Z płyty boiska - Henryk Świerczek: Z naszego - mojego obejścia\nJa nie podważam ładu organizacyjnego w polskiej piłce, nie jątrzę i nie miotam obelgami. Ja tylko domagam się, aby to ( niejaki Niemiec ) czy redaktorzy „futbolu małopolski” nie podważali ładu organizacyjnego w polskiej piłce, nie jątrzyli i nie rzucali obelgami. Właśnie w tym celu prowadzę swojego bloga, abym zupełnie prywatnie mógł się wypowiadać w tych i innych kwestiach. Nie wykorzystuję związkowego pisma finansowanego przez wszystkie kluby do prowadzenia nagonki czy prób oczerniania i ośmieszania, choćby mojej osoby. Kto ma rację, każdy będzie mógł się przekonać po upublicznieniu listu, jaki skierowałem do Pana Prezesa PZPN Zbigniewa Bońka. Bardzo leży na sercu niektórym krakowskim wierchuszkom, fakt, że jeszcze mimo usilnych starań nie udało im się pogonić z tarnowskiego Związku facia przyniesionego w teczce. Właśnie obchodziłem mały Jubileusz - 15 Lecia pracy w tarnowskim Związku z czego jestem bardzo dumny ( to, tak na marginesie ). Czy będę obchodził kolejne? Kto, to wie? Zamiast pointy, stawiam pytanie: Jak długo PZPN będzie cierpliwy, w sytuacji, kiedy ten ( znaczy Niemiec ) pluje w twarz ludziom i zwierzchniej instytucji?!\nKontynuując wątek ostatnich decyzji, które stały się udziałem władz MZPN-u zwróciłem się do kancelarii prawnej PZPN-u z zapytaniem dotyczącym odbytego Walnego Zebrania Delegatów MZPN-u w 2012 oraz 2016 roku. Jako delegat na Zebranie Sprawozdawczo Wyborcze MZPN w Krakowie w 2012 oraz 2016 roku zwracam się z prośbą o wyjaśnienie wielu wątpliwości. Od 2012 roku w Małopolskim Związku Piłki Nożnej wybory Prezesa, Zarządu, Komisji Rewizyjnej odbywają się na zasadach określonych przez Zarząd MZPN w Krakowie. Twierdziłem i twierdzę, że wybory odbywały się z elementarnym naruszeniem Statutu MZPN-u w Krakowie. Jeżeli tak jest, to władze działają nielegalnie. Opinia prawna jaka została zaprezentowana przy wyborach w 2012 roku została całkowicie zignorowana przez MZPN w Krakowie. Potwierdzała ona nasze wątpliwości i obawy o zgodności procedowania. Właściwie kończy się konkluzją: „stwierdzam że uchwała nr 6/Z/2012 z dnia 27 marca 2012 roku Zarządu MZPN w sprawie zasad wyboru delegatów na Walne Zebranie Sprawozdawczo- Wyborcze Małopolskiego Związku Piłki Nożnej jest sprzeczna z zapisami statutu MZPN i nie może stanowić podstawy do przeprowadzenia wyborów delegatów na najbliższe Walne Zebranie”. Ponoć ten system wyborów został zaakceptowany przez PZPN na co mieli prawną wykładnię. Nikt, nigdy jej nie upublicznił. Chcę to wyjaśnić do samego spodu. PZPN w Warszawie, Kancelarie Prawne, Ministerstwo Sportu i w ostateczności Sąd. MZPN w Krakowie nie stoi ponad prawem. Wykazanie tego może trochę potrwać i niestety kosztować, ale liczę, że znajdzie się ktoś, kto zechce mi pomóc w tej słusznej sprawie. Jaki będzie tego Finał? „pożywiom, uwidim”, jak mówi jeden wybitny literat z MZPN w Krakowie. Ano, zobaczymy.\nZatwierdzona 30 marca 2017 roku, Uchwała „kompetencyjna” przyznaje MZPN w Krakowie całkowitą władzę ( właściwie, dyktaturę ) nad samodzielnie działającym stowarzyszeniem. I tym razem mają głęboko w d... opinie prawną sporządzoną na tę okoliczność przez kancelarię prawną. Opinia nie pozostawia nawet cienia wątpliwości, że działania Krakowa są niezgodne z prawem i Statutem. Naruszają niezależność, ingerując w samodzielność i samorządność stowarzyszenia. Prezydium Krakowa, ma zatwierdzać tarnowski budżet i wszelkie dokumenty. To oni mają decydować o legalności, gospodarności, celowości i rzetelności działań TOZPN-u. To wszystko podobno jest zgodne z literą prawa, Statutami czy Ustawą „Prawo o Stowarzyszeniach”. Opinia którą dysponujemy, sporządzona przez uznaną tarnowską kancelarię prawną, stanowi zupełnie odwrotnie. Mam tylko nadzieję, że TOZPN w Tarnowie zwróci się do PZPN w Warszawie z prośbą o zajęcie stanowiska. Szczególnie ta gospodarność zaprząta moją uwagę. Czy się to odnosi np. do ilości klubów czy też zakupu wiązanki kwiatów? Może to gospodarność po „krakowsku” w której to wydaje się setki tysięcy złotych na tubę propagandową kilku osób?\nNa koniec. Nie robią na mnie żadnego wrażenia te ich urągania czy próby upadlania mojej osoby. Nawet mnie to nie dziwi. Dla laureata złotego pióra to chleb powszedni a dla drugich ( tych mniejszych ) obowiązek wiernego służenia. Ja nadal będę robił swoje. To jest zdobycz demokracji, że nawet taki facio może się swobodnie wypowiadać. Czy mój blog jest jątrzący, miotający obelgami? Jest wręcz odwrotnie, jak twierdzi kilku czytelników. Zapewne ciąg dalszy nastąpi!\nAutor: henryk-swierczek o 18:11


10 11 12 13 14Liczba aktualności: 94\nMalowanie Szopki Bożonarodzeniowej Lato jeszcze w pełni, a pracownicy BWA myślą już o zimie i z pasją odnawiają Bożonarodzeniową Szopkę, która już za trzy miesiące będzie stała na krośnieńskim rynku.\nOdszedł Władysław Kandefer Władysław Kandefer zmarł 11 sierpnia 2016 r. Różaniec przed Mszą Świętą żałobną w dniu 15 sierpnia br. o godzinie 14.30 w Iwoniczu Zdroju. Pogrzeb odbędzie się 15 sierpnia 2016 r. o godzinie...


Naming oraz branding dla piekarni i masarni w markecie L’eclerc > Blog Agencji Intellect\nBlog Agencji Intellect / Branding / Naming oraz branding dla piekarni i masarni w markecie L’eclerc\nNaming oraz branding dla piekarni i masarni w markecie L’eclerc\nDla piekarni oraz masarni w otwierającym się w Jarosławiu markecie L’eclerc stworzyliśmy naming wraz z kreacją graficzną logotypu. Jak wyglądała nasza pracy przy projekcie? Z jakimi wyzwaniami przyszło nam się zmierzyć? Oraz najważniejsze – czy udało nam się spełnić oczekiwania Klienta? Zapraszamy do lektury!\nGarść informacji o Kliencie\nEfekty – nazwy i logotypy dla nowych marek\nNasz Klient jest właścicielem pierwszego w Jarosławiu marketu spożywczego L’eclerc, który swoje otwarcie miał w te wakacje w centrum handlowym w Jarosławiu. Jednym z głównych wyróżników supermarketu wśród konkurencji, ma być własna piekarnia z pełną produkcją na miejscu oraz zakład mięsny z produkcją mięsa oraz tradycyjnych wędlin.\nPomysł stworzenia własnej marki piekarniczej i masarskiej pojawił się po to, aby wyróżnić własne, tradycyjne wyroby produkowane na miejscu, spośród charakterystycznych dla innych marketów, masowych produkcji.\nNowe marki cechuje wysoka jakość, najlepsze surowce, nowoczesny proces produkcji oraz doskonałe walory smakowe produktu.\nKlient postawił przed nami wyzwanie stworzenia namingu oraz kreacji graficznej logotypu dla wspomnianej piekarni i masarni, które będą reprezentować i podkreślać wyróżniające je wartości. Co ważne, dla obu brandów musieliśmy wprowadzić wspólny mianownik, który jednoznacznie zakomunikuje, iż marki są ze sobą powiązane i reprezentują tę samą filozofię.\nNaszą współpracę rozpoczęliśmy od prac analitycznych, czyli zapoznania się ze specyfiką branży, grupą docelową, benchmarkami oraz konkurencją na podstawie materiałów przekazanych przez Klienta. Odnosząc się do zebranych informacji i wyciągniętych wniosków, rozpoczęliśmy prace twórcze, do których powołaliśmy dedykowany zespół kreatywnych specjalistów. Podczas burzy mózgów rodziły się pierwsze pomysły i strategie działania.\nNastępnie przystąpiliśmy do stworzenia namingu, czyli kreacji nazwy marki. Nasze prace obejmowały przygotowanie po 3 koncepcje dla piekarni i masarni wraz z uzasadnieniem. Kolejno, po decyzji Klienta, które nazwy wybiera, rozpoczęliśmy prace nad brandingiem, czyli kreacją logotypu dla obu marek. W ramach prowadzonych przez nas prac przygotowaliśmy 2 propozycje logo na mockupach.\nW efekcie intensywnego procesu twórczego, konsultacji, analiz, wewnętrznych badań oraz selekcji, a także rozmów z Klientem – ostatecznie wybranymi nazwami zostały:\ndla piekarni: Piekarnia na zakwasie\ndla masarni: Rzeźnik z zacięciem\nOczywiście w przypadku obu nazw postawiliśmy na wspólne DNA – kreatywne i lekkie podkreślenie profesjonalnego podejścia do serwowanych produktów, w celu wypozycjonowania marki ponad zwykłe, marketowe wyroby.\nPiekarnia na zakwasie – bo nie jest to zwykła piekarnia! Nazwa odwołuje się do tradycyjnych wartości związanych z wypiekiem pieczywa – w tym wypadku zakwasu – czyli naturalnego budulca, kojarzonego z chlebem najwyżej jakości. Nazwa jest lekka, konkretna, z jasnym komunikatem, przez co jest zrozumiała dla każdego odbiorcy.\nRzeźnik z zacięciem – masarnia podobnie, jak piekarnia, wyróżnia się na tle konkurencji tradycyjnym podejściem do produkcji wyrobów mięsnych, co powinno znaleźć swój wyraz w nazewnictwie marki. Stąd wybór – Rzeźnik z zacięciem – czytaj: rzeźnik, który lubi swoją pracę, zna się na niej i dba o najwyższą jakość serwowanych wyrobów. Robi to lepiej niż inni, bo z zacięciem – prawdziwą pasją!\nNastępnie zaprojektowaliśmy kreacje graficzne logotypów dla obu marek. Jak wyglądała praca nad nimi? Tak wspomina ją nasz Dyrektor Kreatywny, Dominik Piętoń:\nKoncepcja logo powstawała już w trakcie burz namingowych i wynikała z celów biznesowych Klienta. Założeniem było komunikowanie tego, że w tej piekarni pieczywo jest wypiekane z masy robionej na miejscu tradycyjnymi metodami, stąd prosta wręcz tradycyjna forma logo i font. Znaki graficzne zostały oparte z kolei na literce Z, która była spoiwem między tymi dwiema markami (Zakwas & Zacięcie) sąsiadującymi ze sobą w nowo powstającym centrum handlowym.\nPowstałe logotypy doskonale prezentują się ekologicznych – lnianych i papierowych torbach – idealnie wpisujących się w filozofię obu marek, a także na mockupie prezentującym logo we wnętrzu sklepu.\nEfektem pracy naszego zespołu kreatywnego jest kreacja nazwy oraz branding dla obu marek, które w pełni odzwierciedlają potrzeby biznesowe Klienta, specyfikę branży, a także unikatowość obu brandów. Finalne nazwy „Piekarnia na zakwasie” oraz „Rzeźnik z zacięciem” wraz z kreacją graficzną logotypów podkreślają tradycyjne pochodzenie wyrobów, najwyższą i bezapelacyjną jakość połączone z prawdziwą pasją do produkcji. Dzięki temu obie marki jasno komunikują swoją filozofię, wyróżniając się tym samym wśród konkurencji na rynku.\nStrategia oraz branding dla marki ‚I am BIO’\nRebranding czy repozycjonowanie? Poznaj różnicę


➤ TOSHIBA AC100-10K - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNotebook TOSHIBA AC100-10K o przekątnej ekranu 10,1 cale.\nNiestety nie znamy dokładnej ceny TOSHIBA AC100-10K, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem notebooków 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o TOSHIBA AC100-10K.\nModel karty graficznej w urządzeniu TOSHIBA AC100-10K to: Procesor graficzny GeForce® o ultramałej mocy ze zintegrowanym mobilnym procesorem internetowym NVIDIA® Tegra™ 250. Procesor o pamięci cache 1024 kB. Taktowanie procesora w produkcie wynosi 1 GHz. W urządzeniu zainstalowany jest dysk twardy o pojemności 8 GB. Notebook o wadze 0,87 kg. Notebook posiada kartę graficzną nVidia®. Prędkość dysku twardego wynosi Nie dotyczy obr/min. Maksymalna rozdzielczość matrycy w notebooku WSVGA 1024 x 600 (5:3). Przekątna ekranu w laptopie wynosi 10,1 cale.\nInstrukcja obsługi do TOSHIBA AC100-10K\nAdres www producenta http://ce.computers.toshiba-europe.com/innovation/pl/product/Toshiba-AC100-10K/1088320/toshibaShop/false/ www


Gwiazda Północy 2021 w Ełku i Prostkach - Grajewska Strona Rowerowa\nGwiazda Północy 2021 w Ełku i Prostkach\nNo i właśnie. Schłodziło się trochę i jazda teraz jest przyjemniejsza, zwłaszcza w Zawodach. Fajnie, że w Ełku czy Prostkach takie zawody się organizuje. Ostatnio kręciłem się tam w okolicach Prostek i widziałem młodych kolarzy, którzy uwijali się przy znakowaniu trasy tego wyścigu. Pięknie to wyglądało jak grupka rowerzystów wpadała i znakowali taśmą gałązki i drzewa. Byli bardzo zorganizowani. Tak trzeba młodzież mobilizować a rower, pojazd stary jak Świat, to przy obecnych trendach, myślę, że jest to pojazd przyszłości 😉 No może troszkę fantazjuję ale jest coś na rzeczy.


Zniszczyć system niesprawiedliwości – KrytykaPolityczna.pl\nFot. screen Reuters, Tvn24\nCzy morderstwo dwóch szesnastolatków w Tbilisi może doprowadzić do politycznego trzęsienia ziemi i przedterminowych wyborów w Gruzji?\nŚmierć dwóch kilkunastoletnich uczniów szkoły numer 51 w Tbilisi odbiła się szerokim echem w całej Gruzji. Do bijatyki doszło w centrum stolicy 1 grudnia zeszłego roku. Brało w niej udział dwudziestu trzech młodych ludzi, jednak sąd w Tbilisi pod koniec maja skazał na karę więzienia sprawców tylko jednego morderstwa – nie udało mu się ustalić winnych śmierci drugiego z uczniów. Podejrzewa się, że w sprawę zamieszany może być krewny pracownika prokuratury oraz syn gruzińskiego duchownego.\nBijatyki pomiędzy młodymi ludźmi w Tbilisi nie są niczym nadzwyczajnym. Na bazarach gruzińskiej stolicy powszechnie dostępne są różnego rodzaju noże i scyzoryki, którymi najpewniej zamordowano Dawida Saralidzego i Lewana Dadunaszwili. Oficjalnie prokuraturze nie udało się ustalić przyczyn śmierci młodych Gruzinów. Ostatniego dnia maja sąd w Tbilisi uznał dwóch młodych ludzi, określonych pseudonimami G.B. i G.J., winnymi umyślnego zabójstwa Lewana i skazał ich na karę więzienia (jednego na 10 lat i 6 miesięcy, a drugiego na 9 lat i 9 miesięcy). Jednocześnie zostali oni oczyszczeni z zarzutów pozbawienia życia Dawida; jedynie G.J. został skazany za usiłowanie zabójstwa. Oznaczało to ni mniej, ni więcej, że nie wiadomo, kto zabił Dawida Saralidzego. Większość osób biorących udział w incydencie odmówiła składania zeznań.\nW utrudnianie śledztwa aktywnie zaangażowany miał być pracownik prokuratury Mirza Subeliani, którego bratanek Micheil Kalandia miał być kluczowym świadkiem w sprawie oraz możliwe, że jednym ze sprawców przestępstwa. Po zakończeniu działań prokuratury Subeliani odszedł z pracy, rzekomo po to, aby nie być podejrzewanym o wpływ na nią, jednak ponoć cały czas trzymał rękę na pulsie. Niemal natychmiast po bijatyce miał się widzieć ze swoim krewnym i namawiać go do milczenia w trakcie przesłuchiwań. Jednym z uczestników bijatyki był również Dawid Menabde, syn prawosławnego duchownego, archiprezbitera Szio Menabdego (to najwyższa godność, jaką może osiągnąć prawosławny żonaty kapłan). Miał on uderzyć kilka razy Dawida Saralidzego przedmiotem w srebrnym kolorze (najpewniej nożem). Obaj – Menabde i Kalandia – w śledztwie prokuratury otrzymali status świadków, a nie oskarżonych o udział w zabójstwie. Gruzińska telewizja Rustawi 2 ujawniła fragmenty protokołu z przesłuchania jednego ze świadków (nie podano jego nazwiska), w którym miał on zeznać, że Kalandia i Menabde zaatakowali Saralidzego, jednak świadek ten wprost nie stwierdził, że użyli do tego noży.\n„Nie zabijaj mnie”\nPostępowanie prokuratury i wyrok sądu doprowadziły Zazę Saralidzego, ojca zabitego Dawida, do rozpaczliwego kroku – postanowił szukać sprawiedliwości na ulicy. Wraz z ojcem drugiego zabitego chłopaka wezwał tbilisyjczyków do udziału w proteście pod hasłem „Nie zabijaj mnie” przeciwko systemowej niesprawiedliwości w kraju. Trzecim liderem akcji był przyjaciel i krewny Saralidzego, były funkcjonariusz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w okresie rządów Micheila Saakaszwilego, Zwiad Kuprawa. Po zwolnieniu z pracy w 2013 roku (w jego ocenie ze względów politycznych) Kuprawa założył Centrum Reformy Organów Ścigania, którego celem miało być opracowanie systemowej reorganizacji policji oraz pomoc prześladowanym przez nową władzę funkcjonariuszom tej służby.\nW dniu ogłoszenia wyroku przez sąd do dymisji podał się prokurator generalny Irakli Szotadze – przed siedzibą prokuratury protestowało wtedy kilka tysięcy osób domagających się jego ustąpienia. Następnie kilkanaście tysięcy osób demonstrowało swoją solidarność z Zazą Saralidzem przed starym budynkiem parlamentu w Tbilisi. Saralidze wezwał premiera i cały rząd do ustąpienia oraz rozpisania przedterminowych wyborów. Ponadto domagał się skazania wszystkich winnych morderstwa swojego syna oraz osób, które mataczyły w śledztwie. Informował, że dwa miesiące wcześniej prosił o spotkanie z ministrem spraw wewnętrznych, jednak ten mu odmówił. Do protestujących przyjechał premier Giorgi Kwirikaszwili, który chciał zapewnić, że służby państwowe ponownie zajmą się sprawą, ale tłum nie pozwolił mu dojść do słowa. Gdy w jego stronę poleciały butelki, został ewakuowany przez swoich ochroniarzy. Saralidze zapewniał, że demonstracje nie mają charakteru politycznego, i dodawał, że będą trwały do czasu spełnienia jego żądań.\nKomisja na ratunek\nW celu rozładowania napiętej sytuacji Kwirikaszwili zapowiedział ponowne wszczęcie śledztwa w sprawie morderstwa nastolatków, tym razem pod ścisłym nadzorem ministra spraw wewnętrznych, powołanie parlamentarnej komisji śledczej w tej samej sprawie, wybór nowego prokuratora generalnego poprzez szerokie konsultacje społeczne i polityczne oraz nieograniczony dostęp rodziców zamordowanych do śledztwa.\nKomisja śledcza, w której większość mają deputowani opozycji, została powołana kilka dni później. Zbojkotowali ją deputowani Zjednoczonego Ruchu Narodowego (ZRN) byłego prezydenta Micheila Saakaszwilego, uznając, że będzie ona tylko narzędziem propagandowym władzy. Komisja rozpoczęła prace 13 czerwca.\nDemonstracje z przerwami\nPo kilku dniach protestów doszło do spotkania Zazy Saralidzego z premierem. Giorgi Kwirikaszwili powtórzył swoje zapewnienia o pełnej gotowości struktur państwa do wyjaśnienia okoliczności śmierci dwóch nastolatków. Saralidze ogłosił, że zawiesza do 10 czerwca demonstracje, dając czas rządowi na aresztowanie winnych.\nDo protestów próbowali przyłączyć się politycy opozycji, w szczególności byłej partii władzy, co wywołało niezadowolenie społeczne i negatywnie wpłynęło na frekwencję w kolejnych dniach. Ugrupowanie Micheila Saakaszwilego ma ogromny elektorat negatywny, a za jego rządów podobne sprawy zdarzały się bardzo często. Część osób zorganizowała osobną demonstrację w parku w dzielnicy Wake, aby nie stać w ramię w ramię z politykami opozycji na alei Rustawelego. – Gruzini nie chcieli zostać wykorzystani przez środowisko byłego prezydenta do przeprowadzenia kolejnej rewolucji w kraju – mówi Guram Rogawa, dziennikarz pierwszego kanału gruzińskiej telewizji publicznej. Do protestów u boku ZRN nie chciała też dołączyć liberalna Partia Republikańska, która uznała je za szczyt hipokryzji i przypominała członkom ruchu Saakaszwilego, że za ich czasów sądownictwo było w pełni podporządkowane władzy wykonawczej.\nZ protestującym Zazą Saralidzem spotkał się prezydent Giorgi Margwelaszwili. Zapewnił, że dołoży wszelkich starań, aby sprawa zabójstwa Dawida została wyjasniona, a winni ukarani. Uznał jednak, że dymisja premiera i przedterminowe wybory to przedwczesne żądania. Z Zazą Saralidzem spotkał się również patriarcha Gruzji Ilia II, który modlił się w intencji jego zamordowanego syna.\nKontrowersje wzbudził również proces wyboru nowego prokuratora generalnego. Partie opozycji, organizacje pozarządowe oraz Zaza Saralidze domagali się dymisji minister sprawiedliwości Tei Culukiani, którą oskarżali o brak rzeczywistej reformy oraz próby odpartyjnienia wymiaru sprawiedliwości i prokuratury. Premier odrzucił jednak to żądanie.\nKoniec końców prokuratura postawiła Subelianiemu zarzuty niezgłoszenia przestępstwa oraz wywierania wpływu na świadka. Subeliani został tymczasowo aresztowany. Podobny los spotkał Meraba Morczadzego, przyjaciela ojca jednego ze skazanych w procesie. Zaza Saralidze był zadowolony z tych decyzji, uznał jednak, że Subeliani powinien dostać znacznie poważniejsze zarzuty – ukrywania i niszczenia dowodów zbrodni. Dodał, że aresztowanych powinno zostać znaczenie więcej osób zamieszanych w incydent. – Po Tbilisi krążą plotki, jakoby Mirza Subeliani posiadał nagrania pokazujące złe traktowanie Wano Merabiszwilego, byłego premiera, wieloletniego ministra spraw wewnętrznych oraz prawej ręki byłego prezydenta, przez służbę więzienną – mówi Nino Lomouri, która kiedyś pracowała w kancelarii prezydenta Saakaszwilego, a obecnie jest zatrudnona w bibliotece jego imienia w Tbilisi (Merabiszwili został dwukrotnie skazany za nadużywanie władzy, w 2014 i 2016 roku). – Rząd miał się bać ujawnienia tych nagrań, dlatego zgodził się na ukręcenie całej sprawie łba. Tak Subeliani chciał chronić swojego krewniaka.\nZaza Saralidze wznowił protest w centrum Tbilisi 10 czerwca. Wezwał do dymisji ministra spraw wewnętrznych Giorgiego Gacharię oraz ocenił, że postępy w śledztwie są zbyt małe. Protest cieszył się jednak znacznie mniejszą frekwencją, głównie z powodu zaangażowania w niego polityków opozycji. Następnego dnia doszło do przepychanek pomiędzy policją a działaczami ZRN, między innymi z deputowanym Niką Melią, który wraz z kilkunastoma innymi osobami został aresztowany za zakłócanie porządku publicznego. Ponadto doszło do szamotaniny pomiędzy funkcjonariuszami policji a protestującymi w trakcie usuwania ich namiotów z alei Rustawelego w celu przywrócenia ruchu ulicznego. Tego samego dnia wieczorem, po spotkaniu z członkami komisji śledczej, Zaza Saralidze zapowiedział zawieszenie protestów na tydzień.\nMorderstwo dwóch nastolatków to niejedyna sprawa, która wstrząsnęła opinią publiczną w Gruzji w ostatnich miesiącach. Do protestów Zazy Saralidzego dołączył Malchaz Maczalikaszwili, ojciec Tamerlana zabitego przez służby specjalne w akcji przeciwko domniemanym terrorystom 26 grudnia zeszłego roku w wąwozie Pankisi w północnej Gruzji; wąwóz zamieszkują Kistowie, czyli gruzińscy Czeczeni. Ojciec zabitego twierdzi, że jego syn nie stawiał żadnego oporu w trakcie zatrzymania i nie miał nic wspólnego z terroryzmem. Domaga się skazania funkcjonariusza sił specjalnych, który pozbawił życia jego syna, oraz dymisji kierownictwa Państwowej Służby Bezpieczeństwa.\nObie sprawy są przykładem systemowych nieprawidłowości w gruzińskich organach ścigania oraz wymiarze sprawiedliwości. Taki stan rzeczy był niemal na porządku dziennym w okresie rządów Micheila Saakaszwilego. Koalicja Gruzińskie Marzenie, obejmując władzę jesienią 2012 roku, zapowiadała dogłębną reformę MSW i sądownictwa. Pomimo jednak wielu zmian prawnych, instytucjonalnych oraz osobowych w dalszym ciągu oba sektory nie są wolne od wpływów władzy wykonawczej i niejasnych powiązań polityczno-towarzyskich, co skutkuje często wyrokami zgodnymi z oczekiwaniami rządu oraz bezkarnością osób, które popełniły przestępstwa – choć skala tych zjawisk jest znacznie mniejsza. Od 2012 roku prokuratorami generalnymi były osoby ściśle powiązane z nieformalnym liderem obozu władzy i najbogatszym Gruzinem Bidziną Iwaniszwilim.\nSprawa śmierci dwóch nastolatków i obecne protesty mogą doprowadzić do poważnych wstrząsów politycznych. Jeśli się okaże, że w próbę jej zamiecenia pod dywan zaangażowani byli najwyżsi urzędnicy państwowi, tacy jak prokurator generalny, minister spraw wewnętrznych czy premier, może to oznaczać koniec władzy Gruzińskiego Marzenia i przedterminowe wybory. Dzisiaj ten scenariusz wydaje się jednak mało prawdopodobny. Trudno też wskazać, kto miałby tworzyć nowy rząd. Opozycja jest słaba, podzielona, cieszy się ograniczonym poparciem społecznym. Wydaje się, że premier oraz liderzy Gruzińskiego Marzenia osobiście nie mataczyli w sprawie śmierci Saralidzego i Dadunaszwilego, a główną rolę odgrywał Subeliani, który próbował chronić swojego krewnego. Na pewno znaczenie miał również fakt, że jednym z napastników był syn duchownego. Nad Kurą Gruzińska Cerkiew Prawosławna cieszy się ogromną estymą oraz wpływami politycznymi, lepiej więc dmuchać na zimne i nie doprowadzać do problemów na linii państwo – Kościół.\nNie jest to jedyny problem, z jakim tej wiosny musiała zmagać się partia rządząca. Najpierw wybuchły ogromne protesty w reakcji na pacyfikację przez służby specjalne dwóch nocnych klubów z muzyką elektroniczną w Tbilisi pod pretekstem walki z dealerami narkotykowymi. Protestujący domagali się między innymi liberalizacji niezwykle restrykcyjnej polityki antynarkotykowej. Następnie stolicą Gruzji wstrząsnęła kwestia niedoszłej demonstracji mniejszości seksualnych – 17 maja, w Międzynarodowym Dniu Przeciw Homofobii, Transfobii i Bifobii. Ostatnim problemem był kilkudniowy strajk kierowców stołecznego metra żądających podwyżek płac, który sparaliżował stolicę Gruzji.\n13 czerwca niespodziewanie do dymisji podał się premier Giorgi Kwirikaszwili. Uzasadniając swoją decyzję, stwierdził, że w ostatnich miesiącach miało miejsce wiele nieporozumień dotyczących kierunków działania rządu, w szczególności w sektorze gospodarczym, pomiędzy nim a Bidziną Iwaniszwilim, który wrócił do aktywnej polityki i został ponownie przewodniczącym Gruzińskiego Marzenia. Iwaniszwili, pomimo że od jesieni 2013 roku pozostawał poza formalnym życiem politycznym, wpływał na politykę GM jako szara eminencja obozu władzy. Kwirikaszwili nie wspomniał o protestach, które przetaczają się przez Gruzję od wielu tygodni, jednak z pewnością nie pozostały one bez wpływu na jego decyzję. Politycy GM coraz częściej przebąkują, że jeśli nie uda się opanować powstałego chaosu, trzeba będzie przeprowadzić przedterminowe wybory, aby uzyskać nowy mandat do rządzenia od społeczeństwa. Najbliższe tygodnie w gruzińskiej polityce zapowiadają się więc niezwykle ciekawie i gorąco.\nWojciech Wojtasiewicz – reporter, publikował m.in. w Nowej Europie Wschodniej i Polityce.


kwiecień 2015 - Wyrowerowani\nWyjazd wakacyjny do Karpacza\nPosted on 27 kwietnia 2015 by Wojciech\nWyjazd na wczasy jest dla wielu najważniejszym punktem roku. To właśnie wtedy możemy odpocząć po ciężkiej pracy i zregenerować swój organizm. Jest to rzecz ogromnie ważne, bo przecież właśnie przez przemęczenie jesteśmy zagrożeni wieloma chorobami. Przeważnie związane są one z… Continue Reading →\nTurystyka\tkarpacz, turystyka\nUrządzanie niewielkiego mieszkania może być dość trudne. Przede wszystkim ze względu na małą powierzchnię, którą przecież trzeba będzie w jakiś sposób urządzić. Dlatego nie jedna już osoba miała zagwozdkę jak rozplanować wszystkie pomieszczenia, aby wydawały się one większe niż są… Continue Reading →\nDom i ogród\tmieszkanie, salon\nSzkolenia z zakresu bezpieczeństwa należą do jednych z najważniejszych. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że pozwalają one uchronić się przed przykrymi konsekwencjami wypadków lub w ogóle zapobiec ich powstaniu. Dlatego tak duży nacisk kładzie się akurat na bezpieczeństwo. Same… Continue Reading →\nEdukacja i nauka\tbezpieczestwo, bhp, szkolenia\nNowoczesne i tanie aranżacje\nNowoczesne mieszkania to powoli standard. Coraz więcej osób odchodzi od staroświeckich projektów wnętrz, które niestety nie wyglądały zbyt dobrze. Przede wszystkim cechowały się sporym nagromadzeniem rzeczy, które powodowały, że wnętrze stawało się mniejsze. Dzisiaj zależy nam na tym, aby były… Continue Reading →\nDom i ogród\tmeble, remont\nRealizacja inwestycji budowlanej jest jedną z tych rzeczy, której spełnienie jest dość trudne. Wymaga to uzyskania zgody wielu organów i przez cały ten okres konieczne jest, aby wykonywać pracę zgodnie z obowiązującym prawem. Na drodze inwestycjom mogą stać też inne… Continue Reading →\nNieruchomości\tbudowa, geodezja, nieruchomości\nNiektóre wiekowe domy mają całkiem poważne problemy z utrzymywaniem właściwej temperatury. Jest to spowodowane przede wszystkim tym, że jest to stare budownictwo, które nie kładło takiego nacisku na termoizolację. W obecnych czasach te standard są wyższe i korzystamy z materiałów,… Continue Reading →\nDom i ogród\tdom, okna, wymiana\nWakacje nad brzegiem jeziora\nWakacje to nic innego jak czas, który przeznaczony jest na odpoczynek dla całej rodziny. Jeżeli więc nie mieliśmy innej okazji do tego, aby razem wyjechać na urlop to powinniśmy poświęcić właśnie ten czas. Dzięki temu będziemy mogli zacieśnić więzy rodzinne,… Continue Reading →\nTurystyka\tjezioro, wakacje\nEra kodów kreskowych\nPosted on 23 kwietnia 2015 by Piotr\nKażdy produkt, który możecie kupić w jakimkolwiek sklepie posiada swój własny numer, który nazywa się kodem kreskowym. Dzięki nim można rozróżnić produkt, sprawdzić co to jest za produkt, sprawdzić jego cenę.\nInternet i komputery\takcesoria do e papierosów, aplikacja, czytnik kodów kreskowych, kod, kod kreskowy, sklep, zakupy, zeskanować\nZdrowa i wartościowa włoska pizza\nPosted on 22 kwietnia 2015 by Grzesiek\nWiele osób deklaruje się, że ich ulubionym rodzajem kuchni jest włoska. Są to potrawy, które znane są każdemu. Do najbardziej popularnych zaliczyć możemy pizzę oraz pasty (np. spaghetti). Skąd tak ogromna popularność tych dań w Polsce, która nie ma niczego… Continue Reading →\nRozrywka\tjedzenie, pizza\nKobiecy ekwipunek – czyli co kryje kosmetyczka\nPosted on 9 kwietnia 2015 by Piotr\nŻeby wyglądać pięknie i młodo w każdym wieku, trzeba zadbać o siebie odpowiednio wcześnie. Oprócz prawidłowego odżywiania, opartego na warzywach, owocach oraz zbilansowanym białku, ważne jest także uprawianie jakiegokolwiek sportu. Może to być nordic walking, jazda na rowerze czy pływanie.… Continue Reading →\nZdrowie i uroda\tkosmetyki, krem, krem liftingujący pod oczy, krem pod oczy


Czy nadchodzą ciężkie czasy dla branży spożywczej? - ZPF\n– Tylko w pierwszej połowie roku w sądach gospodarczych ogłoszono 12 upadłości producentów art. spożywczych, w całym 2016 roku blisko 40. Z pewnością będą kolejne. W tym kontekście niepokoi fakt ponad 23 proc. firm będących w bardzo słabej kondycji na rynku, tak wysoki odsetek może skutkować znacznie wyższą liczbą upadłości, nie tylko w tym roku lecz także w przyszłym i kolejnych latach –zaznacza Tomasz Starzyk z Bisnode Polska. – Analizy dokonano w oparciu o badanie na ponad 3,8 tys. firm z sektora produkcji artykułów spożywczych – dodaje.\n* Na ocenę kondycji finansowej firm związanych z produkcją żywności bezpośredni wpływ miały takie wskaźniki jak płynność, wysokość zadłużenia i rentowność. – Dodatkowo wzięta została pod uwagę zdolność finansowa podmiotu, poziom zarejestrowanych, przeterminowanych płatności, zarejestrowane wnioski z sądów gospodarczych o upadłość lub postępowanie naprawcze, ogłoszenie upadłości, rozpoczęcie procesu likwidacji oraz negatywne sygnały prasowe.


Noclegi Sopot | W Chorzowie\n« Miejsca na zielone szkoły\nNad polskie morze co roku cały czas zjeżdża się wielu turystów z Polski oraz innych krajów. Jedną z miejscowości która cieszy się wielką popularnością jest Sopot. To tutaj na turystów czeka wiele atrakcji. Nie chodzi tutaj tylko o molo, plaże, czy czysta wodę, ale przede wszystkim o imprezy, festiwale jakie się tutaj odbywają. Sopot jest bardzo ekskluzywnym kurortem nad Morzem Bałtyckim. Regiony tego miasta są bardzo piękne, a ceny nie należą do tych najdroższych. Wybierając się tutaj musimy oczywiście zarezerwować nocleg. Nie ma tutaj największego problemu. Baza noclegowa jest doskonale rozwinięta. Dzięki temu każdy z nas może zarezerwować takie miejsce noclegowe na jakie go stać. Baza noclegowa w Sopocie to głównie hotele, apartamenty, ośrodki wypoczynkowe, kwatery prywatne, pensjonaty czy domki letniskowe znajdujące się blisko morza. Wielkim zainteresowaniem cieszą się apartamenty. Są one tutaj ekskluzywne i nie są zbyt drogie. Przekonują się o tym oczywiście osoby, które z takiego noclegu skorzystały.\nTanie noclegi w górskich okolicach\nBukowina tatrzańska noclegi Noclegi w Bukownie Tatrzańskiej. Bukowina Tatrzańska to wieś położona w...\nCiekawe i atrakcyjne miejsca noclegowe Dzisiejsza turystyka oferuje nam wiele fantastycznych rozwiązań i daje nam...\nKwatery prywatne – tanie, wygodne, dobrze zlokalizowane Nie każdy ma wystarczającą ilość pieniędzy na to, aby móc...\nPosted in Port Lotniczy | Tagged osoba\nDroga turystyka kwalifikowana 20 marca 2014\nAby możliwe było wyruszenie w taką turystyczną podróż połączoną ze sportowymi wyczynami, trzeba mieć odpowiedni sprzęt. To właśnie jest najdroższe w uprawianiu tej turystyki. W końcu, potrzebny jest naprawdę dobry …


Katalog Monet - Kategoria: Żetony pamiątkowe - Zdjęcie: 1 cepr - DOM SYBIRAKA - Internetowy Katalog Monet\n1 cepr - DOM SYBIRAKA\nStylizowany GRYF lejący wodę z dzbanka, poniżej napis w poziomie: 1 CEPR, u góry półkolem napis: CENTRUM EDUKACJI I PROMOCJI REGIONU.\n"DOM SYBIRAKA" w Szymbarku, u góry półkolem napis: DOM SYBIRAKA, u dołu półkolem napis: SZYMBARK.\nWybito również monetę 1 CEPR z innym wizerunkiem - "Dom do góry nogami".\nNajwiększe zdumienie, wręcz niedowierzanie zwiedzających, wzbudza Dom Sybiraka, czyli drewniany dom przywieziony spod Irkucka i na nowo złożony w Szymbarku! Znany polski podróżnik Roman Koperski , podczas jednej ze swych wypraw na Syberię, usłyszał cichą prośbę tamtejszych rodaków, potomków zesłańców syberyjskich, by przywiózł im z Polski jakąś pamiątkę, „kawałek Ojczyzny”.\nW szymbarskim Danmarze Koperski zauważył wyrzeźbione w drewnie godło z wizerunkiem marszałka Józefa Piłsudskiego, z napisem Bóg-Honor-Ojczyzna. Właściciel Danmaru, gdy się dowiedział w czym rzecz, podarował to godło rodakom. Byli bardzo wdzięczni i wzruszeni. Pan Koperski opowiedział im o szymbarskiej firmie, budującej domy z drewna, nawiązujące swym stylem do tradycyjnego budownictwa polskiego.\nOkazało się, że Polacy z Zapleskina marzą o zbudowaniu świetlicy w polskim stylu. Właściciel Danmaru, zachwycony tą ideą, podarował im projekt. W odruchu wdzięczności podarowali Polakom w kraju najstarszy dom w tej części Syberii, budowany przez naszych osiemnastowiecznych zesłańców. Chcieli, by stanął w Szymbarku, gdzie króluje polskie drewno i tradycyjny polski dom. Na Kaszubach, skąd wywodzili się konfederaci barscy – żołnierze marszałka Michała Lniskiego i posła na Sejm Rzeczypospolitej Józefa Wybickiego, obrońcy Wawelu w roku 1772, jedni z pierwszych w historii Polski zesłańców syberyjskich. Niech ten dom przypomina nam nieustannie, że na bezkresnej Syberii żyją cały czas nasi rodacy. Nasz Sybirak tak wita gości: Rodacy, którzy tu przybyliście!\nZostał rozebrany w taki sposób, by nie uszkodzić i nie zatracić najmniejszych nawet detali. Mimo piętrzących się przeszkód, przwieżliśmy dom do Szymbarka, a tu ponownie, z wielkim pietyzmem, złożyliśmy go. Został nazwany Sybirakiem. Pod tą nazwą znany jest już w całej Polsce. Wejdźcie do Sybiraka, pomyślcie o naszych rodakach, którzy od czasów króla Stanisława Leszczyńskiego byli wywożeni sybirskim szlakiem, o którym pisał Adam Mickiewicz w narodowym dramacie Dziady cz. III, który malował Jacek Malczewski. Cóz więcej można dodać do tych słów? Musisz wejść do Sybiraka!\nTuż obok rozciąga się między brzozami model sowieckiego łagra, zbudowany według schematu narysowanego przez grupę Borowiczan – powojennych zesłańców AK. W takim obiekcie jak nasz mieściły się 144 osoby, od słupa do słupa spano dziesiątkami w tzw. Szychtach. Na jedną osobe przypadało półtora deski. Jeśli ktoś nie wytrzymywał tych warunków, na jego miejsce pojawiał się ktoś inny.\nU nas mnoga ludlej… - mawiali sowieci za swoim wodzem… Atrapa pieca grzewczego była także imitacją w tamtej rzeczywistości, gdyż zesłańcom nie dawano drewna na opał.\nW łagrze zadawano im dodatkowe katusze, nieustannie powtarzając, że są „wrogami ludu”. Zdjęcia znajdujące się wewnątrz łagru są unikatami, polecamy je szczególnej uwadze. W ustawionych w pobliżu wagonach doczepionych do lokomotywy będziemy się mogli zamyślić nad dalszym, najokrutniejszym okresem sybirskiej epopei – losem setek tysięcy rodaków, wyrwanych wczesnym rankiem ze snu i wywiezionych brutalnie całymi rodzinami w nieznane przez pretorianów Stalina.\nFotografia: CENTRUM EDUKACJI I PROMOCJI REGIONU.


pseven 05 Lis 2018 16:48 573 0\n#1 05 Lis 2018 16:48\nKD233 to nowa płytka prototypowa chińskiej firmy Kendryte.\nKompatybilność płytki obejmuje system FreeRTOS. Szczegółowe informacje na temat kompatybilności na stronie producenta. Płytka posiada 6+2 (2 dla podsystemu AI) MB pamięci SRAM (zintegrowane w układzie K210) i 128Mb pamięci SPI NOR (flash). Rolę pamięci masowej pełnić może karta pamięci typu micro SD.\nPłytka posiada: port USB typu C (wirtualny port COM i zasilanie), liniowe wyjście dźwięku (mini jack) oraz wyprowadzenia interfejsów, takich jak: DVP, audio (8 wejść mikrofonowych), UART, I2C, SPI, I2S, GPIO.\nOprócz tego na płytce znajdują się: złącze karty pamięci typu micro SD, wyświetlacz TFT LCD i programowalna dioda LED RGB.\nIlość informacji na stronie produktu w chwili pisania artykułu była ograniczona. Wymiary i waga nie zostały podane. Napięcie zasilania - 5V. Typowy pobór prądu nie został podany. Chłodzenie odbywa się w sposób pasywny. Zakres temperatur użytkowania, zakres wilgotności względnej, odporność na drgania i wstrząsy nie zostały określone.\nWięcej informacji na temat KD233 znaleźć można na stronie produktu.\nPłytkę kupić można m.in. w internetowym sklepie analoglamb.com. Cena płytki wynosi 49,99 dolara (ok. 189 zł) nie uwzględniając kosztów wysyłki. Dla porównania inne płytki z RISV-V, takie jak HiFive Unleashed i GAPUINO GAP8 kosztują odpowiednio 999 i 229 dolarów amerykańskich (ok. 3777 i 865 zł).\nPodobne tematy KD233 - płytka prototypowa z 2-rdzeniowym RISC-V i KPU za 50 dolarów


Until Trevor EPUB — BodogLife.EU\nUntil Trevor EPUB\nLiteratura obyczajowaReynolds Aurora Rose\nJak pobrać Until Trevor EPUB?\nTytuł Until Trevor EPUB jest dostępny w wersji: PDF, DOC, MP3, EPUB, MOBI\nNatty i Sean Wainwright są szczęśliwym małżeństwem. Ojciec Święty wskazuje wiernym, że Eucharystia jest czymś najcenniejszym, co Kościół posiada na drogach swej długiej historii. Jest ona cenną pomocą dla studentów uczęszczających na lektorat języka niemieckiego, maturzystów, słuchaczy szkół językowych i samouków. Ale absolutnie nie śmiejemy się z Was, drodzy uczniowie! Śmiejemy i cieszymy się razem z Wami, że Wy już więcej takich błędów nie zrobicie! Jak mówią niemieckie przysłowia: „Aus Fehlern wird man klug” („człowiek uczy się na błędach“) i „Eines anderen Fehler sind ein guter Lehrer” („błędy innych są dobrym nauczycielem“). Jaki mroczny sekret skrywa? Czy po latach potrafi się z niego wyzwolić. Za sprawą Eliasza Szyry, Żyda z pobliskich Bujwidz, znajdzie się w sytuacji granicznej, która zburzy jej cały uporządkowany świat. „W tym wyzwanie” – dodaje przewrotnie. Niezwykła książka” – Tatiana Cichocka, dziennikarka miesięcznika „Zwierciadło”. Ale Daisy nie chciała wysiąść z auta. Fragmentu e-booka „SEKSwirówka” pt. Wstyd przyznać, ale i łzy mi się zakręciły. Większość prac naukowych ma charakter opisowy – bez próby pogłębionej analizy teoretycznej. Autorka prezentuje przewrotne pomysły fabularne i świat, który nie jest piękną krainą magii, ale często smutną i demoniczną rzeczywistością. W miarę jak śledztwo zatacza coraz szersze kręgi, na jaw wychodzą przestępstwa sprzed 27 lat dotyczące porwań dzieci. W dżungli czai się zło i ktoś musi wreszcie zrobić z tym porządek. Jeżeli rozchodzi się o samo uniwersum, to autorce nadal nie udaje się, nie marnować jego potencjału. Sędzia Anna Maria Wesołowska ukazuje ich przyczyny i konsekwencje, chce czytelników sprowokować do dyskusji i działania. Sny, w których wdowa odgrywa główną rolę. Atlanta to miasto dręczone przez magiczne problemy…Europejscy zmiennokształtni, którzy kiedyś przechytrzyli Władcę Bestii, poprosili go, by rozstrzygnął spór. Zabawna i wciągająca historia uroczego hultaja. Zbiór zawiera utwory: „Złota dola”, „Na Wigilię”, „W noc grudniową”, „Znachor”, „Myśl”, „Południca”, „Czarny chleb”, „Jezioro”, „Kolega Szoll”, „Pierścień”, „Starzec”, „Pierwsza kula” i „Jedna noga”. W latach 1994–1997 był szefem Protokołu Dyplomatycznego MSZ za prezydentury Lecha Wałęsy i Aleksandra Kwaśniewskiego. Podobnie jak Tołstoj, Smilevski decyduje się na używanie prostych słów, które łączy potem w sposób niepowtarzalny, tworząc tym samym wyraziste i kompletne obrazy, idee i uczucia” – „The Jewish Daily Forward” „Skomplikowana, inteligentna, wspaniałe dzieło wyobrazi; Siostra Zygmunta Freuda jest doskonałym przykładem na to, w jaki sposób fikcja literacka może zadać pewne istotne pytania, których historia nie może lub nie ośmieli się postawić” – Alberto Manguel, „El Pais” „Silna, wielowarstwowa, obsesyjna jak u José Saramago” – „La Repubblica”. Mayte wspomina go jako znakomitego przyjaciela, czułego i wspaniałego męża, opisuje ich wielogodzinne rozmowy, poruszające wyznania, ich zaręczyny i perfekcyjnie przygotowany przez Prince’a ślub. Czy nowe wydarzenia sprawią, że tajemnice sprzed lat wreszcie zostaną wyjaśnione? Jak starsza aspirant Agata Górska i komisarz Sławek Tomczyk poradzą sobie z kolejnymi zbrodniami? I wreszcie – czy policjantom emocjonalnie zaangażowanym w śledztwo uda się zachować zimną krew?. W Namibii biwakowali na pustyni, nasłuchując, czy nie krążą wokół nich dzikie zwierzęta. Teraz mam inspirację do poszukiwania kolejnych książek autorki. Książka przeznaczona jest zarówno dla osób rozpoczynających naukę niemieckiego, jak i dla tych, które chcą sobie przypomnieć lub utrwalić reguły posługiwania się tym językiem. Ubiera się w eleganckie garsonki. Tajemnicza i piękna Lilja podbija jego serce, lecz aby ją zdobyć, Ulfar musi stawić czoło mieszkańcom miasta wrogo nastawionym do obcych. Życie toczy się między pracą przy żniwach, odpustem i wieczorami przy piwie w miejscowym barze. Krótka wiadomość przywołuje demony przeszłości. Ally zawsze czuła bliskość z Pa Saltą - oprócz silnej więzi córka-ojciec, zbliżała ich do siebie także wspólna pasja czyli miłość do żeglarstwa. Tuż po upadku reżimu Czerwonych Khmerów, na początku 1979 roku, Zbigniew Domarańczyk przekracza granicę zamkniętej od czterech lat, umęczonej i straumatyzowanej Kambodży. obrazić można na wiele sposobów, a w taki sposób ma się w poważaniu fanów. Jego śmierć była efektem samobójczego skoku z szóstego piętra wieżowca. – psychologicznej, ekonomicznej, lifestyle’owej – ale największą zaletą powieści są postaci, do których z miejsca się przywiązujemy. Cieszę się, że autor tym razem postawił na coś innego, powiedziałabym że bardziej dojrzałego i rodzinnego. Szansą ucieczki może być tylko eliminacja Lunga, ale za jaką cenę?. Z przyjemnością przeczytają tę książkę ludzie zafascynowani urokiem Beskidu Niskiego, gdyż znajdą zapewne w niej wiele bliskich swoim wrażeń i emocji. MVP sezonu zasadniczego 2007/08 oraz MVP finałów 2008/09 i 2009/10, kiedy to wraz z Jeziorowcami zdobył swój czwarty i piąty mistrzowski pierścień.\nAustralijczyk szczerze i bezkompromisowo, jak to ma w zwyczaju, opisuje fascynujące kulisy drapieżnego świata Formuły 1. Książka uświadamia nam jak niebezpieczni i nieobliczalni potrafią być ludzie oraz jakie okropne skutki przynoszą kłamstwa i tajemnice. To książka dla tych, którzy przestali kochać to, co robią. Slade postawił sobie za cel obnażenie niekompetencji biura matrymonialnego Happy Ending i udowodnienie, że Kate jest oszustką, bezwzględnie wykorzystującą ludzkie emocje, naiwność i samotność. Ale co się dzieje, gdy luksus przez duże L przysłoni inne wartości? A ukochany, dbający o rodzinę mąż nagle zainteresuje się inną kobietą?Joanna niespodziewanie musi stawić czoło pełnej dramatyzmu sytuacji, która może doprowadzić do tragedii jej małżeństwo i trójkę dorastających dzieci. wydarzeń gąsawskich z 1227 roku. Ale też poczucie winy i ból. Także dziś lepiej zna go Anglia niż Polska, za którą tęsknił pół życia i której dedykował większość utworów. Książka jest osobistą podróżą przez różne czasy życia oraz światy postrzegane zmysłami i niewidzialne. Rozsmakuj się w batonach, czekoladkach i cukierkach. Przez ręce krakowskich „oprawców” przeszły przez lata istnienia zakładu dzieła o znaczącej wartości, na przykład Renoira, którego oprawy pilnowało… trzech uzbrojonych ochroniarzy. Monografia składa się z ośmiu rozdziałów. Na szczęście dla czytelnika, kołdra ta bywa czasem zbyt krótka. ryngrafy, srebrne łyżeczki, cukiernice czy monety kolekcjonerskie. Dziwna pogoda to cztery, klimatyczne opowiadania, w których owszem – jest groza, leje się krew, zło wyziera z wszelkich możliwych zakamarków, a ludzie ulegają najgorszym z popędów, ale i tak tematem przewodnim jest. Nie tylko przedstawia ogólne zjawiska zachodzące w międzywojniu w Staszowie i okolicach, lecz także przypomina wiele osób, które tworzyły tę historię – zaprezentowano bardzo wiele nazwisk staszowskich Żydów działających w poszczególnych organizacjach czy wykonujących najróżniejsze zawody. A wszystko to poparte ilustracjami. Z nas nie zrobicie niewolników, jesteśmy urodzonymi zabójcami. Opowiada o wymogach żelaznej dyscypliny, która często brutalna i bezwzględna eliminuje jednostki słabe fizycznie i psychicznie, tworzy żołnierza twardego i gotowego do wykonania każdego zadania, ale też spaja i cementuje ludzi w jeden sprawny twór – Legię Cudzoziemską. zaawansowane podstawy zarządzania ludźmi, zwykle niedostrzegane lub pomijane w podręcznikach lub artykułach. Zjawiska te, które w życiu Kościoła nieustannie się powtarzają i powtarzać muszą, bo w nich objawia się najświetniej jego siła uświęcająca, musiały też naturalnym biegiem rzeczy stać się przedmiotem kościelnej nauki, i zrodzić teorię życia mistycznego, zbudowaną na podstawie rzeczywistości” – fragment. Jednak pewnego dnia wszystko rozsypuje się jak domek z kart. Kiedy dawny związek ponownie ożywa, Aldona z optymizmem patrzy w przyszłość. „A Lodge in the Wilderness” (1906) is a quasi-novel about an imaginary conference arranged by a multi-millionaire, Francis Carey, at a lodge, Musuru, located on the East Kenyan Plateau some 9000 feet above sea level, to discuss Empire. Tragiczne wydarzenia splatają się z wewnętrznymi dramatami mieszkańców, którzy odkrywają w końcu przerażającą prawdę dotyczącą piromana. Z katowickim smogiem, zatłoczonymi ulicami i pluchą zamiast puchowej warstwy rozkosznego śniegu. Od 1997 roku międzynarodowy koordynator Karty ’97 – białoruskiej inicjatywy obywatelskiej na rzecz obrony praw człowieka. Zaintrygowany Alessandro postanawia więc zostać dłużej, by się o tym przekonać…. Może być również pomocna studentom studiów nauczycielskich, psychologii i socjologii. To także historia demaskująca prawdziwe oblicze firm zajmujących się produkcją i dystrybucją komputerowych gier, które uzależniają i odrywają od realnego życia. Siebie nawzajem” – fragment powieści. Nie wie, że Darcy ma swoje tajemnice. Czy jej los odmienił się? Czy udało jej się osiągnąć spokój ducha i wygrać z mężem katem?. Pisarz, który o miłości pisze jak mało kto. Peter May jest pisarzem oraz scenarzystą urodzonym w Glasgow. Główna bohaterka, Charlotte Silver, to kobieta dążąca do celu, mimo wszelkich niepowodzeń. Te słowa wypowiedziane przez samego Jezusa usłyszała w swoim sercu SARAH YOUNG, pisarka chrześcijańska, w czasie modlitwy. 1977) – jeden z najbardziej uznanych pisarzy amerykańskich średniego pokolenia. Rodziny Wilde’ów i Fortinów od trzech pokoleń dzieli waśń rodowa. Ma też temperament, który żadnego mężczyzny nie pozostawia obojętnym. Ludzkość uwięziona w potrzasku między walczącymi upiorami staje się bezsilna i skazana na zagładę. Kto przeczytał jedną książkę tej autorki, w zasadzie przeczytał wszystkie. Nie jest to jednak koniec jego cierpień, wkrótce bowiem umiera mu też matka. Opowieść o ucieczce z rąk śmierci, niezłomnej wierze, pracowitości i pragnieniu zadośćuczynienia za to, co dał mu los. Książka świetnie wyjaśnia także mechanizm uzależnień w seksie” – Zbigniew Izdebski O Autorach:ANDRZEJ GRYŻEWSKI – psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT), seksuolog, psycholog, certyfikowany edukator seksualny.\nMiesiąc w Normandii Ebook\nInternal Security (January-June) Vol. 8/1/2016 EPUB\nSiła duetów. Jak relacje rozbudzają kreatywność MOBI\nMacedonia. W sercu Bałkanów DOC\nGrand Theft Auto: Episodes from Liberty City - poradnik do gry EPUB\nKrytyka teorii praw człowieka w filozofii Fryderyka Nietzschego MP3\nAndrzej Sarwa - dorobek i osiągnięcia w 40. rocznicę pracy twórczej PDF\nWstęp do geometrii różniczkowej Audiobook\nPoskromienie złośnicy. Dziewczyna jak ocet PDF\nC# 6.0. Księga przepisów MOBI\n12-tygodniowy rok EPUB\nCash. Autobiografia EPUB\nJuż dłużej nie wytrzymam! Realne spojrzenie na kryzys małżeński EPUB\nPrince of Persia: Zapomniane Piaski - poradnik do gry DOC\nNa wybrzeżu Amalfi Ebook\nWładza słowa MOBI\nStatystyka dla geografów MP3\nTom Clancy's Ghost Recon: Desert Siege - poradnik do gry PDF\nWojna, miłość, zdrada Audiobook\nMemento Mori - poradnik do gry DOC\nŚniadanie na skale MOBI\nNiesłuszne skazania - przyczyny i skutki PDF\nInnowacje na rynkach finansowych MOBI\nDiego Simeone. Pogromca gwiazd Audiobook\nLeśna Różyczka. Tom 6. Droga do wolności PDF\nOddech. Oddychaj świadomie, żyj pełniej MP3


Internet satelitarny bez zabezpieczeń zagraża statkom i samolotom - GospodarkaMorska.pl\nStrona główna MW, służby morskie Internet satelitarny bez zabezpieczeń zagraża statkom i samolotom\nfot. James Pavur\nUsługi łączności satelitarnej z internetem, które od wielu lat nie są prawidłowo zabezpieczane, zagrażają statkom i samolotom - alarmuje naukowiec z Oksfordu James Pavur. Wyniki swoich badań przedstawił na konferencji Black Hat poświęconej cyberbezpieczeństwu.\nWedług oksfordzkiego badacza usługi satelitarnej łączności z internetem zawierają często podatności, które można datować nawet ponad dziesięć lat wstecz. Pozwalają one potencjalnym atakującym podsłuchiwać komunikację oraz przechwytywać przesyłane dane.\nW prowadzonych przez siebie badaniach Pavur w ciągu minionych kilku lat obserwował 18 satelitów wykorzystywanych do zapewniania łączności internetowej. Udało mu się przechwycić sygnał ze wszystkich, co oznacza, że mógł w ten sposób ingerować w komunikację użytkowników usług internetowych na lądzie, ale także tych, które dostarczane są na statki morskie, czy samoloty. Obszar możliwej ingerencji w łączność zdaniem eksperta wynosi około 100 mln kilometrów kwadratowych i rozciąga się od Stanów Zjednoczonych i Karaibów po Chiny oraz Indie.\nBadaczowi udało się m.in. przechwycić mapy nawigacyjne statków, komunikację prawnika z Hiszpanii z jego klientem nt. prowadzonej sprawy sądowej, zresetowane hasło dostępowe do sieci jachtu należącego do greckiego miliardera, a także komunikację z egipskiego tankowca nt. błędów w działaniu sprzętu na statku (wraz z numerem i serią paszportu inżyniera oddelegowanego do naprawy usterki).\nŁącznie Pavur przechwycił ponad 4 terabajty danych z 18 satelitów. Na przestrzeni czasu prowadzenia swoich badań, naukowiec zdołał również zmniejszyć koszty operacyjne ingerencji w komunikację satelitarną z 50 tys. dolarów do zaledwie 300 USD.\nSprzęt, który badacz wykorzystywał w swoich działaniach, to tuner pozwalający na odbiór telewizji satelitarnej z komputera, a także antena satelitarna, jaką zwykło się umieszczać na ścianach nieruchomości celem dostępu do usług radiowo-telewizyjnych. Naukowiec posługiwał się również publicznie dostępnymi informacjami na temat lokalizacji satelitów geostacjonarnych wykorzystywanych do łączności z internetem.\nBłękitna technologia – projekt BlueBioTECH realizowany na Uniwersytecie Gdańskim 29.07.2020


Azteckie bóstwa deszczu i wody i naczynia pełne bijących serc – Szuflada.net\nJak dowodzi moja ulubiona prekolumbijska logika – każdy powód jest dobry, żeby złożyć ofiarę z ludzi. Najlepiej taką porządnie okadzoną i w odpowiedni sposób celebrowaną. Podobno życie polega na celebracji – a nikt tak nie doprowadził jej do perfekcji, jak Aztekowie. W ostatnim odcinku poznaliśmy Pana Ognia i Czasu Xiuhtecuhtli, więc dla przeciwwagi pora teraz na bóstwa deszczu i wody. Głównym bogiem, rządzącym wodą i opadami, był potężny Tlalok. Co ciekawe, jego imię oznacza dosłownie „Ten, Który Jest Zrobiony z Ziemi” bądź „Ten, Który Jest Ucieleśnieniem Ziemi”. Popularnością dorównywał co najmniej Tezcatlipoce i Quetzalcoatlowi, a to z jednego prozaicznego powodu – życie Azteków było uzależnione od opadów, które kończyły spiekotę pory suchej i powodowały wzrost kiełkujących roślin. Podobno Tlalok posiadał cudowne spichlerze we wnętrzu gór i ziemi, skąd pochodziły deszcze. Jego atrybutami były wyżłobione pierścienie wokół oczu, obnażone kły, które tylko czekały, żeby wbić się w jeszcze bijące serca, oraz błyskawica, którą trzymał w dłoni razem z naczyniem wypełnionym wodą. Tlalok był więc również patronem burzy i piorunów.\nCzęstotliwość opadów w kraju Azteków wpływała nawet na sytuację polityczną, że o społecznej nie wspomnę. Brak wody doprowadzał do przewlekłej suszy, która niszczyła zbiory, jej nadmiar natomiast sprowadzał katastrofalne w skutkach powodzie. W każdym z tych wypadków na Indian padał cień głodu. Żeby zatem zapobiec najgorszemu, wyznawcy składali Tlalokowi częste ofiary z ludzi – szczególnie w trakcie pory deszczowej i na progu okresu opadów. Podobno żarłoczny Tlalok gustował w małych dzieciach. Licznie mordowano je więc w jaskiniach i na niedostępnych szczytach górskich. Na jednym z nich odkryto pozostałości po świątyni Tlaloka. Jego główne sanktuarium znajdowało się jednak w samym centrum imperium, na piramidzie w Tenochtitlanie.\nChalchiuhtlicue – kochanka Tlaloka\nCudowny Tlalok nie był osamotniony w swoim pożytecznym dziele nawadniania świata Azteków. Partnerowała mu ponętna Chalchiuhtlicue, której imię oznacza „Ta w Jadeitowej Spódnicy”, opiekunka wód powierzchniowych i narodzin. Zwracano się do niej, kiedy na świat przychodziły dzieci, żeby obmyła je z nieczystości rodziców. Innymi słowy, bogini zajmowała się chrztem. Można było ją spotkać w rzekach, morzach i jeziorach. Była też matką boga księżyca – Tecciztecalta, zwykle przedstawianego jako starszego mężczyznę, dźwigającego ogromną muszlę na plecach.\nZ Chalchiuhtlicue wiąże się również legenda o wielkim potopie. Bogini wywołała 52 lata deszczu. Ludzie zostali zamienieni w ryby, a bogowie mogli przemieszczać się między światami tylko dzięki ogromnemu mostowi, który Chalchiuhtlicue zbudowała wyłącznie dla wybranych. Pozostali mogli jedynie pomarzyć o odwiedzeniu zalanej powodzią Ziemi.\nZwiązek Tlaloka i Chalchiuhtlicue inaugurowano ponownie podczas święta Etzalcualiztli, w całości poświęconego bóstwom deszczu i wody. Wówczas na progu pory deszczowej wybierano najpiękniejszą kobietę z pojmanych przez azteckich wojowników niewolnic. W przystrojonym jadeitem stroju brała ślub z mężczyzną, który reprezentował Tlaloka i zawsze chodził ubrany w jego strój. Para zamieszkiwała razem, ale ich pozornie szczęśliwa hierogamia nie trwała zbyt długo. Oboje mieli być złożeni w ofierze. Później ich ciała wrzucano do specjalnego spichlerza, gdzie pozwalano im się rozkładać w gorącym słońcu Meksyku. Święcie wierzono przy tym, że ten związek, przypieczętowany gwałtowną śmiercią, kupował całej społeczności przychylność Tlaloka i Chalchiuhtlicue.\nA skoro już o świętach mowa – najwyższa pora przejść do składania prawdziwych ofiar. Etzalcualiztli oznacza miesiąc jedzenia etzalli, czyli popularnej azteckiej potrawy, składającej się z kukurydzy i fasoli. Główną rolę w tym święcie grali kapłani. Zanim rozpoczął się cały ceremoniał, udawali się po trzcinę do miejscowości Citlaltepec. Co ciekawe, gdy wracali z nią do świątyni, zgodnie ze zwyczajem mieli prawo bezkarnie okraść z całego dobytku napotkanych przechodniów. Dla wiernych była to wystarczająca motywacja, żeby im nie przeszkadzać.\nZ trzciny kapłani wyplatali maty i siedziska, a potem zbierali się w jednym pomieszczeniu i rozpoczynali post, trwający cztery dni i cztery noce. W jego kulminacyjnym momencie rytualnie upuszczali sobie krew, nacinając swoje uszy i twarze. Następnie kąpali się i w uroczystej procesji udawali się nad jezioro, do miejsca, w którym mieściły się cztery ayauhcalii, czyli rytualne domy mgły, zbudowane na osiach czterech kierunków świata. Spędzali jakiś czas w każdym z tych domów, trzęsąc się z przejmującego zimna. Rozbierali się bowiem do naga – jaką mieliby przyjemność w rytuałach bez odpowiedniej dawki masochizmu? Jakby tego było mało, na zakończenie rzucali się do wody, trzepocząc rękami i głośno naśladując odgłosy wodnego ptactwa. Podobno krzyki ptaków sprowadzały deszcz.\nNa szczęście zmęczeni i zziębnięci kapłani mogli wrócić do świątyni, gdzie kładli się na wyplecionych wcześniej matach i zapadali w sen. Mieli czas aż do południa. Wtedy kończyli post i jedli, przyzwalając tym samym wiernym na radosne świętowanie przy obfitym posiłku z masy kukurydzianej i fasoli: etzalli.\nGorące serca w kauczukowych naczyniach\nDruga część obchodów święta Etzalcualiztli odbywała się w świątyni boga deszczu, Tlaloka. Na tych samych plecionych matach kapłani układali dary ofiarne: kulki z jadeitu, pióra i papier. Przez kolejną noc grali na instrumentach, czuwając przy jeńcach, w ich mniemaniu uosabiających pomocników Tlaloka, czyli bóstwa Tlaloki. Po tym wspaniałym koncercie kapłani brutalnie składali ich w ofierze, wyrywając im serca. Jeszcze bijące gromadzono w błękitnym naczyniu, zdobionym kauczukiem.\nRazem z przygotowanymi darami owo naczynie, pełne miłości, zabierano łodzią na jezioro Texcoco. Kapłani płynęli do miejsca zwanego Pantitlan, gdzie tworzył się ogromny wir wodny. Aztekowie uważali, że za jego pomocą bogowie deszczu przyjmowali ofiary. Według podań – kiedy wrzucano tam serca, woda się burzyła i pieniła. Gdy dopełniono rytuału, jeden z kapłanów opuszczał w wir płonącą kadzielnicę, czym dawał znak swoim towarzyszom, że mogli już wrócić na stały ląd.\nPo głębszym poznaniu azteckich zwyczajów religijnych dochodzę do wniosku, że zawód kapłana był bardzo trudnym zajęciem i wymagał nie tylko stępionej wrażliwości, ale również siły fizycznej i niezłomnego charakteru. Chociaż przy powtarzalności wszystkich tych krwawych rytuałów można zwyczajnie popaść w rutynę.\nOtagowane jako : ayauhcaliiAztekowieChalchiuhtlicueetzallijezioro TexcocoPantitlanŚwięto EtzalcualiztliTecciztecaltTlalok\nPoprzedni artykuł Poprzedni wpis: Środa Dla Autora: 5 sierpnia z Remigiuszem Mrozem!\nNastępny artykuł Następny wpis: Mistrzowski debiut, nie tylko dla kobiet


Bez kategorii – Serwis informacyjny\nSzkolenia social media – co warto o nich wiedzieć?\nOlbrzymia ilość rozwiązań związanych z reklamą i promocją sprawia, że dzisiaj, jak nigdy wcześniej, przedsiębiorcy mogą promować swoje marki i produkty znacznie łatwiej. Jednym z kierunków działania mogą być szkolenia social media. Czym są? Kto je prowadzi? Jakie zagadnienia poruszane są na takich szkoleniach?\nSzkolenia social media dla przedsiębiorców\nSzkolenie social media to jedno z najlepszych rozwiązań dla osób posiadających własne firmy i pragnące wyjść do szerokiego grona odbiorców. Social media już dawno przestały być miejscem wyłącznie dla użytkowników indywidualnych – dzisiaj to doskonale naoliwiona maszyna, która wspiera biznes i pozwala na znaczące rozszerzanie własnych zasięgów oraz podnoszenie przychodów.\nJakie możliwości dają platformy takie jak Facebook czy Instagram przedsiębiorcom? Przede wszystkim jest to szansa na przedstawienie swojej marki: poprzez stworzenie konta firmowego możemy rozpocząć budowanie naszego wizerunku lub też wzmocnić pozycję firmy w oczach potencjalnych odbiorców. Platformy społecznościowe dają wiele możliwości samym przedsiębiorcom: liczne narzędzia pozwolą na tworzenie ciekawych treści, ale tez na tworzenie kampanii reklamowych, dopasowanych do konkretnego grona odbiorców. Elementem podstawowym omawianym podczas szkoleń jest komunikacja z klientami – budowanie treści i przekazów, wchodzenie w interakcje, rozwiązywanie problemów.\nPłatne kampanie reklamowe – jak je wykorzystać?\nChcąc tworzyć skuteczne kampanie reklamowe przede wszystkim konieczne jest poznanie działania mechanizmów Facebooka. Podczas szkolenia dowiemy się, jakie cele proponuje nam platforma podczas tworzenia kampanii – może być to zwiększenie ruchu na stronie, zwiększenie rozpoznawalności marki, ale również zwiększanie zasięgów.\nSkąd się wzięły kostiumy kąpielowe?\nDzisiaj kostium kąpielowy, ręcznik i klapki to klasyczny zestaw do wyprawy nad jezioro czy na basen. Trudno nam wyobrazić sobie kobiety kąpiące się w obszernych, niewygodnych płaszczach. A jednak strój kąpielowy ma całkiem ciekawą historię.\nCzy kostiumy kąpielowe stosowano już w łaźniach w starożytnej Grecji i Rzymie? Istnieją mozaiki, zdające się to sugerować. Nie wiadomo jednak, czy ich autorem nie był chrześcijanin, chcący za pomocą opasek zakryć intymne miejsca przedstawionych kobiet.Ludzie średniowiecza, choć ochoczo stawiali wzniosłe katedry i uniwersytety, krytycznym okiem patrzyli na kąpiele. Wiązało się to m.in. z częstymi zarazami, pustoszącymi wioski i miasteczka, a wynikającymi niejednokrotnie z zanieczyszczenia wody.\nJedźmy do wód\nW XVII wieku zaczęto odkrywać kąpiele w ciepłych źródłach, przez długie lata jednak kostiumy kąpielowe były mało wygodne. Trudno je zresztą nazwać kostiumami: podczas kąpieli leczniczej mężczyźni zakładali kalesony i coś w rodzaju obszernego kitla, a kobiety zanurzały się w koszulach z bufiastymi rękawami, obciążonymi u dołu – w końcu nawet w wodzie trzeba było zachować skromność. Wyjazdy do wód stawały się coraz bardziej popularne. Jak zaradzić temu, by obie płcie mogły zażywać wodnych rozrywek? Panowie zaczęli nosić jednoczęściowy strój sięgający do kolan, często w poziome paski. Większy kłopot miały panie: ich strój kąpielowy składał się z sukni przewiązanej w pasie, kalesonów, pończoch, butów, czepka… i oczywiście obowiązkowo gorsetu! Nadawało się to raczej do brodzenia w wodzie niż przyjemnej kąpieli.\nJeszcze w 1907 r. pływaczka, Annette Kellerman, wywołała skandal, pojawiając się w stroju pływackim, składającym się z trykotu i długich rajstop, jednak już wkrótce to właśnie praktyczne stroje sportowe staną się wzorami dla kostiumów kąpielowych. W latach 20. XX wieku panie często noszą jednoczęściowy strój, zakończony krótką spódniczką lub wąskimi spodenkami do kolan. Panowie odsłaniają więcej torsu, a w latach 30. decydują się na kąpielówki bądź kolorowe szorty. Prawdziwy przełom przychodzi w latach 50. i 60., gdy coraz bardziej popularne staje się bikini, czyli dwuczęściowy strój kąpielowy, składający się jedynie z fig i biustonosza.Dziś już nikt nie biega po plaży z miarką, sprawdzając, czy damski kostium kąpielowy nie jest za krótki. Tymczasem w naszym stuleciu pojawił się strój zwany burkini, pozwalający zakryć całe ciało.\nhttps://xann.pl/sitemap ubezpieczenie OC Moderná záhrada pri dome


Kreatywny prezent: Jak... wyhodować smoka? - Mamo, tato, pobawmy się!\nZnacie takie małe skorupiaki jak Triopsy? To niewielkie (osiągające do dwóch centymetrów długości) stworki z trzema oczami, przypominające odrobinę koniki morskie. Jeśli Wasze dzieci od dawna chcą zwierzątko – to idealny sposób, by sprawdzić ich systematyczność! Smoki trzeba karmić, napowietrzać wodę i pilnować, by było im ciepło. Jeśli zapewnicie im odpowiednie warunki – już po kilku dniach, będziecie na własne oczy widzieć jak się wykluwają, rosną i tworzą coraz większą kolonię!\nNasza przygoda z Triopsami zaczęła się już w tamtym roku – niestety bez powodzenia. Wykluły się dwa małe, smutne smoczki i bardzo szybko odeszły za tęczowy most, ponieważ zmarzły. Drugie podejście zrobiliśmy w tym roku, korzystając z pięknego zestawu od Gonzo Toys. Akwarium nie tylko jest świetną ozdobą dziecięcego pokoju, lecz może też służyć jako lampka, która daje miękkie, delikatnie światło. Wykluło się kilkanaście smoczków, codziennie ich doglądaliśmy.. I niestety – znowu coś poszło nie tak. Prawdopodobnie przez użytą przez nas wodę z kranu.\nNie zdobywa jednak świata ten, kto się poddaje. Dziewczynki razem ze swoim przyjacielem Nikosiem założyli kolejne dwie hodowle i to był strzał w dziesiątkę. Użyli wody butelkowanej, pamiętali by je karmić, napowietrzać wodę i trzymali w ciepłym miejscu. Triopsy rosną, mnożą się, szaleją w akwarium, można łatwo zauważyć które samiczki są w ciąży.\nZestawy od Gonzo Toys to idealny pomysł na nadchodzące święta – kiedy całą rodziną będziecie mogli usiąść i założyć własną hodowlę, w każdy długi zimowy dzień obserwować zmiany w akwarium, założyć dziennik opisujący wszystkie etapy, a może nawet z czasem.. Wytresować własnego smoka, który nie ma sierści, nie alergizuje, nie trzeba go wyprowadzać na spacer ani po nim sprzątać? 😉\nZestawy zawierają karmę (warto dokupić zapas), jajeczka ze smokami, lupę, pipetkę do napowietrzania, instrukcję oraz łyżeczkę do pokarmu. 😉\nTagi: Boże Narodzenie, Choinka, Gonzo Toys, Mikołaj, święta, zabawa, zabawki, zwierzęta


Koncert życzeń z okazji Dnia Babci i Dziadka w nowińskim Przedszkolu\nDzisiaj jest: czwartek 9 lipca 2020 | Imieniny: Lukrecja, Weronika\nZnowu było wyjątkowo w Przedszkolu Samorządowym imienia „Pluszowego Misia” w Nowinach z okazji Dnia Babci i Dziadka. Tym razem przedszkolaki wspólnie z rodzicami wystąpiły w specjalnym koncercie życzeń. Były skecze, piosenki, a nawet autorskie wiersze rodziców, a wszystko to z wykorzystaniem prezentacji multimedialnej. Ten dzień Babci i Dziadka zapisze się w historii Przedszkola złotymi literami.\n– Pomysł na tego typu wyjątkowy Dzień Babci i Dziadka zrodził się właściwie z obserwacji zaangażowania w życie przedszkola rodziców – zdradziła Beata Bujak, wychowawczyni sześciolatków. – Z tymi rodzicami i przedszkolakami pracujemy już czwarty rok. Rodzice chętnie nas wspierają w różnego rodzaju działaniach, dlatego postanowiłyśmy zaproponować im samodzielne przygotowanie scenek – opowiada Bożena Tamborska, wychowawczyni sześciolatków. – Same do końca nie wiedziałyśmy jakie niespodzianki przygotują rodziny dla dziadków, aczkolwiek pomagałyśmy w doborze rekwizytów, czy strojów. Była to jednak niespodzianka i dla nas. Wszyscy spisali się znakomicie – podkreślały zgodnie obie wychowawczynie.\nW wyjątkowy koncert życzeń dla Babć i Dziadków zaangażowali się rodzice, występując razem ze swoimi dziećmi. Wszyscy bawili się znakomicie, a tremy wcale nie było po nikim widać, choć rodzice zgodnie przyznali, że stres był spory. – Przygotowując się do dzisiejszego przedstawienia wszyscy całymi rodzinami ciężko pracowaliśmy. Przedsięwzięcie było dla nas bardzo stresujące – przyznała Grażyna Borkowicz, mama Marysi. – To było duże wyzwanie, które warto było jednak podjąć. Nawet udało się zaprosić do czynnego udziału w zabawie dziadków. W związku z czym, mieliśmy tu pełną integrację. Na pewno zapamiętamy wszyscy to wydarzenie na długo – dodała.\nO tym, że tegoroczny Dzień Babci i Dziadka w wykonaniu grupy sześciolatków był wyjątkowy, mówili wzruszeni sami bohaterowie dnia. – Oglądając tegoroczne przedstawienie z całą pewnością wszyscy odnieśliśmy wielkie wrażenie i niesamowite wzruszenie. Dla mnie osobiście było to ogromne przeżycie. Dzisiaj naprawdę było wyjątkowo – zaznaczyła Bożena Pręndota, Babcia Julki.\nPo aktorskich wspólnych wystąpieniach przedszkolaków i rodziców, które zostały przygotowane specjalnie dla ukochanych Dziadków, maluchy zaśpiewały razem piosenkę, a nawet odtańczyły Poloneza. W końcu przyszedł czas na słodki poczęstunek, a na zakończenie uroczystości przedszkolaki wręczyły swoim Dziadkom własnoręcznie przygotowane laurki i złożyły życzenia.\nTen wyjątkowy Dzień Babci i Dziadka w nowińskim Przedszkolu z całą pewnością na długo zapisze się w pamięci wszystkich.\nCiśn.: 983 hPa


Robert Smith. The Cure - Oceny, opinie, ceny - Richard Carman - Lubimyczytać.pl\n66 ocen 12 opinii\nKsiążka napisana przez wieloletniego fana The Cure, podszyta przesadną emfazą i patosem. Autor lubuje się w opisywaniu poszczególnych albumów "utwór po utworze", narzucając przy tym ich interpretację znaczeniową.\nJednak to nie są największe jego grzechy. Kardynalny błąd polega na marginalizacji wokalisty The Cure. W efekcie otrzymujemy książkę w której główny bohater tylko "bywa". Owszem cytowany jest z licznych publikacji i wywiadów, ale głównie w temacie muzyki. Autor nie starał się zgłębić złożonej osobowości Smitha, pomijając zupełnie jego momenty autodestrukcji i załamania nerwowe, które mają niebagatelny wpływ na muzykę i teksty The Cure.\nPolskie wydanie książki "szczyci się" solidną porcją literówek i błędów.\nJednak to nie są największe jego grzechy. Kardynalny błąd polega na marginalizacji wokalisty The Cure. W efekcie otrzymujemy książkę w której główny bohater...\nDużo błędów datowych, nazwiskowych\nLubie zespół The Cure i do dziś nachodzi mnie czasem ochota by ich posłuchać.Mimo że to zupełnie inny typ muzyki niż ta która mnie interesuje, The Cure ma coś w sobie. Szczególnie czytając Lovecrafta albo Poego ,ich albumy jak "Seventeen Seconds","Faith","Pornography" i"Disintegration" pasują perfekcyjnie...\nCo do książki to kupiłem tanio na morskiej wyprzedaży:)Więc nie będę za dużo płakał.\nJest OK ale autor za bardzo odpływał i momentami irytował.Widać że pisał to fan,a ma to wady i zalety.Parę rzeczy było dla mnie nowych,ale należę do tych osób które same dociekają.Więc sam już dużo informacji o Robercie i The Cure odnalazłem.\nMogło być ciekawiej i tyle...\nCo do książki to kupiłem tanio na morskiej wyprzedaży:)Więc nie...\nTa książka doskonale nadaje się do tego, żeby w trakcie jej czytania przypomnieć sobie (lub też zapoznać się z nią) całą twórczość The Cure, album po albumie, piosenka po piosence, tekst po tekście. Bo tak naprawdę jest to raczej pozycja o twórczości Roberta Smitha i The Cure, a nie biografia Roberta i to mnie w niej najbardziej rozczarowało. Na przestrzeni ponad 200 stron jest dosłownie kilka (no, może kilkanaście) zacytowanych zdań Smitha z udzielanych przez niego wywiadów. O jego życiu prywatnym, o tym skąd czerpał inspiracje do tworzenia poszczególnych piosenek (a przede wszystkim tekstów) jest tutaj bardzo niewiele.\nZanim zacząłem ją czytać dowiedziałem się, że ma fatalną korektę, dzięki czemu byłem przygotowany na liczne błędy, które faktycznie się pojawiają, w kilku miejscach miałem nawet problemy ze zrozumieniem zdania.\nTa książka doskonale nadaje się do tego, żeby w trakcie jej czytania przypomnieć sobie (lub też zapoznać się z nią) całą twórczość The Cure, album po albumie, piosenka po piosence, tekst po tekście. Bo tak naprawdę jest to raczej pozycja o twórczości Roberta Smitha i The Cure, a nie biografia Roberta i to mnie w niej najbardziej rozczarowało. Na przestrzeni ponad 200 stron...\nSpodziewałem się czegoś innego, miała to być opowieść a jest coś w stylu wkładek w Teraz Rocku - fakty z biografii, opisy płyt i bardzo mało z życia Roberta, na co liczyłem najbardziej. Nic nie ma o jego wewnętrznych rozterkach, psychice, co z pewnością było główną inspiracją w twórczości.\nTekst tej piosenki jest równie ponadczasowy jak sama kapela The Cure. Richard Carman, będący jednocześnie rówieśnikiem Roberta i fanem jego zespołu, zaczyna swoją książkę słowami: "The Cure nieustannie inspiruje. Bijącym sercem The Cure jest Robert...\nZ jednej strony - cała masa literówek, błędów korektorskich i wydawniczych, zbędnych patetycznych metafor. Każda płyta niby opisana dokładnie, piosenka po piosence, tylko po co? Lepiej opisać mniej dokładnie, a ciekawie. I bez całej masy bezsensownych porównań i bardzo prywatnych i subiektywnych odniesień autora.\nZ drugiej - wizualnie pięknie, wspaniały papier, trzymanie tej książki w ręku to jak trzymanie wspaniałego artefaktu, zwłaszcza dla kogoś jak ja, dla kogo The Cure znaczy aż tyle. No i jest to jednak książka o The Cure. I czyta się ją, mimo wyżej wymienionych mankamentów, całkiem dobrze.\nPolecam, ale wyłącznie dwóm grupom:\n1) Fanom zespołu,\n2) Ludziom, którzy chcą się podjąć przeredagowania i korekty - ta książka naprawdę tego potrzebuje.\nZ drugiej - wizualnie pięknie, wspaniały papier, trzymanie...\nJednak mimo to, przeczytałem tą pozycję szybko i z...\nRobert Smith to urodzony w Anglii muzyk rockowy, założyciel i lider grupy The Cure. Kapeli, która prawdopodobnie zmieniała swój skład tak często jak często ludzie inteligentni zmuszani są do picia alkoholu (by bezkonfliktowo spędzać czas z idiotami).\nKtoś jeszcze nie słyszał o The Cure, albo chociażby o piosence Friday I’m In Love? Jestem pewna, że mogłabym policzyć Was na palcach jednej ręki. Ale gdybym zapytała o gatunek muzyczny do jakiego należą, wiem że otrzymałabym tak dużo odpowiedzi, jak samych odpowiadających. Oto dowód, taką klasyfikację muzyki The Cure można znaleźć w internecie:\n"Charakter muzyki zespołu początkowo opierał się na założeniach punk rocka, lecz z biegiem czasu grupa wykształciła swój własny, indywidualny styl. Obecnie muzyka The Cure uważana jest za rock alternatywny, natomiast grupa stanowi jeden z najważniejszych zespołów tworzących tzw. „nową falę” i „zimną falę”; również reprezentuje sobą post punk, rock gotycki, alternatywny pop i synthpop; rzadziej uważa się ją też w pewnym stopniu za rock progresywny."\nRichard Carman, przede wszystkim oddany fan The Cure, podarował nam w tych 240 stronach, skróconą wersję 40stu lat z życia Roberta. Przeczytamy tutaj o tym gdzie i kiedy się urodził, kilka słów o jego rodzicach i rodzeństwie, a także o Mary Poole, którą poznał w wieku 13stu lat i nadal są razem. O tym, że muzyka zaczęła wkraczać we wczesne życie Roberta za sprawą nikogo innego, jak jego starszego rodzeństwa (tak samo było u wielu z nas!). Dowiemy się również o jego muzycznych ulubieńcach jak David Bowie (i jak wielkiego zaszczytu Smith doświadczył, kiedy Bowie zadzwonił do niego z pewnym interesującym zaproszeniem) czy Jimi Hendrix. O projektach muzycznych, w których brał udział, zarówno z czasów przed powstaniem The Cure, jak i po – a uwierzcie, że było ich tak wiele, że ciężko jest wyobrazić sobie, iż jeden człowiek jest w stanie robić tyle rzeczy naraz. Z niezachwianą pewnością twierdzę, że jest tutaj całe mnóstwo ciekawych informacji.\nRobert to również wspaniały instrumentalista i tekściarz, z bardzo delikatną i artystyczną duszą, dlatego autor dodatkowo postanowił nas uraczyć swoją analizą każdej płyty, piosenki, czy teledysku. Na końcu książki mamy dodatek w postaci spisu całej dyskografii.\nPierwszy raz w życiu nie mam zielonego pojęcia jak sformułować moją opinię… Jako całość jest dla mnie dobra, ale to chyba wystarczające określenie. Multum informacji o Robercie i The Cure, bo przecież to on ich definiuje, więc spodziewałam się, że więcej tu będzie tematów związanych z zespołem niż z samym Smithem i się nie pomyliłam. Nie przeszkadzało mi to i uważam to za plus, ponieważ poznałam chronologię wydarzeń w życiu Roberta w odniesieniu do jego działalności w zespole. Bardzo podobały mi się szczegóły takie jak stare setlisty -niewątpliwa gratka dla każdego fana! Oprócz naszego tytułowego zespołu jest również bardzo dużo informacji o innych artystach (czuję się bogatsza w wiedzę muzyczną z zakresu lat 70-80-90!), ale przez takie wstawki autor czasami za bardzo odbiegał od tematu, o którym powinien pisać… Czułam się wręcz zirytowana, kiedy Carman rozpisywał się na kilka stron na temat gotyku, żeby na końcu stwierdzić, że The Cure gotycki nie jest, jak uważa wiele osób. Czasami łapałam się na tym, że nieco zagubiłam się w tym o czym czytam. Następnym razem proszę mniej takiego ględzenia i będzie o niebo lepiej. Jest również kilka literówek, na które przymykam oko, bo jesteśmy tylko ludźmi i to może zdarzyć się każdemu. Jak zwykle w serii Gwiazdy Sceny, mamy do czynienia z bardzo ładnym wydaniem w twardej oprawie i dobrej jakości papierem, dodatkowo bardzo podoba mi się zdjęcie z okładki, więc ktokolwiek je wybierał – ma na prawdę dobry gust ; ).\nPolecam szczególnie fanom The Cure i muzyki z lat, kiedy oni robili na świecie największą karierę, ale także tym, który dopiero poznali zespół i chcą się dowiedzieć więcej niż mogą wyczytać na jakiś przypadkowych stronach internetowych – prawdopodobnie wy ją najbardziej docenicie. Lektura historii życia Roberta na pewno głęboko wciągnie niejedną osobę, ponieważ jest on wielobarwną postacią i powiedziałabym, że wyjątkowo nietypową, którą bez wątpienia warto poznać nawet jeśli nie jesteś zagorzałym miłośnikiem jego muzyki. Mnie ta pozycja wciągnęła, tak samo jak ich muzyka, ale ocena byłaby wyższa, gdyby autor tak często nie zbaczał z toru.\nKtoś jeszcze nie słyszał o The Cure, albo chociażby o piosence Friday I’m In Love? Jestem pewna, że mogłabym policzyć...\nBiografia wokalisty The Cure w dużym stopniu mnie zaskoczyła. Z jednej strony od początku jest jasne, że wokalista jest jej głównym bohaterem, z drugiej jednak strony, po zakończeniu lektury miałam wrażenie, że mimo wszystko niewiele się o nim dowiedziałam. Naprawdę nie mam pojęcia jak to wytłumaczyć...\nTo, co od początku bardzo mi się spodobało to na pewno wyraźnie zarysowane tło. Wydarzeniom z życia Smitha zawsze towarzyszą inne, bardzo znane wydarzenia. W ten sposób, nawet osoba, która niespecjalnie orientuje się w historii zespołu, szybko będzie w stanie umiejscowić wszystko w czasie. Zaskoczyła mnie nieustanna obecność w książce innego bardzo charakterystycznego piosenkarza, jakim jest David Bowie. Nigdy nie przypuszczałam, że ten człowiek w tak istotny sposób wpływał na muzykę wielu innych artystów. Po części udzielił mi się entuzjazm autora wobec twórczości zespołu The Cure. Richard Carman ani przez chwilę nie ukrywa, że jest jego wiernym fanem, gdyby jednak ktoś miał wątpliwości, wystarczy, że poczyta o kolejnych albumach i utworach. Lektura tej biografii wręcz prosi się o włączenie odtwarzacza CD i słuchanie kolejnych płyt The Cure.\nBardzo ciekawym dodatkiem była dla mnie dość wnikliwa analiza powiązania (lub jego braku) zespołu z subkulturą gotycką. Choć Robert Smith zawsze zaprzeczał, że istnieje jakiekolwiek powiązanie, specyficzna, nieco mroczna i zdaniem niektórych nieco depresyjna muzyka zespołu sprawiła, że często znajdował się na szczytach zestawień najlepszych gotyckich piosenek czy albumów.\nJak na biografię sygnowaną przez Anakondę przystało, na końcu nie zabrakło szczegółowej dyskografii i wideografii zespołu. Całość pięknie oprawiona a wydawnictwo, ze swojej strony, do publikacji dodało szereg ciekawych zdjęć.\nBiografię uznałabym za całkiem udaną publikację, dzięki której mogłam nieco bliżej poznać zarówno samego wokalistę jak i historię zespołu The Cure. Niestety tym razem mój odbiór skutecznie zakłócił pewien kilkaktornie powtarzający się motyw... Otóż nigdy nie kryłam się z faktem, że od lat jestem oddaną fanką zespołu U2. Istnieje wiele znakomitych zespołów, które darzę dużym szacunkiem, niemniej U2 zawsze pozostanie dla mnie numerem jeden. Dlaczego wspominam o U2 pisząc o The Cure? O to samo chętnie zapytałabym autora biografii. Pal licho wzmiankę że Smith nie przepada za członkami U2 – nie ma takiego obowiązku, choć nie wydaje mi się, by ta informacja była szczególnie istotna. Cały problem w tym, że to nie jedyny moment, w którym przywołane zostaje U2. Czy fanów The Cure naprawdę interesuje, że podczas rozdania muzycznych nagród, muzycy obserwowali jak ich równieśnicy i „ulubieńcy mediów” – U2, po raz kolejny zgarniają nagrody? Czy osoby, które uważały U2 za królów występów na żywo, po kolejnej trasie The Cure naprawdę musieli zweryfikować ten pogląd? Doprawdy nie pojmuję po co w tej biografii tracić czas na takie wątki. To trochę tak jakby autor biografii nie mógł przeboleć, że U2 coś się udało, podczas gdy przecież The Cure również odniosło ogromny sukces. Jak widać czasem mały drobiazg może zepsuć całą frajdę. Jeśli jednak nie darzycie szczególną sympatią U2 a chcielibyście lepiej poznać The Cure, myślę, że ta biografia może stanowić dobry początek Waszej przygody. Czytając koniecznie słuchajcie muzyki tego zespołu i choć na chwilę dajcie się jej uwieść...\nThe Cure to swego rodzaju muzyczny unikat. Muzyka zespołu jest na tyle specyficzna i na swój sposób mroczna, że nigdy nie miała prawa znaleźć masy odbiorców, a jednak znalazła. Słuchając głosu Smitha nietrudno o wrażenie, że śpiewa bez najmniejszego wysiłku, czy choć cienia zainteresowania tym, co robi, a mimo to od lat hipnotyzuje rzesze wiernych fanów. Uczciwie przyznaję,...\nDodaj cytat z książki Robert Smith. The Cure


Taniec panny młodej i jej ojca stał się hitem Internetu - Chillizet\nTen taniec panny młodej i jej ojca stał się hitem Internetu. Zaskakuje i bawi do łez\nIch pierwszy taniec weselny nie ma nic wspólnego z nudą. To raczej istne szaleństwo.\nPierwszy taniec to tradycja każdej młodej pary. Od dawna wiadomo, że świeżo upieczonym małżonkom nie brakuje pomysłów na oryginalne choreografie, którymi zaskakują swoich gości. To też świetna zabawa dla samych nowożeńców i pamiątka na długie lata.\nTradycją też jest, że na weselu ojciec panny młodej prosi ją do tańca. Zazwyczaj jednak to wzruszające wydarzenie nie wzbudza szczególnego zainteresowania gości. No chyba że panna młoda i jej ojciec zadbają o to, aby o ich tanecznych popisach mówiono jeszcze przez długie lata. Tak właśnie zrobili 25-letnia Mikayla Ellison Phillips i jej ojciec Nathan Ellison. Dla gości weselnych przygotowali niebanalną niespodziankę. Taką, która zebranych weselników wprawiła w doskonałe humory. Ich taniec, a raczej kapitalna choreografia, którą przygotowywali tydzień czasu, rozbawiła gości weselnych do łez.\nJestem jego jedyną córką. Była to więc jedyna szansa, żeby zrobić coś takiego. I co ważne, to mój ojciec wpadł na pomysł, abyśmy tak zatańczyli - powiedziała Mikayla Ellison Phillips w rozmowie z Today.com.\nIch pierwszy taniec nie ma nic wspólnego z nudą i monotonią. To raczej istne szaleństwo, które rozegrało się na oczach czterystu gości. Wspomniane szaleństwo rozpoczyna się, gdy spokojny męski wokal zostaje przerwany przez głos MC Hammera. Chwilę potem możemy usłyszeć największe hity LMFAO, czy chociażby *NSYNC. Od tej chwili, każdy kolejny krok panny młodej i jej ojca jest dużym zaskoczeniem.\nNie bez znaczenia pozostaje też fakt, że zarówno córka, jak i jej ojciec, zawodowo zajmowali się tańcem. I zapewne dlatego, ich taneczne widowisko jest dopracowane w najmniejszym nawet szczególe. Warto też wspomnieć, że na punkcie ich tańca oszaleli internauci. Niech świadczy o tym chociażby fakt, że film obejrzano już ponad 7 milionów razy.


Biegi narciarskie | Doświadczona szwedzka sprinterka zakończyła karierę | Sportsinwinter.pl\nJedna z czołowych szwedzkich sprinterek – Hanna Falk – w wieku 31 lat postanowiła zakończyć karierę. Reprezentantka kraju Trzech Koron o swojej decyzji poinformowała za pośrednictwem mediów społecznościowych.\nHanna Falk przez wiele lat stanowiła o sile szwedzkich sprintów. 31-latka już w swoim drugim pucharowym sezonie odniosła dwa zwycięstwa i uplasowała się na 20. miejscu w klasyfikacji generalnej. W kolejnych latach Szwedka na przemian prezentowała nieco gorszą i świetną formę. Jednymi z lepszych sezonów w jej karierze były zima 2016/2017 i 2017/2018, gdy aż osiem razy stawała na podium i odniosła dwa zwycięstwa. Najlepszym rezultatem Falk podczas igrzysk olimpijskich jest piąte miejsce w Pjongczangu w sprincie stylem klasycznym, a na mistrzostwach świata czwarta lokata wywalczona w Lahti w sprincie łyżwą.\nSzwedka o swojej decyzji o zakończeniu startów w Pucharze Świata poinformowała za pośrednictwem Instagrama. Jedną z przyczyn były problemy z plecami, które dawały się biegacze we znaki przez wiele sezonów. – Po krótkiej refleksji zdecydowałam, że moja kariera w kadrze dobiegła końca. Żegnam się więc z pucharową rywalizacją – pisze Falk. – To wspaniałe, że moim ostatnim startem były sprinty w Ulricehamn. Byłam częścią kadry od jedenastu lat. Jestem dumna i szczęśliwa z tego, co udało mi się osiągnąć. Wygrywałam, przegrywałam, śmiałam się, płakałam, walczyłam. Miałam wiele doświadczeń z tak wieloma miłymi ludźmi. Dziękuję wszystkim, którzy byli częścią tej podróży. Bez Was byłabym nikim – czytamy na Instagramie Szwedki.\n31-letnia biegaczka nie żegna się jednak definitywnie z biegami, bowiem nie wyklucza, że spróbuje swoich sił w maratonach narciarskich. – Potrzebuję kilku spokojnych tygodni, by naładować baterie. Zawsze miałam ambicję i marzenie, aby spróbować biegów długodystansowych. Jestem ciekawa, jak dobra mogę się w tym stać i naprawdę mam nadzieję, że w przyszłym sezonie będę mógł rozpocząć tę przygodę – pisze Falk.\nTags: biegi narciarskie, biegi narciarskie koniec kariery, Hanna Falk, Hanna Falk kończy karierę, Hanna falk koniec kariery, kadra Szwecji w biegach, koniec kariery biegi narciarskie, PŚ w biegach, PŚ w biegach 2020/2021, PŚ w biegach narciarskich, Puchar Świata w biegach narciarskich, szwecja\nPrevious FIS zapłaci Norwegom za MŚ w Trondheim. Nawet jeśli się nie odbędą\nNext Mistrz olimpijski z Calgary zmarł po długiej chorobie