Bydgoszcz. Długa rozmowa o mieście, kulturze i obywatelskim zaangażowaniu | Antymatrix\nPiątek upłynął w Bydgoszczy, na wyjazdowym seminarium „Kultura i rozwój”. Przyjechali na nie przedstawiciele Lublina, Poznania, Katowic, Lodzi, Warszawy, Gdańska, Krakowa. Dlaczego do Bydgoszczy? Bo tu już we wrześniu odbył się Kongres Kultury, zakończony ustaleniem, że do końca listopada w mieście zostanie podpisany Bydgoski Pakt dla Kultury. I rzeczywiście, jest taka szansa, że w tym tygodniu zapowiedzi się zrealizują.\nPretekstem do spotkania była rozmowa o społecznej energii, jaką wyzwoliły różne inicjatywy w obszarze kultury podejmowane w polskich miastach. Najważniejszym mobilizatorem stały się starania o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury. Z definicji rywalizację mogło wygrać tylko jedno miasto (tytuł przypadł Wrocławiowi). We wszystkich jednak 11 miastach startujących w wyścigu uruchomiona została bardzo duża aktywność, często nie tylko środowisk związanych zawodowo z kulturą ale i szerszych grup społecznych.\nKultura stała się ie tylko tematem samym dla siebie, lecz pretekstem do rozmowy o mieście, jego rozwoju, partycypacji społecznej w zarządzaniu miastem, o przestrzeni publicznej i jej jakości. Spotkanie w Bydgoszczy pokazało, że dla wszystkich miast ubiegających się o tytuł ESK była traumą. Mimo świadomości ryzyka porażki nikt nie miał prawdziwego planu B. Miasta takie, jak Bydgoszcz, które odpadły w I turze miały ięcej czasu „na pozbieranie się” i zagospodarowanie energii. To właśnie dlatego w Bydgoszczy na „gruzach” ESK został zorganizowany Kongres i trwa dalsza praca. Co ważniejsze, sposób debaty o kulturze w mieście stał się wzorcem do angażowania społeczeństwa w inne ważne dla miasta sprawy.\nW trakcie długiego, trwającego blisko 6 godzin seminarium rozmawialiśmy o doświadczeniach kolejnych ośrodków, szukając zarówno podobieństw, jak i różnic. Wiadomo, że każde miasto jest inne, problemy Poznania są inne, niż Lodzi. Niemniej jednak, wyraźnie było wiele wspólnych wyzwań.\nPo pierwsze, kwestia reprezentacji – energia społeczna o której tu mówimy nie ma konkretnego wyrazu w postaci instytucji, raczej przypomina pozbawiony instytucjonalizacji ruch społeczny. To oczywiście rodzi pytanie, jakie jego uczestnicy mają prawo do wypowiadania się w sprawach całej społeczności? Rzeczywiście, legitymizacja takich działań nie jest jednoznaczna. Można ją jednak wywieść z samej istoty demokracji, która daje prawo do zaangażowania w sprawy publiczne wszystkim obywatelom. Legitymacją dodatkową jest powód ich zaangażowania – jeśli zabiegają o jakość przestrzeni publicznej i działają w imieniu interesu publicznego, a nie interesów branżowych (np. walcząc partykularnie o podniesienie uposażeń dla jakiejś grupy zawodowej), to dodatkowych uzasadnień nie potrzeba.\nOczywiście, powstaje pytanie o definicję interesu publicznego – wszak w jego imieniu działa (w domniemaniu) legalnie wybrana władza publiczna, prezydent miasta i rada. To fakt, zakładając że obie strony działają w tym samym celu, wspólna dyskusja umożliwia określenie priorytetów, a społeczne zaangażowanie z kolei może pomóc władzy publicznej w realizacji swoich zadań.\nOczywiście, tak jest w świecie idealnym, bo jak przytomnie zauważyli uczestnicy spotkania, zagrożeniem jest to, że władza potrafi umiejętnie rozgrywać społeczne zaangażowanie dla realizacji własnych politycznych celów, związanych czasem bardziej z interesem partyjnym, niż publicznym. Ryzyko partykularyzmu jest więc z obu stron, najlepszym sposobem na jego zmniejszenie jest rozmowa wspierana przez wiedzę.\nKwestia wiedzy o tym, co w konkretnej społeczności się dzieje, nie tylko w wymiarze kulturowym, lecz także gospodarczym, społecznym, demograficznym jest kluczowa, by racjonalnie dyskutować o jej rozwoju. Okazuje się jednak, że bardzo mało wiemy o współczesnym polskim społeczeństwie, zwłaszcza gdy chcemy uzyskać obraz o dużej rozdzielczości, opisujące społeczności poszczególnych dzielnic w mieście. Odpowiedzią na ten mankament mają być Obserwatoria kultury powstające w polskich miastach.\nW końcu doszliśmy też do wniosku, że potrzebna jest stała platforma wymiany wiedzy i informacji między różnymi miejskimi ruchami, tak żeby dorobek poszczególnych ośrodków był dostępny dla wszystkich. Doskonałe, choć wyczerpujące ze względu na swą intensywność spotkanie. Chętnych zapraszam do obejrzenia zarejestrowanego materiału wideo.\n28 listopada o godz. 18:04\t69808\nJezeli chodzi o „wymiane doswiadczen” to ciekaw jestem ile jeszcze milionow poplynie, zanim ktos „sprytny” wpadnie na pomysl zalozenia zwyklego php-forum, dostepnego dla kazdego, w kazdej chwili, z kazdego miejsca. Na dodatek zarabiajacego na siebie reklamami.\npolish joke ( dawniej: artytofob )\n29 listopada o godz. 0:20\t69814\nSzkoda tylko, że Spotkanie w Bydgoszczy pokryło się z Ogólnopolskim Zjazdem Inkubatorów Kultury w Szczecinie. Część z ekip musiała właśnie wybrać jedno z tych wydarzeń. A co do planów B poszczególnych miast biorących udział w ESK 2016, to niestety taka była prawda. Każde z nich z pewnością myślało, że „jakoś to będzie”. Chociaż instytucja Gdańsk 2016 została obroniona, a w Katowicach odkryto moc kultury w zmienianiu postrzegania miasta (ostatnia ogólnopolska akcja „Inwazja Kultury”). Choć zdaje sobie sprawę, iż nie jest tak we wszystkich miastach starających się o ten tytuł.\n29 listopada o godz. 9:36\t69816\n@polish joke: nie trzeba było spotkać się w Bydgoszczy, żeby mieć pewność, że kumulacja i wymiana zer i jedynek jest warunkiem koniecznym, ale nie wystarczającym, grupowej kreatywności. Póki co nie dysponujemy jeszcze technologiami reprezentującymi komunikaty niewerbalne w takim stopniu, że spotkanie przestaje mieć sens. Nawet jednak gdybyśmy dysponowali, to – w kontekście kryzysowym – nic nie zastąpi sieci relacji, oraz instytucji, budowanych w oparciu o zaufanie. W Bydgoszczy tak było.\nZ php-forum żart – tynfa wart!\n(warto pamiętać, że „tynf” to była moneta bita w trzech mennicach w Polsce, min. bydgoskiej)\n1 grudnia o godz. 11:29\t69824\nKatowicka Inwazja kultury jest kontynuacją kampanii promocyjnej Miasto Wielkich Wydarzeń, która została zapoczątkowana jeszcze przed staraniami o tytuł ESK (zresztą sama kampania, mimo iż dotyczy kultury, jest nieco obok przekazu Miasta Ogrodów).\nJeśli chodzi o plan B – realizacja programu Miasto Ogrodów została wpisana do strategii rozwoju kultury w mieście. Nowa (od września) instytucja Katowice – Miasto Ogrodów przygotowuje obchody 150. rocznicy miasta w 2015 roku. Szczegóły programu na najbliższe 4 lata przedstawione zostaną mniej więcej w połowie grudnia. Póki co miasto utrzymuje deklarowany we wnioskach aplikacyjnych budżet (z wyłączeniem środków europejskich i – przynajmniej na ten moment – marszałkowskich).\n3 grudnia o godz. 1:39\t69829\npolish joke: „ile jeszcze milionow poplynie, zanim ktos ?sprytny? wpadnie na pomysl zalozenia zwyklego php-forum, dostepnego dla kazdego, w kazdej chwili, z kazdego miejsca.”\nTakie cos istnieje od czasow gdy nie bylo jeszcze Internetu i nazywa sie USENET. Proponuje sie zainteresowac. Polskie „community” USENETowe jest dosyc aktywne mimo malajacej popularnosci tegoz.


żłobek jako właściwe rozwiązanie | deaconsschool.co.uk - edukacja oraz pomoc w nauce\nHome » żłobek jako właściwe rozwiązanie\nMnóstwo młodych rodziców staje przed dylematem co zrobić z potomkiem z chwilą powrotu mamy do pracy. Każdy rodzic pragnie, aby zapewnić swojemu dziecku najlepszą ochronę i rozwój.\nJak każdemu wiadomo, najlepszą troskliwość może zagwarantować własna babunia, ale niestety większa część babć w dalszym ciągu pracuje zawodowo, toteż właściwym rozstrzygnięciem jest żłobek prywatny warszawa.\nZgodnie z ustawą opiekunem w żłobku może być osoba mająca kwalifikacje pielęgniarki, położnej, opiekunki dziecięcej, pedagoga wychowania przedszkolnego, nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej, lub pedagoga opiekuńczo wychowawczego. I oczywiście taka kadra w prywatnym żłobku doskonale zajmie się powierzonymi im dziećmi.\nWłaściwy rozwój dziecka już od pierwszych momentów jego życia, to kwestia bardzo ważna. Istotne są również zabawa, edukacja i bezpieczeństwo maluszka. W związku z tym tak istotne jest należyte wyposażenie. Bezpieczne kojce dla dzieci i osesków, zabawki, bądź maty powinny posiadać odpowiednie certyfikaty. Żłobek jest umeblowany w nadzwyczaj bogatą paletę produktów, jaka obejmuje składane domki, oraz tunele dla dzieci będące interesującym rozwiązaniem dla aktywnych maluszków, czy też metodą na aktywizację tych bardziej ociężałych.\nniepubliczny żłobek ochota naucza najmłodszych współpracy, rozstrzygania sporów i naturalnie dzielenia się z pozostałymi. Dzięki żłobkowi dziecko przyswoi każde te umiejętności wcześnie i nie będzie miało z nimi kłopotów w przedszkolu. Jadłospis przystosowany jest do potrzeb malutkich latorośli. Mamy więc pełne przekonanie, że zapewniane są im wszelkie nieodzowne składniki. To ważne, bowiem w domu często nie ma czasu na przygotowanie perfekcyjnie zbilansowanych pokarmów.\nRodzice latorośli z nietolerancją żywnościową również mają zapewnione poszczególne rozwiązanie w kwestii żywienia. Podobnie jak w przypadku jadłospisu, zabawki w dobrym żłobku są prawidłowo dobrane do wieku i umiejętności dzieci. Zabawy, które prowadzą opiekunki są natomiast nakierowane na postęp brzdąców. Za żłobkami przemawia fakt, że umieszczenie dziecka w żłobku jest tańsze od wynajęcia odpowiedniej opiekunki.


Dzieciarnia | DYLEMATY WREDNEJ BABY\nArchiwa kategorii: dzieciarnia\nCóż… niewykluczone, że posypią się na mnie gromy, gdyż głosić będę to, co obecnie niemodne i nie-trendy.\nOd ładnych paru, a może nawet paru-nastu lat często słyszy się, że dziecko jest najważniejsze, dziecko jest centrum wszystkiego itp. itd. Ja się z tym nie zgadzam. Dziecko chowane w poczuciu, iż jest absolutnie najważniejsze, nie zrozumie, jak powinno funkcjonować społeczeństwo. Nie pojmie tej prostej prawdy, że żyjemy przede wszystkim dla innych a nie tylko dla siebie. Takie dziecko skupiać się będzie na sobie. Ja to… ja tamto… daj MI… ja muszę… ja mam prawo…\nJako matka uważam, że jestem tak samo ważna, jak moi synowie.\nJako nauczyciel uważam, że moi uczniowie są tak samo ważni w szkole, jak ja czy obsługa administracyjna placówki.\nNajważniejszy jest człowiek. Nie dziecko.\nOkazuje się, że nie jestem odosobniona w swoich poglądach. Na szczęście. Tu i ówdzie zaczyna się przebąkiwać, że modne od jakiegoś czasu psychologiczno-pedagogiczne poglądy może niekoniecznie są słuszne. Czyżbyśmy wreszcie zaczynali dostrzegać, że wychowujemy pokolenie egoistów? Niejednokrotnie niesamodzielnych? Albo i krnąbrnych?\nPewien człowiek napisał książkę „Sześć podstawowych zasad. Jak wychować zdrowe i szczęśliwe dzieci”. To John Rosemond. Mądry gość. Twierdzi, że dziecko należy zdjąć z piedestału, o ile naprawdę chcemy, by było szczęśliwe i spełnione jako człowiek.\nJak więc utrudnić życie dziecku, by było mu łatwiej?\n1. Dziecko to nie partner.\nWydaje się jasne, prawda? Nie może być mowy o partnerstwie, skoro odpowiedzialność leży tylko po jednej stronie – rodzica. Nie można być kumplem własnego dziecka. Ono tego nie chce. Ono pragnie, by ktoś był za nie odpowiedzialny, wyznaczał granice, otoczył opieką. Kumple są od czegoś innego.\n2. Odrobina stresu jest potrzebna.\nNie tylko stresu. Złości, frustracji. To uczucia konieczne, hartujące dziecięcą psychikę. Jeśli zaznamy totalnej sielanki jako dzieci, nie poradzimy sobie z trudnymi sytuacjami jako dorośli.\n3. Słowo „nie” jest niezbędne. Stosuj kilka razy dziennie.\nNie ma nic gorszego, niż zgadzanie się na wszystko. Mówienie „tak”, no bo głupio powiedzieć „nie” i sprawić przykrość. A ta przykrość jest konieczna. Czy w życiu zawsze słyszymy „tak”? Odmawiajmy dziecku, niech się uczy od małego, bo life is brutal.\n4. Słuchaj opinii swojego dziecka, ale niekoniecznie bierz je pod uwagę.\nKażdy ma prawo do tego, by zostać wysłuchanym, co nie znaczy, że wszyscy wokół zastosują się do tego, co mówi. Jest dla mnie oczywiste, że dziecka trzeba wysłuchać, ale też rozsądnie wyważyć, kiedy powinno się wziąć pod uwagę jego opinię a kiedy nie.\n5. Potrzeby mają górować nad zachciankami.\nTe pierwsze obowiązkowo zapewniamy. Na drugie uważamy. I to do nas – rodziców należy decyzja o tym, co jest potrzebą a co zachcianką.\n6. Posłuszeństwo jest ważne.\nDziś, w czasach, kiedy w gazetach podkreśla się, że dziecko NIE MA BYĆ grzeczne, moje pisanie o posłuszeństwie może wydać się co najmniej dziwne. Mam to gdzieś, wybaczcie. Uważam, że aby odnaleźć się w życiu, w otaczającym nas środowisku, społeczeństwie, trzeba przestrzegać pewnych zasad, wiedzieć, co można a co nie i stosować się do tego. A to nic innego jak bycie grzecznym. Dziecko MA BYĆ GRZECZNE. Powinno mieć ogładę; wiedzieć, jak należy się zachować w rozmaitych sytuacjach; mieć zahamowania, czyli zdawać sobie sprawę, że pewne zachowania są nie na miejscu; dostrzegać potrzeby ludzi wokół. To jest bycie grzecznym. Dziecko, które jest takie, poradzi sobie i jako uczeń, i jako dorosły człowiek.\n7. Czasem musi wystarczyć „Tak ma być!”\nZgadzam się. Wchodzenie z dzieckiem w dyskusję nie zawsze ma sens i uzasadnienie. Niekiedy rodzic ma prawo powiedzieć: Zakładasz czapkę, jest mróz. I już. I nie ma co dyskutować. Masz wrócić do domu o 20. I już. Oczywiście, inaczej to wygląda, kiedy dziecko ma 13 lat a inaczej, gdy ma 6. Wiem jednak z doświadczenia, że tłumaczenie się dziecku ze swoich decyzji bywa niebezpieczne. Jeśli robimy to za każdym razem, młody człowiek zacznie wymagać od nas, byśmy za każdym razem uzasadniali swoje decyzje. A to nie jest nasz obowiązek!\n8. I chyba najważniejsze: dziecko jest ważne, rodzice też, tak samo a kto wie, czy nie bardziej.\nTo my – rodzice wychowujemy nasze pociechy. Ciężko pracujemy na ich utrzymanie. Zarywamy noce, kiedy są chore. Poświęcamy im wolny czas… Dlaczego dzieci mają być ważniejsze od nas? Tylko dlatego, że są po prostu dziećmi? Ja moich synów kocham nad życie, ale to nie znaczy, że sprzedam nerkę, żeby ich zapisać na angielski, jeśli nie będę miała na to pieniędzy z normalnego źródła. Nie będę nosiła ich tornistrów do szkoły, z całym szacunkiem, ale to ma należeć do ich obowiązków. Znajdę czas na ulubiona książkę lub film, mimo że mogłabym w tym czasie pobawić się z którymś z nich. Zrobię to, bo też jestem ważna. W byciu rodzicem nie można zapominać o byciu człowiekiem (kobietą, mężczyzną).\nOczywiście, powyższy punkt nie oznacza, że nigdy nie będę kombinować, żeby coś moim dzieciom zapewnić. Na przykład w grudniu „wskoczyłam” na debet i kupiłam synom PS3. Zamiast tego mogłam na trochę wyjechać w czasie ferii. Dokonałam jednak wyboru. I nie żałuję. Mój syn mi powiedział: Wreszcie nie śmieją się ze mnie w klasie, że nic fajnego nie mam. Uważam jednak, że nie można popadać w przesadę. Nie należy, moim zdaniem, pokazywać dzieciom, że zrobi się dla nich zawsze i wszystko, kosztem własnych potrzeb, marzeń, możliwości. One powinny wiedzieć, że rodzic może dla nich sporo, ale nie wszystko. Bo takie jest przecież życie. Nie da się w nim mieć wszystkiego.\nTo tak w skrócie. Zainteresowanych odsyłam do książki. Warto!\nWpis opublikowany w dzieciarnia, obejrzyj koniecznie i otagowany dyscyplina w wychowaniu, dyskusje z dzieckiem, dziecko na piedestale, John Rosemond, partnerstwo, pragnienia i potrzeby, wychowanie bezstresowe 3 lutego 2015 przez Ruda.\nBezstresowe wychowanie – wróg czy przyjaciel?\nWpadłam niedawno na pewien blog, w którym autorka napisała dość długi tekst o tym, jak to dzieci nie powinny być GRZECZNE… Ciekawe, co? Udowadniała, że grzeczny to – cichy, niedomagający się słodyczy, taki, który nie krzyczy, posłuszny, pokorny, uległy i wiele innych. Potem stwierdziła, że grzeczność zabija indywidualność, kreatywność i asertywność.\nPozwoliłam sobie na krytyczny (acz grzeczny) komentarz. Niestety, nie został opublikowany. Może byłam za mało grzeczna?\nAle dosyć żartów, bo dziś będzie na poważnie.\nJedna z moich koleżanek skomentowała ten artykulik, pisząc, iż cieszy się, że ma niegrzeczne dziecko. Bo fajnie mieć łobuziaka w domu. Hmm…\nKochani, ja Wam nie będę tłumaczyć, co znaczy słowo GRZECZNY, bo myślę, że dobrze wiecie. Autorka blogu dokonała straszliwej, powiedzmy, nadinterpretacji (delikatnie ujmując). Pomyliły się jej pewne definicje i terminy\nJa wszystkim życzę grzecznych dzieci. Dlaczego? Bo grzeczność wiąże się z wysoka kulturą osobistą i umiejętnością przestrzegania pewnych zasad. Człowiek grzeczny zna swoje miejsce, umie odnaleźć się w otaczającym go świecie, m.in z uwagi na to, iż go szanuje.\nWolę grzeczne dzieci. To, że są posłuszne, nie oznacza, że nie są kreatywne czy asertywne. Autorka tamtego bloga twierdziła np., że grzeczny nie umie odmówić. Otóż, grzeczność nie wiąże się z asertywnością. Grzeczny odmówi w sposób kulturalny. Niegrzeczny odmówi prawdopodobnie „po chamsku”. I tyle.\nWolę grzeczne dzieci. Bo wiedzą, w jaki sposób zachować się w rozmaitych sytuacjach. To, że są grzeczne nie oznacza, że są nudne czy stłamszone. Absolutnie.\nI tak sobie pomyślałam, że te niegrzeczne dzieci to w dużej mierze (może nawet największej) efekt bezstresowego wychowania, które jest szalenie modne. A niech sobie dziecko krzyczy, kiedy chce (no, przecież musi otwarcie okazywać swoje emocje); niech robi, co chce (nie wolno zabijać jego indywidualności), niech mówi, kiedy chce…\nOczywiście, i pokrzyczeć czasem trzeba. Ale wszystko w pewnych granicach. Nie wtedy, kiedy nam się podoba.\nOd razu zaznaczam, to, co piszę, nie dotyczy sytuacji wyjątkowych, np dziecięcych dysfunkcji czy poważniejszych chorób, które mogą powodować, nazwijmy to, łobuzowanie dziecka. Piszę o większości dzieci, nie obciążonych żadnymi „brakami”.\nCzy więc wychowywać należy bezstresowo?\nOdpowiedź wydaje się jasna jak słońce. Przynajmniej dla mnie.\nNie ma nic gorszego aniżeli bezstresowe wychowanie. Każdemu potrzebna jest przynajmniej odrobina adrenaliny, poczucia niepewności czy strachu. W rozsądnych dawkach jest to bardzo stymulujące. To tak jak rywalizacja – pobudza do działania, większego wysiłku, lepszej pracy. Oczywiście, pod warunkiem, że nie zamienia się w przysłowiowy wyścig szczurów.\nTymczasem w dzisiejszych czasach, jeżeli nawet tego tak nie nazywamy, „modne” i „trendy” jest wychowywanie dziecka właśnie bezstresowo. Nawet już nie wypada mówić o karaniu. Należy używać określenia „wyciągamy konsekwencje”, jakby słowo „kara” miało wywołać w dziecku jakąś traumę.\nCoraz częściej dzieciom wolno więcej i więcej, nie stawia się im granic albo jakieś stawia, tyle że się ich nie przestrzega. W związku z tym i wymaga się mniej – w zakresie wychowania, tzw. kindersztuby, kultury osobistej itp. Zapracowani (z musu albo z chęci) rodzice zaczynają tracić kontrolę nad poczynaniami własnych pociech.\nTakie wychowanie w domu w naturalny sposób przekłada się na przykład na funkcjonowanie dziecka w szkole.\nDzieci spędzają tam bardzo dużo czasu, zwłaszcza w szkołach niepublicznych. Nierzadko wracają do domów ok godziny 17, 18. Szkoła staje się dla nich drugim domem, wychowawca w pewien sposób drugim rodzicem. Oboje starają się wychowywać młodego człowieka, pomóc mu iść po „dobrej stronie mocy” Jest to jednak proces szalenie trudny. Szkolne systemy oceniania zderzają się bowiem z domowymi systemami oceniania, które bywają tak różne, jak różni są ludzie wokół nas. Póki rodzic współpracuje ze szkołą, podtrzymuje autorytet „belfrów”, istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przypadku jakichkolwiek kłopotów wychowawczych, damy sobie z nimi radę. Niestety, coraz częściej zdarza się, że tego współdziałania brak.\nJakiś czas temu zaszokowała mnie wypowiedź jednej z polskich gwiazd, która w telewizji śniadaniowej stanowczo stwierdziła, że cokolwiek zrobi w szkole któreś z jej dzieci, ona i tak stanie po ich stronie. Nie ma znaczenia, co i w jak dużym stopniu „nabroją”, ona będzie walczyć z nauczycielami w ich imieniu. Po to jest matką, żeby zawsze bronić swoich pociech. Jej wypowiedź szybko znalazła się w internecie i była szeroko komentowana. Wielu osobom spodobało się jej podejście (sic!). A przecież jest ono karygodne! Matka ma kochać, ale jak trzeba, odpowiednio skarcić. Przepraszam, przepraszam – wyciągnąć konsekwencje.\nDziecko, które wie, że cokolwiek zrobi, i tak rodzice go wybronią, staną po jego stronie, ma, moim zdaniem, skrzywiony obraz rzeczywistości. Mało tego, rodzice postępujący jak wspominana gwiazda, wyrządzają mu ogromną krzywdę. Pokazują, że może praktycznie wszystko, jest wolny, a za „psoty” nie spotka go nic złego. Dlaczego więc nie psocić?\nPodobnie dzieje się, gdy w domu nie stawia się granic i od czasu do czasu nie mówi dziecku: Nie, tego ci nie wolno. Są sytuacje, kiedy tak właśnie musi być. Pewnych rzeczy dzieciakom po prostu nie wolno. Nie dotykaj czegoś, co nie jest twoje. Zapytaj o pozwolenie, jeśli chcesz coś wziąć albo coś poważniejszego zrobić. Zwracaj się z szacunkiem do osób, z którymi rozmawiasz. Nie jesteś partnerem rodziców, jesteś ich dzieckiem, a więc nie podnoś na nich głosu. Jeśli ktoś prosi cię o ciszę, uszanuj to. Jeżeli umawiamy się na coś, MUSISZ dotrzymać słowa… I tak bym mogła wymieniać (prawie) w nieskończoność.\nO ile łatwiej byłoby nam wszystkim – w szkole, w domu – gdybyśmy o tym pamiętali. O tym, że nikt nie funkcjonuje dobrze bez granic i poczucia, że NIE WSZYSTKO NAM WOLNO. A zasady są jednak głównie po to, żeby się do nich stosować.\nDzięki mądrze postawionym granicom w domu dziecko lepiej będzie funkcjonować w szkole. Będzie bardziej lubiane. Te niegrzeczne, łamiące zasady są często nielubiane i nieakceptowane przez innych uczniów. A chyba nie chcemy tego dla naszych pociech?\nDziecko, które zna granice i zazwyczaj ich nie przekracza (piszę zazwyczaj, bo nie chodzi mi o to, by hodować w domach anioły tylko zwyczajne dzieciaki), raczej nie zapomni o drugim człowieku i o tym, że pewne zachowania mogą mu przeszkadzać. Będzie pamiętało, że w pewnych sytuacjach czegoś tam nie wolno, a coś absolutnie wypada zrobić. Takie dziecko/uczeń jest bardziej wyczulone na potrzeby otoczenia, nie myśli tylko o sobie i o tym, że wszystko mu wolno, więc będzie to wszystko robić.\nNiedawno dowiedziałam się, że w Wielkiej Brytanii przywrócono kary cielesne dla uczniów. Przesada? Może. Jest chyba tak, że nie tylko w Polsce nauczyciele odczuwają bezradność w zetknięciu się ze złym zachowaniem uczniów. Bo też i co mogą zrobić? Wyrzucić za drzwi nie wolno (niebezpieczne), w kącie postawić? (ryzykowne; wyjdzie, że napiętnujemy ucznia w obrzydliwy, staroświecki sposób), na apelu przy wszystkich skarcić nie wolno (bo narusza się godność osobistą dziecka), z krzykiem też lepiej uważać (jeszcze posądzą o przemoc). No, to co nam zostaje?\nJa nie jestem za tym, żeby dzieci bić, absolutnie. Uważam jednak, że dobrze by było MÓC więcej. Czy naprawdę coś złego stanie się uczniowi, który wystąpi na apelu (w formie kary), a wszyscy inni uczniowie przez chwilę na niego popatrzą? A niech wystąpi, niech się zawstydzi, niech mu będzie głupio… Są sytuacje, kiedy trzeba być bardziej surowym, bardziej stanowczym. To tylko wyjdzie dziecku na dobre. Może jak się teraz zawstydzi, to w dorosłym życiu podobnego błędu nie popełni. A dobrze wiemy, że w tzw. dorosłym życiu błędy mogą człowieka kosztować wiele, oj wiele. Dużo więcej aniżeli w dziecięctwie\nJestem za tym, żeby przestać się „cackać” z dziećmi. Każdy musi znać swoje miejsce w życiu. I dziecko, i dorosły. Ale dorosły będzie je znał wtedy, kiedy nauczy się tego jako dziecko. A dziecko samo tego nie zrobi. Do tego jesteśmy mu niezbędni my-rodzice. Do tego niezbędna jest dyscyplina i w rozsądnej dawce… stres.\nWpis opublikowany w dzieciarnia i otagowany bezstresowe wychowanie, dom i rodzina, dzieci, przestrzeganie zasad, rodzicielstwo, stawianie granic, szkoła, uczniowie, wina i kara, wychowanie, wyciąganie konsekwencji, życie dziecka 20 lipca 2014 przez Ruda.\nO śmierci i nie tylko, czyli ciekawe rozmowy z pięciolatkiem\n- Mamo, a kiedy ja umrę? – maluch pluska się w wannie, ale jak widać naszły go filozoficzne refleksje.\n- Synku, będziesz żył bardzo długo, nie myśl o śmierci – odpowiadam.\n- Mamo, a czy jak będę duży, to będziesz jeszcze żyła?\n- Jasne, misiu-pysiu, będę co prawda stareńka jak nasza śliwa w ogrodzie, ale będę żyła.\n- Będziesz ze mną?\n- Oczywiście, jeśli tylko będziesz chciał – obiecuję, myśląc o tym, że za ileś lat mój skarb pozna jakąś lafiryndę i tyle go będę widziała\n- Mamo, a gdzie idzie się po śmierci? Daleko?\n- No, w pewnym sensie – zamyślam się. Nie jestem specjalnie religijna, to znaczy wierzę głęboko, ale obawiam się, że nie po katolicku. – Idzie się wtedy, a właściwie leci wysoko, wysoko, do nieba, do pana Boga.\n- A do pana Boga – malec kiwa głową. – znam go, pan ksiądz mówił o nim w przedszkolu.\n- A, czyli Go znasz? – uśmiecham się – to fajnie. Jak cię wreszcie ochrzcimy, to poznasz go lepiej (tak, tak, żadna ze mnie katoliczka, dziecko nadal nieochrzczone; problem z rodzicami chrzestnymi, a szopka wokół imprez z okazji chrzcin budzi w nas obrzydzenie… A w ogóle, to po co dzieciom religia w przedszkolu???).\n- A kiedy będę ochrzczony? A co to znaczy?\n- To znaczy – sprytnie omijam pierwsze pytanie – że pan Bóg będzie bliżej ciebie i bardziej będzie cię kochał.\n- Hmmmm – zamyśla się maluch, namydlając swoje ciałko – to chyba chcę być ochrzczony.\n- Ok – ja na to. Czyli klamka zapadła. Trzeba się zebrać. Może w kościele zgodzą się na jednego rodzica chrzestnego?\n- Mamo, a w niebie będę mógł się bawić? Jakie tam będą zabawki?\n- Synku, wtedy będziesz już duży i raczej nie będzie ci się chciało w niebie bawić zabawkami.\n- Acha… Mamo, a ile ty masz lat?\n- Czterdzieści – odpowiadam z godnością.\n- To chyba dużo – stwierdza mój skarb.\n- Co ty – ja na to szybko – wcale nie tak dużo. Czuję się, jakbym ciągle miała trzydzieści, tylko była mądrzejsza.\nSynuś patrzy na mnie z pewną dozą niezrozumienia.\n- A tata ile ma lat? – pyta, ignorując moje kobiece refleksje.\n- Trzydzieści osiem.\n- To tata jest młodszy od ciebie?\n- Ale jest większy, prawda?\n- Oj, tak – odpowiadam, myśląc o 196 cm mojego męża i 159 swoich\n- Mamo, czyli ty umrzesz pierwsza, tata drugi, potem Olo i potem ja?\n- No.. – waham się – w sumie to tak.\n- Ojej – malec smutnieje – dlaczego ja zawsze muszę być ostatni?\n- No, co ty, skarbie, nie smuć się. Po prostu jesteś najmłodszy, dlatego najwięcej życia przed tobą – próbuję go pocieszyć.\n- Nie chcę być sam…\n- Kochanie… – podejmuję szybką decyzję – jeśli chcesz, to poczekam na ciebie.\n- Naprawdę? Zaczekasz? – młody promienieje.\n- Jasne, jeśli chcesz.\n- I pójdziemy do pana Boga razem? Nie będę musiał iść sam?\n- Pewnie. Pójdziemy razem.\n- No, to super. Mogę już wyjść z wanny?\n- Jasne, umyłeś się, to wychodź i się wycieraj.\nNie jestem specjalistką od rozmów o życiu a tym bardziej śmierci czy religii. Pogaduszki takie „uprawiam” intuicyjnie. Nie praktykuję – wierzę i czuję. I tyle. Wiem, że pokusiłam się o pewne kłamstwa w rozmowie z moim synkiem, bo przecież nikt z nas nie wie, kiedy odejdzie z tego świata. Ale czy można pięcioletnie dziecko obarczać już teraz wiedzą – prawdą? Chyba nie.\nWpis opublikowany w dzieciarnia, matka niekoniecznie Polka i otagowany Bóg, chrzciny, niebo, refleksje filozoficzne, religia, rozmowy z dziećmi, śmierć, wychowanie, życie 14 czerwca 2014 przez Ruda.\nKobieta – typ niebezpieczny\nGeneralnie staram się solidaryzować z własną płcią. Dostrzegam wszakże u niej zachowania, z których, moim zdaniem, nic dobrego nie wyniknie, i tu moja solidarność się kończy.\nObracam się w środowisku raczej sfeminizowanym (taki zawód), znajomi z pracy to zwykle kobiety, klienci, których widzę, to najczęściej również kobiety (matki pojawiają się w szkołach częściej niż ojcowie).\nCoraz więcej wokół mnie silnych przedstawicielek mojej płci. Stanowczych, mających swoje zdanie. Bardzo to pięknie. Fakt, że zrobiłyśmy się silniejsze i potrafimy, przynajmniej od czasu do czasu, walczyć o „swoje” cieszy mnie. Obawiam się jednak, że ta nasza siła kiedyś nas zgubi. W tej pogoni za równouprawnieniem (które w 100% i tak nigdy nie nastąpi) i wolnością zapomniałyśmy, że wszystko ma swoje dobre i złe strony. Ta silna kobieta, która prze do przodu, staje się niekiedy na tyle dominująca, że tłamsi własne dziecko.\nO, o tym właśnie chcę dziś napisać (po tym przydługim wstępie :))\nWiduję takie kobiety codziennie. Świetnie zorganizowane, zadbane, atrakcyjne. Pewne siebie. Generalnie, lepiej im nie podskakiwać. Takie samice alfa. Wysiadają (zazwyczaj) z samochodów i… niosą na plecach tornister swego dziecięcia. Hm, gdyby to była zerówka, to ja bym to jeszcze zrozumiała, ale najczęściej widzę przed nimi 10-12-letnich chłopców. Oni „na luzaka” a matka z bagażem. Nawet nie jest im głupio. W sumie to rozumiem. Są do tego przyzwyczajeni, więc dlaczego mieliby w tym widzieć problem?\nInny obrazek. Matka sprawdza, czy jej dziecko jest dobrze ubrane. Zapina mu kurtkę, poprawia szalik, czapkę… Nie, nie mówię to o rodzicach przedszkolaków tylko uczniów ze starszych klas podstawówki. Kobieta oczywiście lepiej wie, jak zapiąć ubranie i na pewno LEPIEJ założy czapkę na głowę.\nBardzo wiele dzieci w wieku 11-13 lat nie jeździ autobusem. Nie mają pojęcia, jak kasuje się bilet. Rodzice, najczęściej mamy, dowożą ich wszędzie i zewsząd przywożą. Wiadomo, wszędzie jest niebezpiecznie. Pedofilia, narkotyki, te sprawy. Najlepiej niech dziecko nigdzie samo nie jeździ. Ja jestem nieodpowiedzialnym potworem. Zdaję sobie sprawę z niebezpieczeństw, a mimo to mój syn jeździ SAM na zbiórki harcerskie i do szkoły. Parę przystanków niby, ale zawsze.\nTe silne matki, które ciężko pracują i walczą o własną pozycję, nie gorszą od pozycji mężczyzny, często okazują zbyt wiele tej swojej siły w zetknięciu z własnym dzieckiem. Niepokoi mnie to zwłaszcza w odniesieniu do chłopców. Ich stanowcze i z „powerem” rodzicielki niejednokrotnie robią wszystko za nich: LEPIEJ posprzątają, ubiorą, uczeszą, umyją, zrobią lekcje, coś naprawią, znajdą. Przygotują śniadanie i kanapki do szkoły, nawet jak dziecię ma już naście lat. A potem taki nastolatek to klasyczna pierdoła, bo niczego wokół siebie nie umie zrobić.\nA potem stawiamy sobie pytanie: gdzie są prawdziwi mężczyźni? Bo jak zaczynają się randki, to nagle przydałby się młodzieniec rozsądny, zorganizowany, poukładany, ZARADNY…\nA gdzie tacy młodzieńcy mają być? Przecież to my – matki, kobiety – zrobiłyśmy z nich kaleki.\nIleż ja razy rozmawiałam z chłopcami o tym, czy ścielą sobie łóżko (rzadko), sprzątają swoje pokoje (mama robi to lepiej), mają jakieś obowiązki (siostra pomaga w kuchni)… A kiedy ich pytam, czy umieliby przyrządzić sobie coś do jedzenia, często patrzą na mnie jak na jakąś wariatkę (przecież mamusia ZAWSZE zrobi jedzonko).\nJa nie wymagam, żeby dwunastolatek potrafił zrobić obiad (choć wiele dziewczynek w tym wieku już to umie), ale kanapkę mógłby umieć zrobić, prawda? herbatę? płatki na mleku, jajecznicę lub jajko na miękko… Jasne, powiecie, kobieta ma wrodzoną do tego smykałkę, stąd dziewczynki się do tego garną a chłopcy nie. Ok. Coś tam pewnie w tej smykałce jest (choć ja do gotowania nie garnęłam się nigdy ;)) Jednak w czasach, kiedy na prawo i lewo krzyczymy, że kobieta ma prawo pracować, spełniać się zawodowo, a w domu mężczyzna powinien jej pomagać, same zastawiamy na siebie pułapkę. Jeśli my-matki nie nauczymy naszych małych mężczyzn podstaw sprzątania, gotowania czy innych tego typu obowiązków, to jakie mamy prawo, żeby później wymagać tego od dorosłych mężczyzn?\nIm człowiek starszy, tym trudniej mu się zmienić czy czegoś nauczyć. Chcesz mieć, babo, faceta, który umie po sobie posprzątać? Wszystko w rękach jego matki. Jak go przyzwyczaiła, że nie musi tego robić i że mamusia ZAWSZE ZROBI to lepiej – będziesz mieć problem. On uzna, że I TY zrobisz to lepiej. Dlaczego ma Ci pomóc w czymkolwiek, skoro jego matka dźwigała za niego plecak do szkoły, jak był w piątej czy szóstej klasie? Dlaczego ma być silny, skoro zawsze silniejsza była jego matka? Bądź TY silna i zrób wszystko.\nOczywiście, być może nie ze wszystkimi silnymi kobietami tak jest. Pracuję w określonym środowisku (choć naprawdę sporym) i mam w związku z tym określone spostrzeżenia. Dlatego nie chcę twierdzić, że ZAWSZE i WSZĘDZIE i ZE WSZYSTKIMI tak jest. Myślę jednak, że coś jest na rzeczy, nawet jeśli nie w tak dużym stopniu, jak o tym piszę.\nGdzieś kiedyś wyczytałam, że przyszłość należy do kobiet. A ja nie wiem, czy to dobrze. Przyszłość powinna należeć do kobiet w takim samym stopniu, jak i do mężczyzn. Równowaga jest najcenniejsza i najzdrowsza.\nWpis opublikowany w dzieciarnia, o kobiecości i otagowany dziecko, feminizm, matka, obowiązki, problemy, rodzicielstwo, równowaga, samica alfa, siła, wychowanie 6 kwietnia 2014 przez Ruda.\nDlaczego siusiaki stoją?\nWy wszyscy dobrze wiecie, dlaczego siusiaki czasem stoją, prawda…?\nRaz stoją, raz nie…\nAle takich powodów czy przyczyn, jakie Wam zaraz przedstawię, na pewno się nie domyślacie. Jestem o tym przekonana.\nOtóż, pewnego razu kąpałam mojego młodszego synka.\nOn uwielbia leżenie w wodzie, bawienie się w niej różnymi zabawkami. Ale przede wszystkim uwielbia przy tym mówić. Wyrzuca z siebie tysiące słów niczym pociski z karabinów. Wszystkie oczywiście mają sens. I staram się, jak mogę, za nim nadążyć a nawet wtrącić czasem słówko. Tylko że czasem po cały dniu pracy, kiedy słyszę 569 słowo, to się, jakby to powiedzieć, wyłączam. I na przykład wychodzę pod pretekstem przyniesienia piżamki (jakiś pretekst zawsze się znajdzie:).\nI tym razem tak perfidnie uczyniłam. Młody radośnie plumkał w wodzie, padało właśnie 678 słowo… Czmychnęłam więc. Po chwili wracam, a maluch zadaje pytanie:\n- Mamusiu, mój siusiak stoi.\n- Co ty powiesz – ja na to – to niech sobie stoi.\n- Ale dlaczego stoi?\n- Pewnie ma już dość twojego leżenia w wodzie i daje ci znak, żebyś już zaczął się myć (ale ja, kurczę, błyskotliwa jestem… a jaki mam refleks… wow\nMały spojrzał na swojego stojącego przyjaciela podejrzliwie:\n- Jak to, on chce się myć?\n- No, pewnie, nie widzisz, że chce? Ja widzę. Wyraźnie daje ci do zrozumienia, że już czas wziąć gąbkę i wymyć wszystko po kolei, jego też.\nMinęło kilka dni. Zastałam któregoś razu mojego młodego siedzącego na fotelu z niewyraźną miną.\n- Co się stało? – pytam go.\n- Mój siusiak zrobił się duży – stwierdził poważnie – nie mieści się w majtkach.\nAż tak? Pomyślałam. Nieźle.\n- A co mu zrobiłeś, że się biedak duży zrobił? – pytam.\n- Niewygodnie mu było w majteczkach, to go musiałem poukładać.\n- Acha – kiwam głową ze zrozumieniem – rozumiem. No, tak, skoro mu było niewygodnie, to trzeba było coś z tym zrobić.\n- Ale dlaczego on się taki duży zrobił, mamusiu?\n- Myślę, że za wygodnie mu się zrobiło, synku. Zostaw go, on sobie sam poradzi. Wyciągnij rękę z majtolek i daj mu spokój, ok?\nNie myślcie, że temat siusiaka w gotowości bojowej się wtedy zakończył. Nie. Zdarzały się dni, kiedy młody przybiegał do mnie goły i krzyczał:\n- Mamo a ja mam wielkiego siusiaka! A Ol ma małego! (Ol to jego brat)\n- Super, synku, cieszę się razem z tobą, ale teraz się już ubierz, bo siusiak się wkurzy i się zmniejszy, i Ol będzie miał większego…\n- Mamo, mamo, to gdzie są moje ubrania! Daj mi je szybko, szybko, proszę ciebie, proszę…\nTak. To był czasy…\nMamusiu, a dlaczego siusiaki stoją? Może czasem się czegoś boją? Co o tym myślisz? Różne wymyślaliśmy na ten temat teorie…\nZa to mój starszy syn, jak był sporo młodszy oczywiście, potrafił rozebrać się do naga i z fascynacją oglądać swoje ciało, kawałek po kawałku. Sam siusialos go specjalnie (przynajmniej wtedy:) nie interesował. Za to całe gołe ciało i owszem.\nPamiętam, że przez krótki czas nawet mnie to niepokoiło, ale postanowiłam nie siać paniki i przeczekać tę fascynację. I chyba dobrze zrobiłam. Naoglądał się i w końcu mu przeszło. Dlatego historie ze stojącym siusiakiem mego młodszego nie robiły już na mnie wrażenia.\nJa nie wiem, czy reagowałam właściwie, czy nie, czy powinnam zacząć wtajemniczać młodego w coś tam (wiadomo w co). Intuicja mi jednak podpowiada, że na to przyjdzie jeszcze czas. Na razie można się tym tematem pobawić\nWpis opublikowany w dzieciarnia, matka niekoniecznie Polka i otagowany ciało, dialog, dyskusja, dzieci, kąpiel, nagość, penis, rozmowy, świadomość, zabawa 4 marca 2014 przez Ruda.\nPieski na dobre sny…\nMój młodszy pięcioletni syn już od dawna zasypia sam. Absolutnie samodzielnie. Wieczorem odwiedza mnie w mojej sypialni, rozmawiamy przed snem. Tak. Jestem dziwną matką. Nie czytam mojemu synowi przed snem (co nie znaczy, że mu w ogóle nie czytam – wręcz przeciwnie:). Nie czekam w jego pokoiku, aż zaśnie. Jestem, jaka jestem.\nTak sobie rozmawiamy, potem ja mówię:\n- Skarbie, już późno, jutro trzeba wcześnie wstać do przedszkola, leć na górę do łóżeczka.\n- A mogę jeszcze w łóżeczku poczytać?\nSpokojnie. Ten z moich synów jeszcze czytać nie umie. Za to uwielbia na dobranoc przeglądać aktualny katalog lego i wyobrażać sobie, który zestaw kupi, ewentualnie, na który zestaw wypadałoby zbierać pieniążki.\n- Jasne, jeszcze chwilkę możesz poczytać – zgadzam się łaskawie. – A dostanę buziaczka?\n- Dziś tak – odpowiada mi wspaniałomyślnie młodsza latorośl. Myślicie, że pięcioletni chłopczyk notorycznie tuli się do swojej mamy i prosi o pieszczoty? Otóż nie. Już zaczyna mówić: O matko, nie całuj już mnie tak, jestem już duży. Albo: Dlaczego znowu mnie całujesz? przecież ci mówiłem, że już nie chcę. A ja wtedy z głupkowatym uśmiechem odpowiadam: Ojej, myślałam, że skoro wczoraj nie chciałeś, to dziś chcesz…\nNo, ale najczęściej się hamuję, bo wiem, że muszę uszanować jego potrzebę niecałowania i nieprzytulania. Wiem, że do pieszczot nie należy zmuszać. Jest to dla mnie trudne, nie ukrywam. Naprawdę. Dlatego jest super, jak młody wieczorem ma ochotę na przytulanki i całowanki.\nDaje mi więc buziaczka i mówi:\n- Dobranoc, mamusiu, miłych snów i miłych zajęć.\n- Dobranoc, kochanie, miłych snów i miłych zajęć – odpowiadam.\nNie pytajcie, dlaczego mój syn życzy mi miłych zajęć, idąc spać. Nie mam pojęcia. Tak jakoś wyszło i oboje podtrzymujemy tradycję:)\nJakiś czas temu, kiedy zajrzałam do niego przed snem, był niespokojny.\n- Mamo, a jeśli będę miał złe sny?\nOho, pomyślałam. Zaczyna się. Starszy też miał taki okres. Pozwalałam mu przychodzić do siebie w nocy, jak śniło mu się coś złego. Efekt był taki, że po prostu zaczął ze mną regularnie spać (pisałam już o tym kiedyś). Mam prawie 40 lat i zdecydowanie większą potrzebę snu niż 10 lat temu:) Od razu zaczęłam więc kombinować, żeby przychodzenie do mnie do łóżka było ostatecznością.\n- No, to co zrobię wtedy, mamo? Jak mi się przyśni coś złego?\n- Nie przyśni się – uspokajam go. – Trzeba myśleć przed snem o czymś przyjemnym i wtedy na pewno się nie przyśni.\n- A jak będę myślał i jednak się przyśni?\n- Po takich przyjemnych myślach na pewno nie.\n- A jak się jednak przyśni? – młody nie daje za wygraną.\nMyśl, myśl, myśl – jak mówił Kubuś Puchatek.\n- Nie ma takiej opcji, żebyś miał złe sny, synku. Masz przecież specjalnego pieska, który chroni przed złymi snami.\n- Jakiego pieska? – zdziwił się mój maluch.\n- No, tego – wskazałam na dziwacznego roboto-psa, którego synuś dostał od babci. Może wreszcie się przyda. – To jest taki piesek, którego trzeba postawić w odpowiednim miejscu i wtedy pilnuje dobrych snów.\n- Taaak? – uśmiechnął się młody.\nPostawiłam roboto-pieska na rogu stołu.\n- Widzisz? Musi stać tutaj, odwrócony tak, żeby mógł na ciebie patrzeć. Teraz jesteś bezpieczny.\nZadziałało. Maluch przespał ileś tam nocy. Bezproblemowo. Bezkoszmarowo.\nKtóregoś razu przyszedł do mnie rano i powiedział:\n- Mamo, dziś chyba miałem zły sen.\n- Taaak? – odrzekłam z lękiem – a gdzie twój piesek? Pamiętałeś, żeby go postawić?\n- O matko – złapał się za głowę mój syn – no, zapomniałem.\n- A widzisz – odetchnęłam z ulgą – jakbyś go postawił, to by nie było złego snu.\nLudzka psychika ma niezwykłą moc. Nie sądzicie?\nPóki co, sposób działa.\nWpis opublikowany w dzieciarnia, matka niekoniecznie Polka i otagowany dziecko, koszmar, matka, piesek, pomysł, problem, psychika, Puchatek, sen, sposób, wychowanie 18 lutego 2014 przez Ruda.\nChcesz mieć samodzielne dziecko? Daj mu żyć.\nTak, daj mu żyć.\nNie noś za niego tornistra, pozwól mu wiązać sznurowadła, założyć czapkę, naucz ścielić łóżko i układać ubrania w szafce.\nOno BARDZO CHCE samo się ubierać, myć zęby, odrabiać lekcje. Samo narysuje obrazek do szkoły. Oczywiście, być może dużo gorzej od Ciebie, ale liczą się chęci.\nPewne czynności wykona powoli, nie do końca dobrze, ale to nic. Za parę lat nie będzie za to co pięć minut prosić Cię o pomoc. Będziesz dumna/y, że tak dużo potrafi i CHCE robić samo.\nDaj mu trochę wolności. Nie siedź ciągle przy nim. Ono CHCE się trochę samo pobawić, zająć sobą. Jak będziesz ciągle przy nim „warować”, za jakiś czas nie będzie odstępować Cię na krok. Nie pozwoli pogadać z koleżanką, będzie siedzieć z Twoimi gośćmi na Twoim dorosłym spotkaniu. Nie da Ci spokoju i samo będzie miało problemy z innymi dziećmi, wierz mi.\nTak, zajmij się czymś, pokaż, że Ty też masz prawo do wolności.\nZachęcaj do kontaktów z innymi dziećmi. Ale nie wycieraj mu przy nich nosa – bo to wiocha. Niech się zasmarka. Poradzi sobie.\nJak przewróci się (pod warunkiem, że to nic naprawdę poważnego), nie leć, w mordę, nie rób scen. Ono CHCE się samo podnieść i pokazać, że to umie. Pochwal je za to. Ale też bez przesady, nie rozpływaj się nad nim – pamiętaj, wszelkie skrajności są złe i szkodzą naszym pociechom.\nDaj mu posprzątać w domu, korzystaj, póki go to interesuje, bo potem, kiedy będzie trzeba, ciężko go będzie do tego zmusić. Niech zachlapie podłogę bardziej niż byś chciała/chciał. Przecież wyschnie.\nNiech Ci pomaga przy robieniu sałatki. Krojenie jest fascynujące. A że krzywo pokroi? Dodasz majonez i nie będzie widać:) Daj mu nóż z ząbkami, jest bezpieczniejszy; bądź przy nim, kiedy będzie się nim posługiwać. Przecież kiedyś mu si się nauczyć. Ma potem w szkole jeść, jak pierdoła, samym widelcem albo łyżką?\nJak nie chce, żeby go przytulać, to go nie przytulaj. Przychodzi taki moment, że my chcemy nadal pieszczot, a nasze dziecko już nie. Uszanuj to. W ten sposób pokażesz, że do dotykania nie wolno zmuszać, że ma to być przyjemność dla obu stron. Poszanowanie intymnych granic jest szalenie ważne.\nDaj mu żyć. Nie wyręczaj, powstrzymuj się. Bo potem w przedszkolu, szkole samo sobie nie poradzi, a przecież będzie musiało. A jako dorosły będzie wymagał ciągłej pomocy, a tego chyba nie chcesz?\nSpróbuj znaleźć w sobie CIERPLIWOŚĆ na to wszystko. To trudne. Ale próbuj. Czas pokaże, że było warto:)\nP.S. Powyższe dywagacje nie dotyczą dzieci w każdym wieku, to oczywiste. Trudno tego wszystkiego wymagać np. od rocznego malca.\nWpis opublikowany w dzieciarnia i otagowany codzienność, dziecko, krojenie, obowiązki, pieszczota, przedszkole, samodzielność, sprzątanie, szacunek, szkoła, sznurowadła, wiek, wolność, wychowanie 25 stycznia 2014 przez Ruda.\nO niezależności, dyscyplinie i klapsach…\nOstatnio czytałam artykuł, a właściwie wywiad z pewną aktorką. Z dumą opowiadała, jak to ma rozbrykane dzieci, jak to się w ogóle nikogo nie słuchają, ale jakie są za to niezależne…\nPewnie dobrze mieć niezależne dziecko, które ma własne zdanie, a nie buja się jak chorągiewka i myśli tylko tak, jak swoje otoczenie.\nNie zgadzam się jednak z dumą z faktu, że dzieciaki się w ogóle nie słuchają. To jest straszne. Teraz chyba modne jest wychowanie pt. rób co chcesz, nie będę Cię ograniczać, nic złego nie powiem, bo to naruszy jakieś ważne sfery dzieciątka. Słowem, najlepiej nie tykać. Oczywiście, trochę teraz demonizuję i wyolbrzymiam, ale i takie przypadki się zdarzają.\nOk, ja dostawałam w tyłek pewnie za często i nie zawsze tym, co trzeba. Dlatego sama sporadycznie sięgam po „wychowawczego klapsa” na zasadzie ostrzegawczym. Pamiętam, jak bałam się mojej matki, która potrafiła „trzepnąć” w najmniej spodziewanym momencie. Przesadzała, to prawda. Ale przynajmniej znałam swoje miejsce. Pewnie mogła to osiągnąć za pomocą innych środków, ale być może nie umiała. Nie wiem. Chodzi mi teraz o efekt końcowy, no, prawie końcowy. Wiedziałam, gdzie jest moje miejsce. Wiedziałam, że jak nie zapytam o pozwolenie, to czegoś tam nie wolno mi tknąć. Nie wpychałam wszędzie swoich słodkich paluszków, nie dotykałam tego, co nie moje. I nie sądzę, żeby to jakoś źle wpłynęło na moją niezależność czy samodzielność.\nObserwując moje dzieci, stwierdzam, że rodzimy się już z jakimś tam pokładem niezależności, samodzielności. Mamy określony temperament. Wyznaczanie rozsądnych granic absolutnie tego nie hamuje. WRĘCZ PRZECIWNIE, pomaga w harmonijnym rozwoju i mądrym kształtowaniu tychże cech.\nWspółczuję przyszłym nauczycielom i pracodawcy dzieci wspomnianej wcześniej aktorki. Naprawdę. Dzieci, których się nie ogranicza, którym zbyt wiele wolno, są później krnąbrnymi przedszkolakami, uczniami, którzy nie chcą respektować szkolnych zasad. Ciężko im współpracować w grupie. Nie lubią i nie umieją podporządkować się, jeśli sytuacja tego wymaga. A jako dorośli są równie krnąbrnymi pracownikami, na których trudno polegać.\nŻeby była jasność – nie jestem matką-heterą ani skrajnie surowym rodzicem. Na własnych błędach wypracowuję różne rzeczy, na własnych błędach się uczę. Jak coś spartaczyłam ze starszym (a sporo tego było), to z młodszym już tego nie robię (albo ograniczam to na miarę moich możliwości).\nAle dużo widzę. W domu, w pracy, w okolicy. Tak, żyjemy teraz w takim pędzie, że trudno, zwłaszcza nam-matkom, pogodzić rozmaite obowiązki. To prawda. Pracujemy niejednokrotnie więcej, niżbyśmy chcieli, bo musimy, a to zawsze dzieje się kosztem czegoś, np naszych dzieci. Tak, łatwiej jest włączyć dziecku komputer albo 12-latkowi puścić film od lat 16-tu. Mamy go z głowy.\nWiem, że to kuszące i tak jest łatwiej. Jednak w życiu nie ma być łatwiej. Ma być LEPIEJ.\nDlatego trochę zdrowej dyscypliny powinno się pojawić w życiu każdego dziecka. A my powinniśmy zrobić wszystko, żeby znaleźć dla niego czas, aby widziało, że stawiamy granice, wprowadzamy porządek i PILNUJEMY tego. A jak trzeba, wyciągamy konsekwencje (albo karzemy, choć obecnie to chyba niemodne słowo, bo źle się kojarzy).\nI rozmawiamy. Rozmowa to wstęp i dobry początek wszystkiego.\nI nie cieszmy się, jeśli nasze dziecko nikogo się nie słucha, bo to żaden powód do radości.\nWpis opublikowany w dzieciarnia i otagowany czas, dyscyplina, dziecko, granice, kara, klaps, komputer, konsekwencja, niezależność, początek, problem, rodzice, rozmowa, wychowanie 25 stycznia 2014 przez Ruda.\nKiedy czyjeś dziecko doprowadza nas do szału…\nMoi znajomi mieli ostatnio kłopot. Zaprosili do siebie innych znajomych z dziećmi. Znalazła się tam też para, która miała wyraźnie rozwydrzoną córeczkę. Mała krzyczała, wszystko psuła, wszystko chciała dotknąć, otworzyć, zamknąć, nie dała dorosłym spokojnie porozmawiać itp. W sumie zepsuła towarzyskie spotkanie. Moi znajomi zapytali mnie, co mieli zrobić w tej sytuacji, bo nie wiedzieli. Rodzice dziewczynki (naprawdę fajni ludzie) nie reagowali na zachowanie ich pociechy, ewentualnie zbywali wszystko śmiechem i żartami.\nHa. Byłam w podobnej sytuacji. Miałam kiedyś przemiłą koleżankę, która odwiedzała mnie, ale zwykle ze swoim synem. Tak jej się poukładało, że nie zawsze miała z kim tego syna zostawić, żeby spokojnie poplotkować. A że u mnie w domu jest dwóch chłopców, więc teoretycznie można to było extra zorganizować – dzieci się bawią, my rozmawiamy… Okazało się to fikcją. Mały Franio (a może nie taki mały, bo pięcio a potem sześcioletni) tyranizował otoczenie. Ale tylko dorosłych. A dokładnie swoją mamę. Potrafił bawić się chwilę z moimi dzieciakami, a potem zaraz sprawdzał, gdzie jest jego mama i jeśli, nie daj Boże, była o parę metrów za daleko, krzyczał na nią głośno, robił jej wyrzuty i zmuszał, żeby z nim siedziała. Słyszałam teksty typu: „Co ty sobie myślisz? Kim ty jesteś? Co ty sobie wyobrażasz? Chodź tu natychmiast! Nie wolno ci nigdzie chodzić! Masz tu być ze mną!” To Franio tak krzyczał. Nie przejmował się obecnością moją, mojego męża i moich chłopców. Urządzał awantury, sceny histerii, jeśli tylko coś nie szło po jego myśli. A szło tylko wtedy, jeśli jego mama siedziała przy nim wiernie cały czas. Dosłownie cały. Jak chciała wyjść na papierosa, to czekała, aż Franio czymś się zajmie na tyle głęboko, że może nie zauważy, jak ona się oddala. Zawsze zauważał, żeby było jasne.\nNa początku nie reagowałam. Liczyłam, że moja koleżanka zauważy, że Franio psuje nam każde spotkanie i nawet moi synkowie (wcale nie aniołki) są jego zachowaniem zmęczeni. Ale nic takiego się nie stało. Marta (moja koleżanka) nic z tym nie robiła, ewentualnie delikatnie sugerowała małemu, żeby dał jej spokój i chwilę zajął się sam sobą. Nic to oczywiście nie dawało. Zaczęłam więc uprzejmie jej tłumaczyć, że zachowanie Frania przeszkadza wszystkim oprócz niej, więc może coś jest na rzeczy. Nic. W końcu któregoś razu nie wytrzymał mój mąż i po prostu stanowczo i głośno upomniał Frania. Mały zreflektował się na moment, ale był zdziwiony, że ktoś w ogóle zwrócił mu uwagę. Moment szybko minął, bo Franio zauważył, że jego mama nie reaguje i nie bierze strony mojego męża, uznał więc chyba, że wszystko gra, skoro mam się nie odzywa.\nPowiem Wam, że przestałam ją zapraszać do domu. Powiem Wam też, że zabrakło mi odwagi, żeby dokładnie jej powiedzieć, dlaczego nie są w moim domu mile widziani. Tłumaczyłam jej to jakoś tak ogólnie, naokoło, nie wprost – stchórzyłam. I to był błąd, bo myślę, że w sytuacjach, kiedy zachowanie dziecka wymyka się wszelkim normom kultury i dezorganizuje życie wszystkich naokoło, trzeba najpierw zwrócić uwagę właśnie dziecku (tak zrobił mój mąż) i wytłumaczyć mu, dlaczego jego zachowanie jest niewłaściwe (zachowanie nie dziecko, to ważne). Potem rodzice tego dziecka powinni wkroczyć do akcji – poczuć się głupio i podtrzymać stanowisko gospodarza domu, upominając konstruktywnie swoja pociechę. Natomiast jeśli tak się nie stanie i rodzice małego upiora nie zareagują (albo, co gorsza, wezmą stronę dziecka, twierdząc np. to tylko dziecko, dajcie spokój…), to wtedy widzę tylko jedno wyjście – tłumaczymy tym rodzicom, że nie będziemy tolerować takiego zachowania w naszym domu, więc jeśli nie są w stanie zapanować nad własnym dzieckiem, to nie chcemy, aby z nim do nas przyjeżdżali. Myślę, że wszystko trzeba wytłumaczyć grzecznie, ale szczerze: dlaczego uważamy postępowanie ich pociechy za niewłaściwe, w jaki sposób niszczy miła atmosferę spotkania itp. Tylko powiedzenie wprost daje szansę, że rodzice się zreflektują i może dotrze do nich, że pozwalając na pewne zachowania, krzywdzą i to bardzo własne dziecko.\nKiedyś byłam na chrzcinach u mojej kuzynki. Była tam para z dzieckiem. Mały chodził wszędzie, wszystko dotykał (telefony, portfele, torebki, zero świętości), nie był w stanie usiedzieć na miejscu dłuższą chwilę. Jego rodzice patrzyli z zazdrością na mojego młodszego syna (w bardzo zbliżonym wieku), który bawił się spokojnie w jednym z pokojów, nie przeszkadzając dorosłym. A ja patrzyłam z przerażeniem na ich dziecko, bo… przeszłam kiedyś przez to samo z moim starszym synem. Na szczęście otrząsnęłam się (nie ukrywam z dużą pomocą mojego męża) i zapanowaliśmy nad tym w jakimś stopniu (ale niestety nie w 100%, bo to już nie było możliwe, przynajmniej dla nas). Nauczona doświadczeniem ze starszym smykiem, nie popełniłam pewnych błędów z młodszym. Prawdą jest, że pierwsze dziecko to poligon doświadczalny, z drugim jest łatwiej, nie ma co ukrywać. Poza tym, dzieci rodzą się już z jakimś tam temperamentem, cechami osobowości zapisanymi w genach. I te cechy później albo nam ułatwiają wychowanie, albo utrudniają, albo po prostu wzbogacają proces wychowawczy.\nJakieś podsumowanie? Czasem stanowczo trzeba powiedzieć NIE. Pewnych zachowań nie wolno tolerować. Trzeba jasno i szczerze mówić, co nam przeszkadza i dlaczego.\nTaka jest moja opinia, moje zdanie, tak właśnie myślę.\nWpis opublikowany w dzieciarnia, matka niekoniecznie Polka i otagowany akceptacja, awantura, charakter, dorośli, dzieci, geny, granice, histeria, kara, konsekwencja, krzywda, niegrzeczne, niezgoda, praca, problemy, tolerancja, wychowanie, zasady 1 stycznia 2014 przez Ruda.


pozyczki pod zastaw - opinie, forum\nautor: pozyczpodzastaw » 26 gru 2014, 17:39\nOferujemy pozabankowe pożyczki pod zabezpieczenie każdego rodzaju nieruchomosci domy,mieszkania,grunty,działki budowlane,nieruchomosci komercyjne\nNie sprawdzamy bik,nie wymagamy zaswiadczeń o dochodach,pożyczka może być przeznaczona na dowolny cel\noprocentowanie od 1% w skali miesiaca rodzaj umowy notarialnej oraz czas trwania pozyczki-do indywidualnego uzgodniania.\nSpłacamy wszelkiego rodzaju załużenia widniejące na hipotekach spóldzielnie,kredyty,komornika,inne prywatne pozyczki\nchronimy przed licytacja komorniczą\nkwoty od 10 tys do kilku milionów\nkażda miejscowosc w kraju\nRejestracja: 26 gru 2014, 17:25\nRe: pozyczki pod zastaw\nautor: tom7878 » 19 sty 2015, 12:37\nNie wiem czy pożyczki pod zastaw to dobra opcja. Jeśli ktoś chce się na takie coś zdecydować to proszę bardzo ale radzę sobie to przemyśleć i sprawdzić dokładnie firmę. Ja mam zamiar wziąć chwilówkę za jakiś czas i na bieżąco sprawdzam porównanie pożyczek http://www.centrumpozyczek360.pl/ranking . Chcę mieć pewność, że wybiorę dobrze i nie będę miała problemów.\nRejestracja: 19 sty 2015, 12:25\nautor: Partiow22 » 14 mar 2018, 08:46\nNowa, niezwykle ciekawa pożyczka na pożyczkę od assy to możliwość otrzymania nawet 10 tysięcy złotych praktycznie z dnia na dzień. Osoby zainteresowane ofertę powinny jedynie wypełnić prosty i przejrzysty wniosek pożyczkowy, w którym podaje się podstawowe dane. Nie ma potrzeby podawania wysokości zarobków czy przedstawiania jakichkolwiek zaświadczeń. Pożyczka trafia na konto wnioskodawcy już następnego dnia.\nRejestracja: 09 mar 2018, 17:49\nautor: usta » 15 paź 2018, 16:51\nnie polcema watwo się zapłatać w wir\nRejestracja: 14 paź 2018, 11:56\nautor: fossil » 04 gru 2018, 21:51\nTrzeba to sobie na pewno dobrze przemysleć.\nRejestracja: 04 gru 2018, 21:49\nautor: usta » 13 mar 2019, 23:04\nusta pisze: nie polcema watwo się zapłatać w wir\nAle gdy się pożycza z głową to wcale nie wychodzi tak zle. Według mnie sposobem na oddłużenie się jest skorzystanie z oferty Aasa Dla Biznesu Mają tak korzystne raty, ze nawet nie bedziesz czuł tego ze spłacasz. Siostra mi ich poleciła i rzeczywiście to jedna z przodujących na rynku instytucji finansowych. AasaDlaBiznesu.


Jak przyspieszyć metabolizm? Sprawdzone sposoby - ZbijamyWage - skuteczne sposoby na odchudzanie\n19 lipca 2016 5 lutego 2020 pawel Brak komentarzy dieta, skuteczne odchudzane, suplementy\nWarto byłoby metabolizm przyspieszyć, aby łatwiej poszło zrzucenie nadmiernych kilogramów. Poniżej znajdziecie sprawdzone sposoby na to.\nJak przyspieszyć metabolizm? Sport!\nSprawdź suplement przyspieszający metabolizm\nZaczniemy własnie od odpowiedzi na tak postawione pytanie. Wspomaganie naszego metabolizmu nie oznacza jedynie włączenie do diety produktów, które go przyspiesza. Warto poznać produkty spowalniające metabolizm. Jeśli chcecie zrzucić parę kilogramów, to musicie ich unikać.\nWielbione przez (prawie) wszystkich. Zwłaszcza teraz gdy za oknem upał. Nie pomagają tłumaczenia, że wcale nie zaspokajają pragnienia. Działają odwrotnie. Latem ich sprzedaż rośnie. Niezależnie od tego czy są dosładzane cukrem (jego ilość w litrowej butelce to mniej więcej 35 kostek), czy słodzikami na dłuższą metę, są zabójcze.\nPrzy założeniu, że pijecie takich napojów dużo, Wasz metabolizm zacznie zwalniać już… po miesiącu. Efektem są nadmierne kilogramy. To jednak nie wszystko. Zwiększa się ryzyko cukrzycy. Tak przy okazji dodam, że w czasie gdy się odchudzacie, taki gazowany napój może być problemem. Dlaczego? Zwiększa apetyt.\nBardzo często wymienia się je te, które należy wyeliminować w pierwszej kolejności. Nie do końca tak jest. Na pewno należy pozbyć się z diety chociażby białego pieczywa i słodyczy. Nie mają one dobrego wpływu na metabolizm;) (o chlebie jednak co jakiś czas pisze się pozytywnie). Z drugiej strony przecież nie wyrzucicie z diety warzyw i owoców. Z tym, że one posiadają w sobie błonnik. Wszystko jest kwestią źródła tych cukrów. Inna sprawa, że nie wszystkie warzywa i owoce są dobre na diecie. W tym wypadku warto kierować się indeksem glikemicznym.\nJak łatwo się domyślić są i te dobre;). Skupmy się jednak na tych, których powinniście unikać. Po pierwsze – i to wszyscy wiedzą – tłuszcze pochodzenia zwierzęcego. Nie jemy więc smalcu. Chociaż tak naprawdę, jeśli raz na jakiś czas tłuszcze nasycone – bo tak się nazywają – pojawią się w jadłospisie, nic się nie stanie.\nZ diety wyrzućcie też tłuszcze roślinne. Znaczy te utwardzone;) Mowa o tłuszczach trans. Te są przede wszystkim związane z szybkim jedzeniem. Na diecie omijacie fast food, bo może spowolnić metabolizm. To zresztą i tak najmniejszy wymiar kary. Fast food to jedno, ale te utwardzone tłuszcze roślinne występują też w innych produktach. Mam tutaj chociażby na myśli margarynę. Z tego samego powodu omijacie szerokim łukiem przekąski typu chipsy.\nNatomiast w żadnym wypadku nie należy w ogóle rezygnować z tłuszczu. Ma ona pozytywny wpływ na organizm, ale często się o tym zapomina. Zwykle to one wraz z węglowodanami prostymi są eliminowane na początku. A przecież niektóre z nich są wskazane na diecie. O tym jednak następnym razem;).\nWłącz do jadłospisu kwasy tłuszczowe Omega 3. To stosunkowo „świeży” pomysł. Jeszcze w latach 60 ubiegłego wieku kwasy te uznawano za szkodzące naszemu organizmu. Zresztą wciąż można znaleźć osoby wrzucające je do jednego worka z tłuszczami zwierzęcymi (typu smalec), czy trans opisanego „unikać na diecie. Wspomniane przeze mnie kwasy jak najbardziej powinno być obecne w Twoim jadłospisie. W rozsądnych oczywiście ilościach do menu włącz ryby, ale też siemię lniane i awokado.\nDodawaj też do dań przypraw. Po pierwsze wzbogacisz smak swoich potraw. Po drugie możesz pozbyć się w ten sposób soli. Jest ona oczywiście przyprawą, ale w czasie odchudzania, lepiej jej unikać (co też takie proste nie jest, więc chociaż sama jej nie dodawaj). Część z przypraw ma właściwości wspomagające metabolizm. Nie nastawiaj się jednak na jakieś spektakularne efekty. Musiałabyś jeść tych przypraw naprawdę sporo.\nW przypadku niektórych z nich, Twój organizm by tego nie wytrzymał. Mam tutaj na myśli chociażby ostrą paprykę. Ta jak wiadomo wykorzystuje właściwości kapsaicyny. W takiej formie jak jest w tej przyprawie w dużych ilościach możesz sobie co najwyżej „rozstroić” żołądek. Używaj jej więc z rozsądkiem.\nNa jakie jeszcze przyprawy warto się zdecydować? Do dań dodawaj imbir, oregano i bazylię. Każda z nich w pewien sposób poprawia Twój metabolizm.\nPasowałoby się ruszyć:). Co prawda na razie dość po macoszemu traktuję aktywność fizyczną na blogu, ale już wkrótce się to zmieni. To co wybierzesz powinno zależeć od kilku rzeczy. Po pierwsze Twoich możliwości. Nie rzucaj się z motyką na słońce. Skończy się to w najlepszym wypadku zniechęceniem. W najgorszym kontuzją. Niektóre z rodzajów aktywności przy okazji wspomagania odchudzania mogą też „uratować” Cie, jeśli masz jakiś problem zdrowotny. Za najlepszy przykład posłuży tutaj pływanie. Odwracając sytuację, na niektóre aktywności nie powinnaś się decydować w momencie, gdy zmagasz się z jakąś dolegliwością.\nJeśli zadajesz sobie pytanie czy jest to dobry pomysł to odpowiedź brzmi: tak, ale wybieraj z głową. To musi być preparat skuteczny, ale też przede wszystkim bezpieczny. Nie kupuj suplementów przez portale aukcyjne, lub gdy nic o nich nie wiadomo. Najlepiej zdecydować się na coś o czym jest dużo informacji, a producent nie ma przed Tobą tajemnic. I jest polecany przez innych. Obecnie takim suplementem jest święcący triumfy w USA, a dostępny w Polsce Grenen Barley Plus. Warto się nim zainteresować.\nJest to preparat odchudzający oparty o najsilniejszy dostępny na rynku ekstrakt z zielonego jęczmienia. Ta roślina ma ogromną liczbę fanów wśród osób, które postanowiły pozbyć się nadmiaru kilogramów. Nie dość, że zielony jęczmień skutecznie przyspiesza metabolizm i odchudza, to ma też pozytywny wpływ na wygląd skóry. Więcej na temat Green Barley Plus możecie przeczytać w mojej recenzji. Warto też odwiedzić stronę producenta. Może traficie na ciekawą okazję!\nCHCĘ POZBYĆ SIĘ TOKSYN Z GREEN BARLEY PLUS\n← Najlepsze pomysły na zastąpienie cukru\nNaturalne probiotyki na odchudzanie – cena oraz skuteczność →


Polityka Mieszkaniowa - Mieszkania 2030 | Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Wola m.st. Warszawy\nDziś jest: 19.08.2017\nPolityka Mieszkaniowa - Mieszkania 2030\nSzanowni Państwo, zapraszamy do udziału w spotkaniu konsultacyjnym projektu Polityki mieszkaniowej – Mieszkania2030, w które odbędzie się\n29 sierpnia (wtorek), g. 17:30-20:00\nPolityka mieszkaniowa – Mieszkania2030 wyznacza kierunki rozwoju mieszkalnictwa w Warszawie. Jej celem jest podniesienie jakości zamieszkiwania obecnych i przyszłych warszawianek i warszawiaków. Dotyczy zarówno mieszkań komunalnych, zasobu stołecznych Towarzystw Budownictwa Społecznego, jak i inwestycji na rynku prywatnym. Mieszkania2030 to odpowiedź na widoczne w skali światowej tendencje, takie jak: starzenie się społeczeństwa, zmiany klimatyczne oraz konieczność odpowiedzialnego zarządzania zasobami.\nWspółpraca Miasta Stołecznego Warszawy ze wspólnotami będzie koncentrować się na pełnym wykorzystaniu ich potencjału w obszarze modernizacji budynków, głównie w podnoszeniu ich efektywności energetycznej, modernizacji oraz wprowadzaniu innowacji technologicznych, które podwyższą jakość zamieszkiwania. Miasto jako właściciel i zarządca ponad 2000 podwórek, których duża część stanowi ogólnodostępną przestrzeń publiczną, zlokalizowaną bezpośrednio przy budynkach mieszkaniowych, nawiąże współpracę ze wspólnotami, aby w przyjazny społecznie sposób zagospodarować tę przestrzeń.\nNajważniejsze cele i wyzwania:\nstworzenie doradczej platformy edukacji i innowacji dla zarządów wspólnot mieszkaniowych w celu promowania i pomocy we wdrażaniu Warszawskiego Standardu Mieszkaniowego w swoich zasobach;\naktywna i proinnowacyjna rola pełnomocników m.st. Warszawy, gdy jest ono współwłaścicielem we wspólnotach mieszkaniowych. Pełnomocnicy będą profesjonalnymi promotorami dobrych rozwiązań w zakresie poprawy jakości zarządzania, efektywności energetycznej, standardu technicznego, zastosowania nowoczesnych technologii eksploatacyjnych i budowlanych oraz obniżania kosztów;\naktywne włączanie wspólnot w realizację programów społecznych integrujących społeczności lokalne (partnerstwa społeczne, programy integracyjne, kulturalne i edukacyjne);\nstworzenie narzędzi współzarządzania przestrzenią publiczną przez partnerstwa obejmujące społeczność lokalną, instytucje, organizacje pozarządowe i przedstawicieli samorządu;\nzbudowanie przez wspólnoty mieszkaniowe skutecznego kanału przekazu informacji do mieszkańców dot. ważnych dla nich spraw oraz programów realizowanych przez Miasto i organizacje pozarządowe;\nwsparcie samoorganizowania się w sytuacji zagrożenia lub klęski żywiołowej oraz dla budowania zrozumienia roli, jaką pełni pomoc międzysąsiedzka;\nuregulowanie kwestii spornych pomiędzy wspólnotami a jednostkami miasta, m.in. poprzez program atrakcyjnych dzierżaw i nabywania terenów służących wyłącznie do obsługi danych budynków;\nrealizacja programu wspólnego zagospodarowania terenów międzybudynkowych, stanowiących otwartą przestrzeń publiczną.\nLiczymy, że przyjmą Państwo zaproszenie na spotkanie. Projekt Polityki mieszkaniowej – Mieszkania2030 jest dostępny pod adresem: http://bit.ly/konsultacje_Mieszkania2030\nUtworzył(a): Milena Różaniewicz, 2017-08-11 12:34:41


ME-2012 - losowanie w Warszawie\ninfo.wiara.pl » Informacje » Z Polski » ME-2012 - losowanie w Warszawie\nPAP/Radek Pietruszka\tFlaga polska i ukraińska oraz flaga z logo piłkarskich mistrzostw Europy 2012 przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie. W najbliższą niedzielę w PKiN odbędzie się losowanie grup eliminacyjnych Euro 2012.\nW niedzielę Polska i Warszawa staną się centrum europejskiego futbolu i przejdą do ponad półwiecznej historii piłkarskich mistrzostw Starego Kontynentu. Nawiązań do przeszłości nie zabraknie w czasie ceremonii losowania eliminacji Euro-2012.\nPomysł wyłaniania najlepszej reprezentacji Europy pochodzi od wieloletniego sekretarza Francuskiej Federacji Piłkarskiej (FFF) Henri Delaunay (1883-1955), który już w 1927 roku przedstawił swój projekt władzom światowej federacji (FIFA). Został on jednak odrzucony, choć mistrzostwa kontynentalne rozgrywano już (od 1916 r.) w Ameryce Południowej.\nDelaunay nie doczekał realizacji swego projektu, ale utworzona w 1954 r. Europejska Unia Piłkarska (UEFA) uczciła jego pamięć nadając rozgrywkom o prymat na kontynencie i ufundowanemu przez Francję pucharowi jako głównej nagrodzie imię tego działacza.\nJego ideę zrealizowano na 3. Kongresie UEFA w Sztokholmie w czerwcu 1958 roku. Podjęto tam uchwałę o zorganizowaniu Pucharu Europy Narodów - Coupe d'Europe des Nations, który w 1965 r. przekształcono w oficjalne mistrzostwa Europy w piłce nożnej.\nNa miejscu, w hotelu "Forest", rozlosowano od razu pary, gdyż rozgrywki miały toczyć się systemem pucharowym "mecz i rewanż". Do nieoficjalnych jeszcze ME zgłosiło się 17 drużyn narodowych. Polska wylosowała Hiszpanię i dwukrotnie przegrała (2:4 i 0:3). Poza tym los zetknął Węgry z ZSRR, NRD z Portugalią, Jugosławię z Bułgarią, Turcję z Rumunią, Francję z Grecją, Austrię z Norwegią, a Dania oczekiwała na wynik rywalizacji Czechosłowacji z Irlandią.\nW tym zestawieniu zwraca uwagę grupa tzw. krajów demokracji ludowej, na czele z ZSRR, a brak takich potęg europejskiego futbolu jak mistrz świata z 1954 - RFN czy Włochy oraz państw Beneluxu, a przede wszystkim reprezentacji czterech federacji z Wysp Brytyjskich (Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii Płn.), które pozostawały w konflikcie z UEFA i FIFA.\nSystem rozgrywek pierwszej edycji przewidywał wyłonienie czterech półfinalistów, którzy spotkali się we Francji. W finałowym meczu w Paryżu 10 lipca 1960 roku reprezentacja ZSRR pokonała, po dogrywce, Jugosławię 2:1 i sięgnęła po Puchar im. Henriego Delaunaya.\nKolejny cykl rozgrywek nie był wolny od politycznych "zgrzytów", m.in. Grecja odmówiła gry z Albanią, z którą znajdowała się wówczas praktycznie w stanie wojny.\nFinałowy turniej z udziałem czterech ekip rozegrany został w Hiszpanii i zakończył się triumfem gospodarzy, po wygranej z ZSRR 2:1 (21.06.1964 r. w Madrycie)\nOd 1968 r. Puchar im. Henriego Delaunaya czekał na oficjalnego już mistrza Europy. Zmieniono również format rozgrywek, które od tej chwili toczyły się w grupach, systemem mecz-rewanż. Zwycięzcy ośmiu grup awansowali do ćwierćfinału, w którym też grano dwa mecze. Turniej finałowy odbył się, jak wcześniej, w kraju jednego z czterech półfinalistów, w tym przypadku Włoch. W finale (8.06.68) gospodarze zremisowali z Jugosławią 1:1. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia i mecz finałowy trzeba było powtórzyć. Dwa dni później Italia wygrała 2:0.\nW 1972 roku finałowy turniej rozegrano w Belgii, a w decydującym meczu w Brukseli (18.06.72) zespół RFN pokonał ZSRR 3:0. Wszystkie gole strzelił słynny "narodowy bombardier" Gerd Mueller.\nCztery lata później finałowy turniej odbył się w Jugosławii, po cyklu eliminacji w ośmiu grupach. W finale w Belgradzie (20.06.76) Czechosłowacja sensacyjnie pokonała RFN. W regulaminowym czasie gry i po dogrywce było 2:2 (Czesi prowadzili nawet 2:0) i po raz pierwszy w historii ME o tytule miały zdecydować rzuty karne. W ostatniej, piątej, serii Niemiec Uli Hoeness przestrzelił, a Antonin Panenka demonstrując wysoki kunszt techniczny lekką "podcinką" w środek bramki ośmieszył słynnego Seppa Maiera. 5:3 dla Czechosłowacji i Panenka jako pierwszy całował puchar...\nW 1980 roku wprowadzono nowy format rozgrywek. Zwycięzcy ośmiu grup eliminacyjnych zakwalifikowali się do turnieju finałowego we Włoszech i zostali podzieleni na dwie grupy. Zwycięzcy grup spotkali się w finale w Rzymie (22.06.1980). Drugi tytuł zdobyli piłkarze RFN, pokonując Belgię 2:1 dzięki dwóm golom rosłego i silnego jak tur napastnika Horsta Hrubescha.\nW kolejnej edycji ME (1984) powrócono do reguły półfinałów. Do eliminacji zgłosiły się wszystkie federacje zrzeszone w UEFA (wówczas 33). Do finału awansowały drużyny gospodarzy i Hiszpanii. W Paryżu (27.06.1984) Francuzi, z obecnym prezydentem UEFA Michelem Platinim w składzie (w każdym meczu strzelał gole i z dorobkiem dziewięciu trafień został królem strzelców) wygrali 2:0.\nW 1988 r. finałowy turniej ME (osiem drużyn) przyznano RFN. Wydawało się, że gospodarze mają szanse na sukces na własnych stadionach. Tymczasem impreza okazała się wielkim benefisem Holendrów, którzy w finale wygrali 2:0 z ZSRR, dzięki golom gwiazdorów AC Milan Ruuda Gullita i Marco van Bastena, Trafienie tego drugiego - z woleja z ostrego kąta pod poprzeczkę - uchodzi za jedną z najładniejszych bramek w historii tej imprezy.\nNastępne ME przypadły na lata zmian politycznych na Starym Kontynencie. Zamiast ZSRR w rywalizacji uczestniczyła ekipa Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP), pojawiła się też drużyna zjednoczonych Niemiec. Ogarniętą wojną domową Jugosławię wykluczono z mistrzostw. Zastąpiła ją Dania i ściągnięci z wakacji przez selekcjonera Richarda Moellera Nielsena piłkarze "ograli" całą Europę. W finałowym meczu w Goeteborgu (26.6.1992) pokonali Niemców 2:0, po golach Johna Jensena i Kima Vilforta.\ndodane 06.02.2010 08:25\nTAGI| FUTBOL,\tGŁUSKI,\tKWALIFIKACJE,\tLOSOWANIE,\tME2012\nPolska spadła w rankingu FIFA | Polacy znów jadą na Wembley | El. MŚ 2022 - negatywny wynik drugiego testu Krychowiaka | Krychowiak i Piątkowski zakażeni koronawirusem | Robert Lewandowski nie zagra z Anglią


Malinowa Chatka: lipca 2016\nDziś chciałabym Was zapoznać z nową marką, dopiero wkraczającą na polski rynek. Jest to pochodząca z Wielkiej Brytanii marka Fem Fresh, która zajmuje się produktami do pielęgnacji higieny intymnej.Myślę, że dystrybucję swoich kosmetyków zaczęli bardzo dobrze,bo jako pierwsze pojawiły się one w drogeriach Rossman, w cenach całkiem rozsądnych.\nTrafiły do mnie płyny do higieny intymnej, oraz coś, co wydawało się zbędne i niepraktyczne, coś czego do tej pory nie stosowałam, ponieważ nie sądziłam, że jest mi to potrzebne w codziennej pielęgnacji, czyli dezodorant oraz puder.\nPłyn do higieny intymnej Everyday Care Daily:\nTo idealny partner do kąpieli Domieszka aloesu sprawi, że będziesz się czuła świeżo przez cały dzień. Specjalnie opracowana formuła płynu pozwala zachować naturalną równowagę pH skóry przedłużając uczucie świeżości.\nPoręczna, plastikowa butelka pojemności 250 ml, zakończona korkiem jak ....w płynach do naczyń, co prawda wolę dozowniki w formie pompki, ale pomyślałam sobie, że korek będzie świetnym zabezpieczeniem w czasie wyjazdów (tak planuję go zabrać na wakacje)\nBardzo gęsta, żelowa konsystencja, sam płyn (bardziej żel) jest przeźroczysty, o bardzo delikatnym lekko kwiatowym zapachu. Pieni się mocno, co sprawia, że jest bardzo wydajny łatwo się spłukuje.\nNie podrażnił i nie uczulił.\nPłyn do higieny intymnej Ultimate Care Active Fresh\nTa mała butelka zawiera mieszankę jonów srebra, żeń-szenia, antyoksydantów oraz specjalną formułę Multi Actif, która zapewnia natychmiastowe 12-godzinne uczucie komfortu i świeżości.\nŻel, podobnie jak poprzednik, to plastikowa butelka, pojemności 250 ml, również zakończona "korkiem". Butla w kolorze białym, fajnie prezentuje się wizualnie. Sam żel jest perłowo-biały, bardzo gęsty, doskonale się pieni i spłukuje. Pięknie pachnie, świeżo kwiatowo.\nGdybym miała wybierać, z tych dwóch żeli, to zdecydowałabym się właśnie na wersję Ultimate Care, ponieważ mam wrażenie, że po zastosowaniu właśnie Ultimate Care, dłużej czuję się czysto i świeżo. Nie mam nic do zarzucenia wersji Everyday Care, jednak wersja niebieska daje mi lepsze poczucie komfortu, i przyjemniej pachnie. Zaznaczam, że to moje subiektywne odczucia, aczkolwiek mój mąż również wolał wersję niebieską.\nTen dezodorant został specjalnie opracowany dla długotrwałego uczucia świeżości w okolicach intymnych. Delikatny zapach, właściwości kwiatu nagietka oraz specjalna formuła Multi-Actif sprawia, że poczujesz się bardziej pewna siebie. Nawilżający ekstrakt z jedwabiu tworzy warstwę ochronną, która zapewni Ci maksymalny komfort.\nDo tej pory moja dbałość o sfery intymne, ograniczała się do stosowania płynów,oraz chusteczek odświeżających, tyle było mi potrzebne abym czuła się świeżo przez cały dzień. I tak sobie myślę, gdzie tam psikać się dezodorantem, kto to widział, przecież to niezdrowo, zimno będzie, nieprzyjemnie, nie wiadomo czego mogę sobie narobić kierując strumień w tak delikatne miejsca.\nPo kilkakrotnym stosowaniu, zmieniłam troszkę moje zdanie na temat dezodorantów intymnych.\nSprawdził się świetnie, nie podrażnia, nie powoduje żadnych przykrych odczuć (oprócz uczucia zimna podczas aplikacji,. Pachnie bardzo przyjemnie, subtelnie kwiatowo. Dobrze sprawdza się w ciągu dnia, kiedy potrzebujemy "poprawić" swoje strefy intymne, a nie mamy za bardzo możliwości, by się dokładnie umyć, wtedy z pomocą przyjdzie nam dezodorant. Tak naprawdę doceniłam go niedawno, podczas "trudnych dni". Same wiecie jak jest środek lata, 30-stopniowe upały i... okres- Masakra, najlepiej nie wychodzić z domu, przeczekać te pięć dni, a jak już trzeba wyjść,to najlepiej w grubych jeansach, żeby jaj nie było, bo przecież zaraz się poplamię, i te myśli jak stoję koło innych ludzi, jejku " czy oni czują coś,...mam nadzieję, że nic nie czuć, no przecież się myłam przed wyjściem brrr, lato słońce, a ty martwisz się, czy czasem nie "śmierdzisz"\nDezodorant Fem Fresh zwiększył moją pewność siebie wciągu dnia, ale głównie podczas "trudnych dni" doceniłam go, oczywiście żaden kosmetyk nie zniweluje zapachu, jeśli nie będziemy się podmywać, jednak w krytycznych sytuacjach,sprawdził się i z tego się cieszę. Nadal nie znoszę tego uczuciazimnaw trakcie aplikacji, ale nauczyłam się, że przecież nie muszęgo stosować bezpośrednio na ciało, wystarczy popsikać bieliznę.\nPuder do higienyintymnej Re-Balance\nDelikatnie perfumowany puder do higieny intymnej dający uczucie świeżości na skórze . Jest łagodny i absorbuje wilgoć . Nie zawiera talku.\nCzłowiek uczy się przez całe życie, tak jak o dezodorantach intymnych słyszałam, tak puder kojarzył mi się zawsze z kosmetykami do pielęgnacji niemowląt. Zdecydowałam się na testy, więc wypadało by sprawdzić działanie tego pudru. Plastikowa butla z zakrętką , po przekręceniu mamy dziurki, którymi wysypujemy puder np. na dłoń lub bezpośrednio na ciało. Sam puder jest w postaci białego , jedwabistego w dotyku proszku, o zapachu podobnej nuty jak żele intymne.\nZdarzają się takie chwile, że nadprogramowa wilgotność w okolicach intymnych, może być dla nas bardzo denerwująca. Wiadomo, w zależności od fazy cyklu, nasze ciało wytwarza więcej lub mniej wydzieliny, co nie zawsze pozwala nam czuć się dobrze. Również zwykłe pocenie, może podrażnić i spowodować wysypkę, czy też otarcia. Puder skutecznie niweluje wilgoć sfer intymnych. Idąc za ciosem, zastosowałam go po depilacji i to był strzał w 10-tkę, żadnego pieczenia, żadnych krostek na drugi dzień. Powiem Wam, że użyłam go również na uda obtarte po rowerowym maratonie i muszę przyznać, że przyniósł mi ulgę. Mój genialny mąż podczas naprawiania motoru, oparzył się o rurę wydechową, , tak się złożyło, że nie mieliśmy w domu nic na oparzenia,przypomniał mi się sposób mojej mamy, czyli mączka ziemniaczana, której też w domu nie było, przyniosłam puder Fem Fresh: "czyś Ty oszalała kobieto?! " żeby za chwilę powiedzieć "uff jaka ulga, dziękuję"\nPuder ten poleciłam również mojej przyjaciółce, która jest osobą otyłą,latem stosuje ona pudry i zasypki w miejsca narażone na obtarcia, bardzo zadowolona, bo już miała dość zasypek dla niemowląt, po których pachniała jak bobas. Nigdy bym się nie spodziewała, że taki niepozorny kosmetyk może mieć tyle zastosowań, a polubiłam go,dlatego, że nie posiada talku.\nJeśli macie ochotę zmienić dotychczas używane kosmetykido higieny intymnej, to polecam wypróbować markę Fem Fresh. Coś nowego,coś całkiem dobrego, dbajmy o naszą kobiecość\nWszystkie kosmetyki oczywiście posiadają opis w językupolskim , sklady są wyraźnie opisane.\nTestowane dermatologicznie iginekologicznie. Co prawda one są perfumowane, a to może spowodować podrażnienia u osób wrażliwych, mimo wszystko można rozejrzec się wRossmanie i wypróbować wersję Trawel.\nMade in the UK , myślę, że to im dobrze rokuje.


Byliśmy w Parku kilka lat temu i w tym roku wybraliśmy się ponownie. Toalety jak nie było tak nie ma. Jest co prawda "ToyToy" ale to totalna porażka.\nZwierzęta przyjazne, niektóre aż za bardzo: kozy, osły.\nGeneralnie polecam. Dla dzieci ciekawa przygoda tylko trzeba pamiętać by przed zwiedzaniem zatrzymać się na stacji paliw.


O NAS | ELEFAN\nFirma Elefan oferuje wsparcie we wszystkich sprawach dotyczących instalacji elektrycznej.\nNasi specjaliści zajmują się zarówno fachowym doradztwem, jak i profesjonalną realizacją każdego zlecenia. Wiedza z dziedziny energetyki, elektroniki i mechaniki zdobyta na przełomie lat przekłada się na jakość prac prowadzonych przez naszą firmę. Łączymy precyzję rzemiosła z najnowszymi technologiami i najwyższymi standardami wymagań jakościowych. W nowocześnie wyposażonym warsztacie nasz elektryk oferuje szereg usług dla klientów komercyjnych i indywidualnych.\nElefan to profesjonalne i elastyczne podejście do oczekiwań klientów, a świadczone dla Państwa usługi są atrakcyjne pod względem praktycznym i ekonomicznym.\n– montażem nowych instalacji elektrycznych,\n– modernizowaniem już istniejących,\n– wymianą przestarzałych.\n– naprawą instalacji\nBudujesz dom? Twoje mieszkanie ma ponad 15 lat? Planujesz remont lub zmianę aranżacji wnętrza?\nWarto pomyśleć również nad wymianą instalacji elektrycznej, zmianą zabezpieczeń oraz zastąpieniu osprzętu na spełniający obecne normy i standardy.\nCharakterystyczne dla przestarzałych instalacji mogą być:\n– brak napięcia w gniazdku,\n– często przepalające się żarówki,\n– wyskakujące bezpieczniki.\nChcielibyśmy państwa uczulić, że tego typu awarie są najmniej niebezpieczna sytuacja jaka może się zdarzyć.\nElefan specjalizuje się również w innego typu usługach:\n– podłączenia domofonu,\n– montażu i podłączenia telewizji satelitarnej lub naziemnej.\nGwarantujemy, że usługi oferowane przez firmę Elefan, spełnią Państwa oczekiwania. Staramy się sprostać wszystkim, nawet najbardziej oryginalnym pomysłom naszych klientów.\nZe względu na różnorodność naszych usług jak i bardzo indywidualne podejście do każdego klienta, ceny zawarte na naszej stronie w większości przypadków podlegają negocjacji. Nasz specjalista chętnie spotka się z Państwem i na życzenie klienta wykona wycenę usługi.\nTagi: elektryk, elektryk legionowo, elektryk warszawa, usługi elektryczne, usługi elektryczne legionowo, usługi elektryczne warszawa, pomiary, domofony, automatyka, oświetlenie zewnętrzne, oświetlenie ogrodowe, naprawa instalacji elektrycznej,\nOdwiedzin w miesiącu: 6322


Ocieplenie poddasza, dachu pianą 420m2 | ATD\nZ takiego właśnie założenia wyszedł nasz klient i jak sam przyznał, widząc efekt prac, decyzji nie żałuje! Ocieplenie pianą PUR to najlepsza izolacja przegrody dachowej jaką można wykonać. Na zdjęciach dokładnie widać, co odróżnia nas od konkurencji. Zawsze estetyka wykonywanych przez nas natrysków piany jest czymś, do czego przywiązujemy dużą wagę. Dzięki temu 20 cm izolacji to u nas 20 cm izolacji, nie średnia z “górek” i “dołków” jak w przypadku wielu firm konkurencyjnych. Wymaga to większego zaangażowania ale przede wszystkim doświadczenia. A tego Naszej załodze nie brakuje. Ociepliliśmy już ponad 300 domów i każdego dnia przybywają następne!\nZdradzić możemy, że już niedługo każdego dnia będziemy wstanie ocieplić dwa poddasza, wszystko dzięki naszym klientom, którzy nieustannie darząc nas zaufaniem, powierzają ATD ocieplenie wymarzonego domu!\n420 m² ocieplonych w dwa dni pianą Quadfoam500, najlepszą pianą według rankingu TopBuilder 2016.


Przekaźnik czasowy 12V oznaczenia styków - Pozostałe - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzekaźnik czasowy 12V oznaczenia styków\nRozpoczęte przez tomus88xD, lut 18 2015 10:51\nNapisany 18 luty 2015 - 10:51\nWitam, mam przekekaźnik czasowy od skody nr 6U0955532H 12V do wycieraczek i planuje go podłączyć do wycieraczek do ciągnika problem w tym, że na przekaźniku piny nie są oznaczone.. wie ktoś co podłączyć pod dany pin?\nIMG_20150218_104920.jpg 47KB 1 pobrań\nIMG_20150218_104920.jpg 95,4KB 1 pobrań\nEdytowany przez tomus88xD, 18 luty 2015 - 16:44.\nPrzekaźnik czasowy 12V oznaczenia styków Dzisiaj, 03:54\nNapisany 18 luty 2015 - 16:15\nChyba tu znajdziesz odpowiedź : http://skodas.host.s...wycieraczki.htm\nObróć przekaźnikiem by było jak na rysunku, możesz go też rozebrać delikatnie odchylając ścianki ze szczelinką\nEdytowany przez JUMIKO, 18 luty 2015 - 16:17.\nNapisany 18 luty 2015 - 16:47\nczyli 1 - masa 2 - obwód hamowania 3 - +12V 4 - na silniczek wycieraczek, a jak zastąpić ten obwód hamowania? czy poprostu 2 połączyć z 3 przez przełącznik (włącz/wyłącz) żeby działało?\nNapisany 18 luty 2015 - 16:52\nTak pisali ale może zależeć od rodzaju silnika, no chyba że też jest od skody.\nNiektóre silniki mają układ czasowy wbudowany wewnątrz mechanizmu.\nEdytowany przez JUMIKO, 18 luty 2015 - 16:55.\nNapisany 18 luty 2015 - 16:55\nplanuje taki przekaźnik zamontować w ursusie c 360.. nie jest to skoda\nNapisany 18 luty 2015 - 17:09\nTen bimetaliczny sobie daruj, bo to nie działa zbyt stabilnie, i nie jest zbyt trwałe.\nNapisany 18 luty 2015 - 17:10\nJeżeli chcesz podłączyć do typowego silniczka wycieraczek C-360 to chyba nie zda egzaminu. W silniku powinien być układ podtrzymujący zasilanie żeby silnik zatrzymywał się w jednym miejscu, a tak będzie się zatrzymywał w dowolnym miejscu gdy przekaźnik odetnie zasilanie\nNapisany 18 luty 2015 - 17:24\na silniczek od zetora\nhttp://allegro.pl/si...5065538754.html bo taki silniczek po wyłąćzeniu wraca do swojego miejsca.\nNapisany 18 luty 2015 - 17:32\nA może taki ?? http://olx.pl/oferta...D5-ID7cFIt.html\njest podobny a cenowo o wiele mniej\nWidzę że niektóre słowa odnoszą się do beznadziejnej reklamy która czasami zasłania całą stronę\nEdytowany przez JUMIKO, 18 luty 2015 - 17:37.\nNapisany 18 luty 2015 - 18:08\ntaki też może być, mam też od uaza, głównie chodzi o to żeby to był taki silniczek z mechanizmem zwrotnym tak? tzn że gdy zasilanie się wyłączy to on sam wróci do swojego neutralnego położenia tak?\nNapisany 18 luty 2015 - 18:19\nMoże być, ja mam założony od Gaza 66 i podwójne ramię jak np. w autobusach\nNapisany 18 luty 2015 - 18:24\nkwestia silniczka już rozwiązana głownie chodzi mi czy podłączenie przekaźnika będzie dobre tak jak pisaliśmy wcześniej.. dziękuje za pomoc!\nNapisany 18 luty 2015 - 19:32\nPowinieneś mieć włącznik 2 pozycyjny : 1-praca z programatorem, 2-praca ciągła. Na zacisk 3 podasz "+" z włącznika pracy program. Zacisk 2 pozostanie chyba bez podłączenia bo silnik ma tylko 2 przewody, i raczej nie rozpędzi się tak jak opisane w artykule. Do zacisku 4 dołączysz "+" silniczka, a zacisku 1 "-" , no i trzeba podać "-" na drugi kabel silniczka. Praca ciągła to oczywiście podajesz z pozycji 2 (pracy ciągłej) tylko "+"\nA tak to na rysunku wyglada :\nEdytowany przez JUMIKO, 18 luty 2015 - 19:34.\nto zbyt skomplikowane nie jestem dobry z elektroniki schematów jak wyżej\nNapisany 19 luty 2015 - 08:43\nPrzecież tu nie ma żadnej elektroniki. To raptem pięć przewodów.\nNapisany 19 luty 2015 - 08:58\ntylko tak włącznik mam oryginalny zetorowski włącz wyłącz + po wciśnięciu spryskiwacz, czy będzie to dobrze działać? chyba że zainstalować przełąćznik np hebelkowy jak do kierunków żeby po przełączeniu w jedną stronę były włączone wycieraczki cały czas a po przełączeniu w drugą stronę wycieraczka działa przez przekaźnik cyklicznie.. dobrze myślę czy nie?\na jeszcze takie pytanie, przekaźniki do rozrusznika powinny mieć ile amper? jak np 12V rozrusznik to przekaźnik 12V A?\nstacyjka z rozruchem wymaga przekaźnika czy niekoniecznie?\nNapisany 19 luty 2015 - 09:14\nLepszy będzie przełącznik od kierunkowskazów, idziesz w dobrą stronę\nDo rozrusznika nie trzeba elektromagnesu bo jest zamontowany przy nim. Podaje się tylko zasilanie "+" na uzwojenie elektromagnesu (można ze stacyjki z rozruchem)\nRozrusznik ma moc około 3 kilowatów (3000W) i pobór prądu rzędu 160A\nNapisany 19 luty 2015 - 09:33\nczyli takim przełącznikiem zastąpić oryginalny przełącznik i wszystko będzie dobrze pracować tak?\nNapisany 19 luty 2015 - 09:55\nTak lub : http://allegro.pl/pr...5062451893.html\nNapisany 19 luty 2015 - 09:59\nbardziej będzie mi odpowiadał taki co wstawiłem link zamienie sobie tylko kapturki z oznaczeniami i w lewo będe miał ciągłe w prawo cykliczne a jak wcisne sygnał to będzie spryskiwacz wielkie dzięki Kolego za pomoc\nRozpoczęte przez mkkk , 30 wrz 2017


„Wampirzy steryd” może nawiedzać amerykańskie rzeki i strumienie - Mistrz zdrowia Bello\nNaukowcy odkryli, że trenbolon, steryd anaboliczny, który, jak się uważa, rozkłada się w świetle słonecznym, ożywa w nocy.\nNazywają to „sterydem wampirów”.\nOpublikowane dzisiaj badania pokazują, że trenbolon, steryd podawany krowom mięsnym w gospodarstwach na skalę przemysłową, nie rozkłada się w rzekach i strumieniach, jak wcześniej sądzono.\nLek został zatwierdzony przez USAFood and Drug Administration (FDA) do stosowania u bydła, ale jest to substancja kontrolowana według harmonogramu III zakazana do stosowania u ludzi.Kiedy leczone bydło wydala kał, ślady steroidu trafiają do otaczającego środowiska, w tym do lokalnych zbiorników wodnych.\nDo niedawna naukowcy wierzyli, że związek, o którym wiadomo, że uszkadza procesy rozrodcze ryb, szybko rozkłada się w obecności światła słonecznego w procesie zwanym fototransformacją.\nTeraz naukowcy wiedzą, że kiedy słońce zachodzi, a poziom pH w rzece jest odpowiedni, trenbolon ponownie się składa.Oznacza to, że ilość substancji chemicznej w źródłach wody, które prawdopodobnie zostały pobrane i przetestowane w ciągu dnia, może być w rzeczywistości wyższa niż wcześniej sądzono.\nBryan Brooks, dyrektor programu Environmental Health Science na Baylor University, który nie brał udziału w badaniu, powiedział, że nowe odkrycia rodzą ważne pytania, na które należy odpowiedzieć.\n„Raporty z tego artykułu mogą stymulować ponowne przemyślenie harmonogramu monitorowania i nadzoru środowiskowego”Brooks powiedział Healthline. „Na przykład zdecydowana większość rutynowego monitorowania jakości wody nie bada tych nieuregulowanych zanieczyszczeń. A jeśli farmaceutyki są badane w zbiornikach wodnych, pobieranie próbek zwykle odbywa się w ciągu dnia i często badane są tylko próbki wody z powierzchni jezior i strumieni. Taka praktyka może przeszacować lub nie docenić ryzyka różnych farmaceutyków”.\nDavid Cwiertny, jeden z autorów badania i naukowiec z Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Uniwersytetu Iowa, powiedział Healthline, że do wykonania jest znacznie więcej pracy.Powiedział, że próbki należy pobierać z rzek i strumieni bez przerwy przez 48 godzin lub dłużej, aby naprawdę zrozumieć ilość trenbolonu w środowisku.\nDodał, że istnienie trenbolonu, który czasami jest nielegalnie przyjmowany przez kulturystów i powoduje wiele potwierdzonych problemów zdrowotnych, jest prawdopodobnie „znacznie bardziej uporczywe niż wszystkie nasze modele obecnie przewidują” w wodzie w pobliżu obszarów rolniczych. „Istnieje wysoki stopień niepewności w istniejących danych o występowaniu ze względu na trendy, które obserwujemy”— powiedział Ćwiertny.\nFDA nie odpowiedziała w terminie na prośbę o komentarz.Agencja Ochrony Środowiska (EPA) odmówiła komentarza.\nAle David Sedlak, znany naukowiec, który był mentorem autorów badania i wykonał poprzednie prace zlecone przez EPA, powiedział Healthline, że badania są „wspaniałym kawałkiem nauki i dobrą pracą detektywistyczną”.\nSedlak, współdyrektor Centrum Wodnego Berkeley na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, powiedział, że wyniki prawdopodobnie nie wskazują na zagrożenie dla ludzi, ale mogą mieć reperkusje dla życia wodnego. „Zdecydowanie jest to przestroga dotycząca sposobu, w jaki pomiary mogą być błędne, jeśli nie uwzględni się mechanizmu reformacji” – powiedział.\nW badaniu opublikowanym w czasopiśmie Science autorzy wzywają firmy farmaceutyczne do opracowania bardziej przyjaznych dla środowiska sterydów dla bydła.Cwiertney powiedział, że sterydy zapewniają niezaprzeczalne korzyści hodowcom bydła, a nawet mogą pomóc w redukcji gazów cieplarnianych.\nMerck, producent sterydów dla bydła, dostarczył to oświadczenie do Healthline: „Ten artykuł przedstawia interesującą obserwację związaną z chemią (octan trenbolonu). Konsekwencje tych odkryć dla środowiska pozostają nieokreślone i teoretyczne”.


MAŁY ODKRYWCA, MŁODSZY WIEK PRZEDSZKOLNY, MAŁA MOTORYKA\nMłodszy wiek przedszkolny, określa dzieci w wieku od 2,5 do 4 lat\nMała Motoryka… - czyli partie drobnych mięśni, a przez to także koordynacja wzrokowo-ruchowa nie jest jeszcze całkiem rozwinięta. Jednak jest to najlepszy czas na doskonalenie jej i ćwiczenie. Przy zamkniętych oczach maluch dotknie nosa, w chodzie stawia nogi na przemian, zeskakuje, podskakuje, biega… Właśnie teraz chętniej zeskoczy ze schodka, siłuje się ze stołkiem i mierzy z kałużą … potrafi nabrać wody w złączone dłonie, buduje, konstruuje. Rysuje proste formy – na razie jest to „bazgrota dziecięca”, ale tylko trening czyni mistrza. W tym momencie wyróżnić już można supełki i zygzaki, wszelkiego rodzaju spirale, linie. Wszystkie rysunki mają swoje nazwy, są biwiem odzwierciedleniem otaczającego nas świata – przedstawiają zwierzęta, najbliższych, sprzęty domowe, zabawki, stany pogody … a także wytwory dziecięcej wyobraźni. Dziecko nie odzwierciedla jeszcze figur i symetrii, to znaczy, że operuje jeszcze na konkretach i tylko ta drogą powinniśmy docierać do jego wyobraźni. Warto proponować dzieciom rysowanie na dużych powierzchniach, typu tablica, papier czy chodnik. Twoje dziecko jak nic bardziej, potrzebuje teraz ruchu. Ruch to swoboda i wybory, ruch to zabawa i praca. Ruch, to prawidłowy rozwój. Duże przestrzenie pozwalają ja ruch. Teraz nastał czas na zmagania z plasteliną i innymi materiałami plastycznymi. Jeśli próby malowania i rysowania nie były proponowane, umiejętność prawidłowego trzymania kredki nie pojawi się sama w siebie. Dziecko uczy się przez działanie, naśladownictwo i ćwiczenia. Przygotowywanie do chwytu pensetkowego – do tego najlepsze są miękkie woskowe, ale grube w średnicy kredki, które wymuszą chwyt palcami. Sprawność i precyzja jest już coraz bardziej widoczna .\nProcesy poznawcze... Dziecko trzyletnie postrzega i odbiera świat całościowo w sposób ogólnikowy. Wyróżnia już cechy, nie wartościuje natomiast i ma kłopot w odróżnieniu tych istotnych od mało ważnych. Obserwując sytuacje nazywa osoby, przedmioty, proste czynności… Jest w stanie rozróżniać wielkości, nazywać pojęcia. Układać obraz z niewielu elementów. Dzieci w tym wieku posiadają chłonność wiedzy i pęd do poznawania. W sposób nieświadomy przyswajają elementy wiedzy. Uwielbiają doświadczenia i eksperymenty, dlatego widowiskowe otoczenie je porusza .\nWyobraźnia … Jeszcze mimowolna, odtwórcza – dlatego przenosi fikcję jako element własnej biografii, przyjmuje role w zabawach, odtwarza zaobserwowane sytuacje. Odbiera nastroje i gesty najbliższych, jest niesamowicie empatyczne. To czas chłonięcia bajek i opowiadań, które są źródłem jego wewnętrznych przeżyć. Stąd obawa o niewłaściwe sceny oglądane w życiu i bajce.\nUwaga … Pamięć … Konstrukty Myślowe… Jeszcze mimowolna, zależna od autentycznego zainteresowania, mało podzielna, w związku z tym nie powinno się operować na wielu konkretach jednocześnie . Skupienie zazwyczaj trwa do 15 minut , stąd wszelkie zajęcia dydaktyczne w środowiskach wychowawczych nie powinny przekraczać tego czasu, zwracając szczególną uwagę na potrzebę przemienności form. Pamięć mimowolna, mechaniczna, nie potrzebująca świadomej uwagi ani rozumienia. To doskonały czas na ćwiczenie pamięci, ćwiczenie uwagi i koncentracji. Dziecko nie uczy się , ponieważ jest inteligentne . Dziecko jest inteligentne , ponieważ się uczy. Pojawiają się przejawy myślenia magicznego: animizm , ożywianie przedmiotów martwych, nadawanie im cech właściwych osobie ludzkiej np. miś jest zmęczony, zabawki\nTrzyletni Filip lepi "ciastolinowe" kształty i pracuje ze szmerowymi pojemnikami.\ni nie zaplątanej\nmożemy ten nieskazitelny


Naczepy | kleyntrucks.pl\nNaczepa to przyczepa bez przedniej osi, której masa w znacznej części spoczywa na pojeździe ciągnącym (ciągniku siodłowym). Naczepę łączy się z siodłem ciągnika za pomocą sworznia królewskiego. Połączenie tych pojazdów nazywamy zestawem ciągnik siodłowy-naczepa. Aby zredukować czas załadunku i rozładunku, do ciągnika siodłowego można przyłączać różne rodzaje naczep, by kierowca i ciągnik nie musieli czekać. Naczepy dostępne są w wielu wersjach, w zależności od ich przeznaczenia. Do użytku ogólnego służą naczepy z zabudową plandekową, zapewniającą czyste i suche przewożenie towarów. Naczepy do transportu kontenerów posiadają zabudowę z jedną lub z kilkoma platformami, na których można ustawiać kontenery. Do przewozu wysokich obiektów używa się naczep niskopodwoziowych. Naczepy typu silos posiadają zbiorniki na towary sypkie lub masowe w postaci proszków, ziarna lub granulatów, takie jak zboża, węgiel, cement, pasza, piasek, żwir lub nawozy sztuczne. Idealnym rozwiązaniem ułatwiającym załadunek i wyładunek ciężkich obiektów jest Walking Floor (ruchoma podłoga).\nPrzewozy naczepami BE mogą wykonywać kierowcy posiadający prawo jazdy kategorii B+E. Naczepy BE te dostępne są w ładownościach i długościach znacznie przekraczających parametry zwykłych przyczep. Mogą one nawet mieć długość ponad 12 metrów i masę brutto wynosząca około 10000 kg. Dzięki temu dla wielu firm naczepa BE jest doskonałym rozwiązaniem.