrzeci - gdy owoce zaczynają się wiązać: 1 łyżka. łyżka humatu potasu i 1 łyżka. łyżka nitrofoski na 10 litrów wody. Zużycie - 5 litrów na 1 m2.\nJeśli nie można użyć nawozów organicznych, można to zrobić ze złożonymi nawozami mineralnymi, takimi jak azofosk, ściśle przestrzegając instrukcji zawartych w instrukcji użytkowania.\n3. Jak kształtować pomidory\nZ reguły pasierbowie zaczynają aktywnie rosnąć po rozpoczęciu kwitnienia, dlatego w tym okresie ważne jest, aby śledzić ich wygląd i usuwać je, zanim osiągną długość 4 cm, jeśli przegapisz ten moment, pędy boczne wyrośnie, a duże rany pozostaną na swoim miejscu, przez które przenikają patogeny ... Nawiasem mówiąc, pasierbów nie można całkowicie usunąć. Zawsze należy zostawiać pień o długości ok. 1 cm, jeśli odłamiemy go pod „korzeniem” nowe pędy odrosną bardzo szybko.\nPasierbów najlepiej jest usuwać rano. po przycięciu szczypania rośliny nie należy podlewać w ciągu dnia, w przeciwnym razie gojenie się ran będzie opóźnione.\nNisko rosnące odmiany pomidorów ( Red Scattering, Yellow Cap, Golden Spark ) tworzą kilka pasierbów, więc lepiej je zostawić. Przycinanie i szczypanie jest konieczne tylko wtedy, gdy jest zbyt wiele pędów bocznych. Następnie należy je przerzedzić.\nNiektóre pasierbów, zwykle 1-2 z najniższych, pozostawia się również na średnich pomidorach. W rezultacie krzew będzie miał 2-3 łodygi łodygi, co pozwoli uzyskać więcej owoców.\nW przypadku późnych pomidorów, niezależnie od ich wzrostu, należy usunąć wszystkich pasierbów - pomidory nadal nie dojrzewają na nich.\nAby rośliny pomidorów w ogrodzie były dobrze wentylowane, usuń z nich dolne liście do pierwszego pędzla kwiatowego. Jeśli tak się nie stanie, pomidory będą bardziej dotknięte chorobami.\nTo samo dotyczy kwiatów i jajników, które powstają w sierpniu. Owoce na nich nadal nie dojrzewają i pobierają dużo siły od rośliny.\nZalecamy wiązanie pomidorów na wsporniku, zarówno na zewnątrz, jak iw szklarniach. Pozwala to na lepszą wentylację rośliny, zmniejsza ryzyko ataku patogenów glebowych na roślinę.