Ford Scorpio Team :: Zobacz temat - Regeneracja dużej i małej skrzynki.\nFord Scorpio Team Strona Główna » ASO - Serwis, usterki » Warsztat » Elektryka » Regeneracja dużej i małej skrzynki. Poprzedni temat «» Następny temat\nRegeneracja dużej i małej skrzynki.\nWysłany: |31 Sty 2009|, 2009 17:47 Regeneracja dużej i małej skrzynki.\nChoć opisywane na forum już kilka razy chcę wrócić do tego aby opisać jeszcze raz i jak to wygląda z mojego punktu widzenia.\nZacząłem od małej skrzynki dla nie wiedzących to ta po stronie pasażera tuż obok akumulatora.\nDemontaż jest prosty i bezproblemowy. Wyciągniecie akumulatora ułatwia zadanie o ile nie czyni go po prostu możliwym Patrząc z góry mamy 2 śruby rozmiar 10 odkręcamy je.\nna tej fotce śruby już akurat wykręcone\nNastępnie dla ułatwienia zadania ciągniemy lekko skrzynkę od grodzi w stronę przodu pojazdu. Skrzynka lekko wychodzi, ale tylko na tyle ile kable pozwolą. Otwieramy wierzchni dekiel - także ułatwia sprawę\nNa bocznym obwodzie skrzynki są zatrzaski które zwalniamy je, po czym rozdzielamy spód od skrzynki od środka czyli skrzynki "wlaściwej", która to właśnie psuje nam krew... Po rozdzieleniu odłączamy wtyczki od spodu.\nPo odpięciu wtyczek „serce” skrzynki zostaje nam w rękach. Teraz pozostał nam już tylko czerwony przewód od akumulatora.\nDo jego odkręcenia potrzebny jest klucz 13. Wtyczki na których wyraźnie zaobserwowałem kropelki wody od razu dokładnie spryskałem dokładnie WD-40, które ma właściwości wypierające wodę.\nW końcu skrzyneczkę zabieram do domu. Dla ułatwienia późniejszego montażu bezpieczników i przekaźników polecam zrobić dokładną fotkę, aby po złożeniu skrzynki szybko powkładać wszystko.\nMając już skrzynkę przed sobą musimy delikatnie podważając za wierzchni plastik wyjąć płytki. Trzeba uważać aby jakiś pin z dołu nie został bo może się połamać. najlepiej po lekkim podważeniu powpychać delikatnie wystające jeszcze piny.\nPo wyjęciu i rozłożeniu płytek zabieramy się za właściwą reanimację Potrzebny nam tylko papier ścierny, suszarka i dostęp do wody aby umyć wszystkie płytki oraz skrzynkę.\nPłytki są ponumerowane także ryzyko złego złożenia jest nikłe. Składamy w kolejności odwrotnej do rozkładania.\nWszystkie elementy radzę czyścić z maksymalną delikatnością, bo zdarzyło mi się złamać 1 pin. Inna sprawa, że był on już w stanie rozsypki...\nAby problem szybko nie powrócił każdą płytkę z osobna oraz spód skrzynki w środku smarujemy wazeliną może być techniczna może być kosmetyczna kto co woli\nZłożona i wyczyszczoną pachnącą skrzyneczkę montujemy z powrotem. Jak w małej tak i dużej każda kostka jest inna także nie ma możliwości pomyłki przy podłączaniu.\nTo było małe piwko zajęło mi to 10h dzień na maksymalnym luzie...\nAkumulatora nie podłączałem, bo jak szaleć to szaleć zabieram się dalej za dużą skrzynkę...\nAby ją wymontować tak jak mnie ostrzegano trzeba mieć dość spory zapas cierpliwości i giętki kręgosłup.\nDo rzeczy Odkręcamy plastik nad nogami kierowcy. wyciągamy osłonkę dźwigni otwierania maski po czym odkręcamy 3 śruby wokół niej. Plastik wyciągamy.\nNurkujemy głową w okolice pedału sprzęgła, który to nam będzie okrutnie przeszkadzał.\nPodnosimy wzrok i widzimy grubą wiązkę kolorowych kabelków. Tak te kabelki wychodzą od naszego winowajcy dużej skrzynki... Wypinamy wszystkie wtyczki gdyż ułatwia to i tak mizerny dostęp do 4 śrubek (rozmiar na rogach, którymi skrzynka jest umocowana do karoserii.\nWtyczki wypinamy bez stresu o ewentualne złe podpięcie takiej możliwości nie ma, bo niewłaściwa wtyczka nie spasuje. Każde gniazdo jest inne\nJa wszystkie śrubki wykręciłem kluczem płaskim. Namordowałem się okrutnie ale dałem radę Lepsza byłaby do tego elastyczna przedłużka do klucza nasadowego. Po odkręceniu śrubek ściągamy górny dekiel skrzynki co umożliwi wyjęcie.\nW domku szybka fota z układem bezpieczników jak w przypadku małej skrzynki.\nSkrzynkę rozpoławiamy delikatnie zwalniając zatrzaski znajdujące się na bocznym obwodzie.\nW dużej skrzynce elementów jest znacznie więcej i są duuuużo delikatniejsze. Także zalecam jeszcze więcej ostrożności.\nPytki także ponumerowane. Wszystko rozkładamy czyścimy myjemy i wazelinujemy jak w przypadku małej.\nPo szczęśliwym złożeniu, czyszczeniu, myciu, wazelinowaniu montujemy skrzynkę w odwrotnej kolejności i cieszymy się znów działającą w 100 % elektryką.\nW moim przypadku wszystko wróciło do normy. A ostatnie w ostatnie dni przed czyszczeniem nie tylko światła, a nawet wycieraczki wariowały Bez odpięcia klemy nie dało się wyłączyć świateł ani wentyla. Polecam zrobić nawet profilaktycznie, bo u mnie duża skrzynka była już w bardzo kiepskim stanie. Aczkolwiek wolałem wyczyścić aniżeli płacić ponad 100 PLN za inną. co najlepsze u mnie wszystko stało się nagle. Jednego ranka aku rozładowany i koniec... Także lepiej z tym nie czekać. Aha no i generalnie w dużej skrzynce woda była wszechobecna....\nTak jak obiecałem zrobiłem opis dla potomnych. Fakt nie robię tego jako pierwszy, ale jeśli ktoś z góry uważa za słuszne to poproszę to do warsztatu.\nOstatnio zmieniony przez grand funk |1 Lut 2009|, 2009 14:50, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: |1 Lut 2009|, 2009 14:33\ngrand funk napisał/a:\nAby nie pomylić się przy montażu najlepiej cyknąć sobie parę zdjęć dotyczy to głównie 3 pojedynczych wtyczek wpiętych w skrzynkę zaraz od strony wnętrza auta. Wtyczki nie różnią się końcówkami tylko kolorami kabelków.\nto wystepuje tylko u ciebie, co oznacza ze ktos tam juz grzebal, urwal/zniszczyl kostke lub konektory w niej i zalorzyl zwykle, normalnie jest kostka tak jak wszedzie indziej.\nzasadniczo w sprawnym aucie takie cos nie istnieje, u Ciebie ktos rzezbil i dorobil te konektorki, w nierzezbionym aucie aparat i cykanie bedzie zbedne\nWysłany: |1 Lut 2009|, 2009 15:03\nMiałem dokładnie te same zastrzeżenia , co do opisu małej skrzynki\nTam się nie można w niczym pomylić , podobnie jak w dużej skrzynce\nNie miałem tylko jak wypowiedzieć się w tej kwestii , wszak dział Warsztat jest zamknięty i ja wpisów tam robić nie mogę\nWysłany: |1 Lut 2009|, 2009 15:25\nPS pomylic sie mozna, historia zna takie przypadki zwykle konca sie dymem i fajerwerkami\nWysłany: |1 Lut 2009|, 2009 16:07\nwyedytowałem co trzeba.\nWysłany: |1 Lut 2009|, 2009 16:11\nno to warsztat\nFord Scorpio Team Strona Główna » ASO - Serwis, usterki » Warsztat » Elektryka » Regeneracja dużej i małej skrzynki.


Łosoś z kolorowym pieprzem i kurkami w słodkiej śmietance - zobacz przepis na Smacznej Stronie Tesco\n40 ml słodkiej smietanki\n20 ml białego półwytrawnego wina\nzielona natka pietruszki – 1/3 pęczka\nFilet z łososia kroimy na porcje, solimy z obu stron, z jednej strony posypujemy kolorowym pieprzem, odstawiamy na dwie godziny do lodówki.\nW tym czasie dokładnie myjemy i oczyszczamy kurki, które następnie odstawiamy na sito, żeby ociekły z wody.\nObraną cebulę kroimy w kostkę i podsmażamy na oliwie na złocisty kolor. Zdejmujemy cebulkę z patelni i na tym samym tłuszczu dusimy nasze kurki (jeżeli niektóre były szczególnie duże, należy je pokroić; dobrze jest jednak, żeby znaczna część grzybów była w całości). Kurki podsmażamy ok. 10 min, następnie dodajemy uduszoną cebulkę i małą, płaską łyżeczkę soli, szczyptę czarnego pieprzu i podduszamy 3 min pod przykryciem.\nNastępnie stopniowo dodajemy słodką śmietankę oraz pokrojoną natkę pietruszki. Na końcu wolno wlewamy białe wino, mieszamy, dusimy jeszcze 2 min i odstawiamy.\nPoporcjowanego łososia smażymy na oliwie z oliwek w zależności od grubości filetów z każdej strony ok. 3-4 min.\nUsmażoną rybę układamy równomiernie na oczyszczonej patelni i zalewamy kurkami. W tej postaci, na małym ogniu podduszamy danie jeszcze 3 min.\nTak pysznie przyrządzone danie wykładamy na półmisek, dekorując delikatnie zieloną pietruszką.


Kurtki i płaszcze damskie długie - Kolekcja zima 2021 - Chillizet.pl\nTego typu odzież, w zależności od fasonu, nosić można zarówno w sezonie wiosenno-letnim, jak i wczesną wiosną. Warto zaopatrzyć się w produkt wysokiej jakości, by mieć pewność, że posłuży nam przez długi czas. Kurtki i płaszcze damskie długie już od 99.90 zł – Kolekcja zima 2021 to feeria wzorów i kolorów od najlepszych marek: Born2be, Renee, TOP SECRET, Cellbes, Marella. Już 110 modeli na wyprzedaży – zobacz je, póki znikną w szafach innych!\nKurtki i płaszcze damskie długie - Kolekcja zima 2021\nDAMSKI PŁASZCZ TOM TAILOR CLEAN COAT WITH DRAPED COLLAR SZARY\n1,807.20 zł 2,259.00 zł\nEMMA & GAIA - Długi pikowany bezrękawnik


1 UCHWAŁA NR RADY MIEJSKIEJ W BIELSKU-BIAŁEJ z dnia 2015 r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta Bielska-Białej na 2015 r. Na podstawie art.18 ust.2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U ze zm.) w związku z art. 11a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U j.t.) po zaopiniowaniu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Bielsku-Białej, organizacje społeczne działające na obszarze Miasta Bielska-Białej, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt oraz zarządców obwodów łowieckich działających na obszarze Miasta Bielska-Białej. Rada Miejska postanawia 1. Przyjąć Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta Bielska-Białej w brzmieniu określonym w załączniku do uchwały. 2. Traci moc Uchwała Nr XL/954/2014 z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Bielska-Białej. 3. Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Bielska-Białej. 4. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Id: AD30ABE4-395B-448F-8EAF-D7F2E6BC70D5. Przyjęty Strona 1 z 5\n2 Załącznik do Uchwały Nr Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 2015 r. PROGRAM OPIEKI NAD ZWIERZĘTAMI BEZDOMNYMI ORAZ ZAPOBIEGANIA BEZDOMNOŚCI ZWIERZĄT NA TERENIE MIASTA BIELSKA-BIAŁEJ 1. Ilekroć w programie jest mowa o: Rozdział 1. POSTANOWIENIA OGÓLNE 1) Urzędzie, należy przez to rozumieć Urząd Miejski w Bielsku-Białej; 2) Wydziale Gospodarki Miejskiej, należy przez to rozumieć Wydział Gospodarki Miejskiej Urzędu Miejskiego w Bielsku-Białej; 3) Wydziale Mienia Gminnego i Rolnictwa, należy przez to rozumieć Wydział Mienia Gminnego i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w Bielsku-Białej; 4) Schronisku, należy przez to rozumieć Miejskie Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Bielsku-Białej przy ul. Reksia 48, będące jednostką budżetową miasta Bielska-Białej; 5) Powiatowym Inspektoracie Weterynarii, należy przez to rozumieć Powiatowy Inspektorat Weterynarii w Bielsku-Białej przy ul. Karpackiej 76; 6) Straży Miejskiej, należy przez to rozumieć Straż Miejską w Bielsku-Białej przy ul. Kołłątaja 10, będącą jednostką budżetową miasta Bielska-Białej; 7) Zakładach leczniczych, należy przez to rozumieć zakłady lecznicze dla zwierząt działające na terenie Miasta Bielska-Białej; 8) opiekunie społecznym (karmicielu), należy rozumieć osobę dbającą o dobrostan kotów wolno żyjących, która figuruje na zatwierdzonej przez Urząd oficjalnej liście opiekunów społecznych; 9) zwierzętach bezdomnych, należy przez to rozumieć zwierzęta domowe lub gospodarskie, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały; 10) zwierzętach domowych, należy przez to rozumieć zwierzęta tradycyjnie przebywające wraz z człowiekiem w jego domu lub innym odpowiednim pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka w charakterze jego towarzysza; 11) zwierzętach gospodarskich, należy przez to rozumieć zwierzęta gospodarskie w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich; 12) zwierzętach wolno żyjących (dzikich), należy przez to rozumieć zwierzęta nieudomowione żyjące w warunkach niezależnych od człowieka; 13) Programie, należy przez to rozumieć Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta Bielska-Białej; 14) psach wychodzących ze Schroniska, należy przez to rozumieć psy, które zostaną adoptowane; 15) organizacjach społecznych, należy przez to rozumieć organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działających na obszarze Miasta Bielska-Białej Realizatorami programu są: 1) Urząd za pośrednictwem Wydziału Gospodarki Miejskiej oraz Wydziału Mienia Gminnego i Rolnictwa; 2) Schronisko. 2. Program jest realizowany przy współudziale: Id: AD30ABE4-395B-448F-8EAF-D7F2E6BC70D5. Przyjęty Strona 2 z 5\n3 1) Straży Miejskiej; 2) Powiatowego Inspektoratu Weterynarii; 3) zakładów leczniczych; 4) organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Rozdział 2. CELE I ZADANIA PROGRAMU 3. Celem Programu jest zapobieganie bezdomności zwierząt z terenu Miasta Bielska-Białej. 4. Główne zadania Programu: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w Schronisku; 2) opieka nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie i poddawanie ich zabiegom sterylizacji lub kastracji; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjna sterylizacja albo kastracja zwierząt wychodzących do adopcji ze Schroniska; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) edukacja mieszkańców Miasta Bielska-Białej w zakresie opieki nad zwierzętami; 9) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt; 10) znakowanie mikroczipem psów wychodzących ze Schroniska oraz kotek wolno żyjących po zabiegu sterylizacji; Rozdział 3. OPIEKA NAD ZWIERZĘTAMI 5. Zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom z terenu Miasta Bielska-Białej realizują: 1) Schronisko, poprzez wyłapywanie i przyjmowanie zwierząt bezdomnych z terenu Miasta Bielska-Białej do Schroniska; 2) Wydział Mienia Gminnego i Rolnictwa, poprzez wskazanie gospodarstwa rolnego, zapewniającego miejsce zwierzętom gospodarskim; 3) Organizacje społeczne, poprzez wykonywanie zadań mających na celu opiekę nad zwierzętami bezdomnymi. 6. Sprawowanie opieki nad kotami wolno żyjącymi, w tym ich dokarmianie, realizują: 1) Wydział Gospodarki Miejskiej poprzez nadzorowanie wydawania karmy w okresie zimowym, społecznym opiekunom kotów wolno żyjących; 2) Organizacje społeczne, poprzez wykonywanie zadań obejmujących opiekę nad kotami wolno żyjącymi oraz podejmowanie interwencji w sprawie kotów wolno żyjących. 7. Poszukiwanie nowych właścicieli dla bezdomnych zwierząt realizują: 1) Schronisko i organizacje społeczne, poprzez: a) prowadzenie działań zmierzających do pozyskania nowych właścicieli i oddawania do adopcji bezdomnych zwierząt zainteresowanym osobom; b) prowadzenie akcji adopcyjnych i promocyjnych. 8. Odławianie bezdomnych zwierząt z terenu Miasta Bielska-Białej realizuje Schronisko, poprzez dowóz bezdomnych zwierząt do Schroniska, a w przypadku zwierząt rannych do zakładu leczniczego na terenie Schroniska. Id: AD30ABE4-395B-448F-8EAF-D7F2E6BC70D5. Przyjęty Strona 3 z 5\n4 9. Jako miejsce dla bezdomnych zwierząt gospodarskich wskazuje się gospodarstwo rolne znajdujące się w Bielsku-Białej, obręb Stare Bielsko stanowiące własność Pana Ryszarda Wójcika. 10. Zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt realizuje Schronisko. Rozdział 4. OGRANICZENIE POPULACJI BEZDOMNYCH ZWIERZĄT Ograniczenie populacji bezdomnych zwierząt poprzez sterylizację i kastrację zwierząt domowych, tj. psów i kotów realizuje Schronisko poprzez obligatoryjne przeprowadzanie zabiegów sterylizacji i kastracji zwierząt wychodzących do adopcji ze Schroniska, z wyjątkiem zwierząt u których istnieje przeciwwskazanie do wykonania tych zabiegów, z uwagi na stan zdrowia; 1) wykonanie sterylizacji i kastracji kotów wolno żyjących odbywa się po dostarczeniu kota przez opiekuna społecznego do Schroniska lub zakładu leczniczego wskazanego przez Urząd; 2) Urząd na sterylizację i kastrację kotów wolno żyjących może zawierać umowy z wybranymi zakładami leczniczymi. 2. Usypianie ślepych miotów wykonuje lekarz weterynarii zatrudniony w Schronisku. Rozdział 5. EDUKACJA MIESZKAŃCÓW 12. Działania edukacyjne prowadzone w ramach Programu opierać się będą na ideach: 1) promowania ograniczenia populacji zwierząt poprzez: a) promowanie świadomego nabywania zwierzęcia, poprzedzonego analizą możliwości zapewnienia odpowiedniej opieki; b) przeciwdziałanie zjawisku pseudo hodowli jako źródła niekontrolowanego rozmnażania zwierząt; 2) wyrażenie sprzeciwu wobec osób źle traktujących zwierzęta; 3) piętnowanie porzucania zwierząt; 4) promowanie adopcji zwierząt bezdomnych. 13. Schronisko prowadzi działania edukacyjne poprzez: 1) propagowanie odpowiedzialnej i właściwej opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz ich humanitarnego traktowania; 2) propagowanie sterylizacji i kastracji zwierząt; 3) propagowanie i prowadzenie akcji adopcyjnych zwierząt bezdomnych; 4) rozprowadzanie materiałów edukacyjnych; 5) prowadzenie prelekcji dla dzieci i młodzieży odwiedzających Schronisko. Rozdział 6. FINANSOWANIE PROGRAMU 14. Środki finansowe na realizację zadań wynikających z Programu zabezpieczone są w budżecie miasta Bielska-Białej: 1) w Wydziale Gospodarki Miejskiej w kwocie ,00 zł, 2) w Schronisku w kwocie ,04 zł. 15. Środki finansowe wydatkowane będą z przeznaczeniem na realizację zadań, o których mowa w 4. Id: AD30ABE4-395B-448F-8EAF-D7F2E6BC70D5. Przyjęty Strona 4 z 5\n5 Uzasadnienie Zgodnie z art.11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U j.t.) zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gminy. W związku z art. 11a ustawy o ochronie zwierząt, Rada Miejska została zobligowana, corocznie do 31 marca, do określenia w drodze uchwały Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Przedmiotowy program ma obejmować zadania związane z: 1) zapewnieniem bezdomnym zwierzętom miejsca w Schronisku; 2) opieką nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianiem i poddawaniem ich zabiegom sterylizacji lub kastracji; 3) odławianiem bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizacją albo kastracją zwierząt wychodzących do adopcji ze Schroniska; 5) poszukiwaniem właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianiem ślepych miotów; 7) wskazaniem gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) edukacją mieszkańców Miasta Bielska-Białej w zakresie opieki nad zwierzętami; 9) zapewnieniem całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt; 10) znakowaniem mikroczipem psów wychodzących ze Schroniska oraz kotek wolno żyjących po zabiegu sterylizacji; Program ma zastosowanie do wszystkich zwierząt domowych, w szczególności do psów i kotów, w tym kotów wolno żyjących oraz zwierząt gospodarskich. Bezdomność zwierząt jest zjawiskiem społecznym, którego głównymi przyczynami są: - niekontrolowane rozmnażanie, - porzucanie zwierząt przez właścicieli, - ucieczki zwierząt, - łatwość zdobycia zwierząt, - brak edukacji i wiedzy społeczeństwa w zakresie zapobiegania bezdomności. W celu ograniczenia w/w działań został przygotowany Program opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta Bielska-Białej w 2015 r., który stanowi załącznik do niniejszej uchwały. W programie został określony sposób realizacji zadań wynikających z art.11a, ust.2 ustawy o ochronie zwierząt. Program został przekazany do zaopiniowania przez: - powiatowego lekarza weterynarii, - organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działające na obszarze miasta, - dzierżawców/zarządców obwodów łowieckich, działających na obszarze miasta. Program zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Obligatoryjne uchwalenie przez gminy programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt oraz realizacja zadań Programu zmierza do ograniczenia liczby bezdomnych zwierząt, poprawy bytu tych zwierząt oraz poprawy świadomości mieszkańców w sprawach dotyczących odpowiedzialnej i właściwej opieki nad zwierzętami. Id: AD30ABE4-395B-448F-8EAF-D7F2E6BC70D5. Przyjęty Strona 5 z 5


Prawo wodne uderzy w przedsiębiorców i zrujnuje Mazury? - JP3\nTrwają prace nad projektem nowego prawa wodnego. Nowa ustawa budzi wiele niepokojów ekologów oraz firm z branży turystycznej.\nW Ministerstwie Środowiska przygotowywane jest nowe prawo wodne. Niektóre z nowych przepisów, które mają być wprowadzone wraz z prawem wodnym budzi niemałe obawy różnych środowisk, między innymi przedsiębiorców z branży turystycznej i ekologów.\nDuże kontrowersje branży turystycznej na Mazurach budzi pomysł wprowadzenia tzw. „podatku dennego, czyli opłaty za użytkowanie każdego metra kwadratowego dna, na którym znajduje się infrastruktura portowa. Do tej pory z opłaty zwolnione były firmy prowadzące działalność sportową, turystyczną i rekreacyjną a także fundacje i stowarzyszenia. Nowe prawo ma zlikwidować te zwolnienia. Zmienić się ma jeszcze jedna istotna rzecz, a mianowicie sposób liczenia zajmowanej powierzchni dna. Według nowych zasad powierzchnia dna będzie znacznie wykraczała poza część zajmowaną przez pomosty.\nPrzedstawiciele takich branż jak firmy czarterowe, właściciele przystani czy zlokalizowanych nad wodą hoteli i restauracji obawiają się wysokości nowych podatków, natomiast swoje obawy mają także ekolodzy. Zwracają oni uwagę na to, że wysoka opłata denna spowoduje znaczący wzrost cen korzystania z portów i przystani. A to grozi tym, że spora część żeglarzy zrezygnuje z cumowania swoich jachtów w portach na rzecz cumowania „na dziko”. A to spowoduje znaczący wzrost zanieczyszczenia Mazur, bo unikanie portów spowoduje, że żeglarze dużo częściej „na dziko” będą załatwiać potrzeby fizjologiczne i higieniczne.\nŚrodowisko mazurskich aktywistów zachęca do wysyłania do Ministerstwa Środowiska petycji w sprawie zmian proponowanego prawa wodnego. Przykładową petycję można znaleźć na stronie internetowej www.kursmazury.pl [link]


zespol sweeta – Strona 2 – Poradnia psychologiczna Adam Orlik-Bratian\nTag: zespol sweeta\nKryteria były następujące: stan występuje często, śmiertelność wewnątrzszpitalna wśród pacjentów z tą chorobą jest wysoka, pierwsze dni hospitalizacji są krytyczne, stan jest uleczalny, opieka obejmuje trudności logistyczne, śmierć może być szybka, i pacjenci z tą chorobą zwykle otrzymują znaczną ilość opieki w warunkach klinicznych innych niż krytyczna jednostka opieki lub oddział ratunkowy. Trzy wykryte choroby spełniające te kryteria to pęknięty tętniak aorty brzusznej, ostre zapalenie nagłośni i zatorowość płucna. Zidentyfikowaliśmy również trzy warunki, które nie spełniały siedmiu kryteriów – to jest warunków kontrolnych, dla których przewidzieliśmy równoważne wskaźniki umieralności wśród pacjentów przyjmowanych w weekendy i przyjmowanych w dni powszednie. Pierwszym z nich był ostry zawał mięśnia sercowego, zwykle prowadzony w krytycznej sytuacji, w której wahania poziomu personelu są minimalne24, 25. Drugim był ostry krwotok śródmózgowy, dla którego na ogół nie jest możliwe skuteczne leczenie26. Continue reading „Śmiertelność wśród pacjentów przyjmowanych w szpitalach w weekendy w porównaniu z dniami powszednimi ad”\nTagged cad kardiologia, leczenie eboli, zespol sweeta\nWzywa do warsztatów, dalszych badań i edukacji, ponownej analizy obecnych metod płatności i wielu innych ogólnych inicjatyw tego rodzaju. Wzywa Kongres do ustanowienia Funduszu innowacji w zakresie jakości opieki zdrowotnej w celu wspierania projektów dotyczących poprawy jakości i szacuje, że potrzebne byłoby coś rzędu miliarda dolarów w ciągu 3 do 5 lat . Raport sugeruje również, że Agencja ds. Badań i Jakości w Ochronie Zdrowia powinna określić nie mniej niż 15 warunków priorytetowych i zwołać posiedzenie w celu opracowania strategii, celów i planów działania dla osiągnięcia znacznej poprawy jakości w ciągu najbliższych 5 lat dla każdego warunków priorytetowych. Jednak te zalecenia, nawet jeśli są dobrze zaplanowane, nie trafiają do sedna sprawy, a oferują niewiele rozwiązań podstawowych. Continue reading „Przekraczanie przepaści jakości: nowy system ochrony zdrowia w XXI wieku ad”\nZastosowaliśmy test t-Studenta do porównania ciągłych danych, zakładając w razie potrzeby, że wariancja była nierównomierna, oraz statystyki chi-kwadrat do porównania danych binarnych. Wykorzystaliśmy modele proporcjonalnego hazardu Coxa do oceny jedno- i wielozmiennego asocjacji zmiennych niezależnych z wynikiem. Ryzyko wyniku związanego z obecnością wyników badania fizykalnego oceniano w trzech osobnych modelach, jeden na podwyższone szyjne ciśnienie żylne, jeden na trzeci dźwięk serca, a drugi na podwyższone szyjne ciśnienie żylne lub trzeci dźwięk serca w monoterapii lub w połączenie. Skonstruowaliśmy dwa zestawy krzywych Kaplana-Meiera dla złożonego punktu końcowego zgonu lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca, jednej w zależności od obecności lub braku podwyższonego ciśnienia żylnego w szyjce i jednego w zależności od obecności lub braku trzeciego dźwięku serca. Wykorzystaliśmy test log-rank do określenia czasu przeżycia wolnego od zdarzeń w zależności od obecności lub braku tych wyników. Continue reading „Znaczenie prognostyczne podwyższonego ciśnienia żylnego szyjnego i trzeciego poziomu serca u pacjentów z niewydolnością serca cd”\nWpływ pozycjonowania podatnego na przeżycie pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową cd\nNarządy uważano za wolne od wad po wypisaniu pacjentów ze szpitala. Obecność, miejsce i nasilenie odleżyn, sklasyfikowanych zgodnie z czterostopniowym systemem Krajowego panelu doradczego urazów ciśnieniowych, 13, odnotowano na linii podstawowej i codziennie podczas każdej oceny porannej. Zgodnie z tym systemem etap I wskazuje zaczerwieniony obszar z nienaruszoną skórą; etap II – powierzchowne ścieranie, pęcherz lub płytki krater obejmujący naskórek, skórę właściwą lub oba; etap III – głęboki krater obejmujący uszkodzenie lub martwicę tkanki podskórnej, która może rozciągać się, ale nie przez, spodnią powięź i może osłabiać sąsiednią tkankę; a stopień IV to bardzo głęboki ból, który rozciąga się na mięśnie, kości i struktury podtrzymujące (np. ścięgna). W grupie skłonnej odnotowywaliśmy dla każdego okresu pronacji (bezpośrednio przed, po godzinie i pod koniec zaplanowanego okresu) napięcia tętniczego krwi tętniczej, ustawienia respiratora i wszelkich zdarzeń niepożądanych związanych z manewrem, a także liczba personelu zajmującego się pozycjonowaniem pacjenta. Continue reading „Wpływ pozycjonowania podatnego na przeżycie pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową cd”\nPrzypadek 38-1989: Overkill diagnostyczny\nDyskusja na temat sprawy 38-1989 (wydanie 21 września) * jest typowa, ponieważ zawiera elegancką diagnozę różnicową, ale absolutnie nie ma odniesienia do marnotrawnej oceny faktycznie wykonanej. Chociaż nie było wątpliwości co do rozpoznania w tym przypadku (co potwierdzili konsultanci chirurgiczni na początku hospitalizacji), kilka drogich dni w szpitalu minęło zanim rozpoczęto jakąkolwiek interwencję terapeutyczną. W tym czasie zamówiono wiele drogich i nadmiarowych testów, w tym (po serii górnego odcinka przewodu pokarmowego w innej instytucji) kilka zwykłych filmów rentgenowskich klatki piersiowej i klatki piersiowej, wiele hodowli moczu i krwi, kilka procedur obrazowania i przezskórna biopsja nerek. Koszt tych nakładających się ocen został dodatkowo zwiększony dzięki codziennemu porządkowaniu szeregu testów biochemicznych i serologicznych, których wyniki niewiele się zmieniły. Żaden z dyskutantów nie skomentował wielu testów, początkowego niewłaściwego zwolnienia pacjenta z oddziału ratunkowego lub skierowania go do kliniki onkologicznej. Continue reading „Przypadek 38-1989: Overkill diagnostyczny”\nTagged gastrolog włocławek, hipoglikemia u noworodka, zespol sweeta\nObecność lub brak przewlekłej niewydolności nerek jest prawdopodobnym wyjaśnieniem tej zmiany. Nasi pacjenci mieli selektywny wzrost poziomu cholesterolu we frakcjach lipoprotein VLDL bogatych w apoproteinę B. Mechanizm tej selektywności jest niejasny, ale postulowano, że cholesterol HDL nie zwiększa się u tych pacjentów, ponieważ jest on tracony w moczu. Ta możliwość nie może być wykluczona w naszym badaniu. Jednakże nie znaleźliśmy immunoreaktywnej, nienaruszonej AI apoproteiny w moczu naszych pacjentów, a obliczone 24-godzinne ubytki w moczu cholesterolu, trójglicerydów i fosfolipidów stanowiły odpowiednio 0,29, 0,78 i 0,39% całkowitego krążącego lipidu HDL. Continue reading „Nieprawidłowości metabolizmu lipoprotein u pacjentów z zespołem nerczycowym ad 6”\nTagged hipoglikemia noworodka, przeszczep przeciwko gospodarzowi, zespol sweeta\nObejmują one zmianę konsystencji żywności, np. Pogrubienie żywności w celu zwiększenia czucia i oczyszczenia jej w celu łatwiejszego połykania. Ponadto umieszczenie bolusa pokarmowego bliżej tylnej części języka może zrekompensować osłabienie języka, schowanie brody w dół i do klatki piersiowej otworzy gardło, a wykonywanie ćwiczeń w zakresie przywodzenia krtani może pomóc w ochronie dróg oddechowych. Pacjentów można również uczyć, aby uzyskać dobrowolną kontrolę połykania. Długotrwałe leczenie cysteaminą może również okazać się skuteczne w zapobieganiu dalszemu uszkadzaniu mechanizmu połykania. Continue reading „Zaburzenia połykania w cystynozie nefropatycznej ad 7”\nTagged gastromed garwolin, gruczolak ząbkowany, zespol sweeta\nWe wszystkich 51 przypadkach prawidłowa diagnoza została postawiona w pierwszym badaniu USG przeprowadzonym między 16 a 24 tygodniem ciąży, w porównaniu z wynikami klinicznymi lub autopsji podczas porodu lub po aborcji. Dane te wskazują, że czułość ultrasonografii wynosiła 100 procent (95 procent przedziału ufności, 94 do 100 procent). Tabela 2. Tabela 2. Prawdopodobieństwo rozszczepu kręgosłupa, Encephalocele, Gastroschisis lub Omphalocele przed i po badaniu USG poziomu 2, zgodnie z wartościami alfa-fetoproteiny matczynej w surowicy. Continue reading „żyrardów dyżury aptek czesc 4”\nTagged krem z kwasem migdałowym, leczenie eboli, zespol sweeta\nNiemowlę z Anencephaly\nJak wskazała grupa zadaniowa ds. Medycznych na Anencephaly (problem z 8 marca), przyczyna ludzkiej bezmózgowości nadal nie jest znana, ale badania na zwierzętach pokazują, że bezsenność wynika z niepowodzenia zamknięcia… Read More Niemowlę z Anencephaly


Polonia – od Chopina do Paderewskiego\nTeatr Wielki-Opera Narodowa wraz z Narodowym Instytutem Fryderyka Chopina zapraszają na koncert galowy, którego program tworzą dzieła związane z odzyskaniem przez Polskę niepodległości. Ten szczególny koncert odbędzie się 11 listopada (sobota) o godz. 19 w Sali Moniuszki TW-ON\nUtwory Chopina, Ignacego Jana Paderewskiego i Karola Szymanowskiego należą do dzieł fundamentalnych dla polskiego dziedzictwa kulturowego. Preludium symfoniczne „Polonia” (op. 76) Edwarda Elgara jest wyrazem hołdu dla Chopina i Paderewskiego, a zarazem dla siły i niezłomności narodu walczącego o niepodległość. Przy fortepianie zasiądą wybitni współcześni pianiści: Plamena Mangova i Janusz Olejniczak; orkiestrę Teatru Wielkiego-Opery Narodowej poprowadzi José Maria Florêncio.


DZIAŁKA SPRZEDAŻ Wojnarowa Korzenna Nowosądecki Małopolskie Biuro Nieruchomości AZ\nPrzesyłam link do ciekawej oferty: https://nieruchomosciaz.com/dzialka-sprzedaz-62m2-120000pln-wojnarowa-malopolskie,85/10675/OGS\nDziałka rolna - zgłoszona do przekształcenia na budowlaną!!!\nPrzedmiotem sprzedaży jest wyjątkowa działka rolna w miejscowości Wojnarowa gm. Korzenna, pow. Nowosądecki, woj. Małopolskie\nDziałka usytuowana na lewym brzegu rzeki Biała na Pogórzu Rożnowskim co jest dodatkowym atutem.\nWidok z działki na góry i las, z dala zgiełku miasta.\nPowierzchnia całkowita 62 ary z możliwością podziału.\nUkształtowanie terenu: lekko nachylona,\nOkolica cicha i spokojna, przepiękne tereny rowerowe i spacerowe.\nIdealna dla osób aktywnych oraz wspaniała dla rodzin z dziećmi.\nOdległość do centrum Nowego Sącza ok 20 km.\nZapraszam do kontaktu i prezentacji w terenie\nDostępne w okolicy: Sklep, Plac zabaw, Park, Las, Przychodnia lekarska, Przedszkole, Szkoła


Elastyczne baterie aluminiowo-jonowe ładują się w 60 sekund\nOpublikowano: piątek, 10, kwiecień 2015 11:52\nDo tej pory przyzwyczailiśmy się, że gdzie nie spojrzymy, tam wszystkie urządzenia mobilne wyposażone są w baterie litowo-jonowe. Najlepsze, najbardziej trwałe... A wcale nie!\nOpublikowano: czwartek, 09, kwiecień 2015 14:49\nOpublikowano: środa, 08, kwiecień 2015 18:56\nOpublikowano: środa, 08, kwiecień 2015 05:18\nOpublikowano: wtorek, 07, kwiecień 2015 12:46\nJBL: Głośniki Arena 180 i 170\nOpublikowano: wtorek, 07, kwiecień 2015 10:29\nNiedrogie głośniki wysokiej jakości z klasycznym dźwiękiem JBL. Koncertowe brzmienie bez opłat za bilety. Kolumny podłogowe nowej serii JBL Arena po prostu odbierają mowę.\nOpublikowano: niedziela, 05, kwiecień 2015 06:06\nOpublikowano: piątek, 03, kwiecień 2015 13:25\nNowe oprogramowanie zapewni pilotom dronów rzeczywistość rozszerzoną


Oryginalna Chemia z Niemiec Reviewed by admin on 15 lutego 2021 .\nEwolucja organizmu ludzkiego uzyskała taki poziom, że przy braku zachowania higieny ludzkie ciało zaczyna negatywnie działać, co z kolei ma okazję prowadzić do wielu schorzeń. Z biegiem czasu rozpoczęto wymyślać coraz to nowsze metody higieny, to naturalnie dzięki czemu uzyskano dużo preparatów oraz substancji, to właśnie dzięki jakim ludzkość zachowuje czystość, to właśnie dzięki czemu nie prowadzi to do żadnych epidemii. Chemia przemysłowa zajęła się produkcją wszelkiego typu artykułów służących do higieny. Najatrakcyjniejszymi środkami są mydła i płyny do kąpieli. Należycie dobrane składniki oraz zapachy powodują, iż nie tylko mamy ochotę korzystać z tego typu artykułów, ale także wpływają one pozytywnie na nasze nastrój. Należałoby dorzucić, iż ponad połowa mieszkańców Polski coraz to częściej korzysta z mydeł w płynie, jakie są alternatywą dla mydeł w kostkach. Ceny tych „luksusów” są w kluczowej mierze uzależnione przez ilość oraz jakość substancji wkraczających w skład tychże towarów oraz od stopnia wytrzymałości oraz trwałości zapachu – sprawdź propozycję na Chemia z Niemiec hurtownia. Każdy z nas poprawnie, że jednym z najważniejszym środków do dezynfekcji jest alkohol. Związek ten jest w stanie zabić ponad 95% bakterii oraz mikroorganizmów znajdujących się na naszym ciele. Dzięki odkryciu pożytecznej właściwości tego alkoholu udało się na zasadzie reakcji chemicznych wyprodukować dużo atrakcyjnych środków dezynfekujących. Jednym z nich jest jodyna – jeden z najpopularniejszych specyfików dezynfekujących na świecie. Chemia przemysłowa we kooperacji z farmakologią co roku fabrykuje coraz to znacznie bardziej bezpieczne oraz efektywniejsze środki dezynfekujące.


Opublikowano: piątek, 25, Maj 2018 11:21\n2 czerwca (sobota) zapraszamy wszystkie dzieci w wieku 5-13 lat do Fabryki Naukowców w Gliwicach. Czeka na Was mnóstwo atrakcji! Każde dziecko będzie mogło zmierzyć się z budową i programowaniem prawdziwych robotów ze specjalnych Klocków LEGO lub zaprogramować swoją pierwszą grę. Rodziców w tym czasie zapraszamy na spotkanie przy kawie, podczas którego przedstawimy program kursów semestralnych, opowiemy co dokładnie robią dzieci na zajęciach, czego się uczą oraz jakie umiejętności zdobywają i rozwijają podczas zajęć.\nCzytaj więcej: Dni Otwarte w Gliwicach 2018\nWyniki konkursu proGRAmista!\nCzas najwyższy ogłosić wyniku konkursu "proGRAmista". Chcielibyśmy bardzo podziękować wszystkim za wysłane gry! Wszystkie były bardzo ciekawe i dostarczyły nam wiele rozrywki!\nNagroda jest jedna i wędruje do Stefana Andraczka (lat. 11)! Stefan stworzył zaawansowaną grę, zaskakując złożonością i wysokim poziomem programu, ciekawą grafiką oraz zaawansowanymi funkcjami! Na czym polega gra, to najlepiej wyjaśnił sam Autor: W grze są dwie mini gry. W pierwszej spadają litery, które należy wybrać na klawiaturze, a w drugiej należy rakietą przecisnąć się przez meteoryty naciskając strzałki.\nGratulacje dla Stefana i zapraszamy po odbiór głównej nagrody, jaką jest wakacyjny kurs programowania Młody Koder!\nCzytaj więcej: Idealny pomysł na prezent komunijny?\nOrganizacja pracy w "Majówkę"\nOpublikowano: wtorek, 24, Kwiecień 2018 09:21\nDrodzy Państwo! W związku z długim weekendem majowym informujemy, że w dniach 30.04 do 6.05 nasze biuro jest nieczynne, a wszystkie zajęcia odwołane. Ostatnie zajęcia odbędą się w sobotę 28 kwietnia. We wszystkich sprawach i na kolejne zajęcia zapraszamy po 7 maja!\nŻyczymy udanej majówki i dużo odpoczynku! Zespół Fabryki Naukowców!


Zagrałem w „Krwawą Oberżę” | Ciekawe Gry\nZagrałem w „Krwawą Oberżę”\nWszyscy jeszcze żyją świątecznym stołem i spotkaniem w gronie rodzinnym, w związku z tym mamy dla Was propozycję miłej i radosnej gry dla całej familii. Gra nazywa się „Krwawa oberża” i polega na… mordowaniu.\nPoroniony pomysł, czyli z życia wzięte.\nJeśli brakuje nam pomysłu na grę, a chcemy żeby tematycznie była zaskakująca i wręcz niemożliwa, sięgnijmy do historii. Tam z pewnością znajdziecie coś, po czym potencjalnym graczom szczęki opadną.\nWięc mamy wiek XIX, wioskę we Francji, w wiosce gospodę. My tą gospodą zarządzać będziemy, wraz z innymi współgraczami. Trzeba przyjąć gości, ulokować ich w pokojach, zabić, ograbić, niektórych przekupić, zwłoki zakopać… ot, zwykły dzień w gospodzie.\nNo właśnie. Temat wyjątkowo niezachęcający. Powiem szczerze, kiedy usłyszałem o czym jest ta gra, dość mocno stwierdziłem, że nie chcę w nią grać. Oprócz tego, że sam poczułem się lekko poruszony, to gra nie jest zdecydowanie grą rodzinną. Raczej prędko nie zagram w nią z moimi dziećmi, chociaż patrząc na to jakie bajki lecą w tv, to kto wie. Jednak to dopiero pierwszy powód, dlaczego nie warto w tę grę grać.\nMechanika jak w rosyjskim czołgu.\nPowiedzmy sobie szczerze – jest prosto. Otóż mamy stosik kart podróżnych, ich ilość zmienia się w zależności od ilości graczy i długości rozgrywki jaką wybierzemy. Z tej talii będziemy dobierać przyjezdnych i umieszczać ich w pokojach w gospodzie. Pokoi jest 8 w rozgrywce 4 osobowej, przy mniejszej ilości graczy jest ich mniej. Na początku każdej tury gracz rozpoczynający rozdziela karty podróżnych po pokojach, w każdym pokoju jeden. Postaci jest 6 rodzajów: robotnicy, usługodawcy, kler, arystokracja, policja i wieśniacy. Ci ostatni nie nocują w naszej gospodzie, ale są dostępni do dobrania. W swojej turze każdy gracz zagrywa dwie akcje, z dostępnych: przekupienie podróżnego, zabicie, zakopanie ciała, rozbudowanie naszej gospody, dobranie wieśniaków, wypranie brudnej kasy. Oprócz dwóch ostatnich, każda akcja ma podobną mechanikę: każda postać ma określoną rangę od 0 do 3, jeśli chcemy wykonać na niej jakąś akcję musimy zagrać tyle kart postaci których mamy na ręce ile ona wynosi. Zdobywamy je przekupując podróżnych, lub dobierając wieśniaków. Za ich pomocą możemy zabić podróżnego, zakopać ciało przy okazji zdobywając pieniądze jakie nieszczęśnik miał przy sobie, oraz wybudować aneks, który daje nam miejsce na zakopanie ciała. Po za wieśniakami, którzy stanowią tylko siłę do wykonywania akcji, większość podróżnych ma na swojej karcie symbol którejś z akcji (arystokracja nie ma, bo pracy się brzydzi), dzięki czemu, jeśli wykorzystujemy ich do wykonania jakiegoś zadania zgodnego z ich umiejętnością, nie odrzucamy ich, ale wracają po wykonaniu na naszą rękę. Na kartach postaci znajdziemy również ilość pieniędzy jaką podróżny ma ze sobą i jaką dostaniemy po ich zakopaniu (dopiero po zakopaniu, nie zabiciu). Na wszystkich kartach podróżnych oprócz policji znajdziemy również rodzaj budynku jaki możemy przy jego pomocy wybudować, co daje nam różne bonusy, oraz miejsce na zakopanie zwłok (ilość ciał zależy od wielkości rangi budynku – podróżnego). Jeśli nie mamy gdzie zakopać ciała, możemy to zrobić w części gospody należącej do innego gracza, ale wtedy dzielimy się z nim zyskiem. A ciała trzeba ukrywać, ponieważ jeśli na koniec tury zostanie jakiś wolny policjant w gospodzie zaczyna się śledztwo i trzeba zapłacić grabarzowi za pozbycie się zwłok, a zysk nam przepada. Po takiej turze pozostali przy życiu podróżni z gospody wyjeżdżają i trafiają na drugi stos kart. Jeśli karty z talii przyjeżdżających się skończą zastępuje się je kartami tych, którzy już wyjechali. Jeśli talia skończy się ponownie gra się kończy. Jest tu jeszcze kilka dodatkowych zasad, ale odsyłam po nie do instrukcji. Warto jednak wspomnieć, o jednej rzeczy jeszcze – majątek graczy zaznacza się za pomocą toru, na którym mamy do 40 monet. Jeśli dojdziemy do tego poziomu nie będziemy już mogli zarabiać więcej – nasz majątek stanie się zbyt widoczny dla innych. Wybawieniem z tej opresji jest wypranie pieniędzy – w turze możemy zrezygnować z akcji, żeby zamienić pieniądze w gotówce na weksle. Po takiej zamianie, możemy zarabiać dalej. Wprowadza to konieczność dodatkowego główkowania.\nJak zrobić straszną grę?\nWystarczy zrobić kiepską oprawę graficzną. Grafika w grze przypomina starą szkołę plakatu polskiego. Może i pasuje do klimatu gry, ale nie każdemu się spodoba. Elementy wykonane są w dobrej jakości i tu nie ma czego się przyczepić.\nProszę o łagodny wyrok…\nCzas na ocenę. Tak jak napisałem na początku pierwszą rzeczą jaka zniechęca mnie do grania w tą grę to tematyka. Kolejna to oprawa graficzna. Chyba jednak najważniejszy powód dla którego nigdy nie powinienem sięgnąć po tą grę to to, że jest to… świetna gra!!! Wciągająca rozgrywka, proste zasady, dużo kombinowania… kogoś kto robi takie gry powinno się skazać – przecież jest tyle innych gier do zagrania, można porobić inne rzeczy, ale nie, trzeba zagrać w Oberżę!!! Skandal!!! A tak już na serio, to bardzo dobra gra, do tematu trzeba się przyzwyczaić, grafiki faktycznie pasują do klimatu, a grywalność oddaje wszystko. Ma ona jeszcze jeden plus, który w moim przypadku jest dość dziwny, ponieważ nie toleruję gier na jednego gracza. Tak, można pograć samemu. Jest to oczywiście mechanizm do nabijania jak największej ilości punktów i walczy się o pobicie własnych rekordów. Dla mnie gra planszowa to przede wszystkim spotkanie z innymi graczami, nie gram z reguły w tryby jednoosobowe. Jednak w przypadku tej gry zgrałem kilka razy i na prawdę gra się doskonale, szybka partyjka i wiesz, że nadal jesteś słaby 🙂\nMogę z czystym sercem i z rękami umazanymi w krwi nieszczęsnych podróżnych polecić „Krwawą oberżę”.\nPs.: Nie, nie da się wygrać nie zabijając podróżnych. 🙂\nTytuł: Krwawa Oberża\n5 comments on “Zagrałem w „Krwawą Oberżę””\nGra jest spoko i akurat oprawa graficzna jest ciekawa i estetyczna ( nie używam słowa ładna, bo „ładność” to nie jedyna estetyka) – w sumie spójna całość.\nnatomiast obraz psuje zupełnie popsute tłumaczenie karty „Konsierż” – geek doczyta na forum, ale „zwykły gracz” dostaje popsuty produkt z mocno wypaczonym balansem…wstyd…\nDlatego również nie napisałem „ładna”.\nFakt, karta konsirża mogłaby być lepiej wytłumaczona, tym bardziej, że w instrukcji jest dodatkowy opis kart. Z drugiej strony, to, że gracz dostanie jeden raz więcej zapłatę za obsługę (max 3 monety) nie wypacza balansu w tak dramatyczny sposób jak to opisujesz. Gracz nie zdający sobie sprawy z nieścisłości nie dostaje masakrycznie popsutego produktu.\nDostałem toto na „zajączka” i właśnie zastanawiałem się czy odpakować i spróbować zagrać, czy sprzedać od razu na allegro w stanie nienaruszonym. Nigdy nie byłem fanem karcianek, ale chyba mnie zachęciłeś do gry :0 Musze tylko znaleźć rywali, co prawdopodobnie będzie najtrudniejszym zadaniem…\nPablo, absolutnie nie sprzedawaj!!! Zagraj i na spokojnie podejmiesz decyzję. Może mordowanie wejdzie Ci w krew, kto wie 😉 Zagraj z kimś, później spróbuj sam. Takie szybkie gry przydają się jak wpadają niezapowiedziani goście. Powodzenia i miłego grania.\nKonrad "Ouragan" Perzyna\nTaki renesansowy pawulonowy biznesik 🙂\nThis entry was posted on 29 marca 2016 by itsumaoki in Recenzje and tagged Ciekawe Gry, Krwawa Oberża, Rebel.


Czar dobra i ducha Dickensa\n- Kto nie wyjdzie na scenę, nie dostanie przelewu - powiedział wśród burzy oklasków Ebenezer Scrooge, a raczej Jacek Grondowy, odtwórca tytułowej roli w premierowym przedstawieniu "Scrooge. Opowieść wigilijna" wg Charlesa Dickensa\nŻartował, bo twórcy sztuki z początku nie chcieli pokazać się publiczności. Nie mieli powodów, bo pierwsze od ośmiu lat familijne widowisko zostało przyjęte przez publiczność bardzo ciepło.W klimat dobrego przesłania sztuki wprowadzali już przy wejściu do Teatru im. Norwida uczestnicy warsztatów "Teatr i szkoła" przebrani w strój świętego Mikołaja i kostiumy z epoki wiktoriańskiej. Częstowali gości cukierkami. Podobną akcję przeprowadziły w foyer na piętrze radne: Bożena Wachowicz-Makieła i Anna Ragiel z wnuczką przebraną za aniołka.\nNa familijne przedstawienie Teatr im. Norwida wyczekał się osiem lat. Ostatnim pomysłem dla widza od lat kilku do kilkudziesięciu była zrealizowana w 2001 roku przez Jana Szurmieja musicalowa adaptacja klasycznej powieści Marka Twaina "Przygody Tomka Sawyera". Później jeleniogórzanie musieli zadawalać się albo przedstawieniami Sceny Animacji w Teatrze Zdrojowym (to przecież zupełnie inna forma przekazu sztuki), lub wątpliwymi pod względem jakości objazdowymi inscenizacjami edukacyjnymi z zewnętrz, ewentualnie okazjonalnymi widowiskami z Niemiec podczas Jeleniogórskich Spotkań Teatralnych.\nPomysł przeniesienia na scenę powstałego w XIX wieku znanego opowiadania angielskiego powieściopisarza Charlesa Dickensa w uwspółcześnionym przekładzie Andrzeja Polkowskiego "Scrooge. Opowieść wigilijna" w okresie przedświątecznym stanowi wartość samą w sobie. Wyzwanie spektaklu słynnego dzieła podjął się i nadał mu ostateczny kształt reżyser Henryk Adamek (poprzednią realizacją na jeleniogórskiej scenie był spektakl Jana Potockiego "Cyganie z Andaluzji" -1993).\nDo wzruszającej opowieści o magicznych Świętach Bożego Narodzenia przekonywać nie jest trudno, choć nieprzetłumaczalny ze względów idiomatycznych dickensowski humor ma tu nieco inny wymiar. Jednak nie literacka oryginalność jest tu ważna, lecz narracyjna sprawność, klarowność, zainteresowanie widza. A wszystko to widać doskonale w urokliwej pozbawionej zbędnego nudnego moralizatorstwa inscenizacji, która uniknęła nadmiernego patosu, a jednocześnie nie otarła się o banał czy uproszczenie. Oto wysmakowany plastycznie komediodramat fantasy z łezką. A jego wyjątkowość zjednywać mu może nie tylko widzów przyzwyczajonych do teatru zrozumiałego.\nWydarzenia przebiegają w ubogim Londynie, w okresie wiktoriańskim. Po śmierci swojego partnera biznesowegoJakuba Marleya, pozostały przy życiu wspólnik firmy Scrooge i Marley - cyniczny bankier Ebenezer Scrooge (Jacek Grodnowy) okazuje się także egocentrycznym samotnikiem skąpiradłem.\nOdwraca się od własnej rodziny, a jego największą troską są pieniądze i praca. Nie przejmuje się osobistym urzędnikiem kancelaryjnym, ubogim a pogodnym Bobem Cratchitem (Jarosław Góral), mężem i ojcem, któremu płaci głodową pensję 15 szylingów tygodniowo. I taki właśnie zimny jak głaz Scrooge podczas świąt Bożego Narodzenia siedzi sam w swoim ascetycznym domu, gdzie odwiedzają go niecodzienni goście z zaświatów.\nPierwszy z nich to skuty łańcuchami duch zmarłego siedem lat wcześniej jego wspólnika Marleya (Kazimierz Krzaczkowski), który za swoje skąpstwo zostaje skazany na wieczną tułaczkę wlokąc za sobą ciężki łańcuch zła. To widmo usiłując pokazać błędy w drodze życiowej Scrooge\_'a, przestrzega go, że jeśli się nie poprawi, to podobnie zakończy swój żywot. Duch Marleya zapowiada przybycie trzech duchów Świąt Bożego Narodzenia - minionych, tegorocznych i przyszłych.\nDuch Dawnych Świąt Bożego Narodzenia (Jacek Paruszyński) ukazuje sprawy z przeszłości, począwszy od dzieciństwa, a skończywszy na ostatnich świętach, gdzie Scrooge zobaczył m.in. jak spędzał wigilię u pana Alberta Fezziwiga (Bogusław Siwko), dobrotliwego, starego kupca oraz bolesne wspomnienie - zakochaną w nim narzeczoną Bellę (Magdalena Kępińska), która nie mogła strawić jego egoizmu.\nKolejny gość, Duch Tegorocznych Świąt Bożego Narodzenia, duch dobrego, szczodrego i serdecznego usposobienia (Bogusław Siwko) doprowadza Scrooge\_'a do domu kochającej się biednej rodziny Cratchitów podczas ich bardzo skromnej kolacji wigilijnej, gdzie ujawnia się kaleki i śmiertelnie chory najmłodszy syn Tim (Ignaś Gadzina). Ostatni upiór, Duch Przyszłych Świąt (Robert Mania) przedstawia cienie spraw, które mogą się zdarzyć, pokazuje przyszłość, jaka być może czeka Scrooge\_'a, jeśli się nie zmieni; jego śmierć i pogrzeb, którego nikt nie będzie opłakiwał.\n"Scrooge. Opowieść wigilijna" kończy się optymistycznie. Po odwiedzinach duchów, życie Scrooge\_'a ulega metamorfozie. Scrooge z opryskliwego samotnika i samoluba bez skrupułów staje się towarzyski, opiekuńczy i radosny, a z dusigrosza - szczodry.\nHenryk Adamek postanowił udowodnić, że nawet klasyczna powieść nie musi być utworem anachronicznym, mimo że obywa się bez pomocy brutalnych czy drastycznych scen. To przecież słodko-gorzki spektakl odsłaniający wewnętrzną pustkę, samotność w świecie obsesyjnej pogoni za mamoną. Najbardziej rodzinne ze świąt wyraźne potęguje zaznaczenie samotności Scrooge\_'a i tęsknotę za ojcowską miłością.\nNa kartach swej powieści Dickens odmalowuje portret samotnego Scrooge\_'a tak bardzo przemawiający do wyobraźni i wyrazisty, że każde wcielenie teatralne będzie pewnie jakąś redukcją. A tymczasem odtwórca tytułowej roli egoistycznego skąpca i dziwaka - Jacek Grondowy odnalazł pomysł na postać i dzięki niemu Scrooge ożywa na nowo. Wdzięczną kreację stworzył Jarosław Góral jako źle traktowany pracownik Cratchit, rzadko dziś się zdarza tak odważna charakterystyczność w czasach dominacji aktorstwa antypsychologicznego.\nInteresujący okazał się zagrany przez Martę Łącką epizod praczki pani Dilber. W pamięci zapisują się: Robert Mania mający łatwość aktorskich transformacji oraz ciekawie poprowadzony Bogusław Siwko wraz z niebywałą vis comica. Są wreszcie pyszne epizody: Magdalena Kępińska jako Bella, urodziwa pani domu, niegdyś ukochana Scrooge\_'a, Anna Ludwicka w roli Janet, żony Freda Holywella i jako Karolina, małżonka jednego z dłużników Scrooge\_'a, Iwona Lach w roli posługaczki oraz jako pani Fezziwig.\nPrzyjemność patrzeć i bawić się w towarzystwie Igora Kowalika, który wymyśla sztuczki, jakich jeszcze w swoim aktorskim żywocie chyba nie stosował. Tylko ten saksofon, który chyba za bardzo "przyrósł" do ust aktora po fredrowskim "Liście". Znany z talentu do ról charakterystycznych Andrzej Kępiński jako Dick, mąż ex-ukochanej Scrooge\_'a gra bardzo plastycznie.\nObok profesjonalnych aktorów występują dzieci (Julia Gadzina, Mira Kępińska, Ignaś Gadzina, Kacper Grondowy, Wojtek Kowal i Aureliusz Miszczyk), równie znakomicie wywiązujące się ze swych ról, co doceniła publiczność nagradzając tych adeptów sceny wyjątkowo mocną owacją. Nastrojowości dodaje operowanie światłem, wydobywanie i zatapianie aktorów w mroku sceny, co nie tylko cieszy oko, ale przede wszystkim rozbudza wyobraźnię widza. Wszystko spaja muzyka Rafała Smolenia z motywem przewodnim i malowanym dźwiękiem klimatem przedstawienia.\nSumując: "Scrooge. Opowieść wigilijna" nie jest wydarzeniem teatralnym godnym peanów, bo takim być po prostu nie może. To teatr edukacyjny bez pedagogicznego smrodku. To udana realizacja sceniczna całości (ruch opracował Jan Hasiej, uczeń Mistrza Tomaszewskiego). To mroczne i kolorowe w finale przybliżenie dawnego Londynu, który - ze swoimi ponadczasowymi problemami ludzkiej egzystencji - wyrasta wszędzie tam, gdzie żyje człowiek. To pełna uroku i srogości zarazem bajka, która w życiu niejednego z nas może wydarzyć się naprawdę.\nPo premierze Kamil Maćkowiak i Waldemar Zawodziński, twórcy "Niżyńskiego" najwyżej ocenionego spektaklu XXXIX Jeleniogórskich Spotkań Teatralnych otrzymali nagrody ufundowane i wykonane przez Dariusza Milińskiego, charyzmatycznego artystę z Pławnej Dolnej.


Jesteś tutaj: Home Informacja ogólna\nBiblioteka Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nysie funkcjonuje od 1 października 2001 r. Jest jednostką ogólnouczelnianą o zadaniach dydaktycznych, naukowych i usługowych. Mieści się w Gmachu Głównym przy ul. Chodowieckiego 4, na trzecim piętrze. Z dniem 1 października rozpoczęła działalność Czytelnia, a od 14 grudnia Wypożyczalnia Miejscowa i Wypożyczalnia Międzybiblioteczna. Od 1 października 2002 r. funkcjonuje Ośrodek Informacji Naukowej.\nZbiory powiększane są na bieżąco o nowe skrypty, podręczniki, książki oraz inne materiały biblioteczne. Pozyskiwanie zbiorów odbywa się drogą kupna, wymiany, darowizn i in. Obecnie Biblioteka dysponuje księgozbiorem liczącym ponad 38 000 woluminów.\nObecny serwis biblioteczny funkcjonuje od października 2013 r. Webmaster: pracownicy Biblioteki Krzysztof Balcerek i Łukasz Wąsik (absolwenci informatyki PWSZ w Nysie).\nBiblioteka pracuje w komputerowym systemie bibliotecznym SOWA2/MARC21.


Blog - Fundacja im. gen. Bronisława Grąbczewskiego\nKalendarium życia gen. Bronisława Grąbczewskiego\nW 95 rocznicę śmierci gen. Bronisława Grąbczewskiego rozpoczynamy projekt „Kalendarium życia gen. Bronisława Grąbczewskiego”. Poniższa wersja została opracowana w oparciu o materiały źródłowe i dostępne opracowania, głównie w języku polskim i rosyjskim. Kalendarium będzie na bieżąco uzupełniane i weryfikowane. Tym samym zapraszamy do wkładu w ten projekt. Wszelkie uwagi i komentarze, za które z góry dziękujemy, prosimy przesyłać na adres mailowy Fundacji.\n15 stycznia 1855 – przychodzi na świat w Kownatowie, na Kowieńszczyźnie\n1873 – zgłasza się na ochotnika do wojska do jednego z pułków lejbgwardyjskich stacjonujących w Warszawie\n1874 – rozpoczyna kształcenie w Warszawskiej Szkole Junkrów Piechoty\nlipiec 1875 – mianowany oficerem, podejmuje starania o przeniesienie do Azji Centralnej\nlistopad 1875 – jako chorąży wstępuje do Keksholmskiego Pułku Grenadierów\nmarzec 1876 – został przydzielony do 14 Turkiestańskiego Batalionu Linowego (był adiutantem gen. Skobolewa i gen. Witgensteina)\nwiosna/lato 1876 – bierze udział w wyprawach do chanatów Chiwy i Kokandu\n1878 – uczestnik podboju Fergany, wyprawy ałaskiej i marszu na Samarkandę\n1880 – składa raport dowódcy batalionu z prośbą o pozwolenie na kontynuowanie służby w tzw. administracji wojskowo-ludowej\n1855 – awansowany na starszego urzędnika przy naczelniku Osz, a następnie zostaje starszym urzędnikiem do specjalnych poruczeń przy wojskowym gubernatorze Fergany\nsierpień 1885 – podróż do Kaszgarji (pierwsza dowodzona przez niego ekspedycja, za rezultaty której został odznaczony srebrnym medalem Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego)\n1886 – pierwsza drukowana praca Grąbczewskiego (Sprawozdanie z podróży do Kaszgaru i Kaszgarji południowej w 1885 r. )\n1886 – wyprawa w góry Tien-szan i do źródeł Syr-darii\ngrudzień 1887 – w ramach prywatnego 4-miesięcznego urlopu udaje się do Petresburga, celem dokształcenia się z zakresu astronomii i topografii\nmaj 1888 – tajna misja w Samarkandzie (przekazanie broni i pieniędzy do Afganistanu)\nkwiecień 1888 – zostaje wybrany na członka Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego\nlipiec 1888 – pod auspicjami Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego rozpoczyna swoją pierwszą wyprawę naukową do chanatu Kandżut\npaździernik 1888 – wyprawa do Wachanu i innych chanatów na pograniczu afgańskim\nstyczeń 1889 – otrzymuje złoty medal od Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego za ekspedycję do Kandżutu\nzima/wiosna 1889 – odczyty o podróży do Kandżutu w Cesarskim Rosyjskim Towarzystwie Geograficznym w Petersburgu, w Moskwie i dla rodziny Aleksandra III, w charakterze gościa rodziny carskiej\n1889 – 1890 – ekspedycja do Darwazu, w Pamir, Raksem i do Północno-Zachodniego Tybetu\npaździernik 1889 – spotkanie z Younghusbandem – głównym rywalem w ramach Wielkiej Gry\nstyczeń 1891 – odczyt z ostatniej ekspedycji w Cesarskim Rosyjskim Towarzystwie Geograficznym, przy publice liczącej ponad 800 osób; audiencja u Aleksandra III, podczas której został uhonorowany i chojnie nagrodzony za swoje zasługi\nmarzec 1891 – wykład w Akademii Sztabu Generalnego – „Nasze interesy w Pamirze”\n1891 – 1895 – uczestnik uregulowania kwestii pamirskiej, naczelnik powiatu oszańskiego\n1893 – jako naczelnik powiatu w Osz nadzorował przebudowę górskiego szlaku (przez przełęcz Tałdyk) na drogę kołową potrzebną dla celów wojskowych\n1896 – 1903 – komisarz pogranicza amurskiego oraz komisarz generalny Kwantungu w południowej Mandżurji\n1903 – 1906 – gubernator astrachański i hetman tamtejszych wojsk kozackich\n1907 – mianowany naczelnikiem zarządu cywilnego kolei wschodnio-chińskiej w Harbinie, gdzie pełnił również obowiązki gubernatora\nsierpień 1907 – dzięki jego wstawiennictwu zatwierdzono statut stowarzyszenia „Gospoda Polska” w Harbinie\n1908 – jako przedstawiciel Rosyjskiego Czerwonego Krzyża bierze udział w wojnie hiszpańsko-marokańskiej\n1910 – osiada w Warszawie jako dymisjowany generał dywizji\n1914 – w chwili wybuchu wojny światowej przymusowo ewakuowany, udaje się do Petersburga, poczem osiada w Anapie nad Morzem Czarnym, gdzie zastaje go rewolucja bolszewicka – jako delegat rządu Denikina odbywa ostatnią podróż na Syberję, przybywa do celu w chwili upadku rządu antybolszewickiego;\n1920 – przez Japonię, Cejlon, Londyn powraca do Polski i zajmuje się opisywaniem swoich podróży\nwiosna 1920 – zostaje przyjęty w poczet Polskiego Towarzystwa Geograficznego, dorywczo pracuje w Państwowym Instytucie Meteorologicznym\ngrudzień 1921 – powołany na członka korespondenta Polskiego Towarzystwa Geograficznego\n1922 – pełni funkcję skarbnika Zarządu Polskiego Towarzystwa Geograficznego\n1924 – zostaje wydany pierwszy tom Podróży gen. Grąbczewskiego: „Kaszgarja. Kraj i ludzie”\n1925 – zostają wydane kolejne tomy Podrózy: „Przez Pamiry i Hindukusz do źródeł rzeki Indus”, „W pustyniach Raskemu i Tybetu” oraz „Wspomnienia Myśliwskie”\n27 lutego 1926 – umiera w Warszawie po długotrwałej chorobie\nRocznica urodzin gen. Grąbczewskiego\nW rocznicę urodzin gen. Bronisława Grąbczewskiego, publikujemy opis wczesnych lat jego życia autorstwa prof. Bolesława Olszewicza, wybitnego polskiego geografa, historyka geografii i kartografii, współzałożyciela Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Olszewicz znał Grąbczewskiego osobiście – między innymi przyjmował go do PTG oraz był pierwszym polskim naukowcem, który zajął się opracowywaniem jego dorobku podróżniczego. Fragment pochodzi z książki jego autorstwa „Generał Bronisław Grąbczewski. Polski badacz Azji Środkowej (1855 – 1926)”, wydanej w Poznaniu w 1927 roku.\nZ okazji Świąt Bożego Narodzenia składamy najlepsze życzenia, aby te świąteczne dni przyniosły pogodę ducha, nadzieję, miłość a w nadchodzącym roku życzymy zdrowia, zdrowia i jeszcze raz zdrowia!\n94 rocznica śmierci generała Bronisława Grąbczewskiego\nW 94 rocznicę śmierci generała Bronisława Grąbczewskiego prezentujemy wyjątkowe wspomnienie, jakie zostało umieszczone w 1926 roku w «Tygodniku Polskim» (w dodatku handlowo-przemysłowym « Daleki Wschód ») wydawanym w Harbinie, w Chinach.\nWspomnienie to jest świadectwem, jak on sam, jego dokonania oraz zasługi dla Polaków w Harbinie były oceniane przez mu współczesnych. Ten krótki tekst doskonale pokazuje jak ówczesne oceny Grąbczewskiego, często różnią się od tych współczesnych, które niejednokrotnie charakteryzują się brakiem odpowiedniej wiedzy, zrozumienia kontekstu i rzetelności badawczej, a sprowadzają się jedynie do banalnych i czarno-białych schematów, pisanych przez współczesnych bajkopisarzy – zapewne dla potrzeb merkantylnych i dla własnej popularności…\nLudwik Grąbczewski – Opis Biegu Życia\nW dniu urodzin gen. Bronisława Grąbczewskiego publikujemy dokument niezwykły – dokument, który po przeszło 150 latach ponownie ujrzał światło dzienne! Zespół Fundacji odnalazł « Opis Biegu Życia » najstarszego brata gen. Bronisława Grąbczewskiego – Ludwika Grąbczewskiego. Ten dokument nie dotyczy bezpośrednio gen. Grąbczewskiego, ale jest unikatowym dokumentem źródłowym potwierdzającym fakty z młodości braci Grąbczewskich, jak i samej rodziny. Wpis ten dedykujemy Ś.P. Jackowi Grąbczewskiemu, który niestrudzenie badał dzieje rodziny, wierząc że wciąż jest jeszcze wiele dokumentów i informacji do odkrycia…\nŚ.P. Jacek Grąbczewski – wspomnienie\nJak co roku o tej porze odwiedzamy groby naszych Przodków. Dla nas jest to czas szczególny… We wrześniu tego roku niespodziewanie opuścił nas Jacek Grąbczewski. Jeden z fundatorów Fundacji, jej dobry duch, niezastąpiony autorytet, punkt oparcia w chwilach zwątpienia, kopalnia pomysłów.\nZ wykształcenia doktor etnografii. Jak sam wspominał, wybór ten był zainspirowany postacią jego przodka – gen. Bronisława Grąbczewskiego. Chciał ruszyć w świat nauki, przygody i dalekich podróży. Jego życie naukowe potoczyło się jednak inaczej. Jako człowiek z żelaznymi zasadami, nieuznający koniunkturalizmu, podjął decyzję o porzuceniu akademickiej kariery naukowej. W jego życiu nie było miejsca na zgniłe kompromisy dla własnej kariery czy doraźnych korzyści. Mimo, że życie zawodowe musiał związać z innymi dziedzinami niż własne pasje, zawsze poświęcał dużo czasu historii rodziny, genealogii, poznawaniu innych kultur, ludzi, świata.\nJak bardzo będzie nam go brakować, nie da się opisać słowami. Pozostaje nam mieć nadzieję, że uda nam się kontynuować jego pasje i zrealizować chociaż część naszych wspólnych planów i pomysłów.\nZe wspomnień o Japonji\nPostać gen. Bronisława Grąbczewskiego kojarzy się przede wszystkim, i słusznie, z jego podróżami po Azji Środkowej. Jednak jego zainteresowania nie ograniczały się jedynie do tej części świata. Zafascynowany był Japonią, którą odwiedził po raz pierwszy w 1896 roku. Odwiedzał ją regularnie w trakcie swojej 11-letniej służby na Dalekim Wschodzie, a następnie spędził tam kilkukrotnie wielotygodniowe urlopy. Po raz ostatni w lutym i marcu 1920 roku. Tym samym zapisał się w poczet nie tylko Polaków (między innymi obok Juliana Fałata, Benedykta Dybowskiego, hr. Karola Lanckorońskiego, Pawła Sapiehy, Hugo Zapałowicza, Bronisława Piłsudskiego) ale i Europejczyków, którzy jako pierwsi odwiedzili Japonię na przełomie XIX i XX wieku. Był to okres szczególny, albowiem przypadający bezpośrednio po zakończeniu epoki polityki izolacjonizmu w Japonii. To co czyni opis Japonii pióra Grąbczewskiego niezwykle ciekawym i rzetelnym, a jednocześnie dowodzi jego prawdziwej duszy antropologa, to fakt że odwiedzał ten kraj kilkakrotnie na przestrzeni 25 lat. Jego opis ówczesnej Japonii zatytułowany „Ze wspomnień o Japonji” po raz pierwszy został opublikowany w „Kurierze Porannym” w 1925 roku. Zachęcamy do lektury!\nStraszna katastrofa żywiołowa, trzęsienie ziemi, przed dwoma laty dotknęła szlachetny naród japoński, budząc najżywsze współczucie wśród szerokich warstw społeczeństwa polskiego.\nWyrazy szczerej sympatji przesłały Japonji wszystkie narody cywilizowane. Tylko nieliczne organa prasy angielskiej i poczęści amerykańskiej wskazywały, że nieobliczalne straty Japonji cofnęły ją wstecz o całe pokolenie i usunęły na długo z rzędu wielkich mocarstw.\nOtóż czuję się w obowiązku gorąco zaprotestować przeciwko takiemu poglądowi.\nBlisko poznałem Japonję w r. 1896. Potem w ciągu 11-letniej służby na Dalekim Wschodzie, spędzałem tam urlopy, co rok po 4 tygodnie, a co trzy lata po 6 miesięcy. Przyzwyczaiłem się szanować Japończyków za ich patrjotyzm oraz za ich wytężoną pracę, z jaką dążyli do zdobycia kultury i połączenia się z rodziną narodów cywilizowanych.\nA trzeba ciągle pamiętać, że kultura europejska znana jest w Japonji dopiero od 63-65 lat. Jeszcze w roku 1856 był to kraj zamknięty dla Europejczyków. Faktorję handlową mieli tylko Holendrzy, osiedleni na ślicznej, wiecznie zielonej wysepce, przy wejściu do fiordowej zatoki Nagasaki, i mieszkający tam pod dozorem urzędników japońskich. Mieszkało tam także kilkunastu misjonarzy katolickich, dlatego też wyspa znana była wśród Europejczyków pod nazwą Papenbergu. O ówczesnym stanie kultury w Japonji można sądzić z tego, że właśnie w roku 1856 Japończycy wymordowali jedyną europejską kolonję, a misjonarzy zrzucili ze skały do morza, wołając: ,,Jeżeli Bóg wasz lepszy od naszych, niech wam pomoże przepłynąć morze”.\nFakt wymordowania misji holenderskiej, głównie misjonarzy, pobudził Europę do posłania na wody Japonji zbiorowej floty, która zmusiła to państwo do otwarcia czterech portów dla handlu z Europą i Ameryką, a mianowicie: Nagasaki, Kobe, Jokohamy i Surugi, oraz do zawarcia traktatów, gwarantujących życie i mienie zamieszkałych tam Europejczyków.\nTraktaty weszły w życie w latach 1858-60, i od chwili tej poczęło się kulturalne zbliżenie Japonji z cywilizacją europejską.\nMiałem możność, jak już wspomniałem, obserwować kulturalne zdobycze Japonji w ciągu dłuższego czasu.\nJuż z pokładu statku, wchodzącego do zatoki Nagasaki, Japonja wywiera nadzwyczaj dodatnie wrażenie. Piękne wzgórza, pokryte wiecznie zielonemi krzewami, mnóstwo kwitnących na wiosnę azalij i rododendronów, charakterystyczne drzewa kamforowe, platany, często palmy – wszystko to razem nęci oko i zaciekawia.\nGdzie niegdzie na wzgórzach świątynie w stylu japońskim, otoczone przeważnie ogromnemi sosnami. Zdołu do świątyń prowadzą szerokie schody kamienne, liczące po 100 i więcej stopni. Przy świątyniach ogromne dzwony, położone na bok. Zamiast serca – długa belka, z końcem, okutym żelazem, umocowana na bloku w ten sposób, że po odciągnięciu wraca do wnętrza i okutym końcem uderza, wydając głośny dźwięk. Wierni, przychodzący do świątyni, przed przystąpieniem do modlitwy, rzucają parę miedzianych monet do drewnianej skrzyni przed ołtarzem i dzwonią w dzwon, budząc Buddhę, żeby wysłuchał i przyjął modlitwę.\nPort w Nagasaki nie ma grobli, bo zatoka jest wąska i kręta, tak że wielkich fal teoretycznie być nie powinno. Jednakże w razie tajfunu (pochodzi od chińskich słów: Da – wielki, fyn – wiatr), trąby powietrznej, dość częstej w tych okolicach, Ocean Spokojny wyrzuca na brzeg nawet duże łodzie rybackie.\nNawet wielkie okręty wchodzą swobodnie do zatoki o tyle głębokiej, że daje im ona możność zbliżenia się o pół kilometra do brzegu.\nW roku 1896 Nagasaki miało około 20.000 mieszkańców. Istniał tylko jeden dom europejskiej konstrukcji, a mianowicie wspaniały czteropiętrowy hotel, urządzony według ostatnich wymagań komfortu europejskiego.\nTakież hotele wybudowano i w innych otwartych dla cudzoziemców miastach, jak w Kobe, w Jokohamie i w Tokjo.\nHotele te wybudował rząd w mniemaniu, że bogatych turystów można przyciągnąć do kraju, zapewniwszy im komfort, do którego są przyzwyczajeni. Rząd zachował też kontrolę nad gospodarstwem w hotelach, broniąc turystów od wyzysku, a także przestrzegając czystości i porządku. Obecnie opieka rządu nad hotelami dawno się skończyła. Zastąpiła ją konkurencja.\nDrugą niespodzianką w ówczesnem Nagasaki były wodociągi, urządzone doskonale.\nObfitość filtrowanej wody była tak wielka, że ogromne statki rosyjskie, w drodze do Władywostoku, zawijały specjalnie do Nagasaki po wodę i brały ją w ilości potrzebnej dla statku na cały czas bytności w porcie władywostockim, gdzie wodociągów nie było (o ile pamiętam, niema ich dotąd), wodę zaś rozwozili brudni Chińczycy w beczkach, czerpiąc ją wprost z rzeczki o parę kilometrów za miastem.\nW Nagasaki zwiedziłem muzeum okręgowe. Był to szałas drewniany, lecz w nim umieszczono wszystko, co okrąg produkował, jedwabie najdelikatniejszych odcieni, wspaniałe hafty, wyroby z trzciny, zabawki dla dzieci i t. d. Każdy wystawiony przedmiot miał oznaczoną cenę dla wygody turystów. Osobliwość muzeum stanowiło to, że obok wyrobów krajowych wystawione były takież wyroby najlepszych fabryk europejskich, obok jedwabi japońskich – jedwabie fabryk francuskich, obok miejscowych zabawek – zabawki fabryk norymberskich i t. d.\nOczywiście wyrobów fabryk europejskich nie sprzedawano, lecz je wystawiono jako wzór dla producentów, którzy licznie zwiedzali wystawę i na wzorach europejskich uczyli się ulepszać wyroby, bądź stosować je do gustu europejskiego.\nUrzędnik muzealny objaśniał, że muzeum urządzone jest przez rząd specjalnie w celach dostarczenia ręcznemu przemysłowi dobrych wzorów zagranicznych, a że pospólstwo w Japonji z jednej strony jest oszczędne, z drugiej zaś ceni tylko to, za co płaci, więc cena za wejście do muzeum jest oznaczona w wysokości jednego imbryka herbaty, którą każdy ma prawo wypić, siedząc na matach w poczekalni. W muzeum widziałem grupy wieśniaków, którzy ciekawie oglądali wystawione przedmioty, czasem prosząc o otworzenie witryny i biorąc wystawione przedmioty do reki.\nPodobne muzea urządzano we wszystkich okręgowych miastach Japonji i utrzymywano przeważnie z procentu od sprzedanych towarów.\nObecnie zamiast w szałasach z desek, okręgowe muzea mieszczą się w gmachach. W Tokjo był wybudowany kilkunastopiętrowy gmach z żelaza i betonu. Ciekawy ten gmach został zniszczony doszczętnie przez ostatnią katastrofę.\nOkolice Nagasaki są bardzo ładne, jak z resztą i cała Japonja. Śliczne wzgórza, porosłe wiecznie zielonemi drzewami, pola uprawione ręcznie z drobiazgową starannością, a przedewszystkiem bajecznie urządzone drogi zachęcają do wycieczek i dostarczają mnóstwa rozrywek.\nNa wyjazd za miasto trzeba było dawniej otrzymać pozwolenie administracji. Formalność tę załatwiał hotel telefonicznie w przeciągu kwadransa, i w chwili wyjazdu portjer hotelowy, usadzając turystów do wózka, razem z koszykiem z prowjantami (zamiast niespożytego w hotelu drugiego śniadania), doręczał zezwolenie władzy na zwiedzenie pewnej okolicy, o które zresztą w drodze nikt nigdy nie pytał.\nKolei na wyspie Kiu-Siu, gdzie leży Nagasaki, jeszcze nie było. Podróżowało się na małych, bardzo lekkich, dwukołowych wózkach z budą i fartuchem na wypadek deszczu, ciągnionych w mieście przez jednego człowieka (rykszę); za miastem, szczególniej w miejscowości górzystej, wózek z tyłu popychał drugi człowiek.\nKoni w Japonji wogóle jest bardzo mało i w zaprzęgu są prawie nieużywane. Wszystkie ciężary przewożą ludzie. Pola uprawiają przeważnie ręcznie, rzadziej przy pomocy wołów lub krów. Zboże, słomę zwożą z pól ręcznie. Więc też nietylko absolutnie wszystkie drogi są bite, lecz nawet wąskie polowe dróżki są wyłożone bitym kamieniem.\nDomy w miasteczkach i wioskach są jednakowej mniej więcej konstrukcji. Cała budowa opiera się na grubych słupach modrzewiowych i bywa przeważnie jednopiętrowa. Piętra są niewysokie. Człowiek wysokiego wzrostu dostaje ręką do sufitu. Ściany dolnego piętra -karkasowe, t. j. rusztowanie z drzewa przełożone niepaloną cegłą i otynkowane. Na piętrze ścianę z cegieł robią tylko od północy, a czasami i od zachodu, zabezpieczając się od zimnych wiatrów. Drugie dwie ściany składają się z papierowych parawanów, które się rozsuwają, przepuszczając powietrze i słońce, lub szczelnie zamykają przy zimnie lub wietrze.\nNa dole mieści się warsztat lub sklep, gdyż trudno spotkać rodzinę przeciętnego Japończyka, któraby nie handlowała czemkolwiek. Oprócz tego – kuchnia i wszelkie gospodarskie schówki; na piętrze mieszkanie rodziny. Budynek przykrywa ciężki dach z dachówek, dosyć daleko wystający nad ścianami, z wygiętemi w chińskim stylu bokami.\nSchody, lakierowane czarnym lub czerwonym lakierem, wyglądają, jak pudełka od cukierków. Wejść na nie w butach niepodobna, bo zostaną skazy. Obuwie zdejmuje się na dole i idzie się na górę w skarpetkach. Wnętrze wysłane jest misternie związanemi matami ze słomy. Mebli niema żadnych. Wzdłuż ściany – długie, wąskie wałki watowane, pokryte jedwabiem lub kolorową materją z bawelny, na których się siedzi, oraz kilka wałków do oparcia. W kącie ułożony jest stos kołder, grubo watowanych, na których Japończycy śpią, kładąc pod głowę wałki. Japonki śpią, położywszy głowę na drewnianych miniaturowych stołeczkach z wycięciem na szyję, a to w celu zabezpieczenia ubrania włosów, które są zawsze fantastycznie uczesane. Widząc to narzędzie tortury, nigdy nie moglem pojąć, jak można spać na niem w ciągu długich lat.\nJedzenie podaje się na małych stolikach w rodzaju naszych stołków pod nogi, tylko szerszych i dłuższych, ślicznie lakierowanych. Japończycy jedzą pałeczkami, jak Chińczycy, lecz kuchnia ich nie jest tak urozmaicona, jak chińska. Podstawą jedzenia jest ryż; mięsa prawie nie używają. Prócz tego jadają jarzyny i ryby. Chleba białego lub czarnego nie znali zupełnie. Obecnie wprowadzono jedynie mięso, i wkrótce pewno wejdzie to w ogólne użycie. Z powodu małej ilości pastwisk i bardzo ograniczonej liczby wszelkiego bydła mięso mrożone sprowadza się z Australji i przechowuje w specjalnych chłodniach, wybudowanych we wszystkich większych środowiskach.\nJapończycy ubierają się w dobrze znane u nas kimona, których co najmniej dwa wkładają jedno na drugie, przepasując się długim pasem z wełnianej lub bawełnianej materji, którym się okręcają dwa-trzy razy. Bielizny spodniej nie noszą. Koszulę zastępuje pierwsze kimono, uszyte zwykle z ciężkiej i miękkiej materji bawełnianej. Poły kimona zakładają się daleko jedno na drugie, mimo to gołe nogi widać prawie do kolan. Na stopach mężczyźni i kobiety noszą krótkie skarpetki, sięgające za kostkę, uszyte z białej, grubej materji w ten sposób, że cztery palce są połączone razem, a wielki – oddzielnie. Otóż trepki drewniane, które noszą wszyscy Japończycy, przymocowuje się do nogi w ten sposób, że sznur od trepek przechodzi między wielkim a środkowym palcem u nogi i dzieli się na dwie części, przyciągając obie strony trepek do nogi. W 1896 roku Japończycy jeszcze nosili długie włosy, zawiązane na wierzchu głowy. Obecnie ten sposób czesania się jest edyktem wzbroniony, i mężczyźni strzygą włosy na sposób europejski. Na głowie mężczyźni nosili dawniej ogromne kapelusze słomiane. Obecnie ich prawie nie widać. Wszyscy przeważnie noszą czapki sportowe, co zupełnie nie licuje z kimonem. Kobiety chodzą zawsze z głową odkrytą, a to z powodu fantazyjnego uczesania i dużych szpilek, z których kilka tkwi we włosach. Kimona męskie są spokojnego koloru szarego w białe prążki z wyszytemi czasem na rękawie lub kołnierzu napisami, oznaczającymi kastę lub ród właściciela. Kobiety w domu noszą kimona bardzo jaskrawe, lecz wychodząc na ulicę, zawsze narzucają kimono jednego koloru i przytem nierzucającego się w oczy. Najdroższą rzeczą w ubiorze Japonki jest szeroki pas, którym się opasuje zawsze, z grubego jedwabnego materjału, często misternie złotem haftowany, lub ze złotogłowiu.\nObecnie w miastach połowa Japończyków chodzi w kostjumach europejskich, kamaszach, sztywnych kołnierzykach i sztywnych kapeluszach; dopiero wróciwszy do domu, wkłada kimona.\nMówiąc o domach japońskich, trudno nie wspomnieć o minjaturowych ogrodach, które otaczają każdą zamożniejszą willę. Jest to specjalnie talent japoński.\nNa przestrzeni nie większej, niż plac, zajęty poddom, urządza się ogródek z minjaturowemi skałami, grotami, wodospadami i basenami. To wszystko obsadzone jest karłowatemi tujami z misternie obciętemi gałązkami, przedstawiającemi np. łodzie, idące pod rozpiętemi żaglami. Mnóstwo wazonów z karłowatemi drzewami pomarańczowemi, obwieszonemi gorzkiemi owocami lub z karłowatemi azaljami i rododendronami. Ogródki te cieszą oko i wskazują, jak naród japoński lubi naturę i potrzebuje jej do swego najbliższego otoczenia, nie szczędząc pracy i kosztów.\nW Modżi siadłem na statek, by przepłynąć do Kobe (drugiego otwartego portu dla Europejczyków), przez wewnętrzne morze Japońskie, które oddziela wyspy Kiusiu i Szi-Koku od wyspy Nipon, głównej w archipelagu. Jest to bodaj najpiękniejsza część kraju w przepięknej Japonji.\nZaczyna się morze wewnętrzne przy Simonoseki i biegnie wąską cieśniną między brzegami, usianemi setkami wiosek i miasteczek. Doskonale widać je z pokładu statku.\nW niektórych miejscach okręt przechodzi tuż koło brzegów, co daje możność podróżnym, tłumnie zalegającym pokład, obserwowania codziennych zajęć mieszkańców.\nKobe w 1896 roku miało już wspaniały hotel i tylko dwie ulice, zabudowane domami europejskiemi, w których mieściły się konsulaty i kantory handlowe. Teraz to ogromne miasto ciągnie się ku wzgórzom, porosłym gęstym lasem sosnowym, w którym wybudowano wspaniale urządzony hotel, zdala od gwaru wielkiego miasta portowego. Kobe liczy obecnie około 600.000 ludności i prowadzi ogromny handel, w którym porcelana japońska gra niepoślednią rolę.\nW Kobe przesiadłem się na pociąg, dążąc do Jokohamy. Koleje ówczesne robiły dziwne wrażenie. Wąskotorowe, miały małe wagony z ławkami wzdłuż ścian i tak niskie, że człowiek wysokiego wzrostu dosięgał prawie dachu. Pośrodku wagonu mieściły się dwa małe ogniska żarzących się węgli, przy których stale grzały się imbryki z wodą do użytku podróżnych, pragnących pokrzepić się herbatą. Murowane, bardzo skromne dworce stacyjne były tylko w Jokohamie i w Tokjo. We wszystkich innych miastach i niezliczonych stacjach wzdłuż linji kolejowej, zamiast dworców, stały prowizoryczne budy z desek, rozdzielone barjerą na połowę: w jednej stały zwyczajne t. zw. wiedeńskie krzesełka plecione – to była poczekalnia I i II klasy. Druga była bez mebli, wysłana słomianą matą, z kilkoma ogniskami z żarzących się węgli i imbryczkami z gotującą się wodą do herbaty – to poczekalnia klasy III.\nPociągów osobowych nie było, tylko towarowo-osobowe. W środku długiego szeregu wagonów towarowych stały zwykle 2-3 wagony III klasy i po jednym I i II-ej, różniących się tylko tem, że ławki I klasy były obite aksamitem, II klasy suknem, a III – twarde, drewniane. Pociągi przebiegały tylko 25 kilometrów na godzinę, ale zato z każdej stacji w każdą stronę odchodził pociąg co godzinę, t. j. stacje przepuszczały 24 pary pociągów, kiedy najlepiej obsłużona w Rosji linja Moskwa i Petersburg, mająca 2 tory, przepuszczała także tylko 24 pary pociągów. Bufetów na stacjach nie było, lecz na większych stacjach zjawiali się roznosiciele, sprzedający zimne obiady, ułożone w białych, drewnianych, bardzo eleganckich pudełkach, wielkości dużej, grubej książki. Pudełka dzieliły się na dwie połowy: jedną wypełniał wspaniale ugotowany ryż, drugą systematycznie ułożone: kilka suszonych drobnych rybek, trochę prasowanych, ugotowanych jarzyn i coś w rodzaju biszkoptowego ciastka z firmą restauracji i z włożonemi do środka nowemi, ładnie odpolerowanemi pałeczkami do jedzenia. Kosztowało to 20 sen (20 kop.). Jadło się w wagonie i popijało herbatą, którą trzeba było mieć z sobą, albo też zażądać od konduktora. Woda gorąca zawsze była w wagonie przy ognisku. Wieczorem w oknach wagonów zjawiali się roznosiciele poduszek z waty, w zupełnie świeżych powłoczkach, co kosztowało 25 sen. Poduszkę i pudelka od obiadów zostawiało się w wagonie, i zapewne konduktorzy przedmioty te zwracali właścicielom za specjalnem wynagrodzeniem.\nRuch publiczności był ogromny. Wagony II i lII klasy – przepełnione. Wagony I klasy dosyć puste, bo korzystali z nich tylko turyści, – cudzoziemcy i wyjątkowo zamożni Japończycy, albo wysocy dygnitarze japońscy.\nRaz w drodze z Tokjo do Niko do wagonu I klasy, w którym siedziałem sam jeden, wszedł jakiś Japończyk, odprowadzany z wielkiemi honorami przez otoczenie. W drodze poznaliśmy się.\nPokazało się, że był to główny dyrektor kolei państwowych. Znał doskonale Europę, Rosję i Amerykę Północną, bo wszędzie studjował kolejnictwo. W rozmowie powiedział: „Pana zapewne rażą nasze wąskotorowe koleje, brak stacyji i wszelkich na nich urządzeń. Lecz cóż robić! – Japonja jest krajem biednym! Do rozwoju handlu i przemysłu potrzebujemy dużo kolei, jak najwięcej nowych linij. Wskutek tego budujemy je jak najoszczędniej i staramy się uruchomić jak najwięcej pociągów, żeby ożywić ruch towarowy. Wspaniałe stacje, luksusowe pociągi i wszelkie drogo kosztujące inwestycje Japonja posiądzie, ale dopiero za 25 lat!”\nOtóż w ciągu ostatniego pobytu w Japonji, w lutym i w marcu 1920 roku, przekonałem się, że ów dyrektor miał słuszność. Cała Japonja pokryła się niezliczoną siecią linij kolejowych, łączących najodleglejsze zakątki kraju z ogniskami handlowemi. Luksusowe pociągi z pulmanowskiemi wagonami i restauracjami przebiegają cały kraj, utrzymując bezpośrednie połączenie między portami i większemi miastami. Morze wewnętrzne nie tamuje obecnie połączenia kolejowego między wyspami Nipon i Kiu-Siu, gdyż dziesiątki ogromnych żelaznych promów przewozi całe pociągi z pasażerami oraz wagonami towarowemi.\nO bajecznym, nieprawdopodobnym rozwoju komunikacji w Japonji można sądzić chociażby z tego, że, gdy w roku 1896 między Tokjo a Jokohamą ułożone były tylko dwa tory dla wąskotorowej kolei, to obecnie na tej samej drodze naliczyłem 28 torów, rozbiegających się w rozmaite strony, i prócz tego dwa tory do ogromnych wagonów kolei elektrycznej, która biegnie co parę minut, zatrzymuje się co parę kilometrów i stanowi niezrównaną komunikację podmiejską. Wszystkie te pociągi odchodzą z drugiego piętra wspaniałych dworców w Jokohamie i Tokjo, niestety zniszczonych w czasie ostatniego kataklizmu.\nChciałbym jeszcze przytoczyć dwa fakty, świadczące o niezrównanym talencie Japończyków w przystosowaniu kultury europejskiej do potrzeb kraju, i przytem z najmniejszą stratą środków materjalnych.\nW roku 1896 spędziłem w Japonji 5 miesięcy, chcąc dobrze poznać najbliższych sąsiadów rosyjskiego Dalekiego Wschodu (dokąd jechałem na kilkoletnią służbę) nie z okien wagonu i balkonów hoteli, lecz z osobistego zetknięcia się z krajem i ludnością. Prosiłem więc posła rosyjskiego o uzyskanie dla mnie odpowiedniego pozwolenia, i z Niko do Simonoseki, przestrzeń\nokoło 800 kilometrów, przeszedłem pieszo lub, przejechałem w rykszach.\nByłem wtedy w Oten. Jest to śliczne miasteczko na brzegu olbrzymiego jeziora Biwa, otoczonego ze wszech stron wysokiemi górami. Miasteczko to wtedy stało się głośne i przyciągało tłumy turystów z powodu, ze tu właśnie Mikołaj II, będąc następcą tronu, odniósł ciężką ranę w głowę, która osłabiła w pewnym stopniu stan jego umysłu i pozostawiła stałą niechęć do Japończyków.\nZamach ten, jak wiadomo, dokonany przez jednego z samurajów, bedącego na warcie honorowej w Oten, polegał na tem, że w chwili, gdy cesarzewicz wysiadał z rykszy, samuraj ciął go pałaszem w głowę. Cesarzewicz upadł. Samuraj chciał jeszcze raz uderzyć, lecz został powalony uderzeniem kija przez królewicza Mikołaja greckiego, który towarzyszył w podróży późniejszemu Mikołajowi II i jechał na następnej rykszy. Cesarzewicza zaniesiono do najbliższego\ndomu, skąd po opatrunku odwieziono na pokład krążownika ,,Pamiat Azowa”. Podróż naokoło świata została przerwana, i cesarzewicz przez Władywostok i Syberję wrócił do Petersburga.\nWypadek ten zręcznie wyzyskał właściciel domu, gdzie zrobiono opatrunek. Przyjmując licznych turystów, opowiadał szczegółowo o całem przejściu, zbierał podpisy do albumów, lub naklejał na nich bilety wizytowe, i na odjezdnem darzył turystów ręcznikiem na którym czerwoną farbą były odbite te plamy krwi cesarzewicza, które, rzekomo, pozostały na jego ręczniku, póki nie sprowadzono podróżnej apteczki, nie zrobiono dezynfekcji rany i stałego opatrunku. Za uprzejme przyjęcie i podarunek ręcznika każdy turysta, naturalnie, odwdzięczał się hojnym podarunkiem.\nZ Oten do Kioto (drugiej stolicy Japonji) wróciłem łodzią, korzystając z kanału, który Japończycy wyprowadzili z jeziora Biwa, przebiwszy tunel przez góry, długości przeszło 3 i pół kilometra. Wodę, wpuszczoną do kanału, regulują żelazne śluzy; w dowolnej ilości płynie ona przez tunel, który na całej przestrzeni jest wyrąbany w skałach. Kanał ten jednocześnie służy do dostawy wszelkich produktów z okręgu Biwa do Kioto i jest tak szeroki, że dwie duże, ładowne łodzie mijają się swobodnie. Łodzie, idace w stronę Kioto, biegną z prądem kanału bardzo szybko. Naodwrót, łodzie idące do Oten i innych miasteczek, znajdujących się na brzegach olbrzymiego jeziora Biwa, posuwać można powoli i z wysiłkiem, chwytając drągami za ogromne, żelazne kółka, specjalnie dlatego wkręcone w ścianę kanału co parę metrów.\nW tunelu w kilku miejscach porobione są kominy dla odświeżenia powietrza. Kominy te również miejscami przepuszczają promienie światła, podtrzymując w tunelu słaby mrok. Mimo to podróż tunelem denerwuje. Wszystkie łodzie w tunelu mają zapalone latarnie: na przodzie białe, z tyłu czerwone. A że w perspektywie wydaje się, że tunel się zwęża i przedstawia się w dali, jak wąska niteczka, z migającemi światełkami spotykanych łodzi, więc ma się ciągle wrażenie, że łodzie nie będą mogły się minąć i muszą się zetknąć.\nTymczasem przy spotkaniu mijają się zupełnie swobodnie. Tunelem płynie się około 3 kwadransów.\nPo wyjściu z tunelu woda w kanale płynie znacznie spokojniej. Kanał przeprowadzony jest zboczami gór, na przestrzeni około 60 kilometrów, do samego Tokjo, gdzie cała ta masa wody spada do turbin i wytwarza prąd elektryczny do oświetlenia miasta, uruchomienia tramwajów, oraz zasila miejskie wodociągi. Tunel i kanał przeprowadzone są z wielką dokładnością, działają dotąd, dostarczając stolicy tanio potrzebnej ilości wody i energji elektrycznej.\nUmiejętne wyzyskanie siły wody jest w Japonji bardzo rozwinięte: każdy górski strumień, każdy wodospadzik, a jest ich dziesiątki w górzystej Japonji, za pomocą turbin najprostszego systemu wytwarza energie elektryczną do oświetlenia i warsztatów pracy. To też nietylko wszystkie miasteczka mają oświetlenie elektryczne, ale korzysta z niego mnóstwo wioszczyn.\nWspomnę jeszcze o jednej osobliwości, której nie spotkałem w żadnym kraju. Jest to kolej żelazna, na której wagony wprowadza w ruch siła ludzka.\nO 120-150 kilometrów od Jokohamy jest miejscowość Atami, gdzie bije jedyny w Japonji gejzer, który Japończycy wyzyskali do celów leczniczych przeciw gruźlicy, bardzo w Japonji rozpowszechnionej. Atami leży na samym brzegu oceanu Spokojnego, w miejscowości dzikiej, bardzo skalistej, lecz i bardzo pięknej. Jest to miasteczko, mające jeden hotel europejski i dużo najrozmaiciej urządzonych hoteli japońskich, przepełnionych kuracjuszami, których rocznie bywa tam do 50 tysięcy.\nZ Jokohamy jedzie się główną linją kolei Tokjo – Kioto do stacji Kudżu, skąd kolej zębata wiezie turystę na wierzcholek pasma gór skalistych, biegnących brzegiem oceanu. Na górze wznosi się maleńki domek. To stacja kolei ,,ludzkiej”, a wokoło na szynach dużo minjaturowych wagonów, stojących na torze, szerokości około metra. Każdy wagonik podzielony jest na trzy równe przedziały, stanowiące 3 klasy. Pierwszą zajmuje 2 pasażerów, w drugiej sadzają 4 osoby, w trzeciej 6.\nO wielkości wagonu można sądzić z tego, że, otworzywszy okna naprzestrzał, swobodnie położyłem jedną rękę na jednem oknie, drugą na drugiem. W przedziale trzeciej klasy, gdzie teoretycznie powinno było na 2-ch ławeczkach siedzieć 6 osób, musiało być nawet maleńkim Japończykom ciaśniej, niż śledziom w beczce. Zprzodu i ztyłu wagonika niewielkie platformy, gdzie pomieści się po trzech ludzi, z których jeden trzyma w ręku rękojeść hamulca. Po wypełnieniu wagonu pasażerami, lub wykupieniu wszystkich biletów, wagon odchodzi natychmiast, poruszony pchnięciami sześciu ludzi po szynach w stronę stromego zbocza, gdzie wzdłuż skał, nad straszną przepaścią przebita jest metrowej szerokości dróżka z ułożanemi na niej szynami. Na dole widać niebieskie wody oceanu, przykryte jakby lekką powłoką mgły. W chwili, kiedy wagon poczyna się toczyć wdół, pchany własną ciężkością, trzech ,”popychaczy” wskakuje na przednią platformę, trzech na tylną, i wagon mknie na dół, z coraz to zwiększającą się zawrotną szybkością zbiega wdół wąwozu i z rozpędu na pewną część przeciwległej góry.\nW momencie, kiedy wagon, straciwszy rozpęd, zatrzymuje się i mógłby się stoczyć wstecz, robotnicy zeskakują i pchają wagon na wierzchołek nowej góry, skąd podróż podobna poczyna się znowu. Bieg na dół jest tak szalenie szybki, a widok przepaści tak działa na nerwy, że pasażerowie instynktownie przyciskają się do ściany wagonika.\nPomimo tak prowizorycznego urządzenia, kuracjusze, których tysiące przyjeżdża corocznie, nie przypominają sobie nieszczęśliwych wypadków na tej drodze. Opisany sposób lokomocji istniał w latach 1896-1900. Potem zastąpiono go przez tramwaj elektryczny, który biegł po drodze normalnej szerokości.\nGłównym środkiem leczniczym w Atami był gejzer, który, wybuchając co kilka godzin, wyrzucał mnóstwo pary, przesiąkniętej siarką, oraz gorącą wodę o silnym siarczanym zapachu. Wodę zapomocą rur puszczano do łazienek, gdzie reumatycy i artretycy czekali na gorące kąpiele siarczane.\nPara z ogromnym szumem wlatywała do wysokiego cylindra z grubej blachy żelaznej, w którym było mnóstwo otworów, zamkniętych szczelnie gutaperkowemi korkami i ponumerowanych. Chorzy wykupywali w zarządzie numer, oraz gutaperkową klapę z długą takąż rurką.\nPrzed wybuchem chorzy zbierali się w dużej sali, gdzie ustawiony był cylinder, wyjmowali korki, zamykali otwory klapami, od których szły rurki, i czekali wybuchu. Jak tylko para z łoskotem poczęła napełniać cylinder, chorzy kładli rurki do ust i całą siłą piersi wdychali tę parę, co naturalnie, wywoływało gwałtowny kaszel. Po 15-20 minutach oddychania otwory zamykano gutaperkowemi korkami, i chorzy rozchodzili się, czekając nowego wybuchu gejzeru.\nHotel europejski przylepiony był jedną stroną do skały, mając wszystkie okna i balkony zwrócone na południe, w stronę oceanu. U stóp hotelu – plaża kąpielowa, dalej mały brzeg kamienny, o który rozbijała się ogromna fala oceanowa, wznosząc się prostopadle wgórę do 4-5 piętra hotelu.\nAtami również zostało zniszczone.\nTaki sam los spotkał i drugą stację kąpielową, śliczną Kamakurę, najbliższe miejsce odpoczynku dla Tokjo i Jokohamy, w ciągu całego roku licznie odwiedzaną przez turystów. W parku Kamakury stał największy w Japonji posąg Buddy, artystycznie odlany z bronzu. Wszystko to podobno doszczętnie zmyły fale.\nOd kataklizmu najwięcej ucierpiała prowincja Tokaido z miastami Tokjo i Jokohamą, która jest portem stolicy, bo zatoka tokijska jest niegłęboka.\nTokjo liczyło około 3 miljonów ludności. Jokohama już dosięgła 600.000, chociaż poczęła się rozwijać dopiero od 60 roku zeszłego stulecia. Oba miasta musiały ponieść niezwykłe straty w swoich handlowych dzielnicach, położonych w najbliższych okolicach morza. Dzielnice na wzgórzach w Tokjo, począwszy od pałacu cesarskiego i dalej w stronę poselstwa rosyjskiego, a w Jokohamie – na wzgórzach, począwszy od konsulatu francuskiego, ucierpieć mogły tylko od trzęsienia ziemi, gdyż fale morskie dosięgnąć tam nie mogły.\nW Tokjo zorjentować się dość trudno nawet temu, kto często bywał w tem mieście, a to z powodu, że Tokjo, jak Londyn, powstało z naturalnego zrostu okolicznych miast i wiosek, które stopniowo wcielano do miasta. Znając energję Japończyków, jestem przekonany, że wyzyskają nieszczęście, które ich spotkało, i na gruzach dawnego, z mnóstwem wąskich i krzywych uliczek i zaułków, wyrośnie nowe Tokjo, wspaniale zbudowane.\nWszak i S. Francisco za naszej pamięci uległo strasznemu trzęsieniu ziemi, które zburzyło połowę miasta, lecz katastrofa spowodowała wspanialszą jego odbudowę.\nTrudniej będzie z Jokohamą, która w ostatnich latach rozwijała się z bajeczną szybkością. Trzeba było na własne oczy widzieć wspaniałe doki, mogące przyjąć największe statki, olbrzymie składy wszelkich towarów, elewatory i inne urządzenia portowe, żeby zrozumieć, jakie olbrzymie straty musiał wyrządzić kataklizm. Był to największy i najlepiej urządzony handlowy port Japonji. Stąd rozchodziły się wszystkie pasażerskie statki japońskie, pomyślnie konkurując z najbogatszemi angielskiemi i francuskiemi towarzystwami. Tu była baza ich, i jeżeli prawdą jest, że Jokohama jest doszczętnie zniszczona, to straty muszą być rzeczywiście nieobliczalne. Na jednym ze statków kompanji N.Y.R., a mianowicie ,,Shidzouka-Maru” w roku 1920 wracałem z Japonji do Londynu i w ciągu 45 dni miałem możność obserwować ład, porządek, sprawność załogi, komfort i wykwintność kuchni. Do tego dodać należy, że cena biletów o 30 procent jest niższa od europejskich linij konkurencyjnych, oraz że ,,Shidzouka-Maru” jest jednym z dawniejszych statków i wkrótce miał być wycofany z linji międzynarodowej.\nOtóż wszystko to pozwala mi twierdzić, że obecne zbyt ciężkie doświadczenie losu nie złamie energji narodu, który umiał z niczego zbudować ojczyznę i w 60 lat doszedł do tak zdumiewających zdobyczy kultury. Japonja spokojnie zniesie cały ogrom nieszczęścia, które ją spotkało, i zdumiewająco szybko zaleczy poniesione rany, czego naród polski z duszy jej życzy.\nZ okazji Świąt Wielkiej Nocy życzymy Państwu wielu radości i zdrowia!\nZachęcamy do świątecznej lektury – opisu autorstwa samego Bronisława Grąbczewskiego, jak wyglądały jego Święta podczas ekspedycji do północno-zachodniego Tybetu w 1890 roku:\n„ … z okazji Święta Świętej Wielkanocy pojawili się wszyscy mieszkańcy osady z życzeniami. Żeby umocnić w ich pamięci ten dzień, poleciłem zarżnąć 6 sztuk baranów, przygotować kaszę, chleb, masło i mąkę, wynająć muzykantów i urządzić święto dla wszystkich mieszkańców. Kiedy wszystko było gotowe, mieszkańcy pojawili się u mnie z prośbą, żebym uczcił świętowanie swoją obecnością. Poszedłem ze wszystkimi ludźmi. W domu chalifa całe podwórko wyściełane zostało wojłokami; dla nas na podwyższeniu przygotowane było pomieszczenie pokryte dywanami. Na podwórzu zebrała się cała ludność Połu, około 250 osób, z żonami i dziećmi. Na ziemi siedziało 6 muzykantów, zapamiętale bijących w bębny i śpiewających; jeden grał na trochę podobnym do gitary instrumencie (3 struny metalowe, 3 z jelit). Kobiety i mężczyźni wstawali po kolei i puszczali się w tany. Taniec polegał na płynnym efektownym krążeniu w takt muzyki, przy czym wykonywano odpowiednie ruchy rękoma. Każda osoba tańczyła oddzielnie. Razem widziałem ponad 100 kobiet i ani jednej ładnej. Jedna ładniutka, jedna z wyzywającym wyrazem twarzy, cała reszta pokraki. Chyba tak tu musi być, że kobiety są nieładne, skoro nam wydały się pokraczne, nawet biorąc pod uwagę to, że przez 10 miesięcy nie widzieliśmy żadnej.\nDla kozaków przygotowane zostało oddzielne świętowanie. O godz. 9 przyszła do mnie eskorta i wspólnie się pomodliliśmy; następnie pozdrowiłem się trzykrotnym pocałunkiem z ludźmi i zaprosiłem ich do stołu. Każdy dostał po 3 funty słodkiej babki, kawałek paschy, kurczaka i 10 jajek. Na wszystkich wydane zostały 2 butelki mocnej wódki. Oprócz tego dostali oni poza wynagrodzeniem 10 rubli i drobne prezenty: kumacz na koszule itp. „ (Podróże nieodkryte. Dziennik ekspedycji Bronisława Grąbczewskiego 1889-1890 jako świadectwo historii i element dziedzictwa kulturowego)\n„Moja wyprawa na Pamiry”\nZachęcamy do zapoznania się z kolejną postacią, która zapisała się w poczet polskich podróżników. Z gen. Grąbczewskim łączy ją region świata, który eksplorowała, choć kilkadziesiąt lat później i w zupełnie innych realiach geopolitycznych.\nPierwsza włoska wyprawa w Pamir, znalazła się nie tylko na kartach włoskiej historii, ale również polskiej, za sprawą osoby, która ją zainicjowała oraz następnie nią pokierowała. Była nią postać nietuzinkowa – Jadwiga Toeplitz-Mrozowska, aktorka, która została docenioną podróżniczką.\nJadwiga Toeplitz-Mrozowska wygłasza odczyt na temat swojej wyprawy przez Turkiestan i Pamir (Warszawa, 7 maja 1931). Fotografie ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego.\nMoja wyprawa na Pamiry to przetłumaczona z włoskiego na język polski relacja z podróży Jadwigi Toeplitz-Mrozowskiej w góry Pamiru (tytuł oryginalny: La prima spedizione italiana attraverso i Pamiri ). Podróż ta pokrywająca się ze szlakiem podróży Bronisława Grąbczewskiego, której głównym celem było dotarcie do jeziora Zorkul, przyniosła jej największą sławę. Za zasługi poczynione podczas tej podróży, jako pierwsza kobieta, otrzymała złoty medal Włoskiego Towarzystwa Geograficznego. Poniżej przedstawiamy fragmenty artykułu Pawła Ordyńskiego o tej ekspedycji, opublikowanego na łamach pisma „Wszechświat” w roku 1931:\n„Odbyta w r. 1929 przez p. Jadwigę Toeplitz Mrozowską wyprawa na Pamiry zatytułowana została w sprawozdaniu jako „pierwsza włoska”, niewątpliwie w celu podkreślenia znaczenia odrodzonej państwowości Włoch współczesnych; historja odkryć bowiem od czasów podróży Polów i Marignoli w wiekach średnich liczy niejedno imię włoskie na kartach, poświęconych badaniom trudno dostępnego węzła niebotycznych gór największego z kontynentów. Wymieniona w tytule wyprawa odbyła się pod osłoną trójkolorowego sztandaru włoskiego, lecz ze względu na to, że inicjatorką i kierowniczką ekspedycji była nasza rodaczka, mamy podstawy do zaliczenia tej wyprawy do pocztu wypraw polskich z tej samej racji, co podróże Br. Grąbczewskiego, b. oficera wojsk rosyjskich.\nP. J. Toeplitz Mrozowska, dobrze znana szerokim kołom społeczeństwa polskiego, jako artystka, w swoich sześciu wyprawach po Azji Środkowej, Południowej i Zachodniej, odbytych w l. 1919-1929, pokazała, że jest również odważną i wytrwałą podróżniczką, w sprawozdaniach zaś ze swoich podróży wykazała się niepospolitym talentem narracyjnym.\nWłaściwe Pamiry (nazwa ta w mowie Kirgizów znaczy to samo co nasze hale lub połoniny) obejmują czworokąt potężnych wzniesień w sercu Azji Środkowej, położonych pomiedzy g. Zaałajskiemi i Hindukuszem, oraz g. Sarykol, a środkowym biegiem rz. Amu-darji (Pjandża); rozciągłość Pamirów w kierunku równoleżnikowym wynosi blisko 250 km., w kierunku zaś południkowym nieco więcej, powierzchnia stanowi około 70 tys. km kw. (…)\nZa cel swej wyprawy p. J. Teoplitz Mrozowska postawiła zwiedzenie najmniej znanej z pięciu rzek, składających się na górny bieg Amu-darji – Pjandża, a mianowicie Pamir-darji wraz z położnem w pobliżu źródeł na wysokości 4085 m. Jeziorem Zor-kul. W skład ekspedycji poza kierowniczką wchodzili: p. Józef Capra, prof. Uniwersytetu w Rzymie, p. Vicich, urzędnik ambasady włoskiej w Moskwie i rosyjski operator kinowy p. Dorn; eskortę wyprawy stanowiło sześciu tubylców. W tak szczupłym gronie, z którego na dodatek odłączył się w drodze wskutek choroby Capra, wyprawa w ciągu dwóch miesięcy od 2.VI do 7.VIII 1929 roku przebyła pieszo i konno 1800 km przez drogi i bezdroża „Dachu Świata”, ocierając się o granicę chińską i afganistańską pod nieustanną grozą napadu dywersyjnych band „basmaczy”, grasujących niemal bezkarnie po słabo bronionych przez nieliczne posterunki wojskowe terytorjach.\nWłaściwa podróż rozpoczęła się od miasteczka Osz… „\nBiogram Jadwigi Topelitz-Mrozowskiej\n93 rocznica śmierci gen. Bronisława Grąbczewskiego\nGen. Bronisław Grąbczewski zmarł 27 lutego 1926 roku, po długiej i ciężkiej chorobie, przeżywszy 72 lata. Pogrzeb odbył się 2 marca na Cmentarzu Powązkowskim, po nabożeństwie żałobnym w kościele św. Krzyża. Poniżej prezentujemy krótki opis pogrzebu napisany przez Towarzystwo Literatów Dziennikarzy.