Czerwony testament. Część 1 [Ksawery de Montepin] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00781 012059 17893598 na godz. na dobę w sumie\nI. W jednym z ostatnich dni maja 1879 roku, około pierwszej po południu, czarny powóz ze srebrnymi ozdobami, zaprzężony w parę ciemnogniadych rumaków rasy anglo-normandzkiej, przejechał przez plac Carrousel i ulicę Richelieu i zatrzymał się w pobliżu skweru Louvois, przed wejściem do Biblioteki Narodowej. Białe sprzączki przy zaprzęgach, pochowane były pod czarne zasłony z lakierowanej skóry. Na łbach koni widniały również czarne, krepowe kokardy. Stangret i lokaj siedzący na koźle byli w żałobnych liberiach. Tylko jeden herb z koroną hrabiowską o dziewięciu gałkach, wymalowany na drzwiczkach powozu, odbijał jaskrawo od tej ponurej całości. W chwili, gdy się zatrzymano, lokaj szybko zeskoczył z kozła, otworzył drzwiczki i pomógł wysiąść swojemu panu. Był to starzec, ubrany także w żałobę, z białymi, miękkimi jak jedwab włosami, okalającymi szczupłą i bladą twarz. Wysiadł, opierając się na ramieniu lokaja. Wyglądał na osiemdziesiąt lat, chociaż miał dopiero sześćdziesiąt pięć, czy sześćdziesiąt sześć, ale głębokie zmarszczki i wielka boleść rozlana na jego obliczu świadczyły, że ciężkie nieszczęścia pochyliły przedwcześnie tę wyniosłą postać i zgarbiły jej ramiona. Jasnoniebieskie oczy były przyćmione, a chwilami zdawało się, jakby światło w nich zupełnie zgasło. Całość fizjonomii przedstawiała wyraz najgłębszego smutku. Ręce nerwowo drżały. Słowem, osobistość, którą tu opisaliśmy, zdawała się stać już jedną nogą w grobie. Chociaż dzień był pogodny i słońce na czystym, bezchmurnym niebie przyświecało wesoło, starzec miał na sobie grubo watowane zimowe palto. W jednej z dziurek od guzika widniała wstążeczka Legii Honorowej. Kiedy przeszli przez chodnik i weszli do bramy, lokaj zapytał: – Czy mam pójść z panem hrabią? – Nie… nie ma potrzeby; siadaj na kozła i powiedz Szczepanowi, niechaj przejedzie z końmi po Polach Elizejskich… – O której godzinie mamy się stawić po pana hrabiego? – O trzeciej. Głos starca, czysty i brzmiący donośnie, był w rażącej sprzeczności z jego ogólną powierzchownością, świadczył bowiem, iż było jeszcze wiele życia w tym złamanym ciele. Lokaj puścił rękę swojego pana, powrócił do stangreta i powtórzył mu otrzymane polecenie. Zaraz potem powóz szybko zakręcił i tą samą drogą podążył na Pola Elizejskie. W tym samym czasie, siwowłosy starzec wszedł wolno na schody, prowadzące do obszernego przedsionka, z którego na prawo szło się do gabinetu bibliotekarza, a na lewo do pokoju, gdzie urzędnicy i goście pozostawiali palta, laski, kalosze i parasole, z którymi nie wolno było wchodzić na salę. Hrabia minął przedpokój, skręcił w lewo i wszedł po kilku schodkach do oszklonej galerii, na końcu której były drzwi, opatrzone tablicą z napisem wypukłymi, jakby rzeźbionymi literami: „Pracownia”. Starzec otworzył drzwi i znalazł się na wprost biurka, za którym siedział jeden z urzędników biblioteki, upoważniony do sprawdzania tożsamości wchodzących osób z ich kartami członkowskimi oraz do wydawania książek. Wielka sala w stylu prawie Odrodzenia, bo z czasów drugiego cesarstwa, wyglądała bardzo okazale. W chwili, gdy hrabia przestąpił jej próg, znajdowało się w niej około trzydziestu osób. Starzec zatrzymał się przed biurkiem urzędnika, wziął podaną mu kartę, odszedł i usiadł na końcu ławki, przy półce zastawionej słownikami, encyklopediami, katalogami itp. Zająwszy miejsce, chwilę odpoczywał po widocznym zmęczeniu, potem wyjął z bocznej kieszeni palta książeczkę, zaopatrzoną w srebrny ołówek i zaczął wpisywać w otrzymaną przy wejściu kartę, jak tego wymagały biblioteczne przepisy, najpierw swoje nazwisko: „Hrabia Filip de Thonnerieux”, potem w następnej rubryce: „ulica Vaugirard nr 62”. Następnie odwrócił się, spojrzał na numer, wypisany na ławce i w trzeciej rubryce zanotował: „oddział 216”. Zamiast wypełnić czwartą rubrykę, podniósł się i zwrócił ku miejscu, gdzie siedzieli pomocnicy bibliotekarza, zobowiązani do dostarczania książek, żądanych przez pracowników. Wszyscy urzędnicy biblioteki znali już pana de Thonnerieux, ukłonili mu się więc z szacunkiem, a jeden z nich zapytał: – Jakże zdrowie pana hrabiego? Starzec potrząsnął smutno głową. – Nie najlepiej – odpowiedział. – Może pan za dużo pracuje? – Nie, to nie ta przyczyna. – Więc co jest przyczyną, jeśli wolno zapytać? Nie wygląda pan na chorego… – Bo też i nie jestem chory, ale wiek… ma swoje prawa. Lat z każdym rokiem przybywa, a sił – nie. – Już dosyć dawno nie mieliśmy przyjemności widzieć pana hrabiego. – Blisko trzy miesiące… – Jaką książkę życzy sobie pan hrabia? – Doprawdy, sam nie wiem. Muszę przejrzeć wiele różnych, ale może na początek mógłby mi pan podać ostatni tom z katalogu Bruneta. – Służę w tej chwili. I niebawem pomocnik bibliotekarza podał hrabiemu dosyć grubą książkę, z którą pan de Thonnerieux wrócił na swoje miejsce. Gdy się oddalił, jeden z nowo przyjętych urzędników odezwał się do siedzącego obok kolegi: – Kim jest ten starszy pan? – To hrabia de Thonnerieux. – … – Nie znasz tego nazwiska? – Nie. – To wielki bogacz. Posiadacz ogromnej fortuny. – Chciałbym być na jego miejscu! Ale tylko dla tych jego milionów, dla niczego innego… starowina widać schorowany i pewnie niedługo już będzie mógł cieszyć się swoim bogactwem. – Wygląda na dużo starszego niż jest w istocie. – Przynajmniej na sto lat! – A ma najwyżej sześćdziesiąt pięć. – Ciekawe, czy tę przedwczesną zgrzybiałość zawdzięcza nadmiernej pracy, czy też nazbyt intensywnemu życiu? – Ani jednemu, ani drugiemu. – Więc czemuż u licha? – Zmartwieniom. – Zmartwieniom? Jakiego rodzaju? – Najpierw stracił żonę, którą ubóstwiał, a potem jedyną córkę, w której pokładał wszystkie swoje nadzieje. Przed tymi dwoma tragicznymi zdarzeniami, które nastąpiły po sobie w bardzo krótkim odstępie czasu, hrabia wyglądał na młodego i pełnego życia mężczyznę. W ciągu dwóch lat po śmierci córki zestarzał się o trzydzieści lat! – Pewnie nie zmartwiło to zbytnio jego spadkobierców. – On nie ma żadnych spadkobierców. – Jak to? – Powiadam przecież panu, że nie ma nikogo, ani bliższej, ani dalszej rodziny. – Milioner bez spadkobierców! Komu więc pozostawi swoją fortunę? – Co do mnie, nie pogniewałbym się, gdyby mnie się dostała… – Życzę tego panu z całego serca, pod warunkiem, że podzieliłby się pan ze mną… – Na nieszczęście, z pewnością nie przyjdzie mu ta chwalebna myśl do głowy. To zagorzały filantrop i zapewne odda wszystko na cele publiczne. – Jeżeli jest dobroczyńcą inteligentnym, to nie zrobi tego głupstwa i postanowi tak, aby z jego bogactw mogli korzystać ci prawdziwie nieszczęśliwi i potrzebujący. – Nie wątpię w to, że postąpi jak najlepiej. Świadczy o tym całe jego poczciwe życie. Złote to serce i wielki rozum. Napisał kilka bardzo cennych dzieł o dobroczynności. Jest założycielem nocnych przytułków, przekazał 300 000 franków na przytułek przy ulicy Tocquerelle, wyposażył zakład pomocy dla dzieci, a przytułek Vesinot zawdzięcza mu też bardzo wiele. Pamięć jego będzie błogosławiona… – Skoro to tak zacny człowiek, to szkoda doprawdy, że ma tak smutne życie… Żyjemy w czasach, w których podobne osobistości należą do rzadkości. Podczas, gdy toczyła się pomiędzy dwoma urzędnikami powyższa rozmowa, hrabia de Thonnerieux, jak wspomnieliśmy wcześniej, powrócił na swoje miejsce. Rozłożył katalog na pulpicie i zaczął przeglądać dział historii i pamiętników. Jakiś czas przewracał niecierpliwie kartki. Wreszcie najwidoczniej znalazł to, czego szukał, wziął bowiem ołówek do ręki i w czwartej rubryce karty bibliotecznej zapisał tytuł dzieła, którego potrzebował. Następnie wrócił do pomocnika bibliotekarza i podał mu wypełnioną kartę. Urzędnik złożył na karcie podpis, wyglądający jak hieroglif i podał ją swojemu koledze, prosząc aby odszukał wymienioną na karcie książkę. Hrabia de Thonnerieux usiadł ponownie na swoim miejscu i zajął się przeglądaniem różnych papierków, wyjętych z portfela. Po kilku minutach woźny biblioteczny przyniósł mu żądaną książkę. Był to niewielki tomik, oprawiony w skórę, ze złoconymi brzegami. Widocznie nie był dotąd często używany, bo na złoconych brzegach nie znać było śladów wytarcia, jakie powstaje przy przewracaniu kartek. Starzec otworzył książkę i przeczytał tytuł: Czerwony Testament. Pamiętniki Pana de Laffemes. Przyczynek do historii Jego Eminencji Kardynała Richelieu – pierwszego ministra Jego Królewskiej Chrześcijańskiej Mości Ludwika XIII. Amsterdam, Anno Domini 1674\nII. Pan de Thonnerieux zatrzymał się na dwudziestej stronie, założył to miejsce kawałkiem papieru, sięgnął do kieszeni, wydobył maleńką buteleczkę czerwonego atramentu i złote pióro. Umoczył pióro, otworzył znowu książkę i rozpoczął pracę. Polegała ona na podkreślaniu pewnych wyrazów i liter w tekście na stronach 20, 21 i 22. Gdy doszedł do końca ostatniej strony, odłożył pióro i zaczął odczytywać półgłosem zaznaczone litery. Całość utworzyła trzy następujące zdania: „Zamek des Granges de Mer – La Fontaine. Siedemnasta, czarna płyta w kaplicy. Liczyć od lewej strony”. – Zupełnie dobrze! – szepnął po przeczytaniu. Niemożliwe, aby wtajemniczeni nie zrozumieli, natomiast dla nie posiadających klucza, zagadka pozostanie nie do rozwiązania. Odłożył książkę i spojrzał na zegarek. Dochodziła godzina trzecia. Czas minął bardzo szybko, a praca jaką wykonał była wyjątkowo drobiazgowa i mozolna. Pan de Thonnerieux schował swoje papiery, atrament i pióro, podszedł do urzędnika, odbierającego od czytelników książki, ukłonił się wszystkim i wyszedł z sali, po czym opuścił gmach biblioteki. Powóz czekał na niego przy skwerze Louvois. – Dokąd pan hrabia każe jechać? – zapytał lokaj, po tym, jak pomógł hrabiemu usadowić się w powozie i zamknął za nim drzwi. – Do hrabiny de Chatelux – odpowiedział pan Thonnerieux. W dziesięć minut później powóz zatrzymał się na ulicy Tournon, przed pałacem pani de Chatelux. Gospodyni wybiegła aż do przedsionka na powitanie gościa, ujęła go pod rękę i poprowadziła do wielkiego salonu na parterze. Georginia de Greves, hrabina de Chatelux, była kobietą w wieku około czterdziestu pięciu lat. Wyglądała jeszcze bardzo atrakcyjnie, chociaż w jej arystokratycznych rysach można było dostrzec zmęczenie a nawet cierpienie. W kruczoczarnych włosach przeplatało się gdzieniegdzie kilka srebrzystych niteczek. Pod czołem, z widocznymi trzema poprzecznymi zmarszczkami, błyszczała para ciemnoniebieskich oczu o wyrazistym spojrzeniu. Fizjonomia hrabiny wyrażała jednocześnie inteligencję, silną wolę i dobroć. Pani de Chatelux zwróciła natychmiast uwagę na zmianę wyrazu twarzy pana de Thonnerieux, od czasu jego ostatniej, niedawnej wizyty. – Co ci jest, przyjacielu? – zapytała zaniepokojona i wzruszona, sadzając gościa obok siebie. – Znajduję cię znacznie smutniejszym, niż zwykle i jakby bardziej przygnębionym. – Bo jestem rzeczywiście bardzo przygnębiony. Dręczą mnie czarne myśli i cierpi moja dusza. Codziennie jest mi trudniej na tym świecie i wiem, że będzie jeszcze ciężej, aż do mojej ostatniej godziny. Czuję, że życie mnie opuszcza i że ta godzina jest coraz bliżej. – Bo się zaniedbujesz, mój przyjacielu – podchwyciła żywo hrabina – bo nie masz odwagi stawić czoła swojej rozpaczy. Starzec wzruszył ramionami. – Walczyć? – zapytał – na co zdałaby się moja walka? Jestem od dawna zwyciężony! Wspomnienia są dla mnie tak bolesne, a nie chcę i nie potrafię niczego zapomnieć! Powiedziałaś – droga przyjaciółko – że jestem przygnębiony… to za słabe określenie, ja jestem zmiażdżony, droga pani! – Czyż i ja także nie cierpiałam? – wtrąciła pani de Chatelux. Przypomnij sobie, Filipie. Kiedy przed trzema laty straciłam męża, poddałam się strasznej rozpaczy. Ty podtrzymywałeś mnie wtedy na duchu. Ty powtarzałeś mi: „Trzeba być dzielną, droga pani. Nie wolno sprzeciwiać się woli Bożej. Życie jest darem Boga i Jego własnością, nie wolno Go nie szanować”. – Są to rzeczywiście moje słowa – odpowiedział pan de Thonnerieux, ocierając dłonią łzy, spływające po policzkach. To prawda, że doświadczył panią okrutny los, ale miałaś przecież syna, miałaś dziecko, które kochałaś z całego serca. Dla tego dziecka życie twoje miało dalszy sens, byłaś mu potrzebna i to dla niego zachęcałem cię do życia. Ja nie mam nikogo. Moja ukochana Zuzanna spoczęła w grobie, a w sześć miesięcy po niej moja córka, jedyne, ukochane dziecko poszło za matką do grobu. Pozostałem sam jeden na świecie, sam jeden po prawdziwie szczęśliwym życiu. Co chcesz, abym robił na ziemi? – Nie! – nie jesteś sam na świecie, kochany hrabio – odpowiedziała pani de Chatelux, biorąc starca za ręce. – Masz przyjaciół, masz wiernych, szczerze sobie oddanych przyjaciół, ludzi, na których przywiązanie możesz i powinieneś liczyć. – Wiem o tym, wiem i to, że wśród tych przyjaciół zajmujesz, pani pierwsze miejsce. Ale nawet najlepsi i najbardziej oddani przyjaciele nie są w stanie zastąpić mi tego, co utraciłem. Nie zapewnią mi oni tych dni pełnych radości, których doświadczałem w ciągu wielu lat… Śmierć wszystkiego pozbawia! Pan de Thonnerieux mówił drżącym głosem, zanosząc się co chwila od płaczu, tak, że litość brała na widok tych łez, spływających po zapadniętych policzkach szlachetnego starca. Poruszona do głębi pani de Chatelux płakała razem z nim. Powstrzymywała jednak siłą woli łzy i próbowała pocieszać przyjaciela. – Filipie, kochany Filipie – mówiła – zaklinam cię na naszą przyjaźń, nie poddawaj się tak rozpaczy. To słabość niegodna mężczyzny! Nikt szczerzej ode mnie nie odczuł i nie opłakał pustki, jaką wokół ciebie spowodowała śmierć Zuzanny i Marii! Tak jest, dotknęła cię ciężka próba, ciebie, który zasługujesz ze wszech miar na lepszy los, ciebie, który całe swoje życie zaznaczałeś tylko godnymi czynami! Ale wiesz przecież, że Bóg doświadcza ciężko zawsze tych, których kocha. Cios jest ciężki, to prawda, ale to wcale nie powód do buntowania się przeciwko wyrokom Opatrzności. Nie wolno ci zrzucać z siebie tego ciężaru, nie wolno skracać życia ciągłą tęsknotą i rozpaczą. Jeżeli umrzesz, cóż stanie się z tymi wszystkimi biedakami, których wspomagasz i którzy cię błogosławią? Co stanie się ze wszystkimi istotami, które zawdzięczają ci byt, które mogą żyć jedynie tylko dzięki twojej pomocy? Pomyśl o tym, mój przyjacielu, pomyśl o tych dwóch aniołach, których ci odebrano! Patrzą na pewno na ciebie z nieba i smucą się, widząc twoje łzy i twoją rozpacz! Mając niespełna sześćdziesiąt pięć lat, wyglądasz na zgrzybiałego starca. Przy swojej silnej budowie masz jeszcze przed sobą długą przyszłość, a wyglądasz, jakbyś stał już nad grobem. Cóż to za rażąca sprzeczność twoich słów z twoimi czynami! – Do zrozpaczonych wołasz: „Odwagi!”, a sam upadasz pod swoim krzyżem. – Czy nie mam prawa umierać? – wyjąkał hrabia. – Nie! Bo życie nie należy wcale do ciebie! – odpowiedziała hrabina. Należy ono do Boga, który uczynił cię apostołem miłosierdzia na ziemi! Powinieneś żyć i spełniać swoje posłannictwo do końca. Wielkie ono i święte. Pan de Thonnerieux pochylił głowę i przez jakiś czas milczał, a potem rzekł złamanym głosem: – Masz rację, przyjaciółko, przyznaję to i czuję, ale cóż mogę poradzić, gdy w sercu jest pustka i żal. Choćbym próbował powstrzymać jego bolesne uderzenia, choćbym starał się zagoić jego krwawiącą ranę, ono z pewnością mnie nie posłucha! Jestem bezsilny wobec wspomnień, które cofają mnie ku przeszłości. Mówisz mi o moich biednych? Oni przecież nic nie stracą na mojej śmierci. Umierając, wcale o nich nie zapomnę. Będą się modlić za moją duszę, tak jak modlą się za te dwie ukochane istoty, których już nie ma na ziemi, a z którymi pragnę się połączyć tam wysoko jak najprędzej. – Proszę cię, Filipie, pokonaj siebie i oddal te posępne myśli. Pomówmy już o czymś innym, dobrze? Starzec ujął panią de Chatelux za rękę i spojrzał na nią załzawionymi oczyma. – Dobrze – odpowiedział – porozmawiajmy o czymś innym, porozmawiajmy o Fabianie. – O moim synu? – a to doskonale – odezwała się hrabina z rozpromienioną twarzą. – Czy jesteś z niego zadowolona, hrabino? – Jak najbardziej. Nie mam mu nic a nic do zarzucenia! Jestem prawdziwie szczęśliwą matką. Prowadzi się zupełnie dobrze i gorliwie pracuje. Otrzymał właśnie świadectwo ukończenia szkoły. – W dziewiętnastym roku życia, to bardzo pięknie! Masz prawo być z niego dumna. – I jestem, a liczę, że Fabian nie ustanie w pół drogi! – O jakiej karierze dla niego myślisz? Albo raczej – jaką on sobie chce obrać karierę? – Pytałam go o to i zwróciłam mu uwagę na konieczność zapewnienia sobie niezależnej pozycji, gdyż nie jesteśmy wcale zamożni. Nasza fortuna bardzo się zmniejszyła przez nieudane inwestycje mojego nieboszczyka męża. Pozostał nam tylko ten dom i procent od nieruchomości, co wystarczy zaledwie na jako takie utrzymanie. Fabian odpowiedział mi, że gdyby był nawet milionerem, to i tak nie zrezygnowałby z pracy, że ma do spełnienia obowiązki względem siebie i bliźnich, że pragnie zająć odpowiednie miejsce w świecie naukowym i stać się użytecznym krajowi, w miarę swoich sił. – Co zatem zamierza uczynić dla realizacji tak chwalebnych planów? – Zamierza wstąpić na politechnikę. Czy pochwalasz, hrabio, ten zamiar? – Najzupełniej. Powtórzę jednakże jeszcze raz to, co ci już tyle razy mówiłem, hrabino: Jeżeli wstąpienie Fabiana na drogę wybraną przez niego, wymagałoby znaczniejszych funduszy, proszę, aby się tym nie martwił. Andrzej de Chatelux, twój mąż, był moim przyjacielem. Nie roztrwonił swojej fortuny, tylko stracił ją w wyniku niesprzyjających okoliczności i przez niekorzystne operacje finansowe. Zraniło to jego serce. Nie mógł znieść myśli o niedostatku, na jaki jego nieroztropność skazały ciebie hrabino i twojego syna. To zmartwienie go zabiło! – Tak, niestety! A Bóg mi świadkiem, że nie miałam do niego najmniejszego żalu o uszczuplony majątek, chodziło mi tylko o jego życie. – Kończąc moją myśl – przerwał pan de Thonnerieux – jeżeli mógłbym ci jakoś pomóc, kochana hrabino, mów proszę śmiało, jeśli potrzebna jest Fabianowi jakakolwiek suma pieniędzy – sto, dwieście, trzysta tysięcy franków, czy więcej, aby mógł zrealizować swoje plany. – Jestem ci, mój przyjacielu – odpowiedziała hrabina – szczerze wdzięczna za tę wspaniałomyślność, ale nie chciałabym, aby Fabian zawdzięczał swoją przyszłość pieniądzom. Dziękuję ci raz jeszcze serdecznie, ale nie mogłabym nic od ciebie przyjąć. – Czy nie zanadto przesadzasz z tą swoją delikatnością? – Zupełnie nie. – Jesteś jeszcze młoda, kochasz świat, a twoje skromne dochody trzymają cię w domu. – Mam syna, on mi wystarcza za wszystko. Nie pragnę niczego więcej. Hrabia westchnął. Pomyślał, jak byłoby cudownie móc gdzieś daleko wyjechać z tymi dwiema istotami, które tak gorąco miłował. – Kochany Filipie – odezwała się żywo hrabina – nie wpadaj tylko znowu w zadumę, proszę. – Nie, nie… Mówmy więc dalej. Nie chcesz przyjąć ode mnie nic dla siebie ani dla Fabiana, za mego życia. Więc dobrze… nie mówmy więcej o tym, ale nie każesz mi przecież zmieniać mojego testamentu. – Czy znowu zaczniesz mówić o testamencie? Tego by jeszcze brakowało! – Przecież mówić można o wszystkim, a wiesz, że już dawno spisałem swoją ostatnią wolę. – Tak, wiem. Mój Fabian przyszedł na świat w tym samym dniu, kiedy urodziła się twoja córka. Aby uczcić ten radosny dla ciebie dzień, postanowiłeś ująć w swoim testamencie wszystkie dzieci, urodzone tego dnia. – Tak właśnie zrobiłem, hrabino. Suma przeznaczona dla każdego z nich jest dosyć znaczna i pozwoli im szczęśliwie żyć. Jeżeli doczekam ich pełnoletniości, o czym wątpię, będę słyszał ich błogosławieństwa, jeśli wcześniej umrę, prędzej zostaną bogaci. Fabian będzie jednym z nich. – Obyś żył jak najdłużej, kochany Filipie i obyśmy mogli cię kochać jak najdłużej, tak, jak na to zasługujesz. Pan de Thonnerieux uścisnął znowu rękę hrabiny i rzekł: – Zatem, jeżeli nie każesz mi zmieniać treści mego testamentu, możesz być pewna, hrabino, że twój Fabian, jakąkolwiek obierze sobie karierę, będzie mógł zająć w świecie odpowiednie stanowisko. A gdzie on teraz jest? – zapytał starzec. – Jest na wystawie malarskiej, ale wkrótce wróci. Zobaczysz go, bo chyba zostaniesz na obiedzie? – Dzisiaj nie, kochana hrabino. – Dlaczego? – Czuję się zmęczony i potrzebuję trochę odpoczynku… – Nie nalegam, oczywiście, ale ucieszyłabym się, gdybyś został i spotkał z Fabianem… – Już ponad miesiąc nie pokazał się na ulicy Vaugirard… Skarć go w moim imieniu… – Nie miej mu tego za złe. Trochę wyjeżdżał, prawie trzy tygodnie bawił u naszych krewnych w Burgundii.\nIII. Po chwili milczenia pan de Thonnerieux zapytał: – Czy Fabian przyjaźni się jeszcze z Fromentalem? – Tak – odpowiedziała hrabina. Widują się bardzo często, dzisiaj też są razem na wystawie. Rówieśnicy, koledzy z kolegium, nierozłączni towarzysze od dzieciństwa, zaprzyjaźnili się serdecznie… kochają się, jak bracia. – Bardzo się cieszę. Paweł Fromental to inteligentny chłopak o dobrym sercu. – Zrobiliśmy wszystko, i ty, mój przyjacielu, i ja, ażeby zrobić z niego człowieka, a nasze starania przyniosły rezultat. Paweł ukończył szkołę, podobnie jak Fabian, z wyróżnieniem. – Nie widziałem od pewnego czasu jego ojca, ostatnio nie wyglądał najlepiej. – Tak, zawsze jednakowo smutny. Biedny człowiek, wiele wycierpiał. – Oj, tak, wiele… – dodał pan de Thonnerieux. Skazanie, które dzięki moim wpływom zostało trochę skrócone, miało fatalne skutki, złamało biedakowi życie. Sprawiedliwość jest względna, a prawo bywa czasami okrutne. – Fromental jest człowiekiem nieposzlakowanie uczciwym – dodała hrabina. – Gdybym w to wątpił choć przez moment, nie zajmowałbym się jego sprawą. Czy nie wspominał ci nigdy, hrabino, jakie wiąże plany ze swoim synem? – Planował dla niego, jak mi się zdaje, posadę nauczyciela. – Prawdziwie zaszczytna kariera. Zresztą Paweł nie musi obawiać się o swoją przyszłość. Należy, tak samo, jak Fabian do dzieci urodzonych w tym samym dniu, co moja kochana Maria i z tego samego powodu został wpisany również do testamentu. Będzie żył dostatnio i szczęśliwie, a mnie sprawia wielką radość to, że zasłuży na mój zapis, jak zawsze dotąd zasługiwał na wszystko, co dla niego czyniliśmy. Chciałbym go również zobaczyć. – To bardzo proste. Zostań u nas na obiedzie. – Dzisiaj to niemożliwe. Czuję się naprawdę bardzo zmęczony i muszę wracać. Po tych słowach hrabia podniósł się. – Już odjeżdżasz? – zapytała hrabina ze smutkiem. – Z wielkim żalem, kochana pani. Nadużyłem dziś trochę sił i potrzebuję odpoczynku. Ale przyślij mi, proszę, jak najszybciej Fabiana i Pawła. Będę szczęśliwy, gdy ich zobaczę i porozmawiam z nimi. – Ucieszą się na pewno z zaproszenia, bo obaj kochają cię prawdziwie synowską miłością. – Winni mi są tę miłość za moje ojcowskie przywiązanie do nich. Żegnam cię, przyjaciółko… Cieszę się, że do ciebie wstąpiłem. Wywierasz na mnie zawsze łagodzący wpływ, po każdej wizycie u ciebie mniej cierpię i mam spokojniejszy umysł. – Zaglądaj więc do mnie jak najczęściej, abym cię mogła zupełnie wyleczyć! – zawołała hrabina. Pani de Chatelux podała starcowi czoło do pocałunku, odprowadziła do sieni i patrzyła, jak wsiadał do powozu. Pan de Thonnerieux pomachał jej ręką na pożegnanie i odjechał. Z ulicy Tournon było już bardzo blisko do tej części ulicy Vaugirard, która znajduje się na rogu ulicy Bonaparte. Po kilku minutach, pan de Thonnerieux przybył do swego pałacu. Mieszkanie urządzone było wspaniale, jednak panował w nim smutek. Hrabia wysiadł z powozu, po drodze, w przedsionku spotkał Jerome’a, starego kamerdynera o dziwnie zaniepokojonej twarzy. Jerome, stary kawaler, zaciekły przeciwnik związków małżeńskich, pracował u hrabiego od czterdziestu pięciu lat i miał dla niego to wyjątkowe przywiązanie, które nakazywało mu niepokoić się i troszczyć o wszystko. Wątłe zdrowie i coraz większe osłabienie pana de Thonnerieux, bardzo martwiły jego wiernego sługę. Starzec był zawsze nadzwyczaj punktualny. Codziennie wracał do domu o piątej. Tymczasem dzisiaj nie było go do wpół do szóstej. Od pół godziny Jerome, oczekując pana, odchodził od zmysłów, snując najgorsze przypuszczenia i przewidując jakąś straszną katastrofę w chwili, gdy powóz hrabiego właśnie podjechał przed bramę. Spostrzegłszy pana, siedzącego w powozie, stary sługa odetchnął z ulgą. Wielki ciężar spadł mu z serca, toteż, pomimo podeszłego wieku podbiegł z szybkością młodzieńca do powozu, aby pomóc hrabiemu z niego wysiąść. – A to pan hrabia, nareszcie! – wykrzyknął. – Ja już doprawdy umierałem z obaw o pana! – Dlaczegóż to, poczciwy Jerome? – spytał starzec. – Przecież to już wpół do szóstej! – Ja zaś mam zwyczaj wracać zawsze punktualnie o piątej. No, no, nic to… tylko małe spóźnienie. – Prawda, ale od pewnego czasu jest pan hrabia nieco osłabiony, więc jak pana hrabiego nie widzę, to siedzę, jak na rozżarzonych węglach! – Zapomniałem o upływie czasu, rozmawiając z panią de Chatelux… Jej syn – Fabian i młody Fromental odwiedzą mnie w najbliższych dniach. – Obaj przyjadą? – Tak, obaj dzielni młodzieńcy. Wprowadzisz ich zaraz, jak się tylko pojawią, nawet, gdybyś uprzednio otrzymał polecenie nie przyjmowania nikogo. – Tak zrobię, panie hrabio. Tak rozmawiając, pan z lokajem przeszli przez przedpokój, aż do sypialni pana de Thonnerieux. Jerome pomógł się hrabiemu przebrać, a że wybiła właśnie godzina szósta, służący powiedział: – Zapewne już podany obiad dla pana hrabiego. – Pewnie, mój przyjacielu, że już podany, bo Lambert jest punktualny jak chronometr. Schowam tylko niektóre papiery, które mam w portfelu i zaraz przyjdę do jadalni. Możesz odejść. Jerome wyszedł. Pan de Thonnerieux otworzył szufladę biurka, schował notatnik, atrament i pióro, którego używał w bibliotece, po czym przeszedł do jadalni, gdzie oczekiwał go Jerome, gotowy do zdjęcia pokrywy ze srebrnej, ozdobionej herbami wazy. Starzec usiadł przy stole i bez najmniejszego apetytu zaczął jeść. Zanim przejdziemy do dalszego ciągu naszego opowiadania, musimy zaznajomić czytelnika w kilku słowach z pochodzeniem i przeszłością hrabiego, którego przedstawiliśmy już jako zdruzgotanego cierpieniami i pragnącego jak najrychlejszej śmierci. Potomek jednej z najznamienitszych i najbogatszych szlacheckich rodzin z Languedocu, hrabia de Thonnerieux kończył nauki w Paryżu. Obdarzony jasnym umysłem, łagodną i litościwą duszą, był cały oddany ludzkości, szczególnie tej cierpiącej i tak, jak inni poświęcają się sztuce, przemysłowi lub biurokracji, on poświęcał się tej ludzkości. Nieustannie szukał sposobów poprawienia i ulżenia nędzy. Już od wczesnej młodości, wielka liczba biednych zawdzięczała mu swój względny dobrobyt, a zrozpaczeni – pocieszenie i nadzieję. Filip marzył tylko o tym, aby zapewnić bliźnim w miarę godną egzystencję. Był autorem kilku poważnych dzieł, dzięki którym otrzymał najpierw wstążeczkę, a później order legii honorowej, którą nosił z wielką dumą. Założył kilka kas pomocy społecznej, wiele bezpłatnych jadłodajni dla ubogich i kilka schronisk dla bezdomnych. Nigdy nie chciał przyjąć żadnej publicznej ani honorowej funkcji, chociaż często był do tego namawiany. Uważał, że zmniejszyłoby to wymiar jego miłosierdzia, gdyby zaczął działać oficjalnie. W wieku trzydziestu lat dysponował już bardzo pokaźnym majątkiem. Jako człowiek o skromnych przyzwyczajeniach, większość swoich dochodów przeznaczał na różne cele dobroczynne. W czterdziestym piątym roku życia pozostał sam, nie mając żadnych krewnych ani bliskich. Jego majątek sięgał potężnej sumy dziesięciu milionów franków, przynosząc dochód z odsetek kapitału pięciuset tysięcy franków rocznie. Działania filantropijne na rzecz najbardziej potrzebujących tak dalece go pochłaniały, że do tej pory hrabia Filip de Thonnerieux nie myślał nigdy o małżeństwie. Jednak pewien przypadek wszystko zmienił. Hrabia przyjaźnił się z wicehrabiną de Rouvray, dystyngowaną i dzielną kobietą, niezręcznie jednak prowadzącą własne interesy. Właśnie dowiedział się, że w wyniku nieprzemyślanych transakcji giełdowych, straciła większość swojej fortuny. Pani de Rouvray trudno się było z tym pogodzić, a jeszcze trudniej było jej zmienić swoje dotychczasowe przyzwyczajenia i życie w luksusie. Wkrótce pani de Rouvray umarła ze zmartwienia, osierociwszy swoją jedyną dwudziestodwuletnią córkę, pozostawiając ją niemal w nędzy. Pan de Thonnerieux, nie znając wcześniej podobnych uczuć, zakochał się w dziewczynie, którą widywał przedtem wiele razy, nie zwracając na nią wówczas większej uwagi. Zuzanna de Rouvray miała łagodny i szlachetny charakter oraz wrażliwą duszę. Podobnie jak Filip, lubiła czynić dobro. Wszystkie te cechy łączyły sierotę z hrabią. Zuzanna kochała Filipa od dawna. Pobrali się, panna de Rouvray została hrabiną de Thonnerieux, a cały świat przyklasnął jej małżonkowi, że tak znamienity, zamożny pan poślubił pannę bez posagu. Odtąd rozpoczęła się dla Filipa i jego żony era niewysłowionego szczęścia, o jakim hrabia nawet wcześniej nie marzył. Gdy na świat przyszła ukochana córeczka, której dano na imię Maria, nie posiadał się wprost z radości. Dla uczczenia tego doniosłego zdarzenia, pan de Thonnerieux postanowił wyposażyć w polisę pieniężną wszystkie dzieci, urodzone w tym samym dniu w okolicy, w której mieszkał. Sporządził w tym celu testament, którego treść wkrótce poznamy. Maria rosła pod okiem kochającej matki i podobnie jak ona, odznaczała się wielką urodą i szlachetnością. Przez siedemnaście lat nad rodziną hrabiego nie pojawiła się ani jedna chmurka, która zakłóciłaby ich szczęśliwe życie. Ale niestety! Nie ma na tym świecie nic trwałego. Po tych kilkunastu latach niezakłóconego niczym szczęścia, miały nastąpić okrutne zdarzenia. Młoda, zdrowa hrabina, dotknięta nagle niebezpiecznym zapaleniem mózgu, zmarła w kilka godzin. Rozpacz pana de Thonnerieux była bezgraniczna. Najchętniej poszedłby za żoną do grobu, ale pozostała przecież córka, dla której musiał żyć. Niestety! W sześć miesięcy po śmierci matki, śmierć zabrała także córkę. Hrabia pozostał na świecie sam. Nie podejmuję się opisywać tego, co działo się w jego duszy. Straszliwą rozpacz łagodziła jedynie myśl, że teraz już nic nie powstrzymuje go przed tym, aby też umrzeć. Jednak zasady pana de Thonnerieux nie pozwalały mu odebrać sobie życia. To jednak niczego nie zmieniało. Rozpacz i żal miały powoli dokonać tego, czego ludzka ręka nie mogła zrobić od razu. W ciągu piętnastu dni hrabia zmienił się nie do poznania, zgarbił się i pobladł, policzki zapadły się, a włosy zupełnie posiwiały. W pół roku był już całkowicie nie do poznania. Był starcem, jakiego przedstawiliśmy czytelnikom na początku opowiadania. Zamknął się w sobie, w swojej rozpaczy, żyjąc tylko wspomnieniami, czując, że śmierć jest już blisko. Opuściły go siły, gasł w oczach, a gdy budził się rano, czując się coraz słabszym, szeptał do siebie z ponurym zadowoleniem: – Chwała Bogu! Chwała Bogu! Już wkrótce się z nimi zobaczę!\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Czerwony_testament__Czesc_1-ebookRO/p39240i96271" target="_blank" title="Czerwony testament. Część 1 [Ksawery de Montepin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czerwony testament. Część 1 [Ksawery de Montepin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Stanowski: krytyka rządu jest gorsza niż obrażanie kobiet. Dyktatura chamstwa? – Informacja Polska\nStanowski: krytyka rządu jest gorsza niż obrażanie kobiet. Dyktatura chamstwa?\nCzy można upaść niżej niż wulgarnie obrażać kobietę w telewizji finansowanej z podatków Polek i Polaków? Takie pytanie zadała Klaudia Jachira – obrażona na antenie TVP przez Jana Pietrzaka. Niestety szybko przekonała się, że można. Krzysztof Stanowski upadł niżej niż były członek PZPR (Pietrzak), stwierdził, że krytyka działań byłego ministra obrony narodowej… jest gorsza niż wulgarne obrażanie kobiet. Stanowski włącza się w kampanię PiS czy po prostu propaganda TVP „weszła” mu za mocno? Zapraszamy do zapoznania się z szczegółowym omówieniem nagonki na Klaudię Jachirę, do której dołączył właśnie znany redaktor sportowy.\nStanowskiego trudno podejrzewać o szacunek wobec kobiet, tak wygląda logo klubu piłkarskiego jego portalu internetowego „weszło”\nPolityka Macierewicza czyli po trupach do celu\nPoszło o katastrofę smoleńską – opozycja przez pierwsze dwa lata trwającej kadencji Sejmu udowadniała, że PiS doszedł do władzy manipulując swoimi zwolennikami. Protesty przeciwko miesięcznicom smoleńskim przypominały, że kampania PiS opierała się na teoriach spiskowych czy po prostu kłamstwach co do okoliczności katastrofy. Komisja Macierewicza kosztowała podatników ponad milion złotych, a nie ustaliła absolutnie nic. Dlatego wbrew woli niektórych rodzin Macierewicz postanowił wykorzystać ciała ofiar katastrofy do gry politycznej. Przymusowym ekshumacjom towarzyszyły protesty opozycji przy cmentarzach. Ekshumacje nie wniosły nic do śledztwa, była to nieludzka kompromitacja państwa polskiego, które zgwałciło pokój zmarłych. Czy takie działanie nie mogą spotykać się z krytyką?\nLech Kaczyński vs. dzisiejszy PiS\nLech Kaczyński był PRZECIW PARTYJNYM mediom, tym bardziej (jako prawnik) krytykowałby upartyjnienie sądów.Jarosława ten fakt bardzo zdenerwował, ciekawe, że nie denerwuje go "wycieranie sobie mord zdradzieckich" przez PiSowców na miesięcznicach. Do zobaczenia na dzisiejszych protestach!Zróbcie prezent PiSowskim znajomym, UDOSTĘPNIAMY!\nOpublikowany przez Prawicowa Rzeczpospolita Ludowa Czwartek, 20 lipca 2017\nWedług Lecha Kaczyńskiego rząd, który wykorzystuje media państwowe do propagandy nie tylko trzeba krytykować, należy go wyśmiewać.\nWedług Stanowskiego – nie mogą. Redaktor portalu weszło.pl napisał na twitterze, że krytyka ekshumacji jest gorsza niż wulgaryzmy wobec kobiet. Inne zdanie miał Europejski Trybunału Praw Człowieka. ETPC orzekł, że przymusowe ekshumacje stanowiły złamanie praw człowieka, Polska musiała wypłacić za to zadośćuczynienie rodzinom ofiar. Czy Stanowski nie wiedział, że Klaudia krytykowała wykorzystanie ciał do cel politycznych? Ekshumacje nie wniosły nic do śledztwa, by nadać im jakikolwiek sens media PiS podkreślały, że w niektórych grobach znalazły się fragmenty ciał innych ofiar. Te makabryczne szczegóły ujawnione bez konsultacji z rodzinami ofiar, których dotyczyły, miały zasłonić medialnie moralną kompromitację ministra Macierewicza. Właśnie tą kompromitacje i rządową „zabawe ciałami” krytykowała Klaudia Jachira. Nie żartowała z czci zmarłych, pokazała, jak rząd z tej czci zakpił.\nProtest przeciwko przymusowym ekshumacjom w kwietniu 2018 r. Krzysztof Stanowski miał prawo nie wiedzieć o protestach, jeżeli czerpie wiedzę wyłącznie z mediów rządowych, z których dowiedział się o nagonce na Klaudie Jachire. TVP nie informowało o protestach.\nKrzysztof Stanowski nie komentował afery sutenerskiej w NIK, nie komentował afery hejterskiej w Ministerstwie Sprawiedliwości, stanął jednak po stronie rządu krytykowanego za siłowe ekshumacje. Nie dziwne, że jest postrzegany jako „wynajęty” przez rząd, zwłaszcza, że nie zważa przy tym na tak podstawowe standardy moralne jak szacunek wobec kobiet. Ani słowem nie potępił bowiem wulgaryzmów adresowanych wobec Klaudii. Możliwe, że redaktor portalu dla kibiców utrzymuje celowo PR odpowiadający jego grupie targetowej, dla której prawa kobiet czy zasady kultury nie mają znaczenia.\nZ drugiej strony – czy dziennikarz z takim doświadczeniem mógł po prostu popełnić błąd i zaufać rządowej telewizji? Wszyscy jesteśmy ludźmi i nie możemy tego wykluczyć. TVP od soboty manipuluje tworząc nagonkę na kandydatkę Koalicji Obywatelskiej – np. opublikowali nagrania, na których przeklina, nie informując, że cytowała teksty hejterów wobec niej samej. Czy Stanowski padł ofiarą takich właśnie manipulacji rządowych mediów?\n10 lipca RÓWNI WOBEC PRAWA – RÓWNI PRZECIW PRZEMOCY PiS\nJutro protest ORP i miesięcznica PiS. Zapraszamy od 19 pod Pałac Prezydencki!O 19:45 zapraszamy na transmisję LIVE na naszej stronie. Kto nie będzie mógł przyjść – prosimy o udostępnienie transmisji u siebie.ŁAMANIE PRAW OBYWATELSKICH najłatwiej pokazać podczas miesięcznicy, łamanie równości wobec prawa polega na zakazie organizowania protestów przeciw prawicy. Prawicowcy nie są wynoszeni kiedy przychodzą na demonstracje opozycji (co możecie zobaczyć na filmach na stronie), co więcej – pozwalają sobie na chamstwo, agresje i co najgorsze – przemoc. Nie możemy przestać pokazywać konsekwencji obalenia Konstytucji przez PiS tylko dlatego, że ich propaganda święci sukcesy, a parlamentarna opozycja nie potrafi na to odpowiedzieć. DZIAŁAMY!\nOpublikowany przez Prawicowa Rzeczpospolita Ludowa Niedziela, 9 lipca 2017\nMikołaj Janusz żartowal prost ze śmierci Izabeli Jarugi Nowackiej, mimo tego został dziennikarzem TVP, powtórzył ten „żart” także w okresie swojej pracy w TVP.\nWarto zaznaczyć, że ze śmierci w Smoleńsku śmiał się dziennikarz TVP Mikołaj Janusz. Powtórzył „żart” o śmierci Izabeli Jarugi Nowackiej chwilę przed tym jak rozstał sie z TVP. Widocznie w mentalności zwolenników prawicy nawet wśród ofiar katastrofy smoleńskiej byli Polacy „lepszego i gorszego sortu”. Nie tylko rządowy prowokator publicznie i celowo kpił ze śmierci w Smoleńsku. Patryk Jaki po przegranym przez Niemców piłkarskim meczu z Meksykiem opublikował na swoim profilu zdjęcia Tuska płaczącego na pogrzebie ofiary katastrofy smoleńskiej.\nPatryk Jaki opublikował zdjęcie Schetyny i Tuska na pogrzebie Sebastiana Karpiniuka, który zginął w Smoleńsku. Trwa postępowanie w tej sprawie.


Pobyt jako Au pair do USA/ San Francisco/marzec 2018 | Neeon.pl\nNumer ogłoszenia:\t2219566\nPobyt jako Au pair do USA/ San Francisco/marzec 2018\nAu Pairdla rodziny w San Francisco od marca 2018.\nLokalizacja: San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone\nTermin rozpoczęcia: marzec 2018\nKategoria: AU PAIR program (zagranica)\nAmerykańska rodzina zaprosi Au Pair / opiekunkę do 2 dzieci w wieku 2 i 6 lat od marca 2018 na rok.Au pair będzie wypełniać wolny czas dzieciom, zabierać icho na basen, plac zabaw i na spacery oraz spędzając z nimi czas w domu. Ponadto, będzie pomagać w przygotowywaniu posiłków dla niego, a takze sprzątaniu, czy robieniu zakupów.\nRodzina opłacaprzelot do USA -roczny kontrakt na podstawie wizy amerykańskiej J1.\nOsoba miła przyjazna ikochająca dzieci\nWyjazd do rodziny wStanach Zjednoczonych realizowany za pośrednictwem firmy Prowork. Chcesz poznać Amerykę? Program Au Pair to najtańsza i najbardziej skuteczna metoda nauki – kontakt w językuangielskim na co dzień – w szkole językowej, w rodzinie i z przyjaciółmi!Prowork -17 lat doswiadczenia w organizowaniu wyjazdów Au Pair!\n12miesięczny pobyt w rodzinieamerykańskieji pracę Au Pair przy opiece nad dziećmi i możliwość nauki języka angielskiego.\nKieszonkowe min790USDmiesiecznie + gwarantowane bezpłatne zamieszkanie (własny pokój) i pełne wyżywienie.\nopieka partnerskiego biura Au Pair wUSA\nW przypadku zainteresowania ofertą i pobytem jakoAu Pair za granicą zarejestruj siew serwisieizłóż aplikację online lub prześlij zgłoszenie na email:rekrutacja@prowork.com.pl. Po otrzymaniu zgłoszenia,prześlemy potwierdzenie i formularze niezbędne do udziału w Programie Au Pair.Uwaga: Warunkiem udziału w programie au pair jest złożenie kompletu wymaganych formularzy i podpisanie umowy.\nKontakt: tel 22 323 63 35, 501250 399 , skype: prowork_info\nZobacz też inne oferty:Au Pair Niemcy, Au Pair Francja, Au Pair Anglia, Au pair Hiszpania i inne kraje\nOgłoszenie 1885 z 31593\nPobyt jako Au pair do USA/ San Francisco/marzec...


extraDACH Szczecin - Sprawdź najlepsze pokrycia dachowe!\nextraDACH / Szczecin / Pokrycia dachowe Szczecin – darmowa wycena\nPokrycia dachowe! To nasza specjalność – otrzymasz u nas nie tylko bezpłatną poradę ale również wycenę całego pokrycia dachowego.W Szczecinie już od prawie 15lat prowadzimy naszą hurtownię materiałów budowlanych gdzie posiadamy największy skład dachówek i akcesoriów dachowych i innych materiałów budowlanych w całym zachodniopomorskiem!\nWybór odpowiedniego pokrycia dachowego nie jest łatwą sprawą. Ilość kolorów dachówek – producentów – modeli oraz kształtów może przyprawić o zawrót głowy. Do tego różne powłoki dachówek oraz materiał z którego zostały wykonane – dachówki ceramiczne lub cementowe – okazuje się że wyboru należy dokonać wśród setek lub tysięcy możliwości – a nie wzięliśmy jeszcze pod uwagę blachodachówki ani innych alternatywnych pokryć dachowych. W naszym oddziale extraDACH Szczecin (oprócz dużego wyboru) otrzymujecie profesjonalne doradztwo i pomoc najlepszych specjalistów, którzy pomogą przebrnąć przez ten ciężki okres jakim jest budowa domu.\nSprzedażą materiałów do budowy dachów zajmujemy się od prawie 15stu lat! Na przestrzeni tych lat nawiązaliśmy współpracę z największymi dostawcami pokryć dachowych w kraju i na świecie. Jako największa hurtownia materiałów budowlanych przeznaczonych do budowy dachu i domu możemy się poszczycić dostępnością dachówek od takich producentów jak ROBEN, CREATON, KORAMIC oraz BRAAS. Cześć dachówek dostępna jest tylko u nas – nie znajdziecie ich nigdzie indziej. Oprócz dachówek znajdą Państwo u nas również blachodachówki – BLACHOTRAPEZ, BRATEX czy RUKKI.\nStyl dachówki dopasowany do Twojego domu\nDachówki esówki, dachówki płaskie, dachówki mnich-mniszki, dachówki karpiówki, dachówki zakładkowe… zdecydowanie jest z czego wybierać! Do tego blachodachówki – przypominające klasyczne dachówki faliste lub dachówki płaskie oraz tworzące własne trendy – blachodachówki trapezowe lub na rąbek. Przyjedz sprawdź wystawkę naszych dachówek – i wybierz ten styl dachówek który najbardziej pasuje do Ciebie i do Twojego dachu.\nDarmowa wycena Twojego dachu!\nPrześlij do nas zapytanie na szczecin@extradach.pl załącz projekt dachu i napisz jaka dachówka Cię interesuje. Nasi handlowcy oraz specjalny dział projektowy specjalizujący się w przygotowywaniu wycen dachów czekają na Wasze projekty!


Drożdżowe choinki z konfiturą morelową - DoradcaSmaku.pl\nDrożdżowe choinki z konfiturą morelową\nWybierz składnik mąka pszenna cukier drobny masło drożdże świeże kefir żółtko jajek jajko lukier cukier czerwony konfitura morelowa\nDo misy przesiać mąkę pszenną. Zrobić wgłębienie po środku. Dodać drobny cukier, pokruszone drożdże, kefir i żółtka. Wyrobić ciasto, łącząc na samym końcu z rozpuszczonym i ostudzonym masłem. Ciasto oprószyć mąką i wstawić na 12 godzin do lodówki.\nCiasto wyjąć z lodówki i pozostawić w temperaturze pokojowej przez pół godziny. Rozwałkować na grubość około 5 mm. Wycinać trójkąty.\nNa połowie trójkątów nałożyć po porcji konfitury morelowej.\nTrójkąty z konfiturą nakryć pozostałymi trójkątami. Brzegi zlepić, a następnie ponacinać nożem i spłaszczyć palcami końcówki (bułeczki muszą przypominać choinki). Pozostawić w ciepłym miejscu na 20 minut. Po wierzchu posmarować rozmąconym jajkiem.\nPiec 15 - 20 minut w piekarniku nagrzanym do temperatury 190°C.\nPo wystudzeniu polukrować i obsypać czerwonym cukrem.\ndrożdżowe morelową choinki\npacpaw 28.11.2012 19:24\nznakomite choineczki. Nie dość, że wystawne to i smaczne\naguus 29.12.2011 14:15\nUrocze choinki. Ale chyba trzeba w nie włożyć sporo pracy..


Cristiano Ronaldo\tLiga Narodów\nTo się ceni. Cristiano po raz kolejny nas utwierdza w tym, jaki z niego profesjonalista. Widać, że złapał jobla na punkcie Juve i chce ze Starą Dame wygrać upragnionego uszatego. Mam nadzieję, że to marzenie się ziści a sam CR7 szybko zintegruję się z drużyną, bo wygląda to coraz lepiej.\nJuż jutro losowanie ligi mistrzów i nie mogę się doczekać na kogo trafimy.\nPortugalia powinna się oswajać z myślą, że CR7 zakończy karierę reprezentacyjną. To samo zresztą powinien rozważać Ronaldo, co byłoby idealne dla Juve.\nWydaje mi się, że Ronaldo będzie chciał podjąć ostatnią próbę ugrania Mistrzostwa Świata w 2022 roku. To aż za 4 lata, ale jest to jedyne trofeum, którego mu w karierze brakuje i nawet jeśli po drodze będzie wygaszał swoją grę w reprezentacji to zapewne wróci na mundial do Kataru. Z resztą kontreakt z Juve obowiązuje właśnie do 2022 roku, co moim zdaniem jest nieprzypadkowe. A Portugalia ma zdolną młodzież, za 4 lata mogą być mocniejsi. W najlepszym dla siebie wieku przecież będą tacy piłkarze jak Cancelo, Semedo, Martins, Fernandes, Rony Lopes, Silva. Poza tym młodsi jak Dalot, Guedes, Neves, może się Sanches odbuduje, kolonia w Wolverhampton itd.\nCiekawe tylko z kim będzie się integrował, gdy większość składu rozjedzie się na mecze reprezentacji. Może indywidualne wykłady u Allegrego\nWykład I: Taktyczne aspekty defensywy, zgodnie z filozofią "broni cały zespół".\nWykład II: Taktyczne aspekty defensywy, zgodnie z filozofią "broni cały zespół".\nWykład III: Taktyczne aspekty defensywy, zgodnie z filozofią "broni cały zespół".\nWykład XXVIII: Jak bronić, a jednocześnie asekurować własną bramkę? O dylematach napastnika. Wykład wzbogacony zajęciami praktycznymi z Mario Mandżukiciem.\nOczywiście powyższe to żart. Nawiązuję jedynie do tego idiotycznego, stereotypowego myślenia o SerieA. Po raz kolejny dało się o nim przekonać,...\nOczywiście powyższe to żart. Nawiązuję jedynie do tego idiotycznego, stereotypowego myślenia o SerieA. Po raz kolejny dało się o nim przekonać, gdy rozpisywano się na temat startu ultraatrakcyjnej Bundesligi, stąd przyszło mi do głowy, by to obśmiać.\nA tak na serio, nie jaram się tego typu newsem. Równie dobrze, jak dla mnie, Ronaldo może podjąć taką decyzję, bo czuje, że kondycja już nie ta, a przecież tego faktu nie ujawni (choć nie przypuszczam, że tak jest, wskazuję jedynie, że "oficjalny" powód to nie zawsze powód prawdziwy).\nEDIT: Khedira (podobnie z resztą jak Can) nie dostał powołania. Już wiemy, z kim będzie się Ronaldo integrował\nRonaldo ma już 33 lata i od kilkunastu lat był kluczową postacią reprezentacji Portugalii, nic dziwnego więc, że chce dać sobie czas na swego rodzaju odpoczynek od kadry i skupienie się na grze w nowym zespole. Nie mam jednak wątpliwości, że jeszcze zobaczymy go w portugalskim trykocie.


„Big Wall w Sokołach” i „Liga Tradowa WKW” już w najbliższą sobotę! | wspinanie.pl\nGasherbrum VII: trwa akcja ratunkowa po ciężko rannego Francesco Cassardo\n29 września 2016 19:56\n„Big Wall w Sokołach” i „Liga Tradowa WKW” już w najbliższą sobotę!\nPrzypominamy, że w najbliższą sobotę, tj. 1 października odbędzie się VIII edycja maratonu wspinaczkowego „Big Wall w Sokołach”, na który serdecznie zapraszamy. Celem tych towarzyskich zawodów jest pokonanie jak najdłuższego dystansu dróg wspinaczkowych, przy czym trudność pokonywanych dróg ma wpływ na ostateczną punktację.\nJuż w najbliższą sobotę, odbędzie się VIII Big Wall w Sokołach (fot. Jacek Kaim)\nPo zakończeniu zmagań planowany jest posiłek, a wieczorem odbędzie się super finał, ogłoszenie wyników, rozdanie nagród oraz szeroko pojęta integracja. Informujemy, że ze względu na towarzyski charakter rywalizacji część nagród zostanie rozlosowana wśród uczestników.\nDo wygrania atrakcyjne nagrody rzeczowe ufundowane przez: DMM, sklep CAMPER, firmę PiNa, firmę HEARTBEAT, ściankę wspinaczkową ZERWA, wydawnictwo BEZDROŻA, Tabor pod Krzywą, Wrocławski Klub Wysokogórski.\nPonadto tego dnia wieczorem na Taborze pod Krzywą odbędzie się finał „Ligi Tradowej WKW” na którym poznamy zwycięzców II edycji konkursu.\nWięcej szczegółów o imprezach w najbliższy weekend na stronie www.wkw.org.pl oraz naszym profilu FB.\nBig Wall w SokołachLiga Tradowa WKW


PiS przygotował projekt dotyczący komisji konkursowych na dyrektora szkoły - GazetaPrawna.pl\n3 kwietnia 2018, 12:08\nZgodnie z projektem, nowelizacja ma wejść w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia. / ShutterStock\nPiS przygotował projekt nowelizacji ustawy Prawo Oświatowe dotyczący wyłaniania członków komisji konkursowych na dyrektora szkoły spośród przedstawicieli związków zawodowych. Jak poinformował PAP poseł Dariusz Piontkowski (PiS), chodzi o doprecyzowanie dotychczasowych przepisów.\nWedług posła Piontkowskiego, który jest przedstawicielem wnioskodawców projektu nowelizacji, dotychczasowe brzmienie przepisów powoduje, że reprezentatywne związki zawodowe, które są federacją tak jak OPZZ, czy Forum Związków Zawodowych w wielu miastach wyznaczały w skład komisji dwóch lub trzech przedstawicieli. "Wydaje się to niesprawiedliwe wobec pozostałych związków" - powiedział. "Zgodnie z intencją ustawodawcy miały - tak jak Solidarność i Związek Nauczycielstwa Polskiego - wyznaczać po jednym członku komisji" - zaznaczył.\nDlatego, zgodnie z projektem noweli, w ustawie ma znaleźć się zapis, że "Jeżeli w szkole lub placówce działa więcej niż jedna zakładowa organizacja związkowa, będąca jednostką organizacyjną organizacji związkowej wchodzącej w skład organizacji związkowej reprezentatywnej w rozumieniu ustawy o Radzie Dialogu Społecznego, zakładowe organizacje związkowe będące takimi jednostkami wyłaniają wspólnego przedstawiciela". Gdy nie uda się wyłonić wspólnego przedstawiciela, wówczas ma delegować go do komisji konkursowej ta zakładowa organizacja związkowa, która ma w danej szkole najwięcej członków.\nEDUKACJA OŚWIATA samorząd edukacja\nKurator wpłynie na wybór dyrektora szkoły. Samorządy oburzone\nNauczyciele otrzymali 3 kwietnia pensje bez obiecanej podwyzki. Slowa, slowa, slowa wypowiada pani minister Zalewska.\nWstyd i żenada. O podwyżkach szumnie było przed świętami i w czasie świąt. Wszystkie stacje telewizyjne i Internet informował o podwyżkach jakie po świętach otrzymają nauczyciele. Pani minister obiecała powołanie zespołu, ale ani podwyżek ani zespołu tyle znaczą słowa minister Zalewskiej.\nBardzo dobry pomysł z tajnym głosowaniem rady, bo to, co się teraz dzieje, to kpina. Radzie prezentuje się list pochwalny i pytanie „kto za”? No i wszystko jasne.\nW warmińsko-mazurskim też nauczyciele nie dostali obiecanej podwyżki, :(\nLudzie pracuja ciezko w trudnych warunkach bez uczciwego wynagrodzenia za prace i obiecuje sie im ze da sie da im sie obiad czyli podwyzke ale zabiera im sie prawo by mogli jesc przy stole i tylko jedzenie bedzie na zimno bo gotowane jest na premie za ciezka prace dla ministrow\nPodwyzki faktycznie brak\nDo Viola,na pewno nie jesteś nauczycielką bo oni nie dostali podwyżki.Jesteś tu po to aby siać zamęt.Ile Ci płacą


Bocheńska biblioteka i jej filie otwarte! – mojabochnia.pl – portal informacyjny\nBocheńska biblioteka i jej filie otwarte!\n9 maja 2020 at 17:59\nPoniżej podajemy informację o tym i w jaki sposób można korzystać z biblioteki i jej filii:\nFilia Nr 5 (Szpital Powiatowy w Bochni) – nieczynna.\nPozostałe czynne w godzinach: od poniedziałku do piątku 8.00 – 16.00, z przerwami technicznymi w godz. 10.00 – 10.30 i 13.00 – 13.30.\nW soboty i niedziele Biblioteka główna i filie – nieczynne.\nCzytelnia dla dorosłych oraz czytelnie w działach i filiach – nieczynne.\nCzytelnicy nie mają wolnego dostępu do półek i księgozbioru, zbiory podaje bibliotekarz. Oglądana przez Czytelnika książka musi być wypożyczona, nie można jej ponownie wdrożyć do obiegu!\nWszystkie zwracane zbiory są poddawane 3–dniowej kwarantannie, w wyniku tego, może się zdarzyć, że książki widoczne w katalogu jako dostępne, podlegają kwarantannie i nie można ich wypożyczyć.\nDo zakończenia kwarantanny zbiorów, nie będzie działać moduł zamówienia i rezerwacji książek,\nOpłaty za nieterminowy zwrot zbiorów bibliotecznych nie są naliczane od 2 marca 2020 r. do odwołania. O przywróceniu naliczania opłat Biblioteka poinformuje osobnym komunikatem. Opłaty naliczone przed dniem 2 marca 2020 r. nie podlegają przedawnieniu.\nBiblioteka nie przyjmuje od Czytelników książek i audiobooków w postaci darów.\nKody do e-książek dostępne są online pod adresem: czytelnia@biblioteka-bochnia.pl.\nCzytelnicy przychodzących do Biblioteki, w związku z wystąpieniem stanu epidemii zobowiązani są do stosowania ogólnych zasad: zasłaniania ust i nosa, utrzymania odstępów między osobami, stosowania rękawiczek lub płynów dezynfekcyjnych.\nCzytelnicy mogą uzyskać informacje o dostępnych zbiorach dzwoniąc lub wysyłając e-mail:\nWypożyczalnia dla dorosłych: tel. 14 614 52 27, e-mail: wypozyczalnia@biblioteka-bochnia.pl\nOddział dla dzieci i młodzieży: tel. 14 614 52 23, e-mail: dzieci@biblioteka-bochnia.pl\nDział Zbiorów Audiowizualnych: tel. 14 614 52 25, e-mail: audio@blioteka-bochnia.pl\nFilia Nr 1 (ul. Wojska Polskiego 1): tel. 14 611 28 24, e-mail: filia1@biblioteka-bochnia.pl\nFilia Nr 2 (ul. Chodenicka 57): tel. 14 610 02 08, e-mail: filia2@biblioteka-bochnia.pl\nFilia Nr 3 (ul. Kurów 77): tel. 14 658 50 07, e-mail: filia3@biblioteka-bochnia.pl\nFilia Nr 4 (ul. Brzeźnicka 19): tel. 14 612 45 34, e-mail: filia4@biblioteka-bochnia.pl\nFilia Nr 6 (ul. Legionów Polskich 20): tel. 14 612 67 52, e-mail: filia6@biblioteka-bochnia.pl\nBiblioteka do odwołania zawiesza organizację wszystkich zajęć edukacyjnych i imprez kulturalnych oraz bookcrossing na terenie Biblioteki.


Jak wyhodować dobre gołębie - Encyklopedia Zwierząt - Euroanimal\nJak wyhodować dobre gołębie\nZ wydawcą tego artykułu dyskutowałem zawartość czasopism poświęconych gołębiom. Dużo w nich wcześniej pisałem, dlatego mogę zapewnić, że nie jest łatwo zainteresować zagranicznych czytelników z odległych czasami krajów. W moim kraju nie stanowi to problemu, ponieważ wiem, czego oczekują ode mnie czytelnicy, znam zagadnienia, o których najbardziej lubią czytać. Pisanie artykułu dla hodowcy z kraju, który leży na drugiej stronie kuli ziemskiej, gdzie sport różni się tak bardzo, to zupełnie inna historia. Poprosiłem o pomoc mojego przyjaciela, Dawida; „powiedz mi, co pragną przeczytać ludzie z Dalekiego Wschodu? Gdybym wiedział, byłoby mi znacznie łatwiej to napisać”. Jego reakcja była natychmiastowa „Możesz napisać, jak wyhodować dobre gołębie”! Otworzyłem szeroko usta ze zdziwienia. Przez chwilę myślałem „co za głupie pytanie”, jednak trwało to tylko przez chwilę. Kiedy byłem studentem, mój nauczyciel zwykł mawiać do mnie „nie ma głupich pytań, są tylko głupie odpowiedzi”. „Jak wyhodować dobre gołębie?” Im więcej myślałem o tym pytaniu, tym nabierało ono większego sensu. Udowodniło to, że Dawid uświadomił mi jakie to jest ważne. Wielu hodowców (pomijając mistrzów) poszukują sukcesów tam, gdzie nie powinni poszukiwać. Wierzą oni bezgranicznie medycynie, sekretom „magicznej butelki”. I myśle, że jest tak samo wszędzie na świecie, włączając mój kraj. Podczas gdy wielu z moich kolegów w branży poszukiwało lepszych leków, lepszych witamin, lepszych lekarzy weterynarii, ja zawsze byłem za lepszymi gołębiami. Oczywiste jest to, że potrzeba szczęścia, zarówno teraz jak i w przyszłości. Jak ważne w tym sporcie jest szczęście nie trzeba przypominać; często jedni ludzie potrafią wyhodować dobre gołębie raz za razem, podczas gdy inni nie potrafią wyhodować ani jednego wartościowego gołębia w czasie całego życia.\n2 ZŁOTA PARA\n4 WIĘKSZOŚĆ ASÓW TO KRZYŻÓWKI\n7 WIĘCEJ PRZYKŁADÓW\n8 RÓWNIEŻ DOBRZE\n9 Przeczytaj też\nTo, że dobre szczęście jest niezbędnym czynnikiem w naszym sporcie chciałbym pokazać na przykładzie czegoś, co się ostatnio wydarzyło. Co Verbree, jedni z najlepszych hodowców w Europie, przybyli do mojej posiadłości z zamiarem kupna dwóch wnuków mojej samicy „Sissi”. Była to legendarna samica rozpłodowa, nieprawdaż? Jeden z nich powiedział „może najlepsza w historii”. Pomyślałem, że to nieco wyolbrzymiona i zbyt schlebiająca opinia. „Tak, była dobra”, zgodziłem się, „ale Ty ciągle potrzebujesz mnóstwo szczęścia”. Wielu jej potomków, faktycznie było sensacyjnymi zwycięzcami lotów, ale z pewnością nie wszyscy. Z gołębiami, które zamierzasz kupić masz dobrą szansę osiągnąć sukcesy, ale nic więcej poza tym. Nie mogę zagwarantować, że te ptaki są równie dobre jak Sissi. Jeśli miałbym taką pewność, na pewno ich bym Tobie nie sprzedał. To proste. „Komu Ty to mówisz” zareagował Mr Verbree i dodał: „wiesz, że posiadam najlepszego ptaka „All Round” Holandii na Olimpiadę w Południowej Afryce (Kapsztad)”? Oczywiście, że wiem. Mr Verbree: „w roku, w którym wyhodowałem tego asa, wyhodowałem jednocześnie 5 innych gołębi po tych samych rodzicach. Wszystkie one były dobre, powiedziałbym wspaniałe. Możesz sobie wyobrazić, że w następnym roku połączyłem rodziców tego asa ponownie razem i wyhodowałem po nich 10 sztuk potomstwa, mając ogromne oczekiwania. Wiesz jakie były wyniki? Ani jeden z tych 10 gołębi nie był dobrym lotnikiem! Dla kontrastu, były one 10 kawałkami gówna. Potrafisz sobie to wyobrazić?” Potrafię. Takie sytuacje jak ta zdarzają się znacznie częściej. Ale Mr Verbree powiedział bardziej interesującą rzecz: “kupiec z Ameryki zapłacił za mojego Olimpijczyka zwariowaną cenę. Powiedzieć Ci prawdę? Pomimo jego sensacyjnych wyników, ptak ten nigdy nie wydał dobrego potomstwa. Uczciwie mówiąc, był to powód dla którego został sprzedany. Jednakże jeden z jego braci, ptak, który nie był dobrym lotnikiem, jest jednym z moich najlepszych gołębi rozpłodowych. Myślę więc, że trafiłem w sedno sprawy: sprzedaj lotnika, który był kiepskim gołębiem rozpłodowym, ale utrzymuj jego brata, który był dobrym rozpłodowcem”\n[edytuj] ZŁOTA PARA\nZnam kilku japońskich hodowców, który znają tylko dwa słowa w języku angielskim. Nie można ich za to potępiać, mogą mieć oni bowiem inne cenne zalety niż mówienie po angielsku. Te dwa słowa to: „Złota Para”. Tylko, czy są pary, które dają tylko super gołębie? Mogą one istnieć tylko w umysłach mało realistycznie myślących marzycieli. Jak myślisz, dlaczego mistrzowie w Europie hodują aktualnie znacznie więcej potomstwa, w porównaniu do tego, ile hodowali w przeszłości? Ponieważ zrozumieli oni, jak wiele szczęścia potrzebują, aby wyhodować asa lotowego. Ale jak powiedziałem, nie wszystko to szczęście. Aby to pokazać, opowiem historię pewnego belgijskiego mistrza. Zwykle wymieniam nazwiska dla uwiarygodnienia swoich artykułów, jednak w tym przypadku tego nie uczynię, ponieważ mogłoby to zaszkodzić jego reputacji. A Pan nie stworzył ludzi do tego, aby ranili innych.\nWszyscy poważnie myślący hodowcy od czasu do czasu pragną udoskonalić swoją hodowlę poprzez wprowadzenie do niej innych ptaków, krzyżując je ze swoimi. Aby zoptymalizować szanse na pomyślne krzyżowanie, jest bardzo ważne, aby mieć świadomość wad i uchybień swoich własnych gołębi. Był pewien belgijski hodowca, mistrz na krótkich dystansach, jak wielu innych, zatroskanych myślami podobnymi do tych: - Dlaczego moje wyniki nie są dobre, od kiedy wprowadziłem ptaki na dłuższe dystanse? – Czy jest to przyczyna wad fizycznych i jakich? – Czy istnieje możliwość znalezienia rozwiązania, dla przykładu udanego krzyżowania?\nChoć nie potrafię zobaczyć, który gołąb jest dobry (nikt nie potrafi), wydaje mi się, że potrafię wskazać gołębia kiepskiego albo jakie ma on wady. Widziałem jego ptaki. Fantastyczne ukształtowane i dobrze umięśnione, ale ku mojemu zaskoczeniu ta sama rzecz była wadliwa u nich wszystkich: ostatnie lotki skrzydła nie posiadały sprężystości, nie były elastyczne! Nie potrafił tego zrozumieć, więc wskazałem na dwa gołębie, które miały uszkodzone ostatnie pióra. Wzruszył ramionami, jak gdyby chciał powiedzieć: „i co z tego? To jest wypadek, który mógł się przytrafić każdemu z moich gołębi”. „Mógł”, powiedziałem, „ale nie tak łatwo u dobrych gołębi”. Musisz być zdolnym do wygięcia ostatnich piór pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym bez złamania ich. Oznacza to elastyczność, która jest absolutnie konieczna dla ptaków, które są wysyłane na dłuższe loty. Musisz zwrócić uwagę na skrzydło ptaka po tym, jak wraca do gołębnika po wielogodzinnym locie, najlepiej w trudnych warunkach. Możesz zobaczyć wtedy jaśniejszy łuk w ostatnich piórach. Ale co będzie w sytuacji, gdy są one zbyt sztywne i nie potrafią się wyginać? Gołębie są wtedy upośledzone, ich lot będzie trudniejszy ze względu na sztywne lotki, ptak będzie się męczył dużo wcześniej, niż ten z giętkimi i elastycznymi piórami w skrzydle. Belgijski mistrz przyjął to do wiadomości i to co następnie uczynił, to wprowadził ptaki wyposażone w giętkie i elastyczne pióra, skrzyżował je ze swoimi ptakami, a dwa lata później otrzymał gołębie, które mógł bez obaw wysyłać również na dłuższe loty. Nie trzeba zatem więcej powtarzać, jak ważne jest to, aby uświadomić sobie wady swoich gołębi, i tylko wtedy można coś skutecznie zrobić w kierunku poprawienia ich jakości. Często popełnianym błędem jest wprowadzanie gołębi, które posiadają takie same wady jak ich własne. Takie postępowanie prowadzi nieuchronnie do wyniszczenia hodowli.\n[edytuj] WIĘKSZOŚĆ ASÓW TO KRZYŻÓWKI\nWielu hodowców ze Wschodu i Ameryki ma upodobanie do rodzin, a więc inbredów. Takie podejście nie jest błędne, jeśli takie ptaki przeznaczamy do hodowli, a nie do lotów. Prawie wszystkie asy lotowe w Holandii i Belgii są wynikiem krzyżowania. W latach osiemdziesiątych posiadałem mojego „Good Yearling” i ptaki z nim spokrewnione. Pragnąłem utrzymywać tę linię w czystości; potrafię również wyhodować dobre gołębie teraz i w przyszłości, ale ku mojemu zaskoczeniu niektórzy hodowcy, którzy kupili gołębie z mojej linii „Good Yearling” wyhodowali lepsze gołębie, niż mogłem to sobie wyobrazić. I dostali oni moje ptaki. Po pewnym czasie uświadomiłem sobie dlaczego. Krzyżowali oni moje zinbredowane ptaki ze swoimi. Zrobiłem również tak samo: przestałem zwracać uwagę na to, aby posiadać rodzinę i skrzyżowałem moje inbredy. Jednym z nich była moja „Sistes Good Yearling”. W przeciwieństwie do swojego brata była ona kiepskim lotnikiem. I równie kiepska w rozpłodzie, przynajmniej do czasu, jak się później okazało. Kiedy dałem jej partnera, który pochodził z zupełnie innej linii, pierwszy potomek z tego nowego połączenia wygrał 1 nagrodę z lotu narodowego Orlean (1985). Niestety, była już bardzo stara, kiedy uświadomiłem sobie jej prawdziwą wartość rozpłodową. Takie rzeczy trafiają się często wielu ludziom. Kiedy odkryją oni, że posiadają naprawdę dobrego ptaka, jeden z jego rodziców nie żyje, został sprzedany albo jest za stary.\nKiedy ludzie zamierzają kupić gołębie, często powtarza się ta sama historia. Pragną oni kupić, powiedzmy sześć gołębi, i chcą, aby były to trzy samce i trzy samice. Tą drogą tworzą 3 pary rozpłodowe.. Chcę pouczyć, że nie jest to dobra metoda postępowania. Jeśli ja wprowadzam (kupuję) gołębie, zamierzam kojarzyć je z najlepszymi jakie posiadam, a więc z ptakami, które uprzednio udowodniły, że mają wysoki potencjał do wydania dobrego potomstwa. Jest to znacznie szybsza i bardziej bezpośrednia droga uzyskania szczęśliwego kojarzenia niż parowanie wprowadzanych gołębi między sobą. Jeśli łączy się dwa gołębie wprowadzane do stada między sobą, łączymy niepewność z niepewnością. Jeśli łączymy wprowadzanego ptaka z jednym ze swoich wypróbowanych rozpłodowców, niepewność pozostaje tylko po stronie gołębia wprowadzanego.\nJak powinnny wyglądać ptaki? Na pierwszym miejscu powinny posiadać one miękkie i elastyczne (jedwabiste) upierzenie. Nie powinny być zbyt duże. Należy wystrzegać się dużych gołębi. Nowoczesne lotniki są mniejszego typu, niż kilka dziesięcioleci temu. Powinny charakteryzować się dobrym zbalansowaniem, „dobrze leżeć w ręce”, jak mówi to wielu hodowców, trzymane muszą przechylać się nieznacznie do przodu. Duże znaczenie ma również mocny kościec. Można to ocenić poprzez przyłożenie pewnego nacisku na mostek. Jeśli ptak wydaje odgłosy przypominające chrapanie, nie jest to dobra wskazówka. Sprawdzenie tych cech jest absolutnie konieczne. Ale w tym miejscu pojawia się kłopot: fakt posiadania wymienionych powyżej zalet nie sprawia, że mamy dobre gołębie. Nawet kiepskie ptaki mają miękkie upierzenie, dobre zbalansowanie, mocny szkielet. Jednakże, jeśli ptaki nie posiadają tych cech, są one na pewno gołębiami kiepskimi. Pewien filozof powiedział kiedyś: „wszystkie krowy są zwierzętami, ale nie wszystkie zwierzęta są krowami”.\n[edytuj] WIĘCEJ PRZYKŁADÓW\nWiększość mistrzów sportu gołębiarskiego posiada w gołębnikach dwie, trzy albo cztery dobre linie hodowlane. Ich asy są najczęściej wynikiem krzyżowania tych linii między sobą. Ponieważ są oni mistrzami, nie wprowadzają albo nie kupują wiele ptaków, a jeśli już to sporadycznie i nie więcej jak jeden lub dwa nowe gołębie na rok. W większości nie płacą oni za nowe nabytki, pozyskują je najczęściej na wymianę. Przypomnę tutaj Houben'a i Verbruggen'a. Wymienili się oni tylko po jednym ptaku, skrzyżowali nabytego ze swoimi, a wynikiem tego była prawdziwa eksplozja i pojawienie się wielu wspaniałych lotników w obu gołębnikach tych hodowców. To samo wydarzyło się pomiędzy Engelsami i van Hove Uytterhoeven'em. Obie strony przekazały sobie dobre gołębie, i w obydwu gołębnikach wyhodowano z połączeń w krzyżówce potomstwo, które okazało się lepsze niż ich własne gołębie.\n[edytuj] RÓWNIEŻ DOBRZE\nDlaczego większość mistrzów w Holandii i Belgii zmienia pary rozpłodowe każdego roku. Niektórzy (czynili tak słynni bracia Janssen) nawet w czasie roku. Z jakichś tajemniczych powodów, jakość potomstwa po dobrych parach obniża się, kiedy taka para pozostaje razem przez dłuższy okres czasu. Osobiście również daję moim najlepszym samcom rozpłodowym dwie lub trzy samice każdego roku. Uzasadnione jest, aby tylko wtedy łączyć gołębie w pary, kiedy są one w najlepszej z możliwych kondycji. Hodowcy bardzo często są zdumieni, dlaczego jednego roku udaje im się wyhodować kilka dobrych gołębi, a czasami są lata, w których nie potrafią się oni dochować się ani jednego wartościowego lotnika. Wytłumaczeniem tego faktu jest prawdopodobnie kondycja rodziców. Różne badania i obserwacje wykazały, że wiele dobrych gołębi wyhodowano z połączenia roczniaków. Nie oznacza to oczywiście, że dorosłe gołębie nie wydadzą równie dobrego potomstwa. Problem z dorosłymi gołębiami dotyczy lichej jakości produkowanego przez nie mleczka wola. Pewnego roku i ja popełniłem istotny błąd pozwalając starszemu samcowi wykarmić jego własne potomstwo. Niektóre z nich nie wyrosły na piękne okazy i była to tylko i wyłącznie moja wina. To, co powinienem zrobić w takiej sytuacji, to podłożyć jego jajka pod inne (młodsze) ptaki, tak, aby mogły one wykarmić potomstwo po wykluciu się z jaj.\nPopełnanie błędów nie jest niczym wstydliwym. Problem pojawia się, jeśli nie jesteśmy ich świadomi, i z tej prostej przyczyny nie możemy poprawiać swojego postępowania i eliminować ich. Tym, co odróżnia przegranych od zwycięzców jest to, że Ci ostatni wiedzą jakie błędy popełnili i wyciągają z tego naukę na przyszłość. Jeśli nie poznasz swoich własnych niedociągnięć i nie uświadomisz sobie popełnianych błędów, nie będziesz mógł zrobić ani jednego kroku naprzód.\ntłumaczenie: Andrzej Dybus\nDoskonalenie stada cz. I\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano 07:43, 5 paź 2011.


go, który dla wielu Europejczyków wciąż brzmi nieco egzotycznie, nie słabnie i z roku na rok odnotowuje się wzrost kursów i szkół językowych, świadczących naukę tego języka. Hiszpański nie jest językiem trudnym. Nie znajdziem\nDodane: 22-10-2020 11:33\nNiezmiennie od lat język hiszpański jest językiem, którym posługuje się najwięcej ludzi na świecie. Zainteresowanie nauką hiszpańskiego, który dla wielu Europejczyków wciąż brzmi nieco egzotycznie, nie słabnie i z roku na rok odnotowuje się wzrost kursów i szkół językowych, świadczących naukę tego języka. Hiszpański nie jest językiem trudnym. Nie znajdziem\nArtykuł o ogrzewaniuERP XLWielkie maszyny na budowieW gąszczu przepisów polskiego prawaCzysty samochódCzym się bawią dziewczynki?O biurach rachunkowychNowe podejście w 2020 jak serwisować ekspresy do kawyImplantologia - triumf współczesnej stomatologiiMotoryzacja - kilka ważnych faktówKrótko o badaniach CATIKilka słów o jednorazowej odzieży medycznejUczyć się hiszpańskiego? Jak ekspert!Krótki wpis o geodezji i pracy geodetówSuper Food. O diecie i jedzeniuPolskie prawo nie jest proste. Czy warto zatrudniać prawnika?Kilka smacznych tekstówKrótko na temat bram i automatykiPlumber and plumbing - some interesting factsJak dobrze urządzić ogród?O usługach doradców finansowych New data How to buy us auto partsCatering, przyjęcia i obiad- czyli dobre restauracjePorozmawiajmy o leczeniu zębówZakłady poligraficzne i ich codzienna pracaCoś dla perfekcyjnych pań domuWprowadź firmę w XXI wiekFrezarki metali i tworzy sztucznychKwestia dobrego specjalisty SEONie daj się alergiom!


Ola Kwaśniewska zniknęła z telewizji, ale wciąż pojawia się na salonach, co powoduje, że media nadal się nią interesują. Tygodnik "Świat i Ludzie" informuje, że Ola źle znosi odejście z telewizji i wciąż nie może znaleźć swojej drogi życiowej. Ola od kiedy wyprowadziła się z Pałacu Prezydenckiego, utrzymywała się sama. TVN ją pół roku temu zwolnił i Kwaśniewska żyje teraz z oszczędności.\nStać ją było na wszystko. A teraz nie jest już tak różowo. Ale Ola okazała się bardzo dojrzałą osobą i chce radzić sobie sama. Ma swój honor i nie będzie chodzić do rodziców po prośbę - powiedziała "Świat i ludzie" koleżanka Kwaśniewskiej\nZ kolei "Życie na gorąco" zastanawia się nad przyszłością związku Oli i Wojtka Szuchnickiego. Gazeta sugeruje, że Ola być może już wkrótce zerwie z Wojtkiem. Poparcia swojej teorii "Życie na gorąco" szukało u jednego z byłych narzeczonych Oli.\nNigdy nie zrywała z dnia na dzień . To były rozstania aksamitne. Przekonywała, że jeśli łączy nas miłość, to przetrwamy kryzys. Ale nie odgrzewała uczucia, które minęło.


JazzPRESS - Lech Basel "Jazzografie" - wystawa\nHome > News > Lech Basel "Jazzografie" - wystawa\nLech Basel "Jazzografie" - wystawa\nLech Basel to zdobywca prestiżowego wyróżnienia Jazz Journalist Association (JJA) – Stowarzyszenia Dziennikarzy Jazzowych w Nowym Jorku, za zdjęcie Hernaniego Faustino. Zdjęcie zostało nominowane do nagrody Jazzowej Fotografii Roku w 20. Konkursie JJA Awards 2016 jako jedno z sześciu spośród kilkuset przysłanych z całego świata.\nWernisaż zdjęć Lecha Basel odbędzie się we wrocławskim Centrum Kultury AGORA 13 stycznia o godz. 17.00. Wydarzeniu będzie towarzyszył koncert kwartetu młodej wokalistki Kasi Berger. Wystawa do 28 lutego 2019r.\n„Nie mam i nigdy nie miałem słuchu odtwórczego. Nie gram na żadnym instrumencie, ale kocham muzykę, ze szczególnym wskazaniem na jazz. Nie jestem też fotografem z zawodu. Jestem w obu dziedzinach (muzyki i fotografii) stuprocentowym amatorem, czyli miłośnikiem. Nigdy też samo słuchanie muzyki mi nie wystarczało. Działałem kilka lat w biurze organizacyjnym festiwalu „Jazz nad Odrą”, pracowałem we wrocławskim oddziale Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. Jednak dopiero w fotografii odnalazłem tak naprawdę to czego mi bardzo brakowało: cząstkę twórczych emocji towarzyszących artystom przy tworzeniu muzyki. Należę do tej grupy fotografów, która zostaje nieomal zawsze do końca koncertu. Od zawsze bowiem, najpierw była muzyka, a dopiero potem fotografia." - mówi o swojej pasji Lecha Basel.


przez kagra » 15 Paź 2020, 14:15\nWitam po letniej przerwie.Aura pozwoliła wrócić do stoczniowych zajęć.Komplet pokładów, oczywiście w stanie surowym.I to tyle.Pozdrawiam.Kazimierz.\nprzez oksal » 16 Paź 2020, 00:18\nW końcu leśniczy zgonił Cię z leśnej wieży;)\nKadłub super wygląda. Kaziu, te dechy na pokład to z jakiego drewna ciąłeś?\nprzez kagra » 16 Paź 2020, 11:07\nDzięki.Adam te dechy to olcha.Zamówiłem w tartaku tam gdzie tną sztachety.Napisałem jakie potrzebuję i po miesiącu przysłali.Dechy są solidnie wysuszone i wysortowane tak jak chciałem.Olcha to super materiał dla modelarzy.Pozdrawiam.K.\nprzez kagra » 29 Paź 2020, 20:25\nGretingi krok po kroku.Zaznaczę tylko,że rozcinałem bardzo cienką piłką 0,5mm.\nprzez kagra » 04 Lis 2020, 18:55\nGłówny pokład z gretingami już przyklejony.Przy okazji dorobiłem ster i kluzy.\nprzez kagra » 18 Lis 2020, 17:15\nTrochę się nadłubałem .Materiał jabłoń z ogrodu Adama .Dobrze wysuszona.Złocenia spray akrylowy, wysoki połysk.Nobilitacja lwa korona z bristolu utwardzona dwukrotnie klejem.\nWyszło jak wyszło.Przynajmniej mam zabawę na te smutne dni .\n3.JPG (135.35 KiB) Obejrzany 327 razy\n4.JPG (136.53 KiB) Obejrzany 327 razy\n6.JPG (141.93 KiB) Obejrzany 327 razy\n7.JPG (139.96 KiB) Obejrzany 327 razy\n8.JPG (137 KiB) Obejrzany 327 razy\n9.JPG (139.49 KiB) Obejrzany 327 razy\n10.JPG (140.16 KiB) Obejrzany 327 razy\n11.JPG (139.65 KiB) Obejrzany 327 razy\n3 użytkowników\ti 569 gości\tonline


Rozwodnienie kapitału (dilution) w startupie. Co to jest? | PEC\nTematem niniejszego tekstu jest rozwodnienie kapitału (dilution) w startupie czy spółce w ogóle. Rozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników następuje wtedy, gdy do startupu wchodzi nowy inwestor, czyli udziały nowej emisji są obejmowane przez inne osoby niż dotychczasowi wspólnicy.\nKażdy przedsiębiorca, który rozpoczyna poszukiwanie kapitału musi się nastawić na to, iż będzie musiał nie jeden raz “dzielić się” swoją firmą i jej sukcesem z inwestorami i pracownikami czy konsultantami.\nPierwszymi inwestorami w startupie są zazwyczaj członkowie rodziny, anioł biznesu czy fundusz Venture Capital, inwestujący w projekty na etapie zalążkowym (seed).\nWraz z rozwojem startupu prawdopodobne będą kolejne rundy inwestycyjne.\nKażda nowa emisja udziałów będzie powodować zmianę struktury udziałowej (cap table), a konkretnie – zmniejszenie udziału procentowego przedsiębiorcy w kapitale zakładowym spółki. Z każdym nowym kapitałem, przedsiębiorca ma szansę na dalsze zwiększenie wartości firmy.\nW „normalnym” scenariuszu, rozwojowi startupu będzie towarzyszył wzrost wyceny firmy (wartości). Oznacza to, że zmniejszenie udziału procentowego w firmie zostanie „zrekompensowane” przez zwiększenie wartości posiadanych udziałów.\nZnajdują się tam również inne teksty z zakresu negocjacji z inwestorem, wyceny startupu czy ogólnie z zakresu finansowania startupu.\nMoże zainteresuje Cię na przykład Inkubator i akcelerator. Co to jest? Jak działają?\nOczywiście, nie wszystkie startupy będą szły tą ścieżką. Bardzo wiele firm nie zrealizuje przyjętych biznes planów. W rezultacie przedsiębiorcy (założyciele) będą zmuszeni wyemitować udziały o niższej cenie emisyjnej niż cena w poprzednich emisjach.\nW rezultacie, udział procentowy przedsiębiorcy w kapitale zakładowym firmy obniży się bez jednoczesnego wzrostu wartości tych udziałów.\nRozwodnienie kapitału (dilution) – definicja\nRozwodnienie kapitału (po angielsku dilution) to zmniejszanie się udziału procentowego dotychczasowych wspólników w kapitale zakładowym spółki w wyniku objęcia nowych udziałów w spółce przez nowego wspólnika.\nRozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników następuje zawsze wtedy, gdy udziały nowej emisji są obejmowane przez inne osoby niż dotychczasowi wspólnicy.\nW celu niedopuszczenia do rozwodnienia własnych udziałów, dotychczasowi wspólnicy powinni uczestniczyć, proporcjonalnie, w podniesieniu kapitału. W taki sam sposób może przeciwdziałać rozwodnieniu każdy ze wspólników osobno.\nDla dotychczasowych wspólników, skutki rozwodnienia kapitału będą uzależnione od dwóch czynników, które poniżej opisuję:\nPoniżej przedstawiam kilka stosunkowo prostych scenariuszy związanych z podniesieniem kapitału w spółce, które przybliżą zjawisko rozwodnienia kapitału.\nPrzykładowy scenariusz „klasycznego” podniesienia kapitału przedstawiam poniżej. Zakładam, że cena emisyjna za jeden udział jest równa cenie nominalnej.\nW przedstawionym powyżej scenariuszu do podniesienia kapitału w spółce dochodzi „po nominale”. Oznacza to, że inwestor obejmuje udziały po tej samej cenie jak dotychczasowi wspólnicy.\nDotychczasowi wspólnicy „oddają połowę spółki” w zamian za nowy kapitał. Udział procentowy dotychczasowych wspólników spada, ale jednocześnie wzrasta wartość kapitałów spółki na skutek objęcia nowych udziałów za gotówkę przez inwestora.\nWejścia kapitałowe w spółki, gdzie wartość nominalna udziałów była równa ich cenie emisyjnej, były bardzo często przeprowadzane w przeszłości przez fundusze VC działające w ramach programu POIG 3.1.\nPowodem takiego stanu rzeczy były niejasności związane z możliwością stosowania formuły „agio” przez fundusze przez pierwszych kilka lat realizowania programu.\nRozwodnienie kapitału – znaczenie wielkości nowej emisji\nDla spółki, nowa emisja to nowy kapitał, który umożliwia dalszy jej rozwój i szansa na zwiększenie jej wartości.\nDla dotychczasowych wspólników, nowa emisja udziałów zawsze będzie oznaczać zmniejszenie ich udziału procentowego w kapitale zakładowym. Innymi słowy, im większa jest emisja nowych udziałów tym większe będzie rozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników.\nrozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników spowodowało, iż ich łączny udział procentowy spadł ze 100% do około 16,7%,\nW powyższym scenariuszu, spółka uzyskuje stosunkowo dużo nowego kapitału. Jednak jednocześnie, ze względu na podniesienie kapitału według wartości nominalnej, dochodzi do znaczącego rozwodnienia kapitału dotychczasowych wspólników.\nDotychczasowi wspólnicy tracą praktycznie wpływ na spółkę i zostają zmarginalizowani. W takiej sytuacji motywacja obu przedsiębiorców w przyszłości będzie niska.\nWpływ nowej emisji udziałów z nową ceną na rozwodnienie kapitału\nWpływ rozwodnienia kapitału na dotychczasowych wspólników i spółkę będzie uzależniony również od ceny za jaką obejmowane są udziały nowej emisji. Szczególnie duże znaczenie będzie miał fakt, czy udziały nowej emisji są obejmowane według ceny emisyjnej wyższej czy niższej niż cena emisyjna poprzedniej emisji.\nWpływ nowej emisji z wyższą ceną emisyjną na rozwodnienie kapitału\nJeśli nastąpił wzrost wartości spółki od momentu rozpoczęcia przez nią działalności to pozyskany kapitał wpłynie do spółki przy wyższej wartości rynkowej za jeden udział.\nW warunkach polskich oznacza to, iż nowy wspólnik obejmie udziały o wartości nominalnej ustalonej w umowie spółki (np. 100 złotych), ale wg ceny odpowiadającej warunkom rynkowym, czyli cenie emisyjnej.\nInnymi słowy, im wyższa cena emisyjna za jeden udział tym mniejsze rozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników.\nW wyniku zastosowania ceny emisyjnej wyższej niż cena nominalna powstaje różnica, tzw. agio. Zasila ona kapitał zapasowy spółki, stanowiący jeden z elementów składowych kapitałów własnych spółki z o.o.\nW celu zobrazowania skutków emisji nowych udziałów obejmowanych po wyższej cenie rynkowej (emisyjnej) przyjmę założenia z ostatniego scenariusza.\nW scenariuszu tym efekt rozwodnienia kapitału był dewastujący dla dotychczasowych wspólników. Wprowadzę też wyższą cenę emisyjną w nowej emisji udziałów, czyli cena emisyjna (rynkowa) za udział = 400 złotych, a cena nominalna = 100 złotych:\nrozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników spowodowało, że ich łączny udział procentowy spadł ze 100% do około 44,4%,\nOpisany powyżej scenariusz to najbardziej pożądany scenariusz w rzeczywistości startupu i przedsiębiorcy.\nW tym scenariuszu spółka pozyskuje finansowanie i następuje rozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników. Jednak, ze względu na wzrost wartości spółki, to rozwodnienie kapitału jest mniej bolesne.\nWpływ nowej emisji z niższą ceną emisyjną za 1 udział\nW przypadku inwestycji Venture Capital bardzo często startupy nie realizują zakładanych celów biznesowych. W związku z tym nie są w stanie pozyskać nowego kapitału przy wycenach na poziomie poprzednich emisji.\nDochodzi wtedy do emisji nowych udziałów według ceny emisyjnej za jeden udział poniżej ceny emisyjnej z poprzedniej emisji.\nW celu opisania omawianego przypadku wykorzystam poprzedni scenariusz.\nDodatkowo, założę, że w następnym etapie nastąpi kolejne podniesienie kapitału z ceną emisyjną (200 złotych za jeden udział) niższą niż wcześniejsza (400 złotych za jeden udział):\nrozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników spowodowało spadek ich łącznego udziału procentowego ze 100% do około 44,4% (wspólnicy posiadają, jak poprzednio, po 1.000 udziałów, ale udział każdego z nich w kapitale wynosi około 22,2%).\nrozwodnienie kapitału dotychczasowych wspólników (w tym również Inwestora I) spowodowało, iż ich łączny udział procentowy spadł ze 100% do 60%;\nTen scenariusz jest najmniej korzystny dla dotychczasowych wspólników ze wszystkich, które powyżej opisałem. Spółka pozyskuje kapitał, ale kosztem znaczącego rozwodnienia kapitału tych wspólników.\nOgraniczanie rozwodnienia przez inwestora\nInwestorzy Venture Capital zazwyczaj ograniczają efekt takiego rozwodnienia kapitału poprzez stosowanie klauzul przeciw-rozwodnieniowych (anti-dilution). Przerzucają one na przedsiębiorcę cały koszt rozwodnienia kapitału lub przynajmniej jego część .\nTags: cap tabledilutionfinansowanie firmyfinansowanie startupuinwestycja w startupklauzulanegocjacjepozyskanie finansowaniapozyskanie inwestorapozyskanie kapitałuprivate equityrozwodnienierundy inwestycyjnestartupterm-sheetumowa inwestycyjnaVenture Capitalwycena firmy\nNext story Ograniczenie rozwodnienia kapitału – klauzule funduszu\nPrevious story Amortyzacja. Co to jest? Na czym polega?


Bilety24 – COMEDY QUEEN | DZIECIAKI DO KINA, Poznań\nCOMEDY QUEEN | DZIECIAKI DO KINA\nKryształowy Niedźwiedź BERLINALE 2022 - Nagroda Dziecięcego Jury Generacji Kplus\nComedy Queen to cudowna opowieść o miłości, odwadze, tęsknocie, żałobie i śmiechu. Film na podstawie nagradzanej powieści Jenni Jägerfeld - autorki uznawanej w Szwecji za współczesną Astrid Lindgren. Przygotujcie się na seans podczas którego w jednej minucie parskacie śmiechem, a w kolejnej zalewacie się łzami. Nie ma drugiego takiego filmu łączącego najwspanialszy humor z najciemniejszym mrokiem.\nSasza ma 12 lat i marzy, aby zostać "comedy queen". Jej mama zawsze mawiała, że są ludzie, którzy mają do tego dryg. Ale mama Saszy nie żyje. Z powodu depresji popełniła samobójstwo. Sasza wie, że musi zrobić wszystko inaczej niż mama, żeby mieć inne życie. Zaczyna więc... Po pierwsze, obciąć włosy, bo wszyscy mówią, że wyglądam jak mama.... Po trzecie, nie czytać książek, bo mama czytała, a się zabiła... Po siódme... Po dziesiąte - zostać Comedy Queen!\nKryształowy Niedźwiedź BERLINALE 2022 - Nagroda Dziecięcego Jury Generacji Kplus Comedy Queen to cudowna opowieść o miłości, odwadze, tęsknocie, żałobie i śmiechu. Film na podstawie nagradzanej powieści Jenni Jägerfeld - autorki uznawanej w Szwecji za współczesną Astrid Lindgren. Przygotujcie się na seans podczas którego w jednej minucie parskacie śmiechem, a w kolejnej zalewacie się łzami. Nie ma drugiego takiego filmu łączącego najwspanialszy humor z najciemniejszym mrokiem. Sasza ma 12 lat i marzy, aby zostać "comedy queen". Jej mama zawsze mawiała, że są ludzie, którzy mają do tego dryg. Ale mama Saszy nie żyje. Z powodu depresji popełniła samobójstwo. Sasza wie, że musi zrobić wszystko inaczej niż mama, żeby mieć inne życie. Zaczyna...


„Dziewczyna z pamiętnika. W poszukiwaniu Rywki z łódzkiego getta” - Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu\nStrona główna / Wydarzenia / Aktualności / „Dziewczyna z pamiętnika. W poszukiwaniu Rywki z łódzkiego getta”\nNa wystawie znajdują się również unikalne historyczne artefakty i dokumenty pochodzące z muzeów z Polski, USA, Izraela, Niemiec i Belgii. Korale, naparstek, stalówka - stanowią przejmujące świadectwo dokumentujące personalny wymiar zagłady, wymiar który tak łatwo pominąć ucząc o Holokauście.\nPrzygotowanie tej wystawy nie byłoby możliwe, gdyby nie pomoc i zaangażowanie dr Anity Friedman z Jewish Family and Children’s Services w San Francisco.\nWystawa powstała dzięki wsparciu Koret Foundation w uznaniu zasług Tadeusza Taubego.


Home > Wystawy > Archiwum Wystaw\n:: ARCHIWUM WYSTAW\n<< 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 ...71 >>\n:: Słowo kluczowe\n- wszystkie - 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021\n- wszystkie - Galeria Willa Galeria Bałucka Galeria Chimera Ośrodek Propagandy Sztuki Galeria Re:Medium Inne\n:: Artyści alfabetycznie A B C D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S T U V W Y Z Ź Ż\nMalarstwo Rysunek Fotografia Design MFG Grafika Rzeźba Multimedia Obiekty i instalacje Tkanina Inne\nmalarstwo, grafika, obiekty\nwernisaż: transmisja live na stronie głównej naszego facebooka 19.06.2020, godz. 17.00\n18.06.2020 - 30.08.2020\nlink do fb Galerii https://www.facebook.com/mgslodz/ kuratorki: Małgorzata Laurentowicz-Granas, Monika Nowakowska Jan Czarny (wł. Jan Czerny) to poeta, prozaik, satyryk, tłumacz, autor wielu tekstów krytycznych z zakresu literatury i sztuki, tekstów estradowych, felietonów, scenariuszy filmów animowanych i dialogów dubbingowych; mala...\nwernisaż: on-line na facebooku Galerii - 12.06.2020, godz. 18.00\n13.06.2020 - 16.08.2020\nFilm z wernisażu dostępny pod linkiem https://www.youtube.com/watch?v=_zIdi5jFr2Q kurator: Dariusz Leśnikowski Dorota Sak nieprzerwanie szuka właściwych form dla wyrażenia osobistych przeżyć, równocześnie odwołując się do wielowiekowej spuścizny kulturowej i cywilizacyjnej. Jej prace z jednej strony ukazują i interpretują rzeczy codzien...\nMichał Batory. Retroperspektywa\n14.03.2020 - 20.06.2020\nkurator projektu: Lucas Dymny kuratorka wystawy w Galerii Re:Medium: Dominika Pawełczyk Miejska Galeria Sztuki w Łodzi wraz z Alliance Française Łódź, Muzeum Fabryki oraz Galerią Ultramaryna zaprasza na cykl wystaw RETROPERSPEKTYWA. W czterech wnętrzach zaprezentujemy pełne spektrum działań artystycznych Michała Batorego, polskiego grafika-pla...\nwernisaż: 28.02.2020, godz. 17.00\n28.02.2020 - 21.06.2020\nkuratorka: Adriana Michalska W swojej twórczości artysta często podejmuje motywy architektoniczne wynikające z procesu eksploracji miast, przez co stara się wejść w dialog z otoczeniem. Pozwala to poczuć artyście emocje z związane miastem, by następnie je utrwalić na powierzchni płótna. Jego twórczości można łatwo przypisać miano pejzaży miejsk...\nWłasność przyciąga obecność\nwernisaż: 20 luty 2020, godz. 18.00\n20.02.2020 - 07.06.2020\nkuratorka: Adriana Michalska Natalia Rybka podejmuje wyzwanie oddania duchowości. Ikoniczny sposób przedstawiania stał się bodźcem do refleksji nad możliwością zapisu niematerialnej rzeczywistości. W ikonografii każdy kolor ma swoją konkretną symbolikę, a wiedza pozwala głębiej wchodzić w jego znaczenie. Zieleń, która jest wszechobecna w malars...


Ciąg dalszy świetnych wiadomości - Rzecz o Innowacjach\nStrona główna Redakcja poleca Ciąg dalszy świetnych wiadomości\nKolejny naukowiec został prelegentem naszego 5. Forum Inteligentnego Rozwoju.\nPrzedstawiamy Wam dr hab. Grzegorza Siebielca!\nDr hab. nauk rolniczych, profesor Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach IUNG-PIB. Od 2012 r. kierownik Zakładu Gleboznawstwa Erozji i Ochrony Gruntów.\n– Jego główne zainteresowania badawcze to ochrona gleb, procesy zanieczyszczenia gleb i ich remediacji, zmiany użytkowania gruntów, wpływ urbanizacji na zasoby glebowe, bezpieczne wykorzystanie odpadów w ramach gospodarki cyrkularnej. Brał udział w 15 międzynarodowych projektach, w tym w ramach 5, 6, 7 Programu Ramowego, Horyzontu 2020, programu Central Europe.\n– Ma doświadczenie w koordynacji pakietów roboczych w projektach międzynarodowych. W latach 2010 – 2017 koordynator krajowego monitoringu jakości gleb. Krajowy reprezentant ds. gleb w sieci EIONET, Common Forum on Contaminated Land i Globalnym Partnerstwie dla Gleb (Global Soil Partnership). Kierownik projektu NCN na temat skutków rozprzestrzeniania się pierwiastków ziem rzadkich w środowisku oraz możliwości ich odzysku. Otrzymał nagrodę MRiRW za prace wdrożeniowe w zakresie wyznaczania obszarów do wsparcia ze środków unijnych oraz 4 nagrody Dyrektora IUNG-PIB za badania naukowe.\n– Odbył staże naukowe w United States Department of Agriculture oraz Ohio State University. Autorlub współautor wielu publikacji w czasopismach naukowych z Impact Factor. Ekspert Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisji Europejskiej w zakresie zrównoważonego rolnictwa a szczególnie zagadnień dotyczących gleb. Zaangażowany w działania zwiększające świadomość roli gleb w osiąganiu celów zrównoważonego rozwoju oraz tworzące wiedzę i narzędzia sprzyjające ochronie gleb.\nPoprzedni artykułNie straszny im stres i wysoka temperatura!\nNastępny artykułCzas przedstawić kolejnego prelegenta!


Międzynarodowy Dzień Kropki z klasą Ia - Biblioteka i Ośrodek Animacji Kultury Gminy Gołcza\nMiędzynarodowy Dzień Kropki z klasą Ia\nNiepozorna kropka doczekała się swojego święta. W tym roku obchodziliśmy je razem z pierwszoklasistami. Zajęcia rozpoczęliśmy od wyścigu kropek. Wygrana wymagała dużego szczęścia w rzucie kostką. Niewątpliwie w tym dniu szczęście sprzyjało drużynie chłopców, którzy kilkukrotnie wyrzucili największą liczbę oczek.\nOczywiście na zajęciach nie mogło zabraknąć historii o kropce zawartej w książce o tym samym tytule. To opowieść o talentach, które kryją się w każdym z nas. Przygodę ze sztuką i malowaniem wystarczy zacząć od kropki, tak jak bohaterka tej historii, która kropkę uczyniła tematem swojej pierwszej szkolnej wystawy.\nZainspirowani tą historią też stworzyliśmy własne kropkowe dzieła. Głównym tematem była kropka w odsłonie jesiennej. Kropkowe drzewa zostały wykonane różnymi technikami min: z bibuły, plasteliny, kropek z dziurkacza, kropkami z farby oraz dużymi kropkami z kolorowego papieru. Efekty pracy uczniów będą prezentowane w bibliotece do końca października.\nI to już wszystko koniec i KROPKA!\nPani Lucynie Przybyło i klasie Ia dziękujemy za zaproszenie.\nWystawa „Karol Wojtyła. Narodziny” w Centrum Kultury w Gołczy


Pacjenci chorzy na astmę i POChP najbardziej ufają lekarzom i farmaceutom\nDla około 2/3 badanych pacjentów chorych na astmę i POChP najbardziej wiarygodnym źródłem informacji dotyczącym stosowanej przez nich terapii jest specjalista pulmonolog lub lekarz POZ potwierdza badanie Oczekiwania polskich pacjentów w zakresie terapii astmy i POChP zrealizowane przez SW Research.\nNa lekarzy, jako najbardziej zaufaną grupę, wskazują częściej osoby po 40 roku życia. Wśród osób cieszących się zaufaniem pacjentów są również farmaceuci, chociaż ich wskazuje już tylko co trzeci badany. Jaką jeszcze rolę odgrywa lekarz i współpraca z pacjentem w procesie leczenia i jakie są uwarunkowania jego skuteczności?\nTerapie specjalistyczne, takie jak te stosowane u pacjentów z astmą i POChP są zalecane przez lekarza specjalistę na podstawie dokładnie postawionej diagnozy. Na polskim rynku dostępne są różne preparaty i metody leczenia, a wybór tej najwłaściwszej, która zapewni kontrolę nad chorobą, niekiedy może trwać latami. Dlatego jej ustalenie wymaga ścisłej współpracy pacjenta i lekarza. Prof. Tadeusz Pietras, pulmonolog: Wyniki badania potwierdzają, że to lekarz jest tym pierwszym i właściwym podmiotem, który na podstawie bardzo dokładnego wywiadu lekarskiego zaleca odpowiednie leczenie. Wiedza pacjentów na temat astmy i POChP stale rośnie i trafiają do mnie pacjenci, którzy przez lata życia z chorobą przyjmowały różne preparaty. Przychodzą do mnie dzieląc się uwagami, pytają o dostępne terapie, mówią o tym, jak wygląda ich życie na co dzień. Takie informacje pozwalają na indywidualny dobór odpowiedniego leczenia w zależności od stopnia ciężkości choroby. Kluczowe z punktu widzenia lekarza jest ustalenie takiej dawki określonego preparatu, która umożliwi stałą kontrolę nad chorobą.\nNie ma tu mowy o żadnej przypadkowości wyboru leczenia. Słowa te potwierdza również Joanna Bednarczyk-Wąsala, farmaceutka z jednej z aptek w Warszawie: Pacjenci chorujący na astmę i POChP należą do tych, którzy dużo wiedzą na temat swojej choroby i znają różne metody radzenia sobie z nią. Podstawową wytyczną dla nich, ale również dla nas, w codziennej pracy są informacje od lekarza specjalisty lub lekarza prowadzącego. Możemy zgodnie z prawem poinformować pacjenta, że ma możliwość zakupu tańszego zamiennika leku wypisanego przez lekarza, jeśli jest on na rynku dostępny. W takiej sytuacji farmaceuta czyta dokładnie receptę i sięgając po lek musi być pewny, że wydaje odpowiednik zawierający substancję o tej samej nazwie międzynarodowej i tej samej dawce, co lek referencyjny. Jeśli farmaceuta ma jakiekolwiek wątpliwości co do wydania preparatu, powinien odesłać pacjenta do lekarza lub samodzielnie się z nim skontaktować. Bezpieczeństwo pacjenta pełni tu rolę nadrzędną i nie ma miejsca na pomyłki.\nTerapia a przestrzeganie zaleceń lekarskich\nProf. Tadeusz Pietras: Uzyskanie kontroli nad astmą jest to proces, w którym kluczową rolę odgrywa współpraca lekarza i pacjenta. Powinna polegać ona na szczegółowym omawianiu celu badania oraz postępów w leczeniu oraz na edukacji pacjenta. Warto opracować tzw. indywidualny plan samodzielnego postępowania (guided self-management). Edukacja pacjenta powinna obejmować naukę sposobu podawania leku, (np. obsługę korzystania z inhalatora), ale również informację o możliwości wystąpienia skutków ubocznych i sposobów postępowania w takiej sytuacji. Aktywne włączenie pacjenta w proces leczenia pozwoli mu zrozumieć swoją chorobę i kontrolować we współpracy z lekarzem oraz zniwelować ryzyko wystąpienia skutków ubocznych.\n1. Lekarz powinien udzielić Ci informacji na temat rodzaju zaleconej terapii. Zrozumienie mechanizmu jej działania pozwoli Ci na lepsze stosowanie się do zaleceń lekarza i kontrolowanie choroby. Poproś lekarza o dokładne wyjaśnienia dotyczące działania terapii oraz jej podawania (np. sposobu używania inhalatora).\n2. Nigdy nie dokonuj samodzielnie zmian w terapii. Nie modyfikuj częstotliwości przyjmowania leku ani wielkości dawki zaleconej przez lekarza. Trzymaj się wytycznych dotyczących stylu życia. W razie wątpliwości, natychmiast zgłoś się do specjalisty i skonsultuj z nim swoje wątpliwości w trakcie wizyty.\n3. Preparaty, które stosujesz kupuj w aptece. Jeśli dany preparat jest niedostępny zapytaj o niego w innej placówce. Farmaceuta może także sprawdzić dostępność stosowanego przez Ciebie preparatu w hurtowni i poinformować Cię o terminie jego obecności w aptece.\n4. Lek, który jest skuteczny u jednego pacjenta, nie musi być dobry dla Ciebie. Podobnie jest z wystąpieniem skutków ubocznych terapii, u jednych pacjentów występują, a u innych nie. Reakcja każdego człowieka na przyjmowane leki może być inna. Zależy ona od stylu życia czy interakcji z innymi, przyjmowanymi lekami. W astmie i POChP ważna jest indywidualizacja leczenia, ustalona przez lekarza. Opinie osób Ci bliskich lub innych pacjentów nigdy nie powinny być dla Ciebie wytyczną do postępowania w Twojej chorobie.\nAstma jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych, w której uczestniczy wiele komórek i substancji przez nie uwalnianych. Przewlekłe zapalenie jest przyczyną nadreaktywności oskrzeli, prowadzącej do nawracających epizodów świszczącego oddechu, duszności, ściskania w klatce piersiowej i kaszlu, występujących szczególnie w nocy lub nad ranem. Epizodom tym zwykle towarzyszy rozlana obturacja oskrzeli o zmiennym nasileniu, często ustępująca samoistnie lub pod wpływem leczenia.\nPrzewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) jest powszechnie występującą, przewlekłą chorobą poddającą się profilaktyce i leczeniu. Cechuje się utrwalonym ograniczeniem przepływu powietrza przez dolne drogi oddechowe, które zazwyczaj postępuje i jest związane z nadmierną reakcją zapalną w oskrzelach i płucach w odpowiedzi na szkodliwe działanie gazów i pyłów, w Polsce najczęściej dymu tytoniowego.\nKomentarze do: Pacjenci chorzy na astmę i POChP najbardziej ufają lekarzom i farmaceutom