Ugotował zwłoki swojej dziewczyny - Forum 2021 - RODZICE.PL\n25 odpowiedzi na pytanie: Ugotował zwłoki swojej dziewczyny\nŚwiat jest chory:(\nPS: Nie polecam tekstu świeżo po śniadaniu;)\nzrobilo mi sie niedobrze…\nCzłowiekowi nie mieści się w głowie, do czego inni są zdolni…\nAkurat frytki jem… Ohyda 🙁\nO Boże, co za tytuł wątku :eek:, nie kliknę na to…\nSpoko zdjęć nie ma 😉\nNie doczytałam do końca, bo nie byłam w stanie\nani po pączkach wg. przepisu z DI;):p\npotworne… aż mi sie w głowie nie mieści…\nJestem w szoku:eek:\nA o co chodzi w ostatnim paragrafie??? To ten facet jest teraz w szpitalu??? Nie rozumiem… pozno jest a tu takie sensacje…\nFakt, trzeba się wczytać, by wyczytać sens 😉\n”Mężczyźnie postawiono już zarzut morderstwa. Policja uważa, że Shearer została porwana ze swojego domu i zabita. Morderstwo jest prawdopodobnie powiązane z atakiem na narzeczonego kobiety, z którą McCuin jest obecnie w separacji. Mężczyzna został dźgnięty nożem w swojej firmie i jest w stanie krytycznym w szpitalu”\nNa mój rozum, to McCuin dźgnął nożem narzeczonego tej dziewczyny, sam był z nią w separacji. I to on ją porwał i zabił (McCuin)\nTej dziewczynie skoro już ją zabił to jest wszystko jedno co zrobił ze zwłokami, ale gdybym ja to miała zobaczeć np. byłabym policjantką wezwaną do tego zgłoszenia to chybabym musiała sie leczyć psych. po tym bo takie piętno by to na mnie odcisnęło. 😡\nLudzie są czasem więcej niż porąbani…..\nTej dziewczynie skoro już ją zabił to jest wszystko jedno co zrobił ze zwłokami\nTo czy martwemu człowiekowi jest wszystko jedno, co zrobi się z jego ciałem nie jest w stanie stwierdzić nikt z nas. To jest chyba raczej kwestia wiary…\nPodpisuje się po tym co napisałaś\nTo jest chyba raczej kwestia wiary…\nTAK wiary ale dla nas ludzi tu na ziemi jest to ważne! NAWET BARDZO WAŻNE, wszystkie te świece i piękne kwiaty na grobach, ładniejsze niż te na grobie obok też.\nA temu co w niebie to już chyba tylko o modlitwę i pamięć chodzi.\nPrzecież ilu ludzi nie zostaje nigdych pochowanych, bo nie znaleziono ciała, to myślisz, że oni cierpią z tego powodu…..\nTo my tu na ziemi chcemy pochować zmarłych w odpowiedniej oprawie, żeby zaznać spokój duszy, że chociaż wiemy (choć to bolesne dla nas) co się z nim dzieje.\nA jeszcze dopiszę, że ponad rok temu chowaliśmy młodego bo 31-letniego chrzestnego mojej niuni, straszna tragedia była. Chcieliśmy włożyć mu do trumny nawet tel. kom. żeby mógł do nas zadzwonić.\nI osobiście włożyłam mu zdjęcie do kieszeni mojej córeczki (i to nie byle jakie, bo z kwiatami jakie ona od niego dostała w dniu kobiet na krótko przed tą tragedią) z modlitwą “aniele stróżu mój, ty zawsze przy mniej stój…) Anioł to już on, a ma stać przy mojej córce, żeby jej się nic złego nie przytrafiło w życiu…..\nCzy to coś pomoże, czy wazne ….. nie wiem, ale dla mnie baaaaardzo ważne. A po tej jego śmierci tak niespodziewanej jeszcze nikt w rodzinie się nie otrząsnął. Na to potrzeba czasu…. dużo czasu.\nZnasz odpowiedź na pytanie: Ugotował zwłoki swojej dziewczyny


Sky: Eriksen bez ofert - Goal.pl\nGoal.pl › Premier League › Sky: Eriksen bez ofert\nŹródło: Sky Sports 10:56, 10. lipca 2019 Luka Pawlik 0\nSky: Eriksen bez ofert\nWedług doniesień Sky Sports jak na razie żadna oferta nie wpłynęła do siedziby Tottenhamu Hostpur w sprawie ewentualnego transferu Christiana Eriksena. Duńczyk od jakiegoś czasu łączony jest przez przedstawicieli mediów z przeprowadzką do Realu Madryt.\nWszystko wskazuje zatem na to, że reprezentant Danii pojawi się w piątek na pierwszym treningu Kogutów przed startem nowej kampanii, chociaż niejednokrotnie można było znaleźć głosy, że zawodnik myśli o nowych wyzwaniach.\nBardzo możliwe, że wpływ na przyszłość Eriksena może mieć sytuacja związana z przyszłością Paula Pogby. Francuz znajduje się na celowniku sterników Los Blancos i Juventusu FC, więc być może w przypadku niepowodzenia przy pozyskaniu mistrza świata jeden z wymienionych klubów skupi się na transferze Duńczyka.


MARCO MAZZINI Miejska listonoszka nerka z łańcuszkiem handmade crossbody vera pelle lavata zielony - KEMER - Sklep KEMER.pl\nMARCO MAZZINI Miejska listonoszka nerka z łańcuszkiem handmade crossbody vera pelle lavata zielony\nOszczędzasz 22% (65,23 zł).\nTorebki w kształcicie półksiężyca skradły serca wszystkich fashionistek! Były najchętniej fotografowanymi modelami w modzie ulicznej podczas fashion weeków oraz są jednymi z najczęściej wyszukiwanych dodatków w sieci. Niebanalny design sprawia, że torebka jest ciekawym wykończeniem każdej stylizacji. Miejska listonoszka z naturalnej skóry starzonej - old look to super wygodna i ponadczasowa propozycja na każdy dzień tygodnia. Wysoki standard wykonania uzyskany dzięki zastosowaniu najlepszych skór i włoskiej precyzji wykonania. Torebka jest ręcznie szyta i farbowana zgodnie z najnowszymi trendami w najlepszych włoskich garbarniach, dzięki temu każdy egzemplarz jest wyjątkowy i niepowtarzalny. Zmienna struktura lica stanowi element designu wyrobu, świadczący o jej autentyczności. Torebka typu old look (starzona) charakteryzują się tym, że jest ultra przyjemna w dotyku, dzięki temu nie będziesz chciała się z nią rozstać. Z upływem czasu skóra starzona będzie stawać się bardziej miękka i ciemniejsza co sprawi, że będzie jeszcze bardziej fascynująca. Dostęp do wnętrza kryty suwakiem. W środku starannie wykończona podszewką. Oferuje do Twojej dyspozycji dwie kieszonki: w środku i na zawnątrz, na tylnej ściance. Torebka może być noszona na łańcuszku lub po podpięciu długiego paska. Torebka sprawdzi się w roli torebki wizytowej.


Dom nad morzem - Dziwnówek\nDom nad morzemdomki letniskowe i całoroczne\nObiekt Dom nad morzem położony jest w miejscowości Dziwnówek i oferuje różne opcje zakwaterowania, w których zapewniono telewizor z płaskim ekranem oraz kuchnię. Miejscowość Międzyzdroje jest oddalona o 26 km od obiektu Dom nad morzem.\nW naszej ofercie m.in.: całkowity zakaz palenia, basen, odkryty basen, sprzęt do grillowania, ogród, odkryty basen (czynny w sezonie), zwierzęta domowe są akceptowane, wspólna kuchnia, lokalizacja przy samej plaży, pokoje rodzinne, mały basen, wspólny salon / sala TV.\nDom wakacyjny 15 osobowy (1 duże łóżko podwójne, 1 duże łóżko podwójne, 1 duże łóżko podwójne, 1 duże łóżko podwójne, 1 łóżko pojedyncze, 1 duże łóżko podwójne, 1 łóżko piętrowe, 2 rozkładane sofy, 1 rozkładana sofa - 200 mkw).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.2811469


Reaktor corbor pestki-w tenis stołowy pingpong guma gąbką h40-42 2.2mm shop\nReaktor Corbor Pestki-w Tenis Stołowy PingPong Guma Gąbką H40-42 2.2mm\nreaktor Corbor Pestki-w Tenis Stołowy PingPong Guma Z Gąbki\nidealne połączenie kleistości i elastyczność.\nSuperior kleistości na powierzchni, permanentant, wysoka elastyczność, lepszą kontrolę, łatwe do łuku koła, które ostra czuć. zmian spin i prędkości sprawiają, że czujesz się wspaniałą zabawę z tenisa stołowego.\npopularny typ: cienkie dół skóry, lekki, łatwe do opanowania.\nwyposażone play: Prawa ręka/Lewa ręka/Arc koło\nta cena jest za JEDNĄ gumy z gąbki.\njeśli masz specjalną prośbę o kolor gąbki, grubość lub gąbki gąbka twardość, proszę skontaktować się ze mną przed złożeniem oferty na produkcie.\nNazwa marki: Racket\nNumer modelu: Corbor\nStore number: RK0004003\n20 SZTUK Makeup Konturu Twarzy Gąbki Puff Gąbki Twarzy Miękkie Makijaż Fundacja Makeup Tools\n20 SZTUK Makeup Konturu Twarzy Gąbki Gąbka Twarzy Miękkie Kobiety Makijaż Fundacja Powder Puff cechy: wygodny w przenoszeniu. pasuje do wszystkich rodzajów skóry, pomóc ci stworzyć idealny makijaż. daje bezbłędną fundacja aplikacji każdy czas. nie\nMac Nowościach Wyczyść Znaczki Rzemiosła i Scrapbooking DIY Photo Album Karty Obejmują wszystkie style Projekt Przezroczysty Silikon Pieczęć\nA priorytetem: witaj w moim drodzy przyjaciele, życzę miłego dnia , aby wprowadzić mój dom strony , znajdziesz więcej niespodzianek, więcej niedrogich towarów więcej Rabat Na APP VK link: vk.com/mr.tong Mac Nowościach Wyczyść Znaczki\nVintage Plac Pościel Bawełna Rzuć Poszewki Samochodów Home Decor 9IRL\nVintage Plac Pościel Bawełna Rzuć Poszewki Samochodów Home Decor Sofa Obicia na poduszki dane techniczne: trwałe i przyjazne dla środowiska materiału, łatwe do czyszczenia. Perfer dla domu, sypialnia, pokój, biuro, coffeeshop, ect to jest happiest moment


Gra Prince of Persia - The Shadow of The Castle 2\nThe Shadow of The Castle 2\nI znów doszło do tego, że opisuję swoją własną modyfikację Księcia. Tutaj, w przeciwieństwie artykułu o mojej pierwszej modyfikacji tej kultowej gry, nie poświęce tak znacznej części dokumentu na opisanie historii powstawania modyfikacji, ponieważ w przypadku tego moda do gry nie miało miejsce tyle zdarzeń, ile w podstawowej wersji. W zasadzie to byłaby cała historia powstawania - miałem już pewne doświadczenie z programem RoomShaker, a nie przychodzi mi do głowy żadne większe wydarzenie, które miałoby miejsce (i związek) w czasie powstawania drugiego wydania Shadow of Castle.\nNa wstępie napiszę o tytule gry. Jak nietrudno się domyślić, jest to kontynuacja mojej poprzedniej modyfikacji. Patrząc na ekran tytułowy, widoczny po prawej stronie tego tekstu, widać już pierwszy błąd gry. Dla tych którzy nie zauważyli - chodzi mi o napis Shadow of Castle 2 Alpha ...\nPomińmy ten szczegół i to, że ekran tytułowy prezentuje się już nieco mniej ciekawie, niż w pierwszej odsłonie modyfikacji, a historia jest nieco dziwna. Jeśli tylko nie ma problemów z dźwiękiem (lub gra uruchamiana jest przez DosBOX'a), do uszu gracza dojdzie nowa muzyka (wprawdzie już w pierwszym SoC była nowa melodyjka, jednak tamten utwór był efektem mojej kilkunastominutowej zabawy w programie muzycznym). Niektórym osobom utwór może się wydawać znajomy. Dlaczego? Otóż do gry załączyłem muzykę opartą na utworach Jeana-Michela Jarre'a, którego twórczość bardzo lubię. Wykorzystałem bardzo popularne utwory - głównie z płyt Equinoxe oraz (najpopularniejszej płyty Jarre'a) - Oxygene .\nPrawdę mówiąc, ścieżkę dźwiękową uważam za jedną z najlepszych cech modyfikacji - ale to już bardziej zależy od gustu słuchającego.\nIdźmy dalej. Po oglądnięciu animacji początkowych trafiamy na pierwszy etap gry. Poziomy są w miarę normalne, a poziom trudności nieco bardziej jednolity; po stworzeniu jednej modyfikacji nieco lepiej już sobie radziłem z opracowywaniem poziomów, chociaż niestety, moim zdaniem, wiele brakuje im do ideału.\nCóż jeszcze mogę napisać? Jedną z ciekawostek jest to, że wykorzystałem instalator stworzony w popularnej aplikacji o nazwie InstallShield. Jednak, jak się okazało, ciekawy wygląd instalatora i rozmiar jego engine'u spowodował, że ściągany plik ma kilkaset kilobajtów więcej (!) niż sama gra... Niestety, tak to jest, jak się przesadzi z ilością bajerów. Na przyszłość pamiętałem o ostrożności przy tworzeniu pakietów instalacyjnych...\nGra miała nieco błędów, chociaż niezaprzeczalnie było ich mniej niż w moim poprzednim dziele. Przynajmniej jest jakiś postęp ;)\nKolejną ciekawostką jest liczba siedem. Jest ona (nie)sławna w przypadku gry zatytułowanej Marathon (świetna strzelanka na Macintosha), ale jak się okazuje - występuje także w serii moich modyfikacji. Co takiego się dzieje? Otóż, jak się okazuje, zarówno pierwsza część SoC, omawiana tu druga, jak i LOSVCI, w wersji finalnej numer wersji ma gdzieś siódemkę...\nCo mogę napisać na zakończenie? Na pewno to, że oceniam ją zdecydowanie lepiej, niż pierwszą. Ale nadal uważam, że nie mogę twierdzić, że jest to najlepsza modyfikacja, jaka może powstać.\nDodatki: DosBOX 0.60\nRozmiar: 2,84 MB (po instalacji równe 2 MB...)


Prawo karne. Wydanie 6 - Alicja Grześkowiak, Krzysztof Wiak, Filip Ciepły - ebook - Legimi online\nPrawo karne. Wydanie 6 ebook\n6. wydaniepoprawione i uzupełnione\ndr Filip Ciepły\nDr Radosław Hałas: Cz. II Rozdz. II § 18–21, § 23–24; Rozdz. III § 25–27, § 30–32, § 35–37; Cz. III Rozdz. VI, Cz. IV Rozdz. IV, Rozdz. VIII, Rozdz. IX, Rozdz. XII\nDr Sławomir Hypś: Cz. II Rozdz. II § 22, Cz. III Rozdz. IV, Rozdz. VIII, Cz. IV Rozdz. V, Rozdz. VI, Rozdz. VII.\nPrzedkładamy szóste wydanie skryptu „Prawo karne”, poprawione i uzupełnione. Uwzględnia ono zmiany wprowadzone do Kodeksu karnego ustawą z 10.2.2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 244) oraz ustawą z 23.3.2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich oraz ustawy – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 773). Skrypt opracowano z myślą o studentach i absolwentach wydziałów prawa oraz administracji, a także innych studiów, które przewidują wykłady przedmiotu prawo karne. Służyć może pomocą także doktorantom i prawnikom praktykom. W skrypcie omówione zostały, z odpowiednim pogłębieniem doktrynalnym, podstawowe i najbardziej istotne problemy wchodzące w skład wykładu z prawa karnego, obejmujące części ogólną i szczególną tego prawa, którym podstawę dały rozwiązania polskiego prawa karnego. Znajduje się w nim także wiele odniesień do orzecznictwa sądowego. Skrypt zawiera wiadomości z zakresu prawa karnego, systematycznie ułożone według układu przedmiotowego, zgodnie z którym odbywają się wykłady uniwersyteckie. Jednak w niektórych miejscach nieco odbiega on od schematów współcześnie stosowanych w polskiej dydaktyce tego przedmiotu, co podyktowane zostało chęcią nawiązania do ujęć tradycyjnie przyjmowanych w nauce prawa karnego, ale też koniecznością dostosowania skryptu do wymogów odpowiadających współczesnym potrzebom znajomości różnorodnych rozwiązań tego prawa. Autorzy włączyli do treści skryptu również przykłady, które ilustrują omawiane zagadnienia, co ułatwić ma ich zrozumienie, a także służyć jako materiał ćwiczeniowy. Sposób ujęcia omawianych najważniejszych zagadnień z prawa karnego gwarantować powinien efektywną naukę tego przedmiotu i zrozumienie jego kluczowych problemów. Wskazana na początku skryptu literatura obejmuje jedynie najważniejsze pozycje podręcznikowe i komentarze z prawa karnego. Uwzględnia również kompleksowe studium prawa karnego zawarte w Systemie Prawa Karnego. Każdy rozdział jest natomiast poprzedzony bibliografią odnoszącą się do przedstawianych w nim problemów. Zawarte w niej wykazy piśmiennictwa zawierają nie tylko najbardziej istotne dla danego tematu, wybrane polskie monografie oraz artykuły, ale znajdują się w nich także odniesienia do piśmiennictwa obcego, co nie tylko wzbogaca analizy teoretyczne, ale wydaje się również niezbędne przy otwarciu zagranicznych studiów uniwersyteckich i znajomości języków obcych. Poszerzenie analiz dotyczących rozwiązań Kodeksu karnego znaleźć można w publikacji: „Kodeks karny. Komentarz”, red. A. Grześkowiak, K. Wiak, Warszawa 2017, autorstwa zespołu, który przygotował przedstawiany Państwu skrypt „Prawo karne”.\nustawa z 24.5.2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1897 ze zm.)\nustawa z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.)\nustawa z 21.5.1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.)\nustawa z 9.6.2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1310 ze zm.)\nustawa z 12.12.2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r. poz. 1990 ze zm.)\nustawa z 18.12.1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1575)\nustawa z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.)\nustawa z 6.6.1997 r. – Kodeks karny (Dz.U z 2016 r. poz. 1137 ze zm.)\nustawa z 6.6.1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2017 r. poz. 665 ze zm.)\nustawa z 6.6.1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1749 ze zm.)\nustawa z 25.2.1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2017 r. poz. 682)\nustawa z 20.5.1971 r. – Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1094 ze zm.)\nustawa z 9.5.1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1510 ze zm.)\nMiędzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych otwarty do podpisu w Nowym Jorku 19.12.1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167 – załącznik)\nustawa z 29.7.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 783)\nustawa z 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1534 ze zm.)\nustawa z 13.6.2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1836 ze zm.)\nustawa z 5.8.2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1167 ze zm.)\nustawa z 21.8.1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 856 ze zm.)\nustawa z 28.10.2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1541ze zm.)\nustawa z 6.4.1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.)\nustawa z 26.5.1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1999 ze zm.)\nustawa z 29.8.1997 r. – Prawo bankowe (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz.1988 ze zm.)\nustawa z 6.9.2001 r. – Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 2142 ze zm.)\nustawa z 28.1.2016 r. o prokuraturze (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 177 ze zm.)\nustawa z 6.7.1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 233)\nustawa z 6.1.2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka (Dz.U. z 2107 r. poz. 922)\nustawa z 1.7.2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz.U. z 2017 r. poz. 1000)\nustawa z 30.11.2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 2072)\nustawa z 21.6.2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 283 ze zm.)\nustawa z 5.12.1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz.125 ze zm.)\nM. Filar, A. Grześkowiak, D. Gajdus, E. Pływaczewski, Prawo karne. Zagadnienia teorii i praktyki, red. A. Marek, Warszawa 1986\nKodeks karny. Część ogólna. Komentarz, red. G. Rejman, Warszawa 1999\nKodeks karny. Część ogólna. Komentarz, red. A. Zoll, t. 1, Kraków 2004\nKodeks karny. Część ogólna. Komentarz, red. M. Królikowski, R. Zawłocki, t. 1 i 2, Warszawa 2009\nKodeks karny. Część szczególna. Komentarz, red. A. Wąsek, R. Zawłocki, t. 1 i 2, Warszawa 2010\nKodeks karny. Część szczególna. Komentarz, red. A. Wąsek, t. 1 i 2, Warszawa 2006\nKodeks karny. Część szczególna. Komentarz, red. A. Zoll, t. 2 i 3, Kraków 2006\nKodeks karny. Komentarz, red. O. Górniok, Warszawa 2006\nKodeks karny. Komentarz, red. T. Bojarski, Warszawa 2008\nKodeks karny. Komentarz, red. P.A. Stefański, Warszawa 2015\nKodeks karny. Praktyczny komentarz, red. H. Mozgawa, Kraków 2007\nSystem Prawa Karnego, t. 1, Zagadnienia ogólne, red. A. Marek, Warszawa 2010\nSystem Prawa Karnego, t. 2, Źródła prawa karnego, red. T. Bojarski, Warszawa 2011\nSystem Prawa Karnego, t. 3, Nauka o przestępstwie. Zasady odpowiedzialności, red. R. Dębski, Warszawa 2012\nSystem Prawa Karnego, t. 4, Nauka o przestępstwie. Wyłączenie i ograniczenie odpowiedzialności karnej, red. L. Paprzycki, Warszawa 2013\nSystem Prawa Karnego, t. 5, Nauka o karze. Sądowy wymiar kary, red. T. Kaczmarek, Warszawa 2014\nSystem Prawa Karnego, t. 6, Kary i środki karne. Poddanie sprawcy próbie, red. M. Melezini, Warszawa 2010\nSystem Prawa Karnego, t. 7, Środki zabezpieczające, red. L. Paprzycki, Warszawa 2012\nSystem Prawa Karnego, t. 9, Przestępstwa przeciwko mieniu i gospodarcze, red. R. Zawłocki, Warszawa 2015\nSystem Prawa Karnego, t. 10, Przestępstwa przeciwko dobrom indywidualnym, red. J. Warylewski, Warszawa 2012\nSystem Prawa Karnego, t. 11, Szczególne dziedziny prawa karnego. Prawo karne wojskowe, skarbowe i pozakodeksowe, red. M. Bojarski, Warszawa 2014\nLiteratura:C. Beccaria, O przestępstwach i karach, Warszawa 1958; M. Błaszczyk, Pozakodeksowe prawo karne – czy utrzymać status quo?, [w:] Gaudium in litteris est. Księga jubileuszowa ofiarowana Pani Profesor Genowefie Rejman z okazji osiemdziesiątych urodzin, red. L. Gardocki, M. Królikowski, A. Walczak-Żochowska, Warszawa 2005; M. Cieślak, Polskie prawo karne. Zarys systemowego ujęcia, Warszawa 1994; E. Ferri, Principi di diritto criminale, Torino 1928; L. Gardocki, Zasada nullum crimen sine lege certa we współczesnym polskim prawie karnym, [w:] Hominum causa omne ius constitutum est, red. A. Dębiński, M. Gałązka, R.G. Hałas, K. Wiak, Lublin 2006; F. Gramatica, Principi di diritto penale soggettivo, Roma 1934; A. Grześkowiak, Nullum crimen, nulla poena sine lege poenali anteriori, [w:] Prawa człowieka. Model prawny, red. R. Wieruszewski, Ossolineum 1991; taż, Prawo karne wartości. Wybrane problemy, [w:] Państwo prawa i prawo karne. Księga jubileuszowa Profesora Andrzeja Zolla, red. P. Kardas, T. Sroka, W. Wróbel, t. 2, Warszawa 2012; taż, Ruch abolicjonistów włoskich w II połowie XIX w., Acta Universitatis Nicolai Copernici, Prawo 1978, z. 89; taż, Zapobiegawcze funkcje kary, Prace Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji UW 1983, t. 8; taż, Zasada nullum crimen sine lege scripta na tle funkcji gwarancyjnej prawa karnego w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego, [w:] Między nauką a praktyką prawa karnego. Księga jubileuszowa Profesora Lecha Gardockiego, red. Z. Jędrzejewski, M. Królikowski, Z. Wiernikowski, S. Żółtek, Warszawa 2014; B. Kunicka-Michalska, Zasady odpowiedzialności karnej. Art. 1 § 1 i 2, art. 3–7 KK. Komentarz, Warszawa 2006; C. Lombroso, Człowiek – zbrodniarz w stosunku do antropologii, jurysprudencji i dyscypliny więziennej, Warszawa 1891; F. von Liszt, La teoria dello scopo nel dritto penale, Milano 1962; J. Makarewicz, Klasycyzm i pozytywizm w nauce prawa karnego, PPiA 1896; tenże, Prawo karne ogólne, Kraków 1914; tenże, Wstęp do filozofii prawa karnego w oparciu o podstawy historyczno-rozwojowe, Lublin 2009; R. Martinage, Histoire du droit pénal en Europe, Paris 1998; L. Monaco, Prospettive dell’ idea dello „scopo” nella teoria della pena, Napoli 1984; Prawo karne w poglądach Profesora Juliusza Makarewicza, red. A. Grześkowiak, Lublin 2005; E.S. Rappaport, Nowy system kodyfikacji ustawodawstwa karnego. Kodeks karny wykonawczy, Warszawa 1930; A. Ross, Colpa, responsabilità e pena, Milano Giuffrè 1972; S. Śliwiński, Polskie prawo karne materialne, Warszawa 1946; L. Tyszkiewicz, Doktryny i ruch „obrony społecznej” we współczesnym prawie karnym, Poznań 1968; A. Wąsowicz, Nurt socjologiczny w polskiej myśli prawnokarnej, Warszawa 1989; W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Kraków 2003; A. Zoll, Zasady prawa karnego w projekcie Konstytucji, PiP 1997, z. 3.\nPrawo karne to nazwa dyscypliny prawa. Czasami tę gałąź prawa określa się jako prawo karne materialne, w odróżnieniu od prawa karnego formalnego, czyli procesowego. W pojęciu prawa karnego eksponuje się związek tej dziedziny prawa z karą, jako najbardziej charakterystycznym dla niej elementem. Kara jest w nazwie kryterium, które odróżnia prawo karne od innych dziedzin prawa.\nWspółcześnie wyraźnie zmienia się wizja treści i funkcji prawa karnego, co pociąga za sobą także zmianę definicji prawa karnego. Za popełnienie przestępstwa stosowane są różne środki reakcji, nie tylko kary. Uwzględniając nowe tendencje rozwojowe prawa karnego, przyjąć należy, że prawo karne jest to zbiór ustanowionych przez państwo przepisów prawnych, które określają, jakie zachowania człowieka stanowią czyny zabronione jako przestępstwa, ustalają zasady odpowiedzialności karnej za te czyny iregulują stosowanie sankcji wpostaci kar lub innych środków penalnych wobec sprawców przestępstw. W skrócie można powiedzieć, że prawo karne to zespół przepisów określających stosowanie kar lub innych środków penalnych za popełnienie przestępstwa.\nPatrząc na prawo karne funkcjonalnie, uznać należy, że prawo karne to zespół norm służących ochronie społeczeństwa przed przestępstwami, mający na celu zwalczanie przestępstw izapobieganie im przy pomocy kar iinnych środków penalnych.\nW związku z tym, że współcześnie tylko do państwa należy prawo określania, co jest zachowaniem zabronionym jako przestępstwo i wskazywania sankcji za jego popełnienie, rodzi się pytanie opodstawy prawa państwa do stosowania prawa karnego ido karania, ouzasadnienie państwowego prawa karania. Problem ten nie jest łatwy, obejmuje ważne zagadnienia moralne i filozoficzne, ale także zbiega się z pytaniem o racjonalność porządku prawnokarnego, o podstawy i zakres monopolu państwa w stanowieniu prawa karnego i posługiwaniu się karą dla wymuszenia określonych zachowań oraz z ideą ochrony dóbr prawnych, nadto praw człowieka.\nNajstarszą i naturalną podstawą prawa karnego i prawa karania jest przekonanie o konieczności reakcji przeciwko człowiekowi czyniącemu zło i wyrządzenia mu bólu dla zrekompensowania krzywdy przez niego spowodowanej. Prawo karne, odpowiadające karą na przestępstwo, znajduje podstawy wpoczuciu moralnym ludzi, wskazującym na to, że zło wymaga kary. Podstawą prawa karnego jest też uznanie, że ochrona wartości, w tym dobra wspólnego, mierzonego dobrem człowieka, wymaga reakcji na ich naruszenie. Jednak dla prawa karnego ciągle aktualne i niezmiennie ważne jest pytanie, dlaczego trzeba ponosić karę? Pytanie „dlaczego karać?”, jest pytaniem nie tylko o rację karania, ale także o sens prawa karnego. Pytanie „dlaczego?”, wyznaczające ludzką treść prawa karnego, przewija się w całym prawie karnym, przynosząc w jego historycznym rozwoju różne odpowiedzi przemienione także w odpowiednie systemy prawa karnego i stając się źródłem wielu koncepcji kary, a nawet szkół i kierunków prawa karnego.\n1.Prawo karne jest prawem dotyczącym człowieka – to człowiek jest autorem przestępstwa, kara dotyka człowieka i najczęściej człowiek jest ofiarą przestępstwa. Prawo karne służy człowiekowi, bo z jednej strony go chroni, ale z drugiej – przez karę godzi w człowieka – sprawcę przestępstwa. Ta cecha prawa karnego powoduje, że powinno ono respektować przyrodzoną godność człowieka, mieć wymiar humanitarny. Człowiek w prawie karnym, nawet gdy popełnia najcięższą zbrodnię i powinien ponieść za nią sprawiedliwą karę, musi być widziany jako osoba ludzka o przyrodzonej jej godności, której to godności prawo karne nie może naruszyć. Z szacunku dla godności człowieka podstawą jego odpowiedzialności karnej stała się wina, jako element wiążący się wprost z człowiekiem. Szacunek dla godności człowieka powoduje, że wymierzana mu kara powinna być sprawiedliwą odpłatą za popełnione przez niego przestępstwo, a zawarte w niej pozbawienie praw nie może przekraczać miary proporcji do stopnia jego winy, nie może też naruszać istoty tych praw.\n2. Prawo karne jest prawem stanowionym, prawem pozytywnym. Jest ono ustawowym zbiorem obowiązujących przepisów prawnokarnych. Prawem karnym są tylko te przepisy, które zostały uchwalone przez państwowe władze ustawodawcze, i to w formie ustawy karnej. Dlatego prawo karne jest prawem państwowym. Przez wieki wykształcił się bowiem monopol państwa w dziedzinie stanowienia prawa karnego. Państwo, posiadając prawo do stanowienia ustaw, ma tytuł do dyktowania tego, co jest przestępstwem i jakie kary grożą za jego popełnienie. Tytuł ten nie może jednak oznaczać dowolności w stanowieniu przepisów prawa karnego. Przyjmuje się, że państwo, jako dobro wspólne, ma za cel m.in. ochronę porządku prawnego, zabezpieczenie respektu praw swoich obywateli i dóbr prawnych ważnych dla wspólnoty państwowej. Jednak, zwłaszcza w demokratycznych państwach prawa, to uprawnienie państwa do uznawania za przestępstwa zachowań człowieka nie jest nieograniczone, ma wyraźne granice. Nie daje mu podstaw do arbitralnego tworzenia zakazów i nakazów zachowań ludzkich i opatrywania ich dowolnymi sankcjami karnymi. Państwo w tworzeniu prawa karnego w pierwszym rzędzie jest związane i limitowane prawem, które samo tworzy, przede wszystkim konstytucją, a także ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, zwłaszcza tymi, które dotyczą ochrony praw człowieka.\n3.Prawo karne jest prawem publicznym, a mówiąc dokładniej – jest częścią prawa publicznego, nie jest prawem prywatnym. Dotyczy ono stosunków człowieka zpaństwem, nie zaś człowieka z człowiekiem. Wartości chronione przez prawo karne odnoszą się do całej wspólnoty państwowej i tworzących ją ludzi. Sankcje karne nakładane są w imieniu państwa, w interesie publicznym, a przestępca sądzony jest też w imieniu państwa. Sprawca przestępstwa, ponosząc przewidzianą prawem odpowiedzialność karną za popełnione przestępstwo, nie wchodzi wprawne relacje zofiarą przestępstwa, nie nawiązuje się między nimi stosunek prawny. Współcześnie czasami podaje się w wątpliwość tę cechę prawa karnego. Obserwuje się proces swoistej „prywatyzacji” prawa karnego, polegający na przekazywaniu części decyzji prawnokarnych w ręce stron konfliktu – jak się przyjmuje – tj. sprawcy i ofiary przestępstwa. Ta tendencja przejawia się np. w instytucji mediacji czy propozycji dobrowolnego poddania się karze.\n4. Prawo karne jest prawem konstytutywnym iautonomicznym. Ta cecha powoduje, że nazywane jest ono prawem karnym materialnym, gdyż to w nim zawierają się normy tworzące modele zakazanych zachowań i sankcje za ich naruszenie. Prawo karne jest konstytutywne wtym sensie, że samodzielnie tworzy prawne normy zachowań, zakazy i nakazy zachowań i na wypadek ich naruszenia opatruje je sankcjami karnymi. Jest ono z tej racji prawem autonomicznym. Prawo karne samo dokonuje wartościowania ludzkich zachowań i ustala sankcje za naruszenie reguł zachowań przez siebie ustalonych. Z tego punktu widzenia prawo karne ma własną niezależność. Normy prawa karnego nie mogą być tworzone przez inne dziedziny prawa ani pośrednio z nich wyprowadzane, gdyż prawo karne jest prawem zamkniętym w treściach zawartych w ramach ustaw karnych. Prawo karne nie jest podporządkowane innym dyscyplinom prawa, chociaż oczywiście jest częścią określonego porządku prawnego, i jako takie poddane jest ogólnym zasadom właściwym dla całego systemu prawa. Jednak zgodnie z hierarchią źródeł prawa prawo karne musi respektować konstytucyjne zasady i wartości, podobnie jak i treści zawarte w ratyfikowanych umowach międzynarodowych. Te ostatnie muszą jednak być przetransponowane na ustawę karną.\n5. Prawo karne jest prawem wartościującym iimperatywnym. Prawo karne, podejmując się ochrony określonych dóbr prawnych, wskazuje, że są to wartości cenne dla wspólnoty państwowej i żyjącego w niej człowieka. Przez prawo karne dokonywane jest wartościowanie dóbr iinteresów iwskazanie takich wartości, których ochrona wymaga odwołania się do tego prawa. W ramach prawa karnego następuje także wartościowanie sposobów reakcji na naruszenia dóbr chronionych, w nim decyduje się o konieczności ich ochrony przy użyciu kary. Przede wszystkim jednak prawo karne wartościuje ludzkie zachowania, uznając je za sprzeczne z normami postępowania wskazywanymi w tym prawie. Prawo karne wymaga zatem sądu wartościującego odnoszącego się do ludzkich zachowań w konfrontacji z normami zachowania, które nakazuje respektować. Prawo karne ma też charakter powinnościowy, imperatywny, tworzy normy powinnościowe – nakazy izakazy zachowań, które są imperatywami określonego postępowania. Przez normy zawarte w przepisach prawa karnego wskazuje się pożądane przez państwo wzorce ludzkich zachowań.\n6.Prawo karne ma charakter sankcjonujący. Składa się z norm sankcjonowanych, określających wymogi co do zachowań ludzkich, a więc nakazy i zakazy, oraz z norm sankcjonujących, wskazujących sankcje za nieposłuszeństwo normom sankcjonowanym. Prawo karne reaguje sankcją karną na naruszenie normy. Sankcja jest przymusową konsekwencją prawną nieposłuszeństwa normie zawartej w przepisie prawa karnego. Właśnie ta cecha najbardziej wyróżnia prawo karne od innych dyscyplin prawa, chociaż prawo karne nie ma monopolu na sankcje. Przy pomocy właściwych temu prawu sankcji karnych, głównie kar, chronić ma ono określone dobra prawne i zabezpieczać respektowanie określonych reguł zachowania, także określanych przez inne dyscypliny prawa. Stąd prawo karne nazywane czasem bywa „żandarmem prawa”.\n7. Prawo karne jest prawem subsydiarnym. Oznacza to, że państwo powinno się odwoływać do prawa karnego wostateczności ijedynie wprzypadku konieczności, gdy danego dobra prawnego nie można ochronić w inny sposób, a szkodliwych zachowań ludzkich godzących w te dobra nie można w inny sposób wyeliminować. Ze względu na wysoką dolegliwość przymusowych konsekwencji prawnokarnych po prawo karne sięgać powinno się tylko wtedy, gdy jest to konieczne dla ochrony najpoważniejszych wartości związanych z człowiekiem i państwem rozumianym jako dobro wspólne. Ustawodawca powinien okazywać dużą wstrzemięźliwość w tworzeniu prawa karnego, w określaniu zakazów zachowań pod groźbą kary, bo zbytnia penalizacja życia społecznego nie przynosi efektów społecznie pożądanych, a prowadzić może do „terroryzmu” prawa karnego. Prawo karne powinno być ultima ratio, a nie prima ratio działań państwa, czyli powinno się je stosować w ostateczności, gdy nie można inaczej zapewnić ochrony wartości najcenniejszych dla człowieka i państwa. Prawo karne nie może być traktowane jako najważniejszy regulator odniesień człowieka do człowieka i do wartości społecznych konstruujących ład moralny i społeczny w państwie.\nTak więc tylko konieczność legitymizuje prawo karne z jego sankcjami. W części doktryny wskazuje się nawet, że prawo karne należy uczynić extrema ratio, co z kolei może to prawo wypaczyć w drugą stronę, nie gwarantując właściwej ochrony najważniejszym wartościom moralnym i społecznym.\n8.Prawo karne jest prawem granic. Prawo karne, stanowiąc zakazy zachowań naruszających dobra chronione i sankcje karne za ich przekroczenie, wyznacza granice między tym co dozwolone przez to prawo, a tym co zabronione i karane. Zakazane jest tylko to, co jest wyraźnie przez prawo karne zabronione. Prawo karne wyznacza granice dla karzącego działania państwa, ale też idla wolności człowieka, niechcącego ponosić prawnokarnych konsekwencji swojego działania. Daje poczucie bezpieczeństwa prawnego tym, którzy tej granicy nie przekraczają. Prawo karne jest – pisał F. von Liszt – magna charta libertatis, wolno czynić wszystko, co nie jest zakazane prawem karnym, i w tej przestrzeni za żadne zachowania nie grozi odpowiedzialność karna.\nPrawo karne może być rozpatrywane w szerokim i wąskim znaczeniu. Wsensie wąskim oznacza prawo karne materialne, które na ogół i w skrócie jest nazywane po prostu prawem karnym, a więc zespół przepisów regulujących odpowiedzialność karną za popełnienie przestępstwa. Wszerokim zakresie pojęcia prawa karnego mieści się poza prawem karnym materialnym także prawo karne procesowe (prawo karne formalne) iprawo karne wykonawcze, które jest najmłodszą dziedziną prawa karnego.\nPrawo karne wykonawcze to zbiór przepisów zawarty w Kodeksie karnym wykonawczym z 6.6.1997 r. z licznymi zmianami, regulujący wykonywanie orzeczonych kar, środków karnych, środków probacyjnych i zabezpieczających. Jego ważną część stanowią zasady ogólne, m.in. określające podmioty postępowania wykonawczego, przebieg tego postępowania i udział społeczeństwa w wykonywaniu kar. W ramach prawa wykonawczego mieści się także prawo penitencjarne, obejmujące przepisy regulujące przebieg wykonywania kary pozbawienia wolności, wraz ze wskazaniem m.in. normatywnych celów tej kary, praw i obowiązków skazanego oraz środków oddziaływania penitencjarnego.\nW prawie karnym materialnym można wyodrębnić prawo karne kodeksowe ipozakodeksowe. W Kodeksie karnym, który uważany jest za główne źródło polskiego prawa karnego, zawarte jest prawo karne powszechne oraz prawo karne wojskowe. Obok regulacji kodeksowej, przepisy prawa karnego materialnego przewidujące odpowiedzialność karną, znajdują się w wielu tzw. ustawach dodatkowych, które uzupełniają zakres kryminalizacji wyznaczony Kodeksem karnym. Stosuje się do nich, na zasadzie art. 116 KK, przepisy części ogólnej tego Kodeksu, chyba że ustawy te wyraźnie wyłączają ich zastosowanie. Jeżeli jednak Kodeks karny jest podstawowym źródłem prawa karnego materialnego w zakresie zasad odpowiedzialności karnej i określenia systemu środków reakcji karnych i ich wymiaru, to przestał być głównym zbiorem przepisów określającym czyny zabronione jako przestępstwa. Zdecydowana ich większość umieszczana jest w ustawach dodatkowych, i to nawet nie ściśle karnych, ale mających charakter głównie administracyjny, jako zabezpieczenie egzekucji zawartych w nich przepisów.\nPodobnie jak prawo karne występuje w szerszym i węższym zakresie, tak i samo prawo karne materialne można ujmować w sensie węższym, obejmującym prawo karne określające odpowiedzialność karną za przestępstwa powszechne (kodeksowe i pozakodeksowe) oraz w sensie szerokim – obejmującym ponadto wyspecjalizowane przepisy prawnokarne, regulujące odpowiedzialność karną za wyodrębnione kategorie czynów zabronionych lub odpowiedzialność szczególnych podmiotów popełniających czyny zabronione. Do najważniejszych wyspecjalizowanych gałęzi prawa karnego materialnego zaliczyć należy prawo karne skarbowe, prawo karne wojskowe oraz w pewnym zakresie także prawo karne nieletnich. Do szeroko rozumianego prawa karnego materialnego zaliczyć także należy prawo wykroczeń.\nPrawo karne skarbowe, regulowane Kodeksem karnym skarbowym z 10.9.1999 r., jest zespołem norm chroniących interesy finansowe Skarbu Państwa i organów samorządu terytorialnego. Normuje odpowiedzialność karną za przestępstwa i wykroczenia skarbowe, ale ponadto zawiera przepisy dotyczące postępowania w takich sprawach, a także normy o charakterze wykonawczym, regulujące postępowanie wykonawcze w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe.\nPrawo karne wojskowe jest zawarte w części wojskowej Kodeksu karnego, ale mimo organicznego związku z przepisami części ogólnej prawa karnego zachowało ono wyspecjalizowany charakter, opierający się na odrębności podmiotowej i przedmiotowej jego przepisów. Prawo karne wojskowe obejmuje przestępstwa wojskowe i zasady odpowiedzialności karnej za ich popełnienie, różniące się w części od ogólnych zasad odpowiedzialności karnej za przestępstwa.\nPrawo nieletnich jest odrębną dziedziną prawa, w zasadniczej części wyłączoną z prawa karnego. Prawo nieletnich tylko w części ma charakter wyspecjalizowanego prawa karnego, gdyż – co do zasady – nie posługuje się ono sankcjami w postaci kary za czyny karalne popełnione przez nieletniego, ale środkami poprawczymi i wychowawczymi. Ujęte jest przede wszystkim w ustawie z 26.10.1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 382). Prawo nieletnich obejmuje całość norm prawnych mających na celu przeciwdziałanie demoralizacji i przestępczości nieletnich, w tym także dotyczących odpowiedzialności nieletnich za czyny karalne i przestępstwa. Ta cecha prawa nieletnich wiąże go z prawem karnym, ponieważ to ono określa czyny zabronione pod groźbą kary, chociaż nieletni do 17. roku życia, co do zasady, nie ponosi odpowiedzialności karnej za przestępstwo, gdyż nie ma zdolności do zawinienia. Jednak wobec nieletniego, który ukończył 13 lat i popełnił czyn zabroniony jako przestępstwo, stosowane są sankcje o charakterze oddziaływania wychowawczego lub poprawczego. Nieletni ponosić może, na zasadzie wyjątku, w sytuacji określonej w art. 10 § 2 KK odpowiedzialność karną za przestępstwa wymienione w tym przepisie, popełnione po ukończeniu 15. roku życia. W takim przypadku prawo nieletnich jest częścią prawa karnego i odwrotnie – w zakres prawa nieletnich wchodzi prawo karne. W kierunku formalnego wyodrębnienia prawa nieletnich i stworzenia z niego samodzielnej dziedziny prawa szedł rządowy projekt kodeksu nieletnich z 21.2.2007 r. Natomiast rządowe projekty dotyczące postępowania z nieletnimi z lipca 2007 r. oraz z 2008 r. opatrzone zostały nazwą „prawo nieletnich”, co zdaje się potwierdzać jego istnienie jako odrębnej dziedziny prawa, choć nadal dyskusyjny jest jej zakres. Jednak żaden z tych projektów nie został uchwalony.\nW systemie polskiego prawa karnego w 1932 r. nastąpiło wydzielenie wykroczeń spod pojęcia przestępstwa. Dotychczasowy trójpodział przestępstw zastąpiono dwupodziałem, zaliczając do nich zbrodnie i występki. Wykroczenia zostały ujęte w prawie wykroczeń, a obecnie zawarte są przede wszystkim w ustawie z 20.5.1971 r. – Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1094 ze zm.). Nie ma wątpliwości co do związku wykroczeń z szeroko pojętym prawem karnym materialnym. Prawo wykroczeń zawiera zasady odpowiedzialności karnej za czyny o mniejszej wadze, o niższym stopniu społecznej szkodliwości niż przestępstwo, system sankcji karnych za ich popełnienie, a także katalog czynów zabronionych jako wykroczenia, chociaż ten powinien być rekonstruowany także z licznych ustaw dodatkowych zawierających zakazy zachowań zaliczonych do wykroczeń.\nNie doszło jednak do realizacji szeroko dyskutowanej w okresie międzywojennym koncepcji europejskiego prawa karnego, zebranego w jeden kodeks karny, który miał obowiązywać w różnych państwach jako zunifikowane prawo karne.\nUstawodawca, stanowiąc prawo karne, dokonuje wyboru aksjologicznego przez określenie wartości, które należy chronić przy pomocy sankcji karnych. Ustawodawca obiera także model reakcji prawnokarnej, najbardziej przydatny do wypełnienia zadań stawianych przed prawem karnym. Normatywne rozstrzygnięcia tych kwestii zależą w dużej mierze od funkcji wyznaczonych przez państwo prawu karnemu i środkom, którymi ono posługuje się, zwłaszcza karze.\nPrzez pojęcie funkcji prawa karnego rozumie się oczekiwane efekty prawa karnego albo zadania stawiane przed tym prawem. Jako główne funkcje prawa karnego wskazywane są najczęściej funkcja ochronna, czyli zadanie ochrony dóbr prawnych przed ich naruszeniem i funkcja gwarancyjna prawa karnego, a więc zadanie zabezpieczenia człowiekowi bezpieczeństwa prawnego tak, by ponosił on odpowiedzialność karną tylko za przestępstwo popełnione w czasie obowiązywania ustawy karnej, w granicach prawidłowo stanowionego prawa karnego. Przyjmuje się nawet, że funkcja ochronna prawa karnego powinna się bilansować z funkcją gwarancyjną, w tym sensie, że zakres i natężenie ochrony dóbr chronionych prawem karnym powinny się równoważyć z gwarancjami bezpieczeństwa prawnego, uważanego nawet za podstawowe prawo człowieka. Współcześnie, zwłaszcza w związku ze wzrostem zainteresowania ofiarą przestępstwa, wskazuje się także na funkcję kompensacyjną prawa karnego. Po nowelizacji Kodeksu karnego z 20.2.2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 396), tę funkcję prawa karnego podkreśla m.in. ujęcie środków kompensacyjnych w ramach odrębnego rozdziału Kodeksu karnego.\nW najnowszej doktrynie prawa karnego można spotkać również pogląd, według którego prawo karne nie powinno zmierzać jedynie do ochrony wartości cennych dla człowieka i społeczeństwa, ale promować jego rozwój. Ujęcie wśród funkcji prawa karnego zadania promocji rozwoju społeczeństwa zobowiązywałoby ustawodawcę do tworzenia takich norm prawa karnego, które zabezpieczyć miałyby wartości, od których zależy rozwój społeczeństwa, a wśród nich takich, które pobudzałyby kształtowanie nowych ocen etycznych zachowań, które w świadomości społecznej jeszcze nie są odczuwane jako niemoralne czy szkodliwe dla postępu społecznego (por. F. Antolisei, Manuale di dicitto penale. Parte generale, Milano 2003, s. 12–13).\nPrawo karne zostało stworzone po to, by chronić społeczeństwo przed przestępstwami, powinno więc realizować funkcję ochronną. Podstawowym zadaniem prawa karnego jest ochrona wartości społecznie istotnych, związanych zczłowiekiem ipaństwem – dobrem wspólnym. Innymi słowy, prawo karne ma za zadanie chronić dobra prawne wskazane w ustawie karnej. W ramach tej funkcji ważne znaczenie ma oznaczenie wartości, które prawo karne powinno chronić, czyli dóbr chronionych i ich typizacja w ustawie oraz określenie sankcji za ich naruszenie. Funkcję ochronną prawa karnego należy widzieć więc w kontekście dobra prawnego.\nFunkcja ochronna podlega, tak jak całe prawo karne, dynamicznym przemianom, polegającym na wycofywaniu prawa karnego z ochrony niektórych dóbr, a włączaniu pod działanie ochronne tego prawa innych dóbr. W doktrynie wskazuje się na różne kryteria, którymi powinien kierować się ustawodawca, dokonując wyboru dóbr chronionych prawem karnym. W zasadzie panuje zgoda co do tego, że funkcja ochronna powinna objąć wartości najważniejsze dla państwa i żyjącego w nim człowieka. Niektórzy dodają jeszcze wymóg, by naruszenie tych najważniejszych dóbr przynosiło szkodę społeczną. Oznacza to, że prawo karne powinno chronić tylko takie dobra, których naruszenie wyrządza istotną czy znaczną szkodę społeczną.\nOchronę dóbr prawnych zabezpieczyć mają sankcje karne przewidziane za ich naruszenie. Ustawodawca, określając środki reakcji karnej na przestępstwa, grożąc karą za ich popełnienie, penalizuje zachowania godzące w dobra chronione prawem karnym. Penalizacja to proces określania środków penalnych – kar, środków karnych, środków kompensacyjnych lub innych, grożących za czyn zabroniony jako przestępstwo, a więc podlegający kryminalizacji. Funkcja ochronna prawa karnego realizowana jest zatem zarówno przez kryminalizację, jak ipenalizację ludzkich zachowań. Dla realizacji tej funkcji potrzeba ustawowego wprowadzenia zakazu pod groźbą kary, orzeczenia i wykonania kary.\nPrawo karne pełni funkcję ochronną wzależności od systemów wartości leżących ujego podstaw, od politycznych systemów rządzenia, koncepcji prawa karnego iwidzenia zadań prawa karnego. Tworząc listę zakazów i nakazów, a więc ustalając zakres czynów karalnych oraz penalizując ludzkie zachowania, ustawodawca powinien mieć na uwadze, że normy prawa karnego nie mogą zdominować życia społecznego. Inflacja przepisów karnych nie jest w stanie odpowiednio kierować życiem społecznym, a nieuniknioną jej konsekwencją jest też niemożność ich pełnego egzekwowania. Dla prawa karnego również nie jest właściwy minimalizm karny – czy to w odniesieniu do kryminalizacji, czy penalizacji ludzkich zachowań, bo podstawowe i istotne dla człowieka i społeczności państwowej wartości powinny być chronione pod groźbą sprawiedliwej kary. Funkcja ochronna prawa karnego ma szczególną właściwość związaną z istotą norm prawnokarnych i ich skutecznością, gdyż prawo karne – paradoksalnie – jest najbardziej efektywne wtedy, gdy nie jest stosowane z powodu niepopełniania przestępstw.\nFunkcja ochronna prawa karnego realizowana jest przez szczegółowe czy pośrednie funkcje tego prawa. Jest wiele koncepcji szczegółowych funkcji prawa karnego, ale najczęściej wskazuje się na kilka najważniejszych. Jednak jeżeli nie ma większych wątpliwości co do głównego i bezpośredniego zadania prawa karnego mieszczącego się w funkcji ochronnej, to już zadania pośrednie stawiane przed prawem karnym, determinujące szczegółowe funkcje tego prawa, nie tylko są różnie określane, ale często ulegają zmianom oraz rozmaicie układana jest ich opcja preferencyjna. Wśród licznych funkcji szczegółowych prawa karnego doktryna wyróżniła jako podstawowe cztery takie funkcje. Są to: funkcja karząca (sprawiedliwościowa, retrybutywna), funkcja zapobiegawcza (prewencyjna) prawa karnego, realizująca się na dwóch płaszczyznach – jako prewencja indywidualna (specjalna) i jako prewencja generalna (ogólna), funkcja zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości,przez niektórych rozpatrywana w ramach funkcji karzącej i funkcja kompensacyjna prawa karnego, traktowana także jako samodzielna funkcja prawa karnego.\nFunkcja karząca prawa karnego czerpie swój sens z samego faktu naruszenia normy prawnokarnej, z popełnienia przez sprawcę przestępstwa. Sprawca popełnił przestępstwo i zadaniem prawa karnego jest, by za to został ukarany. Funkcja ta „patrzy” w przeszłość – na czyn dokonany przez sprawcę przestępstwa i rozlicza go za to, co uczynił. Funkcją prawa karnego jest zatem, by sprawca poniósł konsekwencje swojego czynu, by za przestępstwo, które popełnił, został ukarany. Środkiem realizacji tej funkcji jest przede wszystkim kara, ale też i inne środki reakcji na przestępstwo. Niektórzy nazywają tę funkcję funkcją represyjną.\nBez sprawiedliwości funkcja karząca przekształca się w funkcję represyjną, czyli w „ślepy odwet”. Dla realizacji funkcji karzącej prawa karnego niezbędne jest, by źródłem sprawiedliwości był szacunek dla godności człowieka iprzyrodzonych jemu praw.\nWśród szczegółowych funkcji prawa karnego niektórzy wskazują funkcję zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości. Ma ona wejść w miejsce funkcji retrybutywnej, opierającej się na sprawiedliwej odpłacie. Tak więc zaspokojeniu społecznego poczucia sprawiedliwości wyznacza się samodzielne miejsce wśród funkcji prawa karnego. Według takiej koncepcji prawo karne, a zwłaszcza reakcje prawnokarne na przestępstwo, powinno pozostawać w zgodzie ze społecznym poczuciem sprawiedliwości. Zadaniem prawa karnego jest zaspokoić wymogi społecznego poczucia sprawiedliwości. Z tak określaną funkcją prawa karnego łączy się też wychowawcze oddziaływanie prawa karnego na społeczeństwo, ale także uspokojenie opinii społecznej i przywrócenie autorytetu prawa, nadwyrężonego przez popełnienie przestępstwa. Te treści zbliżają funkcję zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości do funkcji zapobiegawczych prawa karnego i czasami jest ona analizowana w ich ramach. Jednak sam termin „zaspokojenie społecznego poczucia sprawiedliwości” jest w treści niedookreślony i w gruncie rzeczy odrywa ocenę zachowania od winy sprawcy, bo społeczeństwo osądza naruszenie przepisów prawa karnego raczej kategoriami ciężaru czynu niż winy sprawcy, tym bardziej że społeczne poczucie sprawiedliwości łatwo daje się kształtować przez czynniki zewnętrzne, w tym mass media.\nPaństwo ma powinność ochrony dóbr prawnych. Obowiązek ten obejmuje nie tylko karanie za przestępstwa, ale także zapobieganie im. Już C. Beccaria podkreślał, że lepiej jest zapobiegać przestępstwom, niż za nie karać (C. Beccaria, O przestępstwach, s. 203). Na tym polega główny cel każdego dobrego prawodawstwa.\nMówiąc za A. Rossem, prawo karne byłoby jak bilet wstępu – „wejdźcie, zabijcie, wystarczy, że zapłacicie”. Tak jednak nie jest, bo przepis prawa karnego, np. zabraniający zabijania pod groźbą kary, ma na celu nie tylko ukaranie sprawcy zabójstwa, ale eliminację zachowań polegających na zabijaniu, ponieważ ma na celu ochronę życia człowieka. Dla dobra chronionego jest lepiej, gdy nie nastąpi na nie zamach, niż gdyby nastąpił, a jego sprawca zostałby ukarany. W pierwszym rzędzie trzeba więc zapobiegać popełnianiu przestępstw. Służy temu cały system środków i instytucji, wśród których znajduje się także prawo karne.\nRozważania nad zapobiegawczą funkcją prawa karnego wyjść muszą od kwestii ogólnej, zawierającej się w pytaniu, czy prawo karne zdolne jest wpływać na zachowania ludzi. Prawo karne jest uznawane za regulator zachowań, przyjmuje się, że ma ono moc wpływania na ludzkie zachowania. Jest jednak wiele czynników, które determinują zapobiegawcze działanie prawa karnego. Przede wszystkim rola prawa karnego w kształtowaniu życia zgodnego z normami prawa karnego zależy od uznania i respektowania tych norm. Prawo karne wysyła przekazy o treści zakazanych czynów i grożących za nie kar, co może wywrzeć moralny wpływ na człowieka, wyrażający się w uznaniu wartości moralnych zawartych w normie. Tak więc funkcja zapobiegawcza prawa karnego mieści wsobie również funkcję wychowawczą czy wychowawczo-moralizatorską (J. Andenaes, Punishment and the Problem of General Prevention, Annales Internationales de Criminologie, numero special 1969, Nr 2, s. 285, 288). Jeżeli wzorce zachowań, wskazywane przez normy prawnokarne, odpowiadają wartościom przyjmowanym przez człowieka i społeczeństwo, nie ma w zasadzie potrzeby operowania karą dla wymuszenia ich respektowania. Naruszanie takich zaakceptowanych i respektowanych dóbr, jak np. życie człowieka czy jego wolność, spotyka się z żywą dezaprobatą społeczną i wywołuje potępienie. Natomiast jeżeli wartościom uznanym za ważne przez prawo karne brak aprobaty czy oparcia w normie moralnej, wtedy wzrasta rola prawa karnego. Jest ono wówczas jedynym mechanizmem ochronnym dla danego dobra, a kara jest jedynym stymulatorem zachowania zgodnego z normą prawa karnego.\nFunkcja zapobiegawcza prawa karnego realizowana jest przez ustawowe zagrożenie karą, jej orzeczenie iwykonanie. Te trzy bodźce mają różne znaczenie dla zapobiegania przestępstwom. Zapowiedź sankcji pełni ważną funkcję prewencyjną, ale musi być realizowana, inaczej staje się pustą groźbą, której nie warto się obawiać. Świadomość tego, że środki penalne nie zostaną orzeczone lub wykonane, wpływa negatywnie na zachowanie ludzi, tworząc często swoistą stymulację do naruszania normy prawnokarnej.\nZapobiegawcze działanie prawa karnego dotyczy tylko tych osób, które bezpośrednio lub pośrednio poinformowane są o normach tego prawa i sankcjach za ich naruszenie. Przy realizacji tej funkcji ważną rolę odgrywa informacja oprawiekarnym, oprzestępstwach i karach. Informacja taka zazwyczaj następuje w drodze edukacji oraz za pośrednictwem środków społecznej komunikacji. Ich znaczenie, ale i odpowiedzialność są szczególne, bo to one w dużej mierze tworzą wyobrażenia o prawie karnym, ale też mogą waloryzować lub deprecjonować wagę dóbr chronionych.\nTradycyjnie zwykło się odróżniać w funkcjach zapobiegawczych prawa karnego dwie podstawowe funkcje: funkcję prewencji ogólnej (generalnej) i szczególnej (indywidualnej). Współcześnie obie te funkcje prawa karnego uległy daleko idącej przemianie. Przyjęło się wyróżniać w prewencji ogólnej prewencję pozytywną i negatywną. Ta ostatnia, polegająca na odstraszaniu od popełniania przestępstw przy pomocy wizji groźby kary, jest odrzucana, przede wszystkim jako sprzeczna z godnością człowieka. Prawo karne stosuje się nie po to, aby w potencjalnych przestępcach wzbudzać tylko strach czy obawę przed odpowiedzialnością lub karą. Wizja groźby kary powinna być używana do stworzenia motywu postępowania zgodnego z prawem i prowadzić do zapobiegania przestępstwom, a w ten sposób działać stabilizująco na społeczeństwo. Prawo karne nie ma przemawiać do potencjalnych sprawców z pozycji siły, ale powinno wpływać wychowawczo na społeczeństwo, kształtować postawy w kierunku uznania wartości chronionych, formować świadomość prawną, prowadząc w konsekwencji do utrwalenia porządku prawnego przez zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a przez to budować autorytet dla tego porządku. Chodzi więc o prewencję ogólną pozytywną, inaczej nazywaną integrującą (K. Buchała, [w:] K. Buchała, A. Zoll, Polskie prawo karne, Warszawa 1995, s. 352 i nast.).\nW funkcji zapobiegawczej prawa karnego ukierunkowanej ku prewencji indywidualnej podkreśla się zadania, jakie prawo karne powinno realizować wobec sprawcy tak, by nie ponowił on przestępstwa. Ta szczegółowa funkcja prawa karnego nawiązuje wprost do celów kary. Przed prawem karnym stawia się w tym aspekcie trzy cele szczegółowe, wynikające z celów kary. Określił je i opisał m.in. F.Liszt, wskazując nawet rodzaje czynów przestępnych, za które mogą być orzekane wskazane kary wypełniające te cele, i kategorie sprawców, wobec których mogą być one wymierzane, oraz rodzaje kar zdatnych do wypełnienia tych celów.\nWspółcześnie dużego znaczenia nabrała funkcja kompensacyjna prawa karnego. To ona obecnie determinuje rozwój wielu instytucji prawa karnego, zwłaszcza mediacji i naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia wyrządzonej krzywdzie. Ustawodawcy zachodni odstępują już od poprzednio realizowanej koncepcji prawa karnego resocjalizacyjnego na rzecz koncepcji prawa karnego naprawczego. Tą drogą zdaje się zmierzać także polski ustawodawca, o czym świadczą zmiany prawa karnego, dokonane zwłaszcza ustawą z 20.2.2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 396).\nPrawo karne, głównie za pośrednictwem kary i środków kompensacyjnych, ale także innych środków i instytucji, powinno uwzględnić szkodę wyrządzoną pokrzywdzonemu przestępstwem, umożliwić jej wynagrodzenie i naprawienie społecznego i indywidualnego zła wyrządzonego przez sprawcę. Aktualnie właśnie w funkcji kompensacyjnej prawa karnego niektórzy ustawodawcy i przedstawiciele doktryny widzą jego przyszłość. Proponują przemianę tego prawa w kierunku odszkodowawczym, co zastąpić miałoby także sprawiedliwość karną. Inni jeszcze zwracają uwagę na to, że sprawiedliwość odszkodowawcza jest niewystarczająca i należałoby przekształcić ją w sprawiedliwość naprawczą lub restytuującą. Dużą rolę w niej odgrywa mediacja, a prawo karne byłoby jednym ze środków stosowanych do zlikwidowania konfliktu między ofiarą przestępstwa a jego sprawcą. Część zwolenników takiej koncepcji prawa karnego przyjmuje, że istotą prawa karnego jest konflikt między sprawcą przestępstwa a jego ofiarą. Sposobem zlikwidowania tego konfliktu miałaby być kompensacja szkody wyrządzonej czynem sprawcy i zadośćuczynienie krzywdzie wyrządzonej sprawcy. Uznają oni, że najlepszą drogą do osiągnięcia naprawczego celu prawa karnego jest mediacja między pokrzywdzonym a sprawcą przestępstwa.\nKonsekwencje stosowania prawa karnego są poważne, a często nawet nieodwracalne, potrzebne są więc prawne gwarancje, zabezpieczające człowieka przed niesłusznym zastosowaniem wobec niego przepisów prawa karnego. Prawo karne powinno zawierać takie mechanizmy, które zabezpieczają przed jego nadużyciem, powinno pełnić funkcje gwarancyjne. Prawo karne wraz z rozwojem cywilizacji i praw człowieka wypracowało reguły, którym nadano rangę gwarancyjnych zasad naczelnych. Stały się one tak istotne, że najważniejsze z nich zostały umieszczone w konstytucjach i międzynarodowych aktach ochrony praw człowieka, co nadało im walor nienaruszalnych zasad gwarancyjnych. W prawie karnym wyznaczają ją przede wszystkim zasady nullum crimen, nulla poena sine lege anteriori. Składnikiem tej zasady są trzy reguły: nullum crimen sine lege (nie ma przestępstwa bez ustawy), nulla poena sine lege (nie ma kary bez ustawy) i lex retro non agit (ustawa nie działa wstecz). Szerzej zostaną omówione w ramach analizy zasad prawa karnego.\nPrawo karne wcieliło także do swoich przepisów ogólne zasady prawne, mające odniesienie do całego systemu prawnego. Te zasady mają charakterogólnoprawny i najczęściej nadaje się im rangę norm ponadustawowych – są określane w Konstytucji RP lub w aktach prawa międzynarodowego, ratyfikowanych przez Polskę. Ich moc rozciąga się także na prawo karne. Są one obligatoryjnymi normami wiodącymi, takimi, które muszą być przestrzegane także w treści poszczególnych instytucji prawa karnego. Przetworzone na normy prawa karnego, uzyskały również charakter naczelnych zasad prawa karnego. Zasady takie stanowią w pierwszym rzędzie dyrektywną wskazówkę dla ustawodawcy, który tworząc prawo karne, powinien budować jego przepisy z uwzględnieniem tych zasad, a także dla sędziego, który nie może ich naruszyć w procesie stosowania tego prawa.\nDo zasad tego typu zalicza się przede wszystkim zasadę humanizmu, sprawiedliwości, równości i legalizmu.\nWspółcześnie na pierwszym planie stawia się zasadę humanizmu. W prawie karnym ma ona szczególne znaczenie, gdyż przede wszystkim wskazuje, że podmiotem norm tego prawa jest człowiek. Człowiek w prawie karnym to zarówno sprawca przestępstwa, jak i ofiara przestępstwa. Prawo karne z jednej strony chroni człowieka i jego dobra, z drugiej – zajmuje się zabronionymi zachowaniami człowieka – sprawcy przestępstwa, rozpatruje je na płaszczyźnie odpowiedzialności karnej, i ukarania sprawcy. Sprawca przestępstwa powinien ponieść odpowiedzialność karną za naruszenie norm prawa karnego, ponieść karę. Każdy człowiek ma jednak przyrodzoną i nienaruszalną godność osobową. Prawo karne nie może w nią godzić, nie daje ono tytułu do poniżania człowieka, a tym bardziej do jego unicestwienia. Idea humanizmu wprowadzona do prawa karnego doprowadziła do eliminowania z tego prawa kar okrutnych, nieużytecznych i niezwykłych. Nie pozwala ona także na stosowanie tortur. Zasada humanizmu, zwłaszcza w wersji zasady humanitaryzmu, stała się tak ważna, że została obwarowana gwarancjami nienaruszalności w konstytucjach państw demokratycznych, w międzynarodowych aktach praw człowieka i wreszcie w samych kodeksach karnych. W art. 30 Konstytucji RP zapisano, że: „Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych”. Z Konstytucji RP wynika konieczność podporządkowania prawa karnego zasadzie humanizmu. Zasada ta zapisana jest też w art. 3 KK. Nakazuje ona, by kary oraz inne środki przewidziane w kodeksie karnym stosowane były z uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka. Oznacza więc nie tylko nakaz dla ustawodawcy tworzenia prawa karnego respektującego zasadę humanitaryzmu, ale stanowi zasadę wymiaru kary i środków karnych. Podobna zasada została ujęta wart.4 KKW, oznaczając nakaz wykonywania wsposób humanitarny, zposzanowaniem godności ludzkiej skazanego, orzeczone wobec niego kary, środki karne, środki kompensacyjne, przepadek, środki zabezpieczające iśrodki zapobiegawcze. Wskazuje się wnim również zakaz stosowania tortur lub nieludzkiego albo poniżającego traktowania ikarania skazanego.\nZasadą naczelną prawa karnego, która, podobnie jak i poprzednia, jest uważana przez niektórych za naczelną zasadę całego systemu prawa, a nie tylko prawa karnego, jest zasada sprawiedliwości, omówiona pod innym kątem widzenia przy funkcjach prawa karnego. Jest to obecnie zasada ogólnoprawna, związana z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, zawartą w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Prawo karne powinno być sprawiedliwe, inaczej przemienia się w prawo tyrańskie. Prawa karnego niesprawiedliwego nie można niczym uzasadnić, odejmuje ono legitymizację państwowemu prawu karania.\nW prawie karnym mogą powstawać napięcia między zasadą humanizmu azasadą sprawiedliwości. Zasada humanizmu nakazuje czasami odstąpienie od zasady sprawiedliwości. Wprowadza do prawa karnego swoiste miłosierdzie prowadzące do łagodzenia położenia sprawcy przestępstwa kosztem sprawiedliwości tego prawa. Ważna jest bowiem nie tylko sprawiedliwa litera prawa karnego, ale i – wtedy gdy uzasadniają to względy ludzkie – duch prawa, przepojony dobrem człowieka.\nOgólnoprawną zasadą, która ma odniesienie do prawa karnego, jest zasada równości wobec prawa. Wskazuje na nią art.32 ust. 1 Konstytucji RP. Zasada ta w prawie karnym oznacza równość w ochronie człowieka i jego dóbr, niezależnie od pozycji, jaką zajmuje on w państwie i społeczeństwie. Jest ona ściśle związana z wartościami demokratycznego państwa prawnego, gdyż zapobiega immunizacji grup sprawców, zwłaszcza władzy lub pogarszaniu sytuacji prawnej poszczególnych sprawców przestępstw w zależności od rasy, płci, wyznania, statusu majątkowego i poglądów. Zgodnie z nią prawo karne nie powinno poręczać większej ochrony prawnokarnej określonym osobom czy grupom ludzi, bez – równoważącej to uprzywilejowanie – równoczesnej, zwiększonej ich odpowiedzialności karnej. Przestrzeganie zasady równości ma także zapobiec lokalnemu zróżnicowaniu wymiaru sprawiedliwości i gwarantować jednolitość polityki karnej na terenie całego państwa.\nZasada legalizmu, mająca wymiar zasady ogólnoprawnej, wskazanej zarówno w art. 42 ust. 1 Konstytucji RP, jak i międzynarodowych aktach praw człowieka ratyfikowanych przez Polskę oraz naczelnej kodeksowej zasady prawa karnego ujętej w art. 1 § 1 KK, opiera się przede wszystkim na – wskazanej wyżej przy gwarancyjnej funkcji prawa karnego – regule nullum crimen, nulla poena sine lege anteriori. Zasada ta, tworząca nienaruszalne podstawy bezpieczeństwa prawnego i wolności człowieka, zabezpiecza, by człowiek, bez obawy narażenia się na odpowiedzialność karną, miał prawo czynić wszystko, co nie jest sprzeczne z normami prawa karnego, co nie jest przez to prawo zakazane w momencie jego zachowania\nJuż w 1764 r. C. Beccaria, w głośnej pracy „O przestępstwach i karach”, zwracał uwagę, że tylko prawa mogą ustanawiać kary za przestępstwa, a władza ich stanowienia może należeć tylko do prawodawcy.\nTreść i konsekwencje zasady nullum crimen, nulla poena sine lege anteriori ujmuje się w ramach czterech reguł szczegółowych:\nPojęcie ustawy związane jest z określonymi podmiotami uprawnionymi do stanowienia aktów normatywnych tej rangi, co na ogół zarezerwowane jest dla parlamentu – najwyższego organu przedstawicielskiego w państwie. Jednak w konstytucjach niektórych państw dopuszcza się, w pewnych określonych sytuacjach możliwość wydawania aktów z mocą ustawy także przez inny organ państwa, najczęściej głowę państwa lub rząd.\nUstawa musi być pisanym aktem normatywnym, mającym w dodatku ściśle określoną formę. Formę pisemną uzyskuje przez ogłoszenie jej w państwowym urzędowym organie publikującym akty normatywne tej rangi. Tak więc ustawa musi być podana do powszechnej wiadomości w odpowiedniej formie, najczęściej drukowanej. Publikacja ustawy jest niezbędnym elementem ustawy. Od 1 stycznia 2012 r. Dziennik Ustaw wydawany jest w formie elektronicznej, z zachowaniem kolejności pozycji w danym roku kalendarzowym. W Dzienniku Ustaw ogłaszane są akty normatywne i inne akty prawne. Dniem ogłoszenia aktu jest dzień jego ogłoszenia w postaci elektronicznej na stronie internetowej organu wydającego Dziennik Ustaw. Dzień ogłoszenia aktu w postaci elektronicznej umieszczony jest w obrębie nagłówka strony (ustawa z 20.7.2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 269 ze zm.).\nPrawo karne obowiązuje tylko w takim zakresie, jaki zawarty jest w ustawie. W ustawie muszą być ujęte zarówno ustawowe znamiona typów rodzajowych przestępstw i ich odmian, przesłanki i zasady odpowiedzialności karnej, jak i sankcje karne grożące za przestępstwo. Problemem jest, czy można uszczegółowić ogólnie sformułowane znamiona czynu zabronionego w rozporządzeniach. W Polsce duża część doktryny i orzecznictwo, także Trybunału Konstytucyjnego, dopuszcza możliwość doprecyzowania niektórych ustawowych znamion czynu zabronionego w aktach podustawowych (szerzej zob. s. 60).\nKonsekwencją stosowania zasady nullum crimen, nulla poena sine lege jest zakaz stosowania analogii w prawie karnym. Ewentualnych luk w prawie karnym nie można zapełniać drogą stosowania podobnego przepisu (analogia legis, ani przez powołanie się na ogólne zasady systemu prawa lub normy pozaustawowe (analogia iuris). Natomiast dopuszczalne jest posłużenie się w prawie karnym analogią dla wypełnienia luki w prawie karnym na korzyść sprawcy, gdy chodzi o okoliczności wyłączające lub łagodzące odpowiedzialność karną, winę lub uchylające albo zmniejszające karę.\nO wiele bardziej groźne dla praw człowieka stały się inne, ukryte formy naruszenia zasady legalizmu, np. w postaci stosowania rozszerzającej wykładni przepisów oraz tzw. małej analogii czy „legalnej, ułamkowej analogii” (L. Gardocki, Typowe zakłócenia funkcji zasady nullum crimen sine lege, SI 1982, Nr 10, s. 52 i nast.). Występuje ona w typach otwartych przestępstw, gdzie przestępstwem jest nie tylko czyn wykazujący znamiona opisane w ustawie, ale także zachowanie do niego podobne. Legalizm w tworzeniu typów przestępstwa wyklucza stosowanie dyspozycji blankietowych, w których ustawa karna nie typizuje dokładnie zachowania zabronionego, lecz zleca określenie części znamion, np. przepisom wykonawczym, a więc aktom podustawowym, typów otwartych, czy przepisów kauczukowych, a więc tak ogólnie sformułowanych, że praktycznie mogą być stosowane do jakiegokolwiek czynu ludzkiego.\nNiedopuszczalne jest też stosowanie w ustawie prawnokarnej pojęć niedookreślonych, w tym zbyt szerokich, niejasnych językowo, ambiwalentnych czy ocennych. W szczególności ustawodawca nie powinien odwoływać się do znamion ocennych, wymagających ocen pozaprawnych powierzanych dyskrecjonalnej władzy sędziego.\nUstawa musi wyraźnie wskazywać na sferę czynów zabronionych i określać kary grożące za przestępstwo, konsekwencją zasady jest więc wymóg określoności przestępstwa ikary. C. Beccaria przestrzegał, że jeżeli złem jest wykładnia praw, to złem jest również i niejasność praw, powodująca potrzebę uciekania się do ich wykładni. Wymóg określoności jest skierowany przede wszystkim do ustawodawcy i dotyczy głównie odpowiedniej techniki legislacyjnej. Zobowiązuje on do właściwej typizacji przestępstwa i określenia ram kary. Pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez uprzedniego wyraźnego ostrzeżenia narusza zasadę fair play. Zanim państwo wymierzy karę, musi dać każdemu szansę jej uniknięcia przez wyraźne określenie linii oddzielającej sferę czynów zakazanych od dozwolonych prawem karnym (A. Grześkowiak, Nullum crimen, s. 508–509).\nUstawa karna obowiązująca w czasie popełnienia czynu powinna wyraźnie wskazywać karę lub inny środek penalny grożący za przestępstwo. Wyraża to zasada nulla poena sine lege. Zasada ta zapobiec ma arbitralności w stosowaniu przez państwo sankcji karnej za przestępstwo. Kara powinna być jasno określona w ustawie, zarówno gdy chodzi o jej rodzaj, jak i granice. Ustawa w pierwszym rzędzie nie może posługiwać się sankcjami nieokreślonymi tak co do rodzaju, jak i czasu trwania grożącej kary. Ale konsekwencje zasady nulla poena sine lege obejmują też wymiar kary. Zakazuje ona wymiaru kary nieprzewidzianej ustawą, innej niż ustalona przepisami prawa karnego za dany typ przestępstwa, z modyfikacjami zawartymi w części ogólnej Kodeksu karnego oraz kary nieoznaczonej w czasie.\nW doktrynie prawa karnego przyjęło się uważać, że zasada nulla poena sine lege ma zastosowanie do wszystkich środków stosowanych za popełnienie czynu zabronionego. Jej rygorom powinny być także poddane środki karne, kompensacyjne, przepadek, środki zabezpieczające, probacyjne, jak również poprawcze czy wychowawcze stosowane wobec nieletnich sprawców czynów karalnych lub młodocianych na zasadzie art. 10 § 4 KK.\nZasada „nie ma kary bez ustawy” ma współcześnie charakter relatywny, bo często dokonuje się w niej wyłomów uzasadnianych względami polityczno-kryminalnymi.\nSkładnikiem zasady nullum crimen, nulla poena sine lege anteriori, pełniącej funkcję gwarancyjną prawa karnego, jest zasada lex retro non agit. Dla jej wypełnienia nie wystarcza, by czyn i kara były zawarte w ustawie, wymagane jest ponadto, by była to ustawa obowiązująca w czasie jego popełnienia. Tylko obowiązująca ustawa stanowi tytuł obowiązku poniesienia prawnokarnych konsekwencji za popełnienie przestępstwa. Oznacza to, że zakaz czy nakaz karny muszą wyprzedzać w czasie czyn przestępny – co więcej, muszą znajdować się one w ustawie karnej mającej już moc prawną. Nie można naruszyć prawa nieistniejącego, nie jest możliwe naruszenie ustawy karnej bez ustawy karnej. Zasada lex retro non agit zobowiązuje państwo do lojalności wobec obywateli, którzy nie mogą być zaskoczeni obowiązywaniem ustawy karnej.\nUstawa karna uchwalona przez władzę ustawodawczą nie ma jeszcze mocy prawnej. Uzyskać ją może dopiero z chwilą opublikowania lub w terminie późniejszym, wskazanym w samej ustawie. Od daty opublikowania należy najwcześniej liczyć początek obowiązywania ustawy karnej. Jednak termin wejścia w życie ustawy powinien być oddzielony stosownym okresem nie tylko od daty jej uchwalenia, ale również i od daty jej ogłoszenia. Okres od opublikowania ustawy do wejścia jej w życie, tzw. vacatio legis, przeznaczony jest na zaznajomienie się z treścią ustawy, tak by były faktycznie dostępne dla wszystkich, którzy chcieliby zapoznać się z ustawą (A. Grześkowiak, Nullum crimen, s. 511).\nZasada lex retro non agit zyskała w prawie karnym ważny wyjątek, mający charakter zasady zawsze modyfikującej treść tej reguły. W wypadku kolizji ustaw w czasie ustawa względniejsza dla sprawcy ma efekt retroaktywny, tak że współcześnie standardem stała się zasada lex retro agit cum exceptionis lege severioris. Nadrzędna zasada lex retro non agit i płynąca z niej pewność prawa zostały poświęcone dla liberalizacji odpowiedzialności karnej sprawcy.Chodzi jednak wyłącznie o sytuację, gdy czyn był zabroniony w czasie jego popełnienia, zaś później nastąpiła zmiana ustawodawstwa, tak że w czasie orzekania obowiązuje ustawa nowa. Funkcja gwarancyjna prawa karnego ustępuje tu przed zasadą humanizmu.\nZasada nullum crimen, nulla poena sine lege anteriori stanowi międzynarodowy standard prawa człowieka do bezpieczeństwa prawnego. Jednak sama społeczność międzynarodowa wprowadziła do niego ograniczenie. Obejmuje ono tzw. klauzulę norymberską


Gdzie szukać pracownika ogólnobudowlanego? - Iwa Tour\nGdzie szukać pracownika ogólnobudowlanego?\nOpublikowane przez Bożena Jędrzejczyk w dniu 2 lutego 2021 2 lutego 2021\nPraca na budowie co prawda stawia przed ludźmi pewne wymagania również odnoszące się do koniecznej siły fizycznej, ale w takiej pracy można uzyskać niesamowitą satysfakcję, wtedy gdy konkretne przedsięwzięcie zostało już skutecznie zakończone i widać niesamowite efekty wszystkich podjętych działań. Współpraca z pracownikami ogólnobudowlany mi musi się dobrze układać jak, ponieważ firma, która realizuje działania na rzecz swojego klienta i zobowiązane jest do przestrzegania terminów zawartych w umowie i tak dalej. Żeby to wszystko dobrze funkcjonowało, pracownicy muszą być więc dokładnie sprawdzenie przed podpisaniem umowy.\nJak wygląda współpraca z pracownikiem ogólnobudowlanym?\nOczywiście rzeczywista współpraca może rozpocząć się dopiero po uzgodnieniu wszystkich szczegółów i dopełnieniu formalności. Dobrego pracownika ogólnobudowlanego można jednak teraz szukać na wiele różnych sposobów. Częstym rozwiązaniem jest po prostu wystawianie ofert pracy z wyszczególnioną stawką oraz wyjaśnieniem, za co tak naprawdę pracownik ma otrzymywać wynagrodzenie. Jeżeli przedsiębiorca woli łatwiejsze i szybsze rozwiązania, to może zgłosić się do firmy, która weryfikuje konkretnych pracowników ogólnobudowlanych pod kątem ich kwalifikacji i innych wymagań tego typu. Jeżeli pilnie potrzebni są nam pracownicy ogólnobudowlani łódzkie to najlepszy teren, żeby ich szukać. Zaletą pracownika ogólnobudowlanego zawsze będzie to, że może on podjąć się dla swojego pracodawcy działań z różnych zakresów budownictwa. Ekipa skompletowana z takich specjalistów będzie działała naprawdę sprawnie. Pracownik ogólnobudowlany bez problemu zajmie się na przykład stawianiem murów czy nawet fundamentów. Tacy pracownicy mają często ogromne doświadczenie nawet przy wykorzystywaniu dużych maszyn budowlanych, jakimi są ogromne betoniarki osiągające w tej chwili doskonałą wydajność.\nWiedzą oni doskonale jak należy stawiać stemple przed przygotowywaniem konstrukcji dachowej w taki sposób, żeby to wszystko wytrzymało. Są także prawdziwymi specjalistami od przygotowywania mniejszych ilości wspomnianej powyżej zaprawy. W zależności od konkretnego zastosowania czasami musi mieć ona zupełnie inne właściwości po to, żeby skutecznie związała ze sobą różne materiały budowlane. Dzięki pracownikom ogólnobudowlany mogą w tej chwili powstawać budynki o naprawdę różnym przeznaczeniu. Tacy ludzie radzą sobie świetnie nawet z wykorzystywaniem tych materiałów budowlanych, które dopiero niedawno ukazały się na naszym rynku.\nCiepła potrzebujemy w każdym pomieszczeniu, w którym przebywamy, ale wcale nie musi tutaj chodzić tylko i wyłącznie o temperaturę konieczną do tego, żeby nasze organizmy mogły normalnie i komfortowo funkcjonować. Wysoka temperatura w praktyce może Więcej…\nAtrakcyjny taras z zadaszeniem\nW dzisiejszych czasach mnóstwo osób przenosi się z miast na ich obrzeża. Całe rodziny z dziećmi kupują działki i budują na nich domy. Coraz częściej wybieraną alternatywą są też domy deweloperskie w postaci wolnostojących budynków Więcej…\nJeśli nasz budynek nie jest ocieplony to niestety trzeba liczyć się z tym, że ogrzewanie może nie być w pełni wydajne. Sporo pieniędzy będziemy też niestety tracić na wydatkach związanych z utrzymaniem domu. W związku Więcej…


Palladia: Rynek walutowy czeka na decyzję RPP - Puls Biznesu - pb.pl\nPalladia: Rynek walutowy czeka na decyzję RPP\nopublikowano: 15-12-2004, 10:35\nDzisiaj rano złoty ponownie był nieco mocniejszy. Za dolara płacono nawet 3,1250 zł, a za euro poniżej 4,17 zł. Słabość „zielonego” to w dalszym ciągu przełożenie sytuacji, która panuje na światowych rynkach. Wczorajsze zachowanie się tej waluty pokazało, że na razie zwyciężyły obawy o deficyty, nad decyzją FEDu, który podwyższył do poziomu 2,25 proc. stopę funduszy federalnych.\nMakroekonomia / Palladia: Rynek walutowy czeka na decyzję RPP


Filip Palkowski: Czy należy przyjmować imigrantów – w odpowiedzi Mirosławowi Salwowskiemu – Baza Dokumentów Papieskich\nNiedawno w internecie ukazał się tekst Mirosława Salwowskiego dotyczący kwestii imigracji muzułmańskiej. Autor, jak sam zaznacza na początku ma inne zdanie niż środowiska prawicowe, opowiada się za przyjmowaniem do Europy muzułmanów na “rozsądnych zasadach” choć nie definiuje tego pojęcia. Używając chrześcijańskich argumentów Autor stara się udowodnić swą tezę, niemniej jednak przytoczone argumenty wydają się niezwykle kontrowersyjne.\nNa początku krytykuje używanie przez środowiska antyimigranckie słowa “inwazja” w odniesieniu do napływu muzułmanów do Europy. Twierdzi, iż przynajmniej znaczna część przybyszów powinna mieć wyraźnie wrogie zamiary bądź intencję podboju naszego kontynentu i zdominowania go przez wiarę Mahometa. Można w tym miejscu odwołać się do okresu IV – V wieku po Chrystusie, to znaczy czasów upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Nikt raczej nie ma problemów z nazywaniem ówczesnych wędrówek ludów “inwazją” choć poszczególni barbarzyńcy, a nawet ich wodzowie/królowie niekoniecznie musieli mieć wrogie zamiary. Za początek upadku można uznać bitwę pod Adrianopolem (378) w której Rzymianie przegrali ze zbuntowanymi Gotami, a ci sie zbuntowali gdyż… nie otrzymali jedzenia i ziemi, choć nie przyszli z wrogimi zamiarami, lecz cofali się pod naporem Hunów. Dodatkowo proces barbaryzacji armii, który trwał już od jakiegoś czasu i inne czynniki spowodowały, że gdy Frankowie, Goci, Swebowie i inni przekraczali granicę i osiedlali się na nie swojej ziemi państwo nie było zdolne do skutecznej reakcji, pomimo iż zwykli wojownicy czy nawet wodzowie nie mieli intencji by przekraczać Ren w celu szerzenia pogaństwa bądź arianizmu. Konsekwencją tego stanu rzeczy był jak wiemy upadek Rzymu i osłabienie Bizancjum oraz powstanie barbarzyńskich państw, których władcy w większości wyznawali herezję arianizmu co często kończyło się prześladowaniem katolików. Tak więc używanie określenia “inwazja” wobec napływu ludności, której co prawda bezpośrednią intencją może nie jest podbój Europy ale która to ludność potencjalnie jest wrogo nastawiona do chrześcijaństwa i europejskiej kultury i w sprzyjających okolicznościach może tą wrogość ujawnić wydaje się być uprawnione.\nKolejnym powodem, dla którego zdaniem Mirosława Salwowskiego należy przyjmować muzułmańskich imigrantów jest fakt, iż zdeklarowani i przeszkoleni terroryści, którzy przybywają do Europy stanowią najprawdopodobniej mniejszość przybyszy. Odpowiedź w pewnym sensie została udzielona w poprzednim akapicie, jednak dość szczątkowo i wymaga szerszego wyjaśnienia. Przede wszystkim muzułmanie są ludźmi innej, fałszywej religii, co nawet jeśli nie są gorliwymi wyznawcami wpływa jednak na ich mentalność i zachowanie.Wynika stąd na przykład złe traktowanie nie-muzułmanek (co przejawia się w gwałtach czy próbach molestowania, obraźliwych uwagach, biciu kobiet), brak poszanowania dla porządku prawnego i kultury kraju przyjmującego (i nie chodzi tu wcale o niemoralne prawa jak np pozwolenie na zawieranie związków homoseksualnych). Należy wziąć także pod uwagę, iż choć imigrant niekoniecznie jest terrorystą, to łatwo może nim się stać, po pierwsze z powodu przyzwolenia religijnego i kulturowego na tego typu działania, po drugie z powodu trudnej sytuacji w jakiej się znajduje – wykorzenienie, które zasadniczo sprzyja demoralizacji. Poza tym należy się liczyć z próbami szerzenia przez nich fałszywej religii, co może być skuteczne zwłaszcza w wypadku kobiet, które znudzone mężczyznami z Europy dostrzegają męskie cechy u młodych muzułmanów, a gdy wchodzą z nimi w związki to potomstwo wyznaje religię Mahometa.\nWłaściwie głównym argumentem używanym przez islamofobów, poddanym krytyce przez Mirosława Salwowskiego jest pogląd, jakoby napływ muzułmanów powodował powolne przekształcenie się Europy w islamski kalifat. Choć należy zgodzić się z Autorem, że większość przybyszów niekoniecznie stanowią gorliwi wyznawcy Mahometa nie oznacza to braku zagrożenia. Zasadniczo prawie zawsze większość formalnych wyznawców jakiejś religii jest niezbyt gorliwa i przekonana co do prawd swej wiary, nie mniej w jakimś stopniu religia determinuje ich życia i określa ich przynależność choćby tylko kulturową. Katolicy i protestanci, którzy wzajemnie zabijali się w Irlandii nie czynili tego z powodów religijnych lecz narodowościowych i kulturowych. Inną kwestią jest fakt, iż ludzie wykorzenieni mają większą skłonność do radykalizacji swych postaw, dodatkowo ideologia/religia często bywa tu nie tyle celem, co przykrywką dla agresywnych działań i zaspokajania swych pragnień. Przykład można wziąć tu z początków istnienia islamu, gdzie wojna w imię religii stała się uzasadnieniem dla napadów rabunkowych, a Arabscy wojownicy znacząco się wzbogacili. Argument o przyjmowaniu mahometan do Europy w nadziei nawrócenia ich na chrześcijaństwo jest sam w sobie z pozoru szlachetny, jednak w praktyce bardzo wątpliwy. Po pierwsze chrześcijaństwo znajduje się w głębokim kryzysie, nie tyle nawet jeśli chodzi o małą liczbę praktykujących wiernych czy stosunek państw do religii, co o kondycję Kościoła i duchowieństwa. Dodatkowo znaczna część hierarchów nie wykazuje zainteresowania podejmowaniem misji wśród muzułmanów.\nWarty głębszego omówienia jest pogląd, jakoby gdyby doszło do powstania islamskiego kalifatu byłoby to mniejszym złem niż system demoliberalny i powszechna demoralizacja. Pogląd taki może wydawać się zrozumiały wobec braku nadziei na szybkie zwycięstwo rewolucji konserwatywnej czy odnowy moralnej na naszym kontynencie, jednak przy głębszej analizie okazuje się co najmniej bardzo ryzykowny. Przykład, iż chrześcijanie w państwach islamskich mogą mieć własne kościoły dotyczy krajów takich jak Syria, gdzie religia ta jest wyznawana co prawda przez mniejszość, jednak znaczącą, do tego jest głęboko zakorzeniona w części społeczeństwa – istnieje tam od czasów apostolskich. Gdy jednak przyjrzymy się krajom takim jak Arabia Saudyjska czy Indonezja to sytuacja chrześcijan jest tam dramatyczna. W innych, jak w Nigerii trwają regularne wojny pomiędzy wyznawcami Chrystusa a Mahometa. Na tym tle nawet szykany, jakie spotykają chrześcijan w państwach demoliberalnych wyglądają na wyjątkowo łagodne, być może są mniejsze nawet niż w państwach umiarkowanego islamu pokroju Syrii. Wszak w Europie chrześcijanie są skazywani najwyżej na kary grzywny bądź prace społeczne, niezwykle rzadkie są przypadki orzeczenia kary więzienia za wierność biblijnym zasadom (pytanie czy w niektórych krajach Europy można traktować więzienie jako karę w ścisłym tego słowa znaczeniu, patrząc chociażby na luksusowe warunki jakimi cieszy się Anders Breivik). Poza tym tolerancja muzułmanów dla chrześcijan wynika zazwyczaj z pragmatyzmu – przykładem może tu być Imperium Osmańskie, gdzie chrześcijanie stanowili znaczny procent ludności państwa. Niemniej jednak nie mogli oni pełnić wielu wyższych stanowisk w państwie oraz musieli płacić specjalny podatek. Należy także wziąć pod uwagę, że ziemie zagarnięte chrześcijanom przez mahometan przeważnie pozostały pod ich panowaniem (Afryka Północna, Bliski Wschód, Azja Mniejsza) lub też bardzo dużo wysiłku kosztowała ich rekonkwista (Hiszpania, Półwysep Bałkański).\nAnalizując powyższy problem niektórym na pierwszy rzut oka przyjmowanie muzułmańskich imigrantów może wydawać się aktem miłosierdzia. Pomimo to głębsze zastanowienie się nad zjawiskiem prowadzi do wniosków, że przyjmowanie wyznawców religii islamskiej prowadzi lub może prowadzić do wielu niepożądanych zjawisk, a korzyści z ich obecności są bardzo wątpliwe. Islam z pewnymi elementami rygoryzmu moralnego może niektórym chrześcijanom wydawać sie mniejszym złem niż demoliberalizm, niemniej jednak nie jest to odpowiedź na współczesne problemy ani też nadzieja na odnowę moralną. Natomiast chrześcijanie o rygorystycznych poglądach moralnych powinni raczej starać się o dobro Kościoła niż narażać się na bycie oskarżonymi o stanie się V kolumną islamizacji.\nTagi: imigranciISISislamMirosław Salwowskimuzułmanieterroryzmzamachy\nNie znam tego tekstu p. Salwowskiego, ale mu chyba odbiło. O ile jego dość kontrowersyjna dla wielu i purytańska argumentacja odnośnie do różnych spraw obyczajowych ma znamiona logiki i jest jeszcze do obronienia, o tyle w temacie “wędrówki ludów muzułmańskich” słynny brawarysta wypłynął chyba na ocean lewackiego bełkotu (sądząc po powyższej polemice).\n18 lipca 2017 o 08:42\nNie znam pewnie wszystkich jego odniesień do spraw obyczajowych, ale cenię je sobie i raczej popieram. Niestety jednak ta pomyłka wobec imigrantów podkopuje jego wiarygodność. A co do “inwazji”, to szkoda, ale umknęła mu świadomość, że dziś zło kryje się za pięknymi słówkami, “dialogami” i “tolerancją”, a nie jest otwarcie dostrzegalne.\nI tak p. Salwowski jest kolejnym najortodoksyjniejszym ortodoksem co to w imię ortodoksji ją zlikwiduje “do gołej deski”. Tak to już jest chyba z tymi “nieskazitelnymi”.\nDość juz tych głupich teoretyzowań i gdybań. Czas wyraźnie pokazał już ze czy chcieli czy nie chcieli burzyć porządek nie nadają sie do naszej cywilizacji. Nie wracają skąd przyszli i tam wykażą sie checią zbudowania wolności i dobrobytu. Jeśli sami nie wychodzą ani nie uznają tutejszego porządku to musimy ich wywieźć statkami np do Libii czy wschodniej Turcji, lub pociągami jeszcze dalej i dopiero jak tam się wezmą do dzieła, tam i pomożemy. Pieniedzmi i oświatą. Niech zbudują swój dobrobyt a nie przychodzą na gotowe a jak zabraknie to zabiją gospodarza ze juz nie ma czym obdarowywać.


Wyposażenie sklepów – mebleNewsy z róznych dyscyplin i branż | Newsy z róznych dyscyplin i branż Wyposażenie sklepów – meble – Newsy z róznych dyscyplin i branż\n18 lutego 2019 - inne\nUrządzaniem punktów sprzedaży i przestrzeni komercyjnych zajmują się obecnie w głównej mierze fachowcy. Niezwykle istotne jest to, żeby przestrzeń była efektywna i praktyczna, jakkolwiek jednocześnie maksymalnie wykorzystana.\nKolosalne sieci handlowe oferują niejednokrotnie bardzo dużo towaru, który powinien zostać przyzwoicie wyeksponowany. Wystrój wnętrza musi też inspirować do tego, aby konsumenci pragnęli zrobić w nim zakupy i zainteresowali się asortymentem.\nNiezmiernie znaczącym wyposażeniem każdego sklepu są oczywiście meble. Niezależnie od tego, co taki punkt sprzedaży proponuje, na ogół można w nim spotkać:\nBez wątpienia, absolutnie inne jest wyposażenie drogiego butiku ubraniowego w galerii komercyjnej oraz osiedlowego sklepu spożywczego. W tym pierwszym, towaru nie ma wiele, powinien być on świetnie wyeksponowany i powieszony na stojakach. Przydają się naturalnie półeczki na buty i akcesoria, jak torebki i biżuteria. Niezmiernie istotne jest jednak, by konsumentki takiego sklepu mogły spocząć na wygodnej kanapie, odłożyć torebkę na ławę, czy również przymierzyć ciuchy w rozległej garderobie oraz bez ograniczeń się po niej poruszać.\nPosiadacz sklepu spożywczego dba jednakże przede wszystkim o to, by jak najwięcej towaru zdołać pomieścić na półkach. Niezmiernie w wielu przypadkach w takim sklepie jest więc ciasno, bowiem między sprzętami stoją skrzynie z towarem i inne dodatki.\nNiezależnie od branży, warto stawiać na meble wysokiej jakości, które są trwałe oraz profesjonalne. Warto pamiętać o tym w szczególności w sklepie, gdzie półki muszą udźwignąć znaczny tonaż. W wypadku elitarnego sklepu z ubraniami, meble muszą być również ładne i stanowić ozdobę. Najodpowiedniej, żeby pochodziły one z jednej linii oraz wykonane były z drewna.\nSprzęty meblowe w sklepie wymienia się okazjonalnie. Często nawet po remoncie oraz odmalowaniu ścian, meble pozostają w dalszym ciągu te same. Jest to jakkolwiek spory wydatek, a same meble nie są najważniejsze. Dlatego należałoby wybierać meble na lata, jakie na sto procent będą wyglądały równie ładnie, jak w dniu ich kupna. Wielu producentów proponuje meble dla sklepów oraz warto skorzystać z ich okazji.\nMożna też zamówić meble na wymiar, jakie będą po mistrzowsku dostosowane do sklepu i jego ułożenia. Takie meble na pewno są w najwyższym stopniu funkcjonalne, bo pozwalają na maksymalne wykorzystanie dostępnej przestrzeni. Najpoprawniej wybierać takie, których kolorystyka jest stonowana i będzie z powodzeniem pasowała też do innego wystroju sklepu. Jest to ważne, bowiem od czasu do czasu zmienia się przecież kolor ścian, lub inne dodatki oraz meble muszą z nimi tworzyć logiczną całość.


Aby przeczytać ten artykuł, skorzystaj z naszej oferty specjalnej lub zaloguj się jako subskrybent. Cała zawartość NWZonline i aplikacji NWZ będzie dostępna bez ograniczeń.\nWłaśnie 1, – EUR w pierwszym miesiącu\nWłaśnie 3,95€ miesięczny W pierwszym roku\nWłaśnie 5,27€ miesięczny\nMożna anulować co miesiąc\nCała zawartość NWZonline\nEkskluzywna aplikacja NWZ\nSpecjalna cena ubezpieczenia\n3 miesiące w cenie 2!\nOd czwartego miesiąca tylko 7,90 € i można anulować miesięcznie\nCała zawartość NWZonline i aplikacja NWZ w zestawie\nJako subskrybent Nordwest-Zeitung i NWZ-ePaper masz już pełny dostęp po jednorazowej aktywacji!\nCzy masz pytania? Jesteśmy tutaj aby pomóc!\nZadzwoń do nas pod numer 0441-9988 3333, wyślij nam e-mail na adres [email protected] lub zajrzyj na naszą stronę internetową pomaga.\nCorona: Dlatego palenie chroni przed Covid-19 – naukowcy rozwiązują zagadki\nREAD Corona w Bawarii: Poniżej limitu: Od dzisiaj zaczyna obowiązywać więcej luzowania dla Monachium


Właściwe przechowywanie warzyw - eMojDom.info.pl\nJeśli pozyskuje się warzywa czy owoce, które mogą być użytkowane w znacznie dłuższym okresie czasu dobrym rozwiązaniem jest zdecydowanie się na zapoznanie się z różnymi sposobami przechowywania.\nPozwala to zdecydować się na takie przechowywanie konkretnych warzyw, które będzie pozwalało na zapewnienie określonych właściwości warzyw po określonym czasie.\nGdzie zapoznać się z przechowywaniem warzyw?\nW przestrzeni internetowej można obecnie wygodnie znaleźć informacje dotyczące właściwego przechowywania różnorodnych warzyw. W ten sposób można zapoznać się z profesjonalnymi informacjami dotyczącymi metod przechowywania choćby brokuł. Takie informacje pozwalają następnie dokonać znacznie lepszego wyboru takiego sposobu przechowywania, który będzie w stanie zapewnić warzywa, które będą posiadały określone właściwości. Jednocześnie zapoznanie się z metodami przechowywania warzywa pozwala znacznie lepiej przygotować miejsce do ich przechowywania. Dotyczyć to może również wybrania znacznie lepszych urządzeń, które są przygotowane specjalnie do przechowywania warzyw. Do takich zaliczają się między innymi chłodnie, które można podzielić na takie do użytkowania w warunkach domowych, jak też na takie, które można użytkować w firmach.\nWybranie sprzętu sprawdzonych producentów\nZnacznie lepszym rozwiązaniem jest decydowanie się na urządzenia do przechowywania warzyw, które są przygotowane przez sprawdzonych producentów. Takie urządzenia są w stanie zapewnić między innymi:\n– wygodny sposób użytkowania podczas przechowywania warzyw,\n– odpowiednie wymiary urządzenia,\n– właściwe dopasowane parametry.\nPoszczególne rozwiązania warto wybierać po tym, jak sprawdzi się jak przechowywać brokuły, co następnie pozwala podejmować znacznie lepsze decyzje w kontekście zdecydowania się na sprawdzone na rynku urządzenia. W takich urządzeniach można przechowywać warzywa przez długi czas bez ryzykowania, że warzywa po przechowywaniu nie będą posiadały odpowiednich właściwości.


Rewitalizacja w łodzi - artykuły | Nasze Miasto\n6 maja 2018, 14:14\nRewitalizacja Łodzi. Remonty ulic w centrum Łodzi w 2018 roku [WIZUALIZACJE] 10\nRemonty ulic w centrum Łodzi w 2018 roku pochłoną 48 milionów zł. Rewitalizacja obejmie następujące ulice: Gdańską, Jaracza, Sienkiewicza, Traugutta, Wschodnią, Nawrot i Tuwima.\nremont wchodniej łódź\nbudynki do rewitalizacji łódź\nCo nowego na Księżym Młynie? Odnowione budynki i stylowe latarnie\nAutorzy rewitalizacji Księżego Młyna podsumowali zakres prac, które wykonano w 2014 roku.\nksięży młyn dziś\nNa Księżym Młynie powstaną kolejne pracownie [zdjęcia]\nW sierpniu pięciu kolejnych artystów otrzyma klucze do lokali na Księżym Młynie. Jednocześnie na osiedlu trwają remonty kolejnych budynków.\n17 lipca 2014, 12:20\nRewitalizacja Księżego Młyna, czyli remonty i pikniki\nSłynne robotnicze osiedle ma być odnawiane w tempie czterech budynków rocznie. Oprócz remontów miasto będzie też aktywizować mieszkańców.\n13 maja 2014, 16:15\nSpecjalny zarząd będzie nadzorował budowę Nowego Centrum Łodzi\nOd 1 września budowa Nowego Centrum Łodzi będzie nadzorowana przez specjalnie powołany Zarząd Nowego Centrum. Ma to usprawnić powstawanie inwestycji.\n5 lipca 2012, 8:30\nWzrośnie czynsz, ale będą bonifikaty dla wykupujących mieszkania komunalne\nBonifikaty dla łodzian wykupujących mieszkania komunalne na własność, a także brak eksmisji na bruk - to założenia nowej polityki mieszkaniowej miasta.\n29 czerwca 2012, 18:42\nMiały być miliony na rewitalizację Śródmieścia. Czy uda się pozyskać te pieniądze?\nNadal nie wiadomo czy Łódź uzyska pieniądze od Urzędu Marszałkowskiego na rewitalizację części Śródmieścia. Chodzi o kwotę około 60 mln zł.\n10 maja 2012, 13:35\nZa 50 milionów Piotrkowska zmieni oblicze. Na wiosnę 2012 roku początek remontu [ZDJĘCIA]\nWiosną 2012 roku rozpocznie się remont ulicy Piotrkowskiej. Będzie kosztował 50 milionów zł, ale w zamian główna ulica Łodzi zmieni swoje oblicze.\n11 sierpnia 2011, 17:59


Dedykowane rozwiązania IT dla biznesu jakie oferuje FlexiSolutions\nDoskonale wiemy, że nietypowe problemy wymagają nietypowych rozwiązań.\nEfektywnie usprawniamy procesy biznesowe\nBudujemy rozwiązania, które pozwalają działać lepiej. Rozumiemy, że nasze wynagrodzenie jest dla Klienta inwestycją, która po prostu musi się zwrócić. Zanim zaczniemy zastanawiać się nad architekturą rozwiązania, przyglądamy się obecnym procesom klienta, identyfikujemy problemy i nieefektywności. Wyzwaniem nie jest zaprogramowanie systemu, ale zaprojektowanie go w taki sposób, by pomagał firmie sprawniej działać.\nNa każdym kroku staramy się zachować maksimum profesjonalizmu. W przypadkach wymagających wiedzy eksperckiej współpracujemy z konsultantami MDDP Business Consulting. My znamy się na systemach, Oni – na biznesie. Klienci którzy z nami współpracowali zgadzają się, że jest to recepta na sukces!\nDostarczamy lepszą informację do celów zarządczych\nZwiększenie transparentności procesów i umożliwienie lepszej kontroli efektywności firmy to obowiązkowy punkt podczas projektowania i wdrażania naszych rozwiązań. Nasze rozwiązania integrujemy z innymi systemami przedsiębiorstwa.\nWiemy jak ważna dla firmy jest spójna informacja zarządcza i dbamy, by nasze rozwiązania dostarczały jej w jak najlepszej jakości i ustrukturyzowanej formie.\nDopasowujemy system do firmy, a nie firmę do systemu\nArchitektura systemów IT to układana przez wiele lat konstrukcja. Wraz z rozwojem firmy pojawiają się nowe wyzwania i zaczynasz dostrzegać potrzebę wprowadzenia w niej zmian. Co powiedzą Ci globalni dostawcy systemów, gdy gotowe elementy nie pasują? Zapewne zasugerują rozebranie obecnej konstrukcji i zbudowanie jej od nowa.\nMy nie boimy się żadnego wyzwania i jesteśmy w stanie stworzyć rozwiązanie na miarę Twoich potrzeb. Zanim zaczniesz budować wszystko od nowa, sprawdź czy efektywniej, taniej i szybciej nie będzie przywrócić blask temu, co już masz.\nWięcej o systemach FlexiSolutions:\nZobacz więcej na kanale youtube FlexiSolutions.


Artykuły > W Europie > 13 czerwca roku pamiętnego...\nW oczywisty sposób chodzi o wybory do europarlamentu.\nSpełniając obywatelski obowiązek, realizując oczekiwania wielu, poniżej napiszę jak widzę i co zrobię. Tuż przed dniem wyborów, do europarlamentu, przy medialnej zawierusze, która raczej zaśmieca niż porządkuje, ja Witold Kowalczyk po raz enty powtórzę. Tak idę wziąć udział w wyborach i będę głosował za. Głos oddam na panią Urszulę Krupę z LPR. Nie dlatego, że mnie ta czy inna strona przekonała i że widzę w dającej się przewidzieć perspektywie, konkretną korzyść dla uciemiężonych rodaków. Nie, nic takiego, uważam, wręcz przeciwnie. Czekają nas lata opróżniania koryta europejskiego przez zadłużoną i zgłodniałą (lata agitacji euroentuzjastów) trzodę. Jeździłem jako dziecko na wakacje do babci na wieś, to widziałem ci się działo. Nie ma takiej siły, która by tu mogła zaradzić - powstrzymać owych. Przypomnę swoim czytelnikom, nowych zawiadomię, że wedle historycznego rozeznania, do obecnie nazwanej, Unii Europejskiej należymy od roku uwaga - 1972. W tym bowiem roku znany BMW - bierny, mierny i wierny - Edward Gierek podpisał tyle lichwiarskich pożyczek, w celu rzekomego uratowania gospodarki socjalistycznej, że oczywistym - dla pożyczających było, iż gospodarka z takich długów się nie wywinie, musi paść i upadła, a z nią system.\nProszę w tym miejscu zapoznać się z działalnością tzw. "komandosów" i zorientować się, co dziś robią, w polskiej polityce. Co zaś tyczy obecnych elit, zarządzających Unią, toż to w znacznej części siedlisko lewackich idei para i pro masońskich, które za wygodne życie, pieniążki i obyczajową "wolność" przedzierzgnęli się w aparat ucisku i przemocy - stali się wielkimi pro-państwowcami, z pełną buzią ideałów wspólnoty europejskiej, która sama zjada się od wewnątrz. Będę głosował za ponieważ: uruchomiona lawina nie da się zatrzymać, w idei wspólnej Europy jest wiele pozytywnych elementów, których obecne kierownictwo Unii nie jest wstanie zrealizować, a realizacja ta jest konieczna, globalizacja jest faktem nie mitem i z tego względu wymaga nowych wezwań i zadań, kulturowe (Azja, Bliski Wschód) zagrożenia zmuszają Europejczyków do konsolidacji, moralna zgnilizna części Europejczyków, wymaga zasilenia nową zdrową europejską krwią, obecne elity odchodzą, kończy się ich czas, owszem zgłodniali, o których wyżej, przedłużą ich żywot, my zaś mamy mieć perspektywę. Owszem istnieje niebezpieczeństwo, że obecna europejska "elita" zawłaszczy kolejne ideały i pozostanie przy korytach.\nMiast, podporządkowanymi sobie oddziałami policji, pilnować homo niewiadomych, każą pilnować słuchaczy radia Maryja, a byłych "żołnierzy" o nierozpoznanych płci każą pogonić gazem i działkami wodnymi. Niech tam, powiem. Nigdy nie chciałem być wśród ofiar, czy zakładników na stołku. Europa Ojczyzn !!! - marzy mi się (takiego kandydata tam posyłam) i marzenie to, ważniejsze jest od troski o to, czy kolejne kierownictwo wspólnej Europy zmieni front. Ważne aby europarlament w tę stronę szedł i poczynił stosowne zmiany.\nPiotrków Trybunalski, 13 maja AD 2004