ABBAtary lecą w kosmos. Tak kończy się pewien świat. Czy zaczyna nowy?\nABBA wydała nowy album, a jej awatary ruszają w trasę koncertową. Jakie ma to konsekwencje dla kulturoznawcy?\nMinister Przemysław Czarnek zapewnia, że nie ma kompleksów. Czyżby?\nInformuję pana ministra Przemysława Czarnka, że jego kompleksy raczej mnie - jako rodzica dwóch synów w wieku szkolnym - mało obchodzą. Obchodzi mnie natomiast to, że jego rząd fatalnie radzi sobie z pandemią i szczepieniami wśród młodzieży.\nDeforma Przemysława Czarnka. Wielu rektorów sekunduje władzy, by się jej przymilić\nW jakim stopniu minister Przemysław Czarnek odpowiada swoimi bredniami o "wolności akademickiej" na prawdziwe wyzwania rzeczywistości?\nEwangelia z Michałowa na niedzielę. Co jeśli w Sodomie są narkomani, pedofile i zoofile?\nWtedy Pan rzekł: "Krzyk przeciw Sodomie i Gomorze jest tak wielki, a ich grzech tak ciężki, że zstąpię i zobaczę, czy to, co uczynili, jest tak samo złe, jak krzyk, który mnie dosięgnął zza granicy. Jeśli nie, będę wiedział, co robić".\nNie potępiajmy kształcenia online. Zamiast biadolić, kształćmy się!\nKonieczny jest wysiłek, żeby nauczyciele akademiccy przestali przemawiać ex cathedra, czyli z ekranu. WYKŁADY SĄ MARTWE!\nKupiła cmentarz, by o niego zadbać. Wiwat polskie Antygony!\nPolska Antygona kupiła cmentarz. Nie po to, żeby pogrzebać tam kogoś - tam już pogrzebanych było wielu. Tylko po to, żeby przez długie następne lata restaurować to miejsce. Tylko w ten sposób, oddolny i lokalny, buduje się społeczeństwo obywatelskie.\nPrzemysław Czarnek to najgorszy minister w rządzie PiS. Dlatego #czarnekout\nJeśli minister Przemysław Czarnek chce prywatyzować (sekciarzyć) szkolnictwo publiczne w Polsce, to jest szkodnikiem takim samym jak minister Zbigniew Ziobro, który upartyjnia prawo w Polsce i niszczy konsens konstytucyjny.\nGowin lepszy od Czarnka? To on pozwolił mu wzrosnąć i rozkwitnąć\nTeraz niektórzy wychwalają, że Jarosław Gowin o niebo lepszy od Przemysława Czarnka. Uwiąd jednego i rozkwit drugiego mają jedno wspólne podłoże: gnilne.\nPrzemysław Czarnek jako minister edukacji to szczyt buty PiS. Teraz ta granica została przekroczona\nZa PRL o rządach komunistów mówiło się "dyktatura ciemniaków". Za rządów PiS i ministra Przemysława Czarnka mało tak powiedzieć.\nProf. Jarosław Płuciennik: W cieniu "lex TVN" powstaje akademia od akademii patriotycznych\n"Lex TVN" siłowo uchwalone w polskim Sejmie 11 sierpnia 2021 r. z pogwałceniem reguł praworządności jest ciosem w demokrację i wolne media. Nie ma co do tego wątpliwości. Jednocześnie sporo dzieje się też w obszarze szkolnictwa wyższego.\nRządzący Polską politycy PiS są antynaukowi i antyoświeceniowi. To przeciwnicy wiedzy\nDla Przemysława Czarnka, PiS-owskiego ministra, nauka opiera się nie na badaniach, a mniemanologii stosowanej.\nByć jak Olga Tokarczuk. Kreatywnego pisania uczy m.in. Uniwersytet Łódzki\nCoraz częściej uważa się, iż kreatywność można wyćwiczyć, wytrenować, można się jej nauczyć - pisze prof. Jarosław Płuciennik z Uniwersytetu Łódzkiego.\nUczelnie to fundamenty kultury Zachodu. Siły antyunijne starają się je podkopać\nUczelnie i kampusy uniwersyteckie są równie ważnym przyczółkiem cywilizacyjnym co drogi kolejowe i infrastruktura komunikacyjna w ogólności.\nPopieram strajk szkolny, bo dla ministra Czarnka szkoła to tylko patriotyczne akademie\nGreta Thunberg miała problemy w uspołecznieniu się w szkole szwedzkiej, która jest bardzo tolerancyjna dla indywidualności. Polska szkoła? Obawiam się, że nigdy nie wyszłaby z depresji...\nJeśli projekt ministra z PiS zostanie zrealizowany, to zamiast pomnika Kopernika przed Pałacem Staszica w Warszawie, w którym mieści się kilka instytutów PAN, będziemy mieć pomniki z dykty w kilku miejscach w Polsce.\nSolidaryzuję się z Jakubem Żulczykiem w jego złości, gniewie i uniesieniu\nZnów mamy snop światła na Polskę w związku z postawieniem zarzutów pisarzowi Jakubowi Żulczykowi w wyniku jego obywatelskiego zaangażowania. I snop światła na głowę naszego państwa.\nAdam Zagajewski. Zmarł obrońca żarliwości\nNie mogę teraz patrzeć na Ciebie, Adamie Zagajewski, choć mogę Cię czytać. Jeśli Ty żegnałeś Gigantów języka polskiego, to kim Ty byłeś?\nKultura, głupcze! Jarosław Płuciennik odpowiada Borysowi Budce\nWyższe wykształcenie jest kluczowe dla przyszłości. Upraszczające i spłaszczające oraz nienaukowe podejście do wyższego wykształcenia (nie zdobywania wiedzy, bo ta jest dzisiaj wszędzie) jest krótkowzroczne. I prowadzi ludzi na manowce.\nCzy w Polsce zagrożona jest wolność akademicka? Na Węgrzech zanika\nMinister Czarnek i jego narodowo-katolicka ekipa mylą się, że w Polsce zagrożona jest wolność akademicka. Ona miała się świetnie do 2015 r. i nadal ma się dobrze, choć pod wpływem rządów PiS, staje się ona coraz bardziej zagrożona.\nTaśmy Daniela Obajtka. Przekleństwo na salonach i plemienne prawo zemsty\nKiedyś myślałem, że członkowie rządzącej partii PiS to nihiliści. Teraz, po aferze z nagraniami Daniela Obajtka, wydaje mi się, że bardziej adekwatne będzie powiedzenie, iż partia rządząca jest partią surrealistyczną.\nProf. Płuciennik: Ratunkiem dla polskiej nauki nie będzie zasada TKM i perfidna manipulacja\nTo już nawet nie jest skandal, to jest jakiś surrealistyczny koszmar. Jak tłumaczyć młodemu pokoleniu, że warto być naukowcem? To jest zaoranie nauki i oświecenia publicznego w Polsce.\nTeraz, k..., my. Awans ministra Przemysława Czarnka i studiów pornograficznych\nWydawało mi się kilka lat temu, że nic gorszego od tzw. Konstytucji dla Nauki nie może nas spotkać. Okazuje się jednak, że rządy ministra Przemysława Czarnka są "piekielnie gorsze".\nCzy polscy politycy zrozumieją, czym jest ekobójstwo? Chodzi o przyszłość lub jej brak\nNowe słowa w Polsce to także katastrofa klimatyczna, coraz częściej używana przez Polaków. Czy ekobójstwo ma szansę zmienić nasz język, naszą percepcję i nasze działanie?\nPrzyszłość woła! A polska opozycja, poza Hołownią, nie ma odważnej wizji. Wciąż wraca do przeszłości\nJedynie Szymon Hołownia ma wyrazistą wizję, może dlatego, że jest z pokolenia czterdziestolatków, nieskażonych cynizmem PRL-u?\nBiskupi biorą na własne sumienie to, że nie osiągniemy progu odporności na koronawirusa\nZmroziło mnie stanowisko Zespołu Bioetyków Konferencji Episkopatu Polski, z którego wynika, że Kościół szczepień nie zabrania, ale zostawia je sumieniu wiernych.\nBoże Narodzenie, czyli jak znaleźć światło, szafran i rodzynki w tym, co nagie, ciemne, brzydkie\n"Najpiękniejsze i największe dusze, pomyślałem sobie, powinny składać się z szafranu i rodzynek.". Felieton na Boże Narodzenie.\nWolność akademicka wg Przemysława Czarnka i "bez żadnego trybu". Gdzie są rektorzy?\nWolność nauki w Polsce ma się świetnie. Ale Przemysław Czarnek chce to zmienić. Ministrowi mylą się sądy naukowe z opiniami światopoglądowymi, bo chce zapewnić swoich znajomych z Ordo Iuris, antyszczepionkowców i płaskoziemców, że będą mogli...\nMariaż mediów i Orlenu w kraju tak bardzo zanieczyszczającym świat to fatalna wiadomość\nOrlen-Media to jest także Orwell. Jesteśmy już - wedle Reporterów bez granic - w czołówce krajów, w których po ostatnich wyborach prezydenckich mamy zagrożenie wolności mediów. Ale jesteśmy też krajem najbardziej zanieczyszczającym świat.\nPrzemysław Czarnek przemówił. To jak wprowadzenie stanu wojennego... na uniwersytetach\nW całym wystąpieniu Przemysława Czarnka najbardziej uderzyło mnie to, że minister przemawiał zza biurka, jakby wydawał orędzie do narodu.\nKoniec świata akademii! Czarnek chce wpuścić na uniwersytety konferencje "naukowe" zwolenników zakazu aborcji\nPrawda i prawa człowieka są dwoma korzeniami nowoczesnego oświeceniowego myślenia o świecie i człowieku. To są także filary nowoczesnego uniwersytetu. Dlatego minister edukacji, który stwierdza nieistnienie praw człowieka, musi odejść.\nCzarnek o "zgniliźnie systemu szkolnictwa wyższego", czyli kolejna kompromitacja ministra-politruka\nCzy oprócz powszechnej "Czarnkowej" retoryki grożenia karami, ten minister ma jakieś pojęcie o edukacji? Bo edukacja, w której kara jest podstawą została dawno już skompromitowana...\n"Wypierdalać" to filozofia nowego pokolenia, które jest już dla PiS stracone\n"Wypierdalać" daje do myślenia. To nie jest banał i zamach. To prawda życia w opozycji do instytucjonalnego "pieprzenia umysłów" przez propagandę, zarówno w mediach rządowych, jak i w rządowym modelu nauczania.\nPartyjny propagandysta nie ma mandatu do dyktowania czegokolwiek rektorom. Czarnek do dymisji!\nMianowanie Przemysława Czarnka, marnego naukowca i skandalicznie homofobicznego mizogina, to był policzek dla środowiska akademickiego, ale teraz, po ostatnich jego wypowiedziach, doszliśmy do ściany.\nPrzez łączenie Ministerstwa Nauki z Ministerstwem Rozwoju rząd koła nie wynajdzie\nZniszczyć można wiele, jak wiele już zniszczono w stadninie w Janowie. I na uniwersytetach po dobrej zmianie.\nPandemonium wywołane pandemią. Nowe słowa mogą być niebezpieczne\nNowe słowa czasami są niewinne, ale mogą być także niebezpieczne, tak jak skrajnie niebezpieczni są antyszczepionkowcy, choć płaskoziemcy już mniej, bo ich teorie nie wpływają tak bardzo na praktykę społeczną, jak antyszczepionkowców.\n"Tęcza nikogo nie powinna obrażać, zwłaszcza ludu chrześcijańskiego". Jarosław Płuciennik o polskiej wojnie kulturowej\nWidziałem na jakimś nagraniu człowieka, który zrywał flagę z tęczą z jednego z pomników. To nie był ani kulturalny, ani cywilizowany człowiek. Sprawiedliwość nie jest przyzwoleniem na chamstwo, brutalizację i barbaryzację obyczajów.\nProf. Jarosław Płuciennik: Sytuacja pandemii jest klęską żywiołową. I dawno powinien być ogłoszony stan nadzwyczajny\nZastanawia mnie, skąd się to bierze, że jako społeczeństwo jesteśmy zdolni akceptować absolutną nienormalność.\n| Jarosław Płuciennik | Anna Rakowska-Trela |\nKaganiec dla nauki 2.0 i Ordo Iuris, czyli zamach na wolność słowa na uczelniach\nJak donosi "Times Higher Education", polscy naukowcy zaniepokojeni są wpływami na nowe prawo ultrakatolickiej grupy Ordo Iuris, która teraz interesuje się regulacjami w prawie dotyczącym "wolności słowa" na uczelniach.\n| Prof. Jarosław Płuciennik |\n"To świetna droga, żeby z sal wykładowych uczynić ambonę dla poglądów zwolenników płaskoziemstwa, antyszczepionkowców, negacjonistów klimatycznych czy ekofaszystów". O zmianach proponowanych przez ministra Jarosława Gowina pisze Jarosław Płuciennik,...\n"Ostry skręt w stronę skrajnych środowisk". Prof. Płuciennik z UŁ o "przemowie zwoleńskiej" Andrzeja Dudy\n"Wzburzony Andrzej Duda używa retoryki nacjonalistycznej, populistycznej i ksenofobicznej. Oznacza to radykalny skręt w stronę radykalnych grup w Polsce" - pisze prof. Jarosław Płuciennik z Uniwersytetu Łódzkiego.


piątek, 20 marzec 2015 11:49\nDzień Otwarty w Zespole Szkół Zawodowych w Sokółce [Zdjęcia]\nDziś w sokólskich szkołach ponadgimnazjalnych odbywają się Dni Otwarte.\npiątek, 20 marzec 2015 11:31\nSą już 33 tys.zł z wczorajszej akcji. Wciąż trwa liczenie\nCzwartkowa akcja charytatywna „Gramy dla Kai” pokazała, że Sokółczanie mają otwarte serca i są niezwykle wrażliwi na potrzeby innych. Cała społeczność szkoły zaangażowana w to przedsięwzięcie, składa serdeczne podziękowania Wszystkim Darczyńcom i uczestnikom imprezy.- czytamy w mailu przesłanym z Zespołu Szkół Rolniczych w Sokółce.\npiątek, 20 marzec 2015 08:47\nDziś w większości miejsc w Polsce będzie można obserwować zaćmienie Słońca.\nczwartek, 19 marzec 2015 16:42\nBuciki niemowlęce i ręcznie malowany kubek. Rozpoczęły się licytacje! [Zdjęcia x3 i Aktualizacje]\nPrzed kinem „Sokół” rozpoczęły się licytacje.\nczwartek, 19 marzec 2015 14:31\nRozmawiali o zwalczaniu i przeciwdziałaniu korupcji [Zdjęcia]\nWczoraj na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Białymstoku odbyło się seminarium naukowe, poświęcone zwalczaniu i przeciwdziałaniu korupcji, związanej z funkcjonowaniem granicy państwowej.\nczwartek, 19 marzec 2015 14:18\nMarian Opania wystąpi w kinie "Sokół"\nW ramach obchodów 30-lecia istnienia Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Fantom", do Sokółki zawita wspaniały artysta, aktor - Marian Opania.\nczwartek, 19 marzec 2015 12:19\nSpotkanie z rodzicami dzieci niepełnosprawnych [Film]\nO pomocy dla rodzin dzieci niepełnosprawnych z powiatu sokólskiego, rozmawiano w środę na spotkaniu w Starostwie Powiatowym. Zapraszamy na naszą relację wideo!\nczwartek, 19 marzec 2015 12:15\nRusza dzisiejsza akcja "Gramy dla Kai!". Zapraszamy na transmisję LIVE!\nOd 14:00 pod kinem "Sokół" trwają przygotowania do koncertu charytatywnego w ramach akcji "Gramy dla Kai".\nGramy dla Kai!\nczwartek, 19 marzec 2015 11:29\nZSR w Sokółce na I miejscu [Zdjęcia]\n16 marca 2015 roku, w siedzibie Oddziału ZUS w Białymstoku, przy ul. Młynowej 29, odbył się II etap konkursu wojewódzkiego „Warto Wiedzieć więcej o ubezpieczeniach społecznych”.\nczwartek, 19 marzec 2015 08:45\nPowitanie wiosny z VAG Sokółka\nPosiadacze aut z grupy VAG - Audi, Volkswagen, Skoda oraz Seat zapraszają na wiosenny zlot do Sokółki. Motoryzacyjni maniacy będą również zbierać pieniądz na rzecz małej Kai.\nczwartek, 19 marzec 2015 08:41\nPrzyłącz się do Wielkanocnej Zbiórki Żywności\nFundacja "Sokólski Fundusz Lokalny" zaprasza wszystkich mieszkańców do wzięcia udziału w Wielkanocnej Zbiórce Żywności! Prowadzona ona będzie w najbliższy piątek i sobotę w 16-stu sokólskich sklepach.\nczwartek, 19 marzec 2015 08:29\nW sokólskich przedszkolach są jeszcze wolne miejsca.\nśroda, 18 marzec 2015 19:27\nZapraszamy na transmisję LIVE z koncertu dla Kai!\nJuż jutro od godziny 16:00 zapraszamy na naszą stronę www.sokolka.tv na transmisję LIVE z koncertu charytatywnego w kinie "Sokół".\nśroda, 18 marzec 2015 12:31\n70 ton karmy dla żubrów [Film]\nRegionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Białymstoku już czwartą zimę wspólnie z Towarzystwem Ochrony Siedlisk ProHabitat prowadzi akcję dokarmiania żubrów w Puszczy Knyszyńskiej.\nśroda, 18 marzec 2015 12:25\nRodziny dzieci niepełnosprawnych mogą liczyć na wsparcie [Zdjęcia]\nDziś w Starostwie Powiatowym odbyło się spotkanie, dotyczące potrzeb i oczekiwań rodziców dzieci niepełnosprawnych w zakresie form pomocy w rehabilitacji i edukacji ich dzieci.\nStrona 907 z 991


Under Armour - Spodnie - czarny - MODNAPOLKA.pl\npiątek, 22 marca 2019 Mężczyźni Odzież Spodnie Spodnie sportowe Under Armour - Spodnie - czarny\nUnder Armour 1320760\nUnder Armour - Spodnie - czarny\nSpodnie z kolekcji Under Armour. Model wykonany z gładkiej dzianiny. - Nogawki wykończone ściągaczem. - Wsuwane kieszenie. - W pasie troczki. - Szerokość w pasie: 39 cm. - Szerokość w biodrach: 58 cm. - Wysokość stanu: 29 cm. - Szerokość nogawki na dole: 14 cm. - Szerokość nogawki: 42 cm. - Długość nogawki: 93 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Fason: luźne Skład: 100 % Poliester, ID produktu: 4920-SPM076 Kod producenta: 1320760\n499.90 zł 839.90 zł Columbia - Spodnie snowboardowe Millenium Blur - czarny Spodnie snowboardowe z kolekcji Columbia. Model wykonany z wytrzymałego, gładkiego materiału. - Prosty fason. - Zapinane kieszenie. - Zapięcie na suwak. - Gładki materiał. - Szerokość w pasie: 42 cm. - Szerokość w biodrach: 60 cm. - Wysokość stanu: 30,5 cm. - Szerokość nogawki na dole: 28,5 cm. - Szerokość nogawki: 33,5 cm. - Długość: 111 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Wzór: gładkie Skład: Wypełnienie: 50 % Poliester z recyklingu, 50 % Poliester Materiał zasadniczy: 14 % Elastan, 86 % Nylon Materiał 1: 100 % Poliester Materiał 2: 100 % Nylon ID produktu: 4930-SPM01Y Kod producenta: WM1070\n159.90 zł 179.90 zł adidas Performance - Spodnie - czarny Spodnie z kolekcji adidas Performance. Model wykonany z dzianiny z ozdobnymi wstawkami. - Prosty fason. - Regularna talia. - Elastyczna listwa w pasie. - Wsuwane kieszenie. - Ozdobne wstawki. - Szerokość w pasie: 37,5 cm. - Szerokość w biodrach: 53 cm. - Wysokość stanu: 30 cm. - Szerokość nogawki na dole: 16 cm. - Szerokość nogawki: 30,5 cm. - Długość: 102 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Fason: luźne Skład: 70 % Bawełna, 30 % Poliester ID produktu: 4931-SPM074 Kod producenta: BK7414\n139.90 zł 179.90 zł Under Armour - Szorty - czarny Szorty z kolekcji Under Armour. Model wykonany z komfortowego materiału. - Technologia Heatgear® zapewniająca szybki transport wilgoci. - Luźna nogawka. - W pasie troczki. - Wsuwane kieszenie. - Gładka tkanina. - Model na podszewce. - Szerokość w pasie: 34 cm. - Szerokość w biodrach: 60 cm. - Wysokość stanu: 30 cm. - Szerokość nogawki na dole: 34 cm. - Długość nogawki: 44 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Rodzaj: sportowe Skład: Materiał zasadniczy: 100 % Poliester ID produktu: 4931-SZM152 Kod producenta: 1289313\n219.90 zł 249.90 zł Reebok - Szorty Rc Speed Short - czarny Szorty z kolekcji Reebok. Model wykonany z gładkiego materiału. - Luźny fason. - Wsuwane kieszenie. - W pasie troczki. - Elastyczna listwa w pasie. - Cienka, elastyczna dzianina. - Szerokość w pasie: 37 cm. - Szerokość w biodrach: 54 cm. - Wysokość stanu: 25 cm. - Szerokość nogawki: 32 cm. - Długość nogawki: 34 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Rodzaj: sportowe Skład: Materiał zasadniczy: 86 % Poliester, 14 % Spandex ID produktu: 4920-SZM00T Kod producenta: DM3984\n349.90 zł 499.90 zł Columbia - Spodnie Snowboardowe - czarny Kurtka snowboardowa z kolekcji Columbia. Model wykonany z wytrzymałego, gładkiego materiału. - Technologia Omni-Tech® dzięki mikroporowatej oddychającej membranie i uszczelnionych szwach pokrytych trwałą, wodoszczelną powłoką zapewnia pełną ochronę przed nagłymi zmianami pogody. - Gładki materiał. - Wsuwane kieszenie. - Zapięcie na suwak. - Prosty fason. - Szerokość w pasie: 40 cm. - Szerokość w biodrach: 51 cm. - Szerokość nogawki na dole: 26 cm. - Wysokość stanu: 37 cm. - Szerokość nogawki: 31 cm. - Długość nogawki: 117 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Wzór: gładkie Skład: Podszewka: 100 % Poliester Materiał zasadniczy: 100 % Nylon Inne materiały: 100 % Poliester ID produktu: 4930-SPM01Z Kod producenta: WO0005\n139.90 zł 179.90 zł Under Armour - Spodnie - czarny Spodnie z kolekcji Under Armour. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. - Technologia Heatgear® zapewniająca szybki transport wilgoci. - Dopasowana nogawka. - Regularna talia. - Elastyczna listwa w pasie. - Cienka, elastyczna dzianina. - Szerokość w pasie: 33 cm. - Wysokość stanu: 24 cm. - Długość: 92 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Skład: Materiał zasadniczy: 21 % Elastan, 79 % Poliester Materiał 1: 7 % Elastan, 93 % Poliester ID produktu: 4921-SPM05L Kod producenta: 1320202\n139.90 zł 239.90 zł Nike Sportswear - Spodnie - czarny Spodnie z kolekcji Nike Sportswear. Model wykonany z gładkiej tkaniny. - Elastyczna listwa w pasie. - Prosty fason. - Gładka tkanina. - Zapinane kieszenie. - Szerokość w pasie: 42 cm. - Szerokość w biodrach: 58 cm. - Wysokość stanu: 33 cm. - Szerokość nogawki: 32 cm. - Szerokość nogawki na dole: 16,5 cm. - Długość: 94 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: M. Skład: 62 % Bawełna, 3 % Elastan, 35 % Nylon ID produktu: 4930-SPM02P Kod producenta: 861760


Zawalił się balkon nowego bloku. Przygnieciony mężczyzna trafił do szpitala | WawaINFO\nNa Nowodworach we wtorek (16.06) przed godziną 11 miał miejsce straszny wypadek. Mężczyzna został przygnieciony przez oberwany balkon. Na miejscu zdarzenia trwa akcja służb ratunkowych.\nMężczyzna przygnieciony przez balkon\nWe wtorek (16.06) około godziny 11 na Nowodworach (Białołęka), przy ulicy Mehoffera 31 miał miejsce straszny wypadek. Mężczyzna pracujący na budowie przy ul. Mehoffera został przygnieciony przez balkon, który oberwał się i spadł na niego z wysokości. Na miejscu interweniowały służby ratunkowe. Mężczyzna był przytomny, został przetransportowany do szpitala. - Z I piętra spadł balkon na mężczyznę pracującego przy budowie budynku. Miał przygniecione nogi - relacjonuje st. kpt. Michał Konopka ze stołecznej straży pożarnej.


Amazon będzie sam dostarczał przesyłki? | KopalniaWiedzy.pl\n13 stycznia 2016, 11:36 | Technologia\nAmazon chce przejąć całkowitą kontrolę nad francuską firmą kurierską Colis Privé. Obecnie do amerykańskiego giganta należy 25% udziałów w przedsiębiorstwie. Przejmując całość koncern mógłby lepiej kontrolować swoje procedury logistyczne. Niewykluczone, że firma zdecydowałaby sie na samodzielne dostarczanie przesyłek klientom.\nAmazon to dla firm kurierskich wielki partner, którego nie można lekceważyć. Koncern Bezosa ma wysokie wymagania i nie zawsze jest zadowolony z tego, jak pracują UPS czy FedEx, którym zdarzają się opóźnienia w dostarczaniu przesyłek. Wymagania Amazona rosną, gdyż koncern chce dostarczać klientom usługi coraz wyższej jakości i - na przykład - aktywnie zachęca do korzystania z oferty Amazon Prime, w ramach której oferuje dostawę w ciągu 48 godzin. Niewątpliwie posiadanie własnej firmy kurierskiej pozwoliłoby na lepsze dostosowanie jej pracy do wymogów handlu w internecie. Niewykluczone też, że Amazon mógłby zaoszczędzić na przesyłkach. W samym tylko czwartym kwartale ubiegłego roku koncern zapłacił firmom kurierskim 3,2 miliarda USD.\nJuż obecnie wiadomo, że jeśli Amazon przejmie Colis Privé, to jej oferta będzie dostępna także dla firm trzecich. Niewykluczone nawet, że Amazon stworzy specjalny system umożliwiający innym łatwe korzystanie z usług Colis Privé. Warto tutaj przypomnieć, że np. chmura Amazon Web Services jest dostępna dla każdego, nawet dla konkurencji.\nAmazon nie potwierdził oficjalnie zamiaru wykorzystywania własnej firmy kurierskiej do obsługi klientów.\nAmazon przesyłka firma kurierska Colis Prive


Lider Pruszków za mocny dla rzeszowianek | Nowiny\nLider Pruszków za…\nLider Pruszków za mocny dla rzeszowianek\nŁukasz Pado 2 grudnia 2009, 20:08\nEkstraligowy zespół z Pruszkowa okazał się barierą nie do przejścia dla akademiczek z Rzeszowa. Lider zwyciężył rzeszowianki 92:51 i tym samym zakończył przygodę zespołu Grzegorza Wiśniowskiego w pucharze.\nRzeszowianki rozpoczęły od celnej dwójki i to one pierwsze prowadziły, niestety tylko na chwilę później inicjatywa należała do przyjezdnych, choć gospodynie w pierwszej kwarcie trzymały się dzielnie.\nNajgorzej było w drugiej i trzeciej części meczu. Nasze zawodniczki nie trafiały nawet z czystych pozycji, a rywalki seriami zdobywały punkty co spowodowało, aż 30-punktową przewagę przed ostatnimi 10 minutami.\nChoć nikt już na to nie liczył ostatnią odsłonę akademiczki rozpoczęły bardzo dobrze notując kilka celnych rzutów, niestety w parze z tym nie poszła obrona. Rywalki bezproblemowo przebijały się pod kosz i trafiały. W ostatnich minutach nasze zawodniczki kompletnie odpuściły tracąc na koniec 13 punktów z rzędu.\n- Jak idzie dobrze to gramy, ale zdarzą się dwa trzy błędy i stoimy, a rywalki rzucają - mówiła Edyta Czerwonka, zawodniczka AZS-u. - Fajnie było w pucharze, ale trudno skończyło się.\nAZS MOSTOSTAL RES-DROB RZESZÓW - BLACHY PRUSZYŃSKI LIDER PRUSZKÓW 51:92 (15:19, 11:22, 8:24, 17:27)\nRZESZÓW: Kieszkowska-Komar 2, Nieć 2, Czerwonka 13, Arodź, Miszczuk 16 oraz Wiśniowska 2, Hogendorf 2, Łodygowska 2, Marcinik 2, Włodarz 8, Rosochacka 2.\nPRUSZKÓW: Dąbkiewicz 12, Kuncewicz 22, Bond 14, Bibrzycka 12, Kopczyk oraz Balicka 4, Pułtorak 4, Fabbri 16, Gahan 5, Criner 3.\nSĘDZIOWALI: Michał Szybisty i Grzegorz Czajka. WIDZÓW 150.\nW INNYCH SPOTKANIACH: Finepharma Karkonosze Jelenia Góra - Artego Bydgoszcz 51:70, Domeny.pl Siemaszka Piekary - Odra Brzeg 54:90, ŁKS Siemens AGD Łódź - MUKS Poznań 9 grudnia. Luci\nAZS Mostostal Res-Drob Rzeszów\nrzeszzzz 03.12.2009 13:32:35\nZ czego wy żyjecie. Przecierz Włodarz rzuciłą 3x za 3 i 2x za 2 gdzie to daje 8 ???? Do podstawówki się cofnijcie !!!\nKolejki na NFZ w podkarpackim. Najbliższe terminy do lekarzy - 18.05.2021\nGdzie dowiedzieć się, ile czeka się w kolejkach do lekarza na NFZ w podkarpackim? Podpowiadamy. Zbyt długie oczekiwanie może być groźne dla zdrowia. I właśnie dlatego warto sprawdzać, gdzie są wolne terminy. Jeżeli trzeba zbyt długo czekać w twojej przychodni w podkarpackim, przekonaj się, czy nie warto zgłosić się do innej placówki. Poniżej znajdziesz stan aktualny na 18.05.2021. Zobacz, ile czasu można zaoszczędzić w kolejce do lekarza na NFZ.


Percepcja – wstęp do zagadnień psyc... by Piotr Bucki 1748 views\nElevator Pitch - Prezentacje Inwest... by Piotr Bucki 2350 views\nPersonal Branding Silna Marka Osobista by Piotr Bucki 3482 views\nPraca na leadach w e-biznesie by Piotr Bucki 1176 views\nKażdy kto nie chce popełniać typograficznych zbrodni powinien przyswoić sobie najprostsze zasady łączenia fontów. Na podstawie materiałów ze Smashing Magazine opracowałem absolutnie minimum – elementarz, dzięki któremu dobieranie fontów w pary nie skończy się koszmarnym mezaliansem, zbrodnią czy patologiczną relacją. Materiał się na pewno przyda tym, którzy chcą w swoich prezentacjach i innych dokumentach wyjść poza utarty schemat nudnych domyślnych rozwiązań z power pointa i worda. Warto rozpocząć przygodę z typografią właśnie od zapoznania się z 10 podstawowymi zasadami łączenia w pary.\nMaciej Jutrzenka , Rozwiązania marketing automation dla firm at Marketing i reklama\n1. Podstawy typografii dla kazdego JAKIE FONTY PASUJA DO SIEBIEopracowanie na podstawie Smashing Magazine\n2. Szeryfowe i bezszeryfowe Najprostszą chyba zasadą w typograﬁ jest łączenie ze sobą fontów szeryfowych i tych bez szeryfowych. To bezpieczna metoda parowania również w Twojej prezentacji 1\n3. fonty o podobnej klasyfikacji Unikaj łączenia fontów o podobnej klasyﬁkacji pochodzących z różnych rodzin. Taki mezalians oparty na podobieństwach nie skończy się na pewno dobrze. 2\n4. przypisz im funkcje Typograﬁa to nie tylko zabawa i sztuka – to przede wszystkim funkcja. Dobierz fonty do nagłówków, tekstu właściwego itp.3\n5. zastosowanie kontrastu jest dobre Przeciwieństwa się przyciągają – staraj się połączyć fonty o różnej wadze. Te cięższe świetnie się sprawdzą jako nagłówki, a lżejsze jako tekst główny. 4\n6. korzystaj z wszystkich opcji Kolor fontu to jego wszystkie atrybuty – wielkość, waga itd. Aby zachować wizualną hierarchię koniecznie bierz to pod uwagę. 5\n7. nie mieszaj nastrojów Fonty mają swoją osobowość. Nie należy więc dobierać ich pochopnie. Stoicki i poważny Franklin Gothic Bold nie wygląda dobrze z lekkomyślnym i zabawowym Souvenir. 6\n8. dobieraj charaktery w parach Ale nie przesadzaj bawiąc się w swatkę.Najbezpieczniej będzie jeśli ktoś z tej pary będzie mieć neutralny charakter 7\n9. uwaga na zbyt mocne kontrasty Kontrasty są świetne, ale bez przesady. Zbyt duża różnica i katastrofa gotowa. Trzeba wyważyć wszystkie elementy i kontrast stosować także z umiarem. 8\n10. prostota jest zawsze w cenie Ta prawda sprawdza się wszędzie – mniej znaczy więcej. Fonty nie przepadają za trójkątami i czworokątami. Najlepiej czują się parze – dlatego dobierz do siebie dwa i niech tak zostanie 6\n11. jak dobierac fonty w pary elementarz dla Ciebie 1 – na pewno nie schrzanisz 2 - lubisz kontrowersje, prawda? 3 – błagam, NIE!


Księga Nagród/2019: Rok Dzika | Gwint Wiki | Fandom\nZmiany: Księga Nagród/2019: Rok Dzika\nWersja z 19:33, sie 18, 2019 (edytuj)\nWersja z 19:20, paź 2, 2019 (edytuj)(anuluj edycję)\n:'''Zwój 3:''' ''I choć nie jest to najlepszy epigramat, jaki wyszedł spod pióra tego znamienitego poety, to dobrze oddaje problem: Anna Henrietta zmieniała zdanie nagle i bez ostrzeżenia. A wówczas na dwór padał blady strach.''\n:'''Zwój 4:''' ''Bo kiedy księżna była w dobrym nastroju, lekką ręką rozdawała fortuny i szlacheckie tytuły. Ale kiedy coś ją wytrąciło z równowagi... Po bruku Beauclair toczyły się głowy, a pałacowe marmury ociekały krwią.''\n:'''Skrzynia 1:''' ''Anna Henrietta w życiu nie trzymała w ręku miecza, nie studiowała memuarów wielkich wodzów ani historii Kontynentu. Mimo to, odnosi na wojnie niemałe sukcesy. Jaka jest jej tajemnica? Otóż do niewielkiego księstwa ściągają z całego świata rycerze zwabieni opowieściami o jej pięknie i uroku. Aby zyskać jej przychylność, ucałować kraj jej sukni, gotowi są na każde poświęcenie. Księżna podziwia ich wyczyny z bezpiecznej odległości, w otoczeniu dwórek – skąd posyła galopującym na zatracenie śmiałkom promienne uśmiechy.''\n:'''Skrzynia 2:''' ''Księżna Anna Henrietta poświęca wiele uwagi swemu wyglądowi: prędzej dałaby się pociąć, nim pokazałaby się dwa razy w tej samej sukni, nie opuści pałacowych komnat, nim dwórki nie ułożą jej niesfornych loków w idealnie symetryczną koafiurę. Ale jeśli wymaga tego okazja, Anarietta w mgnieniu oka zrywa z siebie krępujące ruch suknie i dosiada rączego wierzchowca, by pognać za przygodą.''\n:'''Skrzynia 3:''' ''Jako, że Toussaint jest lennem potężnego cesarstwa Nilfgaardu, Anna Henrietta nigdy nie musiała walczyć z wrogiem w obrębie swych granic. Nic zatem dziwnego, że straż Beauclair miała większą wprawę w paradowaniu, niż w walce. Kiedy z przepastnych kawern rozciągających się pod stolicą księstwa wyłoniły się wampiry i inne krwiożercze bestie, odziani w szmelcowane zbroje i bufiaste kaftany piechurzy zostali więc zdziesiątkowani. Ale ci, którzy przeżyli... O, ci są już naprawdę zaprawieniu w boju.''\n:'''Zwój 3:''' ''Syanna myślała zapewne, że Dettlaff przełknie tę gorzką pigułkę – podobnie jak poprzedni mężczyźni, których tak potraktowała. Ale umysł wampira działa inaczej, niż ludzki. A jego wściekłość nie zna granic.''\n:'''Zwój 4:''' ''Dettlaff poczuł się wzgardzony nie tyle przez Syanną, co całą ludzką rasę – którą uznał za wiarołomców, hipkrytów i łgarzy. I patrząc na historię Kontynentu, nie sposób odmówić mu choć odrobiny racji...''\n:'''Skrzynia 1:''' ''Wiedźmini zwykli klasyfikować wampiry wyższe jako gatunek, ale jest to nieco mylące – tak naprawdę każdy z nich jest unikalny, ma wyjątkowy charakter i umiejętności. Regis, na przykład, był samotnikiem obdarzonym niezwykłym intelektem. Dettlaff był zaś urodzonym przewodnikiem stada. Niższe wampiry – ekimmary, katakany, bruxy – bez wahania odpowiadały na każde jego wezwanie. O tym, do czego mogło to doprowadzić, przekonali się pewnego dnia mieszkańy Beauclair...''\n:'''Skrzynia 2:''' ''Charakterystycznym elementem stroju Dettlaffa jest inkrustowana brosza w kształcie ćmy – prezent, który otrzymał od Regisa. Dettlaff myślał, że ozdoba ma symbolizować jego związek z nocą. Regis miał jednak co innego na myśli, wybierając ten podarek. Wiedział, że jego przyjaciel jest jak ćma, która, wiedziona pierwotnym zewem, zawsze będzie lecieć ku światłu – nawet jeśli miałoby to oznaczać, że spłonie żywcem w płomieniach.''\n:'''Skrzynia 3:''' ''Po tym jak Dettlaff zgładził czterech rycerzy, którzy dopuścili się onegdaj ohydnych czynów, zyskał miano Bestii z Beauclair. Wydano na niego zaocznie wyrok śmierci, wezwano wiedźmina, by go wytropił i zgładził. Dettlaff przyglądał się temu z niedowierzaniem. Powszechnie uwielbiana księżna Anna Henrietta skazała na szafot dziesiątki ludzi, nierzadko za całkiem błahe przewiny! A ściągnięty do Toussaint zabójca potworów miał na sumieniu więcej niewinnych istnień, niż rzekoma bestia, którą miał zgładzić! Dettlaff uznał wówczas, że przestaje respektować prawa ludzi – i zapozna ich z kodeksem honorowym wampirów. A ten zalecał niezwykle surowe kary...''\n:'''Skrzynia 2:''' ''Tasak najchętniej prowadzi ważne rozmowy w łaźniach. Pod ręcznikiem ciężko przemycić broń, choćby sztylet... A w walce na gołe ręce Tasak, obdarzony dłońmi jak bochny chleba, nie ma sobie równych.''\n:'''Skrzynia 3:''' ''Większość krasnoludów, którzy zdecydowali się zamieszkać wśród ludzi, stara się nie rzucać w oczy. Chodzą ze spuszczoną głową, z czapką naciągniętą na oczy. Nie Tasak. Z gołą klatą pokrytą tatuażami, z połyskującą w słońcu biżuterią i postawionym na smalec irokezem, nie sposób go przegapić.''\n[[en:Reward trees entries/2019: Year of the Wild Boar]]\nWersja z 19:20, paź 2, 2019\nZwój 1: Dzik to potwór leśny, zły i napastliwy. Na obrzeżach Kaedwen panuje przekonanie, że jego przysmakiem są dziewice, lecz prawda jest taka, że zwykle zadowala się warzywami, nierzadko samą marchewką.\nZwój 2: Matka natura dała mu zestaw dwóch par kłów – górne fajki i dolne szable, które czynią z niego groźnego przeciwnika. Biada temu, kto spotyka w lesie dzika: niech nie mitręży, lecz na drzewo zaraz zmyka.\nZwój 3: Dzik ma twardy ryj, czyli gwizd, lecz nie potrafi nim gwizdać. Ludowe podania wskazują, że wszystkie dziki mają o to do natury wielką pretensję, której wyraz dają rozwalając płoty i wyżerając ziemniaki.\nZwój 4: Dzika od świni różni nie tylko gęsta szczecina, ale i charakter: wieprzki są płochliwe, a dziki walczą o swoje. Nawet ich chrumknięcia brzmią bardziej zaczepnie, jakby chciały zakrzyknąć „Czego, ciemięgo?!”\nSkrzynia 1: Wojowniczy charakter dzików sprawia, że są powszechnym motywem heraldycznym. To właśnie dzik widniał w herbie niesłynnego rodu von Everec, z którego wywodził się Olgierd, ataman zbójeckiej Wolnej Kompanii Redańskiej. Cracha an Craite, skelligijskiego jarla, zwano zaś Dzikiem Morskim; galion o kształcie dziczego gwizdu zdobił też jego drakkar. Jednak wbrew powszechnemu wśród gorzej wyedukowanych przekonaniu, nazwa „Dziki Gon” ma inny źródłosłów, nijak niepowiązany z tym zwierzęciem.\nZwój 1: Kiedy Meve wyjeżdżała na szczyt monarchów w Hagge, przekazała ochmistrzyni, by wyglądała jej rychłego powrotu. Tymczasem minął rok, nim królowa znów poszła spać we własnym łóżku...\nZwój 2: W międzyczasie Lyria i Rivia zostały podbite przez Nilfgaard. Cesarscy emisariusze poświęcili ich zajęciu ledwie kilka zdań. Czymże bowiem były te kraiki wobec ambicji Emhyra ver Emreisa?\nZwój 3: Królowa Meve nie złożyła broni – choć mało kto wierzył, by zdołała odzyskać utraconą schedę. Wszystkich mieszkańców Kontynentu czekała niespodzianka... Szczególnie zaś Nilfgaardczyków.\nZwój 4: Meve przeszła długą drogę: przez zgliszcza Aedirn, śniegi Mahakamu i bagniska Angren. A kiedy wróciła wreszcie do ojczystej krainy, poprzysięgła bogom, że nigdy już nie opuści jej granic.\nZwój 1: Powiedzieć, że nilfgaardzki dwór jest gniazdem żmij, to mało. Aby przeżyć w otoczeniu cesarza, trzeba się okazać niezwykłą przebiegliwością i bezwzględnością. A żeby zostać jego prawą ręką, trzeba było nie mieć sumienia.\nZwój 2: Ardal aep Dahy spełniał ten wymóg. Zarówno dworskie intrygi, jak i wojny z Nordlingami, analizował z chłodnym umysłem, jak partię szachową. A że każdy pionek to ludzkie życie? Szczegół, którym nie warto zaprzątać sobie uwagi.\nZwój 3: Miecz, który Ardal aep Dahy nosi przy pasie, był tylko od parady: wysadzany rubinami i o tępym ostrzu. Nie znaczyło to jednak, iż Ardal był złym wojownikiem. Po prostu walczył cudzymi dłońmi.\nZwój 4: Z dala od bitewnego zgiełku, z wysokości najbliższego wzgórza, Ardal aep Dahy dowodził legionami za pośrednictwem posłańców, krzywiąc się z niesmakiem na wrzask tratowanych przez konnicę Nordlingów.\nSkrzynia 1: Ardal aep Dahy pomógł Emhyrowi var Emreisowi odzyskać tron z rąk Uzurpatora. Liczył na to, iż młody i niedoświadczony cesarz, zobligowany długiem wdzięczności, będzie marionetką w jego dłoniach. Kiedy okazało się, że Emhyr nie zamierza poddać się woli Ardala, ten niezwłocznie rozpoczął przygotować plan spisku mającego go obalić – nie przestając rzecz jasna prawić mu komplementów i służalczych uśmiechów.\nSkrzynia 2: Gdy rozpoczynały się przygotowania do II Wojny, Ardalowi przypisano początkowo dowództwo nad grupą “Zachód”. Diuk był jednak niezadowolony z tej decyzji: nie chciał mierzyć sił z Foltestem i Vizimirem. Zamiast tego wymógł, by przeniesiono go na front wschodni. Tam stawał na przeciw wojskom Demawenda i, pożalcie się bogowie, Lyrii i Rivii, zupełnie nieliczącycm się państewek władanych przez niejaką Meve...\nSkrzynia 3: Z początku inwazja szła jak po maśle: nilfgaardzkie legiony pod wodzą aep Dahy’ego zdobyły Lyrię i Rivię bez przelewu krwi, dzięki zdradzie; zaskoczone błyskawicznym marszem Czarnych Aedirn nie zdążyło przygotować się do obrony i padło w dwa tygodnie. Oglądając płonące wsie i pola z murów Aldersbergu, Ardal aep Dahy uśmiechał się, dumny ze swych dokonań. Był pewien, że ta twierdza zostanie zapamiętana jako miejsce jego triumfu.\nZwój 1: Pierwsze lata dzieciństwa Arnjolfa były szczęśliwe: opowieści matki przy palenisku, łódki strugane z kory, szczeniackie zabawy... A potem do domu wrócił jego ojciec, Ulrik.\nZwój 2: Ulrik zaginął jeszcze przed narodzinami Arnjolfa – Nilfgaardczycy przechwycili jego drakkar, całą załogę wtrącili na galery. Po sześciu latach udało mu się zbiec... Ale był już innym człowiekiem.\nZwój 3: Ulrik z byle powodu wpadał we wściekłość, zwłaszcza, jeśli wcześniej wypił – a pił często. Wzbierającą w nim złość wyładowywał na żonie i dzieciach. Z początku bił ich gołymi rękoma. Ale tylko z początku.\nZwój 4: Ulfa, młodszego z synów, Ulrik zatłukł na śmierć trzonkiem od siekiery. Żonę, Agrid, doprowadził do samobójstwa. W noc po pogrzebie, Arnjolf wyrównał rachunki z ojcem... A potem, pohańbiony, opuścił Skellige.\nSkrzynia 1: Arnjolf jest jednym z Wyklętych – skelligijskich wojowników, którzy popełnili czyn tak podły, iż wykluczono ich z wyspiarskiej społeczności. Istnieje tylko jeden sposób, aby Wyklęty odzyskał utracony honor: musi zginąć w boju z godnym przeciwnikiem, walcząc bez zbroi, a jeśli jego zbrodnie są wyjątkowo ohdyne, również i bez broni. Arnjolf zachował prawo do noszenia toporów – i poi je krwią przy każdej nadarzającej się okazji.\nSkrzynia 2: Ciało Arnjolfa pokrywają liczne tatuaże. Na prawym ramieniu ma wypisany wyrok, wydany przez Radę Starszych klanu Brokvar. Na lewym imię ojca, którego zgładził. Na plecach widnieją kreski, którymi odlicza czas spędzony na wygnaniu. A na czole ma wyrżniętą nożem runę z prośbą do wrogich łuczników: „celuj tutaj”.\nSkrzynia 3: Niegdyś na Kontynencie najmowano Wyklętych jako zaciężników. Wydawali się idealni do wojaczki: nie domagali się wysokiego żołdu, walczyli jak rozjuszone niedźwiedzie, nie okazując strachu, ani bólu. Okazało się jednak, że po wygranej walce – rozczarowani, że znów uszli z życiem – nierzadko rzucali się z okrzykiem na niedawnych sojuszników. Od tego czasu tylko najwięksi desperaci przyjmują pohańbionych Skellgijczyków w swe szeregi...\nZwój 1: Eldain próbował żyć wśród ludzi w pokoju. Z całych sił. Kłaniał się sąsiadom w pas, ignorował obelgi i kuksańce. Ale kiedy okoliczne sady zniszczyło gradobicie, ludzie musieli znaleźć winnego. Eldain był inny. To wystarczyło\nZwój 2: Eldain dołączył do Scoia’tael w pełni świadomy, iż ich walka jest skazana na porażkę, że na końcu drogi czego go tylko śmierć. Postawił więc sobie za cel, by przeżyć w ludzkich wspomnieniach: jako koszmar.\nZwój 3: A Eldain wie, jak wywołać w ludziach przerażenie. Torturuje swoje ofiary w gęstwie nieopodal traktu, tak, by ich krzyki słyszeli podróżni, a potem spławia okaleczone ciała w stronę ludzkich osad.\nZwój 4: Nic dziwnego, że Eldain szybko stał się najbardziej znienawidzonym Scoia’tael w całym Aedirn. I choć król wyznaczył ogromną nagrodę za jego głowę, niewielu odważyło się ruszyć jego śladem...\nSkrzynia 1: Powszechnie wiadomo, że Eldain ma wielką słabość do muzyki: jeszcze nim wstąpił w szeregi Scoia’tael, grywał na ludzkich weselach na lutni. Pewien truwer, znalazłszy się w jego niewoli, poprosił, by dano mu przed śmiercią zaśpiewać. Liczył, iż poruszony piękną melodią Eldain okaże mu łaskę. I rzeczywiście, elf wysłuchał występu z uśmiechem na twarzy, nagrodził truwera oklaskami. A potem rozkazał obedrzeć go żwycem ze skóry.\nSkrzynia 2: Komando Eldaina za siedzibę obrało sobie Siną Puszczę: pierwotny las tak gęsty, iż nawet w południe panował w nim półmrok. Ludzkie karawany, które odtąd zapuszczały się w gęstwę, można było podzielić na dwa rodzaje: takie, które najmowały dwudziestu zaciężnych do obstawy, i takie, które nigdy nie powracały.\nSkrzynia 3: Kiedy komando Eldaina przejęło kontrolę nad Siną Puszczą, wielu Aen Seidhe namawiało go, aby odbudował znajdujące się w nim elfie ruiny, Eldain jednak zawsze odmawiał. Niektórzy przypuszczali, iż chciał, aby zgruzowane pomniki służyły wojownikom Scoia’tael za przypomnienie o ludzkiej podłości. Prawda była jednak bardziej przyziemna: za przewróconymi kolumnami łatwiej było się ukryć.\nZwój 1: Angren jest jednym z najbardziej niebezpiecznych miejsc na świecie... A bagna Ysgith są jednym z najbardziej niebezpiecznych miejsc w Angren. Tam własnie uwiło sobie leże przerażające stworzenie zwane przez miejscowych Gernichorą.\nZwój 2: Wedle niektórych, Gernichora jest wysoką kobietą, od stóp do głów pokrytą napęczniałymi kleszczami. Inni utrzymują, że wygląda jak syrena – z odwłokiem pijawki zamiast rybiego ogona. Ciężko powiedzieć, kto ma rację: nikt, kto miał sposobność przyjrzeć jej się z bliska, nie przeżył tego spotkania.\nZwój 3: Wszyscy mieszkańcy bagien dobrze znają jednak jej znak: Owoce Ysgith. Z daleka przypominają one dorodne, soczyste jabłka, od których aż uginają się gałęzie... Ale kiedy wygłodniały wędrowiec wyciąga po nie rękę okazuje się, że są to opite do granic możliwości ogromne pijawki i kleszcze.\nZwój 4: Gernichora jest bowiem pokrewna wampirom – tyle, że zamiast żywić się krwią innych stworzeń, karmi je własną. Przystawia do swego ciała pasaożyty, a potem rozwiesza ja po drzewach. Te potwory, które zjedzą jej owoce, stają się całkowicie zależne od jej woli...\nSkrzynia 1: Wedle legendy, Gernichora była księżniczką, która jechała przez Angren na dwór w Vizimie, by poślubić jednego z synów króla Cedryka. Jej orszak zgubił jednak drogę i wjechał do Ysgith, gdzie zatonął wśród zdradliwych trzęsawisk. Księżniczka jako jedyna złapala się korzenia rosnącego obok drzewa, nim wciągnęło ją bagno. Długo wołała o pomoc, ale nikt nie usłyszał rozpaczliwych krzyków – te zresztą szybko ustały, bo księżniczkę oblepiły setki pijawek, które wyssały z niej całą krew, do ostatniej kropli. Dzięki magii Ysgith księżniczka wróciła do żywych – jako potwór.\nSkrzynia 2: Gernichora jest tak naprawdę potworem postkoniukcyjnym, którego nazwa wywodzi się ze Starszej Mowy: elfy zwały ją Gvaern’i Ichaer, czyli Krwawa Pani. Aen Seidhe, choć niezdolni do tego, by pokonać Gernichorę, robili co mogli, by ograniczyć jej moc. Ale kiedy ostatnie elfy porzuciły Angren, nikt nie słuchał ich przestróg. Na efekty tych zaniedbań nie trzeba było długo czekać...\nSkrzynia 3: Wielu władców podejmowało próby okiełznania Ysgith: wpierw Temerczycy, potem Nilfgaardczycy. Ufni w swą moc, wysyłali na bagniska długie karawany osadników w asyście doborowych żołnierzy. Wszystkie te próby kończyły się tak samo: chorobami, szaleństwem i masowymi mogiłami, rozkopanymi przez zwabione smrodem gnijącego mięsa ghule. Obecnie Ysgith stoi puste... I tak już chyba zostanie na zawsze.\nZwój 1: Księżniczka Meve była koszmarem guwernantek. Zamiast szydełkować wolała wdrapywać się na drzewa, zamiast ćwiczyć grę na harfie biła się z braćmi na drewniane miecze, a zamiast czytać romanse, sięgała po memuary generałów\nZwój 2: W końcu postanowiono, że Meve trzeba jak najszybciej wydać za mąż. Ale niewielu było pretendentów do ręki narowistej szesnastolatki z podrapanymi kolanami i siniakami we wszystkich kolorach tęczy...\nZwój 3: Meve wydano w końcu za Reginalda, zwanego Mocnym, władcę Rivii. Mimo, iż Reginald nie grzeszył intelektem, okazał się mądrzejszy od cudzoziemskich guwernantek: zamiast próbować okiełznać niesforną księżniczkę, pokochał ją taką, jaka była.\nZwój 4: Niestety, sielanka nie trwała długo: Reginald zmarł kilka lat później. Ościennym władykom wydawało się, że młoda wdowa nie udźwignie ciężaru korony i, nim wybrzmiały żałobne dzwony, przekroczyli granice Rivii. Czekała ich przykra niespodzianka.\nSkrzynia 1: Z początku Meve nie odwzajemniała uczuć małżonka, zdesperowany Reginald poprosił więc o radę jej dwórki. Szlachetnie urodzone damy były zgodne: aby zdobyć serce Meve, król musi dać jej podarek świadczący o głębi jego miłości. Ale księżniczka była wybredna. Sprowadzony z Ofiru arras odesłała bez słowa, naszyjnik z szafirami wyrzuciła przez okno, a kovirską lutnię roztrzaskała o podłogę. Ale kiedy Reginald sprezentował jej szmelcowaną na złoto zbroję... O, wtedy spojrzała nań łaskawszym okiem.\nSkrzynia 2: Meve miała wiele przymiotów: była przenikliwa, zjawiskowo piękna, niezwykle odważna. Ale, jak każdy, nie była też wolna od wad. Największą bodaj skazą królowej był brak zrozumienia dla ludzkich słabości. Każdego mierzyła własną miarą, od każdego wymagała tyle, co od siebie. Dlatego szybko nawiązywała więź z ludźmi podobnymi sobie, o silnych charakterach, a osobom wrażliwszym okazywała niechęć – albo wręcz pogardę. Z tego właśnie powodu jej relacje z synami, a zwłaszcza ze starszym z nich, Vilemem, były od początku napięte...\nSkrzynia 3: Meve miała na zamku w Rivii bogato wyposażoną zbrojownię. Czego tam nie było! Lyrijskie półtoraki, elfie szpady, odlane na zamówienie havekarów korbacze... Królowa najwyżej ceniła sobie jednak wykuty w Mahakamie sihill, zwany... „Sukinsynem”. Pytana, jak owo ostrze zyskało to niezwykłe miano, odpowiadała jedynie ciężkim westchnięciem. Widać było, że wiąże się z tym jakaś osobista historia, wyjątkowo smutna – bądź intymna.\nZwój 1: Od zarania dziejów ludzie patrzyli z ciekawością w nocne niebo. Dopatrywali się w gwiazdach znaków od bogów, próbowali odczytać z nich przyszłość. Niektórym się to nawet udawało. Zwykle tracili od tego rozum.\nZwój 2: Jednym z takich jasnowidzów był czarodziej Eltibald, który przepowiedział nadejście Czarnego Słońca. Jego następna praca miała opisać jeszcze gorsze nieszczęście... Ale Eltibald zmarł przed ukończeniem manuskryptu.\nZwój 3: Niedokończony rękopis nosił tytuł “Krwawa Klątwa, Albo Monstrów Przebudzenie”. Głosił, że kiedy księżyc przybierze czerwoną barwę, ukrywające się dotychczas przed ludzkim wzrokiem potwory wyjdą na żer.\nZwój 4: Asystenci Eltibalda uznali tę rozprawę za majaczenia szaleńca i, w trosce o reputację zmarłego mistrza, postanowili jej nie publikować. Dopiero kilka lat później, gdy Kontynent spłynął krwią, zrozumieli swój błąd...\nSkrzynia 1: Eltibald bazował swoje przepowiednie nie tylko na obserwacjach ciał niebieskich, ale również na starożytnych inskrypcjach, takich jak płyty nagrobne Wożgorów czy menhiry tajemniczych Dauków. Do odkrycia fenomenu Krwawej Klątwy doprowadziły go stele poświęcone Svalblodowi, które widział na Skellige. Mieszkańcy wysp byli przekonani, że ten okrutny bożek został przegnany raz na zawsze... Bardzo się jednak mylili.\nSkrzynia 2: Oczywiście, rozumne potwory wiedziały o Krwawej Klątwie wcześniej, niż ludzie. Wyższe wampiry, pukacze oraz sylwany podskórnie wyczuwały zbliżający się wschód czerwonego księżyca – i wypatrywały go z niecierpliwością. Wiedziały bowiem, że będzie to rzadka okazja ku temu, by wyrównać rachunki z ludźmi.\nSkrzynia 3: Historyków Kontynentu fascynował od dawna pewien paradoks: byle potwór, choćby bobołak czy bożątko, o biesach czy leszych nie wspominając, jest wielokroć silniejszy od człowieka. A jednak to właśnie ludzie objęli władzę nad ziemiami od Wielkiego Morza do Gór Smoczych, spychając bestie do głębokich borów i górskich ostępów. Stało się tak dlatego, dowodzili uczeni mężowie, iż człowiek potrafi budować skomplikowane struktury społeczne, do czego potwory, wiedzione prymitywną żądzą krwi, są całkiem niezdolne. Regis, równie wielki erudyta, co gaduła, przybliżył tę hipotezę swemu przyjacielowi, Dettlaffowi van der Ereteinowi. Nie mógł wiedzieć, że natchnął go podówczas, by odwrócić los dziejów...\nZwój 1: Księżna Anna Henrietta ma wiele zalet: jest szczodra, życzliwa i wrażliwa na los prostego człowieka. Gdyby jeszcze miała ociupinę więcej cierpliwości i dystansu do siebie... Ach, co by to była za władczyni!\nZwój 2: Bard Jaskier, którego z Anną Henriettą łączyło onegdaj gorące uczucie, opisał ją taką oto strofą: „Oto najbardziej niestałe zjawiska, jakem spotkał do tej pory: górska pogoda i Xiężnej humory”.\nZwój 3: I choć nie jest to najlepszy epigramat, jaki wyszedł spod pióra tego znamienitego poety, to dobrze oddaje problem: Anna Henrietta zmieniała zdanie nagle i bez ostrzeżenia. A wówczas na dwór padał blady strach.\nZwój 4: Bo kiedy księżna była w dobrym nastroju, lekką ręką rozdawała fortuny i szlacheckie tytuły. Ale kiedy coś ją wytrąciło z równowagi... Po bruku Beauclair toczyły się głowy, a pałacowe marmury ociekały krwią.\nSkrzynia 1: Anna Henrietta w życiu nie trzymała w ręku miecza, nie studiowała memuarów wielkich wodzów ani historii Kontynentu. Mimo to, odnosi na wojnie niemałe sukcesy. Jaka jest jej tajemnica? Otóż do niewielkiego księstwa ściągają z całego świata rycerze zwabieni opowieściami o jej pięknie i uroku. Aby zyskać jej przychylność, ucałować kraj jej sukni, gotowi są na każde poświęcenie. Księżna podziwia ich wyczyny z bezpiecznej odległości, w otoczeniu dwórek – skąd posyła galopującym na zatracenie śmiałkom promienne uśmiechy.\nSkrzynia 2: Księżna Anna Henrietta poświęca wiele uwagi swemu wyglądowi: prędzej dałaby się pociąć, nim pokazałaby się dwa razy w tej samej sukni, nie opuści pałacowych komnat, nim dwórki nie ułożą jej niesfornych loków w idealnie symetryczną koafiurę. Ale jeśli wymaga tego okazja, Anarietta w mgnieniu oka zrywa z siebie krępujące ruch suknie i dosiada rączego wierzchowca, by pognać za przygodą.\nSkrzynia 3: Jako, że Toussaint jest lennem potężnego cesarstwa Nilfgaardu, Anna Henrietta nigdy nie musiała walczyć z wrogiem w obrębie swych granic. Nic zatem dziwnego, że straż Beauclair miała większą wprawę w paradowaniu, niż w walce. Kiedy z przepastnych kawern rozciągających się pod stolicą księstwa wyłoniły się wampiry i inne krwiożercze bestie, odziani w szmelcowane zbroje i bufiaste kaftany piechurzy zostali więc zdziesiątkowani. Ale ci, którzy przeżyli... O, ci są już naprawdę zaprawieniu w boju.\nZwój 1: Czasami, w upalny letni dzień, można dostrzec w brzezinie sylwetkę młodej kobiety, otoczonej rojem motyli, z kwieciem na skroniach. Elfy zowią ją Dana Méadbh, ludzie – Żywią bądź Królową Pól.\nZwój 2: Nikt, nawet elfi Wiedzący, nie ma pewności, kim – czym? – tak naprawdę jest. Jedni widzą w niej boginię, inni ucieleśnienie sił przyrody. Jedno jest pewne – bez niej Kontynent byłby martwy jak skała.\nZwój 3: To Dana Méadbh budzi rośliny i zwierzęta po długiej zimie, ona rozwija pąki delikatnym kwiatom. Tam, gdzie stąpa, ziemia rodzi hojne dary. Tam, gdzie jej zabraknie, kłosy łamią się na wietrze i marnieją plony.\nZwój 4: Dana Méadbh przez długi czas nie mieszała się w konflikty śmiertelników – darzyła jednaką miłością wszystkie rasy. Ale balans został zaburzony, a Żywia postanowiła go przywrócić. Siłą, jeśli będzie trzeba.\nSkrzynia 1: Dotychczas śmiertelnicy rzadko kiedy mieli okazję zobaczyć Dana Méadbh: ukazywała się jedynie późną wiosną i latem, i to nielicznym wybrańcom. Najczęściej widywano ją w Święto Sierpu, zwane przez elfy Lammas: dołączała wówczas do zażynkowych tańców, wplatała dziewczynkom kaczeńce w warkocze. Teraz Dana Méadbh pojawia się częściej, również wtedy, gdy świat skuwa lód... Ale nie jest to powód do radości. Żywia jest bowiem zła. Zamiast okazać wdzięczność za hojne dary, ludzie próbują wydrzeć jej jeszcze więcej. Pora więc dać im nauczkę. Taką, którą zapamiętają na długo.\nSkrzynia 2: Choć ze wszystkich ras krasnoludy mają najsłabszy związek z naturą – bardziej niż rośliny czy zwierzęta pociągają ich martwe skały – to i one czczą Dana Méadbh. Zwą ją jednak po swojemu: Bloëmenmagde. Oddają jej cześć, składając na rozstajach dróg wieńce z chmielowych szyszek i słoje marynowanych w occie opieńków. Nie wiadomo, czy Żywia rzeczywiście w nich gustuje... Ale cieszą się z nich z pewnością mieszkające w okolicznych górach pukacze.\nSkrzynia 3: Dana Méadbh przybiera czasem postać zwykłej kobiety i w takim przebraniu pomieszkuje wśród śmiertelników. Udaje wówczas niemą, trzyma się na uboczu – ale bacznie wszystko obserwuje. W tych wsiach, gdzie chłopi nie wyrywają maków i chabrów spośród żyta, a krowom daje się czasem do spróbowania marchewki, Żywia mnoży dary. Ale tam, gdzie chłopi traktuję ziemię nie jako matkę, a niewolnicę, przechodzą potem gradobicia i przymrozki...\nZwój 1: Dettlaff próbował żyć z ludźmi w pokoju. Okiełznał łaknienie krwi, opanował Wspólną Mowę i podstawy dworskiej etykiety. Z czasem zyskał wśród ludzi przyjaciół... A w końcu i kochankę.\nZwój 2: Miała na imię Syanna. Dettlaff zakochał się w niej na zabój, był gotów zrobić dla niej wszystko. Syanna skrzętnie to wykorzystała... Po czym porzuciła go bez słowa wytłumaczenia.\nZwój 3: Syanna myślała zapewne, że Dettlaff przełknie tę gorzką pigułkę – podobnie jak poprzedni mężczyźni, których tak potraktowała. Ale umysł wampira działa inaczej, niż ludzki. A jego wściekłość nie zna granic.\nZwój 4: Dettlaff poczuł się wzgardzony nie tyle przez Syanną, co całą ludzką rasę – którą uznał za wiarołomców, hipkrytów i łgarzy. I patrząc na historię Kontynentu, nie sposób odmówić mu choć odrobiny racji...\nSkrzynia 1: Wiedźmini zwykli klasyfikować wampiry wyższe jako gatunek, ale jest to nieco mylące – tak naprawdę każdy z nich jest unikalny, ma wyjątkowy charakter i umiejętności. Regis, na przykład, był samotnikiem obdarzonym niezwykłym intelektem. Dettlaff był zaś urodzonym przewodnikiem stada. Niższe wampiry – ekimmary, katakany, bruxy – bez wahania odpowiadały na każde jego wezwanie. O tym, do czego mogło to doprowadzić, przekonali się pewnego dnia mieszkańy Beauclair...\nSkrzynia 2: Charakterystycznym elementem stroju Dettlaffa jest inkrustowana brosza w kształcie ćmy – prezent, który otrzymał od Regisa. Dettlaff myślał, że ozdoba ma symbolizować jego związek z nocą. Regis miał jednak co innego na myśli, wybierając ten podarek. Wiedział, że jego przyjaciel jest jak ćma, która, wiedziona pierwotnym zewem, zawsze będzie lecieć ku światłu – nawet jeśli miałoby to oznaczać, że spłonie żywcem w płomieniach.\nSkrzynia 3: Po tym jak Dettlaff zgładził czterech rycerzy, którzy dopuścili się onegdaj ohydnych czynów, zyskał miano Bestii z Beauclair. Wydano na niego zaocznie wyrok śmierci, wezwano wiedźmina, by go wytropił i zgładził. Dettlaff przyglądał się temu z niedowierzaniem. Powszechnie uwielbiana księżna Anna Henrietta skazała na szafot dziesiątki ludzi, nierzadko za całkiem błahe przewiny! A ściągnięty do Toussaint zabójca potworów miał na sumieniu więcej niewinnych istnień, niż rzekoma bestia, którą miał zgładzić! Dettlaff uznał wówczas, że przestaje respektować prawa ludzi – i zapozna ich z kodeksem honorowym wampirów. A ten zalecał niezwykle surowe kary...\nZwój 1: Calanthe, a właściwie Calanthe Fiona Riannon, miała dwa przydomki: na Kontynencie mówiono na nią „Lwica z Cintry”, na Skellige zaś – „Ard Rhena”, czyli „Najwyższa Królowa”. Oba te tytuły pasowały do niej jak ulał.\nZwój 2: Calanthe była równie waleczna, co surowa. Na jej widok milkli wyszczekani wojowie, a dumni hrabowie gięli się w głębokich ukłonach. Niewielu odważyło się sprzeciwić jej woli. Jeszcze mniej robiło to więcej niż raz.\nZwój 3: Calanthe, która chciała rządzić samodzielnie, długo sprzeciwiała się zaślubinom. Kiedy wreszcie postanowiła wyjść za mąż – zabrakło chętnych. Młodzi książęta bali się królowej o oczach jak zielony lód...\nZwój 4: Koniec końców, Calanthe dwa razy stawała na ślubnym kobiercu. Pierwszy mąż, Roegner de Salm, dał jej dziedziczkę, drugi, Eist Tuirseach – miłość. Byłaby to piękna historia... Gdyby nie jej gorzki finał.\nSkrzynia 1: Okazało się, że Calanthe była ostatnią królową Cintry. W trakcie Pierwszej Wojny, Emhyr var Emreis postanowił bowiem wcielić ościenne państwo do swego Imperium. Lwica walczyła w obronie rodowej dziedziny do końca, aż legła od ciężkich ran. Czując zbliżający się upadek zamku, zażądała, by dworzanie podali jej nóż, którym mogłaby odebrać sobie życie. Nikt nie odważył się spełnić tej prośby – Calanthe rzuciła się więc z okien wieży.\nSkrzynia 2: Ciała królowej nigdy nie odnaleziono – zostało zapewne stratowane przez nilfgaardzkich piechurów. Ku pamięci Calanthe wzniesiono więc dwa piękne cenotafy, jeden na Skellige, gdzie symbolicznie pochowano ją u boku ukochanego męża, drugi – w podziemiach cintryjskiego zamku, ufundowany przez samego Emhyra var Emreisa. Cesarz Nilfgaardu miał bowiem szczególne powody, by odczuwać wyrzuty sumienia z powodu jej śmierci...\nSkrzynia 3: W żyłach Calanthe płynęła krew Aen Seidhe – a konkretnie słynnej Lary Dorren, elfiej Wiedzącej. Choć Lwica nie odziedziczyła po niej talentu do magii, takie umiejętności ujawniły się zarówno u jej córki, Pavetty, jak i wnuczki – słynnej Cirilli. Zważywszy na temperament Calanthe, może na dobre wyszło. Strach pomyśleć, czego by dokonała, gdyby władała tajemnymi arkanami...\nZwój 1: Skelligijczycy mają na Kontynencie opinię okrutników. I faktycznie, wyspiarze lubują się w walce, w przelewaniu krwi. Niektórzy czczą nawet bożka, który jest uosobieniem bitewnego szału. Zwie się Svalblod.\nZwój 2: Svalblod łączy w sobie człowieka i niedźwiedzia... W sposób, który przyprawia o koszmary. Jego zdeformowane ciało wygląda jak pole bitwy, na którym ciągle ścierają się dwa sprzeczne ze sobą żywioły.\nZwój 3: Jego wyznawcy zażywali halucynogenny dekokt i udawali się do pieczary w sercu Ard Skellig. Tam przybywały niedźwiedzie i pożerały ich żywcem... A ludzie, niby pasożyty, przejmowali potem kontrolę nad ciałami zwierząt.\nZwój 4: Jarlowie Skellige postanowili położyć temu kres. Wyłapali wyznawów Svalbloda, spętali i wypchnęli na morze na drakkarach bez żagli. To miał być koniec krwawego kultu... Ale nie tak łatwo jest zgładzić boga.\nSkrzynia 1: Centrum kultu Svalbloda na wyspach była Fornhala, osada położona wysoko w niedostępnych górach Ard Skellig. Po tym, jak zakazano czcić tego okrutnego bożka, chaty opustoszały, a chramy popadły w ruinę. Ale ci, którzy trafili potem do Fornhali – pasterze podążający tropem zbłąkanych owiec, podróżni, którzy szukali schronienia przed nadciągającą śnieżycą – przyrzekali na wszystkie świętości, że na ołtarzach poświęconych Svalblodowi połyskiwała świeża krew, a z pieczar niósł się niedźwiedzi ryk...\nSkrzynia 2: O tym, że kultu Svalbloda nie udało się do końca wykorzenić, mieszkańcy Skellige przekonali się w bolesny sposób. W trakcie uczty na Kaer Trolde, jaką wydał jarl Crach an Craite, wybuchła walka. To nie byłoby niczym wyjątkowym – biesiady, na których nie doszło do bójki, wyspiarze uznawali za nieudane – gdyby nie to, że część gości zamieniła się nagle w rozwścieczone niedźwiedzie. Całe szczęście na zamku przebywał akurat pewien wiedźmin, inaczej pewnie nikt nie uszedłby stamtąd z życiem...\nSkrzynia 3: Nadjeście Krwawej Klątwy rozzuchwaliło kultystów Svalbloda. Przestali się ukrywać i znów jawnie czczą swego okrutnego boga. Wielu młodych wojowników, marzących o chwale i nadludzkiej sile, ulega podszeptom zdeprawowanych druidów i dołącza do zakazanych rytuałów. Jarlowie naradzają się, czy wysłać w góry kolejną ekspedycję karną... Czy zapomnieć o dawnych konfliktach i wykorzystać wyznawców niedźwiedziego boga w walce z wrogami Skellige.\nZwój 1: Ach, Novigrad! Trzydzieści tysięcy mieszkańców, osiem banków, cztery młyny wodne... I pięć bardzo brutalnych gangów.\nZwój 2: Imiona ich hersztów zna na pamięć każdy mieszkaniec Novigradu: Król Żebraków. Tasak. Gudrun. Skurwiel Junior. Sigi Reuven.\nZwój 3: Różni ich prawie wszystko: wiek, rasa, płeć. Ale mają jedną cechę, która ich łączy, wspólny mianownik. Miłość do złota.\nZwój 4: Dla pełnego złota trzosu są gotowi na wszystko: zdradzą, zniszczą, zabiją. I zrobią to z uśmiechem na ustach.\nSkrzynia 1: Novigrad jest nie tylko najważniejszym portem Kontynentu - ale również stolicą kultu Wiecznego Ognia. To tu urzęduje hierarcha kultu, to tu płoną święte znicze... I liczne stosy, miejsca kaźni czarodziejów, zielarek i przedstawicieli Starszych Ras.\nSkrzynia 2: Novigrad jest wolnym miastem - ale jak długo nim pozostanie? Na ten bogaty port łakomym wzrokiem spoglądają zarówno Redańczycy, jak i Nilfgaardczycy. I jedni, i drudzy próbują zdobyć wpływy wśród miejskich rajców, kapłanów i przedstawicieli półświatka. A ci każą sobie słono płacić za swą chwiejną lojalność...\nSkrzynia 3: Do Novigradu ściągają ludzie z całego świata. Marzą o tym, żeby zbić majątek, zyskać sławę, poznać smak władzy i luksusu. Niektórym się to udaje... Ale większość kończy na ulicy, żebrząc o miedziaki na kolejną działkę fisstechu.\nZwój 1: Hemmelfart wygląda na zniedołężniałego: drżą mu ręce, nogi ledwo utrzymują pękąty brzuch... Ale jego głos! Głos, który brzmi jak dzwon i trwoży nawet najdzielniejsze serca!\nZwój 2: Hemmelfart nie mówi, on grzmi: jego płomienne kazania odbijają się echem od złoconych ściań świątyni i niosą po całym mieście.\nZwój 3: Na dźwięk tego głosu kulą się wrogowie Wiecznego Ognia: nieludzie, alchemicy, czarodzieje.\nZwój 4: Bo choć sam Hemmelfart sam nie chwyci za pochodnie aby karać nieriwnych, zastępy jego Wybrańców Ognia chętnie go w tym wyręczają.\nSkrzynia 1: Jako hierarcha Wiecznego Ognia, Cyrus Hemmelfart jest potężnym człowiekiem - i umie to wykorzystać. Rozgrzeszenia, ekskomuniki, odpusty... To wszystko doskonałe narzędzia na wywieranie nacisku.\nSkrzynia 2: Hemmelfart szybko wspiał się na szczyty kościelnej hierarchii - i uwielbia powiązane z tym przywileje. Nosi tylko jedwabie i atłasy, pije tylko ze srebrnych kielichów, jada tylko wyszukane dania... I otacza się młodymi probantami, gotowymi spełnić każde jego życzenie.\nSkrzynia 3: Wielu mieszkańców Novigradu zastanawia się, czy Hemmelfart sam wierzy w to, co mówi? Czy rzeczywiście sądzi, że z popiołów po stosach wyłoni się nowy, lepszy świat? Nikt nie zadaje tych pytań na głos. Ci, którzy popełnili ten błąd, zostali ogłoszeni heretykami.\nZwój 1: Gudrun była kiedyś postrachem Wielkiego Morza. Na sam widok jej drakkaru, Flyndra, kupieckie korabie wywieszały białe flagi.\nZwój 2: Aż któregoś razu Gudrun zawinęła do Novigradu, żeby sprzedać łupy... I postanowiła zostać tu na zawsze.\nZwój 3: Okazało się bowiem, że to miasto aż ocieka złotem. Po co szukać skarbów na morzu, skoro tyle czeka ich na lądzie?\nZwój 4: Flyndr wciąż stoi w porcie, ale jego burty ledwie wystają ponad wodę. Czemu? Jego ładownie wypełnione są łupami.\nSkrzynia 1: Piraci pod wodzą Gudrun szybko odkryli, że haki, których używali do abordażu, świetnie nadają się do wspinania na novigradzkie kamienice. Dziś, kiedy mieszczanie słyszą, że coś stuknęło o dach, szybko zabierają co mają najcenniejszego i zamykają się w piwnicy.\nSkrzynia 2: Kobiety na Skellige są równe mężczyznom: tak jak oni uczą się walczyć, tak jak oni żeglują po morzach. Mimo to, mieszkańcy Kontynentu często traktują wojownicze Skelligijki z przymrużeniem oka, myślą, że noszą broń dla ozdoby. Gudrun uwielbia wyprowadzać ich z błędu.\nSkrzynia 3: Wielu Novigradczyków starało się o serce pięknej piratki: słali jej bukieciki, sławili jej urodę w kupletach. Ale Gudrun zdecydowanie odrzucała te awanse. Jej serce należało chyba do kogoś innego...\nZwój 1: Nikt nie chce patrzeć na żebraków Novigradu: na ich pokryte bielmem oczy, na strupy i ropiejące rany.\nZwój 2: Paradoksalnie, w tym właśnie leży ich siła: są niewidzialni. A to czyni z nich idealnych informatorów.\nZwój 3: Franciszek Bedlam, zwany Królem Żebraków, zrozumiał, że to właśnie informacje, a nie korony, są najcenniejszą walutą Novigradu.\nZwój 4: W przeciągu kilku lat stworzył z bezdomnych i ubogich armię szpiegów, dzięki której wie o wszystkim, co dzieje się w Novigradzie.\nSkrzynia 1: Siedzibą Króla Żebraków jest Zgniły Gaj: kwartał błotnistych, cuchnących ulic, gdzie nie zapuszcza się nawet straż miejska. A szkoda... Bo w zabitych deskami ruinach ukrywa się wielu ściganych alchemików i czarodziejów.\nSkrzynia 2: Król Żebraków, mimo szumnego tytułu, stroni od insygniów władzy i symboli bogactwa. Nosi prosty strój, skrywa twarz pod kapturem. Jedyne, co odróżnia go miejskiej biedoty, to ciężki złoty sygnet. Na jego widok głowy żebraków, paserów i doliniarzy pochylają się z szacunkiem.\nSkrzynia 3: W odróżnieniu od pozostałych hersztów Novigradu, Król Żebraków ma dobre serce. Sęk w tym, że z niego nie korzysta. Tłumi szlachetne odruchy, ignoruje wyrzuty sumienia. Ale zdarza mu się bezinteresowny gest dobrej woli... Raz na kilka lat.\nUwaga: na chwilę obecną Sigismund posiada jedynie jeden wpis. Przyczyny braku pozostałych są nieznane.\nSkrzynia 1: Sigismund Dijkstra był mężem o nadzwyczajnym intelekcie i potężnych ambicjach, który, choć lichego rodu, dochrapał się stanowiska szefa redańskiego wywiadu. Niestety, na skutek zdrady został zmuszony do porzucenia Rady Regencyjnej i samego królestwa. To niepowodzenie było jednak dla kogoś tak sprytnego i przebiegłego jak on jedynie szansą na wybranie nowego kierunku rozwoju. Dostrzegłszy wielki potencjał w novigradzkim półświatku, Dijkstra usadowił się w samym jego centrum pod pseudonimem Sigi Reuven, szybko zyskując ogromne wpływy. To on wyznaczył przestępcom Wolnego Miasta reguły postępowania – a potem wykorzystywał je, kiedy tylko nadarzyła się okazja.\nZwój 1: Tłuste włosy, przekrwione oczy, Więzienne tatuaże... I uśmiech, od którego cierpnie skóra. Oto Skurwiel Junior.\nZwój 2: Nie ma w Novigradzie bardziej odpychającego człowieka... Nie ma go może na całym Kontynencie.\nZwój 3: Skurwiel lubuje się w zadawaniu bólu. Uwielbia słuchać, jak ktoś błaga o litość... A potem patrzeć, jak życie gaśnie w jego oczach.\nZwój 4: Jest to rozrywka, której nigdy sobie nie odmawia. Do jego rezydencji co wieczór ściągane są młode kobiety... Które nigdy stamtąd nie wracają.\nSkrzynia 1: Uczeni, filozofowie i kapłani od zarania dziejów zastanawiają się, co czyni człowieka złym: natura, wychowanie, czarna magia? W przypadku Skurwiela Juniora był to gruby rzemień, którym ojciec łoił go przy byle okazji... I bez okazji. Lata strachu, bólu i upokorzeń odcisnęły na nim okropne piętno. Cenę za to płaci teraz całe miasto.\nSkrzynia 2: Ludzie Skurwiela noszą maski, czapki z dzwonkami, malują sobie uśmiechy. Nowoprzybyli biorą ich za ulicznych błaznów i podchodzą bliżej, żeby wziąć udział w krotochwilach. Jest to błąd, za który w najlepszym razem płacą utratą mieszka - a w najgorszym życia.\nSkrzynia 3: To, co czyni ze Skurwiela groźnego przeciwnika, to jego nieprzewidywalność. W jednej chwili się uśmiecha, klepie cię po plecach... W drugiej wbija ci sztylet między żebra. Czemu? Bo widział w tym zysk, bo zobaczył, że masz przy pasku pękaty trzos? Nie. Bo chciał, i tyle.\nZwój 1: Tasak to miły facet. Naprawdę. To jest, dopóki go nie wkurzysz... Wtedy dowiesz się, jak zyskał swój przydomek.\nZwój 2: Carlo Varese, bo tak brzmi jego imię, pracował za młodu w rzeźni, przy rozbiorze świń. Okazało się, że ludzi kroi się tak samo.\nZwój 3: Ci, którzy wejdą mu w drogę, ląduję zwykle na dnie Pontaru: w malutkich kawałeczkach, które szybko pożerają ryby.\nZwój 4: Ale dopóki grasz w jego drużynie, dopóki robisz, co mówi, jesteś dla niego jak rodzina. I lepiej, żeby tak zostało...\nSkrzynia 1: Nieludzie Novigradu wiedzą dobrze, aż za dobrze, że straż miejska nie rozwiąże ich problemów - najwyżej je pomnoży. Dlatego w ich gettach to Tasak utrzymuje porządek. Ci, którzy z nim współpracują, zwykle chwalą sobie jego ochronę. A tych, którzy mu się opierają, jakoś nikt nie może odszukać.\nSkrzynia 2: Tasak najchętniej prowadzi ważne rozmowy w łaźniach. Pod ręcznikiem ciężko przemycić broń, choćby sztylet... A w walce na gołe ręce Tasak, obdarzony dłońmi jak bochny chleba, nie ma sobie równych.\nSkrzynia 3: Większość krasnoludów, którzy zdecydowali się zamieszkać wśród ludzi, stara się nie rzucać w oczy. Chodzą ze spuszczoną głową, z czapką naciągniętą na oczy. Nie Tasak. Z gołą klatą pokrytą tatuażami, z połyskującą w słońcu biżuterią i postawionym na smalec irokezem, nie sposób go przegapić.


Warszawa, Białołęka, Internetowa, Piękna kawalerka 29m2 ul. Internerowa -Białołęka\nCena za m210 310 PLN / m2\nPiękna kawalerka 29m2 ul. Internerowa -Białołęka (Warszawa, Białołęka, Internetowa)\nPrzedmiot oferty stanowi mieszkanie jednopokojowe o powierzchni 28,65m2. Usytuowane na pięknej, prężniej rozwijającej się dzielnicy- Białołęka.\nMieszkanie położone jest na drugim piętrze w bloku 3 piętrowym z windą, na spokojnym, strzeżonym i monitorowanym osiedlu na ul. Internetowej.\nMieszkanie w pełni urządzone i wyposażone cena zawiera praktycznie całość widocznego na zdjęciach wyposażenia oraz urządzeń i mebli. W pokoju na podłodze położone są panele, w pozostałych pomieszczeniach glazura i terakota. Na ścianach gładź. Mieszkanie znajduje się w środku bloku, jest ciepłe, ciche i jasne, nie wymaga dodatkowych nakładów finansowych. Dobry standard wykończenia. Okna wychodzą na stronę zachodnią. Woda oraz ogrzewanie w czynszu.\nObok bloku znajduje się duży plac zabaw dla dzieci. Blok w nowym budownictwie, został wybudowany w 2012 r.\n- oddzielna kuchnia 4,4m2 (meble w zabudowie, kuchnia indukcyjna, lodówka, zmywarka, mikrofalówka, wszystkie urządzenia są energooszczędne)\n- łazienka 4,4 m2 (duża wanna - 1.8 m., pralka, wc -zestaw podtynkowy),\n- pokój 16,4 m2 (duża, skórzana kanapa, przestronna przesuwna szafa, komoda, biokominek),\n- korytarz ok. 3,5 m2 (2 duże zabudowane szafy robione na wymiar),\n- balkon 4m2, wyłożony gresem mrozoodpornym,\nMiejsce postojowe w garażu dodatkowo płatne 30 000zł\nDobra lokalizacja, dostęp do komunikacji miejskiej, blisko pętla autobusowa (przystanek Grodzisk: 120, 132, 160, 240, 256, 412, 527, E-9), bezpośredni dojazd do metra linii M1 i M2, PKP Warszawa Toruńska oraz Dworzec Centralny.\nW ciągu kilku najbliższych miesięcy planowany jest również przejazd komunikacji miejskiej przez ulicę Sieczną. (ok. 200 metrów od mieszkania). Planowana jest również budowa linii tramwajowej i jej oddanie w 2021 r.\nW pobliżu znajduje się pełna infrastruktura handlowo-usługowa m. in. sklepy spożywcze Carrefour, Netto, Biedronka, Lidl, plac Czerwona Torebka, CH Targówek, Decathlon, M1, Factory Annopol drogerie, salony urody, placówki edukacyjno-oświatowe - szkoła językowa, szkoła podstawowa nr 112, 356, przedszkola, żłobek, szkoła nauki jazdy konnej, przychodnie lekarskie i weterynaryjne, apteka, poczta, fryzjer, restauracje, Fitness, basen Polonez. Dużo terenów zielonych: Skatepark, Las Bródnowski, Las Marecki. W pobliżu filia domu kultury Białołęka przy ul. Głębockiej. Za 2 lata planowane jest otwarcie stacji Metro Kondratowicza (tylko 3 przystanki), z tego względu mieszkanie idealnie sprawdzi się jako inwestycja na wynajem. - szybki i dogodny wyjazd na trasę S8\nInternet Osiedle zamknięte Domofon Winda alarm


Wycena mieszkań Dukla, Skup mieszkań za gotówkę - skup-nieruchomosci.org\nWycena mieszkania Dukla\nDarmowa wycena mieszkania w mieście Dukla\nWycena mieszkania Dukla – szybka i zyskowna sprzedaż mieszkania za gotówkę\nPrzy współczesnej, niestabilnej sytuacji ekonomicznej, popyt na usługi takie jak skup a także wycena mieszkań ciągle zwiększa się. Jeśli zatem dysponujesz nieruchomością na sprzedaż, ale nie wiesz ile jest warte, wówczas najlepiej zwrócić się o pomoc do ekspertów, czyli nas. Skup mieszkań świadczy bowiem usługi wyceny nieruchomości Dukla, jak i usługi skupu nieruchomości za gotówkę, w tym także skupu mieszkań zadłużonych. Nasi fachowcy na podstawie kilku niezależnych wycen szybko obliczą jak duża jest rzeczywista wartość Twojego lokalu.\nDarmowa wycena mieszkań Dukla | Darmowa wycena nieruchomości Dukla – jak przebiega współpraca z nami?\nZainicjowanie z nami współpracy jak i zlecenie nam wyceny mieszkań w mieście Dukla lub w okolicznych obszarach nie oznacza przymusu tracenia czasu ani funduszy. Jedyne co jesteś zmuszony zrobić to uzupełnić krótki kwestionariusz umieszczony na naszej stronie internetowej lub wybrać numer do naszego biura obsługi klienta, a profesjonalny konsultant dopilnuje wszelkie formalności za Ciebie oraz przeprowadzi z Tobą krótką rozmowę. W zamian możesz mieć pewność, że zaoferowana zostanie Ci najlepsza cena!\nWycena mieszkania Dukla – dlaczego warto skorzystać z naszej pomocy?\nBrak wymagań – powierzając wycenę nieruchomości naszym specjalistom, do niczego się nie zobligowujesz!\nZero kosztów – sporządzona przez nas wycena nieruchomości naraża Cię na żadne opłaty!\nMiarodajna wycena – nasz zespół specjalistów na podstawie formularzy wyceny przygotuje dla Ciebie ofertę ekspresowego skupu lokum w zamian za gotówkę.\nW naszych oczach każda nieruchomość jest cenne – sporządzona przez nas wycena nieruchomości bierze pod uwagę stratę wartości lokum będącą skutkiem ewentualnych problemów powiązanych ze stanem nieruchomości bądź aspektów prawnych.\nEkspresowy dopływ pieniędzy – jesteśmy najlepszym możliwym rozwiązaniem dla ludzi ceniących prędką oraz wygodną sprzedaż i dla tych, którym niezbędny jest dopływ szybkiej gotówki. Na etapie podpisywania umowy notarialnej, zależnie od Twojej woli, otrzymasz pieniądze do ręki albo szybkim przelewem na rachunek bankowy!\nWycena mieszkania Dukla? – Wykonaj telefon bądź napisz wiadomość\nJesteśmy znaną wśród konkurencji firmą zajmującą się skupem mieszkań, w tym mieszkań i domów za gotówkę. Nie uważamy tego jedynie jako interes, ale przede wszystkim środek udzialania wsparcia klientom, pragnącym pilnie i wygodnie sprzedać swoje lokum. Niejednokrotnie wyciągamy pomocną dłoń poszukujących wsparcia w walce z zadłużeniami. Mamy świadomość jak łatwo można znaleźć się na oku komornika oraz jak stresujące jest widmo licytacji lokum, szczególnie jeśli egzekutor zaniża w dużej mierze wycenę mieszkania oraz jak pilna może być konieczność zebrania środków finansowych w przypadku walki o zdrowie rodziny.\nTo zwłaszcza osobom, którzy znaleźli się przed obliczem takich przeciwności, chcemy udzielać pomocy. Wielokrotnie jedynym możliwym rozwiązaniem w takich przypadkach jest sprzedaż domu, działki albo mieszkania. Nasza usługa, jaką jest skup nieruchomości, po wcześniejszym ułatwieniu skomplikowanego procesu, jaki stanowi wycena nieruchomości w mieście Dukla i okolicach, świadczona jest na obszarze całej Polski. Dzięki namCzytaj dalej z łatwością dokonasz transakcji, a suma należności z tytułu sprzedaży mieszkania niemalże błyskawicznie zasili Twoje konto.\nSzybka wycena nieruchomości Dukla\nWstępnym krokiem do sprzedaży nieruchomości, jest odpowiednia wycena. Można zrobić wycenę online poprzez nas serwis i przy okazji zyskać. Oferujemy wszechstronne usługi w tej materii Czytaj dalej, w ramach których nieodpłatnie wycenimy nieruchomość, opracujemy korzystną ofertę odkupu, a jeżeli klient wyrazi chęć skorzystania z niej – zakupimy mieszkanie za gotówkę.\nWyceny nieruchomości Dukla\nOpracowana przez naszych specjalistów wycena mieszkania jest uczciwą oceną wartości rynkowej analizowanej nieruchomości, a więc ceną, za którą nasza firma będzie skłonna kupić Czytaj dalej nieruchomość. Wyceny mieszkań Dukla sporządzone przez naszą firmę są w 100% bezkosztowe i nie zobowiązują Cię do skorzystania z oferty którą od nas otrzymasz. Nasze usługi nie są związane z żadnymi nieujawnionymi kosztami ani przymusem sprzedania nam nieruchomości.\nPodczas sprządządzania wyceny mieszkania robiona jest gruntowna analiza wszystkich czynników, mających wpływ na cenę mieszkania, w tym czynników obniżających jej wartość. Czytaj dalej Prowadzimy skup nieruchomości niezależnie od ich trudnej sytuacji prawnej, problemów z najemcą, sąsiadami bądź też zadłużenia mieszkaniu. Nasi specjaliści w obszarze rzeczoznawstwa majątkowego dbają o to, by wycena nieruchomości została dokonana w zgodzie z obowiązującymi w naszej firmie procedurami, a wyznaczając wartość rynkową patrzą na parametry fizyczne, rozkład lokalu, wielkość, lokalizację i stan lokalu, ale nie zapominają także o dobru klienta.\nWycena nieruchomości Dukla – jakie nieruchomości można zgłosić do naszej bezkosztowej wyceny?\nDokonujemy darmowych oraz niezobowiązujących wycen nieruchomości o zróżnicowanym stanie, powierzchni a także często w trudnym aspekcie prawnym. Nieodpłatna wycena mieszkań prowadzona przez skup mieszkań obejmuje wiele aspektów.\nWycena Mieszkań zadłużonych Dukla\nWycena Mieszkań z komornikiem Dukla\nWycena Mieszkań o niskim standardzie Dukla\nWycena Mieszkań po pożarze Dukla\nWycena Mieszkań do remontu Dukla\nJak widzisz, udzielamy pomocy posiadaczom nieruchomości w dowolnym stanie oraz sytuacji! Błyskawiczna wycena nieruchomości Dukla, opcja bezzwłocznego skupu nieruchomości w mieście Dukla w jakimkolwiek stanie, ograniczenie formalności a także natychmiastowa zapłata gotówki, to aspekty, o które nie trzeba się obawiać, wybierając współpracę z nami! Chcesz błyskawicznie i komfortowo sprzedać swoje mieszkanie? Znajdujesz się w trudnej sytuacji pieniężnej? Ciągną się za Tobą zadłużenia i zastanawiasz się z jakiego źródła wziąć fundusze na spłatę wierzycieli? Posiadasz obciążone długami mieszkanie lub lokal , którego utrzymania nie będziesz w stanie dłużej opłacać? Jeśli na jakiekolwiek z powyższych pytań odpowiedziałeś ”tak”, prędko skontaktuj się z nami i pozwól sobie pomóc!\nNieodpłatna i szybka wycena mieszkania Dukla i okolice,\nSzybka sprzedaż mieszkania Dukla w problematycznym położeniu prawnym.\nSzybki skup mieszkań, działek, domów, garaży, lokali, kamienic i innych nieruchomości w Dukla za gotówkę!


Jaka jest różnica między dyskiem SATA SSD a dyskiem SSD nVMe) M2? Oba mają podobne prędkości, ale typ M2 jest znacznie droższy.\nInterfejs SATA osiąga prędkość około 560 MB / s, niezależnie od tego, czy jest to kabel M.2, eSATA, czy zwykły kabel SATA prowadzący do płyty głównej.\nNVMe to bezpośredni interfejs PCIe, który wykorzystuje znacznie większą przepustowość. PCIe 3.0 x2 korzysta z dwóch linii PCIe i osiąga maksymalne prędkości około 1950 MB / s, podczas gdy urządzenia PCIe 3.0 x4 wykorzystują cztery linie i mogą przenosić do 3500+ MB / s.\nMyślę, że panuje tu trochę zamieszania. SATA i M.2 to rodzaje fizycznych połączeń z płytą główną dla urządzeń pamięci masowej. Napędy podłączone do SATA używają protokołu SATA do komunikacji ze sterownikiem. Pamięć podłączona za pomocą złącza M.2 może albo użyć protokołu SATA do komunikacji z kontrolerem SATA, albo NVMe do połączenia z komputerem przez PCIe.\nNapędy łączące się z komputerem za pomocą kontrolera SATA mają maksymalną przepustowość 6 gigabitów na sekundę, gdy są podłączone za pomocą protokołu SATA III. To ograniczenie przepustowości dotyczy całej pamięci, bez względu na to, czy używa ona gniazda m.2, czy kabla SATA. W praktyce dysk SATA III jest ograniczony do około 545 megabajtów na sekundę rzeczywistej przepustowości. Dyski SSD korzystające z protokołu SATA III mają zazwyczaj tę samą cenę, bez względu na format używanego napędu (SATA lub M.2).\nNapędy łączące się z komputerem za pomocą interfejsu NVMe są ograniczone do przepustowości zapewnianej przez używane linie PCIe. Dyski SSD, takie jak Samsung 9x0 i Intel 660p, wykorzystują do 4 linii PCIe gen 3, aby osiągnąć do 3,94 gigabajtów na sekundę przepustowości. W praktyce dyski NVMe generalnie osiągają maksymalną prędkość około 3,7 GB na sekundę, jeśli kontroler SSD może to obsłużyć. Dyski NVMe są zwykle około dwa razy droższe niż gigabajt w porównaniu z dyskami SSD SATA.\nInnymi słowy, dyski SSD SATA III mają w przybliżeniu tę samą cenę, bez względu na to, czy używają połączenia SATA, czy połączenia M.2 i są w stanie osiągnąć taką samą wydajność, używając dowolnego z tych połączeń. Dyski NVMe wykorzystują linie PCIe, aby zapewnić znacznie większą przepustowość i wydajność w porównaniu do dysków SSD SATA III, ale są droższe na gigabajt.\nSATA jest zarówno portem, jak i interfejsem magistrali, co powoduje zamieszanie.\nTwoje dyski twarde i dyski SSD o tym samym kształcie łączą się z portem sata na płycie głównej, który następnie przepływa przez magistralę sata do płyty głównej.\nPrzez ostatnie kilka lat istniały również porty M2, w zależności od portu, port M2 może albo łączyć się z magistralą SATA LUB z magistralą pci-e (zwykle linie x4).\nTak więc istnieją obecnie 3 popularne typy dysków SSD: 1) Dyski SSD o podobnej wielkości i kształcie jak dysk twardy 2,5 and i ma port sata 2) Układ M2 SATA SSD wykorzystujący magistralę SATA3) M2 SSD SSD NVMe Nie tak powszechne, jak używane Warto jednak zauważyć, że są również karty SSD, które wchodzą do portów PCI-e\nW specyfikacji dysk nVMe jest znacznie szybszy niż dysk SATA. Maksymalna szybkość SATA wynosi 6 Gb / s lub 750 MB / s (8 megabitów na sekundę = 1 megabajt na sekundę). Pci-e X4 (z czego korzystają dyski NVMe) osiąga maksimum przy 4 GB / s. Podczas gdy rzeczywista percepcja ludzi może być marginalna, powiedzmy M.2 SATA Samsung 860 EVO i NVMe 960/970 Evo, ale jeśli uruchomisz program Crystalaldisk lub inne testy porównawcze zobaczysz, że dysk znacznie przekracza maksymalną magistralę SATA.\nJedną z bardzo zauważalnych dodatkowych korzyści, które zauważyłem, kiedy dostałem dysk NVMe, jest to, jak znacznie szybsze są transfery plików między dyskiem SSD a dyskiem twardym. Jest tak, ponieważ wcześniej oboje byli w autobusie SATA, a teraz są osobni.\nJaka jest różnica między gliną, piaskiem i żwirem? Podaj pełne informacje na temat tych gleb.Jaka jest różnica między JPA a JDBC?Jaka jest różnica między testowaniem aktywnym a testowaniem pasywnym w testowaniu oprogramowania?Jaka jest różnica między węglem a grafitem?Jaka jest różnica między projektowaniem 2D a 3D?Jaka jest różnica między największą 4-cyfrową a najmniejszą 5-cyfrową liczbą?Jaka jest różnica między Upaniszadami a religią wedyjską?


komiksy - Darmowy katalog stron Katlok.pl\nDużo ludzi ma takie zwyczaje, że daną książkę czyta jedynie raz, i następnie do niej już nie wraca. Powstaje wówczas pytanie, co z nimi zrobić? Jeżeli posiadamy kolegów, którzy lubią czytanie, to możemy im je podarować, ma się wtedy pewność że trafią w dobre ręce. Z jakich powodów zatem antykwariaty to najlepsze miejsce na sprzedaż swojego księgozbioru? Ich historia sięga siedemnastego wieku, kiedy w Holandii zaczęły powstawać miejsca umożliwiające zakup literatury. Taka forma zakupu i sprzedaży literatury dynamicznie zaczęła zdobywać popularność. Prowadzili je ludzie, dla których literatura była pasją, i to zamiłowanie było widać. Dawniej antykwariat kojarzył się z miejscem, w którym na półkach, ladach i przy ścianach rozłożone były antyki, książki i wiele innych przedmiotów. W połączeniu z pasją osób go prowadzących udanie się do antykwariatu było jak wejście do innego świata, świata literatury i poezji. Dawniej musieliśmy do antykwariatu podjechać czy podejść, co trwało trochę czasu, teraz, przy obecnym tempie życia dużo ludzi będzie woleć sprawdzić ofertę na stronie internetowej, bez wychodzenia z domu. Duży kawałek obrotu używanymi książkami przechwycił internet, w sieci powstało sporo wirtualnych antykwariatów. Część z nich funkcjonuje również w tradycyjnej postaci, traktując internet jako dodatkowy kanał handlu, a duża grupa funkcjonuje tylko wirtualnie. W tej chwili Antykwariat w swojej ofercie, poza książkami, posiada m.in komiksy czy grafiki\nSłowa kluczowe: wydawnictwa, książki, antykwariat online, antykwariaty, antykwariat poleca, antykwariat, komiksy, tanie czytanie, książki używane, antykwariat naukowy, nuty\nSpecjalizujemy się w renowacji zwłaszcza cennych książek. Chętnie doradzamy w zakresie optymalizacji metod i kosztów prac. Pęknięta skóra wytarte narożniki ubytki oprawy to typowe uszkodzenia wartościowych okładek. Naszy ...


Obrazki z festiwalu? – KULTURA ENTER\nStrona główna/Obrazki z festiwalu?\nTegoroczna, dwunasta edycja Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca w Lublinie przyniosła ze sobą poważną zmianę – wprowadzenie tematu przewodniego festiwalu. W tym roku kluczem, według którego ułożono program Spotkań, były „wzajemne inspiracje teatru tańca i sztuk wizualnych: malarstwa, grafiki, rzeźby, fotografii”.\nMuszę przyznać, że ta decyzja wzbudziła we mnie pewne obawy. Do tej pory jedną z największych zalet lubelskiego festiwalu była różnorodność prezentowanych propozycji – zarówno z kraju, jak i zagranicy. To chyba jedyne miejsce w Polsce, gdzie obok siebie zobaczyć można było spektakle z Bytomia, Gdańska, Warszawy, Wrocławia, obu ośrodków poznańskich etc. – a także z Europy: i tej na zachód i północ, jak i na wschód oraz południe od granic Polski. Od odważnych i wyjątkowo ciekawych eksperymentów formalnych – takich jak Świat rozwrześnił się październikując powoli w stronę listopada Stanisława Wiśniewskiego z Lyonu (2006), czy Nic Towarzystwa Gimnastycznego z Poznania (2007) – przez to, co z reguły rozumie się pod pojęciem „teatru tańca” – do bardzo tradycyjnych, niemal neoklasycznych propozycji. Czy ograniczenie się do spektakli bliskich jakiemuś „zadanemu” tematowi – w tym wypadku „inspirowanych” sztukami wizualnymi nie odbędzie się ze szkodą dla tej szerokiej palety różnorodności?\nDruga obawa wiąże się z tegorocznym motywem przewodnim imprezy. W polskim tańcu i tak mamy tendencję do nadużywania w mało przemyślany i nieświadomy sposób „warstwy plastycznej” spektaklu, co często prowadzi do dość tandetnych rezultatów w postaci scenografii czy kostiumów. Ponadto nietrudno o to, by „wzajemne inspiracje” przerodziły się w służebne wobec malarskiej czy rzeźbiarskiej „inspiracji” tworzenie „scenicznej reprodukcji” dzieła… Nic w tym zresztą dziwnego. Obcując z pracą bardzo silnej osobowości twórczej – a choreografowie z reguły inspirują się malarzami o bardzo mocnej pozycji w świecie sztuki – nietrudno zostać pochwyconym przez cudzą koncepcję, zacząć na przykład „myśleć Kantorem” albo Picassem.\nObawy te jednak, co muszę podkreślić, żywiłem przedfestiwalem. Na szczęście w dużej mierze okazały się płonne. Różnorodność programu raczej nie ucierpiała na zmianie koncepcji festiwalu. Co więcej, zdaje się, że w imię ciągłości tradycyjnej polityki programowej, dyrektor festiwalu zdecydowała się na pewne odstępstwa od przyjętego tematu. Trudno inaczej wytłumaczyć obecność w programie choćby spektaklu Panopticon, albo/i Przypowieść o maku Jacka Łumińskiego (Śląski Teatr Tańca), czy rosyjsko-francusko-niemieckiej, bliskiej neoklasyce koprodukcji z Czelabińska – Po drugiej stronie rzeki, albo też przedstawienia Nic tylko błękitwarszawskiego Teatru Tańca Zawirowania.\nRównież spektakle zgodnie z programowym założeniem festiwalu odwołujące się do sztuk wizualnych, czyniły to w różny sposób. Można wyróżnić tu dwie strategie artystyczne, do których da się przypisać poszczególne przedstawienia.\nPierwsza to – nazwijmy ją tak roboczo – „strategia żywego obrazu”. Choreografowie stosujący tę strategię odnoszą się do twórczości „Mistrza” – wybranego przez siebie artysty – w sposób bardzo bezpośredni i dosłowny. Czynią to zresztą raczej świadomie i celowo, nierzadko dedykując – już w tytule – swoją pracę Mistrzowi. Tak czynią Belgijka Irene Kalbusch, autorka spektaklu M.E. (skrót od „Max Ernst”), a także Inna Aslamova, której białoruski spektakl nosi tytuł „Róże i mimozy” dedykowane Marcowi Chagallowi.\nKalbusch, jak zapewnia, spędziła wiele czasu na zgłębianiu twórczości Ernsta. Biorąc różne elementy dobrze znane z prac tego malarza, rzutuje je niejako na ciała tancerzy i tworzy sceniczne kolaże. Pojawia się tu wielokrotnie motyw oka – odizolowanego od ciała, bądź przemieszczonego na jego powierzchni, tak charakterystyczny dla surrealistów w ogóle i odnoszący się do innych porządków postrzegania rzeczywistości. Na scenie wyciąga się z całościowego kontekstu się także inne fragmenty ciała, zwłaszcza dłonie. Kalbusch składa wykonawców w nadnaturalnej wielkości „nadpostaci” – ustawiając ich jedno na drugimw rozbudowanym kostiumie. Silnie obecna jest także fascynacja lotem, ptakami – zarówno jako figurą wolności, jak i tajemniczego cyklu życia, o czym przypomina ciągle obecne na scenie olbrzymie jajko. Ciała tworzą iluzję multiplikacji – można odnieść wrażenie, że oglądamy w sumie więcej, niż piątkę artystów. Trudno dopatrzyć się tu jakiejkolwiek dramaturgii – tancerze w scenicznych metamorfozach jakby przepływają od obrazu do obrazu. M.E. to, moim zdaniem, jeden ze spektakli najbliższych dziewiętnastowiecznej idei tableaux vivant, żywego obrazu, tworzonego z ciał amatorów sztuki; przy czym oczywiście pamiętać należy o tym, że skojarzenie to jest pewnym uproszczeniem. Cykl scenicznych „slajdów z Ernsta” mógłby trwać równie dobrze o połowę krócej, lub dwukrotnie dłużej – trwa jednak godzinę. I godzina ta – trzeba to przyznać – dłuży się. Reżyser ogranicza swą rolę jedynie do realizacji na scenie i interpretacji – bardzo wiernej pierwowzorowi – zapożyczonej z malarstwa wizji.\nPodobny zabieg wykonuje Aslamova. Jej Róże i mimozy powstają na styku motywów malarskich zaczerpniętych z wczesnej twórczości Chagalla – mamy tu zatem proste i dowcipne nawiązanie scenograficzne do Chagallowskich krów, elementy cyrku, żywe, wyraziste kolory… Podobnie jak to malarstwo, spektakl przywołuje liczne echa folkloru polsko-białorusko-rosyjskiej żydowskiej diaspory… W warstwie muzycznej odbywamy podróż od sielskich podwitebskich łąk i sztetli do – dość stereotypowo sygnalizowanego przez śpiew szansonistki – Paryża. Dużo tu prostoty, celebrowania radości życia – spektakl jest uroczy, ale – podobnie jak to określenie – może niekiedy sprawiać wrażenie naiwnego. Jest to jednak raczej zamierzony efekt pracy choreografki, która zamyka całą swą dwudziestosześciominutową Chagallowską pocztówkę w nostalgiczną ramę tradycyjnej, ciężkiej, czerwonej kurtyny. Podnosi się ona na początku i opada na końcu przedstawienia, stanowiąc niejako „mrugnięcie okiem” do widowni. Warto wspomnieć, że Róże i mimozy odnoszą się przede wszystkim do figuratywnego, mocno zakorzenionego w kulturze Europy Wschodniej, malarstwa artysty sprzed rewolucji październikowej, zatem sprzed okresu eksperymentów formalnych; a także – co tłumaczy „pocztówkowy” i podporządkowany biografii Chagalla i typowym skojarzeniom z jego pracą charakter – że spektakl ten powstał z inicjatywy Muzeum Chagalla w Witebsku.\nProdukcją „na zlecenie” muzeum jest także Autoportret Amandy Miller z USA. Solo powstało na potrzeby wystawy Fridy Kahlo w filadelfijskim muzeum. Jeszcze bardziej niż białoruska choreografka – zatem w bardzo dużym stopniu – Miller skoncentrowała się na scenografii, która zdecydowanie zdominowała wykreowaną przez nią przestrzeń. Jest to jednak o tyle zrozumiałe, że Autoportret to projekt, którego równoprawnym współtwórcą jest Tobin Rothlein – artysta wizualny, performer, ale i tancerz. Podczas gdy Miller tańczy – ograniczana przez niesamowitą ilość kwiatów i innych, nawiązujących wprost do licznych autoportretów Karlo, przedmiotów, rozwieszonych w ograniczonej przestrzeni wydzielonej dla artystki – Rothlein maluje na jej ciele. Czyni to jednak nie bezpośrednio, a za pomocą projektora – maluje farbami na szybie epidiaskopu, którego strumień światła skierowany jest na tancerkę. Ta ostatnia reaguje na to, wchodząc w interakcję zarówno z otoczeniem, jak i powstającym na jej ciele zapisem barwnych plam, przechodząc od subtelnej, uwodzicielskiej pozy, do spazmów bólu. Zwraca uwagę twórcze posłużenie się odchodzącą do lamusa technologią (epidiaskop); wideo pojawia się tylko na koniec, przez chwilę, by ukazać widzom ptaka – motyw z malarstwa Fridy Kahlo, znów symbol wolności. Spektakl Miller – z wizerunkiem cierpiącej, skrzywdzonej malarki, mnóstwem rekwizytów odwołujących się do jej twórczości, wątkiem ambiwalentnej relacji z wyraźnie (choć poza sceną) obecnym, malującym mężczyzną – doskonale wpisuje się w ilustracyjny charakter „strategii żywego obrazu”. Jak pokazują przykłady białoruski i amerykański, wejście w tę strategię oznacza zarazem silne poddanie się malarzowi jako historycznej postaci, wspomniane „pochwycenie” nie tylko przez jego koncepcję twórczości, ale też przez jego biografię. Coraz bardziej popkulturowy mit „Fridy” niewątpliwie jeszcze bardziej intensyfikuje to zjawisko.\nWiększe pole do popisu dla choreografa udostępnia według mnie druga strategia, polegająca na wejściu w autentyczny, czasem nawet partnerski dialog z myślą danego twórcy. Dlatego cieszy fakt, że głównie Polacy znaleźli się wśród obierających ją artystów. Chodzi mi przede wszystkim o Teatr Dada von Bzdülow ze spektaklem Faktor T oraz Lubelski Teatr Tańca i solo Kosmos Wojciecha Kapronia. Teatr Dada „wziął na warsztat” odkrywanego dziś na nowo – jako jedna z najciekawszych postaci polskiej awangardy międzywojnia – Stefana Themersona, zaś Kaproń – abstrakcjonistę, Wasilija Kandinskiego. Warto więc zwrócić uwagę, że zarówno gdańsko-filadelfijsko-poznańska koprodukcja, jak i spektakl z Lublina, odwołują się do myśli artystów, którzy w co najmniej równym stopniu zasłynęli także jako teoretycy.\nDebiut choreograficzny Wojciecha Kapronia zaskakuje swym charakterem. Do tej pory Lubelski Teatr Tańca kojarzony był głównie z mocno psychologizującymi, zmierzającym w stronę konstruowania narracji i w powszechnym rozumieniu „teatralnymi” spektaklami. Nie było jeszcze chyba w polskim tańcu tak radykalnego zwrotu na artystycznej drodze. Wojciech Kaproń, biorąc myśl czołowego rosyjskiego abstrakcjonisty za inspirację w swojej pracy, zdecydował się na spektakl zdecydowanie abstrakcyjny. Wolny od budowania postaci, zgłębiania „relacji międzyludzkich”, skupiony wyłącznie na formie. Na scenie stara sam się odczłowieczyć: „odciąć od możliwych interpretacji psychologicznych, czy fabularnych”.\nW odróżnieniu od obfitych scenografii omówionych wyżej artystek, KosmosKapronia wita nas trzema sterylnymi, białymi ścianami, tworzącymi pudełko, ograniczające przestrzeń tancerza. Dzięki scenicznemu oświetleniu, ściany wciąż zmieniają swój kolor. Sprawia to, że choć tańcząca sylwetka nie wyraża emocji, scena posiada pewien – zmieniający się wraz z barwami, zgodnie z teorią Kandinskiego – nastrój. Trudno pisać o choreografii, która ciągle stanowi intensywnie dopracowywany przed styczniową premierą work in progress. Trzeba jednak zauważyć, że wychodząc od geometrycznych form ku jakościom takim, jak prędkość czy powtarzalność ruchu, Kaproń stara się eksperymentować z percepcją widza. Prosty przykład z samego początku spektaklu – zanim zacznie się cykl skomplikowanych ruchowych sekwencji, tancerz zjawia się powoli opadając na linie spod sufitu (tańczyć zaczyna już „w locie”). Trudno jednak zauważyć, że to opadanie – podczas którego przecież aż tak wiele się nie dzieje: obserwujemy wijące się monotonnie, podwieszone na sznurze ciało – trwa niemal dokładnie tyle, co następujące potem, wszystkie inne sekwencje ruchów razem wzięte; prawie połowę spektaklu. Bardzo wyraźnie widać tu relatywność teatralnego czasu. Z kolei później, w czasie bardzo energicznej sekwencji „gonitwy z własnym cieniem” – odbywającej się na białym tle – nagle pojawiają się komputerowo generowane „dodatkowe” cienie Kapronia – łudząco podobne animacje. Przez dłuższą chwilę zastanawiać się możemy (dzięki udanej synchronizacji ruchów), który cień naprawdę jest efektem interakcji ciała tancerza ze światłem w pustej przestrzeni; aż do momentu, kiedy multiplikowane sylwetki tancerza zaczynają „żyć własnym życiem”. Jak widać, ważnymi współtwórcami spektaklu są odpowiadający za światło i przestrzenne projekcje Robert Królik i Aleksander Janas oraz odpowiadający za dźwięk Konrad Chyl.\nW filmie Przygoda człowieka poczciwego (1938) jest słynny moment, kiedy to w lustrze szafy widzimy jego autorów – Franciszkę i Stefana Themersonów, pochłoniętych pracą nad dziełem. Jak pisze Anna Taszycka, jest to jeden z elementów wskazujących na autotematyczny charakter Przygody… Odsłania ona proces konstruowania dzieła sztuki, „demaskując” obecność twórcy i analizując możliwości filmowego medium – co typowe jest dla modernistycznej awangardy. Właśnie proces konstruowania przedstawienia teatralnego, analiza relacji scena-widownia, aktor-widz, jest celem Teatru Dada von Bzdülow. Brak tu przesadnie wyrazistych odniesień do twórczości Themersona, sama jednak strategia artystyczna – i, jak określiła to w czasie spotkania z artystami Joanna Szymajda, nastrój „filozoficznej groteski” – stawia Teatr Dada blisko postaci niezwykłego polskiego awangardysty.\nWidzowie zastają artystów na widowni, ustawionej w prostokąt okalający scenę krzesłami. Z założenia wszyscy powinni siedzieć blisko – ze względu na liczną publiczność lubelskiego festiwalu trzeba było niestety odstąpić od tej reguły. Na każdym boku prostokąta siedzi jeden z wykonawców. Spektakl dzieli się na wyraźnie rozgraniczone części. Po przywitaniu widzów pytaniem „Czy ktoś ważny jest na sali?” i wywołaniem kilku wzbudzających z reguły śmiech nazwisk – parlamentarzystów, krytyków teatralnych, znanych lokalnych artystów itp. – wykonawcy wyszukują na własną rękę „VIP-ów” wśród publiczności, w sposób dość arbitralny przemieszczając widzów między zajętymi przez nich wcześniej miejscami. Gdy utworzą w ten sposób swoistą lożę „ważnych postaci”, wyposażają ją – ku zdziwieniu wszystkich – w pokaźnych rozmiarów kuchenne noże. Zaczyna robić się trochę niebezpiecznie. Teatr jawi się jako miejsce swoistej przemocy, gdzie działają – również wśród widzów – rozmaite hierarchie i ukryte mechanizmy. Ktoś – na łamach ogólnopolskiego fachowego czasopisma może doprawić skutecznie „gębę” grupie artystów, ktoś inny – nie przyznać dotacji, jeszcze ktoś inny: tylko głośno kichać bądź hałasować przy użyciu telefonu komórkowego, albo też znacząco wyjść w trakcie. Obie strony, zhierarchizowana publiczność i artyści – skazane są na interakcję; obie też muszą liczyć się z tym, że – jak pisze Erika Fischer-Lichte – w każdej chwili dojść może w teatrze do swoistej zamiany ról. Dada realizuje to bardzo dosłownie, angażując widownię bezpośrednio w sceniczne działania, nawet zaś wchodząc jej na kolana czy przebiegając nago tuż przed jej nosami – co prawda w ciemności. Czy jednak podane wyżej przykłady nie kierują naszej wyobraźni w stronę bardziej „codziennych” możliwości „zamiany ról” w tej szczególnej, współdzielonej przestrzeni teatru?\nGdy noże są już rozdane, następuje długa sekwencja pełnych akcentowanego przez wykonawców wysiłku improwizacji w kontakcie między tancerzami, gdzie – jak rewelacyjny w tym spektaklu Rafał Dziemidok – wykorzystują oni swą cielesną specyfikę. Druga zaś połowa spektaklu mija pod znakiem wspomnianej wyżej groteski, graniczącej z totalnym absurdem. Pojawiają się wieczorowe stroje – jak z Dwudziestolecia – i kapiące na podłogę olbrzymie bryły lodu, Leszek Bzdyl przerażony wizją niszczącego życie na naszej planecie dwutlenku węgla, biegający wśród widzów; wyfraczony, jednocześnie czarujący i nieco straszny Dziemidok, z dezynwolturą recytujący w przesadnie perfekcyjnej angielszczyźnie Dekalog; Katarzyna Chmielewska i amerykański gość – Bethany Formica – uwodzą publiczność w coraz to bardziej powalających kreacjach nasuwających na myśl tzw. „złoty wiek kina” i ówczesne „wampy”… Percepcja widza rozpada się między te ogniska zdarzeń, nie sposób ogarnąć ich wzrokiem i uwagą jednocześnie, co jest kolejnym sposobem na zmuszenie odbiorcy do aktywności w proponowanej grze. Nie sposób oczekiwać tu danych z góry sensów, informacji – jak pisał o postdramatycznym teatrze Lehmann, mamy tu do czynienia bardziej z „procesem, niż rezultatem”, bardziej z „dzielonym” (między artystów i publiczność) niż „pokazywanym” z wysokości sceny doświadczeniem. Narzucanie wszystkim tym grom z publicznością (wyraźnie właśnie jako gry zaakcentowanym) sensów z wypowiedzi zawartej w programie – historii o tragizmie, popędach etc. – byłoby zbrodnią porównywalną z użyciem rozdawanych przez Dadę noży. I bardzo dobrze – dość spektakli całkowicie wyczerpujących swą wymowę w tym, co zawarto na dołączonej kartce.\n Warto dodać, że Stefan Themerson – choć był nadzwyczaj interesującą postacią, stanowił także „tylko połowę” jeszcze bardziej interesującego małżeńskiego duetu artystycznego, wraz z Franciszką Themerson, będącą chociażby współreżyserką ich filmów.\n A. Taszycka, Surfikcja „Przygody człowieka poczciwego” Franciszki i Stefana Themersonów, „Kwartalnik Filmowy” 2007, nr 57-58.\n Por. E. Fischer-Lichte, Estetyka performatywności, przeł. M. Borowski i M. Sugiera, Kraków 2008, s. 61-80.\n Por. H. T. Lehmann, Teatr postdramatyczny, przeł. D. Sajewska, M. Sugiera, Kraków 2001, s. 132.