Aborcja - Strona 54 - agnieszka.com.pl\nDzisiaj jest 06 sie 2020, 21:54\nPostautor: Stormy » 09 cze 2008, 21:14\nTo podeślij mi jakąś.\naktualnie siedzi w szpitalu na obserwacji a lekarze robia co moga\nksiężycówka pisze: Sądzę, że jakbyś mnie zobaczyła jak to pisałam to inaczej byś zrozumiała tego posta\nmozliwe, ale twojej miny tu nie widac, a slowa byly dosc ostre\nPostautor: ksiezycowka » 09 cze 2008, 21:32\nNemezis pisze: Odwaznie napisane. I bez przemyslenia... Ja nie chce byc zlosliwa, ale w tym momencie sama sobie przeczysz, bo wczesniej napisalas, ze jest to kwestia dyskusyjna, a teraz, ze jest to jasna sprawa.\nOkeeej. Powoli więc:\nksiężycówka pisze: I tu pojawia się dyskusyjna kwestia - czy to już jest dziecko? Dla jednych tak i to jest mord, a dla innych nie.\nksiężycówka pisze: I jak pisałam - rozbieżne kwestie co do tego kiedy już mamy do czynienia z człowiekiem są powodem sporów.\nksiężycówka pisze: No chyba jasne, że kiedy ukształtuje się układ nerwowy i zakończenia nerwowe.\nJaśniej się już chyba nie da. Napisałam, że to w którym momencie mamy do czynienia z człowiekiem już jest kwestia dyskusyjną i ludzie mają różne zdanie na ten temat. Wyobraź sobie, że ja sporów ze sobą nie mam ani nie dyskutuję. DLA MNIE mówimy o dziecku kiedy posiada już układ nerwowy. I to jest jasne.\nPostautor: kot_schrodingera » 09 cze 2008, 23:08\nNemezis pisze: „chyba” to Ty masz problemy z interpretacja tego, co napisalam.\nschodzimy na końskie zaloty?? argumencików brak\nNemezis pisze: Sama nikomu nic nie zabraniam ani na sile nie zmuszam w cos wierzyc, po prostu sie wypowiadam, mam do tego prawo, od tego ten topic wlasnie jest.\nwidzisz, a ja uważam że masz prawo tak mówić i tak robić, ale jedynie wobec swego życia. te panie i ten ksiądz nie zachował tej zasady.\nNemezis pisze: Ale ja tez nie mowie o byciu lepsza matka (w koncu my tu o niedojrzalej dziewczynce piszemy). Byla mowa o matczynych uczuciach, ktorych brak zarzuciles przeciwniczkom aborcji. Ale mniejsza z tym, bo juz drugi raz nie odpowiedziales mi na to, piszac o czyms zupelnie innym.\nwięc po kolei - wysunełaś argument że lepszym człowiekiem byłaby gdyby nie usunęła i oddała do adopcji.\npo pierwsze - przez 9 miesięcy ciąży ona poczuje się matką. oddanie dziecka do adopcji to dla niej uszczerbek. dlaczego ma go ponosić skoro jest ofiarą\npo drugie - usunięcie ciąży w pierwszych tygodniach nie niesie dla niej żadnego poważnego uszczerbku\npo trzecie - wszyscy ci pro life gdy odda je do adopcji podniosą krzyk że to wyrodna matka. trudno żyć z takim piętnem\nprzypominam że to ona tu jest ofiarą\nPostautor: Stormy » 09 cze 2008, 23:58\nBlazej30 pisze: po drugie - usunięcie ciąży w pierwszych tygodniach nie niesie dla niej żadnego poważnego uszczerbku\nBlazej30 pisze: przez 9 miesięcy ciąży ona poczuje się matką. oddanie dziecka do adopcji to dla niej uszczerbek. dlaczego ma go ponosić skoro jest ofiarą\njak dla mnie oddanie dziecka w dobre ręce to mniejszy uszczerbek niz myslenie o skrobance i zastanawianie sie za iles tam lat jakby wygladalo to dziecko.\na moze kiedy pojawia sie uczucia to nie odda? a moze pokocha dziecko bo przeciez ono nie jest niczmeu winne tak jak i ona nie byla? mozna by powiedziec ze ona i to dziecko sa jakby ofiarami, moze to idealistycznie zabrzmi ale nieszczescia i tragedie w jakis sposob łączą.\nale uwazam ze w takim wypadku ma prawo decydowac. i c i co utrudniali aborcje - zachowali sie mowiac delkatnie nie w porzadku.\nPostautor: Nemezis » 10 cze 2008, 13:21\nAch wybacz księżycówko, ale jakos nie zauwazylam, zebys podkreslila, ze DLA CIEBIE jest to prawda absolutna, gdy odpowiadalas na OGOLNIE zadane pytanie przez Stormy.\nBlazej30 pisze: schodzimy na końskie zaloty?? argumencików brak\nBlazej30 nie mam czasu na 'przyjemnosci' i zadne zaloty, bo jestem w samym srodku dosc ciezkiej sesji\nCo do argumencikow - nigdzie nie napisalam o bolu, pisalam o reagowaniu „na bodzce pochodzace z zewnatrz”. Kwestia bolu u plodu nie jest dosc dobrze znana przez medycyne, zeby wykluczyc i jedna i druga mozliwosc. W zadnym miejscu nie napisalam tez, ze sa to „odruchy swiadome”, co mi zarzuciles (zauwaz, ze dosc bezpiecznie skonstruowalam swoja wypowiedz, bo jest to materia, na ktorej badz co badz – nie znam sie). Do tej pory nie widze, do czego moglbys sie sensownie przyczepic w zacytowanej mojej wypowiedzi, dlatego zarzucilam Ci problemy z interpretacja. Jezeli „nadal” widzisz jakies niescislosci konkretnie w tamtej wypowiedzi, to prosze uswiadom mnie – bo z innymi zagadnieniami o charakterze medycznym raczej nie mam czasu sie zapoznawac.\nBlazej30 pisze: widzisz, a ja uważam że masz prawo tak mówić i tak robić, ale jedynie wobec swego życia. te panie i ten ksiądz nie zachował tej zasady.\nNo wyszlo na to, ze moge sobie stawac przed lustrem i do siebie mowic o aborcji Ja nie bronie tych pan ani ksiedza (co do bronienia – Ty chyba sie do mnie uprzedziles po temacie o in vitro...). Nie staje murem za kosciolem katolickim, bo to bez sensu. Nie popieram tez dzialan majacych na celu zmuszanie kogos do czegos, ale zauwaz, ze uswiadamianie ludzi jest potrzebne, bo zaden zwykly 'szarak' na codzien nie zastanawia sie nad takimi rzeczami i jest na nie albo obojetny albo uodporniony – bo odruchowo wlacza mu sie taki tok myslenia: „co mowi kosciol to jest be, bo cala istytucja jest be (bo okrada ludzi a sama zyje w bogactwie) i ksieza sa be (bo to pedofile, maja kochanki i jezdza dobrymi samochodami). A w ogole, co oni o zyciu wiedza?”. Pierwsza moja mysl po przeczytaniu artykulu – 'wybiorcza' swaja 'rzetelnoscia' dobrze wiedziala jak wplynac na ludzi, podniesc im cisnienie (w koncu nawet slowo „gwalt” sami sobie dodali w tym celu) i wyrabiac im zdanie zwlaszcza na takie tematy. Nie pierwszy i nie ostatni raz.\nBlazej30 pisze: więc po kolei - wysunełaś argument że lepszym człowiekiem byłaby gdyby nie usunęła i oddała do adopcji.\nNo to po kolei – wysunelam argument, ze przeciwniczki aborcji nie sa pozbawione matczynych uczuc. Tyle. Serio\nad 1. oddanie do adopcji to uszczerbek, bo poczuje sie matka. Wniosek: lepiej zabic swoje dziecko, to nie poczuje sie matka i nie bedzie narazona na taki uszczerbek (cos czuje, ze tutaj raczej nie dojdziemy do porozumienia...)\nad 2. pierwsze slysze. Ja poprosze o wiarygodne zrodla. Bo moze sie myle, ale aborcja to aborcja – ta sama ingerencja w organizm matki, w tym samym miejscu, tymi samymi przyrzadami, tyle, ze wielkosc dziecka minimalnie inna.\nad 3. dupa maryna – napietnuja, bo nie zabije, tylko odda innej rodzinie? Jezeli dziewczyna zdecyduje, ze nie zabije (mimo iz chciala i prawie to zrobila) zostanie za to jeszcze pochwalona. Nie wiem czy wiesz, ze lepiej oddac do adopcji zwlaszcza niemowlaka – bo na takie czeka cala masa rodzin pragnacych miec dzieci.\nOstatnio zmieniony 10 cze 2008, 13:25 przez Nemezis, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Ted Bundy » 10 cze 2008, 14:24\ndopóki nie zaczniemy używać języka medycznego typu: płód, zarodek, zabieg, a nie "morderstwo, dzieci nienarodzone" i inne tego typu rzeczy nasączone ideologią, dalsza dyskusja nie ma sensu za grosz.\nNemezis pisze: Nie wiem czy wiesz, ze lepiej oddac do adopcji zwlaszcza niemowlaka – bo na takie czeka cala masa rodzin pragnacych miec dzieci.\ninaczej - lepiej usunąć parę komórek które i tak nie przetrwałyby poza organizmem kobiety w początkowym okresie ciąży, niż urodzić i oddać jak zabawkę coś co w pełni czuje i żyje. To jest prawdziwe zwyrodnienie i krzywda, niestety. Urodzić i oddać, zamiast rozwiązać problem szybko i skutecznie jak najwcześniej.\nPostautor: Stormy » 10 cze 2008, 15:51\nTedBundy pisze: dopóki nie zaczniemy używać języka medycznego typu: płód, zarodek, zabieg, a nie "morderstwo, dzieci nienarodzone" i inne tego typu rzeczy nasączone ideologią,\nto nie chodzi o ideologie a o uczucie Tedziu. kobiety ktore przewaznie sa przeciw aborcji to babki ktore ten zlepek komorek kochaja odkad sei tylko o nim dowiedza, i zrobiłyby wszystko zeby to dziecko bylo szczesliwe - dlatego ciezko jest plod nazwac plodem, bo jak dla mnie to juz dziecko noszone pod sercem. nie kaz nam zmieniac slownictwa - to bezcelowe - a jak my bysmy kazaly ci zamiast plod mowic "dziecko"? wiadomo ze bys na to nie przystal\nw ogole sama rozmowa na temat aborcji jest bezcelowa bo wiadomo ze nikt nikogo tu nie przekona, kazdy twardo stoi przy swoich zasadach i ma do tego prawo\nOstatnio zmieniony 10 cze 2008, 15:53 przez Stormy, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Nemezis » 10 cze 2008, 16:24\nTedBundy pisze: zabieg, a nie "morderstwo\nzabiegiem jest np. usuniecie wyrostka robaczkowego. Plod jest zywym, ciagle rozwijajacym sie i cudownie niepojetym 'zlepkiem komorek'. Jezeli bedzie sie mowic o aborcji jak o zwyklym zabiegu i uzywac czysto technicznych terminow, to tez w pewien sposob dorabia sie przez to ideologie.\nPostautor: Ted Bundy » 10 cze 2008, 19:25\nNemezis pisze: Plod jest zywym, ciagle rozwijajacym sie i cudownie niepojetym 'zlepkiem komorek'\ncóż w nim "cudownie niepojętego"? ;DD\nBawi mnie ciągle ta dyskusja Idźmy dalej:\nStormy pisze: kobiety ktore przewaznie sa przeciw aborcji to babki ktore ten zlepek komorek kochaja odkad sei tylko o nim dowiedza, i zrobiłyby wszystko zeby to dziecko bylo szczesliwe\ni to mnie cieszy, bo myślę podobnie Tylko że nie jestem aż tak wielkim egoistą i nie roszczę sobie prawa do decydowaniu o płodności innej, obcej kobiety: jej dziewięciu miesięcy, jej ciężkiego (lub nie) porodu, jej nudności, jej bólu i użerania się z dzieckiem, którego nie chciała i nie chce rodzić. Więc po co ją na siłę "uszczęśliwiać"? I powiększać grono niechcianych pensjonariuszy domów dziecka? Z jakiej racji?\nPostautor: ksiezycowka » 10 cze 2008, 19:41\nNemezis pisze: Ach wybacz księżycówko\nPostautor: Stormy » 10 cze 2008, 20:32\nTedBundy pisze: jej dziewięciu miesięcy, jej ciężkiego (lub nie) porodu, jej nudności, jej bólu i użerania się z dzieckiem, którego nie chciała i nie chce rodzić.\n9 miesiecy zleci szybko, porod trwa pare godzin, nudnosci nie zawsze wystepuja, dziecko mozna oddac komus z nadzieja ze ktos je pokocha. myslenie o tym jakby teraz wyggladalo moje dziecko, czy bylby to chlopiec, czy mialbuy po mnie oczy jest wieksza tortura niz pare godzin porodu na lekach przeciwbolowych. jesli sie nie wyskrobiesz, zawsze mozesz probowac sie prZekonac czy to dziecko ktore oddalas jest do ciebie podobne, czy jest szczesliwe, jak zyje. jesli je usuniesz- nie ma odwrotu i pozostaje tylko pustka.\nTedBundy pisze: I powiększać grono niechcianych pensjonariuszy domów dziecka? Z jakiej racji?\na skad wiesz ze tego dziecka nikt nie bedzie chcial? dlaczego odbierasz mu prawo do dorastania, przezywania swego zycia, usmiechow, smutkow, zalozenia rodziny? jesli nawet nikt go nie adoptuje to zalozy pewnie wlasna rodzine, bedzie zyc, kochac, miec wlasne dzieci.\nPostautor: Ted Bundy » 10 cze 2008, 20:58\nodbieram mu to prawo w imię decyzji o urodzeniu, którą podejmuje matka. Wybacz, ale matkę stawiam wyżej, niż zygotę. Bo niedługo będzie jak u owadów. Daj się zapłodnić, w imię Pana, urodź i zdechnij Urocze, po prostu. Urocze.\nStormy pisze: myslenie o tym jakby teraz wyggladalo moje dziecko, czy bylby to chlopiec, czy mialbuy po mnie oczy jest wieksza tortura niz pare godzin porodu na lekach przeciwbolowych. jesli sie nie wyskrobiesz, zawsze mozesz probowac sie prZekonac czy to dziecko ktore oddalas jest do ciebie podobne,\nznam akurat w swoim otoczeniu parę, które się wyskrobało. Jakoś żadna takich dylematów nie miała i przeszła do porządku dziennego. Nie ma reguły Pustki też nie było. A co było? Ulga. Że już po wszystkim.\nPostautor: Mysiorek » 10 cze 2008, 22:33\nTedBundy pisze: decyzji o urodzeniu, którą podejmuje matka\nTy już zapomniałeś początku topa? To znajdź tam coś mojego i to zaneguj.\nTedBundy pisze: parę, które się wyskrobało. Jakoś żadna takich dylematów nie miała i przeszła do porządku dziennego. ... A co było? Ulga. Że już po wszystkim.\nI mają następne dziecko? Zwierzyli Ci się, jak teraz myślą? Ale tak na poziomie przyjaciel - przyjaciółka - przyjaciel?\nPostautor: Stormy » 10 cze 2008, 22:54\nTedBundy pisze: Jakoś żadna takich dylematów nie miała i przeszła do porządku dziennego. Nie ma reguły Pustki też nie było. A co było? Ulga. Że już po wszystkim.\ndla mnie to bezdusznosc. JA tak nie potrafie, dlatego JA nigdy bym si enie wyskorabala. dziecko jest zarowno MOJE jak i PARTNERA. decyzja nalezy do nas obojga, ale gdyby jakims cudem cos mojego opętalo i chcialby skrobanki - zabralabym swoj brzuszek, dala adres kontaktowy i pana pozegnala.\nTedBundy pisze: odbieram mu to prawo w imię decyzji o urodzeniu, którą podejmuje matka.\nskoro dla mnie zygota, plod czy jak go zwal to czlowiek dla mnie decydujac o nim, o jego smierci, ograniczasz jego wolnosc (i to dosc znacznie) spalić Teda na stosie (zartuje oczywiscie)\nkto chce sie skrobac i tak sie wyskrobie, lepiej zeby w godnych warunkach, zakaz aborcji liczby skrobanek nie zmniejszy. jesli sad pozwala - nie powinno sie stawac na drodze osobie ktora tego chce - niech tylko wie co ja moze czekac, ze za pare lat moze tego zalowac.\nPostautor: kot_schrodingera » 10 cze 2008, 23:02\nNemezis pisze: nie mam czasu na 'przyjemnosci' i zadne zaloty, bo jestem w samym srodku dosc ciezkiej sesji\nNemezis pisze: (co do bronienia – Ty chyba sie do mnie uprzedziles po temacie o in vitro...)\npo prostu jesteś moją ulubioną brains trust\nNemezis pisze: Co do argumencikow - nigdzie nie napisalam o bolu, pisalam o reagowaniu „na bodzce pochodzace z zewnatrz”. Kwestia bolu u plodu nie jest dosc dobrze znana przez medycyne, zeby wykluczyc i jedna i druga mozliwosc.\nw zasadzie dziś w nauce odchodzi się o dowodzenia że coś nie istnieje. staramy się raczej dowieść że coś istnieje ,ale abstrahując od kwest bólu. co do kwesti odruchów to dość kiepski argument. odruchy ma i pantofelek co nie świadczy o jego człowieczeństwie. do odruchów zaliczymy gęsią skórkę co jest dowodem na to że byliśmy tylko małpami.\nNemezis pisze: zauwaz, ze uswiadamianie ludzi jest potrzebne, bo zaden zwykly 'szarak' na codzien nie zastanawia sie nad takimi rzeczami i jest na nie albo obojetny albo uodporniony – bo odruchowo wlacza mu sie taki tok myslenia: „co mowi kosciol to jest be, bo cala istytucja jest be (bo okrada ludzi a sama zyje w bogactwie) i ksieza sa be (bo to pedofile, maja kochanki i jezdza dobrymi samochodami). A w ogole, co oni o zyciu wiedza?”. Pierwsza moja mysl po przeczytaniu artykulu – 'wybiorcza' swaja 'rzetelnoscia' dobrze wiedziala jak wplynac na ludzi, podniesc im cisnienie (w koncu nawet slowo „gwalt” sami sobie dodali w tym celu) i wyrabiac im zdanie zwlaszcza na takie tematy. Nie pierwszy i nie ostatni raz.\nno cóż, to znaczne odejście od tematu, ale trudno. czyż Kościół jest środowiskiem zdecydowanie konserwatywnym. I ma duże problemy z dotarciem do przeintelektualizowanego społeczeństwa. Bo gdy opór rodzi opór. argument: to jest to jest grzech i kropka dzis nie działa.\nNemezis pisze: oddanie do adopcji to uszczerbek, bo poczuje sie matka. Wniosek: lepiej zabic swoje dziecko, to nie poczuje sie matka i nie bedzie narazona na taki uszczerbek (cos czuje, ze tutaj raczej nie dojdziemy do porozumienia...)\nno właśnie chcę Ci powiedzieć że może nic nie czuć. może nie czuć się matką. pewnie nawet Ty miałaś już w życiu kilka naturalnych poronień. czy czułaś wtedy stratę? czułaś się matką? jestem facetem i dla mnie to dość abstrakcyjny temat, ale czy jest czymś normalnym tak utożsamiać sie z płodem? rozumiem po wielu miesiącacj macieżyństwa (ciąży), ale tak wcześnie?\nNemezis pisze: pierwsze slysze. Ja poprosze o wiarygodne zrodla. Bo moze sie myle, ale aborcja to aborcja – ta sama ingerencja w organizm matki, w tym samym miejscu, tymi samymi przyrzadami, tyle, ze wielkosc dziecka minimalnie inna.\npatrz punkt pierwszy - czy kobieta przechodząca (nieświadomie) naturalne poronienie ma z tego powodu kłopoty?\nNemezis pisze: dupa maryna – napietnuja, bo nie zabije, tylko odda innej rodzinie? Jezeli dziewczyna zdecyduje, ze nie zabije (mimo iz chciala i prawie to zrobila) zostanie za to jeszcze pochwalona. Nie wiem czy wiesz, ze lepiej oddac do adopcji zwlaszcza niemowlaka – bo na takie czeka cala masa rodzin pragnacych miec dzieci.\nno właśnie tak. to tak jak ze zgwałconymi. nawet tak oczywista ofiara w plotkach okazuję się demoniczną prowokatorką. i wszystko po to by ktoś mógł poczuć się lepiej...\nNemezis pisze: wysunelam argument, ze przeciwniczki aborcji nie sa pozbawione matczynych uczuc. Tyle. Serio\na ja właśnie staram Ci się uświadomić że tu nie chodzi o ich macieżyńskie uczucia. to sprawa polityki... bo gdzie są i macierzyńskie uczucia wobec tej 14-latki, dziecka zaledwie.\nOstatnio zmieniony 10 cze 2008, 23:19 przez kot_schrodingera, łącznie zmieniany 2 razy.\nPostautor: PFC » 10 cze 2008, 23:35\nJaja sobie robisz? Społeczeństwo jeszcze nigdy chyba nie było tak głupie przy relatywnie wielkim dostępie do wiedzy, co w samo w sobie jest pewnym ewenement, aczkolwiek gdy się lepiej nad tym zastanowić, to paradoksalnie nie mogłoby chyba być inaczej. Kościół świetnie się w to wpasowuje ze swym żenującym poziomem, tak więc nie ma tutaj mowy o dialogu, nie ma mowy nawet o monologu... Tylko jeden wielki bełkot. ...Dziwne swoją drogą, że argument o "grzechu" wydaje Ci się słaby, a np. brednie, jakie bywały zamieszczane w czasopismach z listy filadelfijskiej mogłyby być zapewne przyjęte za dobrą monetę, jeśli tylko pasowałyby do danego punktu odniesienia. ...Blazej, mój drogi, zauważ wszakże, że nauka nie powie Ci, co jest "dobre", a co "złe", tak więc postrzeganie pewnych spraw przez kryterium aksjologiczne, oparte na ujęciu grzechu w doktrynie katolickiej nie jest aż takie banalne... A nie działa to, bo ludziom się generalnie przewraca we łbach.\nBlazej30 pisze: odruchy ma i pantofelek\nAle z pantofelka nie powstanie człowiek, a z połączenia plemnika i komórki jajowej tak... To tylko kwestia czasu przecież, jeśli już do zapłodnienia doszło... Ciągle dyskutujecie tutaj "od kiedy można", pomijając kompletnie pierwotną przyczynę i skutek. A przecież mleko wylało się wcześniej i wtedy trzeba było myśleć czy się chce dziecko czy nie, a nie w momencie, gdy dochodzi do sytuacji, w której mamy już 100% pewności, że powstanie człowiek. To nie jest kwestia odruchów czy wykształcania się organów, lecz właśnie owej pewności, która różni to co się w macicy zagnieżdża od tego, co - brutalnie mówiąc - panie i panowie spuszczają do kibla... Jak tak na to patrzę i jeśli nie występują naprawdę szczególne okoliczności, to naprawdę trudno mi uznać aborcję za coś innego, niż dosyć perfidne skrytobójstwo o charakterze prewencyjnym.\nBlazej30 pisze: patrz punkt pierwszy - czy kobieta przechodząca (nieświadomie) naturalne poronienie ma z tego powodu kłopoty?\nNatura ma swoje prawa, z którymi dyskutować nie ma sensu, jednakowoż wydaje mi się, że my o czymś innym się tutaj mówi. Nie uciekaj w myślenie lateralne cwaniaku. ...W każdym razie aborcji się z czymś takim porównać nie da.\nBTW: zastanawiam się ile jeszcze można będzie jedno i to samo wałkować. Kolejne 80 stron? ...Jedynym plusem jest jakże uroczy dialog młodej panny i starego kawalera. Najwięksi specjaliści od aborcji.\nOstatnio zmieniony 10 cze 2008, 23:49 przez PFC, łącznie zmieniany 5 razy.\nPostautor: kot_schrodingera » 11 cze 2008, 00:01\nPFC pisze: Nie uciekaj w myślenie lateralne cwaniaku.\na myślałem że to moja zaleta\nPFC pisze: ...W każdym razie aborcji się z czymś takim porównać nie da.\na niby dlaczego a czy ty brałeś pod uwagę że mogłeś być kilka razy ojcem? oczywiście wtedy nie miałeś żadnych odczuć bo nie wiedziałeś? ale czy teraz opłakujesz swoje dzieci które popłynęły do Bałtyku? Podobnie jest z aborcją. Kobieta może nie czuć więzi z płodem.\nPFC pisze: ...Jedynym plusem jest jakże uroczy dialog młodej panny i starego kawalera. Najwięksi specjaliści od aborcji.\nno a jak inni dzieci bawią i czasu nie mają na te głupoty\nPFC pisze: Ale z pantofelka nie powstanie człowiek, a z połączenia plemnika i komórki jajowej tak... To tylko kwestia czasu przecież, jeśli już do zapłodnienia doszło... Ciągle dyskutujecie tutaj "od kiedy można", pomijając kompletnie pierwotną przyczynę i skutek. A przecież mleko wylało się wcześniej i wtedy trzeba było myśleć czy się chce dziecko czy nie, a nie w momencie, gdy dochodzi do sytuacji, w której mamy już 100% pewności, że powstanie człowiek. To nie jest kwestia odruchów czy wykształcania się organów, lecz właśnie owej pewności, która różni to co się w macicy zagnieżdża od tego, co - brutalnie mówiąc - panie i panowie spuszczają do kibla... Jak tak na to patrzę i jeśli nie występują naprawdę szczególne okoliczności, to naprawdę trudno mi uznać aborcję za coś innego, niż dosyć perfidne skrytobójstwo o charakterze prewencyjnym.\nno własnie nie zupełnie. bo zygocie daleko jeszcze do człowieka. ma ona mniej więcej te same możliwości co szara, przeciętna komórka macierzysta. może się nie zagnieździć w ściance macicy, organizm może ją wydalić, brat bliźniak może ją pożreć. i meż matki nie przeżyje dlaczego więc ustawiać wóz przed konie [quote="PFC"]\nPostautor: Ted Bundy » 11 cze 2008, 07:59\nBlazej30 pisze: pewnie nawet Ty miałaś już w życiu kilka naturalnych poronień. czy czułaś wtedy stratę? czułaś się matką?\npowiem Ci tak, w kwestii poronienia: jeżeli dziecko jest chciane i wyczekane, po wielu miesiącach starań, poronienie jest niewyobrażalną tragedią dla małżeństwa. Tak, też z autopsji bliskich znajomych.\nPostautor: Andrew » 11 cze 2008, 08:49\nPFC pisze: Natura ma swoje prawa, z którymi dyskutować nie ma sensu, jednakowoż wydaje mi się, że my o czymś innym się tutaj mówi. Nie uciekaj w myślenie lateralne cwaniaku. ...W każdym razie aborcji się z czymś takim porównać nie da.\nBlazej30 pisze: a niby dlaczego\nOstatnio zmieniony 11 cze 2008, 08:52 przez Andrew, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Maverick » 11 cze 2008, 13:13\nChodzi dokladnie o to co napisal PFC. Obojetnie z ktorej strony byscie nie patrzyli na te sytuacje to nie mozna porownywac rozwijajacego sie czlowieka do jakiejs czesci ludzkiego ciala, np naskorka. I naprawde z pewnym przerazeniem przypatruje sie dyskusji probujacej ustalic kiedy mowimy o czlowieku a kiedy nie. Zajezdza mi to niestety mocno nazizmem. Bo nie widze wielkiej roznicy pomiedzy rozroznianiem na podludzi i nadludzi na podstawie koloru wlosow (w duzym uproszczeniu) a na ludzi i nie-ludzi na podstawie kryterium czasowego lub jakiegokolwiek.\nDla mnie wystarczajacym jest ze nienarodzone dziecko, chocby w 2 tygodniu ciazy jest czlowikiem tylko jeszcze nierozwinietym. Zreszta nawet nazywa sie to np embrion ludzki. Tak samo jak rozwiniety czlowiek nazywa sie istota ludzka. Kluczowym jest tu wyraz "ludzki".\nNiestety sa to dosc wysokie standardy morlane i wiele osob ich nie rozumie. Co widac chocby po przedmiotowym mowieniu i mysleniu o nienarodzonym dziecku, jakby bylo rzecza. Pewnie w ten sposob ludzie utwierdzaja sie w przekonaniu ze to nei czlowiek tylko blizej nie wiadomo co.\nZastanawia mnie tez niezrozumienie przez wiekszosc zwolennikow zabijania dzieci faktu iz przeciwnicy aborcji nie maja na celu ograniczania wolnosci kobiety do decydowania o samej sobie lecz obrone wolnosci dziecka. I nie rozumieja ze tym kto te kobiete w pewnym zakresie wolnosci pozbawia nie jest przeciwnik aborcji tylko jest dziecko ktore sie w niej rozwija. A przeciwnik aborcji jedynie broni jego praw ktore ma kazdy czlowiek.\nPoza tym czlowieczenstwo jest czyms wiecej niz tylko falami mozgowymi na podstawie ktorych niektorzy chcieliby kwalifikowac jednych do ludzi, a innych do niewiadomo czego. Bo prawda jest taka ze nawet gdyby jakies dziecko urodzilo sie martwe, bez mozgu i bez serca to by bylo z gatunku homo sapiens sapiens. W biologii nie ma czegos takiego jak bezgatunkowosc. Ludzie sa ludzmi od samego poczatku ciazy czy to sie zwolennikom mordowania dzieci podba czy tez nie.\nPostautor: Zaq » 11 cze 2008, 13:27\nMaverick pisze: Dla mnie wystarczajacym jest ze nienarodzone dziecko, chocby w 2 tygodniu ciazy jest czlowikiem.\nA w 2 minucie?\nPostautor: Maverick » 11 cze 2008, 13:41\nA czym? Jakims nowym gatunkiem? Moze bezgatunkowcem?\nPostautor: Zaq » 11 cze 2008, 13:45\nCzyli uważasz, że stosowanie np Postinoru to takie same morderstwo?\nPostautor: Maverick » 11 cze 2008, 14:18\nNapisalem ciazy. Kobieta jest w ciazy w momencie zagniezdzenia sie zaplodnionej komorki jajowej w sciance macicy. Postinor nie dopuszcza do zagniezdzenia. Zreszta nawet w naturze calkiem spora liczba zaplodnionych komorek jajowych jest wydalana bo nie daje rady sie zagniezdzic. Nie jest to zatem nic rewelacyjnego.\nPostautor: PFC » 11 cze 2008, 15:46\nBlazej30 pisze: a myślałem że to moja zaleta\nNie wtedy, gdy masz inne zdanie od mojego.\nBlazej30 pisze: a czy ty brałeś pod uwagę że mogłeś być kilka razy ojcem? oczywiście wtedy nie miałeś żadnych odczuć bo nie wiedziałeś? ale czy teraz opłakujesz swoje dzieci które popłynęły do Bałtyku? Podobnie jest z aborcją. Kobieta może nie czuć więzi z płodem.\nI znów porównujesz rzeczy kompletnie nieporównywalne, bardzo szybko wyciągając dosyć kontrowersyjne z mego punktu widzenia wnioski. Co do koncepcji tego, co do Bałtyku wpływa, również dokonałeś interpretacji daleko nazbyt swobodnej, ale tego akurat tłumaczyć Ci nie zamierzam dogłębnie, bo chciałbym jednak pewien poziom zachować.\nBlazej30 pisze: a ona mniej więcej te same możliwości co szara, przeciętna komórka macierzysta. może się nie zagnieździć w ściance macicy, organizm może ją wydalić, brat bliźniak może ją pożreć. i meż matki nie przeżyje\nNo więc ustalmy, że ja rozpatruję ową kwestię przy założeniu, że do zagnieżdżenia doszło... Analiza tego, co może wydarzyć się wcześniej w tym momencie mija się z celem, bo wówczas popadlibyśmy już w pewną paranoję.\nBlazej30 pisze: inni dzieci bawią i czasu nie mają na te głupoty\nJa rzekłbym, iż czasu na głupoty to Ty masz stanowczo zbyt wiele. Inaczej byś tylu postów na szacownym forum nie nastrzelał w swym życiu. ...Popatrz na mnie. Ja się zajmuję poważnymi sprawami i dlatego nie mam czasu na bzdury.\nPostautor: Nemezis » 11 cze 2008, 16:04\nBlazej30 pisze: po prostu jesteś moją ulubioną brains trust\nBlazej30 pisze: ma duże problemy z dotarciem do przeintelektualizowanego społeczeństwa\nChyba przewartosciowales to przeintelektualizowane spoleczenstwo Nie liczac pewnych jednostek smialo mozna powiedziec, ze ludzie sa po prostu glupi, a jak mowi przyslowie „jestes w Rzymie, zachowuj sie jak Rzymianin”. Niektore rzeczy sa zbyt trudne i malo przyswajalne dla przecietnego i/lub uprzedzonego czlowieka, a argumentacja Kosciola ma swoje podstawy nie tyle w religii, co w etyce i filozofii, wiec w gruncie rzeczy nie naleza do rzeczy latwych (o ontycznym statusie embrionu i plodu pisalam juz w temacie o in vitro). Czlowiek zainteresowany nie ma najmniejszego problemu ze zglebieniem tematu przy tak „relatywnie wielkim dostepie do wiedzy”. (chociaz... niektorym na tacy podaja i nie musza wcale szukac, a i tak nie rozumieja, bo nie chca)\nBlazej30 pisze: czy kobieta przechodząca (nieświadomie) naturalne poronienie ma z tego powodu kłopoty?\nNaturalne (nieswiadome) poronienia nie stanowia zadnego zagrozenia dla zdrowia kobiety. Natomiast aborcja (z ktorej strony bys nie patrzyl) jest bardzo powazna interwencja w organizm matki, wiec kobieta nawet jak sie pozbedzie "uszczerbku" na psychice (wg co niektorych) poprzez usuniecie ciazy, to moze nabyc kolejny grozny uszczerbek - tyle, ze na zdrowiu. Ja prosilam o wiarygodne zrodlo, a nie jakies wlasne przemyslenia\nPFC pisze: Ciągle dyskutujecie tutaj "od kiedy można", pomijając kompletnie pierwotną przyczynę i skutek. A przecież mleko wylało się wcześniej i wtedy trzeba było myśleć czy się chce dziecko czy nie, a nie w momencie, gdy dochodzi do sytuacji, w której mamy już 100% pewności, że powstanie człowiek. To nie jest kwestia odruchów czy wykształcania się organów, lecz właśnie owej pewności, która różni to co się w macicy zagnieżdża od tego, co - brutalnie mówiąc - panie i panowie spuszczają do kibla... Jak tak na to patrzę i jeśli nie występują naprawdę szczególne okoliczności, to naprawdę trudno mi uznać aborcję za coś innego, niż dosyć perfidne skrytobójstwo o charakterze prewencyjnym.\nZgadzam sie w calej rozciaglosci. A co do szczegolnych okolicznosci to zaznaczylam juz wczesniej, ze ustawa aborcyjna w odniesieniu do problemowosci zagadnienia i wszelkiej krytyki, wydaje sie byc naprawde w porzadku\nZaq pisze: Maverick napisał/a:\nDla mnie wystarczajacym jest ze nienarodzone dziecko, chocby w 2 tygodniu ciazy jest czlowikiem.\nMaverick pisze: A czym? Jakims nowym gatunkiem? Moze bezgatunkowcem?\nOstatnio zmieniony 11 cze 2008, 16:10 przez Nemezis, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: unlucky_sink » 11 cze 2008, 16:54\nNemezis pisze: Zaq napisał/a:\nproponuję sięgnąć po podręcznik do biologii dla 5 klasisty i sprawdzić co dzieje się po połączeniu plemnika z komórka jajową, co powstaje i jak długo ten proces trwa... Przyklaskiwanie Mevowi jest co najmniej głupie...\nPostautor: Stormy » 11 cze 2008, 17:33\nunlucky_sink pisze: Przyklaskiwanie Mevowi jest co najmniej głupie...\na czemu to? zygota zygotą czy jak zwal to zwal - dla niektorych to po prostu juz czlowiek\nPostautor: kot_schrodingera » 11 cze 2008, 20:03\nPFC pisze: Dziwne swoją drogą, że argument o "grzechu" wydaje Ci się słaby, a np. brednie, jakie bywały zamieszczane w czasopismach z listy filadelfijskiej mogłyby być zapewne przyjęte za dobrą monetę, jeśli tylko pasowałyby do danego punktu odniesienia.\nciekawe że poruszyłeś ten wątek. bo tu poglądy jakby się odwracały. Dlaczego? Zauważyłem że to zwolennicy aborcji stosują argumenty eugeniczne. bo co czyni wg nich człowieka? to że człowiek ma taki a nie inny kod genetyczny. Ponieważ już gdy każdy z nas tylko jednokomórkową zygotą jest 100% człowiekiem. i tu mała dygresja. takie małe ćwiczonko umysłowe. powiedzmy że Q przenosi ciebie, szympansa i Spocka na inną planetę. A ona zaraz eksploduje. teleportować można tylko dwa osobniki. kogo wybierzesz. uratowanie kogo będzie bardziej ludzkie? Obcego Spocka który w niczym cię nie przypomina czy w 99% takim jak ty szympansa?\nTedBundy pisze: jeżeli dziecko jest chciane i wyczekane, po wielu miesiącach starań, poronienie jest niewyobrażalną tragedią dla małżeństwa. Tak, też z autopsji bliskich znajomych.\nAndrew pisze: niech ci ktoś umrze z rodziny , a zabij kogoś z rodziny\nMaverick pisze: Zajezdza mi to niestety mocno nazizmem\nciekawe że o tym wspomniałeś - zdaje się że to oni zabronili całkowicie aborcji\nMaverick pisze: Zastanawia mnie tez niezrozumienie przez wiekszosc zwolennikow zabijania dzieci faktu iz przeciwnicy aborcji nie maja na celu ograniczania wolnosci kobiety do decydowania o samej sobie lecz obrone wolnosci dziecka. I nie rozumieja ze tym kto te kobiete w pewnym zakresie wolnosci pozbawia nie jest przeciwnik aborcji tylko jest dziecko ktore sie w niej rozwija. A przeciwnik aborcji jedynie broni jego praw ktore ma kazdy czlowiek.\na co z prawami kobiety? co z jej zdrowiem, życiem? ródź i zdychaj?\nPFC pisze: Co do koncepcji tego, co do Bałtyku wpływa, również dokonałeś interpretacji daleko nazbyt swobodnej, ale tego akurat tłumaczyć Ci nie zamierzam dogłębnie, bo chciałbym jednak pewien poziom zachować.\nmiałem na myśli embriony (dzieci)\nNemezis pisze: Naturalne (nieswiadome) poronienia nie stanowia zadnego zagrozenia dla zdrowia kobiety.\naborcja przeprowadzana przez lekaża też nie\nPostautor: Andrew » 11 cze 2008, 20:40\nnoooo jeszcze chwila i wyjdzie ustawa , ze moje organy w przypadku naglej smierci mają byc sporzytkowane dla ratowania zycia innych\nDlaczego to napisalem ?\nBo wkurza mnie decydowanie za kogoś kiedy ten ktos decycje podejmuje po przemysleniu (w innych wypadkach obrona Panstwa jak najbardziej wskazana)\nza chwile dziecka uderzyc nie bedzie wolno\nano made by china - chcesz miec dziecko - musisz miec zgodę Panstwa\nOstatnio zmieniony 11 cze 2008, 20:43 przez Andrew, łącznie zmieniany 2 razy.


jedzenie Archives - Imprezy, Koncerty, Wydarzenia, Restauracje, Warszawa - Warsawholic\nHome\tTags\tPosts tagged with "jedzenie"\nKulinarne pożegnanie lata w Atrium Promenada! Zlot food trucków z kuchniami świata na Pradze Południe!\nby Kasia September 3, 2021\nJeśli lubicie próbować kuchni z całego świata, koniecznie odwiedźcie Atrium Promenada, gdzie od 2 do 4 września trwa Kulinarne Pożegnanie Lata, podczas którego możecie spróbować foodtruckowych dań z różnych zakątków świata. Co Wy na to?\nWarsawgirl(s): PEACHES Gastro Girls. “Nie chcemy zabić naszej pasji, dlatego działamy już teraz!”\nby Kasia December 2, 2020\nNasze kolejne WarsawGirls to Klaudia i Monika, tworzące wspólnie… Peaches Gastro Girls. Choć sytuacja nie jest najprostsza dziewczyny właśnie teraz, w środku lockdownu, postanowiły założyć… catering wegetariańsko-wegański. Na swój biznes…\nA to ciekawe!KulturalnieMiejscaWydarzeniaZa darmo\nby Kasia October 9, 2020\nTo już ostatni weekend na Nocnym Markecie przy Towarowej. Po pięciu pysznych latach, nadchodzi pora, by pożegnać perony pełne street food’u. Wpadniecie pożegnać Nocny?\nby Kasia July 3, 2020\nPizza nie pyta, pizza rozumie – właśnie dlatego tak ją kocham! Wiem, że Wy też! Jakiś czas temu wrzucałam ranking najlepszych miejsc z pizzą w Warszawie, teraz troszkę go zmieniłam…\nA to ciekawe!KulturalnieMiejscaPatronatyWydarzeniaZa darmo\nTrudno wyobrazić sobie lato bez tego miejsca… Nocny Market jednak powraca!\nby Kasia June 23, 2020\nKtóż go nie kocha! Nocny Market (znowu) wraca na dworzec Warszawa Główna! Przed nami piąty sezon, który rozpocznie się już 26 czerwca i przez każdy kolejny weekend będzie rozpieszczał Wasze…\nPowoli wracamy do normalności, co widać po wydarzeniach, w których wreszcie możemy uczestniczyć nie tylko online, ale też “w realu”. Tym razem dobra wiadomość dla wszystkich smakoszy… Targ śniadaniowy powraca…\nRestauracje znów otwarte! Współwłaścicielka popularnej restauracji opowiada, co się zmieni\nby Kasia May 18, 2020\nNadszedł ten dzień! W poniedziałek, 18 maja otworzyły się restauracje i kawiarnie. Rzeczywistość będzie wyglądać jednak nieco inaczej niż dotychczas. Co się zmieni opowiada nam Katarzyna Błońska, współwłaścicielka Restauracji alewino!…


Odcięte głowy władców [Elwira Watała] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00237 004137 21716571 na godz. na dobę w sumie\nOdcięte głowy władców - ebook/epub\nAutor: Elwira Watała Liczba stron: 389\nISBN: 978-83-7835-288-4 Data wydania: 2014-06-20\n'Odcięte głowy władców' to swoista encyklopedia mrocznego i zaskakującego tematu: ścinania ludzkich głów, ujętego na przestrzeni dziejów – od starożytności po współczesność. Dzięki barwnej narracji drastyczna tematyka nie przeraża, a wręcz przeciwnie: fascynuje, intryguje, niekiedy bawi. Watała adresuje ją do czytelników, których pasjonuje nie tylko temat seksu, lecz także historia okrucieństwa. Autorka sięga między innymi do mitologii, pisze dużo o starożytnym Rzymie, kryzysie monarchii angielskiej, Wielkiej Rewolucji Francuskiej, krwawych porachunkach na Bliskim Wschodzie i w Azji. Snuje ciekawe rozważania na temat katów.\nRedakcja i korekta: Zespół Opracowanie wersji elektronicznej: Grzegorz Bociek Na okładce wykorzystano fragment obrazu Michelangela Caravaggia Dawid z głową Goliata/© Wikimedia Commons Zdjęcia we wkładkach: © Wikimedia Commons Tekst opracowano na podstawie wydania Oficyny Wydawniczej RYTM, 2009 Wydanie I, Chorzów 2013 Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA 41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35 fax 32-348-31-25 office@videograf.pl www.videograf.pl Dystrybucja: DICTUM Sp. z o.o. 01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21 tel. 22-663-98-13 fax 22-663-98-12 dystrybucja@dictum.pl www.dictum.pl Tekst © Elwira Watała © Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2013 ISBN 978-83-7835-288-4 Zadawanie bólu stało się porządkiem świata. (Janusz Tazbir) Wstęp Nie ma takiego kraju i nie było takiej epoki, w których nie stosowano by tortur. Inkwizycja: tortury, polowanie na czarownice i heretyków. Czarny okres w dziejach historii. Francuski Filip II Piękny, król o brzydkich nawykach, to z jego rozkazu templariusze niczym chrust płonęli na stosach. Umierająca Maria Tudor owładnięta jednym tylko pragnieniem: przed swą śmiercią jak najwięcej ludzi posłać na stos. Kodeksy karne wielu krajów jeszcze do końca XIX wieku dopuszczały stosowanie najwymyślniejszych tortur dla wymuszenia zeznań. Dzieło dominikańskich inkwizytorów z XV wieku „Młot na czarownice”, stanowiące swoisty kodeks tortur, dawało wskazówki, jak można zgodnie z prawem męczyć ludzi. Kaci dobrze wiedzieli, że nie wolno ulegać emocjom. I jeśli miłosierna caryca rosyjska Elżbieta, córka Piotra I, która zniosła w swym państwie karę śmierci, rozkaże swym dworkom wyciąć języki, a potem na śmierć je zachłostać, kat musi to wykonać. Emocjom uległ sadysta, markiz de Sade, i miał za swoją litość odpokutować własnym żywotem: Robespierre podpisał na niego wyrok śmierci. Na szczęście dla literatury nie zdążono go wykonać. W dniu podpisania wyroku na markiza bezduszna gilotyna odcięła głowę Robespierre’a. Kat był ważnym elementem społecznego życia każdego kraju. Znamienity Charles Henri Sanson, kat epoki Wielkiej Rewolucji Francuskiej, napisał coś w rodzaju pamiętnika, w którym opisuje różne rodzaje tortur. Klasyfikować ich nie sposób, spróbować wszakże warto. Czytelnikowi, liczącemu na „lekką” lekturę, któremu obrzydły okrucieństwa, w które tak bardzo obfituje nasze życie, radzimy tej książki nie czytać, bo to książka O STRASZNYM, stanowiąca świadectwo straszliwych paradoksów historii, do jakich dochodziło, gdy władza, seks i ból łączyły się w jeden nierozerwalny stop. Rąbano głowy bezpardonowo. Coraz częściej przychodzi nam kochać bezgłowych facetów. Bo przecież rąbniętych głów napłodziło się obecnie co niemiara i z braku laku musimy my, kobiety, zadowalać się byle półgłówkiem. W obawie przed zlinczowaniem przez czytelników mężczyzn bądź w Internecie, bądź w ciemnym zaułku, porzucam drażliwy temat, czyja głowa mądrzejsza, mężczyzny czy kobiety, i przechodzę do tematu mojej książki. Trzeba stwierdzić, że władcy dawnych epok przynajmniej oszczędzali nam iluzji. Za ich czasów, jeśli rąbano głowy, to nie przy pomocy politycznych metod, lecz konkretnym narzędziem: sztyletem, toporem, gilotyną, a nawet brzytwą, jeśli uznamy, że w epoce kamienia łupanego za brzytwę mógł uchodzić ostry krzemień. Skąd się wzięła moja ciągotka do tak strasznego, bulwersującego, a nawet niewdzięcznego tematu? Wyjaśniam: podjęłam go wyłącznie w merkantylnych celach. Bo na czym obecnie autor może dobrze zarobić, jak nie na okrucieństwie? Już nawet seks nieco się przejadł i zaczął być niczym jadło bez soli, bez której mdli. Ile można wyszukiwać perwersji seksualnych, aby apetyty czytelnika zadowolić? Sperma przecież również swoją miarę ma, wyczerpuje się od nadmiernego użytku. Żadne zboczenia już nie zadowolą wybrednego i obytego w tym temacie czytelnika. Musiałam więc, Drogi Czytelniku, w imię wyższych racji sięgnąć do jeszcze jednego rodzaju okrucieństwa ze starożytności, średniowiecza i najnowszych, a nawet naszych czasów – odcinania głów władcom. Fikcji w tej książce nie ma, wszystko jest świętą prawdą, zaczerpniętą z dzieł starożytnych, i nie tylko, historyków, proszę mi wierzyć na słowo i nie zadawać mi w Internecie i w listach dziwnego pytania: „Proszę mi wyjaśnić, skąd Pani czerpała te bulwersujące wiadomości?”. Otóż, Moi Drodzy, nie wyjaśnię. Po pierwsze, szkoda na to czasu, po drugie, jest to tajemnica firmy. A każda tajemnica ma przecież swoje prawo do milczenia. I tak przed Państwem moja kolejna książka: „Rąbnięte głowy…”. Pardon, pomyłka: „Odcięte głowy władców”. Elwira Watała I. Łowcy głów Mitologia Dawniej głowy rąbano jak kapustę. (arystokrata z czasów Katarzyny II) Wszystko miało swój początek w mitologii, w opowieści o wielkiej miłości Orfeusza, mistrza gry na lirze, do swej żony, nimfy Eurydyki. To jego odcięta głowa płynęła po otwartym morzu, dając początek fali odciętych głów, którymi bawiono się jak piłkami, poniewierano je, nanizywano na włócznie jak flagi bojowe, tarzano w mokrym piasku, opłakiwano, trzymając na królewskich kolanach, pluto na nie, taszczono je, trzymając za włosy, lub niesiono, wkładając pięść w usta martwej głowy. Ludzkie odcięte głowy na przestrzeni historycznych dziejów doświadczyły różnych rodzajów tortur, kaźni i poniewierek. I tak się dzieje do naszych dni. Barbarzyńskie zwyczaje odcinania głów ożyły znów w Iraku i Pakistanie jako straszliwe wiano starożytnych czasów. Orfeusz, władca malutkiej Tracji, której zachodnią granicę stanowił brzeg Morza Czarnego, nikomu nie zawadzał: kochał żonę Eurydykę, śpiewał i grał na lirze. Za co więc odcięto mu głowę i wrzucono wraz z lirą do rzeki, aby z jej prądem popłynęła do morza? Na wyspie Lesbos, gdzie mieszkała obsesyjna lesbijka, poetka Safona, wyłowiono odciętą głowę Orfeusza i godnie ją pochowano. Godnością wieszcza nie wskrzesisz! Zginął wielki artysta. Dźwięki jego muzyki poruszały góry, lasy puszczały się w pląs szalony, a ptaki wtórowały tej niebiańskiej muzyce, ludziom i nimfom robiło się na sercu słodko, chciało się żyć! Eurydyka umykała wciąż Orfeuszowi, gonił więc ją wytrwale. Aż trafiła do podziemnego królestwa Persefony. Miłość nie zna granic, trafił Orfeusz i tam, wszystkie trudności i potwory pokonał, a jedynym jego przestępstwem było, że obejrzał się do tyłu. Ludzie, nie oglądajcie się za siebie, bo utracicie wszystko, tak jak Orfeusz na zawsze utracił Eurydykę. Pokolenia na kanwie tej sentymentalnej historii układały piosenki, pisały opery, rozsławiały wielką miłość i wyciągnęły prosty wniosek: pruj do przodu i nie oglądaj się za siebie. Czyż to nie kusząca strategia dla polityków naszych czasów? Orfeusz obejrzał się i na zawsze pozostawił swą ukochaną w mrocznym, podziemnym Hadesie, a Gluck, Offenbach i Puccini nasładzają nas wspaniałą muzyką i sentymentalnym librettem. Ludzie leją łzy, bo gdzie jeszcze oprócz Szekspira znajdziesz taką czystą, taką wielką miłość, bez której, jak się okazuje, ludzkość mimo swego cynizmu nie może żyć. Pijane, oszalałe menady, jak współczesne kurwy przed Nowym Rokiem, w szczytowym momencie bachanaliów, orgiastycznych uroczystości ku czci rozpustnego boga Dionizosa, zabiły nie zawadzającego nikomu Orfeusza. Te oszalałe menady przeżyły wieki i przestrzenie, żyją wciąż – niezniszczalne. Dziś spotkać je można przeżarte prochami, o otumanionych umysłach, w chaosie przerażającej kakofonii dźwięków i błysków zeusowskich piorunów, nazywanym dyskoteką. * * * Nieprawda, że martwe głowy na nic nie są przydatne. Barbarzyńcy robili z czaszek misterne kubki, pokrywali je złotem i pili z nich wino. Jeszcze inni barbarzyńcy nanizywali je na piki i machając nimi jak flagą, straszyli wrogów. Odciętymi głowami były usiane pola i drogi całej Italii, gdy Pompejusz Wielki w 73 r. p.n.e. pokonał powstańców Spartakusa. Odcięte głowy sterczały na basztach twierdz nie tylko w starożytnych czasach. Piotr I, choć to przecież oświecony car, ubzdurał sobie, aby odciętymi głowami strzelców ozdabiać mury swych pałaców. Jeszcze wcześniej to samo czynił w Moskwie Iwan Groźny na placu Czerwonym, na słynnym „łobnym miejscu”. Głowy jako architektoniczna ozdoba – nie nowość. Odcięte głowy jako straszydło – historyczna powszechność. Głową słynnej Meduzy, której wzroku nie można było wytrzymać, żeby nie obrócić się w popiół, posłużył się legendarny bohater Perseusz, ratując przy jej pomocy Andromedę, którą następnie poślubił. Perseusz był synem Zeusa, najbardziej rozpustnego ze wszystkich bogów, który wstydliwie ukrywał swój wybujały erotyzm pod różnymi postaciami, co mu ułatwiało kopulację z ziemskimi kobietami, na przykład z matką Aleksandra Macedońskiego. Patrząc w dół ze swego Olimpu, doszczętnie znużony swą żoną, zrzędliwą i zazdrosną Herą, Zeus upatrzył sobie nowy obiekt do fizycznego stosunku: Danae, córkę króla Argos Akrizjosa. Szczęśliwa niewiasta, doświadczywszy boskiej miłości, urodziła syna, Perseusza, lecz niedługo nim się cieszyła. Jej ojciec, ulegając plotkarskim słowom wyroczni, która oznajmiła, że umrze z rąk własnego wnuka, wsadził córkę wraz z niemowlęciem do skrzyni, które wypchnął w otwarte morze. Reszta należała do boga mórz Posejdona: miał zatopić skrzynię podczas burzy. Lecz nad biednymi ofiarami czuwał Zeus, który poprosił swego brata, żeby nie zanadto się starał i nie zabijał jego kochanki i syna. Posejdon usłuchał starszego i ważniejszego brata, podczas morskiej podróży matce i synowi zostały stworzone niemal komfortowe warunki: morze było gładkie niczym miedziane lustro, lekkie fale współgrały z pluskającymi się w nich delfinami, a skrzynia huśtała się na wodzie niczym kołyska, usypiając niemowlę. Skrzynię zauważył rybak, Diktys, przyholował ją do brzegu, a matkę z dzieckiem zaprowadził do króla Polidektesa, który natychmiast zakochał się w Danae i będąc człowiekiem uczciwym, a nie takim podłym uwodzicielem jak Zeus, zaproponował jej małżeństwo. Danae stanowczo odmówiła, tłumacząc to tym, że już ma męża, którym jest sam bóg Zeus. Usłyszawszy to, król Polidektes szyderczo się zaśmiał: „Co? bóg Zeus? Przecież on już ma dwie oficjalne żony i niezliczone ilości kochanek”. I dodał: „Nie ma na świecie większego i bardziej przebiegłego erotomana niż Zeus, on dla zaspokojenia swej chuci przybiera różne postacie: byków, łabędzi, deszczu. Czy nie wiesz, że Zeus w postaci węża zapłodnił Olimpias, żonę macedońskiego króla Filipa II i ta urodziła syna Aleksandra?”. Te argumenty nie przekonały Danae. Była twarda w swoim postanowieniu, postępki Zeusa tłumaczyła sobie tym, że bogom jest wszystko wolno. Król Polidektes czekał całe piętnaście lat i niczego nie wskórał. Wściekły wzywa podrośniętego przez ten czas Perseusza i stawia mu zadanie: jeśli przywiezie mu głowę Meduzy, przestanie nalegać na małżeństwo z jego matką Danae. Bóg Zeus, lekkomyślny kochanek Danae, nie mógł nie docenić wierności swej kochanki. Zaopatrzył syna Perseusza w akcesoria bogów: Hermes pożyczył mu swoje skrzydlate sandały, Hades, król podziemia, hełm czyniący go niewidzialnym oraz czarodziejską torbę. Nawet bogini miłości Afrodyta gotowa była pożyczyć Perseuszowi swój czarodziejski pas, który sprawiał, że w jego posiadaczu zakochiwały się kobiety, jednak Perseusz, z natury piękny i powabny, takiego pasa nie potrzebował. Nałożywszy na głowę czarodziejski hełm, a na stopy skrzydlate sandały, poleciał Perseusz do Libii, tam gdzie mieszkała Meduza, ofiara zemsty Ateny. Kiedyś była piękną dziewczyną, lecz przyłapana w świątyni Ateny na pocałunkach z Posejdonem, została zmieniona przez tę boginię w straszliwego i odrażającego potwora ze żmijami zamiast włosów, szponami u dłoni, o szarych oczach o magicznym działaniu: jej wzrok obracał w popiół każdego, kto na nią popatrzył. Trudne zadanie stanęło przed Perseuszem, starającym się ochronić cnotę swej matki. Bogini Atena pomogła Perseuszowi. Dała mu miedzianą tarczę, którą można było obracać jak lustrem. Meduza akurat spała na swym kamiennym łożu, gdy ją dopadł Perseusz i ostrym stalowym sierpem, który otrzymał od Hermesa, odciął jej głowę, którą włożył do czarodziejskiej torby. Żeby nie spojrzeć na Meduzę i nie przemienić się w popiół, obracał otrzymaną od Ateny tarczą jak lustrem. Proceder odcięcia głowy Meduzy przeszedł gładko i bez specjalnych przygód, jeśli pominąć makabryczny widok: z odciętej głowy Meduzy kapała krew, padając na ziemię, przeobrażała się w jadowite żmije, które z sykiem pełzły. Teraz wiadomo, dlaczego w Libii jest tak wiele jadowitych żmij! Podczas powrotnej drogi Perseusz przy pomocy martwej głowy Meduzy, która nie utraciła swej mocy zmieniania innych w kamień, dokonał wszystkich bohaterskich czynów, dzięki którym wszedł do historii, a każdy uczeń szkoły podstawowej ku swemu utrapieniu musi je wkuwać na pamięć. Pośród nich jest atleta Atlas zamieniony w kamienną górę, nazwaną jego imieniem. To w pochodzącym z tej góry skalnym bloku Aleksander Macedoński, rozpaczający po utracie swego homoseksualnego kochanka Hefajstiona, zamierzał wykuć jego podobiznę. Nie zdążył – zmarł. I szczęśliwe oswobodzenie przykutej do skały pięknej księżniczki Andromedy. Potworowi, który miał pożreć Andromedę, Perseusz odciął głowę, a ją pojął za żonę. Kiedy wraz z Andromedą przybył do swej matki Danae i przekonał się, że Polidektes mimo obietnic nie daje jej w dalszym ciągu spokoju, przy pomocy głowy Meduzy obrócił go w kamień. Następnie zwrócił z podziękowaniem bogom pożyczone przedmioty, a Atenie ofiarował głowę Meduzy. Perseusz żył szczęśliwie z żoną Andromedą i cnotliwą matką Danae, która chyba była po prostu frygidą, czyli mało temperamentną kobietą, skoro tak długo odrzucała namiętną miłość króla. I tym stwierdzeniem można legendę o odciętej głowie Meduzy zakończyć. Lecz przepowiednia jest przepowiednią – nie kłamie. Król Akrizjos musi umrzeć z ręki swego wnuka. Tak się też stało. Pewnego razu spotkał Perseusz na targu swego dziadka, objął go, ucałował radośnie, oświadczył, że nie gniewa się za jego haniebny czyn. Akrizjos, którego przez te wszystkie lata gryzło sumienie, strasznie się ucieszył i ucałował swego wnuka. Lecz bóg Zeus nie darował winy dziadkowi Perseusza. Nasłał wicher, który zerwał pierścień z ręki Perseusza i z siłą uderzył nim o głowę Akrizjosa. Głowa została roztrzaskana na drobny maczek. Każde zło musi ponieść karę – podpowiadają nam bogowie. A gdy zmarli Perseusz i Andromeda, olimpijscy bogowie wynieśli ich między gwiazdy i zamienili w gwiezdną konstelację: gwiazdozbiory Perseusza i Andromedy, które błyszczą w ciemną lipcową noc na niebie, wzywają i zachęcają do miłości. A nieopodal iskrzy się inny gwiazdozbiór, Warkocz Bereniki, i też wzywa zakochanych do miłości i wierności, chociaż dzieje Ptolemeuszy, rodu, z którego Berenika pochodziła, zbrukane są krwią i przestępstwami. Łowcy głów Ciągle cierpimy na niesłuszność życia. (Fryderyk Nietzsche) „Ludożercy zżarli Cooka” – śpiewał bard radziecki Włodzimierz Wysocki. Zżarli, niegodziwcy, bezpardonowo autorytetu wielkiego podróżnika nie szanując. I wystawili jego skalp na długiej żerdzi. Takie oryginalne ogrodzenia z żerdzi zwieńczonych skalpami były częste u dzikich plemion. Ludzie cywilizowani jeńców nie jedli. Oni po prosu ścinali im głowy, lecz również wystawiali je na widok publiczny. Każde solidne miasto miało wyznaczone specjalne miejsce służące do ścinania ludzkich głów. Greve w Londynie, „łobne miejsce” w Moskwie za czasów Iwana Groźnego i Piotra I, plac Rewolucji we Francji w okresie Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Sterczą ludzkie łepetyny zatknięte na wysokich tykach, powiewając na wietrze jak pszeniczne kłosy. Co za wspaniały urodzaj! * * * „Dawniej głowy ścinano jak kapustę” – trafnie stwierdził arystokrata z czasów Katarzyny Wielkiej. „Dawniej”, to ma się rozumieć starożytne i średniowieczne czasy. Ale chwileczkę! Mają na ten temat też coś do powiedzenia czasy obecne. Wystarczy posłuchać radia, poczytać gazety czy włączyć telewizor, żeby przekonać się, jak to w Iraku, naśladując niechlubne tradycje naszych przodków, ekstremalne grupy ścinają głowy opozycjonistom. W Rosji lubili to czynić Iwan Groźny i Piotr I, walcząc z rosyjskim barbarzyństwem barbarzyńskimi metodami. Dajmy spokój biednej, zakonserwowanej w spirytusie głowie Williama Monsa, kochanka Katarzyny I, drugiej żony Piotra I. Długo sterczała na pice, strasząc przechodniów, zanim powędrowała w wypełnionym spirytusem słoju do piwnic Petersburskiej Akademii Nauk. Bardzo lubił rosyjski car ścinać ludziom głowy. Jego dębowa pałka, z którą nie rozstawał się podczas pieszych spacerów po Petersburgu, waląc nią na prawo i lewo napotkanych przechodniów, już mu nie wystarczała. Sadystyczne inklinacje cara wymagały bardziej pikantnego jadła – ludzkich głów. Nawet swej kochanki, Marii Hamilton, nie pożałował – odciął jej głowę. Skąd u zwykłej dziewki, służki Katarzyny I, tak szlachetne i nierosyjskie nazwisko? Nie wiemy tego, bardziej istotne jest to, że Maria Hamilton, kochanka Piotra I, nawiązała romans z jego adiutantem, urodziła mu dziecko, które natychmiast, siedząc podczas porodu na nocniku, udusiła, za co została skazana przez cara na odcięcie głowy. Ubrana w białą suknię, z przypiętą różą we włosach, szła na kaźń, licząc, iż Piotr, gdy zobaczy ją taką piękną, na nowo się w niej zakocha i winę daruje, ładną główkę oszczędzając. Owszem, rozczulił się car jej nieziemską pięknością, bo i strach przed śmiercią korzystnie na urodę Marii wpłynął, ucałował ją czule w usta, lecz zdania nie zmienił. I powędrowała główka Marii Hamilton w słoju ze spirytusem wraz z głową Monsa do piwnic Petersburskiej Akademii Nauk. Piotr I ścinał głowy bardzo często, zwłaszcza obfity plon miał podczas powstania strzelców, kiedy to jego przyrodnia siostra Zofia przy ich pomocy chciała mu władzę odebrać. Przed oknami klasztoru, w którym uwięziono Zofię, car Piotr I ścinał głowy jej poplecznikom. Gdy Piotr I odcinał strzelcom głowy, jeden spośród nich, dorodny, zdrowy chłop, gdy przyszła nań kolej, spojrzał na odcięte głowy swych kompanów i dosadnie powiedział: „Och, ty, carze rosyjski, we wszystkim jesteś wspaniały, a głowy odrąbać nie potrafisz. Twoi kaci partaczą jawnie. Czy tak się odcina ludzkie głowy? Dwoma albo nawet trzema uderzeniami to czynią. Głowy trzeba odcinać za jednym zamachem”. Po tej perorze wziął miecz z ręki kata i pokazał mu, pod jakim kątem trzeba trzymać topór i jak uderzać. Skończywszy lekcję, pokornie złożył głowę na pieńku lepkim od krwi swoich towarzyszy i powiedział: „Ścinaj, kacie, tak jak uczyłem”. Piotr I, który zawsze osobiście uczestniczył w egzekucjach (ulubiona rozrywka tyranów), był poruszony obojętnością strzelca wobec śmierci. Powiedział: „Uciekaj stąd, póki się nie rozmyśliłem”. W ten sposób strzelec dzięki swej odwadze i obojętności wobec śmierci ocalił życie. Takie napady wielkoduszności rzadko zdarzały się Piotrowi I. Na ogół był bezlitosny. Kiedy przebywał w Holandii, gdzie uczył się sztuki budowy statków, zobaczył holenderską kaźń: między jedną a drugą burtą statku przeciągnięto pod wodą linę. Do niej za sznurek przywiązywano skazańca. Jeśli zdążył skazaniec od jednego końca liny do drugiego dotrzeć i nie utonąć z braku powietrza, darowywano mu winę. Ile odciętych głów nanizanych na pale straszyło ludzi podczas rządów Piotra I, trudno wyliczyć. Powiemy ogólnie – dużo. Zanim głowa została odcięta, Piotr I poddawał skazańca okrutnym torturom. Miał własną „fabrykę tortur” w piwnicach swego pałacu. Tam, wzdłuż długich wąskich korytarzy o grubych prawie na metr ścianach, które nie przepuszczały na zewnątrz krzyków torturowanych, znajdowała się „kuchnia” kata. Zajrzyjmy do tego sanktuarium mistrza od zadawania bólu. Na półkach były rozłożone różnego rodzaju narzędzia: kleszcze, gwoździe, młotki, przyciski, kajdany, łańcuchy, haki, baty, dyby. Cały asortyment katowskiej techniki był dokładnie wyczyszczony, obmyty z ludzkiej krwi. Liczni skazańcy przeszli przez tę „kuchnię” od początku do końca. Car Piotr I nie oszczędził nawet swego syna Aleksieja. Wtedy kiedy carewicz był torturowany, jego matka, Eudoksja Łopuchina, gniła w suzdalskim monastyrze, pędząc tam żywot mniszki Darii. 2 maja 1718 roku carewicz Aleksiej nie wytrzymał okrutnych tortur, których świadkiem był jego ojciec, i zmarł. Byli tacy, wśród nich Aleksander Puszkin, którzy uważali, że Aleksy został otruty. Co to za różnica! Aleksiej zginął, aby Piotr I mógł uczynić następcą tronu swego syna Piotra spłodzonego z Katarzyną I. Zauszników Aleksieja torturowano okrutnie, przerywając męczarnie na dwa, trzy tygodnie, aby zagoiły się zadane im rany. Po przerwie katowanie rozpoczynało się od nowa. 9 grudnia 1718 roku kaci doszli do wniosku, że pora już zakończyć tortury. Wszystkich poprowadzono na plac Czerwony na odcięcie głów. Najbardziej mężnie trzymał się Eugeniusz, brat Eudoksji Łopuchiny. Dumny, nigdy nie płaszczący się przed nikim, przed carem również, z obojętnością przyjął swą śmierć. Książę Szczerbatow, który również brał udział w spisku, otrzymał stosunkowo łagodną karę: odcięto mu język, nos, wymierzono dwadzieścia uderzeń batem i odesłano na syberyjską katorgę. * * * Skończywszy ze spiskowcami-strzelcami i z własnym synem, Piotr I kontynuował czystkę na własnym podwórku: rozpoczął ją od zabójstwa Williama Monsa, kochanka swej żony Katarzyny I. Katarzyna I, córka prostego chłopa Samuela Skowrońskiego, piła, oddawała się rozpuście, kochanków Sapiehów miała, i to ojca i syna, którzy w ślad za nią przybyli do Petersburga z Litwy, gdy została carycą rosyjską. Nikomu nie odmawiała swego ciała. Piotrowi urodziła jedenaścioro dzieci. Co prawda, jak powiedział Gorki, dzieci to „kwiaty życia”, które nie zawsze swym rodzicom radość przynoszą. Katarzyna I miała dość porodów i szturchańców męża. Jej się zachciało romantycznej miłości i chociaż rycerskich romansów nie czytała, bo niestety była niepiśmienna i ledwie umiała naskrobać swe imię, intuicyjnie czuła, że jej sercu potrzebne jest ciepło, a ciału pieszczoty delikatnego mężczyzny, a nie grubiańskiego Piotra, który brał ją jak partańską kobyłę, czy tak jak rosyjski chłop żonę bierze – milcząco, ze złością, gotów jej trzewia na wylot przebić, bez jednego delikatnego pocałunku czy też wyrafinowanej pieszczoty. Seks na sucho, ogólnie mówiąc. Zapragnęła rosyjska caryca młodzieńca delikatnego, kruchego, który recytowałby jej nie tylko wiersze miłosne, lecz i sprawność łóżkową wykazywał, i to taką, żeby rozkosz była nie tylko dla niego, lecz także dla niej, rzadko orgazm mającej przy takim brutalu, jakim był Piotr I. Znalazła taką perłę. Był to William Mons, brat kochanki Piotra I, Anny Mons. Najpierw Katarzyna za zgodą Piotra I swym sekretarzem go uczyniła. Sekretarz stał podczas obiadu za krzesłem carycy i zmieniał jej talerze. Później caryca wraz z sekretarzem oddalała się do gabinetu, ma się rozumieć w państwowych sprawach. Po co w swym gabinecie Katarzyna I kazała postawić szeroką sofę? – głowił się Piotr I i straszne podejrzenie poczęło paraliżować jego duszę. Śledził ich i wreszcie złapał kochanków na gorącym uczynku. Cudzołożnicy żony ze względu na małe dzieci nie zabił, tylko mocno ją stłukł, knutem czy pasem, jaka to różnica, tyłek ją bolał jednakowo. A Monsowi po przykładnych torturach odcięto głowę, do słoika włożono, spirytusem zalano i na nocnym stoliku Katarzyny I postawiono. Och, rogacze-mężowie! Jakże ubogi wasz repertuar okrutnego karania żon! Karol VI nad łożem swej niewiernej żony Izabeli Bawarskiej wieszał jej kochanków, zanim do Sekwany w skórzanym worku ich wrzucił. Piotr I odcięte głowy wkładał do słojów ze spirytusem. Prawie sto lat później o tych zakonserwowanych głowach, męskiej i żeńskiej, dowiedziała się Katarzyna II. Okazało się, że są to głowy Williama Monsa i ekskochanki cara, Marii Hamilton. Caryca rozkazała w tej samej piwnicy Petersburskiej Akademii Nauk, gdzie głowy zostały znalezione, włożyć je do trumny i w ziemi zakopać. Książę Aleksander Mienszykow, który miał za rządów Katarzyny I ogromną władzę, rozkazał, aby odcięte za czasów Piotra I głowy, wystawione na placu publicznym, zdjąć z pali i pochować. Uznał bowiem, że gorszą obcokrajowców. Bardzo miłosierny był ten minister i nieformalny władca Rosji. Szkoda, że go Piotr II za korupcję, łapówki i kradzież kasy państwowej na Syberię wysłał, gdzie książę niesławnie zmarł. Odcięta głowa kochanki Arakczejewa Najpierw zagadka: kto oprócz cara Mikołaja I, zakochanego w Natalii Gonczarowej, żonie Aleksandra Puszkina, najbardziej nienawidził poetę? Naturalnie, że był to wszechwładny minister cara Mikołaja I, Aleksiej Arakczejew. Śledził wielkiego poetę, utrudniał mu egzystencję, cenzurował jego utwory, słowem, robił wszystko, żeby Puszkinowi doszczętnie obrzydło życie. Był to oświecony człowiek, miły i kulturalny, oczytany, znający języki. Ten minister Mikołaja I prowadził nader ascetyczny tryb życia. Wiecznie ślęczał za biurkiem nad papierami. Nieraz Mikołaj I, uwielbiający petersburskie bale, zapraszał na nie swego ministra. Ten niezmiennie odpowiadał: „Nie mam czasu, Wasza Wysokość, na rozrywki. Służę sercem i ciałem swej ojczyźnie”. Nikt nie wiedział, Drogi Czytelniku, że Arakczejew prowadził podwójny żywot. W swej posiadłości miał pałac, usytuowany na wyspie wśród ogromnego jeziora i w znajdującym się tam pawilonie, z dala od świata i ludzi, oddawał się niewymuszonej rozpuście. W jego rezydencji było mnóstwo erotycznych przedmiotów, a na jej ścianach, przysłonięte lustrami, wisiały pornograficzne obrazy, namalowane na podstawie rycin do nielegalnych wydań utworów markiza de Sade’a. Wtajemniczeni libertyni wiedzieli, że wystarczyło nacisnąć ukryty przycisk sprężynki, aby sceneria zwykłych weneckich luster, w których oglądali swe odbicia nobliwi goście ministra, gwałtownie się zmieniła z niewinnej na pornograficzną. Przedstawione na obrazach sceny były szokujące, nie na cnotliwe oko. Tam nie tylko starcza ręka błądziła po waginach kobiet, lecz ciągle wtykano męski penis w najrozmaitsze dziurki, które bardzo przypominały męskie i damskie pośladki. Szczytem perwersji były scenki przedstawiające seks uprawiany w akrobatyczny sposób. Jeśli chcecie, możemy jedną z nich opisać. Na podwyższeniu stoi trzech mężczyzn zaabsorbowanych analnym seksem. Czwarty mężczyzna, który stoi nieco niżej, liże penisa pierwszego mężczyzny. Stoi trochę pochylony, a jego tyłek rżnie piąty mężczyzna, tyle że językiem. Na tym przecież nie koniec. Tego piątego mężczyznę obrabia od tyłu małpa z gatunku orangutanów, czyli taka, od której według Darwina człowiek pochodzi. Ten zoofil jedną ręką głaszcze odbyt kozy, drugą odbyt stojącej obok niego kobiety, zaś językiem wylizuje tyłek szóstego mężczyzny, który na barana siedzi na czwartym. Akrobatyka na tym się nie kończy. Drugi z mężczyzn stojących na podwyższeniu wylizuje tyłek nagiej kobiecie przywiązanej do sufitu. Wspaniały obrazek, godny świntucha Pietra Aretina: siedem osób, mężczyzn i kobiet, usilnie pracuje wszystkimi prawie otworami, jakie tylko wymyśliła niedoskonała natura, uprawiając najohydniejsze perwersje seksualne. Nic więc dziwnego, że Arakczejew na swej szczelnie zamkniętej wyspie oddawał się niewybrednej rozpuście w swym haremie składającym się z chłopek pańszczyźnianych. On tym przecież Polaków nie zadziwi. Wystarczy wspomnieć Marcina Radziwiłła, stryja słynnego Karola „Panie Kochanku”, który w swym chłopskim haremie jeszcze bardziej drastyczne orgie urządzał. Arakczejew miał bardzo wierną i oddaną kochankę, Nastię Minkiną. Była nie tylko kochanką, lecz także ekonomką zarządzającą jego majątkiem od czasu, kiedy żona Arakczejewa, Natalia Chomutowa, napatrzywszy się na bezeceństwa męża, z domu uciekła, aby nigdy już do niego nie powrócić. Nastia była z cygańskiego rodu, cygańskiej krwi i temperamentu. Zewnętrznie istna Esmeralda Wiktora Hugo. Oczy czarne jak węgiel, włosy czarne jak smoła, rozsypane do kolan, dusza czarna – to o niej została napisana piosenka: „Oczy czarne, namiętne i piękne”. Kochał Arakczejew po swojemu swą Nastię, córkę woźnicy, ona też była mocno przywiązana do swego pana. Nauczywszy się pisać, niczego innego nie pisała, tylko listy miłosne do Arakczejewa, a nauczywszy się rachować, niczego innego nie liczyła, jak tylko dobytek Arakczejewa. W dzień głowiła się, jakby jego bogactwo pomnożyć nowymi „obrokami” dla chłopów, w nocy oddawała się swemu pryncypałowi z namiętnością i pokorą wschodniej nałożnicy. Miała tak duży wpływ na Arakczejewa, że zaczęto mówić o miłosnym napoju, którego jakoby użyła, żeby go oczarować i zniewolić. W rzeczywistości była wiedźmą i latała na diabelskie sabaty. Wesoła, swobodna, żywa, słowem ogień i błyskawica, zupełnie oczarowała Arakczejewa, aż zdumiał trochę i już bez dawnej żwawości Puszkina gnębił. Do chłopów Nastia odnosiła się surowo, niczym Sałtyczycha za czasów Katarzyny Wielkiej. Biła ich, katowała, scyzorykiem ich dźgała za najmniejsze przewinienie, chłopom brody podpalała, oblawszy je uprzednio wódką. Chłopi mający dość okrucieństw Nastii postanowili ją zabić przez odcięcie głowy. Mamy scenę wziętą żywcem z części pierwszej „Ojca chrzestnego”. Tylko zamiast końskiej głowy, jak to jest w filmie, Arakczejew, obudziwszy się pewnej nocy, ujrzał w łóżku głowę swej kochanki Nastii. Tak się wściekł, że całą swoją wioskę wraz z chłopami spalił i nic mu za to nie było. Car jeszcze mu kondolencje złożył po stracie bliskiego i kochanego człowieka. „Miodowe” głowy Głowy konserwowano w spirytusie, od kiedy ludzie nauczyli się to czynić. W starożytności obciętych głów nie zalewano spirytusem, tylko miodem, aby takie „miodowe” głowy odsyłać zwycięzcom w charakterze trofeów wojennych. Szczególnie szeroko takie przesyłki były rozpowszechnione wśród Turków. Sułtani masowo otrzymywali od swych wojennych dowódców „miodowe” głowy i w zależności od ich liczby nagradzali swych podwładnych. Im więcej „miodowych” głów dostarczył, tym większy był prestiż dowódcy. W Imperium Rzymskim „miodowe” głowy otrzymywali krewni zabitych. Obowiązywał wtedy swoisty kodeks: możesz odciąć wrogowi głowę, lecz pozwól, aby jego krewni mogli ją opłakać. Kilkanaście lat przeleżała w beczce z miodem głowa judajskiego króla Arystobula II panującego w I w. p.n.e. Arystobul wraz z synem Aleksandrem trafił do rzymskiej niewoli jako jeniec Pompejusza Wielkiego, który dławił w Judei powstania i ograbiał świątynie. Zanim wrzucił Arystobula do więzienia, kazał mu, aby wraz z Aleksandrem uczestniczył w jego rzymskim triumfie, podczas którego prowadzono królów bosych i skutych złotymi kajdanami. Jak wiadomo, rzymscy władcy mają klasę i gest: zdejmują buty pokonanym królom, ale zakuwają ich w kajdany ze złota. Czyż nie tak postąpił kilka lat później Juliusz Cezar, gdy prowadził w swym triumfalnym pochodzie Arsinoe, rodzoną siostrę swej kochanki, egipskiej królowej Kleopatry? Szła po ulicach Rzymu bosa i w ciężkich kajdanach ze złota. Najgorsze było to, że jej siostra Kleopatra była w tym czasie w Rzymie i oglądała ten pochód. W pewnym momencie ich oczy się spotkały… Lecz to już inne opowiadanie. Powracajmy do „miodowej” głowy Arystobula. Jego synowi Aleksandrowi udało się uciec z rzymskiej niewoli, natomiast Arystobulowi odcięto głowę. Żydzi za ogromne pieniądze wykupili ją i zanurzyli w beczce z miodem. Wobec braku możliwości transportowych beczka z głową zanurzoną w miodzie przeleżała kilkanaście lat, zanim ją przewieziono do Jerozolimy i pochowano w rodzinnym grobowcu. Jak świadczą historyczne źródła, podczas pogrzebu głowa była „świeżutka, jak ciepłe bułeczki”. Wydarzyło się to za panowania francuskiego króla Franciszka I. Pewien młodzieniec był zakochany w dziewczynie o imieniu Sewilla. Postanowił się z nią ożenić. Lecz gdy przyjechał do rodzinnego miasta, żeby przedstawić narzeczoną i prosić o błogosławieństwo rodziców, okazało się, że szaleje tam dżuma. Dziewczyna zaraziła się i zmarła. Ponieważ było lato, postanowiono ją natychmiast pochować. Zawołano stolarzy, którzy zaczęli mierzyć trupa dziewczyny, żeby przyrządzić trumnę. Byli, niestety, w sztok pijani i wzięli niewłaściwą miarę. Kiedy przynieśli trumnę, okazało się, że ciało zmarłej się w niej nie mieści. Nie namyślając się zbytnio, grabarze odcięli trupowi głowę, wepchnęli ciało do trumny, a głowę położyli obok i oddalili się w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku. Kiedy młodzieniec przyjechał do domu dziewczyny i wbiegł do pokoju, w którym znajdowała się trumna z ciałem jego ukochanej, zobaczył makabryczny obraz. Lecz zamiast się przestraszyć, bardzo się ucieszył i schwyciwszy głowę swej ukochanej, szybko umknął z nią w siną dal. Okazał się nią pobliski klasztor, w którym młodzieniec postanowił spędzić resztę swych dni, bo bez ukochanej Sewilli nie wyobrażał sobie dalszego życia. Nikt w klasztorze nie wiedział, że młodzieniec, który stał się zakonnym mnichem, zabalsamował głowę dziewczyny i ukrył ją w szafce, z której przez trzydzieści lat codziennie ją wyjmował i modlił się przed nią, niczym przed wizerunkiem Madonny. Sprawa wyszła na jaw dopiero po jego śmierci, kiedy uprzątano jego celę. Tę makabryczną historię opowiedział swym czytelnikom szesnastowieczny pisarz Brantôme, który, choć nieraz przejaskrawiał fakty i popadał w euforię, to przecież nigdy nie kłamał. * * * Głowę polskiego króla Władysława III Jagiellończyka, odciętą w listopadzie 1444 r. pod Warną, na polu bitwy, Turcy zakonserwowali w miodzie i obwozili ją po całym państwie. * * * Andromacha, wdowa po Hektorze, jako branka króla Epiru Pyrrusa, musiała dzielić łoże z nienawistnym wrogiem, który o ścianę roztrzaskał głowę jej synka Astynaksa. * * * Z głowami swych największych wrogów Scytowie postępują tak: odcinają je i oczyszczają. Jeżeli czyni to biedny, obciąga ją tylko od zewnątrz surową skórą wołową i używa jako pucharu. Jeżeli bogaty, obciągają także skórą wołową, ale wewnątrz czaszkę pozłaca (Herodot). * * * Ścinanie głowy, nawet jeśli wydaje się dość makabryczne, może być jednym z najszybszych i najmniej bolesnych rodzajów umierania, pod warunkiem wszakże, że narzędzie jest ostre, a skazaniec się nie rusza (R. Gawroński, archeolog). * * * Pompejusz Wielki odciął głowę judejskiemu królowi Aleksandrowi Janneuszowi, synowi Arystobula II, więzionemu w Rzymie, którego uważał za uzurpatora. Herakles chciał koniecznie zobaczyć Zeusa, lecz ten nie chciał tego. Herakles jednak się upierał. Zeus wymyślił taki oto podstęp: zdarł skórę z barana i uciął mu głowę. Potem odziany w jego skórę, trzymając odciętą głowę przed sobą, w takiej postaci ukazał się Heraklesowi. * * * Skoro Scyta powali pierwszego przeciwnika, pije jego krew, odcina mu głowę i zanosi ją królowi. Jeśli tego nie uczyni, nie bierze udziału w podziale łupów. Ciało odziera ze skóry w taki oto sposób: nacina skórę dookoła uszu, potem chwyta głowę za włosy i wytrząsa czaszkę. Następnie żebrem wołowym zeskrobuje mięso ze skóry i garbuje ją w ręku. A skoro skóra zmięknie, posługuje się nią jak ręcznikiem, zawiesza u uzdy swego konia i jest z tego niezmiernie dumny. Kto bowiem ma więcej takich ręczników, ten uchodzi za najdzielniejszego. Wielu Scytów sporządza ze zdartych skór wierzchnie szaty, zszywając je jak kożuchy pasterskie. Wielu również z prawej ręki zabitych wrogów ściąga skórę wraz z paznokciami i sporządza z niej okrycie kołczanu. Skóra ludzka jest bowiem mocna i błyszcząca. Niejeden zdziera skórę z całego człowieka, naciągają na drewno i konno obwozi (Herodot). * * * Dworzanin z czasów Napoleona Bonapartego, naczytawszy się markiza de Sade’a, prosił swego kolegę, który wybierał się do Afryki, żeby przysłał mu skórę młodej Murzynki, w którą zamierzał oprawić książki. „Najlepiej, żeby była to skóra ściągnięta z żywego człowieka, bo wtedy bardziej błyszczy” – nakazywał przyjacielowi. Natomiast Napoleon Bonaparte, któremu de Sade przysłał wszystkie swe utwory pięknie oprawione, wrzucił je do kominka, co więcej, wydał rozkaz, aby nigdy nie wypuścić markiza z więzienia i szpitala psychiatrycznego. * * * Stiepana Razina, atamana Kozaków, przywódcę tzw. wojny chłopskiej w Rosji, w 1671 roku stracono na placu Czerwonym, na „łobnym miejscu”, tam, gdzie odbywały się egzekucje skazańców. Zanim odcięto mu głowę, pozwolono mu się zwrócić w stronę cerkwi Wasilija Błażennego. Obok niego postawiono piętnastoletniego chłopca, Worobiowa, sprzymierzeńca Razina, który nazywał go królewiczem. Mimo młodego wieku poddano go okrutnym torturom, które wytrzymał jak dorosły. Przed ścięciem Stiepan Razin ucałował chłopca, pobłogosławił znakiem krzyża i powiedział: „Spotkamy się na tamtym świecie”. Z tłumu towarzyszącego egzekucji rozległy się okrzyki: „Do diabła pójdziesz, a nie do Boga, antychryście!” * * * 30 czerwca 1559 roku, podczas turnieju rycerskiego, Henryk II, francuski król, został ugodzony w oko kopią przez kapitana gwardii szkockiej Gabriela Montgomery’ego, którego wezwał do walki. Podczas starcia król, aby lepiej widzieć przeciwnika, podniósł przyłbicę. Montgomery trafił swoją lancą w chroniący króla napierśnik, lanca się ułamała, a jej odłamek wbił się w oko króla. Kiedy król umierał po dziesięciu dniach w straszliwych mękach, nakazał swej żonie, Katarzynie Medycejskiej, aby nie uczyniono żadnej krzywdy Montgomery’emu, któremu wybacza. Lecz Katarzyna nie mogła zabójcy swego męża darować winę. Montgomery został uwięziony, po pewnym czasie udało mu się zbiec do Anglii. Kiedy jednak powrócił do Francji, gdzie wziął udział w wojnach religijnych, został na rozkaz Katarzyny Medycejskiej schwytany i ścięty. Miało to miejsce w 1574 roku, piętnaście lat po tamtym nieszczęsnym turnieju. * * * Angielski król Ryszard III (1452–1485) był garbaty i kulawy, lecz apologeci od wybielania historii twierdzą, iż nic podobnego, był zgrabny jak krymski cyprys. Przyjmijmy jednak wersję większości biografów, nie Anglików, iż był ułomny, odrażający zewnętrznie i okrutny. Bezlitośnie zabił swych siostrzeńców, żeby samemu rządzić Anglią, a Elżbietę Woodville, wdowę po swym bracie królu Edwardzie IV, obwinił o uprawianie praktyk czarnoksięskich i o to, że była wiedźmą, która napoiła króla miłosnym napojem, dlatego też otumaniony, ożenił się z tą bezwartościową niewiastą i uczynił angielską królową. Sam zaś Ryszard III był ożeniony z Anną Neville, tą tajemniczą osobą, skoro do dnia dzisiejszego nie ma o niej jednoznacznej opinii biografów. Jedni ją uważają za anioła bożego, pokornego, potulnego i mężowi wiernego, inni niemal za nimfomankę, która zdradzała męża, i przytaczają mrożący krew w żyłach sposób jej ukarania. Oto do pokoju Anny wdziera się z szyderczym uśmiechem na ustach jej mąż, Ryszard III, i każe przed przerażoną niewiastą wysypać ze skórzanego worka odciętą głowę jej kochanka, Henryka Stafforda, księcia Buckingham. Kat przed kaźnią odciął włosy Henrykowi, obnażając szramy na głowie, i na policzku straszne ciemnogranatowe, prawie czarne, znamię. Ciężko to zniosła Anna Neville, na pewno miłości do męża od takiego widoku jej nie przybyło. Większość biografów utrzymuje, iż Ryszard III otruł swoją żonę. * * * Murat, szwagier Napoleona Bonapartego, mąż jego młodszej siostry Karoliny, w 1815 roku został rozstrzelany za lojalność wobec Napoleona w prowincjonalnym mieście na wybrzeżu Kalabrii, dokąd przybył z garstką zwolenników, aby odzyskać utracony tron neapolitański. Jego rywal, Ferdynand I, neapolitański król, w obawie przed samozwańcami, którzy próbowali podszyć się pod słynnego Murata, kazał obciąć trupowi głowę, zakonserwować ją w spirytusie i schować do szafy w swej kancelarii. Gdyby jakiś samozwaniec zjawił się jako uratowany Murat, król neapolitański niezwłocznie pokazałby wyciągniętą z szafy głowę Murata. Jednak samozwańców Muratów nie było. Głowa jego przeleżała w kancelaryjnej szafie kilkadziesiąt lat. Italia to nie Rosja, w której co i raz objawiali się różni samozwańcy: synowie Iwana Groźnego i Piotrowie III. * * * Znana francuska pisarka George Sand nazwała swoją nieślubną córkę Solange imieniem pasterki z IX wieku, która odmówiła ręki pewnemu księciu, bowiem zapragnęła na zawsze pozostać dziewicą. Za to została ścięta, a później kanonizowana. * * * Chiński cesarz z dynastii Ming, Zhengde (1491–1521), musiał w 1510 roku ściąć głowę swemu głównemu eunuchowi, pierwszemu ministrowi kraju, Liu Czeinowi, gdyż w Chinach zaczęły wybuchać bunty przeciwko niespotykanej korupcji na cesarskim dworze. W domu pierwszego ministra znaleziono ogromne ilości złota, srebra i biżuterii. Można by za nie przez cały rok żywić wojsko. * * * Ludwik XI, król francuski, gdy był jeszcze tylko delfinem, spoliczkował publicznie kochankę swego ojca Karola VII, Agnieszkę Sorel, za co był wyrzucony z dworu. Kiedy już został królem, córka Agnieszki Sorel i Karola VII, czyli przyrodnia siostra Ludwika XI, wyszła za mąż za marszałka Normandii. Pewnego razu jej mąż, zastawszy swą żonę w łóżku z kochankiem, zabił oboje szpadą. Groziła mu śmierć przez odcięcie głowy. Ludwik XI jednak darował mu winę, rozumując w ten oto sposób: „Jeśli córka była tak samo rozpustna jak i jej matka, to wina marszałka nie jest aż tak duża, żeby pozbawiać go życia”. W stosunku do innych skazanych Ludwik XI aż tak pobłażliwy nie był. Okrutnie obszedł się z księciem Nemours, ścinając mu głowę po strasznych torturach. Jakby nie dość było tego, nakazał, aby obok niego stanęła jego matka i dwóch małoletnich synów, żeby krew skazańca bryzgała na rodzinę. Zalanej krwią syna matce pozwolono wziąć jego głowę. Położyła ją na swych kolanach i rzewnie opłakiwała. * * * Był król, który rozkazał sobie odciąć głowę. Nazywał się Piotr Okrutny i był królem Portugalii, panującym w XIV wieku. Jego życie szczegółowo opisał Prosper Mérimée, tak go zainteresowała ta kontrowersyjna postać. Ten król był wielkim rozrabiaką i lubił po nocach szastać się po mieście i rozrabiać. Pewnego razu, wracając z nocnego burdelu o trzeciej nad ranem, kiedy porządni obywatele śpią sobie spokojnie, wywołał na ulicy burdę. Nocny stróż, nie poznawszy króla (nie był przecież w koronie), uznając go za zwykłego chuligana, schwycił pałkę i stłukł króla na kwaśne jabłko. Rozwścieczony król natychmiast przywołał swoją straż i rozkazał z miejsca odciąć stróżowi głowę. Głowę obok trupa rzucono na ziemię i tak pozostawiono do rana. Rano miejscowe władze zaczęły szukać winnego zabójcy stróża. Jedna kobieta, która w czasie zabójstwa stróża stała przy oknie i wszystko widziała, rozpoznała wśród jego zabójców króla i powiedziała o tym śledczym. „Porządek i praworządność muszą być respektowane” – stwierdził Piotr Okrutny, gdy straż miejska przyszła do niego. Odbył się sąd i króla skazano na odcięcie głowy, tyle że ścięto ją marmurowemu posągowi, który znajdował się w miejskim parku. I oto w obecności tysięcznego tłumu i przy jego aplauzie marmurowa głowa Piotra Okrutnego była uroczyście odpiłowana. I jeszcze kilka wieków potem ta bezgłowa statua w miejskim parku przykuwała uwagę jako wzorzec sprawiedliwości i mądrości Piotra Okrutnego, króla szanującego prawo. Z „Ostatniego dnia skazańca” Wiktora Hugo Przed wejściem na szafot kat przejął skazańca z rąk księdza, wciągnął go na szafot, przywiązał do deski, po czym opuścił trójkątny nóż. Ciężki trójkąt z trudem ruszył z miejsca, pełznąc w dół, lecz nie zabił, a tylko zranił nieszczęsnego. Usłyszawszy jego przerażający krzyk, kat zmieszał się, podniósł nóż i znowu go opuścił. Do krzyków skazańca dołączyły się krzyki tłumu. Kat znowu podciągnął nóż do góry, licząc, że tym razem przetnie szyję. Nic podobnego. Krew chlusnęła po raz trzeci z szyi skazańca, lecz głowa była na miejscu. Krótko mówiąc, pięć razy podnosił i opuszczał się nóż, wbijał się w szyję skazańca, lecz nie był w stanie jej przeciąć. Krzyki męczennika stały się nieznośne. Po każdym uderzeniu skazaniec padał na kolana i błagał o litość. Naród, nie wytrzymując takiego znęcania się, zaczął obrzucać kata kamieniami. Ten zeskoczył z podwyższenia i schował się za końmi żandarmów. Skazaniec, zobaczywszy, że jest sam na szafocie, próbował się podnieść, przytrzymując jedną ręką wiszącą jak na niteczce nieodciętą głowę, która zwisała mu na ramię, ledwie słyszalnym głosem błagał, aby go dobić. W tym momencie pomocnik kata, dwudziestoletni zdrowy młodzieniec, wbiegł na szafot, rozkazał skazańcowi położyć się na podłogę i wskoczywszy mu na plecy i zaczął nieumiejętnie odpiłowywać tępym kuchennym nożem głowę skazańca.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Odciete_glowy_wladcow-ebookRO/p0203298i020" target="_blank" title="Odcięte głowy władców [Elwira Watała] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Odcięte głowy władców [Elwira Watała] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Bojkot TVP. Zarząd Platformy podjął decyzję - WP Wiadomości\nSwoją decyzję Zarząd Krajowy Platformy Obywatelskiej zakomunikował na Twitterze. Pod uchwałą w sprawie telewizji publicznej podpisał się przewodniczący partii Grzegorz Schetyna.\nWładze PO nie chcą, by jej członkowie pojawiali się na antenie TVP, gdyż ta "stała się narzędziem politycznej nagonki i partyjnej propagandy" - czytamy w uzasadnieniu. Kierownictwo Platformy sugeruje, że działalność władz TVP prowadzi do groźnych podziałów i spadku bezpieczeństwa Polaków. Stąd "stanowcza reakcja". Decyzja obowiązuje do odwołania.\nPolitycy opozycji od dawna krytykują TVP, ale decyzje o ewentualnym bojkocie lub wyjściu ze studia w trakcie programu, podejmowali samodzielnie. Po śmierci prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza krytyka wróciła ze zdwojoną siłą.\nSzef PSL Władysław Kosiniak-Kamysz zwrócił się nawet na piśmie do Jarosława Kaczyńskiego, by skłonił od dymisji prezesa TVP Jacka Kurskiego. Wniosek o dymisję całego zarządu TVP złożył też szefowi Rady Mediów Narodowych przedstawiciel Kukiz'15 Grzegorz Podżorny.\nZobacz także: Padło pytanie o media. Prezydent Duda tylko westchnął


Puebla - Deportivo Toluca na żywo i online w internecie, mecz i meczyki za darmo\nPuebla – Deportivo Toluca\nLiga Meksykańska / 06 Paźdzernik 2021, g. 01:00\nPuebla – Deportivo Toluca meczyki za darmo i mecz na żywo w Internecie. Transmisja live online i darmowy stream.\nSprawdź gdzie oglądać meczyki za darmo i mecz Puebla – Deportivo Toluca na żywo online w Internecie. Dostępna jest transmisja live i darmowy stream z wydarzenia w ramach rozgrywek Liga Meksykańska. Początek meczu o godzinie 01:00 w dniu 06 Paźdzernik 2021.\nPoprzedniRC Lens – Troyes transmisja na żywo i mecz online w internecie – live stream i meczyki za darmo\nNastępnyMazatlan FC – Guadalajara Chivas transmisja na żywo i mecz online w internecie – live stream i meczyki za darmo\nCardiff City – Birmingham City transmisja na żywo i mecz online w internecie – live stream i meczyki za darmo\nElche – Huesca transmisja na żywo i mecz online w internecie – live stream i meczyki za darmo


Farby dekoracyjne, wrzesień 2014 - rynekfarb.pl | Rynek Farb\nNEWSLETTER NUMER 63\nZapraszamy do lektury naszego wrześniowego newslettera o farbach dekoracyjnych.\nJuż w najbliższą sobotę 20 września w Łodzi odbędzie się charytatywny bieg „Daj piątaka na dzieciaka” zorganizowany przez fundację Kolorowy Świat.\nŚnieżka docenia kreatywność\nŚnieżka postanowiła docenić kreatywność uczniów, których prace zgłoszone do konkursu „Kolorowe Boiska… czyli szkolna pierwsza liga” zdobyły wyróżnienie jury, ale nie zdołały awansować do finału. Nowy rok szkolny mali artyści rozpoczną z…\nKolejne miasta w IV edycji Dulux Let’s Colour\nDulux podał kolejne trzy miasta, które przejdą kolorową metamorfozę w ramach IV edycji akcji Dulux Let’s Colour. Każde z nich położone jest w innej części Polski.\nRadość i muzyka, czyli Śnieżka Czad Festiwal\nFirma Tikkurila Polska podjęła decyzję o przeniesieniu swojego magazynu z Łodzi do Dębicy. W ten sposób centrum logistyczne będzie bliżej zakładu produkcyjnego, co pozwoli…\nSpektrochem bada powłoki w Arizonie\nDotychczasowy członek zarządu STO, Rainer Hüttenberger, został wybrany na nowego prezesa zarządu. Na mocy tej decyzji, która wejdzie w życie 1 lipca 2015, zastąpi on…\nFarby dekoracyjne i sztuka\nKrótka długa historia malowania\nHistoria malowania jest długa – ludzie już od wieków próbują przy pomocy pigmentów i farb ubarwić swoje otoczenie. Za pierwsze takie próby uznać można prehistoryczne malowidła na ścianach jaskiń, wykonywane przy pomocy prymitywnych barwnych mieszanin. Z czasem sztukę wytwarzania pigmentów udoskonalono, a artyści coraz częściej…\nVan Gogh wciąż żywy…\nDzięki współpracy koncernu AkzoNobel i Muzeum Van Gogha w Amsterdamie już wkrótce każdy będzie mógł zmienić swój dom w dzieło sztuki…\nFarba anty-graffiti uratowała Banksy’ego


Hugen - forum gram.pl\nSuper Mario Bros. 3 wersja SNES\nHugen odpisał Hugen na temat w O grach\nNo faktycznie, jest na all-stars, tak mi coś kiedyś z cartem się takim kojarzyło ale pewności nie było. Temat do zamknięcia.\nHugen dodał temat w O grach\nWitam, od dłuższego czasu szukam romu snesowej wersji Super Mario Bros 3, w którego kiedyś grywało się kiedyś na Nesie i nieco krócej w piękniejszą wersję na Snesie. Mam teraz ochotę odświerzyć wspomnienia na emulatorze. Niestety na sieci dostatek Ci romów Super Mario World, Kart, RPG, natomiast Snesowej wersji Bros 3 ni widu, ni słychu. Czy Bros 3 był cześcią jakiejś składanki na Snesowym Carcie?\nHugen odpisał adamd94 na temat w O grach\nŻeby nie zakładać nowego tematu. Może zna ktoś sprawę z dodawaniem nowych sektorów. Wziołem z Bonus Disc mape, wrzuciłem ją po rozpakowaniu do nowego katalogu według instrukcji, wczytałem edytorem dodałem przeciwników zapisałem jako przykładowo H8.dat. Wybrałem kampanię z tą mapą. Rozpoczełem grę, wczodzę do sektora H8 i pupa, jest dalej ten sam sektor co w podstawowej wersji. Ktoś wie co może być jeszcze nie tak.\nSpecyfikacja i zdjęcia 40-nm GeForce`a wspierającego DX 10.1\nHugen odpisał Gram.pl na temat w Archiwum tekstów\nAle ponoć nVidia miała nic nie wydawać pod DX 10.1 i śmiała się z tego powodu z AMD/ATI, a sama miała wskoczyć od razu w DX 11. Już się chłopakom odmieniło?\nWeekend z grą Red Alert 3 -\nMiało być Nazizmu i Komunizmu oczywiście. Ale akurat przez przypadek wyszło mi tak jak to się w Polsce przedstawia :D\nKtoś użył wtedy kontrargumentu dotyczącego Silent Huntera i bandery Kriegsmarine. Ja akurat nie miałbym nic przeciwko temu, jeśli tylko zezwalałoby na to nasze prawo. Nie wiem czy autorzy wiedzą ale w konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w artykule bodajże trzynastym zabronione jest zarówno gloryfikowanie Nazizmu oraz Nazizmu razem ze wszystkimi jego symbolami, oczywiście są "równi i równiejsi" wobec czego zabronione są w Polsce flagi ze swastyką natomiast uchodzi płazem i przedstawiciele prawa nie robią sobie nic z tego, że w sklepach można nabyć flagi z sierpem i młotem - ideologii, która chciała utopić całą Europę w morzu krwi. Ale cóż ma być innego, skoro w Polsce na stołkach zasiadają czerwoni (tudzież ich synowie albo wnukowie).\nRed Alert :/\nHugen odpisał MartinBoss na temat w O grach\nOK, problem rozwiązany: zostały dwie jednostki niedobite a Chronosphere nie trzeba nawet przejmwać, zresztą fabuła to wyklucza. I następna misja... PS. Właśnie załatwiłem całą kampanię Sovietów :D\nSzukaj na stronie EA.\nZniszczyłem, przejąłem, sprzedałem - jeśli coś byłoby nie tak już wcześniej miał bym info a tak na mapie został mi tylko ten jeden obiekt i nie wiem co mam z nim jeszcze zrobić.\nTak miałem w poprzedniej misji, w tej mowa jest o radarach.\nAkurat próbowałem na różne sposoby ale zawsze jest to samo.\nNie chce rozmnażać wątków dlatego dopiszę się do tego. Ściągnąłem ostatnio z EA kultową jedynkę RA i tak sobie go dla zabawy przechodzę jak nigdy dotąd ;) Mam pytanie odnośnie pewnej misji w kampanii Sovietów, nie pamiętam która to była ale chodzi o przejęcie Chronosphere gdzie musimy najpierw zniszczyć albo przejąć wszystkie alianckie radary na całej mapie. Problem w tym, że zająłem się odpowiednio wszystkimi i mogę już normalnie podejść do obiektu ale kiedy go przejmuję i tak wybucha i mam Mission Failed. Może ktoś pomóc?\nHugen odpisał solki na temat w O grach\nNo to chyba pierwszy taki przypadek u mnie, żebym musiał reinstalować DX w celu odpalenia jakiejś aplikacji. To jakiś żart ma być?\nWiecie może o co kaman, bo jak w końcu udało mi się zarejestrować i patche ściągnąć dostałem to: "Uruchomienie tej aplikacji nie powiodło się, ponieważ nie znaleziono d3dx9_34.dll. Ponowne zainstalowanie aplikacji może naprawić problem".


O nas Wydarzenia Kontakt Kategorie Idea naszego działania Artykuły Myśli i słowa Jana Pawła II O nasWitamy Was bardzo serdecznie!\nTo my - Rajskie Jabłuszka - RJ. Jesteśmy 18-osobową grupą uczniów z klasy czwartej i szóstej. Uczymy się w Szkole Podstawowej nr 4 w Zespole Szkół Publicznych nr 1 w Wadowicach. Działamy wspólnie z naszymi opiekunami: Panią Małgorzatą Knapczyk i z Panią Elżbietą Piech.\nRajskie Jabłuszka - RJ to nasza grupa. Raj - miejsce wiecznej szczęśliwości, spokoju, radości. W wielu religiach świata celem życia człowieka jest osiągnięcie nieba/raju/nagrody. Ale człowiek w swojej wędrówce pragnie odszukać raj już tu - na Ziemi i chwile szczęścia przeżyte tutaj nazywa RAJEM. Dla większości z nas rajem na Ziemi jest dom rodzinny, lecz\nniektórzy z naszych koleżanek i kolegów stwierdzili, że RAJEM może być nasza szkoła. Rajem jest także nasze miasto - Wadowice. Kto był w Wadowicach, z pewnością, przyzna nam rację. Kto nie był - zapraszamy - sami się przekonacie!


Joga nidra. Cz. I. Dorota Rożko | JOGA ABC\nWysłany przez Dorota Rożko | Refleksje\nJOGA NIDRA- jako technika relaksacyjna, terapeutyczna, aspekt pratyahary. Część I\nJoga nidra, to nie jak często obecnie się mówi, każda technika prowadząca do relaksacji, ale konkretna , usystematyzowana metoda, której twórcą jest Swami Satyananda Saraswati z Bihar School of Yoga. Prowadzi ona do kompletnej relaksacji na poziomie fizycznym, mentalnym i emocjonalnym. Termin „yoga nidra” ma źródło w dwóch słowach: „yoga” ( która ,jak wiemy, ma mnóstwo definicji)- unia, ukierunkowana świadomość i „nidra”-sen. Sam twórca zaznacza jednak, że rozbijanie terminu i mówienie o metodzie jako o „śnie jogicznym” i tłumaczenie go na różne języki w taki sposób, pozbawia metodę elementu nieskończonych możliwości. Zatem joga nidra to… joga nidra.\nCechą charakterystyczną tej techniki jest wielopoziomowość, wykraczająca poza relaks rozumiany jako bezruch przed telewizorem czy popijanie drinka, odmienna też od snu. Praktykując joga nidra możesz wyglądać, jakbyś spał, ale Twa świadomość będzie funkcjonować na głębszych poziomach ( dlatego często definiuje się też metodę jako głęboką relaksację z wewnętrzną świadomością). W stanie na pograniczu snu i jawy, doświadczamy kontaktu z wymiarami podświadomymi i nieświadomymi. Jeśli uwagę, świadomość odwróci się od zewnętrznych bodźców i od snu, a zwróci ku „wnętrzu” .można nie tylko doświadczyć stanu głębokiej relaksacji,ale i wykorzystać ów stan do celów terapeutycznych, dokonywania zmian, poprawy zdrowia, pamięci, kreatywności. Można też upatrywać w joga nidra realizacji prathyahary (wycofania zmysłów), więc i etapu w drodze do samadhi.\nNarodziny joga nidry\nSwami Satyananda Saraswati twierdzi, że pojawił się określony bodziec do opracowania techniki i było nim doświadczenie z okresu, kiedy żył ze swym guru, Swamim Sivanandą w Rishikesh. Miał wówczas za zadanie nadzorować szkołę sanskrytu, w której młodzi chłopcy uczyli się recytować Wedy. Musiał powstrzymywać się od snu w nocy, kiedy to acharya ( główny nauczyciel ) nie był obecny. Swami Satyananda zwykł wtedy zasypiać o trzeciej nad ranem i budzić się o szóstej rano, by dopełnić swych obowiązków w ashramie. Chłopcy natomiast wstawali o czwartej, zażywali kąpieli i rozpoczynali recytację i śpiewy Wed. Swami Satyananda nie słyszał ich jednak, ich śpiewy nie budziły go ze snu. W czasie jednej z celebracji w ashramie chłopcy recytowali wedyjskie mantry, w tym takie, których Swami Satyananda nigdy nie studiował. Zaobserwował jednak, że miał wrażenie, słysząc mantry z ust chłopców, jakby je znał. Zaintrygowany tym faktem zapytał guru chłopców, czy ten byłby w stanie to jakoś wyjaśnić. Ten udzielił mu odpowiedzi, która na zawsze zmieniła jego spojrzenie na świat. Guru powiedział mu, że to ciało subtelne słyszało mantry śpiewane przez chłopców, kiedy spał. Wydarzenie to uświadomiło Swamiemu Satyanandzie, że można czerpać wiedzę w sposób nie wymagający medium zmysłowego, że sen nie jest stanem totalnej nieświadomości . Zainspirowany tym doświadczeniem rozpoczął głębokie studia nad praktykami tantrycznymi z innej perspektywy.\nW następnej części: Tantryczne źródła praktyki joga nidra.\nPoprzedniJoga dla serca. Śrivatsa Ramaswami\nNastępnyŚwiadome życie zaczyna się na macie


Mechanizm działania soczewek progresywnych - salon perfect look\nMechanizm działania soczewek progresywnych\nHome » Medycyna estetyczna » Leczenie » Mechanizm działania soczewek progresywnych\nDodane: 2018-11-13 :: Kategoria: Medycyna estetyczna / Leczenie\nHasło "okulary progresywne" jest tak szeroko rozpowszechnione, że nawet osoby, które takich okularów nie potrzebują, często pytają w salonach optycznych o to, jak działają okulary progresywne. Szkła progresywne, o czym trzeba pamiętać, nie są przeznaczone dla każdego; stworzono je specjalnie do korygowania prezbiopii i powinni je nosić wyłącznie ludzie ze zdiagnozowaną prezbiopią, czyli starczowzrocznością. Jak działają okulary progresywne? Posiadają one dwie strefy patrzenia, podobnie jak okulary dwuogniskowe, ale granica między strefami jest płynna. To oznacza, że okulary progresywne posiadają zmienną moc optyczną i pozwalają na ostre widzenie przedmiotów zlokalizowanych w dowolnej odległości od patrzącego.\nHasło "okulary progresywne" jest tak szeroko rozpowszechnione, że nawet osoby, które takich okularów nie potrzebują, często pytają w salonach optycznych o to, jak działają okulary progresywne. Szkła progresywne, o czym trzeba pamiętać, nie są przeznaczone dla każdego; stworzono je specjalnie do korygowani...\nKonsultacje z terapeutą uzależnień we Wrocławiu\nSamodzielne wyjście z nałogu jest bardzo trudne i wymagające dla osoby dotkniętej tą chorobą, dlatego wszystkim takim osobom zalecane jest znalezienie renomowanego ośrodka zajmującego się leczeniem uzależnień. Jednym z nich jest Viverum, gdzie każdy zatrudniony terapeuta uzależnień (Wrocław) zapewnia pac...\nNarzędzia i preparaty chemiczne dla dentystów\nJesteśmy spółką, która specjalizuje się w dystrybucji narzędzi chirurgicznych, materiałów do wypełnień i wszelkiego wyposażenia stosowanego w usługach stomatologicznych. Posiadamy w ofercie cementy stomatologiczne, utwardzacze i specjalistyczną chemię stomatologiczną, która jest stosowana w najlepszych...\nRozważasz kupno soczewek kontaktowych albo okularów? A może chcesz w odpowiedni sposób chronić oczy przed słońcem i zakupić sprawdzone okulary z filtrem? Jeśli tak, w ich doborze pomoże Ci doświadczony, sprawdzony optyk. Poznań jest miastem, w którym działa wiele takich właśnie salonów. Jednym z nich j...\nNa pewno chirurgia okulistyczna bardzo się przydaje, gdy mamy jakieś poważne problemy z oczami i szukamy naprawdę profesjonalne pomocy od kogoś, kto się na tym wszystkim zna i jest w stanie przeprowadzić taki zabieg, dzięki któremu nie będziemy się już musieli martwić o siebie. W takim razie warto postawi...\nTanie soczewki i inne produkty dla osób ze słabym wzrokiem!\nDuży wybór odzieży medycznej dla firm


Zawiadomienie o wszczęciu postępowania karnoskarbowego - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » Urząd Skarbowy » Postępowanie podatkowe » Zawiadomienie o wszczęciu postępowania karnoskarbowego\n24 września 2018, 07:38\n18 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wydał kolejną niekorzystną dla podatników uchwałę (sygn. akt I FPS 1/18) dotyczącą przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przedmiotem rozstrzygnięcia było ustalenie, w jaki sposób podatnik powinien zostać poinformowany o wszczęciu postępowania karnoskarbowego, aby można było mówić o skutecznym zawieszeniu biegu terminu przedawnienia.\nOstatecznie sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który przyznał rację Dyrektorowi Izby Skarbowej, wydającemu wcześniejszą decyzję. Sąd uznał, że strona musiała być świadoma tego, jakiego zobowiązania podatkowego dotyczy zawieszenie biegu przedawnienia, ponieważ w doręczonym podatnikowi piśmie wskazano, że chodzi o zobowiązania w podatku VAT za okres od stycznia 2009 r. do października 2010 r. oraz opisano przesłankę tego przedawnienia. Na gruncie obowiązujących przepisów nie ma wątpliwości, że skutek przedawnienia nie nastąpi, jeżeli zawiadomiono podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Przepis wskazuje jedynie, że konieczne jest, aby zawiadomienie dotarło do podatnika przed upływem terminu przedawnienia.\nOstateczne rozstrzygnięcie sprawy należało natomiast do Naczelnego Sądu Administracyjnego na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez podatnika. NSA zakończył spór, stwierdzając, że „zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej informujące, że z określonym, co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy".


➤ JVC GC-XA1 - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNiestety nie znamy dokładnej ceny JVC GC-XA1, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem kamer 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o JVC GC-XA1.\nKamera HD JVC GC-XA1 to urządzenie dostępne w kolorze czarnym. Kamera umożliwia zapis na kartach pamięci w standardzie SD i SDHC. Kamera HD JVC GC-XA1 przetwornik obrazu CMOS. Maksymalna rozdzielczość nagrywania to 1920x1080 pikseli. Kamera wyposażona jest w stablizator obrazu, który niweluje ujemne skutki kręcenia w ruchu takie jak drgania. Gwarancja producenta obejmuje okres dwóch lat.\nInstrukcja obsługi do JVC GC-XA1\ninstrukcja obsługi do kamery JVC GC-XA1


Mgiełka tonizująca ze śluzem ślimaka Nature Skin 100 g sklep KOSME.PL\nBiorewitalizująco-odświeżająca mgiełka tonizująca z naturalnym śluzem ślimaka, lukrecją gładką, aloesem i pantenolem, do każdego rodzaju skóry, w tym skóry problematycznej i wrażliwej.\npłyn micelarny Nature Skin mgiełka tonizująca Nature Skin\nCena jednostkowa37,00 PLN / 100g\nMożesz kupić za 1110 pkt.\nPolecane:mgiełka tonizująca Nature Skin\nBiorewitalizująco-odświeżająca mgiełka tonizująca z naturalnym śluzem ślimaka 20%\nBiorewitalizująco-odświeżająca mgiełka tonizująca Nature Skin Biorevitalizing Refreshing Toning Mist marki Nature Cosmetics to niezwykły, naturalny preparat przeznaczony do codziennej tonizacji każdego rodzaju skóry, w tym skóry problematycznej i wrażliwej. Mgiełka oparta o naturalny śluz ślimaka, lukrecję gładką, aloes i pantenol, doskonale tonizuje, odświeża oraz pielęgnuje skórę, nie podrażnia jej, a wręcz przeciwnie - łagodzi podrażnienia. Zamknięta w małej, poręcznej buteleczce z atomizerem, jest łatwa w aplikacji i bardzo wydajna. Po użyciu pozostawia skórę świeżą i ukojoną, otuloną przyjemnym zapachem.\nNa podstawie przeprowadzonych przez lekarzy dermatologów badań, indywidualnych ocen probantów oraz zebranych wywiadów stwierdzono, iż mgiełka Nature Skin:\nWszystkie preparaty ze śluzem ślimaka Nature Skin to skuteczność potwierdzona badaniami przeprowadzonymi w klinice dermatologii oraz naukowo potwierdzone działanie filtratu śluzu ślimaka jako biostymulatora odbudowy skóry.\nodpowiednia do skóry wrażliwej i problematycznej\nNasącz wacik tonikiem i delikatnie przetrzyj skórę.\nPowtarzaj czynność, zmieniając waciki, aż nie będzie na nich śladu zanieczyszczeń.