Po trzech latach spędzonych w Grecji Karol Świderski postanowił zmienić otoczenie. Ku zdziwieniu zapewne wielu kibiców reprezentant Polski przeniósł się za ocean i podpisał kontrakt z Charlotte FC. Drużyna z Karoliny Północnej zadebiutuje w nadchodzącym sezonie w amerykańskiej elicie i będzie miała w składzie dwóch Polaków. Już jakiś czas temu umową z nią związał się Jan Sobociński, ściągnięty z ŁKS-u Łódź.\nTransfer polskiego zawodnika do któregoś z klubów występujących w MLS to już dla nas coś normalnego. Cały czas oczywiście najbardziej skupiamy swoją uwagę na grających i zdobywających tam bramki napastników. Nic zatem dziwnego, że najnowsze doniesienia o przenosinach za ocean są także o kimś występującym na tejże pozycji. Mowa tu o Karolu Świderskim, który zamienia PAOK Saloniki na debiutanta w MLS, czyli Charlotte FC.\nMimo iż nadal transfer polskiego zawodnika do USA nie wszystkich cieszy, widoczne jest coraz lepsze postrzeganie samej ligi. Dużo dały ostatnie sukcesy Kacpra Przybyłki i Adama Buksy, a także dobry transfer Przemysława Frankowskiego do Ligue 1. W końcu jest więcej argumentów za tym, że można się tam rozwijać, a i średnia wieku grających tam zawodników systematycznie spada.\nKarol Świderski trafił na bardzo dobry moment. W drużynie Charlotte jest pierwszym zawodnikiem na kontrakcie Designated Player. Mówi się, że jego zarobki przekroczą milion euro rocznie i wiele wskazuje na to, że może być najlepiej zarabiającym Polakiem za oceanem. Do tej pory prym w tej klasyfikacji wiódł Patryk Klimala z New York Red Bulls. Ponadto jego profil idealnie pasuje do tej ligi i z pewnością będzie mógł tam pokazać pełnię swoich możliwości.\nReprezentant Polski w PAOK-u Saloniki spędził trzy lata. Od początku prezentował tam pewną regularność, jeśli chodzi o strzelanie goli. Były momenty, gdy strzelał seriami, zdarzały się także przestoje, ale wielokrotnie wnosił do gry greckiej drużyny sporo dobrego. Świderski miał też swój wkład w zdobyte mistrzostwo kraju po 34 latach przerwy i w wygranych dwóch pucharach krajowych.\nSystematyczny rozwój umiejętności z czasem zaczął przekonywać skautów klubów z lepszych lig. Karol Świderski był bardzo blisko zmiany klubu już rok temu. Długie negocjacje z PAOK-iem prowadziła Bologna FC, do której nasz napastnik miał iść na wypożyczenie z obowiązkiem wykupu. Finalnie kluby nie zdołały się dogadać w kwestii odpowiedniej klauzuli wykupu. Równolegle zainteresowanie pozyskaniem Świderskiego wyrażał Union Berlin. W tym przypadku w grę wchodził od razu transfer, jednak kwota przestawiona przez PAOK była dla niemieckiej drużyny zbyt wysoka.\nNie udało się zmienić klubu, za to niedługo po tym udało się Świderskiemu w końcu zadebiutować w reprezentacji.\n68' A to oznacza, że Karol Świderski debiutuje w narodowych barwach!\n_________#POLAND 🇵🇱🇦🇩 2:0 pic.twitter.com/Fd87at8YbU\nWtedy też zaczął się jego wspaniały czas za kadencji Paulo Sousy, wraz z występem na mistrzostwach Europy. Z czasem okazało się też, że 24-latek o wiele lepiej prezentował się z orzełkiem na piersi niż w klubie. Tam jego skuteczność się znacznie pogorszyła, a szczególnie było to widoczne w rundzie jesiennej obecnego sezonu. Zaledwie cztery trafienia we wszystkich rozgrywkach to dorobek znacznie poniżej jego możliwości.\nTrzeba przyznać, że Świderski odchodzi z PAOK-u w bardzo dobrym momencie. Wspomniany kryzys strzelecki był idealnym powodem do wyczekiwanej zmiany otoczenia.\nJego cały dorobek w PAOK-u wygląda następująco:\n– 134 występy,\n– 35 bramek,\n– 14 asyst.\nNie są to liczby, które można traktować jako bardzo pozytywne. Inaczej jednak można to oceniać, gdy odejmiemy grę w pucharach i spojrzymy na samą ligę:\n– 96 występów,\n– 30 bramek,\n– 11 asyst.\nTransfer do Major Soccer League powoduje, że Świderski musi po raz kolejny odłożyć na bok swoje chęci o grze w Serie A. Włoskie kluby już od dawna spoglądają na jego grę. W czasach Jagiellonii duże zainteresowanie przejawiała Genoa, a wcześniej Empoli. Być może dobrą grą w Charlotte FC zwróci na siebie uwagę właśnie klubów z Półwyspu Apenińskiego.\nNowicjusz i wielka niewiadoma\nCharlotte FC zadebiutuje w tym roku w Major League Soccer. Największe miasto stanu Karolina Północna w końcu doczekało się swojej drużyny w amerykańskiej elicie. Oficjalne informacje o tym, że dołączą do MLS pojawiły się w końcówce 2019 roku. Dokładnie 17 grudnia zostało to ogłoszone na zwołanej konferencji. Od tamtego czasu zaczęła się systematyczna praca nad budową klubu, począwszy rzecz jasna od nazwy i następnie barw, koszulek. Z czasem padła oficjalna data debiutu, czyli sezon 2022.\ngrudzień 2019 – pierwsze wzmianki o expansion team w Charlotte\n17.12.19 – Charlotte w MLS, wpisowe $325mln\n18.12.19 – w ciągu 24h kibice wykupili 7k depozytów na karnety, styczeń to 20k\n03.09.20 – Sergio Ruiz pierwszym piłkarzem\nDo #MLSpl wchodzą dopiero w 2022! pic.twitter.com/yhyCtfMq23\n— Katarzyna Przepiórka (@pustulkaa) September 4, 2020\nSam projekt wygląda na bardzo ambitny, ale również nie widać tam pochopnego działania. Kwota wydana na Świderskiego jest jak dotąd najwyższa, ale szybko powinna się spłacić. Rekord ten i tak zapewne szybko zostanie pobity, szczególnie mając na uwagę fakt, kto jest właścicielem klubu. David Trepper, bo o nim mowa, ma jeszcze swój klub w NFL, za który mało nie zapłacił. Stąd też łatwo mógł wyłożyć 325 milionów dolarów, czyli wpisowe za dołączenie Charlotte FC do MLS. Poza transferami kluczem do budowy drużyny ma być też dobrze funkcjonująca akademia i to jest oczywiście zdrowe podejście do tematu.\nNa początku 2021 roku w naszym kraju zrobiło się głośno o drużynie, która wystąpi w Konferencji Wschodniej. Amerykanie postanowili zaklepać sobie Jana Sobocińskiego z pierwszoligowego ŁKS-u Łódź. Formalnie umowa środkowego obrońcy miała swój początek w lipcu, ale oczywiście z racji oczekiwania na nowy sezon rundę jesienną spędził on jeszcze w ŁKS-ie w formie wypożyczenia. W lipcu także w końcu pojawił się w klubie pierwszy w historii trener, którym został Miguel Angel Ramirez. Hiszpan ma za sobą pracę w ekwadorskim Independente del Valle i brazylijskim Internacionalu Porto Alegre.\nZ marszu kluczowy zawodnik?\nFaktem jest, że Karol Świderski trafił do klubu, który jest wielką niewiadomą. W tym momencie na papierze nie jest to kadra zbyt mocna. Tylko kilka nazwisk wygląda bardzo dobrze na tle reszty. Czas transferowy oczywiście nadal trwa, poza tym wiadomo, że w pierwszym sezonie trzeba po prostu poznać realia ligowe i krok po kroku wchodzić na wyższy poziom. Nasz napastnik oczywiście będzie tam postrzegany jako jedna z gwiazd drużyny i dorobek strzelecki powinien zależeć głównie od niego. Przed nim zatem bardzo fajna okazja do zaprezentowania się szerszej publiczności, a być może z czasem wywalczenie sobie chociażby lepszego klubu w Major League Soccer.\nDużym pozytywem jest też to, że z racji lepszego postrzegania całej ligi w Polsce ewentualna dobra forma może zostać zauważona przez nowego selekcjonera. Jedynym małym minusem w tym wyjeździe za ocean może być wybór klubu. Jeśli prawdą były plotki o ofercie z Philadelphii Union, to zapewne to byłby o wiele lepszy kierunek, z większym potencjałem na dobry wynik w całym sezonie.


mar. Niektórych ubytków nie można zaobserwować gołym okiem, a nieraz zdarza się również, że higiena jamy ustnej nie jest zadowalająca i wtedy pojawia się problem ? leczenie kana\nDodane: 13-05-2019 16:00\nStomatolog to lekarz, którego musi odwiedzać każda osoba dbająca o swoje uzębienie. Niestety, czasem rutynowe wizyty mogą przeobrazić się w prawdziwy koszmar. Niektórych ubytków nie można zaobserwować gołym okiem, a nieraz zdarza się również, że higiena jamy ustnej nie jest zadowalająca i wtedy pojawia się problem ? leczenie kana\nCzy można kupić panele fotowoltaiczne w niedzielę?Jak znaleźć dobrego prawnik?Jak zlecić outsourcing bhp Natychmiastowo?Co można drukować?Transport na linii Europa-ChinyEkspres ciśnieniowyCzy problemy z insektami to konsekwencja braku czystości?O nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiA Ty jak zarządzasz swoją firmą? Tradycyjnie, czy nowocześnie?Rozliczasz samodzielnie podatki? Przeczytaj!Klimatyzatory przenośneElectricians - house and car installationsDla otyłych: Liposukcja, czy warto?Czystość jest ważnaDlaczego warto inwestować w artykuły drukowaneStomatolog zabrzePodstawa bezpieczeństwa w salonie kosmetycznym - jednorazowa odzież medycznaSprawy biznesowe - o wirtualnym biurzePlumbing problem - DIY or call the specialist?Taksówkarze i taksówkiWybieraj DJ'a świadomie. Jak?Dobry i zły Dj. Krótko o DJ'ach i oprawie muzycznej imprezElectric services - pros and consCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?Energia słoneczna przemieniona w prądKwestia druku i poligrafiiMagia wędzonego jedzeniaNa szybko o geodezji i sprawach z nią związanychZnaleźć kardiologa? Czy warto?Przygotowanie do komunii, zaproszenia itp


Hyundai Tucson najnowsze ogłoszenia na OLX.pl. Wyrażam zgodę na używanie przez Grupę OLX sp. z o.o. środków komunikacji elektronicznej oraz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu przesyłania mi informacji handlowych oraz prowadzenia marketingu (np. newsletter, wiadomości SMS) przez Grupę OLX sp. z o.o., podmioty powiązane i partnerów biznesowych.\nHyundai Tucson - Hyundai.pl\nHyundai Tucson (2021): nowy model w salonach od …\nHyundai Tucson został zaprezentowany w roku 2004 jako bliźniaczy model Kii Sportage II generacji. Jego nazwę zapożyczono od miasta w stanie Arizona. Miało to być kontynuacją, zapoczątkowanego w roku 2000 przez model Santa Fe, trendu nadawania SUV-om marki nazw miast.\nHyundai Tucson - Samochody osobowe - OLX.pl\nHyundai Tucson 2021 – silniki, w przyszłości będzie model PHEV. Gama silników obejmuje czterocylindrowe silniki benzynowe oraz wysokoprężne o pojemności 1.6 l (w większość wyposażone w technologię łagodnej hybrydy 48V), a także wariant hybrydowy na podstawie silnika 1.6 T-GDi o mocy 227 koni mechanicznych.\nHyundai Tucson – przytulny samochód. Dokładnie takim przykładem jest testowany przez nas Hyundai Tucson. Kiedy tylko usiądziecie w fotelu kierowcy, skórzanym w tej wersji wyposażenia, od razu poczujecie jak przytulnie jest w kabinie, jak jest ona funkcjonalna, intuicyjna w obsłudze, po prostu przyjazna użytkownikowi.\nHyundai Tucson 1.6 T-GDi - mocne punkty …\notomoto.pl - Znajdź Hyundai Tucson - oferty pojazdów nowych i używanych dostępne w kategorii Osobowe. Największy serwis z ogłoszeniami motoryzacyjnymi w Polsce\nHyundai Tucson - samochody osobowe od 2020 - …\nTucson liderem w rankingu wartości rezydualnych 2019 Specjaliści z firmy INFO-EKSPERT przygotowali ranking według wartości rezydualnych dla 20 najpopularniejszych modeli, które zostały zarejestrowane w Polsce w 2019 roku. Liderem rankingu został Hyundai Tucson, który zachował aż …\nHyundai Tucson - modele, dane, silniki, testy • …\nHyundai TUCSON Silnik / Wersja CLASSIC COMFORT STYLE PREMIUM Silniki benzynowe 1.6 GDI 6MT 2WD (132 KM) 81 300 zł 93 600 zł 106 200 zł 111 800 zł - 1.6 T-GDI 6MT 2WD (177 KM) - 111 700 zł 124 300 zł 129 900 zł - 1.6 T-GDI 7DCT 2WD (177 KM) - 117 700 zł 130 300 zł 135 900 zł 161 900 zł\nImages of Hyundai Tucson Akcija\nKorzystałem z rad innych kierowców na tym portalu więc odwdzięczam się może moja opinia się komuś przyda przy wyborze Hyundai Tucson 2.0 CRDI manual, wersja Style + system bezpieczeństwa, kolor: Czarny, Hak, AWD Podsumowując: 1. Samochód posiadam od nowości, wyjechałem niz z polskiego salonu z przebiegiem 1 km. 2.\nOdlična Hyundai akcija i bogata ponuda vrhunskih Hyundai automobila čeka na vas, odaberite svoj model i spoznajte čari ugodne i sigurne vožnje.


Nowa misja biblioteki - Puzzlomaniak.pl\nJak się to zaczęło? Mniej więcej rok temu, patron biblioteki w Edisto zapytał kierownictwo tej instytucji, czy przyjmuje ona donację w postaci puzzli. Od tego czasu, przekazywanie bibliotece zestawów stało się aktywnością, która połączyła wiele pokoleń mieszkańców miasta, którzy uznali, że właśnie tam powinny trafić „używane” puzzle.\nW chwili obecnej kolekcja puzzli znajdująca się w bibliotece liczy ponad 20 zestawów. Są to zarówno mniejsze puzzle, liczące 500 elementów, jak i takie, które są w stanie zaspokoić gusta zdecydowanie bardziej doświadczonych puzzlomaniaków. Zestawy trafiają do Edisto z wielu różnych miejsc – do Karoliny Południowej dotarły nawet puzzle z Ontario w Kanadzie.\nCo biblioteka robi z puzzlami? Wypożycza! Zestawy trafiają do domów miłośników ogarniania tego kolorowego chaosu pod warunkiem, iż wypożyczający obiecają, iż wrócą one do biblioteki w takim samym stanie, w jakim zostały zabrane. Ludzie z Edisto pokochali układanie puzzli w trakcie świąt oraz wakacji. To też doskonała forma rozrywki w trakcie deszczowych dni.\nJak opisują pracownicy biblioteki, jeszcze nie zdarzyło się, aby ktoś nie oddał zestawu. Co ciekawe, wiele osób zwraca pudełka wraz z osobistymi notkami, w których opisują ile radości mieli podczas układania, a także oceniają poziom trudności danego zestawy. Nierzadko też wracają z puzzlami, które zdecydowali się przekazać bibliotece w ramach donacji.\nW ramach działań jednoczących wspólnotę, w bibliotece zaczęto także organizować wspólne układanie puzzli. Coś, co rozpoczęto zestawem z tysiącem elementów, powoli przeradza się w swoistą tradycję. Odwiedzający bibliotekę wspólnymi siłami ułożyli już osiem zestawów – zwykle potrzebują około 2-3 tygodnie, aby uporać się z układaniem. Dowody ich pracy zostały oprawione i wiszą na ścianach i jasno pokazują, iż biblioteka przydaje się nawet w XXI wieku!\nSeparator image Posted in Ciekawostki and tagged with biblioteka z puzzlami, filia Biblioteki Hrabstwa Colleton, używane puzzle, wypożyczanie puzzli.\nPrevious 31/12/2017 Artystyczne\nNext 05/01/2018 Ciekawostki


kosciol.wiara.pl » Ziemia Święta » Góra Tabor – góra chwały\nGóra Tabor często wspominana jest w Starym Testamencie jako miejsce ważnych wydarzeń w historii Izraela. Przez wiele bowiem lat spełniała funkcje obronne. Na jej szczycie wznoszono mury, budowano fortyfikacje i obronne rezydencje władców.\nKorzystali z tych umocnień Egipcjanie, broniąc się przed wojskami Antiocha III, króla Syrii w 218 r. przed Chrystusem i powstańcy żydowscy przed wojskami rzymskimi pod wodzą Placyda w latach 66-67 po narodzeniu Chrystusa. Władali nią Saraceni i krzyżowcy...\nPrzemierzając Galileę nie można pominąć Góry Tabor. Nie da się. Widać ja z wielu kilometrów, kłuje w oczy, wyróżniając się w Dolinie Jezreel. Otoczona pasmem równin samotnie wznosi się swą majestatyczną bryłą z charakterystycznie spłaszczonym szczytem na wysokość 588m n.p.m. Niejednokrotnie była wspominana w Biblii i ceniona od najdawniejszych czasów, jako doskonały punkt obronny. Stanowiła nawet miejsce kultu bałwochwalczego, który tak mocno ganił prorok Ozeasz. Współcześnie utożsamiana jest z górą Przemienienia Chrystusa. Jako pierwszy pogląd, że jest to miejsce przemienienia się Jezusa wyraził św. Cyryl Jerozolimski (+387), a za nim św. Hieronim (+420), potem zaś cała tradycja.\nW czasie podróżowania po Izraelu i ja docieram do Góry Tabor. Nie tak prosto ją zdobyć. Droga, po której jeżdżą autokary kończy się na dużym parkingu, na wysokości ok. 300 m n.p.m.. Dalej na szczyt można wjechać taksówkami, zwanymi tutaj szerutami lub wspiąć się na nogach (niczym apostołowie). Droga wije się serpentynami i jest wąska, ma 5 km długości. Stara droga dla pielgrzymów miała 4343 stopnie wykute w skale, jednak teraz drogę wytyczono na nowo i pokryto asfaltem tak, by mogły nią przejechać auta osobowe.\nSzczyt postanawiam zdobyć „na piechotę”. Chcę poczuć trud wspinaczki. Popołudniowa pora i 38 stopni ciepła szybko dają mi się we znaki. Jednak bez względu na wszystko ta wspinaczka po samotnej ścieżce i podziwianie bezkresnych widoków jest niesamowita. Zmęczona docieram w końcu na szczyt. Mijam tzw. Bramę Wiatrów (zachowała się tu niezmiennie od 1218 roku), która strzeże wejścia do sanktuarium. Mym oczom ukazuje się oryginalna i dziwna budowla. To Bazylika Przemienienia. Jest to kolejna świątynia, którą tutaj wybudowano.\nPierwszą świątynię wzniosła na szczycie góry Tabor św. Helena - matka cesarza Konstantyna Wielkiego. W tym wspaniałym kościele pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego znajdowały się dwie kaplice - Mojżesza i Eliasza. Podczas V Soboru Konstantynopolitańskiego w 553 r. Tabor podniesiono do rangi stolicy biskupiej. Około 637 r. Galileę (i znajdującą się na jej terenie górę Tabor) opanowali Saraceni. W 1099 r. zostali wyparci z tych terenów przez wojska krzyżowców. W 2 lata później Tankred, łaciński książę Galilei, powierzył Tabor Benedyktynom. Odbudowali oni sanktuarium, w niewielkim stopniu zmieniając jego kształt pierwotny.\nKościół otrzymał wezwanie Najświętszego Zbawiciela. Wznieśli także klasztor i hospicjum dla pielgrzymów w 1113 r. Jednak szczyt góry opanowały saraceńskie bandy Malduka, które wymordowały zakonników (72 osoby). W 2 lata później krzyżowcy i zakonnicy wrócili, a opat Benedyktynów otrzymał godność arcybiskupa z prawem paliusza. Benedyktyni z rozmachem rozpoczęli na nowo prace budowlane. Świątynię otoczyli murem tak solidnym (3 km długości), że załoga oparła się atakom Saladyna w 1183 r. Jednak po klęsce wojsk jerozolimskich pod Hattim (1187 r.) góra ponownie znalazła się w rękach Saracenów. Ich władca - Saladyn darował życie zakonnikom, ale kazał im opuścić górę. Kościół, klasztor i hospicjum zostały zburzone - podobnie jak wszelkie budowle o charakterze obronnym.\nTwierdzę z prawdziwego zdarzenia wzniósł na szczycie tej góry następca Saladyna - sułtan Malek el-Adel. Twierdza ta dwukrotnie oparła się wojskom V wyprawy krzyżowej. Jednak w 1218 r. sułtan Malek al-Kamel, przewidując ewentualność oddania góry krzyżowcom, nakazał zburzenie murów obronnych, a w dziesięć lat później rzeczywiście przekazał ją we władanie Fryderykowi II. Najbardziej efektowną pozostałością tamtej budowli jest właśnie Brama Wiatrów (Bab el-Hawa).\ndodane 01.02.2010 11:35


Page 2 | Oliwa z oliwek – wlaściwości zdrowotne | Zasady żywienia | Żywienie\nMoże musk se,, wycisknoleś"?\nKleptomania. Chory czy złodziej?\nChciałam napisać: problem ze szwagierką\nDoris ja mam podobny problem, tez z bratową. Pcha się do nas ciągle pod pretekstem pomocy w pracach domowych a tak naprawde nas okrada. Ja nie chce, ż...\nWitam.. Mój ojciec ma raka kości i, wykryty w lutym tego roku. Lekarze dali mu kilka miesięcy życia. W tej chwili jak on to nazywa "chodzi na imprezy ...\nWłókniaki – problem głównie estetyczny\nStrona startowa Żywienie Zasady żywienia Oliwa z oliwek – wlaściwości zdrowotne\nTłuszcze ulegają utlenieniu nawet w normalnej temperaturze pokojowej. Proces ten przebiega szybciej pod wpływem działania światła i podwyższonej temperatury. Utlenione formy tłuszczów są bardzo szkodliwe dla zdrowia. Najwolniej utleniają się niekorzystne żywieniowo tłuszcze nasycone, twarde – takie jak łój i smalec. Jeśli przyjmiemy szybkość utleniania się smalcu jako 1, to oliwa z oliwek utlenia się 10 razy szybciej, olej słonecznikowy, sojowy, rzepakowy 100 razy szybciej, olej lniany 250 razy, a olej z ryb aż 350 razy szybciej. Podczas smażenia oliwa z oliwek jest zatem co najmniej dziesięciokrotnie odporniejsza na utlenianie od popularnych gatunków oleju. Zawarte w niej substancje przeciwutleniające, przyswajane przez komórki, mogą spowalniać procesy starzenia. Z tej racji nazywana bywa „tłuszczem młodości”.\nWzmocnione dzięki działaniu oliwy błony komórkowe stają się mniej podatne na uszkodzenia spowodowane przez wolne rodniki. Cząsteczki te tworzą się w wielu produktach spożywczych zawierających tłuszcze: w wyrobach cukierniczych o długich terminach przydatności do spożycia, produktach mięsnych i roślinnych. Dotyczy to szczególnie tłuszczów zawierających wielonienasycone kwasy tłuszczowe typu omega-6, które bardzo łatwo ulegają utlenieniu. Najwięcej tych kwasów zawiera olej kukurydziany i słonecznikowy, a najmniej właśnie oliwa z oliwek.\nOliwa w oliwek zawiera także kwas oleinowy, który to związek w przeciwieństwie do kwasu linoleinowego powoduje spadek zachorowań na astmę i alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa. Stąd obserwuje się niższą zachorowalność na te choroby wśród mieszkańców takich krajów jak: Grecja, Włochy czy Hiszpania, gdzie spożycie oliwy jest największe na świecie. Zaobserwowano też, że mieszkańcy basenu Morza Śródziemnego rzadko zapadają na choroby układu krążenia i choroby nowotworowe.\nZ wyników badań przedstawionych w 1977 roku podczas obrad komisji zdrowia amerykańskiego senatu wynika bezsprzecznie, że sposób odżywiania określany jako „dieta typu śródziemnomorskiego” jest dla ludzkiego organizmu wręcz zbawienny. Jego największą zaletą, jak twierdzą dietetycy, jest oliwa z oliwek. Dieta śródziemnomorska jest najdoskonalszym zastosowaniem opracowanej przez amerykańskich naukowców tzw. piramidy żywieniowej.\nVirgin olive oil – oliwa uzyskana z oliwek w sposób niezmieniający ich podstawowych własności. W efekcie powstaje całkowicie naturalny produkt, posiadający cechy i właściwości owoców drzewa oliwnego. Wyróżnia się trzy rodzaje tej oliwy:\nExtra – cechuje się kwasowością poniżej 1%, a najlepsze jej gatunki nawet na poziomie 0,225%. Oliwki, z których produkuje się tę odmianę, zbierane są ręcznie, a tłoczenie następuje po upływie doby od zbiorów.\nAverage – produkowana z owoców bardziej dojrzałych niż „extra virgin”, cechuje ją kwasowość do 1,5%.\nStrong – cechuje ją kwasowość do 2%.\nRefined olive oil – oliwa powstała w procesie chemicznej rafinacji virgin olive oil, która ma na celu poprawę jej smaku i nadanie odpowiedniego koloru.\nOlive oil – oliwa otrzymana poprzez rafinację miąższu i skórek oliwek. Ma jaśniejszy kolor i jest bardziej mdła w smaku. Cechuje ją kwasowość do 3,3%.\nOlive-pomace oil – oliwa uzyskana z przeróbki pozostałości po wcześniejszych tłoczeniach; jest oliwą najniższej jakości dopuszczonej do konsumpcji.\nRefined olive-pomace oil – oliwa uzyskana w procesie rafinacji oleju, którego smak bądź kwasowość uniemożliwiają bezpośrednią konsumpcję.\nZawartość poszczególnych kwasów tłuszczowych w różnych tłuszczach (w %):\nPorównanie kaloryczności różnych tłuszczów (w kcal na 100 g tłuszczu):\noliwa z oliwek 824\nolej słonecznikowy 827\nolej uniwersalny 819\nolej kukurydziany 819\nOliwki – odżywiają, leczą i upiększają\nGdy męczy cię kaszel\nNowalijki. Wiosenne witaminy\nA-Z Goji suplement diety (60 kaps.)\nSuplement diety. Owoce goji zwane są tradycyjnie owocami długowieczności. Zawarty w suplemencie diety ekstrakt z owoców goji standaryzowany jest na wysoką zawartość polisacharydów.


Rzodkiewki kiszone | Przepis idelany na zimę i lato\nStrona główna Przepisy Przetwory Kiszone rzodkiewki. Znakomita kiszonka\nKiszone rzodkiewki. Znakomita kiszonka\nKiszona rzodkiewka to idealny dodatek do\nKiszone rzodkiewki na zimę i lato! Rewelacyjny smak. Możesz zachować smak lata na cały rok i zakisić rzodkiewki – tak jak ogórki – późnym latem czy jesienią i delektować się nimi podczas zimy.\nCo warto dodać do kiszonych rzodkiewek?\nNajbardziej smakują mi w „towarzystwie” czosnku i chrzanu, ale możesz dodać inne zioła lub przyprawy: białą gorczycę, estragon, liście dębu, czarnej, porzeczki, wiśni, winorośli…\nOczywiście, nie wszystko na raz, bo nawet w kiszonkach przesada nie jest zbyt dobra.\nPo prostu poszukaj swojego ulubionego smaku kiszonych rzodkiewek.\nRzodkiewki zakisiłam po raz pierwszy latem ubiegłego roku.\nNie miałam zamiaru robić zimowych zapasów, ale przypadkiem jeden słoik zawieruszył się wśród ogórków kiszonych. „Odkryty” na początku maja okazał się pyszną niespodzianką.\nI jeszcze jedna uwaga dotycząca kiszonych rzodkiewek. W trakcie kiszenia rzodkiewki odbarwiają się, a woda staje się lekko różowa. Rzodkiewki jednak nie tracą aromaty, a jak taka różowa woda smakuje!\nKiszone rzodkiewki: przepis\nKiszone rzodkiewki: składniki\nrzodkiewki – całe lub pokrojone w plastry\nzioła i dodatki według uznania: estragon, liście wiśni, winogron, gorczyca, liście laurowe\nJak ukisić rzodkiewki – przepis krok po kroku:\nRzodkiewki umyć, usunąć końcówki. Można pokroić na plasterki lub połówki.\nPrzygotować zalewę. Do jednego litra wody dodać 3 dkg soli. Mieszać, aż sól się rozpuści.\nRzodkiewki wkładać do słoika jak najbliżej siebie. Jeśli są bardzo duże, to trzeba je przekroić (okrągłe zajmują sporo miejsca w słoju, a jeśli będzie zbyt dużo wody z solą w stosunku do rzodkiewek, to mogą być zbyt słone).\nNa górę włożyć koper. Koper daje dość specyficzny smaczek – ja go uwielbiam, więc daję nie tylko baldachy, ale jeszcze dodaję sporo gałązek kopru.\nZalać wodą, zalewa musi przykrywać w pełni wszystkie rzodkiewki w słoiku. Zakręcić lub przykryć.\nPo kilku dniach – w zależności od temperatury otoczenia – rzodkiewki będą gotowe do jedzenia. Im cieplej, tym szybciej przebiega fermentacja.\nRzodkiewki pokroić na kawałki lub plastry.\nZalać bardzo ciepłą wodą z solą\nDo naczynia z kiszonymi rzodkiewkami „kapnąć” nieco wody z już ukiszonych ogórków lub innych kiszonych warzyw. Sprawdź przepis na kiszone warzywa.\nPostawić na słońce lub w inne mocno nagrzane miejsce – ale tutaj trzeba uważać, żeby rzodkiewek nie ugotować 🙂\nPrzygotuj kiszonki o innych smakach! Sprawdź pozostałe przepisy:\nPodziel się swoją opinią na temat smaku kiszonki w komentarzu!\nMam nadzieje, że kiszone rzodkiewki Ci smakowały. Jeżeli masz jakieś pytania co do kiszonek śmiało pytaj w komentarzu 🙂\n[Głosów: 10 Średnia: 4]\nPoprzedni artykułEfektywność pracy a projektowanie biura\nNastępny artykułCypr – najpiękniejsze plaże południowej części\nCześć. Czy można zrobić coś by rzodkiewki nie tracily kolory po ukiszeniu? Zrobiłam wedlug tego przepisu, wyszly super (idealnie twarde), ale niestety wyblakły i mimo zachęt moi goście nie chcieli ich probowac, bo myśleli, że są zepsute.\nReply to Ania G\nWitam, niestety ja nie znam takiego sposobu. Zawsze kiedy kiszę rzodkiewki odbarwiają się, a woda przyjmuje różową barwę. To taka uroda tej zdrowej i pysznej kiszonki. Gościom pozostaje żałować, że nie spróbowali pysznej przekąski:) Pozdrawiam i zachęcam do spróbowania innych kiszonek, na przykład kiszonego arbuza (nie odbarwia się, a tez fajnie smakuje) lub kiszonych szparagów. dana\nDzięki za przepis:) ja bym chciałabym sie zapytać co zrobić, aby rzodkiewki były całkowicie przykryte woda? Trzeba je koniecznie czymś dociążyć czy jak pływają na powierzchni wody to jest ok. Ta sama wątpliwość mam przy kapuście czerwonej. Dzis robiłam pierwszy raz kapustę kiszona i po ugnieceniu w słoiku kapustę przykrywał sok, ale potem podpłynęła ona na powierzchnie i nie moge powiedzieć ze jest całkowicie przykryta sokiem tylko pływa sobie. Mam watpliwości czy taka wyjdzie.\nWitaj, ja układam rzodkiewki bardzo ciasno i w ten sposób blokuję je przed wypłynięciem na górę. A sposób najlepszy na kapustę to po prostu przykryć tzn. obciążyć ją czymś. Ale jeśli nie jeśli wkrótce ją spożyjesz – tzn nie jest kiszona na zimę – to w nie będzie jej szkodziło to, że będzie unosiła się nieco na powierzchni. Smacznego życzę dana


Bóg kocha homoseksualistów - Wydawnictwo W drodze\nMirosław Ostrowski OP, Igor Piotrkowski OP: Jest ojciec autorem kontrowersyjnej książki na temat homoseksualizmu „O miłości, która nie śmiała wymawiać własnego imienia”. Co ojca skłoniło do jej napisania?\nRichard Woods OP: Zostałem poproszony o napisanie tej książki w 1976 roku, zanim nastąpiło wiele zmian w Kościele. Miała to być jedna z pozycji katolickiego wydawcy w serii o poglądach nowoczesnych katolików na kontrowersyjne tematy.\nW tym czasie pracowałem jako duszpasterz grupy osób o orientacji homoseksualnej działającej w Archidiecezji Chicago za zgodą tamtejszego kardynała. Zapytano mnie, czy mógłbym napisać książkę poruszającą tę kwestię od strony duchowości, z duszpasterskiego punktu widzenia. Książka, która stała się do pewnego stopnia kontrowersyjna, została dość dobrze przyjęta przez krytykę.\nW pewnym okresie prowadziłem również kurs w Dominikańskiej Szkole Teologii w Kalifornii na temat pomocy duszpasterskiej dla mniejszości seksualnych. Pracowałem też jako terapeuta, potem zaś otrzymałem stanowisko na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Loyoli w Chicago i pracowałem w klinice zajmującej się problemami płciowości. Po tym wszystkim zacząłem pracować nad tą książką i jej kolejnymi edycjami.\nPo trzech edycjach O miłości… w Ameryce skontaktował się ze mną polski dominikanin. Zapytał, czy można ją przetłumaczyć na polski. Zgodziłem się na to z przyjemnością. Zasięgałem w tej sprawie opinii przełożonych i nie sprzeciwiali się ani pisaniu samej książki, ani jej tłumaczeniu. Początkowo kilka punktów w niej wzbudziło pewne wątpliwości, a nawet wywołało interwencję ze strony Stolicy Apostolskiej, nie było to jednak potępienie. Wprowadziłem pewne zmiany w drugiej i trzeciej edycji, aby uniknąć nieporozumień. Od tej pory książka, choć nie jest obecnie wznawiana, jest dostępna w Internecie i nadal jest w obiegu.\nRozmawiamy o homoseksualizmie jako chorobie czy też zespole cech nabytych poprzez wychowanie. Jaka jest przyczyna zachowań homoseksualnych?\nIstnieje ogólna tendencja, aby szukać wyjaśnienia przyczyn homoseksualizmu w genetyce. Wyrażany jest pogląd, że jesteśmy jeszcze przed poczęciem zaprogramowani genetycznie w określony sposób. Nie ma na to dowodu. Z pewnością dużą rolę odgrywa wychowanie. Między zwolennikami teorii genetycznej i teorii wychowania toczy się spór. Kwestia, czy ludzie są zaprogramowani od urodzenia przez geny do takiej czy innej orientacji, nie jest do końca wyjaśniona. Czy może zostali tak ukształtowani przez wychowanie? Czy jest możliwa modyfikacja ich zachowania? Nie wydaje mi się. Jest kilka powodów, aby tak sądzić. Prawie wszystkie programy terapeutyczne, które zmierzały do zmiany orientacji seksualnej uczestników, się nie powiodły. Zmiana orientacji seksualnej osób homoseksualnych wydaje się tak samo niemożliwa, jak osób heteroseksualnych.\nWydaje się jednak oczywiste, że wielu ludzi o orientacji heteroseksualnej może przejawiać zachowania homoseksualne. W więzieniach, na statkach czy w wojsku, gdzie nie ma przedstawicieli płci przeciwnej, ludzie są skłonni nawiązywać kontakty seksualne z przedstawicielami własnej płci. Zwykle, gdy ponownie pojawią się w ich otoczeniu osoby przeciwnej płci, powracają do kontaktów heteroseksualnych. Zatem zachowanie seksualne nie jest zorientowane na przedstawicieli tylko jednej płci. Niektórzy ludzie mają tak głęboko zakorzenione preferencje dla płci przeciwnej, że nigdy nie zaangażowaliby się w kontakty homoseksualne. Być może taka jest większość populacji. Ale, jak wiemy ze statystyk, nie jest to większość, która stanowiłaby aż 90% społeczeństwa.\nObecnie uważa się, że rozwój orientacji i zachowań homoseksualnych ma podstawy biologiczne zmodyfikowane przez zachowanie. Ludzie często wybierają obiekt preferencji seksualnych w zależności od okoliczności, w jakich się znajdują, ale nie zmieniają swojej podstawowej orientacji. Pojawiło się pytanie, czy może pomóc inżynieria genetyczna, ale nikt tego obecnie nie wie. Musi to zatem pozostać do pewnego stopnia tajemnicą. Na razie nie znamy i być może nigdy nie będziemy znali wszystkich czynników składających się na problem homoseksualizmu.\nJaka jest postawa Kościoła wobec homoseksualistów? Czy są oni niezrozumiani, czy czują się „gorszymi dziećmi Boga” i katolikami drugiej kategorii?\nKatolicy, chrześcijanie, żydzi i inni przedstawiciele różnych tradycji religijnych mają swoje oczekiwania wobec tradycji religijnej. Chcą być zaakceptowani jako część społeczności religijnej i mają do tego prawo. W przypadku katolików prawo to daje im chrzest. Poprzez bierzmowanie wierzący stają się chrześcijanami w pełnym tego słowa znaczeniu i oczekują, że zostaną pełnoprawnymi członkami społeczności Kościoła w jedności z nim.\nCzy są niezrozumiani w znacznym stopniu? Tak. W piśmiennictwie chrześcijańskim aż do czwartego wieku, nawet w pismach św. Pawła odnajdujemy dowody na istnienie podobnych problematycznych kwestii. W Liście do Koryntian św. Paweł musi wynajdywać słowa, aby opisać rzeczy, które sam rozumie, ale my dzisiaj nie do końca je rozumiemy. Wiemy, że w okresie Cesarstwa Rzymskiego, w okresie hellenistycznym i w okresie wczesnego chrześcijaństwa miały miejsce rzeczy, które określilibyśmy mianem złego prowadzenia się, inne niż cudzołóstwo i nierząd. Było to, na przykład, wykorzystywanie chłopców do praktyk seksualnych, czyli pederastia. W kulturze Grecji i Rzymu chłopcy przed okresem dojrzewania byli uważani za uosobienie piękna, a współżycie z nimi nie było w oczach Greków i Rzymian przestępstwem. Zmieniało się to, kiedy chłopiec stawał się mężczyzną. Na pewnych obszarach obowiązywały bardzo surowe prawa zabraniające homoseksualizmu wśród dorosłych, ale w obrębie kultury rzymskiej było to dopuszczalne.\nW listach do Rzymian i Koryntian św. Paweł wspomina o homoseksualnych praktykach związanych ze świątyniami i kultem bogów, które go oburzały. Powszechne było wówczas istnienie związanych ze świątyniami prostytutek obojga płci. Kiedy zatem św. Paweł w Liście do Rzymian łączy seksualną perwersję z bałwochwalstwem, to właśnie ma na myśli. Wspomina też o powszechnym zwyczaju zadawania się żonatych mężczyzn z męskimi prostytutkami, co zostało wielokrotnie potępione przez Ojców Kościoła. Kiedy czyta się żywoty Ojców Kościoła, widać, że wiele pokus cielesnych, na które byli wystawieni, łączyło się z pożyciem z młodymi chłopcami. Na przykład, Ojcom Pustyni diabeł często jawił się pod postacią młodego chłopca. Była to pokusa seksualna, ponieważ wynikała z ówczesnej kultury. W długiej historii chrześcijaństwa pewne zachowania seksualne były uważane za dopuszczalne lub nie, ale te, które były częścią dziedzictwa kultury rzymskiej, we wczesnym chrześcijaństwie należały do praktyk potępianych.\nCzy ludzie z homoseksualnymi inklinacjami lub doświadczeniami czują się gorszymi dziećmi Boga, czy też katolikami drugiej kategorii? Na pewno czasami tak jest. W czasie mojej posługi w duszpasterstwie, w którym działałem w latach 80., wielu ludzi tak się nie czuło. Postrzegali siebie w pełni jako dzieci Boże, jako siostry i braci, Jezus był ich Panem i Zbawicielem i nie czuli się w mniejszym niż ktokolwiek inny stopniu katolikami czy dobrymi chrześcijanami. Myślę, że często ludzie o orientacji seksualnej, która nie jest uważana za normę, czują się winni.\nProblem leży w zrozumieniu siebie, a ono uwarunkowane jest przez postawy, które nie są same w sobie ani teologiczne, ani szczególnie chrześcijańskie, lecz kulturowe. Na przykład chrześcijanie w Meksyku czy chrześcijanie w Chinach mieliby odmienne odczucia wobec homoseksualizmu niż chrześcijanie w Danii czy Francji. Moja książka przetłumaczona została na język polski pod tytułem O miłości, która nie śmiała wymawiać własnego imienia, podczas gdy tytuł amerykański brzmiał Another Kind of Love (Inny rodzaj miłości). W obu wypadkach tytuły wybrałem sam. Zaczerpnięte zostały z Oscara Wilde’a, z poezji czasów wiktoriańskich, kiedy to również zjawisko homoseksualizmu było powszechne, ale głęboko ukrywane. Nie mówiło się o nim, choć było częste.\nNiektórzy z tych ludzi czują się gorsi niż zwykli chrześcijanie. Myślą, na przykład, że pójdą do piekła z powodu swojej homoseksualnej orientacji. Jest to sprzeczne z doktryną chrześcijańską, ponieważ nie wierzymy w predestynację czy determinizm biologiczny. Tendencja do zrównywania biologii z przeznaczeniem, co jest zupełnie błędne, ogromnie utrudnia zrozumienie tego zjawiska.\nKobiety miały ten sam problem, kiedy dawniej uważano je za gorszych ludzi i gorszych chrześcijan niż mężczyźni. Jedną z kwestii dotyczących kobiet jest uzyskiwanie przez nie święceń kapłańskich oraz pełny udział w życiu Kościoła. Jeśli tego im odmówimy, czy możemy twierdzić, że mają one równe prawa z innymi dziećmi bożymi? Z tego punktu widzenia to bardzo poważny problem. W wiekach średnich niektórzy teologowie twierdzili, że kobiety nie są istotami w pełni ludzkimi. Nie ma powodu, aby ktokolwiek czuł się mniej kochany przez Boga. Jezus stawia tę sprawę bardzo jasno. Bóg kocha wszystkich, Bóg chce zbawić cały świat i nikt nie jest z tego planu wykluczony z powodu tego, kim jest.\nTo, że ludzie mają problemy, nie oznacza, że odrzucili Boga. Jezus mówi, że złodzieje i prostytutki gwałtem wdzierają się do królestwa niebieskiego przed faryzeuszami. Pojawia się pytanie, kto należy do faryzeuszy, a kto jest złodziejem i prostytutką. Ja mógłbym być pośród złodziei i prostytutek.\nJeśli Jezus jest tak otwarty, że pozwala złodziejom i prostytutkom jako pierwszym wejść do królestwa, to skąd bierze się w nas, w uczniach Chrystusa, postawa odrzucenia osób homoseksualnych?\nPonieważ jesteśmy ludźmi, mamy ludzkie wady i upadamy, co jest często uwarunkowane przez kulturę, w której żyjemy. Na przykład w moim kraju, w USA, Murzynów nie uważano za ludzi w pełnym tego słowa znaczeniu. Myślę, że to zawsze był problem; przeraża nas odmienność, czujemy się zagrożeni przez ludzi, którzy są od nas inni.\nWielu ludzi czuje się seksualnie zagrożonych przez osoby płci przeciwnej. Pomagałem wielu mężczyznom o wyraźnej orientacji heteroseksualnej, którzy nie mieli żadnych kontaktów z kobietami, ponieważ bali się ich. Uważali, że kobiety są odmienne od nich, że są tajemnicze i dziwne, dlatego woleli towarzystwo mężczyzn. Podobnie niektóre kobiety o wyraźnej orientacji heteroseksualnej boją się mężczyzn. Często mają do tego powody wynikające z wychowania itp.\nOdmienność może być zatem postrzegana jako duże zagrożenie. Bóg nie zwraca uwagi na takie rzeczy. Bóg kocha różnorodność i myślę, że kocha też homoseksualistów. Ktoś powiedział, że w przeciwnym razie nie stworzyłby ich tylu. Jeśli tak jest naprawdę, to nie ma powodu, aby ktokolwiek nie czuł się w pełni kochany przez Boga i nie był pełnoprawnym członkiem wspólnoty chrześcijańskiej. Jedyną rzeczą, która może mu w tym przeszkodzić, jest jego własna decyzja o odejściu. Wielu homoseksualistów, również tych, z którymi pracowałem, zdecydowało się pozostać częścią wspólnoty Kościoła.\nCo ludziom o orientacji homoseksualnej najtrudniej zaakceptować w Kościele i jego nakazach?\nJest wiele czynników. Niektórzy uważają, że powszechna nauka Kościoła, szczególnie w ciągu ostatnich 25 lat, ma tendencje do demonizowania problemu homoseksualizmu. I to jest dla nich najtrudniejsze. Kiedy na przykład Kongregacja Nauki Wiary opisuje homoseksualizm jako zaburzenie ontologiczne, brzmi to jak coś naprawdę złego. Kościół, mówiąc o homoseksualizmie, stara się unikać języka medycznego, ponieważ w wyniku badań psychiatrów i psychologów stwierdzono, że homoseksualizm nie może być postrzegany jako patologia; homoseksualiści są pod każdym względem zdrowi. To, że ktoś ma taką czy inną orientację seksualną, nie oznacza, że jest dotknięty psychiczną lub fizyczną chorobą. Dlatego w nauczaniu Kościoła delikatnie przesunięto wagę tego problemu z obszaru medycznego w metafizyczny, w którym to zaburzenie ontologiczne wyrażało się poprzez inklinację homoseksualną.\nZaburzenie ontologiczne, chociaż jest uważane za złe, nie jest grzeszne. Trudno jest zrozumieć, że może być złe, choć nie grzeszne. Oznacza to, że każde działanie polegające na uleganiu takiemu zaburzeniu ontologicznemu byłoby ipso facto grzeszne. Tutaj pojawia się jednak następujący problem: seksualność, a szczególnie orientacja homoseksualna, nie może być rozpatrywana na poziomie ontologicznym, który zajmuje się istnieniem rzeczy. To, że istnieje ciało, jest zagadnieniem ontologicznym, ale fakt, że ktoś ma oczy niebieskie, a ktoś inny brązowe, nie jest różnicą ontologiczną. W nauczaniu Kościoła chodzi o określenie podstawy różnic ontologicznych. Mimo to ludzie, słysząc określenia typu „zaburzenie ontologiczne”, czuli się źle. Gdyby nie słyszeli języka Kościoła, nie sprzeciwialiby mu się na gruncie filozoficznym.\nDla osób homoseksualnych najtrudniejszą rzeczą do zaakceptowania w nauce Kościoła jest stwierdzenie, że wszystkie czyny przez nich popełniane są w pewnym sensie grzeszne i przeszkadzają im w uczestnictwie w Kościele i królestwie Bożym. Wydaje mi się, że oskarżenia wobec ludzi o orientacji homoseksualnej nie były sprawiedliwe, lecz krzywdzące. Poczuli oni, że ich postępowanie jest bardziej naganne i obarczone winą niż jakiekolwiek inne. Najdziwniejsze jest to, że nie stawiamy takich samych barier ludziom o orientacji heteroseksualnej. O dziwo, Kościół jest bardziej tolerancyjny, jeśli chodzi o nierząd, cudzołóstwo i różne inne zjawiska.\nMyślę, że najtrudniejszą rzeczą w teologii duszpasterskiej, a w posłudze duchownej w szczególności, jest spieszenie z pomocą ludziom obarczonym poczuciem braku wartości z powodu tego, że są tym, kim są. Nie jest to kwestia ontologii, ale kwestia tożsamości. Jeśli młody człowiek mówi, że jest homoseksualistą, to tak jakby mówił: jestem strasznym grzesznikiem. Kiedy młody człowiek chce powiedzieć matce, ojcu czy przyjacielowi, że jest homoseksualistą, boi się, że zostanie wyrzucony z domu, że matka lub ojciec nie będą z nimi chcieli rozmawiać. Mam do czynienia z wieloma młodymi ludźmi, których wyparły się rodziny, kiedy przyznali się do bycia homoseksualistami. Mówi się, że ludzie powinni być uczciwi i powinni zostać zaakceptowani tacy, jacy są, ale dorośli nie zawsze potrafią sobie z tym poradzić. Często kończy się to ucieczką z domu młodych ludzi i życiem na własne konto. To bardzo smutne. Często, kiedy przychodzą oni do konfesjonału, sami księża mają wiele problemów z ich spowiedzią. Sporządziłem listę księży i miejsc spowiedzi, które odradzam homoseksualistom, ponieważ często pokuta, którą otrzymywali za grzechy, które ja nazwałbym powszednimi, po prostu była okropna. Pewien mężczyzna opowiedział mi, że ksiądz kazał mu umyć usta w toalecie. To jest szalony, sadystyczny pomysł. Takie rzeczy kazano im robić, ponieważ mówili, że są homoseksualistami. Ci ludzie przychodzili do spowiedzi ze strachem, że każę im robić jakieś okropne rzeczy, a kiedy tak nie było, wiele razy wybuchali płaczem. Wcześniej zdarzało im się, że wyrzucano ich z konfesjonału, krzyczano na nich i poniżano publicznie. To sprzeczne nie tylko z prawem zwyczajowym, ale z każdą doktryną chrześcijańską. Ludzie byli poniżani publicznie i hańbieni, co sprawiało, że czuli się bezwartościowi. To, że tak wielu z nich pozostało dobrymi chrześcijanami wiernymi Kościołowi, jest cudem łaski Bożej. Są dobrymi ludźmi.\nCo zatem powinniśmy zrobić jako Kościół, aby nie odrzucać tych ludzi?\nPo pierwsze, trzeba być jak Jezus.\nCzy powinniśmy coś zmienić w prawie kanonicznym lub w innych dokumentach Kościoła?\nMyślę, że powinniśmy zacząć od zrozumienia różnic między ludźmi. Ludzie różnią się między sobą w sposób statystycznie przewidywalny. Wszystkie dane naukowe pokazują, że istnieje nieredukowalne minimum młodych ludzi, którzy są odmienni pod względem płciowości. Nie chodzi tylko o homoseksualizm, ale biseksualizm, aseksualizm czy jakkolwiek by to nazwać. Jest wiele odcieni seksualności, które same w sobie nie są patologiczne. Na przykład, niektórym ludziom atrakcyjni wydają się starsi od nich, a niektórym młodsi, innym otyli. Czy to jest patologia? Nie, jest to tylko różnica, różnica w preferencjach seksualnych.\nOsoba, która woli kontakty seksualne z dziećmi, cierpi na zaburzenia. To jest całkowicie jasne. W psychologii znane są różne rodzaje zaburzeń seksualnych określanych mianem zboczeń. Oznacza to coś więcej niż różnicę, nazwałbym to zakłóceniem normalnego biegu ludzkiego zachowania. Na przykład, są ludzie, którzy zastępują osoby przedmiotami, co znane jest jako fetyszyzm, i to jest zaburzenie. Pederastia czy pedofilia jest sama w sobie zaburzeniem wtedy, gdy mamy do czynienia z dorosłymi, którzy dręczą dzieci. W przypadku, kiedy mamy do czynienia z dwoma dorosłymi osobami, z których jedna jest starsza, to nie jest to samo.\nMusimy być zatem bardzo ostrożni, jeśli chodzi o przenoszenie naszych uprzedzeń na grunt teologii. Obawiam się, że wiele takich przypadków miało miejsce. Byłbym również ostrożny, jeśli chodzi o filozofię. Mój problem z dokumentami kościelnymi, które ukazały się, odkąd kardynał Ratzinger jest przewodniczącym Kongregacji Nauki Wiary, polega na tym, że w moim odczuciu jego filozofia jest niezadowalająca. O wiele bardziej odpowiada mi personalistyczna filozofia papieża Jana Pawła II. Jest coś w filozofii Ratzingera na temat osoby ludzkiej, co nie pasuje do katolickiej tradycji. To może wydawać się dziwne, ale im dłużej czytam takie dokumenty, tym bardziej odnajduję w nich echo kalwinizmu i filozofii predestynacji. Odnajduję tam dziwne skłonności do determinizmu biologicznego, w tym znaczeniu, że biologia wyznacza nasze przeznaczenie, co nie jest prawdą. Istoty ludzkie są podatne na ukształtowanie i są także z natury dobre, ponieważ zostały stworzone na obraz i podobieństwo Boże. Żadna część istoty ludzkiej nie może być obiektywnie zła.\nNie wydaje się Ojcu, że kiedy mówimy o preferencjach seksualnych, takich jak wybieranie starszych, otyłych czy młodszych na partnerów seksualnych, traktujemy to wszystko w kategoriach aktów i pomijamy coś, co jest bardzo istotne dla nauki Kościoła, to znaczy miłość?\nOczywiście. Różnica polega na tym, że mylimy zachowanie z postawą wobec drugiej osoby. Tego rodzaju inklinacje wynikają z doświadczeń danej osoby, z jej dzieciństwa, z całego życia. To nie ma nic wspólnego z miłością. Miłość przychodzi jako pewna cecha zachowania ludzi. Na przykład, wielu ludzi obawia się i nie lubi ludzi otyłych, i nie chce przebywać w ich otoczeniu. Uważają ich za zagrożenie i uciekają przed nimi. Tak samo jest z ludźmi o czarnym kolorze skóry. Przejawianie skłonności seksualnych w stosunku do czarnych osób bądź bycie przepełnionym nienawiścią i strachem w stosunku do nich nie ma nic wspólnego z miłością. To są uczucia podniecenia lub obrzydzenia oparte na doświadczeniach, które w niektórych przypadkach mogą być patologiczne, a w niektórych nie.\nTo, czy pojawi się miłość, jest sprawą woli. Oznacza to, że chcemy dobra danej osoby bardziej niż czegokolwiek innego na świecie. Kiedy Jezus napotykał kogokolwiek, kochał go. Ewangelia św. Marka mówi nam, że wejrzał z miłością na młodzieńca, miał też swojego ukochanego ucznia. Zabawną rzeczą jest, że wszyscy, których Jezus kochał, byli mężczyznami, ale nikt nigdy nie powiedział o Nim z tego powodu, że był homoseksualistą. To nie jest logiczne. Ale fakt pozostaje faktem, że kochać kogoś oznacza pragnąć jego dobra. Jeśli czujemy do kogoś pociąg czy podniecenie w jego obecności, to nie oznacza, że kochamy tę osobę. Może to być tylko pożądanie. Kiedy pojawia się miłość, staramy się powstrzymać od nakłaniania drugiej osoby do czynienia rzeczy, które byłyby dla niej szkodliwe. W przypadku męża i żony może to oznaczać powstrzymanie się od stosunku seksualnego ze względu na zdrowie współmałżonka. To jest akt miłości. W małżeństwie zdarza się, że ludzie nie mają ochoty na uprawianie miłości, ale robią to, ponieważ kochają tę drugą osobę. To jest istotne, to jest esencją ludzkiego współczucia i przyjaźni. Chodzi o to, aby nie stawiać swoich pragnień i potrzeb ponad potrzeby drugiej osoby. Robimy wszystko, co w naszej mocy, aby czynić dobro i chcieć dobra drugiej osoby.\nJeden z moich przyjaciół napisał kilka lat temu książkę Loving Someone Gay (Kochać geja). To była wspaniała pozycja poruszająca ważną kwestię teologiczną: jak kochać kogoś, kto jest odmienny od nas. Przede wszystkim trzeba mu dobrze życzyć, czynić dla niego dobro, nie ranić, nie czynić zła. Z teologicznego punktu widzenia oznacza to przede wszystkim pragnienie zbawienia dla tej osoby i wszystkiego, co dla niej najlepsze. Kiedy matka kocha swoje dzieci, chce, aby były zdrowe, szczęśliwe, dobrze wykształcone itp. Spójrzmy, jak kochają się przyjaciele. Czynią dla siebie dobro, ponieważ się kochają, lubią ze sobą przebywać. To rodzi pytanie na temat czystości seksualnej.\nJedno z pytań, które mi zadałeś, brzmiało: „Jak wielu ludzi o orientacji homoseksualnej żyje w czystości?”. Oczywiście, wielu tak robi. Ale najpierw trzeba sobie zadać pytanie, co rozumiemy poprzez czystość. Ludzie żyją w czystości również w związkach małżeńskich. Czystość to nie to samo, co celibat. Czystość oznacza odpowiednie działanie dotyczące seksualnej natury człowieka. Czy homoseksualiści żyją w czystości? Tak. Czy żyją w celibacie? Tak. Znam bardzo wielu z nich, którzy żyją w celibacie. Czy czystość i grzech wzajemnie się wykluczają? Nie. Człowiek może żyć w czystości, a popełniać błędy. Nie przestaje być cnotliwy, ponieważ popełnia błędy. Czystość to nie jest zjawisko, które może zaistnieć w 100% lub nie zaistnieć wcale. Czystość, podobnie jak inne cnoty, to coś, do czego dorastamy. Ci, którzy żyją w czystości, nie obawiają się cieszyć ludzkim pięknem i czują się szczęśliwi w otoczeniu pięknych ludzi. Celibat nie oznacza braku płciowości. Oznacza właściwe skorzystanie z daru płciowości w służeniu naszym braciom i siostrom w budowaniu królestwa niebieskiego. I wielu homoseksualistów, których znam, tak czyni.\nJak procentowo oceniłby ojciec tę liczbę?\nTego nie wiem, nikt tego nie wie. To, że wiem o tych ludziach, wynika z mojego osobistego doświadczenia. Wiem, na przykład, że wiele par homoseksualnych żyje w wierności wobec siebie. Obojętnie, jak Kościół postrzega ich pożycie seksualne, są sobie wierni tak samo, a nawet bardziej aniżeli wiele par heteroseksualnych. Na tym właśnie polega życie w czystości, jeśli ujmiemy rzecz w kategoriach arystotelesowskich. Zachowują oni swoje dary płciowości dla siebie nawzajem, umacniają swoją wzajemną miłość, nie szukają innych partnerów. Oczywiście, nie wszyscy tak postępują, jest z nimi tak samo jak z wszystkimi innymi parami. Ideałem czystości w nauczaniu Kościoła wobec homoseksualistów jest życie w całkowitej cnocie. Jest to bardzo trudne.\nJeden z moich wspaniałych nauczycieli mawiał, że w przeszłości spowiednicy, do których przychodziły osoby homoseksualne, radzili im wstąpienie do zakonu. Życie zakonne miało im zapewniać ochronę, gdyż klasztory były środowiskami, w których czystość była sposobem na życie, w których mogli być sobą i nie musieli obawiać się nadużyć seksualnych. Niestety, to tylko ideał. A przynajmniej — nie zawsze jest to całkowita prawda, tylko w niektórych przypadkach. Niestety, mieliśmy okazję zaobserwować, ku naszemu przerażeniu, że ludzie, od których oczekiwano czystości, byli dalecy od cnotliwego życia. Jak to się stało, pozostaje dla mnie wciąż wielką tajemnicą. Są to zwykłe upadki. Wszyscy jesteśmy grzesznikami. Jednak grzech usankcjonowany przez instytucję jest czymś odmiennym. Kiedy instytucje religijne, szkoły czy sierocińce stały się miejscami perwersji seksualnych, stało się coś strasznego. Ciekawe, że Święte Oficjum milczy na ten temat.\nCzy coś powinno się zmienić w nauce Kościoła, jeśli chodzi o wymagania stawiane ludziom orientacji homoseksualnej?\nNiewiele. Nauczanie Kościoła na ten temat jest bardzo zróżnicowane, zależy, czy mówimy o oficjalnej nauce Kościoła, powszechna nauka Kościoła bowiem jest w tej sprawie od wieków ustalona. I wydaje mi się, że z tego powodu homoseksualiści pozostali wierni Kościołowi. Chodzi o to, aby unikać grzechu, czynić dobro, uczestniczyć, w miarę możliwości, w budowaniu Kościoła jako ciała Chrystusa wśród wszystkich jego członków. Taka jest powszechna nauka Kościoła.\nNa co liczą osoby homoseksualne, przychodząc do duszpasterza, jakie są ich oczekiwania?\nPrzede wszystkim szukają akceptacji. Chcą być przyjęci z radością. Oczekują, że ich obecność będzie mile widziana w społeczności chrześcijańskiej, nie dlatego, że są homoseksualistami, ale dlatego że po prostu są, dlatego że są ludźmi. Orientacja homoseksualna nie jest powodem, dla którego mogliby zostać przyjęci lub odrzuceni. Chcą po prostu być zaakceptowani tacy, jacy są, dla nich samych. Oczywiście włączając w to fakt, że mają orientację homoseksualną.\nDlatego młodzi ludzie często pytają, „Czy kochałbyś mnie nadal, gdybyś wiedział, że jestem homoseksualistą?”. Chcą to wiedzieć. Myślę, że każdy ksiądz, który ma do czynienia z jakimikolwiek młodymi osobami, szczególnie nastoletnimi, powinien mieć świadomość tego, że takie pytanie może usłyszeć: „Czy kochałbyś mnie nadal, gdybyś wiedział, kim naprawdę jestem?”. Uważam, że powinniśmy promieniować odpowiedzią na to pytanie, zanim jeszcze je usłyszymy, i powinna to być odpowiedź: „Tak, akceptuję cię, kimkolwiek jesteś”. Kiedy ludzie przychodzili do Jezusa, wiedzieli, że zawsze mogą się do Niego zbliżyć. Wszyscy ci ludzie, którzy trzymali się na uboczu, ponieważ byli chorzy, trędowaci, wiedzieli, że mogą do Niego przystąpić, ponieważ nigdy nikogo nie odepchnął.\nCo jest podstawą pracy duszpasterskiej ojca?\nPrzede wszystkim trzeba czuć się dobrze z samym sobą i z innymi ludźmi. W takim sensie, żeby nie pozwolić się łatwo wyprowadzić z równowagi osobistymi wyznaniami. Nie należy także osądzać zbyt łatwo, a szczególnie potępiać rzeczy, których się nie rozumie, nawet takich, które są czasami przerażające lub dziwne.\nKiedy po raz pierwszy zetknąłem się z osobą, która była pedofilem — mężczyzną, który długi czas spędził w więzieniu i chciał odbyć rekolekcje — zaskakujące było dla mnie odkrycie, że kiedy wyznał, kim jest, za tym wyznaniem kryło się pytanie: „Czy mnie jeszcze zaakceptujesz, czy wolno mi nadal tu przychodzić, bo pociągają mnie seksualnie mali chłopcy?”. Wiedział, że to było nie tyle złe, ile chore, było to coś, co musiał kontrolować, ponieważ zachowanie wynikające z ulegania tej inklinacji byłoby złe. To było straszne, ale nauczyłem się od niego czegoś istotnego. Nigdy nie chciał nikogo skrzywdzić. Powiedział: „Kocham dzieci, chcę wyrażać moją miłość do nich, nie chcę ich krzywdzić”. W pewien sposób on sam był małym chłopcem, który mieszkał w ciele mężczyzny, i na tym polegał jego problem. Był tego świadomy. Spytał mnie: „Czy mnie jeszcze zaakceptujesz, skoro wiesz, kim naprawdę jestem?”. Mam nadzieję, że tak postąpiłem; mogliśmy wspólnie przejść kawałek drogi.\nWydaje mi się, że to, co usłyszałem od niego, dotyczy wielu innych osób, które mają problemy wielorakiego rodzaju. Kiedy pracowałem w Centrum Pomocy Osobom z Problemami Seksualnymi w San Francisco, spotykałem różnych ludzi mających trudności z własną płciowością. Ich wszystkich nurtowało to samo pytanie: „Czy możesz mnie polubić? Czy możesz mnie zaakceptować jako istotę ludzką, pomimo mojego okropnego sekretu?”. Myślałem wtedy, co zrobiłby Jezus, gdyby tu był, i często słyszałem samego siebie, jak mówię to prawdziwe, ale odstraszające zdanie „Nic co ludzkie, nie jest mi obce”. Nic. Myślę, że taki jest Jezus. Po trzydziestu latach słuchania spowiedzi można powiedzieć, że słyszało się już niemal wszystko. Niewiele może mnie zaskoczyć. Ludzie czasami przychodzą do spowiedzi tacy zmartwieni i przerażeni tym, co mają wyznać… Kiedy mówię im: „Ja to już słyszałem, nie bój się”, „Nie mam zamiaru na ciebie krzyczeć ani cię wyrzucić”, wtedy jest naprawdę inaczej.\nPodstawową rzeczą dla każdego człowieka jest poczucie swobody bycia we własnym ciele. Należy być osobą, która kocha siebie w taki sposób, jak kocha innych ludzi. Wówczas ludzie cię polubią i będziesz się czuł swobodnie, przebywając z nimi. Znałem takiego księdza w Szkocji. Potem został prowincjałem; nazywał się Anthony Ross. Był osobą–magnesem. Założył w Szkocji wspólnoty terapeutyczne dla ludzi bardzo mocno poranionych przez życie. Poznałem pewnego młodego człowieka, z którym Anthony współpracował, sam korespondowałem z nim przez dłuższy czas. Był prostytutką uliczną, sprzedawał się za pieniądze. Anthony zaprzyjaźnił się z nim, poddał terapii. Młody mężczyzna wyrósł z tego, ożenił się i miał synka. Nie był homoseksualistą, został po prostu wplątany w tego typu sytuację życiową. Nie mając ojca, szukał kogoś, kto by go pokochał. Dzięki wspaniałym zdolnościom Anthony’ego, jego czystości i miłości, ten młody człowiek mógł dorosnąć. Wiele się od Anthony’ego nauczyłem. Nie wolno nam się bać ludzi, którzy zwracają się do nas w poszukiwaniu miłości.\nW wielu krajach rządy zaakceptowały związki osób homoseksualnych. Można powiedzieć, że zrównano prawa tych osób z prawami modelowych rodziców. Jakie zagrożenia niesie to ze sobą dla społeczeństwa i Kościoła? Czy jest w ogóle możliwa adopcja dzieci przez tego rodzaju związki?\nSprzeciw Kościoła opiera się na gruncie teologicznym i sakramentalnym. Powody te są dość skomplikowane i do tej pory nie zostały gruntownie przemyślane. Z mojego punktu widzenia nie rozmawiamy tu o tych samych związkach. Nie powiedziałbym, że małżeństwo homoseksualne jest równe zwykłemu małżeństwu bądź że nie jest mu równe. To są dwie różne sprawy. Powinniśmy przyjrzeć się pojęciu małżeństwa. Jeśli wyeliminujemy ten termin i przyjmiemy, że państwo ma prawo sankcjonować prawny, osobisty i społeczny kontrakt między dwojgiem ludzi, wtedy zgodzę się, że to jest w zupełności dopuszczalne. Powinno być możliwe i jest. Pójście dalej i powiedzenie, że taki związek jest taki sam jak heteroseksualne małżeństwo, nie wydaje mi się prawidłowe; to się rozmija z prawdą. Są to dwa zupełnie różne związki. I jak mi się wydaje, stawianie ich na równi czy w ogóle porównywanie ich jest niewłaściwe. Zatem mam nadzieję, że w przyszłości zarówno Kościół, jak i osoby homoseksualne, będą w stanie oddzielić pojęcie legalnego związku, kontraktu prawnego od sakramanetalnego zjednoczenia.\nNasuwa mi się natomiast pytanie, czy jest możliwe, aby dwie osoby tej samej płci łączyła więź, która jest święta. Są dane historyczne, które sugerują, że w niektórych częściach Kościoła w przeszłości takie związki były błogosławione. Uważano je za święte. Jest to bardzo kontrowersyjne, ale wydaje się, że są na to dowody. Uważam, że w takich sytuacjach, wyłączając przypadki, kiedy chodzi o grzeszne prowadzenie się, czego Kościół nie może aprobować, dostrzeganie istniejącej więzi między ludźmi, którzy pragną obecności łaski i Boga w ich związku, jest podobne do postrzegania ludzi, którzy pragną zachować całkowity celibat w małżeństwie. Zgadzają się na małżeństwo, ale nie współżyją ze sobą. Pojawia się zatem pytanie, czy to jest prawdziwe małżeństwo? Nie jest przecież dopełnione. Praktycznie rzecz biorąc, nie jest to nawet prawdziwe małżeństwo w oczach Kościoła, ponieważ ci ludzie nie współżyją ze sobą. W dyskusjach podnosi się kwestię Dziewicy Maryi i świętego Józefa, czy oni naprawdę byli małżeństwem, skoro nigdy nie dopełnili swojego związku? Kościół wierzy, że Maryja była dziewicą. Przed, w czasie i po poczęciu i narodzeniu Jezusa. W powszechnej tradycji Kościoła Maryja i Józef zachowali całkowicie czysty związek, a więc ich małżeństwo było w pewnym sensie niespełnione. Wahałbym się mocno przed nazwaniem małżeństwem związku, w którym ludzie żyją ze sobą jak brat z siostrą, nie postawiłbym go na równi z chrześcijańskim małżeństwem w sensie sakramentalnym. Czy to mógłby być sakrament? Możliwe. Tym powinna się zająć teologia sakramentów. Z prawnego jednak punktu widzenia nie mam problemu z zaakceptowaniem uregulowania takiego związku przez państwo. Może to złe porównanie, ale św. Tomasz z Akwinu popierał legalizację domów publicznych przez państwo, ponieważ pozwalało to na zachowanie świętości rodziny. Mając takie podstawy, Kościół może tolerować regulacje prawne, które popierają dobro społeczne, mimo że nie są całkowicie zgodne z tym, co Kościół rozumie poprzez idealny związek dwojga ludzi.\nprzeł. Katarzyna i Marcin Turscy\nurodzony w ur. 1965 r. – dominikanin, rekolekcjonista, wieloletni duszpasterz osób żyjących w związkach niesakramentalnych.Swoją dominikańską posługę rozpoczynał w Warszawie. Następnie przeniósł się do Gdańska, gdzie zało...


Oleje samochodowe i motocyklowe » Samochody osobowe | VENOL\nOlej silnikowy VENOL Semisynthetic SM SL CF 10W40\nPółsyntetyczny olej silnikowy VENOL w technologii ACTIVE POWER, przeznaczony do całorocznej eksploatacji w nowoczesnych silnikach benzynowych i silnikach Diesla z turbodoładowaniem lub bez. Redukuje ryzyko zużycia zaworów oraz gwarantuje idealne smarowanie i ochronę silnika, już od momentu jego rozruchu. Jest mieszalny z innymi, markowymi olejami silnikowymi tego typu.\nOlej silnikowy VENOL Synthesis Gold SM SL CF 5W50\nOlej silnikowy VENOL Synthesis Gold SM SL CF 5W50 stworzony w oparciu o specjalną kompozycję olejów bazowych z zastosowaniem unikalnej technologii ACTIVE POWER.\nOlej silnikowy typu mid-SAPS przeznaczony do silników samochodów osobowych i lekkich dostawczych, nowoczesnych silników benzynowych wyposażonych w katalizatory oraz do silników Diesla z turboładowaniem posiadających system DPF, TWC.\nVENOL SYNTHESIS 0W-16 SP (RC)\nOlej silnikowy, o niskiej lepkości, przeznaczony do silników benzynowych. Opracowany głównie z myślą o samochodach hybrydowych i samochodach wyposażonych w silniki o mniejszej pojemności.


Etui iPada warto zamówić | anabasissolutions.com\nEtui iPada warto zamówić\nZdecydowanie się na smartfona to m. in. obowiązek chronienia stanu wizualnego i technicznego w tym przenośnym sprzęcie. Pod cacka autorstwa Apple`a, Samsunga czy Nokii tworzone są specjalne kabury, czyli ochrony, które swoimi kosztami biją na głowę pokrowce pod telefony starej generacji.\nOdkąd komórka przestała pełnić funkcje wyłącznie komunikacyjne, (a wkrótce samo dzwonienie stało się dodatkiem) wzrosły wymagania techniczne co do wyświetlaczy. „iGabloty” dzisiejszych czasów to cacka z coraz większymi przekątnymi w dotykowych ekranach. Nie dość, że idą za tym większe, a tym samym droższe etui, to jeszcze konstruktorzy baterii muszą tworzyć coraz mocniejsze akumulatory. Ekstrawagancja równa się też duża energochłonność. Zastój w materii akumulatorów sprawiłby, że nasze smart fony trzeba by ładować co najmniej raz dziennie.\nSkoncentrujmy się na etui. IPhone czy dotykowy telefon, z powodu gabarytów swoich wyświetlaczy, zobowiązują użytkowników do noszenia stylizowanej kabury ochronnej. Skórzane, a może piankowe – już debata nad materiałem etui pokaże nam zupełnie różne komentarze użytkowników iPhone`ów.\nPreferujący jakość i gadżety postawią na skórę, silikon będzie zaś ciekawą opcją dla zwolenników trwałości i elastyczności.\nAby mieć większą ilość informacji na prezentowany tu wątek, polecam inne absorbujące serwisy.\nNastępna istotna kwestia – każde etui musi być perfekcyjnie dopasowane do rodzaju iPhone`a czy iPada. Już milimetr przerwy – a więc za małe lub za duże opakowanie – robi problem z codzienną funkcjonalnością przenośnego narzędzia. Zamiast frajdy z buszowania po sieci w komunikacji miejskiej czy szkole będziemy zmuszeni zająć się rozglądaniem za nowym etui iPad. Wejdź na jeśli chcesz kupić inne ipad akcesoria. IPad to przyjemna, mobilna, ale i droga zabawka. Firmowe etui, kupowane oddzielnie od sprzętu, wyniosą nas – co do najwyższej jakości ochronek – nawet czterysta złotych.\nZ drugiej strony, jakiej klasy sprzęt kupuje użytkownik, takie stosuje ochrony przed porysowaniami. Wybierając ekskluzywne modele technologiczne Apple`a, Samsunga, czy LG albo sprawa etui Samsung Galaxy S 5 jest załatwiana na miejscu, albo klient załatwia ją później, dopłacając do interesu.\nPosted in: nowe technologie\t| Tagged: etui, gadżety, sprzęt


Rozwój połączenia dalekobieżnego Berlin-Wrocław oraz Berlin-Szczecin, a także strategia rozwoju połączeń pomiędzy Polską a Niemcami były głównymi tematami spotkania Jakuba Skiby, sekretarza stanu w MSWiA oraz Dietmara Woidke premiera Kraju Związkowego Brandenburgii.\nJubileuszowe XV Jasnogórskie Spotkania Środowiska Policyjnego\nJuż po raz piętnasty policjanci, pracownicy policji, związkowcy i członkowie ich rodzin spotkali się na Jasnogórskich Spotkaniach Środowiska Policyjnego, które tym razem odbyły się w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie. W spotkaniu wziął udział Jarosław Zieliński, sekretarz stanu w MSWiA\nBezpieczeństwo Polaków w Wielkiej Brytanii było głównym tematem spotkania ministra Mariusza Błaszczaka z Amber Rudd, minister spraw wewnętrznych Wielkiej Brytanii.\nSzef MSWiA na granicy polsko-słowackiej w Barwinku\n- Jest to ważne miejsce, ponieważ współpraca służb naszych i słowackich przyjaciół jest istotna w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa Polski i Słowacji - powiedział minister Mariusz Błaszczak podczas wizytacji Polsko-Słowackiego Centrum Współpracy Policyjnej i Celnej w Barwinku. - Państwa V-4 wspólnie zapewniają również bezpieczeństwo zewnętrznych granic Unii Europejskiej- dodał.\n- Nauka w tej szkole to początek Waszej drogi do wymarzonego munduru. Mam nadzieję, że zwiążecie swoje dorosłe życie ze służbą dla kraju – powiedział szef MSWiA Mariusz Błaszczak podczas spotkania z młodzieżą w Michalickim Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Miejscu Piastowym.\nStraż Pożarna Leszek Suski Joachim Brudziński Marcin Jabłoński 1 marca Biuro Ochrony Rządu otwarte konkursy ofert Tomasz Zdzikot Jarosław Szymczyk Ukraina wiceminister posterunki policji Mariusz Błaszczak paszporty Straż Graniczna PSP bezpieczeństwo na drogach minister Uchodźcy Marek Działoszyński cudzoziemcy Policja 997 Piotr Stachańczyk bezpieczeństwo Światowe Dni Młodzieży Policja Państwowa Straż Pożarna razem bezpieczniej Stanisław Rakoczy bor ochotnicza straż pożarna Paweł Szefernaker System Rejestrów Państwowych śdm Jarosław Zieliński Błaszczak Mariusz Komisja Wspólna Rządu i Samorządu Terytorialnego Krzysztof Kozłowski Jakub Skiba dowód osobisty MSW Ministerstwo Spraw Wewnętrznych MSWiA Młody Bohater Sebastian Chwałek Grzegorz Karpiński Handel ludźmi konkurs standaryzacja bezpieczeństwo imprez masowych


Ultra Prazision | Narzędzia pomiarowe, narzędzia skrawające, pneumatyczne. Kalibracje, serwis, szkolenia. Biuro Handlowe Karcz Andrychów.\nBHKarcz > Ultra Prazision\nInnowacyjna, niemiecka firma UltraPrazision – producent narzędzi pomiarowych, również w wykonaniu specjalnym.\nPrzyrząd do pomiaru kół zębatych\nPrzyrząd do ustawiania średnicówek\nPrzyrząd do pomiaru bicia\nUniwersalny przyrząd pomiarowy do kontroli seryjnej\nSuwmiarka z wymiennymi końcówkami\nSuwmiarka cyfrowa 6860 101 UltraPrazision\n• Szczęki pomiarowe ruchome z obu strom\nSuwmiarka cyfrowa 6860 104 UltraPrazision\n• Urządzenie w zakresie od 1500mm dostarczane w drewnianym pudełku\nZestaw do pomiaru rowków, otworów i wpustów Nr kat. 6850 301 UltraPrazision\n• Cyfrowa suwmiarka z funkcją ABS 150 mm nr 6850 111\n• Poprzeczka 75mm do pomiaru głębokości\n• Krótki uchwyt M2.5 do końcówek pomiarowych\n• Długi uchwyt M2.5 do końcówek pomiarowych\n• Końcówki pomiarowe talerzykowe Ø6/10/12,5 mm (para)\n• Końcówki pomiarowe stożkowe 60° Ø9/12mm (para)\n• Końcówki pomiarowe z cylindrycznymi powierzchniami pomiarowymi Ø1,5×9 mm (para)\n• System sprężynowy do utrzymania stałego nacisku pomiarowego\nAkcesoria do zacisków, zestaw do pomiaru rowków, otworów i wpustów UltraPrazision\n• Końcówki pomiarowe talerzykowe Ø6/10/12,5 mm (para) UltraPrazision\nNr 6850 901 – kompatybilny z suwmiarkami o zakresie 150mm z max. grubością szczęk 3,5mm\nNr 6850 902 – kompatybilny z suwmiarkami o zakresie 150mm z max. grubością szczęk 4,5 mm\nCyfrowy głębokościomierz Nr kat. 6853 103 UltraPrazision\n• Wymienna podstawa pomiarowa 150, 300 i 450mm wykonana z twardego aluminium\n• Dwa otwory gwintowane 90° M2,5 dla wymiennych wkładów pomiarowych\n• Dostarczany w etui wkład pomiarowy 1330 101, certyfikat zgodności i podstawy pomiarowe 150, 300 i 450 mm\nW tym dodatkowe podstawy pomiarowe 300mm i 450mm\nCyfrowy głębokościomierz Nr kat. 8653 201 UltraPrazision\n• Podstawa pomiarowa 150mm, 350mm wykonane z aluminium\n• Otwór montażowy do wkładów pomiarowych M2.5\n• Dostarczane w etui wkłady pomiarowe 150mm i 350mm\n6853 201 – 6853 203 : z wysuwaną szyną pomiarową Ø4mm, sonda Ø10mm\n6853 204 – 6853 206 : z wysuwaną szyną pomiarową Ø6mm, sonda Ø20mm\nCyfrowy znacznik Nr kat. 6115 203 UltraPrazision\n• Płaskownik i blok do znakowania z twardego aluminium\n• Skalowana laserowo podziałka 1/1mm, noniusz 1/20mm\n• Powierzchnia odporna na zarysowania\nAnalogowy znacznik Nr kat. 6115 101 UltraPrazision\n• Płaskownik i blok znakujący z twardego aluminium\n• Odczyt skali 1°\n• Zakres pomiarowy 0 – 180°\n• Powierzchnie odporna na zarysowania\nSpecjalny głębokościomierz UltraPrazision DIGI RICOR\n• Klasa ochrony IP67\n• Wymienne końcówki pomiarowe\n• Dodatkowa, opcjonalna podstawa pomiarowa\n• Dostarczane w drewnianym opakowaniu\nSpecjalny głębokościomierz UltraPrazision DIGI ECO R/L BRIDGE\nWymienne końcówki DEMM\n• Wykonanie wg normy DIN 2245 (do wymiaru 65,000mm)\n• Wykonanie wg normy DIN 2246/2247 (dla wymiaru powyżej 65,000mm) – osobno strona przechodnia i nieprzechodnia\n• Tolerancje ISO A-ZC, klasa 6-13\nDostawa w maksymalnie 8 tygodni roboczych :\nDostawa maksymalnie w 5 tygodni roboczych :\nWałeczki pomiarowe stalowe z uchwytami aluminiowymi\n• tolerancja wykonania +0,001mm do -0,001mm\nWałeczki pomiarowe z węglika z uchwytami aluminiowymi\nWałeczki pomiarowe ceramiczne z uchwytami aluminiowymi\n• Wykonanie wg normy DIN 2250-C\n• Tolerancja wykonania JS4\nPrzyrządy specjalne, według potrzeb Klienta\nSystem do badania okrągłości ciężkich wałów silnikowych.\nBadany detal zostanie umieszczony na dodatkowych blokach obrotowych\nKatalog narzędzi pomiarowych UltraPrazision\nKatalog UltraPrazision w PDF (181MB)\nMamy nadzieję, iż wiedza naszych doradców technicznych będzie dla Państwa pomocna w wyborze optymalnego rozwiązania, narzędzia lub urządzenia pomiarowego – a jakość narzędzi z naszej oferty pozwoli długo cieszyć się zakupionym sprzętem. Jest dla nas ważnym , aby spełnić Państwa oczekiwania związane z wyborem i zakupami – by było to czystą przyjemnością.\nDziękujemy za poświęcony czas i lekturę tej strony. Jeśli dotarli Państwo aż do tego fragmentu tekstu mamy nadzieję, iż treść dotycząca narzędzi „UltraPrazision” – jest czytelna i przydatna. Będziemy wdzięczni za wszelkie uwagi i sugestie z Państwa strony.