Niełatwa droga do transportu publicznego bez emisji : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Czysty zysk, Komentarze ekspertów Niełatwa droga do transportu publicznego bez emisji\n29.08.2020 15:00| Autor: Urszula Stefanowicz, Koalicja Klimatyczna\nW ostatnich latach dość często znajdujemy w mediach informacje o kupowaniu przez miasta nowego niskoemisyjnego taboru, i o budowie nowej infrastruktury. Samorządy z chęcią pokazują postępy w tym obszarze i to dobrze, że możemy się o nich dowiedzieć. Mimo pandemii kilkanaście miast jest w trakcie przetargów, łącznie na ponad 400 autobusów. Większość to jednak pojazdy gazowe zamówione przez MZA Warszawa. Czy jesteśmy na dobrej drodze w kierunku transportu publicznego bez emisji? ‒ zastanawia się i analizuje Urszula Stefanowicz, ekspertka Koalicji Klimatycznej.\n#UrszulaStefanowicz: #Transport wymaga transformacji (…), ale łatwiejsze będzie wymienienie autobusów na elektryczne, niż przestawienie na #Elektromobilność transportu indywidualnego. To #TransportZbiorowy powinien w przyszłości stanowić podstawę naszej mobilności @klimatyczna\nChyba jednak nie. W pierwszym półroczu 2020 roku zarejestrowano łącznie 332 autobusy miejskie. Wśród tych nowych autobusów największy udział mają pojazdy z silnikami Diesla – 157 sztuk, czyli 47,3%.\nNa drugim miejscu znalazły się autobusy gazowe na CNG – 101 sztuk, czyli 30,4%. Pojazdów z napędem elektrycznym samorządy zakupiły 66, co stanowi 19,9% całości zamówień. Hybryd przybyło 8, czyli 2,4%.\nW porównaniu z pierwszym półroczem 2019 roku diesli kupiono znacząco mniej – w 2019 było to 450 pojazdów, a elektrycznych ponad dwukrotnie więcej. Może to jednak wynikać ze spowolnienia związanego z pandemią, które w mniejszym stopniu wpłynęło na zakupy pojazdów, na które gminy pozyskały dofinansowanie.\nNa razie trudno też jednoznacznie ocenić czy trend wzrostowy dla zakupów autobusów elektrycznych utrzyma się, jeszcze się nasili, czy osłabnie. Wiele zależy od dostępnego finansowania, a także od dalszego rozwoju stosowanych w autobusach rozwiązań technicznych czy poszerzania przez producentów oferty pojazdów i lepszego dostosowania jej do zróżnicowanych potrzeb klientów.\nZestawienie przedstawionej powyżej skali i struktury zakupów z wielkością całego taboru autobusów miejskich w Polsce, który liczy sobie około 19 900 pojazdów, nie napawa optymizmem.\nW tej chwili nawet w dużych miastach udział autobusów elektrycznych jest średnio na poziomie kilku procent. W małych zwykle nie znajdziemy żadnego.\nNawet zakładając niewielkie odbicie rynku w drugim półroczu, łatwo wywnioskować, iż przy wymianie taboru w tempie 4% rocznie, jeśli tylko 20% nowych pojazdów (czyli 0,2% całości taboru) byłoby elektrycznych, czyli faktycznie nie emitujących zanieczyszczeń do powietrza z rury wydechowej, z pewnością nie zakończylibyśmy przechodzenia na bezemisyjny transport publiczny w miastach do końca XXI wieku.\nNie można przy tym zapomnieć, że te liczby pomijają potrzebę dalszego rozwoju oferty komunikacyjnej, a więc także zwiększania taboru w większości, jeśli nie we wszystkich polskich miastach.\nAni tego, że transport miejski to tak naprawdę wierzchołek góry lodowej, bo sytuacja w podmiejskim i regionalnym transporcie autobusowym jest znacznie gorsza – tu niepodzielnie królują diesle, i to zwykle nie najnowsze.\nAutobus miejski jest średnio użytkowany około 9‒10 lat, ale też według Izby Gospodarczej Komunikacji Miejskiej ponad 40% tych pojazdów ma więcej niż 10 lat, a kolejne 30% mieści się w przedziale 6 do 10 lat.\nW ostatnich latach średni wiek autobusów miejskich raczej się obniża, ale na pewno potrzebna jest dalsza poprawa w tym zakresie. Przeprowadzona przez Najwyższą Izbę Kontroli ocena funkcjonowania i rozwoju transportu publicznego w miastach na prawach powiatu województwa dolnośląskiego, której wyniki zostały opublikowane w lipcu tego roku, wykazała m.in. problem złej kondycji finansowej MPK we Wrocławiu, skutkujący realizacją przewozów komunikacji miejskiej w części wyeksploatowanym taborem, którego wiek w przypadku autobusów sięgał 18 lat.\nObecna zła sytuacja finansowa samorządów i operatorów komunikacji miejskiej i tak oznacza, że rząd powinien w trybie pilnym zaoferować im różne formy wsparcia, które pozwolą na utrzymanie tej podstawowej usługi publicznej na odpowiednim poziomie, odpowiadającym potrzebom mieszkańców.\nCzęść tego wsparcia musi być przeznaczona na dofinansowanie do pracy eksploatacyjnej pojazdów transportu publicznego, w celu zapewnienia jego bezpieczeństwa dla pasażerów, ale część może posłużyć do pokrycia kosztów zakupów nowego taboru. A jeśli już takie środki byłyby dostępne, konieczne jest zadbanie o to, by każdy nowy autobus przybliżał nas do celu przestawienia transportu publicznego na zeroemisyjność.\nW argumentacji przeciwko inwestowaniu w elektryczne autobusy oraz infrastrukturę do ich ładowania najczęściej powtarzany jest argument bardzo praktyczny – samorządów po prostu na to nie stać. Szczególnie teraz, gdy sytuacja jednostek samorządu terytorialnego oraz samego transportu publicznego gwałtownie się pogorszyła z powodów związanych z pandemią.\nTakże przepustowość taboru została znacząco ograniczona przez wprowadzone regulacje. Jeszcze przed koronawirusem finanse były istotnym problemem. Jeśli gminie nie udawało się uzyskać dofinansowania, a musiała kupić nowe autobusy, to zwykle wybierała tradycyjne diesle, w miarę możliwości spełniające wyższe normy Euro – 5 lub 6.\nW przygotowywanych zgodnie z wymogami ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych analizach kosztów i korzyści związanych z wykorzystaniem przy świadczeniu usług komunikacji miejskiej autobusów zeroemisyjnych gminy uzasadnią, że inwestowanie w czystszy transport im się nie opłaca.\nSamo przygotowanie tych analiz, przeliczanie na złotówki wpływu emisji CO2, innych zanieczyszczeń powietrza czy hałasu na środowisko i zdrowie, do łatwych nie należy. Zawarte w dostępnym podręczniku wytyczne pozostawiają szerokie pole do interpretacji. Efekt jest taki, że wnioski z tych analiz samorządy wyciągają bardzo różne, często dostosowane po prostu do sytuacji finansowej i możliwości inwestycyjnych.\nTylko dlaczego musimy wybierać? Dlaczego nie można przeznaczyć na ten cel wystarczającej puli środków, byśmy mogli korzystać z dwóch pojazdów, które nie będą zanieczyszczać powietrza?\nZ pewnością jest sporo kosztownych rządowych planów, które są znacznie mniej sensowne, na przykład te dotyczące przerabiania rzek na drogi wodne i inwestowania w transport rzeczny.\nBędziemy mieli nową pulę funduszy w unijnym budżecie na lata 2021‒2027, a także dodatkowe wsparcie z Europejskiego Instrumentu na rzecz Odbudowy. Są też środki z unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS). Przynajmniej część tych pieniędzy powinna być przeznaczona na bieżące wsparcie i rozwój transportu publicznego, zgodny z celami w zakresie poprawy jakości powietrza oraz ochrony klimatu.\nKolejny często powtarzany krytyczny argument – elektryfikacja transportu nie poprawia sytuacji, bo elektryczność w Polsce i tak jest produkowana w większości z węgla ‒ też na pierwszy rzut oka słuszny.\nSą jednak badania, które pokazują, że nawet przy naszym miksie z ich wykorzystaniem wiąże się mniejsza emisja niż z wykorzystaniem pojazdów z silnikami diesla. I warto pamiętać, że z wydobyciem ropy i gazu również wiążą się duże emisje i koszty środowiskowe.\nTo prawda, że prąd w Polsce nie jest zeroemisyjny i jeszcze przez jakiś czas nie będzie. Ale prawdą jest też, że nie mamy wyjścia ‒ musimy przeprowadzić transformację w energetyce i możliwie szybko zwiększać udział odnawialnych źródeł energii.\nNawet ze wsparciem regulacyjnym i finansowym ta transformacja zajmie lata, tak samo jak zmiany potrzebne w transporcie. Musimy jednak zdać sobie sprawę, że nie możemy czekać z inwestowaniem w czysty transport publiczny aż prąd produkowany w Polsce będzie czysty. To po prostu zajmie za dużo czasu i w efekcie nie wypełnimy celów w zakresie ograniczania emisji gazów cieplarnianych.\nNajlepsze efekty osiągniemy podchodząc do wyzwania kompleksowo, wprowadzając jednocześnie zmiany w obydwu sektorach (a tak naprawdę we wszystkich sektorach) i to w taki sposób, by wprowadzane zmiany dobrze się uzupełniały – zapewniając międzysektorową synergię.\nWarto też zaznaczyć, że istnieje możliwość wyboru dostawców energii i także samorząd lub miejskie przedsiębiorstwo komunikacyjne mogą wybrać takiego dostawcę, by przynajmniej dla części kupowanej energii uzyskać gwarancję pochodzenia ze źródła odnawialnego.\nPonadto każda gmina powinna mieć przemyślaną strategię działań i rozwoju w obszarze gospodarki energetycznej, w tym energii elektrycznej i ciepła. Wiele gmin już ujmuje w swoich strategiach inwestycje w poprawę efektywności energetycznej oraz we własne źródła, zmniejszające zależność od zewnętrznych dostawców.\nTo kolejny obszar, w którym wykorzystanie środków unijnych oraz z ETS może przynieść duże pozytywne zmiany.\nPonadto, nawet gdybyśmy nie musieli chronić klimatu (a niewątpliwie musimy), zmiany byłyby potrzebne, ze względu na konieczność ograniczenia zanieczyszczenia powietrza, którego istotnym źródłem, szczególnie w większych miastach, jest właśnie transport. Elektryczny pojazd zanieczyszcza powietrze w najmniejszym stopniu, bo nie ma żadnych emisji spalin. Jest też najcichszy, co pozwala ograniczyć zanieczyszczenie hałasem, również szkodliwe dla naszego zdrowia.\nA jak już przyznamy, że transport wymaga transformacji, to zgódźmy się również co do tego, że naprawdę warto zacząć od transportu publicznego. Po wieloletnich zaniedbaniach najwyższy czas poświęcić mu więcej uwagi.\nZ pewnością jest to poważne wyzwanie, ale i tak łatwiejsze będzie wymienienie wszystkich autobusów na elektryczne, niż przestawienie na elektromobilność całego transportu indywidualnego. I to transport zbiorowy, a nie indywidualny, powinien w przyszłości stanowić podstawę naszej mobilności.\nTypowym zastrzeżeniem wobec kupowania autobusów elektrycznych jest też istotna kwestia kosztu środowiskowego produkcji pojazdów, a szczególnie baterii. Tego problemu z pewnością nie można lekceważyć.\nFaktycznie do ich produkcji potrzebny jest m.in. lit oraz pierwiastki ziem rzadkich, których wydobycie wiąże się z kosztami środowiskowymi i społecznymi. Należy robić wszystko, co możliwe, by te koszty zmniejszyć, szczególnie, że baterie wykorzystujemy także w innych obszarach, np. w konstrukcji paneli słonecznych i elektrowni wiatrowych, a ze wszystkich naszych urządzeń elektronicznych też raczej nie chcemy rezygnować (choć powinniśmy znacznie rzadziej je wymieniać).\nNa pewno należy zadbać o rozwiązania w zakresie wtórnego wykorzystania baterii, np. w energetyce, jako magazynów energii, a także ich recyklingu, tak by ograniczyć potrzeby w zakresie wydobycia.\nPotrzebne jest też poszukiwanie nowych rozwiązań technologicznych opartych na łatwiej dostępnych surowcach. I producenci baterii już to robią, kierując się nie tylko kwestiami środowiskowymi, ale też dostępnością i chęcią obniżenia kosztów.\nTestują już nowe typy baterii bez kobaltu czy niklu, baterie litowo-siarkowe, szukają też sposobów na przedłużenie ich efektywnego działania, skrócenie czasu ładowania itd. Z pewnością nie wszystkie te próby zakończą się sukcesem, ale postępy są widoczne. Potrzebne jest dalsze inwestowanie w badania i rozwój.\nWarto też przyznać, że przynajmniej część kosztów środowiskowych i społecznych już teraz jest do uniknięcia. To kwestia wprowadzania bardziej zrównoważonych i sprawiedliwych społecznie praktyk, a tak naprawdę finansów, woli politycznej i nacisku zarówno na rządy, jak i na korporacje produkujące i wykorzystujące baterie.\nPełna zgoda ‒ większe wsparcie transportu szynowego też jest potrzebne. To on zwykle buduje „zdrowy kręgosłup” miejskiego transportu. Trolejbusy też są bardzo dobrym rozwiązaniem. Jednak te środki transportu, choć bardzo potrzebne, nie zaspokoją wszystkich potrzeb mieszkańców. Nie położymy przecież torów na każdej ulicy.\nNajlepszą opcją jest dopasowanie do potrzeb danego miasta całego miksu dobrze ze sobą zintegrowanych rozwiązań – od wymienionego wyżej transportu szynowego, przez trolejbusy i autobusy (albo rozwiązania mieszane, w których pojazd część trasy pokonuje podpięty do trakcji, a cześć wykorzystując energię z baterii), a do tego powinniśmy jeszcze dodać transport współdzielony, rowery miejskie, więcej przestrzeni dla pieszych itd.\nPonownie warto powtórzyć pytanie – dlaczego musimy wybierać wsparcie jednego środka transportu albo drugiego? Podstawą wyboru – ile, czego i gdzie potrzebujemy – powinny być potrzeby mieszkańców.\nSamorządy w mniejszym lub większym stopniu już dążą do wprowadzania właśnie takich kompleksowych rozwiązań. Innymi słowy, można inwestować i w trolejbusy, i w autobusy elektryczne (udowadnia to np. Gdynia) i w ścieżki rowerowe oraz przestrzeń dla pieszych.\nKrytykować jest łatwo i można znaleźć wiele powodów, dla których nie warto podejmować się jakiegoś wyzwania. Może za 10 lat okaże się, że jednak idziemy w kierunku ogniw wodorowych, choć na razie efektywność wykorzystania energii pierwotnej jest w nich niższa niż w elektrykach ładowanych z gniazdka?\nA może całkiem zmieni się nasz model mobilności? Albo przestaniemy się martwić zanieczyszczonym powietrzem? Wątpliwości i zastrzeżenia są potrzebne. Tak naprawdę ważne jest podejście do nich, które może być pasywne – możemy zatrzymać się na etapie stwierdzenia, że mamy problem i zrezygnować z działania, ale może być też aktywne i obejmować poszukiwanie jeszcze korzystniejszych rozwiązań.\nPomimo przeszkód, dążenie do elektryfikacji transportu autobusowego ma sens, tak samo jak inwestowanie przez samorządy w odnawialne źródła energii.\nPodejście kompleksowe, synergiczne, łączące te dwa obszary działań ze sobą, a także z odpowiedziami na inne wyzwania, powinno w dłuższym okresie przynieść największe korzyści.\n Dane na rok 2017, https://www.igkm.pl/statystyka/\n https://www.theguardian.com/global-development/2019/dec/06/this-place-used-to-be-green-the-brutal-impact-of-oil-in-the-niger-delta, https://www.theguardian.com/environment/2020/feb/19/oil-gas-industry-far-worse-climate-impact-than-thought-fossil-fuels-methane, http://priceofoil.org/2019/05/30/gas-is-not-a-bridge-fuel/, https://www.nationalgeographic.com/science/2020/02/super-potent-methane-in-atmosphere-oil-gas-drilling-ice-cores/, https://www.ciel.org/wp-content/uploads/2019/12/oilGasClimateDec2019.pdf\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Autobusy elektryczneDieselElektromobilnośćFundusz odbudowyFundusze EuropejskieGospodarka zeroemisyjnaKoalicja Klimatycznakomunikacja miejskaOchrona środowiskaPakiet klimatycznySamochody elektryczneSamorządyTransportUnia Europejska / UE / EUUrszula StefanowiczWęgielZielona energiaZmiany klimatyczne


Torebki Na Jesień 2015 – Wężowy Wzór | Portal Dla Kobiet | KobietaWieLepiej.pl\nStrona główna Moda i Uroda Torebki na jesień 2015 – wężowy wzór\nSą wzory, które albo się kocha, albo nienawidzi. Torebki w wężowy wzór to jedna z takich właśnie opcji. W sezonie jesień-zima torebki w wężową skórę są jednak na topie – spójrz, jak do tego motywu podeszli projektanci!\nPatchwork od Chloe\nDelikatna torebka na wąskim pasku to propozycja od Chloe. Na pokazie kolekcji jesień-zima w Paryżu czarną torebkę udekorowano patchworkowym deseniem w romby, łącząc czarną skórę z szarę i bursztynow-złotą. Kreacja w stylu safari uzupełniona jest o wysokie buty w wężową skórę i biała sukienka przewiązana paskiem z rzemieniami przywodzą na myśl słoneczne lato, nie coraz chłodniejszą jesień.\nKlasyka od Marca Jacobsa\nTorba w wersji kopertowej w wydaniu klasycznym. Marc Jacobs wybrał typową brązową skórę, uzupełniając ją o stylową, stalowoszarą klamrę. Nabłyszczenie podkreśla egzotyczny wzór materiału, czyniąc z tej torby głóny element kreacji (w której, co ciekawe, wężowy wzór również się pojawia – ale w wersji XXL).\nKolor od MIU MIU\nMIU MIU wykorzystało wężową skórę w kolorze pomarańczowym. Niewielka torebka w pomarańczowo-czarnym kolorze ma jeszcze jeden dekoracyjny aspekt – nietypowa rączka torebki, będąca plecionką pomarańczowej skóry z masą imitującą bursztyn, przypomina splatające się węże.\nPaski od Salvatore Ferragamo\nW projekcie Salvatore Ferragamo wykorzystano kopertówkę zapinaną na pasek. Wykonane z pasków skóry o różnym deseniu cudeńko to inne niż u Chloe podejście do łączenia wzorów. Uporządkowana forma tej torebki równoważy unikatowość wężowej skóry. Stonowane połączenie czerni i odcieni brązu to klasyczne wyjście do jesiennych kreacji.\nMateriał opracowany przez MyBaze, serwis oferujący unikatowe torby na ramię dla każdego.\nŻycie 19 sierpnia 2019\nKulinaria 19 maja 2014


Zwolnienia z WF-u plagą szkół | AktywneDziecko\nŻeby lepiej zrozumieć skalę problemu warto spojrzeć najpierw na dane. Wg raportu Hygeia Public Health w ciągu roku szkolnego średnio aż jeden na pięciu uczniów (21,7%) był zwalniany z zajęć WF-u wielokrotnie (6 razy lub więcej). Dodatkowo prawie połowa uczniów zwalniała się sama z WF-u co najmniej raz w roku szkolnym. Natomiast co dziesiąte dziecko wielokrotnie prosiło samo o usprawiedliwienie niećwiczenia na lekcji. Ze zwolnień lekarskich korzystał za to, aż co trzeci uczeń.\nProblemy zdrowotne jako przyczyna tak częstych zwolnień z WF-u to tylko jedna strona medalu. Znacznie częściej dzieci nie chcą brać aktywnego udziału w lekcjach wychowania fizycznego ze względu na nieprzemyślane i nieciekawe ich prowadzenie przez nauczycieli. Zajęcia WF bywają często po prostu nudne i powtarzalne. Nie aktywizuje się najmłodszych w tych obszarach, w których mogliby się realizować, tylko do znudzenia powtarza te same ćwiczenia. Zdarza się, że np. przez cały jeden semestr dzieci grają w koszykówkę, a w następnym półroczu w siatkówkę. Dodatkowo nauczyciele nie przekazują uczniom żadnej użytecznej wiedzy na temat danego sportu. WF-iści nie uczą zasad czy zagrywek, jedynie rzucają dzieciom piłkę i mówią „grajcie”.\nTaka postawa nauczycieli i takie podejście do sportu może zniechęcić dzieci do aktywności fizycznej na resztę życia, a nie na tym to powinno polegać. Sport to zdrowie, zabawa, dotlenienie – uczniowie powinni być do niego zachęcani na każdym kroku. A czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci. Wyrobiony w młodości nawyk aktywności fizycznej pozostaje w nas na całe życie. A gdyby tak zrobić aktywne przerwy między lekcjami oraz wskrzesić „niemodne” gry i zabawy ruchowe, aktywizując naszą młodzież?\nZ taką inicjatywą ruszył przeprowadzany na Dolnym Śląsku program Aktywne Szkoły MultiSport, mający na celu wprowadzenie do szkół zmian sprzyjających codziennej aktywności najmłodszych. Akcja, dedykowana jest dzieciom, rodzicom i nauczycielom. Ma ona na celu budowanie świadomości związanej z problemem bezruchu i właściwej diety. Bo w zdrowym ciele zdrowy duch. Aktywne fizycznie dzieci mają lepsze wyniki w szkole, są silniejsze psychicznie i lepiej radzą sobie w relacjach z rówieśnikami. Głównymi założeniami programu Aktywne Szkoły MultiSport jest motywowanie nauczycieli, dzieci i rodziców do aktywnego uczestnictwa w programie, zaszczepienie nawyku ruszania się i zdrowego żywienia.\nDzięki uczestnictwu w mądrze prowadzonych zajęciach wychowania fizycznego dzieci uczą się współzawodnictwa czy pokonywania trudności. Elementy takie jak gry zespołowe pokazują jak funkcjonować w grupie, wspierać się i pracować zespołowo. Pomagają one w budowaniu własnej wartości i przyjacielskich więzi z innymi. Najmłodsi powinni mieć jednak przede wszystkim możliwość wyboru tej formy aktywności fizycznej, która sprawia im największą radość. Im więcej przyjemności będzie dziecku sprawiała dana forma ruchu, tym częściej będzie do niej powracało. Aktywne Szkoły MultiSport są więc próbą zaszczepienia u najmłodszych bakcyla do sportu i ruchu w ogóle. Ponadto, mają za zadanie skłonić rodziców do refleksji, czy na pewno warto podpisać kolejne zwolnienie z WF-u.\nWięcej informacji można znaleźć na stronie programu Aktywne Szkoły MultiSport: https://aktywneszkoly.pl/


Nawet on?! Tusk zachęca Polaków do przyjęcia kolejnych dawek: "Jeśli kochasz, to się szczep" [WIDEO]\nStrona główna Polska Nawet on?! Tusk zachęca Polaków do przyjęcia kolejnych dawek: „Jeśli kochasz, to...\nzrzut ekranu: YouTube.com/Janusz Jaskółka\nNawet on?! Tusk zachęca Polaków do przyjęcia kolejnych dawek: „Jeśli kochasz, to się szczep” [WIDEO]\nDonald Tusk nie ma wątpliwości, wszyscy Polacy powinni zadbać o siebie i przyjąć kolejne dawki szczepionki. Lider Platformy Obywatelskiej opublikował nagranie, na którym widać, jak sam przyjmuje trzecią dawkę.\nCzwarta fala zaczyna coraz mocniej nacierać. W ostatnich tygodniach Ministerstwo Zdrowia informuje o kilkuset zgonach dziennie. Eksperci na czele z ministrem Adamem Niedzielskim apelują do Polaków o rozsądek i odpowiedzialność.\nZobacz również: Uroczyste pożegnanie Angeli Merkel. Odchodzi ze stanowiska kanclerza po 16 latach [WIDEO]\nDo przyjęcia preparatu przeciw CO****** zaapelował także Donald Tusk. Na jego profilu w mediach społecznościowych pojawiło się nagranie.\n— Dzisiaj dla mnie ważny dzień. Idę na trzecie szczepienie. Ważny też dlatego, bo nie tylko że będę czuł się bezpieczniejszy, ale za chwilę są mikołajki — poinformował szef PO.\n— U mnie w domu to szczególny dzień, bo najstarszy wnuk nazywa się Mikołaj, więc ma imieniny, a one są wyjątkowo fajne nie tylko dla niego, bo dostaje najwięcej prezentów, ale wszyscy inni też dostaną prezenty od Mikołaja i będziemy się mogli znowu spotkać w pełnym gronie, zaszczepieni — podkreślił Donald Tusk.\nZobacz również: Sprzątaczka będzie miała jeszcze więcej pracy po Lempart i innych aktywistach? Bezczelna groźba posłanki Lewicy\nPolityk próbował przekonać, że szczepienie jest wyrazem troski o innych i wyjątkowej odpowiedzialności.\n— Nie musiałem nikogo w domu właściwie namawiać. Wszyscy byli przekonani, może dlatego, że wszystkim nam na sobie tak bardzo zależy — zaznaczył.\nZobacz również: Korwin-Mikke skomentował zachowanie Lempart: „Osoba z macicą?” [WIDEO]\n— Domyślacie się, jak bardzo kocham moje dzieci, moje wnuczęta i dlatego jestem taki zadowolony i szczęśliwy, że wszyscy, którzy są uprawnieni, są już zaszczepieni. Ja też właśnie przyjąłem trzecią, przypominającą dawkę i dlatego będziemy mogli te święta i przywitać Świętego Mikołaja wszyscy razem. Jeśli kochasz, to się szczep — dodał były premier.\nŹródło: wMeritum.pl, Twitter.com, rp.pl, TVN24.pl\nPoprzedni artykułProf. Andrzej Zybertowicz szczerze o Tusku: Jest zakładnikiem elit niemieckich\nNastępny artykułNATO pomoże Ukrainie w wojnie z Rosją? Ten sondaż wiele wyjaśnia\nWiele mówiło się o kiepskiej kondycji niektórych szpitali. Jednak nikt nie spodziewał się tego, co ujawnił reportaż programu „Uwaga”. Reporterzy programu „Uwaga” opublikowali relacje pacjentów...\nAwantura w studiu TVN. Artur Dziambor: „Człowieku, czy ty mi dasz coś powiedzieć?” [WIDEO]


Historia7 sierpnia, poniedziałek. "W pierwszych dniach powstania zabijano wszystkich"\nHistoria: 7 sierpnia, poniedziałek. "W pierwszych dniach powstania zabijano wszystkich"\nDodano 7 sierpnia 2019, 06:00 32\nPorucznik Borewitch IP 7 sierpnia 2019, 21:48\nAha odnośnie wpisu Aldony naród niemiecki nie ma prawa istnieć nie po takich zbrodniach. Szkoda że okupacja Niemiec nie wyglądała tak jak okupacja Polski, może jeszcze więcej zostałoby zabitych tych bestii. Gdyby tak Stalin zarządził masowe egzekucję tych bydlakow rozmarzylem się. Niestety USA i GB potrafili tylko mielic ozorem i zabijać na odległość\nPorucznik Borewitch IP 7 sierpnia 2019, 21:41\nPełna zgoda. Jedno zastrzeżenie WH nie był najlepszą armią świata, gdyby był to po prostu by wygrali.\nElegia (Zostały tylko złość i pogarda...) IP 7 sierpnia 2019, 17:57\nNie ma żadnego usprawiedliwienia dla tego, co czynili Niemcy podczas powstania.\nNic z tego, co Niemcy uczynili nie zdarzyłoby się, gdyby powstanie nie wybuchło.\nNiemcy, którzy popełniali zbrodnie podczas powstania, byli moralnymi potworami.\nPolacy, którzy doprowadzili do wybuchu powstania byli nie tylko moralnymi potworami,\nale ludźmi pozbawionymi krzty inteligencji i wyobraźni.\nWielu spośród niemieckich kryminalistów uniknęło kary, ale przynajmniej publicznie\nnie chełpili się swoimi zbrodniami.\nWielu spośród polskich (gorzej niż) kryminalistów, którzy doprowadzili do wybuchu\npowstania, po wojnie zaznawało czci i chwały oraz było dumnych z moralnych skutków\nCzczenie ofiar niemieckich zbrodniarzy, którzy mordowali i polskich zbrodniarzy,\nktórzy podjęli decyzję o wybuchu powstania jest w najwyższym stopniu godne szacunku;\nczczenie powstańców jest częściowo usprawiedliwione, częściowo niezrozumiałe,\na częściowo niemoralne; natomiast czczenie tych gorzej niż zbrodniarzy, którzy rzucili\nnaprzeciw najlepszej armii świata chłopców i dziewczęta, z których jedynie co siódmy\nmiał broń, jest czymś tak haniebnym, że brakuje słów, aby dać wyraz oburzeniu.\nstefan gryniewicz bereza IP 7 sierpnia 2019, 16:30\nPan Aldona ma racje,narod niemiecki nie ma prawa istnienia,Amerykanie powinni byli uzyc bomb atomowych przeciw Niemcom.\nAldona IP 7 sierpnia 2019, 15:44


Efekt domina pogrąży Włochy? - Puls Biznesu - pb.pl\nPakiet ratunkowy dla Grecji uspokoił nastroje na rynkach, ale na krótko. Jak podkreśla Simon Johnson, były główny ekonomista Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), kryzys może zatoczyć szersze kręgi. Na celowniku mogą się znaleźć Włochy, których zadłużenie sięgnie w tym roku 120 proc. PKB, by w ciągu pięciu lat spaść jedynie o 2 punkty proc. O ile jednak restrukturyzacja sięgającego 360 mld euro zadłużenia Grecji może kosztować 100-200 mld euro, o tyle Włochy to problem innego kalibru.\nItalia jest dłużna wierzycielom blisko 2 bln euro. To sprawia, że przygotowanie pakietu stabilizacyjnego może się okazać ponad siły Unii Europejskiej i MFW. Jak podkreśla Simon Johnson, wymagałby on pożyczek i poręczeń na kwotę 500 mld — 1 bln euro. To ogromna kwota, nawet w zestawieniu z wartością niemieckiego PKB. Produkt zachodnich sąsiadów Polski sięga 2,5 mld euro. Jeśli dodać do tego Holandię, Finlandię, Austrię czy nawet Francję, to PKB krajów mogących przyjść z pomocą Włochom sięga 5,5 bln euro. Zważywszy że zadłużenie Niemiec i Francji sięga około 80 proc. PKB, zgromadzenie środków na pomoc dla Włoch może się okazać karkołomnym zadaniem.\n"Budżety europejskie nie byłyby w stanie udźwignąć ciężaru pomocy dla Włoch" — argumentuje Simon Johnson.\nNie jest jednak wykluczone, że wkrótce politycy zmierzą się z tą perspektywą. Sytuacja może się pogorszyć, jeżeli wzrost gospodarczy nie będzie spełniał oczekiwań (w ciągu dwóch dni indeks giełdy w Mediolanie stracił 3 proc., po tym jak we wtorek wskaźnik koniunktury w sektorze usługowym spadł poniżej granicy oddzielającej ożywienie od spowolnienia) lub inwestorzy dojdą do wniosku, że oszczędności budżetowe rządu Berlusconiego są niewystarczające.\nJuż teraz Włosi muszą proponować wierzycielom dochodowość wyższą od rentowności papierów niemieckich o 2 punkty proc. To wciąż o wiele mniej, niż wynosi spread, przy jakim notowane są papiery greckie (13 punktów proc.). Jeżeli jednak inwestorzy zrezygnują z taryfy ulgowej dla Włoch, to notowania papierów rządu w Rzymie mogą ewoluować w stronę ateńskich. To byłaby fatalna wiadomość nie tylko dla banków znad Tybru.\nZaliczkowa dywidenda w Lotosie\nPrzygotowanie , Pomoc , Włochy , Zadłużenie , Pkb , Inwestorzy , Euro\nPuls Inwestora / Efekt domina pogrąży Włochy?


Napastnik - Librerie.coop - Versione epub\ndi Igor Janke\nEDITORE DEMART S.A.\nKsiążka o Viktorze Orbánie to opowieść o jednym z najbardziej barwnych i kontrowersyjnych przywódców politycznych ostatnich lat. Zaczął jako młody, wojowniczy liberał, którzy podczas symbolicznego pogrzebu Imre Nagya w 1989 roku, w słynnym przemówieniu do milionów Węgrów, wezwał sowieckie wojska do opuszczenia Węgier. Zszokował tym i ówczesnych komunistów, i ówczesną opozycję. W następnych latach Orbán przeszedł ewolucję duchową i polityczną. Doprowadził najpierw do rozłamu w swojej partii a potem do budowy silnego, konserwatywnego ugrupowania. Skonsolidował całą węgierską prawicę i dziś jest hegemonem na węgierskiej scenie politycznej. Przeprowadza głębokie reformy, które wywołują kontrowersje w całej Europie. Jednak to nie polityka jest największą pasją jego życia. Tym, co wywołuje prawdziwe emocje u premiera Węgier, jest piłka nożna. Do niedawna był jeszcze zawodnikiem wiejskiej drużyny, w której barwach występował nawet, kiedy był premierem. Do dziś regularnie trenuje i strzela gole. Zbudował niezwykłą, nowoczesną Akademię Futbolu, w wiosce, z której pochodzi. Autor książki, znany dziennikarz, ukazuje Orbána jako żywego człowieka, z jego emocjami i sympatiami, a przez pryzmat jego życia – także historię Węgier ostatnich lat. Opisuje, w jaki sposób doszło tam do dramatycznych podziałów, jakich nie ma dziś w żadnym innym europejskim kraju, wskazuje też historyczne korzenie tych podziałów. Ta książka to żywa, barwna opowieść o ciekawym człowieku, historia twardego, czasem cynicznego polityka i ciepłego ojca pięciorga dzieci, który przyciąga dziś uwagę całej Europy.


Inspirujące projekty stron restauracji - Dobre przykłady i ciekawe rozwiązania, które warto stosować\nInspirujące projekty stron restauracji\nDobre przykłady i ciekawe rozwiązania, które warto stosować\nSą strony, których głównym celem jest poprawa wizerunku właściciela i takie, których projektanci za zadanie powinni stawiać sobie maksymalną użyteczność. Nasz dzisiejszy bohater, czyli witryny restauracji, bez wątpienia należą do tej drugiej kategorii.\nIle razy zdarzyło Ci się, że podczas zamawiania jedzenia (a właściwie, to rozpoczęcia próby zamawiania), na drodze stanęła Ci nieużyteczna strona internetowa? Mnie niestety zdarzyło się to nieraz. Nieczytelne menu, wyskakujące okna czy problemy z dostępem do kluczowych danych, to najczęstsze błędy, jakie znaleźć możesz na tego typu stronach.\nW dzisiejszym artykule postanowiłam więc zebrać podstawowe zasady, których warto przestrzegać podczas projektowania stron internetowych restauracji. Poniżej znajdziecie także kilka ciekawych przykładów. Nie wszystkie z nich odpowiadają w pełni na wszystkie założenia, o których wspominam, są jednak na tyle ciekawe, że szkoda byłoby ich nie pokazać.\nNa co zwrócić uwagę projektując stronę restauracji?\nGastronomia już od jakiegoś czasu w bardzo dużej części skierowana jest przede wszystkim na ruch „mobilny”. Na strony restauracji wchodzimy z pokoju hotelowego, podczas spotkań ze znajomymi czy stojąc przed restauracją, kiedy bez wchodzenia do środka chcemy sprawdzić menu czy zakres cen.\nNiestety wciąż zdarza się, że uzyskanie tych informacji ze strony właścicieli okazuje się być trudne, albo w najlepszym wypadku utrudnione. Nieużyteczne menu mobilne, niedający się zamknąć komunikat o cookies, menu będące jedynie plikiem PDF zapisanym z klasycznego menu dostępnego z restauracji nie pomagają nam odpowiedzieć sobie na nurtujące nas pytania.\nDlatego projektując stronę dla restauracji, musisz pamiętać, że wersji mobilnej nie możesz już traktować jako nieistotnego dodatku, ani też zostawiać jej do samodzielnego zakodowania programiście. To, co wyświetla się na komórce, w tym wypadku może być bardziej istotne dla biznesu klienta, niż klasyczna wersja komputerowa.\nPrzechodząc do samej zawartości - najważniejszą rzeczą na stronie restauracji jest z całą pewnością menu. To ono jest miejscem, w które chce w pierwszej kolejności trafić każdy zainteresowany zakupem klient. W związku z tym musisz zadbać przede wszystkim o to, aby menu było dostępne bez zbędnych komplikacji i było wystarczająco czytelne. Nietypowe układy i ciekawe ozdobniki co prawda mogą narobić klientowi apetytu, jednak decyduj się na nie jedynie wtedy, gdy masz na to wystarczająco miejsca, a dodatkowo masz pewność, że nie wpłynie to negatywnie na użyteczność. Postaw na sprawdzone rozwiązania i układy, które znasz i kojarzysz z innych stron.\nDrugi w kolejności element, który jest kluczowy dla poprawnego funkcjonowania stron tego typu, to łatwe dojście do kontaktu. Oczywiście możliwość skontaktowania się jest ważna w każdej branży, jednak w przypadku restauracji klient często działa pod wpływem emocji. W związku z tym - tak szybko jak się „namyślił”, może się „rozmyślić”. Warto, aby na stronie restauracji numer kontaktowy, albo po prostu zakładka kontakt, była dostępna bez zbędnych udziwnień.\nStrona internetowa restauracji powinna też w miarę możliwości oddawać klimat panujący we wnętrzu i zakres oferowanych cen. Jeśli sprzedaje dania z gwiazdką michelin lub po prostu serwuje je na bardzo wysokim poziomie, a swoją ofertę kieruje do ludzi zamożnych - warto postawić na klasyczny minimalizm i grać zdjęciami. Jednak jeśli ceny nie są wysokie, może się okazać, że zbyt elegancko wyglądająca strona internetowa odstraszy potencjalnych klientów, bo wywnioskują cennik, zanim do niego dotrą. Hipsterski kebab, elegancki bar mleczny czy idąc w drugą stronę - mroczna restauracja serwująca wyszukane dania, raczej nie utrzyma się długo na rynku.\nW zaprezentowaniu klimatu i jakości potraw bardzo pomocne są fotografie. Jeśli masz taką możliwość - poproś klienta o zorganizowanie sesji zdjęciowej, albo przygotuj ją wraz z nim. Realistyczne zdjęcia dań budują zaufanie, a przy okazji są w stanie pobudzić apetyt. Wiem, że projektując stronę restauracji chcesz wyróżnić klienta na tle innych - to świetnie, jednak niech tym wyróżnikiem nie będzie całkowita rezygnacja ze zdjęć. Na rynku istnieje naprawdę wiele stron, a restauracje często mają powtarzające się nazwy (czasem nawet w jednym mieście). Wszystko, co jest w stanie pomóc odbiorcy w kilka sekund skojarzyć, z jakim miejscem ma do czynienia, będzie niezwykle pomocne.\nStrona eleganckiej restauracji Quay na pierwszy ogień zarzuca nas zdjęciami dań w minimalistycznej oprawie, co bezpośrednio sugeruje nam typ kuchni oraz cennik. Z racji na rozbudowaną zawartość menu, twórcy zdecydowali się na zamieszczenie go w ukryciu (tzw. hamburger), jednak poza nim pozostał przycisk umożliwiający rezerwację. Jest on dostępny zarówno na wersji komputerowej, jak i na urządzeniach mobilnych.\nMenu na wersji komputerowej jest dość wygodne i użyteczne. Tego typu zakładki nie sprawdzają się jednak zbyt dobrze na urządzeniach mobilnych, przez co strona może być trudna w zrozumieniu przy pierwszym kontakcie. Jeśli staniesz przed takim wyzwaniem, o wiele lepiej będzie, jeśli zdecydujesz się na pokazanie zawartości całego menu pod sobą (możesz oddzielić kategorie kolorem).\nStrona restauracji Vollerei wita nas na starcie film, na którym kucharz przyrządza lub wykańcza dania. Pokazanie w ten sposób produktów z bliska sugeruje, że są one bardzo wysokiej jakości, a więc tego samego spodziewać możemy się po daniach.\nNa uwagę zasługuje też oparta o delikatne animacje strona główna. Przewijając w dół, poznajemy szczegóły na temat restauracji, a towarzysza temu poruszające się elementy - takie jak nóż, opakowanie na sztućce czy kieliszek. W wersji mobilnej są one widoczne, jednak już się nie animują, aby nie utrudniać korzystania ze strony.\nPrzeglądając stronę, z pewnością zauważysz, że nie ma tam prostego przekierowania do menu. To prawda, ale to dlatego, że nie jest ono w ten sposób dostępne. Aktualną ofertę można poznać zapisując się do newslettera.\nElegancja, przepych i pyszne dania, to z pewnością skojarzenia, które chcieli wywołać na odbiorcach twórcy kolejnej strony restauracji. Aspekty wizualne oparte są o dwa aspekty - po pierwsze - piękne i bardzo apetyczne zdjęcia w sesji, która od razu sugeruje nam charakter lokalu.\nDruga, to inspiracja wizualna wnętrzami, dobrze widoczna w foncie czy ozdobnikach. Dodatkowo zdecydowano się na ciekawe połączenia kolorów - nie mamy tam ani czerni, ani bieli (zastępują je zielony, złoty i beże), co sprawa, że strona bardzo się wyróżnia.\nNiestety samo menu jest trudno dostępne i możliwe do pobrania (przeczytania) jedynie w formie nieprzygotowanego do druku PDFa. Bardzo wygodnie można jednak zarezerwować stolik.\nTwórcy strony restauracji Spicy No Spicy postawili na nieoczywiste rozwiązanie i na stronie głównej w dużej mierze nie nawiązują zbyt wiele do samego jedzenia. W zamian za to dostajemy minimalistyczne ilustracje i zdjęcia wnętrz. Jedzenie co prawda pojawia się nieco później, na samym dole, nie rzuca się jednak szczególnie mocno w oczy.\nCiekawostką do przemyślenia w przypadku projektowania dla restauracji jest zamieszczenie wyjaśnienia „menu” obok ikonki. W klasycznym przypadku jest to uznawane za dobrą praktykę poprawiającą wygodę używania, dla tego typu stron może to być jednak mylące. Ja klikając w menu, spodziewałam się, że zostało ono „wyciągnięte” poza listę i jest osobnym linkiem, a w rzeczywistości rozwinęłam po prostu menu boczne.\nCałe szczęście jak już dojdziesz do menu - jest bardzo fajnie. To doskonały przykład prostego, eleganckiego, ale responsywnego i bardzo wygodnego przedstawienia oferty restauracji.\nStrona restauracji Koox, to świetny przykład na to, jak zrobić przepięknie wyglądającą stronę, która niekoniecznie będzie ekstremalnie użyteczna. Na start witają nas estetyczne ilustracje, wprowadzające do oferty, które kończą się zachętą do przejścia w menu. Jak wspominałam - ja stawiam na zdjęcia, jednak w tym wypadku wygląda to całkiem dobrze.\nProblem pojawia się natomiast, gdy przechodzimy do menu. Ponownie - wygląda świetnie, jednak przeglądanie go w ten sposób - szczególnie gdy nie masz za wiele czasu, albo szukasz czegoś konkretnego, nie jest najprzyjemniejsze.\nNa stronie restauracji sprzedającej rybę z frytkami wita nas… animacja odcinanej głowy. Nie jest to może najprzyjemniejszy widok, jednak na pewno zapada w pamięć. Cała strona jest natomiast ekstremalnie prosta. Strona główna ma wprowadzić nas w ideę restauracji. Poza nią do dyspozycji są jedynie dwie postrony - menu oraz kontakt, czyli wszystko, czego potrzebujemy. Dodatkowego smaczku dodają animacje podczas przeładowywania się strony, które przypominają poruszające się fale wody.\nstrona, www, webdesign, restauracja


Przetarg na koncepcję programową S1 Bielsko-Biała – Mysłowice ogłoszony - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\nKatowicki oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad ogłosił przetarg na opracowanie koncepcji programowej dla budowy drogi ekspresowej S1 od węzła Kosztowy II w Mysłowicach do węzła Suchy Potok w Bielsku-Białej. Wykonawca zadania ma w późniejszym czasie wspierać zamawiającego w przeprowadzeniu przetargu na wybór wykonawcy robót budowlanych.\nFirma, która zwycięży w przetargu będzie zobowiązana do opracowania koncepcji programowej dla budowy drogi ekspresowej S1 od węzła Kosztowy II w Mysłowicach do węzła Suchy Potok w Bielsku-Białej zgodnie z wymaganiami określonymi w opisie przedmiotu zamówienia, umowie i tabeli wyceny etapów umowy wraz z wszystkimi niezbędnymi opracowaniami, materiałami, uzgodnieniami i czynnościami koniecznymi do wykonania tej dokumentacji.\nDodatkowo, wykonawca będzie wspierał katowicki oddział GDDKiA w trakcie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na roboty budowlane wraz z udzielaniem wyjaśnień i odpowiedzi oferentom.\nBudżet inwestora opiewa na 7,622 mln zł. Zamawiający czeka na ofert do 20 lipca 2017 roku. Podczas ich oceny będzie brał pod uwagę cenę (60%), okres gwarancji (20%) oraz jedno kryterium społeczne, czyli zatrudnienie osoby bezrobotnej lub/i niepełnosprawnej (20%).\nWedług założeń, przedmiot zamówienia będzie realizowany przez okres 21 miesięcy. Na ten czas składa się 11 miesięcy, przez które opracowywana będzie koncepcja oraz 10 miesięcy wsparcie zamawiającego w trakcie postępowania dotyczącego budowy drogi.\nPoczątek dużej inwestycji\nS1 na tym odcinku jest uzupełnieniem europejskiego korytarza nr VI łączącego kraje nadbałtyckie z krajami południowej Europy. Na terenie Polski w tym korytarzu przebiega między innymi trasa drogowa: autostrada A1 – droga ekspresowa S1 na odcinku Bielsko-Biała – Zwardoń.\nTrasa będzie przebiegała po nowym śladzie. Jej początek został przewidziany na istniejącym odcinku S1, ok. 1.5 km za węzłem Kosztowy I. Koniec projektowanego odcinka ma znajdować się w węźle „Suchy Potok”, gdzie droga będzie się łączyć się z kilkoma innymi arteriami. Będą to: istniejący odcinek drogi ekspresowej S1 Bielsko-Biała – Zwardoń (granica ze Słowacją), istniejący odcinek drogi ekspresowej S52 Bielsko-Biała – Cieszyn (granica z Republiką Czeską) oraz projektowana droga ekspresową S52 Bielsko-Biała – Głogoczów tzw. Beskidzką Drogą Integracyjną.\nInwestycje w S1\nDroga S1 na odcinku Bielsko-Biała – Mysłowic jest bardzo istotna dla regionu i całego kraju. Ten fragment o długości ok. 60 km pozwoli szybko przemieścić się z Konurbacji Górnośląskiej na południe. Dodatkowo, dzięki połączeniu z drogami, które prowadzą do granic Polski, pozwoli na szybszy tranzyt do Czech i Słowacji.\nW sprawie S1 wczoraj podpisany został także program inwestycji odcinka Mysłowice – Lędziny. Ta droga ma zostać rozbudowana. Dzięki temu pa poprawić się bezpieczeństwo i płynność przejazdu na tej trasie. Koszt zadania to ponad 73 mln zł. Ma ono zostać zrealizowane w latach 2019 – 2020.


przez rzeczoznawców Dekra dla samochodów używanych. Każde auto można też sprawdzić podczas jazdy testowej. Dzięki współpracy z firmą Dekra Polska w zakresie oceny stanu technicznego samochodów w programie i-Best ograniczamy do minimum ryzyko zakupienia przez klienta samochodu z ukrytymi wadami, jakimi\nspore obciążenie dla domowego budżetu. Niemniej, w trosce o bezpieczeństwo, warto w podbramkowej sytuacji finansowej sięgać po budżetowe, lecz nowe ogumienie. Rozwiązaniem są też używane komplety z przynajmniej półroczną gwarancją. Mamy wówczas pewność, że zostały pozytywnie ocenione przez fachowca i\nprodukcja nowych silników rozpocznie się 22 kwietnia a w ramach rekompensaty za czas, w którym 911 GT3 (991) nie mogą być uruchamiane, producent przewidział dodatkowy rok pełnej gwarancji na auto. ZOBACZ TAKŻE: Porsche wymieni silniki w GT3 Porsche radzi: "Nie używaj swojego GT3"\nczteroletnich i starszych samochodów marki Volvo. Rabaty na części zamienne wynoszą 10 % w przypadku samochodów czteroletnich i sięgają aż 25 % w przypadku samochodów sześcioletnich i starszych. Z kolei za usługi serwisowe właściciele aut Volvo zapłacą od 20 do 50 % mniej. Jednakże finansowa oszczędność to nie\nW tej chwili jest także w ofercie akcja serwisowa dla samochodów starszych niż czteroletnie. Do 18 marca serwis za 800 zł. -- Przedstawiciel Volvo na Forum\nTak na poważnie - ktoś tutaj wierzy w te gwarancje, jeśli gr(d)upa VW nie chce nawet honorować tych w nowych autach? Ha, ha, ha. Mój kumpel ma Octavię. Nie mogłem uwierzyć ile rzeczy mu popękało w środku. W życiu by mi do głowy nie przyszło kupić odpad atomowy.\nMnie dziwi,że wy się dziwicie. Przecież to jest biznes,a na biznesie ma się zarabiać !!! Nikt wam starego grata z przebiegiem 500000 za darmo nie wyremontuje.\ni kolejny kwiatek z TDI: "pompa oleju" akurat tam pada naped pompy oleju, a nie sama pompa...;) dziekuje, postoje, poczekam na lawete...\nuszczelka głowicy (nie dotyczy przedmuchów) ta umowa to czyste oszustwo, bo wyłącza wszystko co się psuje, więc nie chroni przed niczym a jest jedynie metodą na skrojenie blondynek :D\n"Auto go jednak nie otrzyma, jeśli podczas badania okaże się, że zamiast 100 tys. (5 lat) na liczniku nakręcone ma kilka setek więcej. " To też dyskwalifikuje olbrzymia liczbę sprowadzanych aut.\nZrobimy wam wadliwe bądź tandetne auto, słono za nie zapłacicie, a jak już się wam zepsuje, to wam za darmo naprawimy, o ile zapłacicie dodatkowe ubezpieczenie. Nie ma to jak poczucie humoru.\n... głowica silnika (z wyłączeniem pęknięć i odkształceń) - więcej pytań nie mam. Kiedyś VW to był synonim trwałości i niezawodności, a jak pokazuje rzeczywistość lepsze już są od niego takie tuzy bezawaryjności jak Alfa Romeo, Kia czy Dacia ;))\nz wylaczeniem pekniec i odksztalcen glowicy - lol wiedza co popsuli i w zyciu tego nie ubezpiecza. www.auto-swiat.pl/1-test-dlugodystansowy-volkswagena-passata-20-tdi-czyli-nasz-wieczny-pacjent czyli chca wyciagnac od naiwnych pieniadze, bo kazdy kto zawrze z nimi taka umowe bedzie robil\nto jedna z kilku promocji z jakiej można skorzystać w serwisach Volvo -- Przedstawiciel Volvo na Forum.\nauto, no i ma. Właśnie czeka mnie pierwszy przegląd, który trzeba zrobić, żeby nie stracić gwarancji. Cena za przegląd taka, że miałbym za te same pieniądze auto z wypożyczalni na tydzień. A gdzie pozostałe koszty? Ubezpieczenie, podatek drogowy? To kolejne dwa tygodnie na auto z wypożyczalni. W sumie\n> wkurza mnie jeszcze, jak mało auta tracą na wartości To zależy które. Takiego Sandero moim zdaniem nowego kupować nie warto, ale używane to już inna bajka, właśnie z racji dużych spadków wartości. Natomiast jeśli kupować coś, co na wartości spadło niewiele, to lepiej moim zdaniem poszukać\ntylko gwarancji, ale serwisu. Przy moich obecnych dochodach w moim zasięgu są auta klasy A czy B. Przykro mi, ale przy moich potrzebach nie uważam ani nowej Fabiedy ani nowego Polo za samochód. A tylko na tyle by mnie było stać. Jestem biedny i mam tego świadomość. Z chęcią bym powyrzucał kasę w błoto\nstrach czy stłuczone, klepane, ukryte wady, masz gwarancje ze będziecie jakis czas nie naprawiać. Wogole ja jestem ze wole poczekac dołożyć i kupic nowe niz używane Tak samo jak elektronikę , kupiliśmy 3/4 razy cos używanego i za chwile był problem. -- ----------------- Życie ma tyle kolorów, ile\nkomórkowej" wiec naprawdę kiepsko ale warto przeczytać ten artykuł sponsorowany www.auto-swiat.pl/wiadomosci/auta-uzywane-aaa-auto-rozwija-siec-i-daje-gwarancje/2ls1vk a\ndo.ki Pomijając,że piszemy o używanych autach,śmiem twierdzić,że w większości salonów stoi złom.Mam przykłady wielu marek,yebiących się na potęgę na gwarancji. P/S ja akurat lubuję się w autach lat 30-40+ :)) -- Beer will change the world! I don't know how,but it will:) Life is too short to\nNie, żebym się czepiał, ale jak nawet kupię coś używanego, to za rachunkiem i z gwarancją rozruchową (a zatem w "górnym przedziale cenowym" z portali aukcyjnych). Inna sprawa - nie wiem, co masz do zamienników. We wrześniu kupiłem dwie poduszki tylnego zawieszenia w cenie jednej w ASO (1230 złotych\nzrobi się fabrycznie nowe, > że stuprocentową pewnością historii i pochodzenia i dostanie piecioletnia gwa > rancję mechaniczna i jeszcze dłuższą na blachy? > wiem:) gwarancja to tani chwyt marketingowy:) utrata wartości nowego auta to 50% w 4 lata...używane zadbane jeździ tak samo\nczłowiek od > bija tymi innymi kosztami właśnie, plus ma jeszcze te niewycenialne jak np. wyż > szy stopień bezpieczeństwa, absolutną niemalże pewnosć źródła pochodzenia i his > torii auta, większą niezawodność i (w moim przypadku) pięcioletnią gwarancję i > darmowe assistance. ale\n; > > Poza tym co to jest "gwarancja"? Tani chwyt marketingowy...ludziska myślą > że ja> > k auto jest na gwarancji to przez 3 ,5 ,7 lat nic sie nie zepsuje a potem > rozcz> > arowanie bo się zepsuło a gwarancja tego nie obejmuje i są wyłączenia :) > > No, tak\nJakim skrajnym warunkom? Zwłaszcza ten pierwszy który jest używany kilka razy w miesiącu przez ledwo rok czasu (mówię o sobie) nie jeżdżę po leśnych drogach ani nie trzymam na mrozie czy słońcu? Zawsze był zabierany do domu. Może auto trzeba też wymieniać po 5 latach bo wciąż na zewnątrz stoi w\ntomek854 napisał: Tak bym sobie teraz musiał szukać kolejnego pięciolatka, czyli w sumie w ciągu > 10 lat wydałbym więcej na samochody - bo takie auto wciąż jest więcej warte niż > 50%. A do tego przez całe 10 lat jeździłbym bez gwarancji, a tak miałem 5 lat > auto na gwarancji\ngaltomone napisał: > 1. Kupujesz nowy i masz (...) > 99% szans na to, ze będzie bez przygód lakierniczych. jesteś optymistą, praktycznie w kazdym transporcie jest przygoda lakiernicza > 2. kupujesz używane z gwarancja w ASO - 99% sznans na brak kręcenia licznika w dodatku optymistą\npopieram mruwe w kwestii skody; dodatkowo na korzyść skody używanej dochodzi fakt, że skody często kupują ludzie rozsądni, którzy jeżdżą z głową i dbają o auto - ten idiotyczny stereotyp "pana w kapeluszu" paradoksalnie wpływa na korzyść tych aut wg mnie (bo właśnie masz gwarancję, że żaden\n1. Kupujesz nowy i masz 100% szans na to, ze będzie mieć nie kręcony licznik i 99% szans na to, ze będzie bez przygód lakierniczych. 2. kupujesz używane z gwarancja w ASO - 99% sznans na brak kręcenia licznika - jeśli wszytkie przeglądy były w ASO i interwaly przegladow się jakos pokrywają. Szanse\nkię rio za 48 tys. w kredycie 50/50, ubezp. OC/AC za 3% wartości auta, brak PCC (2%), wymiana np. akumulatora czy opon po 6 latach, gwarancja 7 lat (przeglądy co 2 lata) - przy używanym z 2011 za 33 tys. I wbrew stereotypom, nie zawsze te ściągane z zagranicy sa jakoś wielce super wyposażone.\nzaczela sie konczyc i pojawil sie problem. > > Ale podobno nabywaca auta z Lodzi szybko sobie pieczateczke na miejscu zalatwil > (pytalem jak dzonil potrm jeszcze o cos pytajac). > nic mi się nie pomyliło...a homologację butli mam na 10 lat...instalacja jest nowa i ma 2 lata gwarancji\ndobrze potargujesz to dostaniesz za niewielką dopłatą do kredytu ubezpieczenie pogwarancyjne auta :) Jeśli chodzi o auto nowe za 300-400 zasady: wpłata 50% wartości auta, a 2 część kwoty na raty. gwarancja i pakiet pogwarancyjny za 1 zł.(7 lat łącznie) do tego coroczny przegląd za złotówkę - koszt oleju\n? auta za 100 tyś po gwarancji nadają się tylko do kosza , a Ty walisz luźne przez kino domowe ?\nCo sądzicie o programach typu Używane jak Nowe albo Używane z gwarancją. Gdzie szukać takich aut, czy faktycznie te auta są sprawdzone co do stanu techcznicznego, przebiegu etc. A może to zwykły marketing i salon dilera dolicza sobie marżę typu 20% za takie hasło typu "auto z gwarancją\ntak warto dołożyć i kupić nawet używany Baby Jogger city mini gt Ja niedawno kupiłam używany i jeszcze na gwarancji. Bardzo dobra jakość i taki zgrabny, wszędzie wjedzie i wejdzie do bagażnika mojego auta bez problemu.\n, używane auta, to jest to plus. Takiej gwarancji mieć nie będziesz. Będziesz mieć dożywotnią gwarancję legalności. Co za bełkot marketingowy swoją drogą. > Umowmy się, ze na naszym rynku aut używanych trochę zmian i jakas standaryzacja > zasad by się przydaly. To prawda ale wątpię czy zostaną\nHmmm... jakos jestem ostrozny w marzeniach :-) Zreszta ja na tyle lubie auta i na tyle podoba mi się ich zawsze sporo, ze majac więcej kasy i tak kupowałbym używane tylko częściej... :-) Problem polega na tym, ze możemy dojść do czasów gdy zakup auta bez gwarancji producenta może być drogi (z\ngaltomone napisał: > 2. kupujesz używane z gwarancja w ASO - 99% sznans na brak kręcenia licznika - > jeśli wszytkie przeglądy były w ASO i interwaly przegladow się jakos pokrywają. > Szanse na bezwypadkowość mniejsze bo naprawda blacharksa mogla byc poza ASO, a > le (chyba, ze\nznajomy przypudruje i będzie do sprzedania. Poza tym, przecież powszechnie wiadomo, że w Polsce nie opłaca się kupować aut nowych, bo po pierwsze, od razu po wyjechaniu z salonu tracą na wartości, po drugie i tak się psują. Po trzecie mają gwarancję i należy je serwisować wyłącznie w aso, by jej nie\nRe: Volvo Selekt\nsamochody używane na gwarancji to napewno bardzo korzystna propozycja nawet jeśli te auta beda nieco drozsze -- Przedstawiciel Volvo na Forum\n- facet przyjechał bo auto stoi u mechanika czekając na wymianę hałasującego łańcucha. Kupił nowy napinacz i poprosił o używany łańcuch. Właściciel tłumaczy mu, że to bez sensu i nie ma absolutnie żadnej gwarancji, że ten używany będzie w lepszym stanie od tego, który wymienia. Nic nie trafiało, tak jak\nOdpuść sobie. Znajdź auto od 1-szego właściciela (nawet drugiego czy trzeciego, ale z udokumentowanym, najlepiej polskim pochodzeniem) albo weź używany z ASO. W obu przypadkach będzie drożej, ale bezpieczniej. ASO może dać jakąś gwarancję, może z pół roku.


Instalacja serwera BackOffice Small Business Serwer po wymianie komputerów w pracowni\nDELETE , prawym klawiszem myszy klikamy w "niebieską ramkę" partycji D i kasujemy ją - wybierając DELETE.\nOpisana poniżej instalacja została wykonana na komputerze:\nProcesor Pentium IV 2GHz, dysk twardy 60 GB, karta graficzna GeForce 2, karta sieciowa Realtek 8139.\nW trakcie typowej instalacji na nowym komputerze najpierw tworzona jest partycja podstawowa o rozmiarze 2GB oraz dysk logiczny również o wielkości 2 GB. Obecnie partycja podstawowa o wielkości 2 GB jest stanowczo za mała. Po zainstalowaniu wszystkich niezbędnych składników pozostaje na niej około 400 MB wolnego miejsca. W czasie użytkowania serwera wielkość ta sukcesywnie się zmniejsza. Aby można było zainstalować Windows NT na dużym dysku należy uaktualnić plik atapi.sys, ponieważ plik znajdujący się na płytkach instalacyjnych nie potrafi obsłużyć funkcji przerwania 13h, co jest konieczne przy obsłudze dużych dysków. Uaktualniony plik atapi.sys można ściągnąć ze strony:\nPlik ATAPI.EXE jest samorozpakowującym się archiwum. Po rozpakowaniu tego pliku otrzymujemy następujące pliki: atapi.sys,disk1, 0emsetup, textsetup.oem, readme. Plik ten przegrywamy na dyskietkę. Oprócz pliku atapi.sys do instalacji serwera potrzebne będą: dyskietka instalacyjna serwera MEN (generujemy ją wybierając typ serwera – inny) i dyskietka z np. Partition Magic 5.0 ( pełna wersja tego programu była w czasopiśmie Komputer Świat – ekspert Nr 1 z września 2002. W czasopiśmie tym znajduje się również dokładny opis obsługi tego programu.)\nDo napędu CD-ROM wkładamy płytę CD1.\nUruchamiamy komputer z dyskietki startowej do instalacji SBS. Na ekranie wyświetlone zostanie menu:\nWybieramy pierwszą opcję. Wyświetli się dodatkowe menu wyboru:\nWybieramy ponownie opcję pierwszą. Na ekranie zostanie wyświetlony komunikat:\nPo ponownym uruchomieniu komputera wybieramy: Instalacja SBS NA NOWYM KOMPUTERZE (dane na HDD są kasowane), a następnie formatowanie dysku C: i D: oraz instalacja SBS.\nPo załadowaniu obsługi napędu CD-ROM, formatowany jest dysk C:, a następnie uruchamiany proces automatycznej instalacji serwera Windows NT.\nGdy na niebieskim tle zobaczymy żółty pasek to ze stacji dyskietek wyjmujemy dyskietkę. Po zakończeniu kopiowania następuje ponowne uruchomienie komputera już z dysku twardego. Utworzony zostaje katalog główny serwera SBS na dysku C: (C:\_winnt.sbs) i następuje kopiowanie do niego plików z katalogu tymczasowego. W trakcie kopiowania wkładamy ponownie dyskietkę startową. Po zakończeniu kopiowania następuje restart komputera.\nKomputer uruchamia się z dyskietki. Z menu wybieramy Instalacja SBS NA NOWYM KOMPUTERZE (dane na HDD są kasowane), a następnie Start Windows98 + CD-ROM. Na ekranie wyświetli się A:\_>. Wtedy do stacji dyskietek wkładamy dyskietkę z plikiem atapi.sys i kopiujemy go do katalogu C:\_winnt.sbs\_system32\_drivers. Wyjmujemy dyskietkę i restarujemy komputer.\nPo uruchomieniu komputera następuje konwersja systemu plików FAT na dysku C: do systemu NTFS. W trakcie tej konwersji ponownie wkładamy dyskietkę instalacyjną serwera.\nPo konwersji komputer uruchamia się z dyskietki startowej. Z menu wybieramy Instalacja SBS NA NOWYM KOMPUTERZE (dane na HDD są kasowane), a następnie Start Windows98 + CD-ROM. Na ekranie wyświetli się A:\_>. Wtedy do stacji dyskietek wkładamy dyskietkę z Patrition Magic, i wpisujemy polecenie A:\_>pgmagic i naciskamy enter. Uruchomi się Patrition Magic i wyświetlona zostanie aktualna struktura dysku. Widoczne będą partycje C i D oraz wolny obszar dysku. Aby ustalić dowolnie wielkość partycji C i D wykonujemy następujące czynności:\nprawym klawiszem myszy klikamy w "biały obszar" partycji D i kasujemy ją - wybierając DELETE,\nprawym klawiszem myszy klikamy w "niebieską ramkę" partycji D i kasujemy ją - wybierając DELETE. Teraz prawym klawiszem myszy klikamy w "fioletowy obszar" partycji C i wybieramy RESIZE/MOVE i zwiększamy rozmiar partycji C (ja ustawiłem na 20 GB).\nw pozostały wolny obszar dysku klikamy prawym klawiszem myszy i wybieramy CREATE. W polu Create as: - ustalamy Logical Partition, natomiast w polu Partition Type: - ustalamy Unformated. Możemy również ustalić wielkość dysku D: ( ja ustawiłem na 20 GB). Zatwierdzamy dokonane zmiany. Po zakończeniu pracy programu wychodzimy z Partition Magic, wyjmujemy dyskietkę i restartujemy komputer. Po restarcie następuje kontynuacja automatycznej instalacji serwera SBS.\nPo zakończeniu instalacji instalujemy Sevice Pack 6 dla Windows NT i Internet Explorer 6.0 (pliki instalacyjne dostępne na stronach Microsoftu). Nie polecam instalowania Intrnet Explorera 5.0 lub 5.5 (nie współpracują poprawnie z polską nakładką konsoli SBS).


Maki Niebieskie Polskie Tkaniny\n» Maki Niebieskie\nPL 54%, CO 46%\nTkanina meblowa Maki to ciekawy materiał obiciowy posiadający wzór w kwiaty. W tle widoczne są drobne liście połączone łodygami. Całość utrzymana jest w modnej i żywej kolorystyce. Tkanina jest gładka w dotyku i wytrzymała. Materiał doskonale prezentuję się na różnego typu meblach: wersalkach, sofach i narożnikach. Wykorzystywany jest również jako materiał dekoracyjny m. in. do obszycia poduszek.\nKolekcja Maki występuje w kolorach:


www.eprace.edu.pl » wojna-literacka » Sytuacja pisarzy w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej » Postawy literatów polskich wobec reżimu\nPostawy literatów polskich wobec reżimu\nKońcówka lat czterdziestych XX wieku była dla wszystkich mieszkańców państw bloku socjalistycznego początkiem zupełnie nowej rzeczywistości. Wszelka próba analizy bądź oceny ludzkich postaw wobec nowego reżimu opatrzona musi być klauzulą przypominającą, że zmiany dokonane zostały nie tylko w zakresie polityki, ale również – a nawet przede wszystkim – w obszarze sposobu ludzkiego myślenia. Nowością w ustroju powojennym był zarówno skład nowego rządu, jaki i samo rozumienie władzy, czy metod jej sprawowania. Także społeczeństwo uległo metamorfozie, a metamorfoza dotyczyła nie tylko warunków życia i ogólnie pojętej codzienności, ale i poglądów, wierzeń, myślenia o przyszłości i wielu innych aspektów. Pojmowanie charakteru i roli sztuki było zatem jedną z wielu zmian.\nKultura literacka poddawana była nieustannemu naciskowi ze strony totalizującego się ustroju. Tępienie wolnego słowa przybrało postać nie tyle eliminacji literatury, co raczej jej odgórnego administrowania. W sposób naturalny słowo pisane ulegało zubożeniu, przy jednoczesnym zachowaniu się przy życiu „zawodu literata”. Pisarze i poeci byli władzy ludowej szczególnie potrzebni. Mając zaplecze ideologiczne wyrażone w dobrej formie literackiej i podpisane znanym nazwiskiem, władzom łatwiej było „reklamować” reprezentowany przez nią ustrój. Aby więc pisarz czy poeta mógł cieszyć się możliwością wydawania swoich tekstów, musiał w obliczu nowej sytuacji politycznej przyjąć jakąś metodę działania.\nTrudno wyraźnie wskazać, jakie byłyby konsekwencje otwartej odmowy „ideologicznej współpracy”, szczególnie pod koniec lat czterdziestych. Historia PRL-u nie zna żadnego pisarza-męczennika, szczególnie takiego o znanym nazwisku, który zostałby przez władze zgładzony czy długotrwale więziony. Jak przyznaje Jacek Trznadel: „Mieliśmy oczywiście świadomość, że w tej akcji tępienia wolnego słowa przez władze komunistyczne – ingerencja w swobodę druku, to mimo wszystko stosunkowo lekki rodzaj szykan, choć jakże ciężki dla pisarzy – odbieranie sensu ich pracy i życia”49. Nie oznaczało to jednak wcale, że literaci, z uwagi na swe znane nazwiska nie mieli się czego obawiać. Względna „lekkość” ewentualnych konsekwencji nie mogła być przecież do przewidzenia, szczególnie w okresie stalinizmu. Przypadki szykan – nawet jeśli w porównaniu z tragicznymi losami akowskich żołnierzy czy setek ludzi anonimowych, pozbawionych „znanego nazwiska” faktycznie można określić je mianem „lekkich” – zdarzały się i w świecie literackim. „Życie pokazywało, że – pisze Trznadel – cenzura może łączyć się z osobistymi represjami. Wiedziałem o szykanach policyjnych wobec Melchiora Wańkowicza, po jego powrocie do kraju, o procesie i groźbie uwięzienia”50. Wańkowicz, który z emigracji powrócił do kraju pod koniec lat pięćdziesiątych, znalazł się w więzieniu na pięć tygodni, pod zarzutem współpracy z Radiem Wolna Europa51. Jako były żołnierz Brygady Wileńskiej aresztowany w 1948 był także Paweł Jasienica52. Silnie represjonowano mniej znanego literata, Wojciecha Bąka, który po samobójczej próbie (spowodowanej między innymi całkowitym zakazem druku pisanych przez niego poezji) zamknięty został w październiku 1950 roku w zakładzie dla nerwowo chorych53. Znamienny jest też jeden z zapisów Marii Dąbrowskiej w jej Dziennikach powojennych (z listopada 1945): „Był Miłosz. Piłam z nim wódkę. A raczej każde z nas piło na swoją rękę. B. smutny. Ktoś zrobił na niego donos, że pisuje pesymistyczne listy za granicę – wyjazd jego do Chicago odwlókł się. Sprawę zażegnał, ale wydał wszystkie pieniądze. Jest bez grosza”54. Dlatego też, biorąc pod uwagę powyższe przypadki, a zwłaszcza przypadek ingerencji władz w prywatną korespondencję, to raczej w atmosferze niepewnego jutra i nieustannej inwigilacji polscy literaci decydowali się na jedno z wielu możliwych rozwiązań.\nNie sposób oczywiście wymienić wszystkich postaw przyjętych przez ludzi pióra, tak samo jak niemożliwością jest wszystkie je wyjaśnić, wytłumaczyć, bądź usprawiedliwić. Bardzo trafnie podsumowuje to Andrzej Werner w książce Krew i atrament: „Nie ma prostych, jednoznacznych interpretacji ani ocen tak złożonej, wielowymiarowej, choć w pewnym sensie jednorodnej rzeczywistości, jaką była kultura PRL. Pojęcia zdrady, kolaboracji są jak uderzenia siekierą, a tu trzeba o wiele subtelniejszych narzędzi. Trzeba choćby odróżnić kolory wielorakich kolaboracji: kolor strachu, ale i przekonań ideowych zbyt wolno blednących, nie nadążających za rzeczywistością, ale może i ze względu na coś takiego jak wierność? Kolor złudzeń coraz bardziej dziwacznych, wreszcie – kolor głupoty i zaślepienia, umysłowego kalectwa i braku elementarnej wrażliwości, ale także zwyklej wygody, chciwości, rządzy władzy i przywilejów”55. Biorąc pod uwagę powyższe, ujęte w dość metaforycznej formie słowa, można jednak, bez prób oceny i w pewnym uproszczeniu, z historycznego punktu widzenia wyróżnić kilka „podstawowych” sposobów zachowań, które znamienne były wśród pisarzy w epoce socjalizmu, szczególnie w jego pierwszych latach.\nPierwszą formą reakcji na nowo zaistniałą rzeczywistość była zakrojona na szeroką skalę współpraca – literacka i polityczna – z komunistycznymi władzami oraz związane z nią utożsamianie się z zaistniałym w kraju stanem rzeczy. Taka identyfikacja z systemem, do dziś silnie dyskutowana i wciąż kontrowersyjna, miała oczywiście wiele przyczyn i wiele oblicz. Czym innym była spotykana u niektórych literatów nadgorliwość56, czym innym zachowawczy brak wyłamywania się spod narzuconych przez nową władzę reguł. Uproszczeniem byłoby także założenie, iż wszyscy pisarze gloryfikujący „nową rzeczywistość” kierowali się jedynie zbiorowym oportunizmem i wygodnictwem. Współpraca powodowana mogła być przecież zarówno konformizmem i zwykłą wygodą, jak i strachem lub faktyczną wiarą w nowy ustrój.\nStrach towarzyszył głównie tym literatom, którzy podczas wojny znaleźli się pod okupacją sowiecką i doskonale znane były im metody „realnego stalinizmu”. Aleksander Wat, który w roku 1940 znalazł się we Lwowie, w Moim wieku (czyli w tzw. wywiadzie-rzece, udzielonym Czesławowi Miłoszowi) wspomina, jak NKWD wpadło do redakcji pisma „Czerwony Sztandar”, gdzie wówczas pracował: „Wszyscy są obecni, zadają pytania, każdy musi mówić o sobie, musi powiedzieć swoja biografię. Wszyscy siedzą, pełno inkwizytorów, oczu (…). Jesteś, masz jeszcze pięć minut i w ciągu tych pięciu minut musisz w sobie dokonać wyraźnego rozszczepienia. Jak gilotyna, musisz odciąć jedną połowę od drugiej. I musisz czuć w sobie, żeś odciął, bo inaczej nic z tego nie wyjdzie, zaplączesz się. Inkwizytorzy mają wspaniałe oczy i świetnie wyostrzony słuch”57. Wtedy to, podczas wizyty NKWD, Wat „przyznał się” do tego, że przed wojną krytykował wprawdzie terror w ZSRR, ale poznawszy lepiej Związek Sowiecki odkrył, że w krytyce swojej mylił się. Podobnych oświadczeń i raportów o „swojej winie” było wśród literatów wiele. Strach, jako wciąż żywe wspomnienie, towarzyszył nie tylko Watowi. Także Julian Stryjowski czy wspominany Adam Ważyk, czołowy ideolog nowej władzy, mieli za sobą „wspomnienia lwowskie”, podobne do reminiscencji cytowanego pisarza. Co ciekawe, w próbie interpretacji własnego zachowania, wśród literatów bardzo często obok „strachu” pojawia się „wiara”. Początkowo niespójne zestawienie okazuje się mieć głęboki sens. Zasadniczo w sytuacji swoistego „prania mózgu” trudno rozróżnić jedno uczucie od drugiego. Tłumaczył to Kazimierz Brandys, na przykładzie Adama Ważyka: „Ważyk spędził wojnę w ZSRR. Tam się przeraził i uwierzył. Czy wiara się może łączyć ze strachem? Myślę, że tak. Niegdyś o dobrym, wierzącym chrześcijaninie mówiło się: »bogobojny człowiek«”58.\nNiemniej jednak, „zwyczajny” strach przed totalitarną aparaturą, na której opierał się reżim, był dość silny, także i po okresie stalinizmu. Stanisław Rembek, już po październikowej odwilży, pod koniec lat pięćdziesiątych wydał za granicą swoją powieść W polu. Wydanie książki umożliwił mu z funduszów paryskiej „Kultury” Jerzy Giedroyć. Początkowo autor pełen był wdzięczności i zachwytu. W sposób żartobliwy pisał do Giedroycia: „Przysłowie, że w Paryżu nie robią owsa z ryżu, mogło mieć jakiś sens w czasach, zanim Pan tego miasta nie obrał sobie za rezydencję i teren swojej działalności. Oto ze mnie, odsianej z pogarda plewy, uczynił Pan swoją sztuką już nie ziarno białego ryżu, ale po prostu kiść złocistej i cenionej u nas nade wszystko – kukurydzy”59. Później jednak, kiedy w ramach wciąż trwającej polityki kulturalnej oraz propagandy dyskredytującej pismo „Kultura”, pojawiły się w prasie krajowej oskarżenia Rembeka o „antyradzieckość”, pisarz rozesłał po redakcjach krajowych periodyków literackich fałszywą informację, jakoby Instytut Literacki w Paryżu wydał wprawdzie powieść W polu, ale bez jego autorskiej zgody. Postępowanie takie może służyć za dowód tego, iż strach odbiegania od narzuconej przez władze linii myślenia nie skończył się wraz ze śmiercią Stalina.\nInną kwestią jest to, iż postawa oportunizmu nie wynikała tylko z „fałszywej” wiary powodowanej strachem, ale i z wiary prawdziwej. Nie wiadomo oczywiście – zwłaszcza z perspektywy czytelnika znającego komunizm i „realny socjalizm” tylko z publikacji historycznych – na ile wiara była lub bywała „prawdziwa” i „faktyczna”. W tym miejscu należy raczej zaakceptować apel Stefana Kisielewskiego z roku 1956, że „nie wolno sądzić polskich pisarzy minionego okresu nikomu, kto sam nie był poddany stalinowskiej metodzie urabiania mózgów”60. Można jednak, bez żadnych prób oceny, założyć, że skoro wielu intelektualistów przyznaje się do ówczesnego posiadania „wiary” w nowy ustrój, nie można jej znaczenia pominąć.\nW literaturze przedmiotu wiara w komunizm często opisywana jest metaforycznie jako „ukąszenie heglowskie”. Termin „ukąszenie” ukuł Czesław Miłosz w jednym z esejów ze Zbioru nauk (wydanego w roku 1979). Opisuje on przypadek studenta, który pod wpływem wykładów zrozumiał nagle, czym „naprawdę” jest postulowana w filozofii Hegla konieczność dziejowa i zwrócił się ku komunizmowi jako nieuchronnemu efektowi ewolucyjnej doktryny dziejów. Jeden z ówczesnych wyznawców konieczności dziejowej, Jan Kott, zestawiając fakt, iż proces „wyzwalania” przez Armię Czerwona następował tuż po traumatycznych wydarzeniach związanych z okupacją niemiecką, faktycznie stwierdzał: „marksizm uczył mnie praw historii, pozwalał mi jej zawierzyć”61. Podobnie – czyli poprzez odwołanie się do sytuacji historycznej, podczas której komunizm przeszczepiony został na grunt polski – swoje „ukąszenie” interpretuje Kazimierz Brandys. Brandys z kolei pochodził z inteligenckiej, zasymilowanej rodziny żydowskiej. II Rzeczpospolitą wspominał głównie przez pryzmat rządów skrajnej prawicy i upokarzającego ławkowego getta. Okupacja hitlerowska była zaś dlań jedną wielką plamą strachu. „Po koniec wojny żyłem w ukryciu. Wyszedłem na wierzch zimą i pamiętam, że zacząłem biec przed siebie, krzycząc, potykając się w śniegu i wskazując ręką samolociki. Zdawało mi się, że jestem bezpieczny i wolny”62. Marsz Armii Radzieckiej był więc dla niego dowodem na to, że tylko Stalin był w stanie odegnać groźbę faszyzmu. „Jedynym oparciem dla mnie w złych myślach, w grozie, były miliony żołnierzy z czerwonymi gwiazdkami na czapkach. Pierwsza armia, której udało się powstrzymać napór hitlerowski”63. Była to dość klarowna reakcja psychologiczna. W imię tego samego schematu myślenia ci, którzy nie doświadczyli groźby sowietyzmu, lecz spędzili wojnę obserwując wyłącznie okupację nazistowską, w sposób naturalny nie wierzyli w „zło” Związku Sowieckiego. Nie wierzyli także w zbrodnię katyńską z tego właśnie faktu, że wiadomość o niej rozpropagowali Niemcy. Andrzej Braun twierdził na przykład, że trudno było w ogóle brać pod uwagę w winę Rosjan, skoro oskarżali ich znienawidzeni hitlerowcy. Tak samo nie traktowano poważnie głosów z emigracji, bo, według pisarza, „niby dlaczego słuchać pouczeń od tych, których ominęło życie narodu w czasie wojny?”64.\nWiara w komunizm nie zawsze była kwestią strachu, czy historycznych okoliczności. Niektórzy literaci przekonywali się do niej stopniowo, niechętnie. Inni przyjmowali doktrynę od razu, z zapałem, a jeszcze inni wierzyli, że komunizm polski będzie różnił się od radzieckiego. Spośród wielu „stopniowych komunistów” wymienić można ciekawy do analizy przykład Jerzego Andrzejewskiego. Początkowo wzbudzał niechęć władz, później – stał się jednym z czołowych prozaików PRL-u. W sposób naturalny uznać można tę postawę za swoiste „ustąpienie”, jednak spośród wspomnień innych literatów cyklicznie powtarza się teza o tym, że Andrzejewski bardzo chciał uwierzyć65. Sam pisarz twierdził po latach: „W tamtym okresie, w tych okresach, wliczając też i okres przedwojenny, mój temperament, moja umysłowość, moje jakieś usposobienie intelektualne (…) były charakteryzowane w sposób zupełnie wyraźny przez potrzebę fideizmu”66. Literackim przykładem bezkrytycznej z kolei wiary komunizm był Wiktor Woroszylski. We wspomnieniach przyznaje się do tego, że był osobą bezkompromisową, że świat widział w czarno-białych barwach. „Komunizm kojarzył mu się z romantyzmem rewolucyjnych filmów My z Kronsztadu oraz Czapajew, które trafiły do Grodna (…). I przede wszystkim z żarliwą i buntowniczą poezją Majakowskiego, którego portret młody Wiktor zawiesił nad łóżkiem (…). – Nie łączyłem tego w żadną całość – opowiadał tłumacząc, że różne okrucieństwa sowieckiej władzy okupacyjnej kładł na krab wojny. – Przy mnie w domu nie rozmawiano o polityce. Dziś z przykrością myślę, że może rodzice bali się mnie, kilkunastoletniego komunisty”67.\nZa dowody wiary służyć może także prywatna korespondencja literatów. Dość znamienne są listy wymieniane przez Czesława Miłosza i Tadeusza Krońskiego, filozofa, znawcy Kanta i Hegla, intelektualisty mocno zaangażowanego we wcielanie stalinizmu w Polsce. Miłosz w liście do Krońskiego z roku 1947 wyraża następujące wątpliwości: „Muszę Ciebie zaatakować (…). Jesteś bardzo mądry, ale pytam Ciebie czy nie sądzisz, że jeżeli się jest za bardzo grzecznym w stosunku do marksizmu, a raczej w stosunku do pewnych marksistowskich reżimów – to powstaje zagadnienie konsekwencji. Będąc zupełnie konsekwentnym, trzeba uznać ściśle ortodoksyjna linię, patrzeć na to, co dzieje się w takiej Polsce lub Czechosłowacji jako na wstępne igraszki dzieci, którym zostawia się trochę czasu, bo są jeszcze niedojrzałe”68. Uzyskana przez poetę odpowiedź nie wzbudza żadnych wątpliwości: „Nie mówię, że to najlepiej. Ale co robić?! Że większość jest jeszcze przeciw nam, to dlatego mamy zrezygnować z takiej szansy historycznej. No więc i ja czasem celowo daję się ponieść temperamentowi: My sowieckimi kolbami nauczymy ludzi w tym kraju myśleć racjonalnie bez alienacji”69.\nOczywiście nie sposób założyć, że w sieć nowej ideologii dały się złapać wszystkie umysły literackie kraju. Część postaw oportunistycznych wynikała po prostu z chęci życiowego komfortu, z pewnej kalkulacji. O ich przyjęcie oskarża się najczęściej Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, Antoniego Słonimskiego70 czy Jarosława Iwaszkiewicza71. Ostatecznie wielu literatów dzięki swej kompromisowej postawie miało zapewnione środki do życia, a przede wszystkim – spokój. Niekiedy właśnie on skutecznie zastępował żarliwą wiarę w system. Maria Dąbrowska na przykład, która nie miała złudzeń co do sowieckiego systemu i prób wcielenia go w polską rzeczywistość (kiedy nastąpiła radziecka okupacja Lwowa, Dąbrowska zdecydowała się wrócić pod… okupację niemiecką), w 1947, po ucieczce Mikołajczyka tak pisała w swoim Dzienniku: „Myślę, że koniec końców nie stało się źle. Trwanie jakiegokolwiek rządu jest lepsze niż ciągłe zmiany rządu. W dzisiejszych okolicznościach nie możemy sobie pozwolić na chwilę nawet zamętu i chaosu, a ten by nastał niewątpliwie po objęciu rządów przez Mikołajczyka (…). W złej sytuacji trzeba umieć wykorzystywać wszystkie jej dobre strony. Musimy tworzyć siłę duchową i gospodarczą. Na polityczną i »mocarstwową« nie ma w tej chwili szans. Nie podejmuje się walki, gdy nie ma szans”72. Z podobną ostrożnością traktowali literaci nie tylko swoje polityczne wypowiedzi (jako takich zresztą ci „niewierzący” w komunizm na ogół unikali), ale i zabiegi artystyczne bądź wydawnicze. Kazimierz Wyka na przykład z troską zastanawiał się nad tym, jak uniknąć kłopotów wydawniczych dla swojego pisma o tytule „Twórczość”. W liście do Czesława Miłosza, z listopada 1947 roku pisał: „Ostatnio, czytałeś na pewno, nie tylko Ważyk mnie osobiście w »Odrodzeniu«, ale prasa partyjna (»Trybuna Wolności«, »Głos Ludu«) kilkakrotnie tak zjechała »Twórczość«, tak niesłusznie, z takim szukaniem dziur w całym (…), że muszę podwójnie uważać, jeżeli swego pisma mam nie narazić na przykrości jeszcze grubsze”73.\nCzasem chęć spokoju wzmacniana była również przekonywaniem samego siebie co do braku innej drogi. Taką drogę analizy rzeczywistości także daje się odczytać u Dąbrowskiej: „Możliwe, że taki system jak obecnie przyniesie Polsce istotne korzyści. Możliwe, że Polska nie ma dziś lepszej szansy, że nie ma w ogóle innej szansy istnienia. Istnieją takie chwile w życiu narodów”74. Postawa podobna do postawy Marii Dąbrowskiej czy Kazimierza Wyki – czyli potrzeba stabilizacji połączona z pozytywistycznym przekonaniem, że „inaczej być nie może” – stała się najczęstszą „metodą na przetrwanie”. I tak, do roku 1956 oficjalnych i dalekosiężnych sprzeciwów wobec polityki kulturalnej praktycznie nie odnotowywano.\nDziałaniami, które określić można by mianem pół-opozycyjnymi, były próby legalnej ucieczki od socrealizmu i artystycznych „wytycznych” nowej władzy. Część pisarzy (zwłaszcza przed rokiem 1947, kiedy cieszyli się jeszcze względną autonomią literacką) od zagadnień społeczno-politycznych uciekała w: tłumaczenia (początkowo, przed emigracją był to Czesław Miłosz), literaturę wojny i okupacji (Zofia Nałkowska), literaturę dla dzieci (Ewa Szelburg-Zarembina) i inne. Czasami zdarzały się nawet dyskusje ocierające się mniej lub bardziej bezpośrednio także i o tematykę drażliwą, kontrowersyjną. Kiedy Jan Kott krytykował „conradyzm” w literaturze, oskarżając ów nurt o szerzenie „heroizmu osła, ciągnącego wóz po zaminowanym moście”75, Dąbrowska broniła twórczości pisarza, przy okazji pozwalając sobie nawet na dość ryzykowny komentarz: „Ani żołnierze AK, ani wszyscy Polacy, którzy z przykładnym męstwem narażali się i ginęli, a w końcu rzucili na szalę nawet los najukochańszej stolicy, nie byli głupcami (…). Ci wielotysięczni żołnierze i cywile walczyli o Polskę rzeczywiście wolną i rzeczywiście demokratyczną”76. Podobnie Jerzy Andrzejewski, komentując coraz powszechniejsze oskarżenia władzy o wszechobecną „reakcyjność” pisał: „Niestety, w ciągu ubiegłego roku pojęcie reakcji stało się workiem, w który (…) wrzuca się wszystkie braki i bolączki naszej rzeczywistości (…). Andres sąsiaduje w nim z metafizyką, a szabrownik wraz z NSZ-owcem obijają się w jego czeluściach o psychologizm powieściowy”77.\nInną formą podejmowania „legalnych kroków” był nacisk na samą literaturę, na ożywienie działalności wydawniczej, lub też na wykształcenie młodych adeptów pióra pod kątem poprawności formy i stylu. W roku 1946 Miłosz, przebywający wówczas na placówce dyplomatycznej, pisał do Jerzego Andrzejewskiego: „Dążę do tego, aby stworzyć specjalna obsługę informowania kraju o życiu literackim, artystycznym i naukowym Ameryki – może mi się to uda. Walczę o kąski pieniędzy, żebym mógł posyłać Związkowi Literatów książki i czasopisma, ale to trudna sprawa (…). Najbardziej haniebne jest, że nie da można stąd posyłać książek i czasopism pocztą – jacyś szkodnicy starają się w Polsce wydawać rozporządzenia uniemożliwiające przesyłanie zza granicy druków, jakby w tych drukach diabli wiedzą jakie były wywrotowe hasła”78. Z kolei Kazimierz Wyka informował Miłosza w listopadzie 1947: „(…) teraz nadchodzi pora usług społecznych ze strony polonistyki (…). W kilka osób, pod batutą Żółkiewskiego, zakładamy Instytut Badań Literackich, państwowo i odgórnie opłacany, i nie uczyć się będziemy, ale naród pociągać. Naród, w którym – okazuje się! – studenci uniwersytetu przyszli nie rozumieją słowa »anonimowy«”79\nMetodą było również „legalne działanie” poprzez literackie próby, charakteryzujące się najczęściej tworzeniem tekstów o wybujałej poetyce, kamuflującej przekaz utworu. Szczególnie możliwe było to przed zjazdem szczecińskim, na którym oficjalnie proklamowano socrealizm. Do takiego nurtu należała poetyka Miłosza, chociażby, powstały na placówce w Waszyngtonie, Traktat moralny:\n„(…) Nie jesteś jednak tak bezwolny.\nI, jak to mawiać zwykł ktoś inny,\n(…) Zbyt wieleśmy widzieli zbrodni.\n(…) Albo konieczność widząc bredni\nUznawać je za chleb powszedni”80.\nPróby nawet legalnego działania, pozbawionego otwartego sprzeciwu, bywały jednak tragiczne. Powracający z emigracji reporter Ksawery Pruszyński, który zdecydował się na powrót do kraju i współpracę z reżimem na wzór XIX-wiecznego pozytywizmu, zginął w wypadku samochodowym w dość niewyjaśnionych okolicznościach81. Także Wańkowicz spotkał się z szykanami i realną groźbą więzienia.\nDlatego też, z racji braku realnego wyboru pomiędzy „apolitycznym działaniem legalnym” a „współpracą z władzą”, postawy pisarzy często przybierały formę literackiej dekadencji. W celu opisania tej „metody przeżycia” sformułowane zostało dlań określenie „emigracji wewnętrznej”. „Trzeba przypomnieć jeszcze jeden termin: »emigracja wewnętrzna«. Termin ten ukuto poprzez analogię z emigracją na zewnątrz (…). Byli pisarze, którzy całymi okresami stawali się »emigrantami wewnętrznymi«. Nadal mieszkali w kraju, ale izolowali się duchowo i psychicznie od warunków życia w Polsce, nie uczestniczyli w życiu literackim, politycznym i środowiskowym, milczeli, nie publikowali (…). Okresy lub elementy »emigracji wewnętrznej« odnajdujemy zwłaszcza w losie, etosie i twórczości Zbigniewa Herberta”82. Postawę Herberta charakteryzuje w Dzienniku 1954 Leopold Tyrmand: „Uprawia moralną czystość, bezkompromisowość i wierność samemu sobie trochę na pokaz, ale w tak solidnym gatunku, że nie można przyczepić się do niczego i nie można odpłacić mu niczym poniżej głębokiego szacunku. Oczywiście cierpi nędzę. Zarabia kilkaset złotych miesięcznie jako kalkulator-chronometrażysta w spółdzielni produkującej papierowe torby, zabawki czy pudełka. Pogoda, z jaką znosi tę mordęgę po ukończeniu trzech fakultetów, jest wprost z wczesnochrześcijańskiej hagiografii”83. Strategię bierności wybrali – poza Herbertem – także Henryk Elzenberg, czy mniej znani literaci jak Hanna Malewska, czy Jan Józef Szczepański. Elzenberg był zaś tym, który doskonale postawę swoja spuentował: „Umieć wypowiedzieć słowo »nie« i umieć żyć samemu to dwa jedyne sposoby zachowania swej wolności i odrębności”84.\nW ramach przyjęcia jakiejś postawy wobec reżimu decyzją ostateczną – długo w zasadzie nietypową – była emigracja. Jej „nietypowość” polegała na tym głównie, że łatwiej było jednak nie wrócić do PRL-u i jego ponurej rzeczywistości tym, którzy na emigracji znaleźli się podczas wojny lub bezpośrednio po wojnie. Trudniejsza okazywała się zaś decyzja o uchodźctwie dla tych, którzy w latach czterdziestych przebywali w Polsce. Przed odwilżą październikową jedynym właściwie głośnym emigrantem-intelektualistą był Czesław Miłosz. Jego kontrowersyjny wyjazd, który – do czego jeszcze wrócę – spowodował zamieszanie zarówno w kraju, jak i kręgach emigracyjnych, był dużym zaskoczeniem dla wszystkich. Z prywatnej korespondencji przyszłego noblisty dowiedzieć się można również, że decyzja o emigracji była dla niego samego bardzo trudna, niejednoznaczna, obfitująca w liczne wątpliwości. O kółkach emigranckich miał złe zdanie, a dodatkowo bał się „izolacji wydawniczej” i artystycznej dekadencji, która wydawała mu się ściśle powiązana z uchodźctwem. Z kolei w kraju nie mógł znaleźć swojego miejsca, także artystycznego: separował się od Związku Literatów Polskich, przyjaźnił z intelektualistami uznanymi przez władzę za „polityczne wyrzutki”85, ale jednocześnie służył na państwowym stanowisku. Życie w kraju totalitarnym, także pod względem artystycznym, stawało się coraz trudniejsze dla twórcy literacko wymagającego oraz – dzięki piastowanym przez Miłosza stanowiskom w konsulatach – zorientowanego społecznie i politycznie. Kolejne lata utwierdzały go w przekonaniu o fałszywości peerelowskiego socjalizmu. W jednym ze wspomnień pojawia się na przykład wydarzenie ze Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu (który miał miejsce 25-28 sierpnia 1948), organizowanego przez komitet polsko-francuski. Wskutek sprzeciwu delegacji ZSRR, nie został przeczytany memoriał Einsteina zwrócony do rządów krajów świata i postulujący kontrolę nad energią atomową i rozbrojenie powszechne. Oburzony Miłosz pisał w jednym ze swoich listów: „kto różne rzeczy musi wypijać jak nie ja, szczególnie jeśli chodzi o Einsteina, dla którego osoby mam szczere uwielbienie”86. W końcu, zdopingowany trudnościami w odzyskaniu swojego chwilowo zatrzymanego paszportu87, kiedy jako kulturalny attache dostał kolejne pozwolenie na wyjazd do Francji, zdecydował się pozostać tam tym razem w roli emigranta. Po latach wyjaśniał powody swojego wyjazdu enigmatycznie, nadal bez euforii: „Moje starania o wyjazd na placówkę dyplomatyczną można było w skrócie ująć tak: nie byłem za (komunistyczną Polską), byłem gwałtownie przeciw (Londynowi), czyli wyjeżdżałem nie po to, żeby przyłączyć się do emigracji”88. W efekcie, podsumowując swój trudny wybór i finalne przedłożenie życia na emigracji nad życiem w kraju, Miłosz konstatuje: „Nie jestem za realiami pozbawionymi principiów, ale nigdy nie zgodzę się na principia pozbawione realiów”89.\nW latach późniejszych decydowało się na „emigrację literacką” już więcej osób. Trudną „przeprawę” miał między innymi Marek Hłasko. Jeszcze w roku 1958 otrzymał on, w dowodzie uznania za twórczość z roku poprzedniego, tzw. Nagrodę Literacką Wydawców. Hłasko należał wówczas z Związku Literatów, a wśród jurorów przyznających nagrodę był m.in. Iwaszkiewicz, Słonimski, Żółkiewski, czy Dąbrowska. Jednak fakt przyznania nagrody Hłasce jest o tyle znamienny, że utwory jego były głównie realistycznymi opowiadaniami, nie mającymi już nic wspólnego z piśmiennictwem forsowanym przez politykę kulturalną władz. Zofia Kossak, jedna z jurorek przeciwnych nagrodzeniu Hłaski, oceniała jego debiut jako „książkę tragiczną, wywierającą na czytelnika wpływ destrukcyjny, uosabiającą punkt widzenia, na który absolutnie nie można się zgodzić”90. Niemniej jednak młody autor otrzymał grant pieniężny, popularność oraz profity „należne” członkowi ZLP, typu pensja, czy mieszkanie. Prośba o zagraniczne stypendium zaniepokoiła jednak władze i, z czego relacje zdają wspomnienia autora i związanych z nim ludzi, do Francji wyjechał Hłasko w ostatniej chwili, przed grożącym mu odebraniem paszportu pod pretekstem nieodbycia służby wojskowej91. We Francji Hłasko rozpoczął współpracę z Giedroyciem, który w paryskim Instytucie Literackim wydał opowiadania młodego autora. Jednocześnie nagrodzony został Hłasko nagrodą literacką „Kultury”. Po skończonym stypendium zdecydował się wyjechać do Berlina Zachodniego. Tym samym jednak zamknięta została jego droga do Polski. W marcu 1958, na posiedzeniu Komisji Kultury KC PZPR, sekretarz Komitetu Centralnego Jerzy Morawski wyrażał swoje niezadowolenie z powodu Hłaski: „Czy Komisja Kultury wywarła jakiś wpływ, kiedy była przyznawana nagroda wydawców? Przydzielenie tej nagrody Hłasce było szkodliwe i nieprzemyślane. Mimo walorów artystycznych książki nie uwzględniono jej postawy ideowej i moralnej”92. Szybko potem Hłasko, podobnie jak wcześniej Czesław Milosz, stał się obiektem prasowej i literackiej napaści. W „Trybunie Ludu” ukazał się na jego temat obraźliwy artykuł pt. Primadonna jednego tygodnia, na bieżąco informowano także o jego „skandalicznym trybie życia”, alkoholizmie, a nawet „kontaktach z Izraelem”. W 1969, pod prasową informacją na temat śmierci pisarza, pojawiły się również następujące słowa: „Jak wiadomo, Marek Hłasko, autor wielu opowiadań szkalujących Polskę Ludową, zdradził w 1958 r. ojczyznę i zbiegł do Berlina Zachodniego. Przez pewien czas przebywał w Izraelu, a potem w Wielkiej Brytanii i NRF”93.\nPoza Czesławem Miłoszem i Markiem Hłasko nie ma wielu „literackich uchodźców”, którzy zdecydowaliby się na wyjazd w latach pięćdziesiątych – na emigrację decydowano się głównie kolejnej dekadzie. Jednym z głośniejszych przypadków tamtego okresu był Leopold Tyrmand. Tyrmand, po nieoficjalnym zakazie publikacji swoich dzieł i usunięciu go – między innymi – z redakcji „Przekroju”, czy Stowarzyszenia Dziennikarzy, prowadził początkowo cos w stylu „emigracji wewnętrznej”, pisząc głównie do tzw. „szuflady”. Jak scharakteryzował tę postawę Stefan Kisielewski: „Mieszkał na Konopnickiej, w maleńkim pokoju i demonstrował swój sprzeciw (…). Długi czas go nigdzie nie drukowali, właściwie cierpiał biedę, ale świetnie to znosił”94. W głośnym dzisiaj Dzienniku 1954 Tyrmand wyrażał swoje zdanie na temat życia artystycznego w PRL-u: „Ten tu chciał być politykiem, posłem, zbawcą ojczyzny, przedmiotem podziwu i uniżoności, i w dodatku brać za to grubą forsę od społeczeństwa; nie miał żadnych kwalifikacji ani tytułu do tego, czego chciał, prócz swego chcenia, nie uprawniały go do tych funkcji i aspiracji ani umysł, ani serce, ani sumienie, ani wiedza, ani umiejętności; chciał i tyle; i dlatego ma teraz na sobie czystą koszulę, świeżutką, zakopiańską opaleniznę na twarzy, sygnet na palcu i przeświadczenie o swej skrzywdzonej ważności w duszy”95. Opisuje również niesprawiedliwość, z jaką się spotykał, w związku z polityką kulturalną władz PRL: „Takie same kołnierzyki na Kazimierzu Brandysie czy Januszu Minkiewiczu nie drażnią nikogo, na mnie urastają do rozmiarów prowokacji”96. Po odwilży, zezwoleniu na wydawanie i związanej z nim chwilowej popularności Tyrmanda, pisarz znów popadł w niełaskę. Za granicę udało mu się wyjechać dopiero w 1965 – mimo że starał się o paszport już od lat pięćdziesiątych. Jednakże, jeszcze na wymarzonej emigracji nie zakładał, że podjęty przezeń wybór był ostateczny. Swoją decyzję o powrocie uzależniał od… szans na wydanie nowej powieści pt. Życie towarzyskie i uczuciowe, w której piętnował postawy moralne środowisk inteligencji twórczej, z naciskiem na „służalczość” wobec władz komunistycznych. Pobyt za granicą okazał się jednak stały, zaś jego książki były przez pewien czas białym krukiem na wydawniczym rynku krajowym.\nPrawdziwa fala emigracyjna ludzi pióra, wymuszona wciąż aktywnym działaniem państwowej cenzury, nastąpiła po roku 1968 i trwała aż do lat osiemdziesiątych. Wtedy to za granicą znalazł się Adam Zagajewski, Stanisław Barańczak, czy Leszek Kołakowski. Ich decyzje pokutowały już jednak bardziej „zmową milczenia literackiego” w kraju niż oficjalnymi szykanami.\nGeneralnie, emigracja, a więc swoista „postawa ostateczna”, była zawsze decyzją pełną kontrowersji, zarówno w oczach samych „uciekinierów”, jak i literatów pozostałych w kraju. Poza oficjalnymi reakcjami, głosami potępienia, wypowiedziami w prasie itd., pojawiały się również inne oceny. W jednym z listów do Miłosza, który przebywał wówczas na placówce dyplomatycznej, tak zwracał się Kazimierz Wyka: „Cóż w kraju? Jakoś się kwasimy. Coraz ktoś wycieka Twoim śladem, ale na opróżnione miejsca nikt nie nadchodzi. Co sprawia, że pozostali automatycznie wyrastają we własnych i cudzych oczach”97.\nInni z kolei krytykowali uchodźctwo literackie nie tylko „na pokaz”, z racji powiązania władzy z literaturą, ale z faktycznych wątpliwości co do podejmowanej przez emigrantów decyzji. Paweł Hertz, w eseju z 1956, nie mówi na przykład o wierze w komunizm, ale o wierze w pewien etos pisarza, która wpłynęła na przyjętą przezeń aktywną postawę: „Przyłączyłem się do kilku ludzi. Znanych mi z lat dawnych. Ożywieni najlepsza wolą, ciężko wypróbowani przez historię, bogatsi w doświadczenie, które dostało się nam z trudem, jednym – w konspiracji, innym – w obozach, w więzieniach, w płonącym kraju, w syberyjskiej tundrze, związani byliśmy w istocie tylko jednym wspólnym przekonaniem o powinnościach pisarza wobec kraju i narodu”98.\nPrzytoczonych powyżej słów, mimo ich patetyzmu nie należy ignorować. Bowiem to właśnie ta „powinność pisarza wobec”, najbardziej podzieliła literatów emigracji z krajem i wywołała pisarska walkę o „lepszy wizerunek”. Walka ta, tocząca się zarówno w bezpośrednich polemikach prasowych, jak i w listach, pamiętnikach, a wreszcie tekstach literackich, do dziś wywołuje wrażenie swą żarliwością i zawartymi w niej autentycznymi emocjami. Zanim jednak podane zostaną jej przykłady, warto zanalizować pokrótce równie niełatwą sytuację polskiego emigranta-intelektualisty na Zachodzie.\nczytaj dalej: Sytuacja polskich literatów na emigracji »


elka.pl - Napad na WKU Lesznie\nStart Leszno Napad na WKU Lesznie\nNapad na WKU Lesznie\n24.05.2006. Radio Elka, Michał Wiśniewski\nPolicja, żandarmeria wojskowa i firma ochroniarska brały udział w szkoleniowej akcji, zorganizowanej dziś w Lesznie. Przygotowano symulowany napad na Wojskową Komendę Uzupełnień. Była strzelanina, pożar i interwencja zamaskowanych policjantów ze specjalnej lotnej brygady z Leszna. Organizatorzy zgodnie przyznają, że woleliby nigdy nie sprawdzać tego scenariusza w praktyce.\nPozorowawana akcja w leszczyńskiej WKU była tylko rutynowym ćwiczeniem. - Naruszono system ochrony budynku. Przechwujemy\ntu dane osobowe żołnierzy i poborowych więc sprawa jest bardzo istotna - wyjaśniał w czasie działań major Czesław Bogucki, zastępca komendanta WKU w Lesznie.\nW akcji udział wzięła Żandarmeria Wojskowa, policja i agencja ochrony. Jak się bowiem okazuje, wojskowy obiekt chroni właśnie cywilna fima. - Wszystko jest możliwe, więc lepiej przećwiczyć taki wariant - tłumaczy Wojciech Reszka, szef wojewódzkiego sztabu wojskowego w Poznaniu.\nPosłuchaj mp3>>> audio\n1. Ale to tylko test sprawnościowy na szczę\nNiestety to tylko test sprawnościowy jak by to wyglądało lecz pamiętać trzeba jedną rzecz terrorysci wysadzaja wszystko w powietrze wiec nie wolno dopuścić aby wogule zbliżyli sie do budynku. Jak na akcje to nieżle poszło lecz nie na akt agresji terrorystów nikt by tam nie przeżył. bo na końcu by wysadzili wszystko w powietrze.