18 lipca\tSt. John's – Cape Spear – Trepassay – rezerwat St. Mary's Cape – Placentia | Zapiski Patagońskie\n18 lipca\tSt. John’s – Cape Spear – Trepassay – rezerwat St. Mary’s Cape – Placentia\nW miarę wczesna pobudka, bo mamy dziś nieco skomplikowana trasę, włącznie z odwiedzeniem ptasiego rezerwatu. Pokój w hotelu nader obszerny, było cicho, tylko te nieszczęsne, nie otwierające się okna.\nW Ameryce znajomość praw fizyki i praktycznej logiki są w stanie szczątkowym. Dowodem niech będą właśnie okna. Jeśli można je otworzyć, to nigdy u góry, co przecież sprzyja naturalnej wentylacji. Moja babcia, która nie była z zaboru pruskiego, lecz rosyjskiego, zawsze mówiła „otworzyć oberluft”, mając na myśli małe, górne okno wspaniale spełniające swoje funkcje wentylowania i mieszania powietrza. Tutaj małe okno otwiera się na dole, czasem niemal przy samej podłodze (a tam najczęściej są kaloryfery) lub odsuwane jest na bok. W rezultacie powietrze stoi w miejscu.\nWyszedłem na korytarz i poprzez hotelowe okno ująłem miasto\ni nasz pierwszy obiekt do zwiedzenia – cytadelę na wzgórzu.\nŚniadanie, pakowanie i przed dziesiąta jesteśmy na ulicach, gdzie napotkać można typowe domy, w oryginalnym stylu przypominającym okres późno kolonialny.\nÓw styl nowofundlandzki jest jedynym swego rodzaju w Kanadzie. Niegdyś takie kolorowe, piętrowe lub dwupiętrowe domy stały nad samym nabrzeżem. Bulwar nabrzeżny uważany jest za najbardziej malowniczy na świecie, tym bardziej, że domy są wymalowane w różnych, jaskrawych kolorach. Podyktowane to było względami praktycznymi – statki łatwiej we mgle rozpoznawały gdzie jest wybrzeże.\nMieszkali w nich bogaci Anglicy, właściciele rybackich spółek, dla których inni łowili, a oni zajmowali się dystrybucją. Mieszkali tu pięć miesięcy do pół roku, potem wracali na przezimowanie do Anglii. Kiedyś natrafiłem na czyjeś wspomnienia z tamtego czasu, które zadziałały na moją wyobraźnię. Opis jednego z wczesnych poranków, stojąc przy oknie, z filiżanką kawy w ręku. Krzątanina rybaków w porcie wracających z pierwszego połowu. Zielonkawoniebieski ocean i przez zatokę powolna defilada wielkich gór lodowych, olśniewająco bielejących w słońcu. W Anglii czegoś takiego nie można było zobaczyć.\nStolica Nowej Fundlandii (przeszło 100 tysięcy mieszkańców), leży o 475 km bliżej Londynu w Wlk. Brytanii niż Edmonton w Albercie. Na portugalskiej mapie pojawiło się jako przystań rybacka już w 1519 roku. Po Jamestown (Wirginia, 1607), Cupids (N.Fundlandia, 1610), St. George’s (Bermudy, 1612) jest najstarszym, stałym miejscem osadnictwa brytyjskiego w Ameryce Północnej. Jako miasto zaistniało w 1888 roku. Nazwa nadana została przez Cabota lub baskijskich rybaków, którzy obok Portugalczyków i Francuzów, przebywali tu na połowach od początku XVI wieku. W 1583 roku słynny sir Humphrey Gilbert, żołnierz i odkrywca, na podstawie królewskiego ukazu Elżbiety Wielkiej, zaanektował obszar wokół osady i cały półwysep Avalon jako zamorską kolonię Anglii. Stałe osadnictwo zaczęło się w 1630 roku i pod koniec wieku było największym liczbowo na wyspie. Charakterystycznym zjawiskiem była zawsze rosnąca liczba ludności latem, wraz z przypłynięciem sezonowych rybaków z Europy, w tym setek Irlandczyków. Po dwóch atakach floty holenderskiej pod koniec wieku XVII, miasto zaczęto umacniać. Potem pierwsze fortyfikacje i miasto niemal zrównali z ziemią Francuzi (w 1696 roku), którzy ostatecznie zajęli St. John’s w 1708 roku. Wojna Siedmioletnia na kontynencie amerykańskim zakończyła się w 1762 roku, bitwą pod Wzgórzem Sygnałowym (Signal Hill), po której Francuzi się poddali i miasto przeszło ostatecznie w ręce Anglików.\nKoniec XVIII wieku przyniósł wielkie zmiany – wzrosła znacząco liczba ludności, ustanowiono rząd, rozwinął się znacznie połów ryb na Grand Banks i polowania na foki, kwitł handel. W mieście stacjonował garnizon brytyjski i w czasie walk o Niepodległość USA i wojny 1812 roku była tu baza morska. Proszę mi wybaczyć, ale nazwa Rewolucja Amerykańska nie przechodzi mi przez gardło; jest to jedno z tych utrwalonych fałszerstw historycznych, opartych na przesadnym poczuciu wartości i podtrzymywaniu mitu, a także swoistej, amerykańskiej tęsknoty za słowem „rewolucja”. Była rewolucja seksualna, rewolucja młodzieży w latach 60-tych, a teraz rewolucja ulokowała się głównie w sferze ekonomicznej (wiele produktów obdarza się dodatkiem „rewolucyjny”, włącznie np. z majtkami Calvina Klein’a).\nMiasto nękało szereg pożarów, z których największy wybuchł w roku 1892 (The Great Fire) i rzeczywiście pozostawił po sobie morze ruin.\nWiek XX rozpoczął się słynnym wydarzeniem – pierwszą transmisją sygnału przez Atlantyk, ale o tym później, gdy dotrzemy na Wzgórze. Z tutejszego lotniska wyruszył pierwszy non-stop przelot przez Atlantyk zakończony lądowaniem w czerwcu 1919 roku w Irlandii. W 2005 roku, na replice tego samego samolotu – Vickers Vimy – przelot powtórzył słynny Steve Fossett. W czasie II wojny była tu baza okrętów angielskich i kanadyjskich walczących z niemieckimi U-bootami, a potem wielka baza amerykańskiego lotnictwa (oddana Kanadyjczykom w roku 1960).\nPo II wojnie zatrudnienie opierało się głównie na rybołówstwie, usługach portowych i przemyśle, lecz głównym napędem gospodarki od setek lat były łowiska Grand Banks. Ich specyfika polega na tym, że nie tylko są położone na płyciznach szelfu kontynentalnego, ale są także miejscem styku i mieszania się dwóch prądów morskich – zimnego Labradorskiego i ciepłego Golfsztrom’u. Takie miejsca stwarzają świetne warunki dla rozwoju życia i rozmnażania ryb.\nW XV wieku, załoga Cabota wręcz obawiała się, że dorsze i inne ryby mogą zatrzymać żaglowiec, bo wokół nich na oceanie kłębiło się tysiące ryb. Jest słynny opis Cabota, gdy nakazał opuszczenie zwykłego kosza do wody i wyciągnięto go wypełnionego po brzegi rybami. Ryby zbytnio nie uciekały, bowiem nie znały człowieka. Upadek połowów w latach 90-tych XX wieku zrujnowała ekonomię i wielu Nufich wyruszyło w poszukiwaniu pracy do innych prowincji.\nProwincję i miasto uratowała ropa naftowa i gaz ziemny. Już w latach 80-tych odkryto i zbadano niedaleko Wyspy pola naftowe pod dnem Atlantyku, na szelfie kontynentalnym. W listopadzie 1997 roku ruszyła produkcja na pierwszej platformie – Hibernia.\nW dwa lata później otwarto inne i odkryto szereg nowych pól pod dnem Atlantyku.\nLecz obecność tych gigantów wiąże się z ryzykiem. Pierwsze i najważniejsze to wyciek ropy. W roku 2004, z pola Terra Nova, na skutek mechanicznego uszkodzenia, wyciekło 165 tysięcy ton ropy do oceanu. Drugie zagrożenie to sztormy, ale platformy są teraz na tyle stabilne, iż ten żywioł im nie zagraża. Ostatnie niebezpieczeństwo to góry lodowe, które mają tu swoją stałą trasę wędrówek. Proszę sobie wyobrazić, że zbudowano specjalne, bardzo mocne holowniki, które potrafią zagrażającą platformie górę odholować na ocean. A zawód pracującego na holowniku człowieka – holowacz gór lodowych. Wydobycie gazu i ropy wyraźnie ożywiło gospodarkę Wyspy, przede wszystkim miasta St. John’s, które dostarcza teraz połowę ekonomicznej produkcji prowincji. A perspektywy są dalej obiecujące. Ma się również coraz bardziej rozwijać turystyka i budownictwo nowych domów, bowiem przybywa mieszkańców. Dochód na głowę sytuuje St. John’s na drugim miejscu wśród kanadyjskich miast, wskaźnik bezrobocia jest jednym z najniższych spośród dużych miast.\nTym razem dotarliśmy do drugiego krańca ulicy Water, a zarazem wyjścia z portu.\nWjechaliśmy na Signal Hill,\nzaparkowaliśmy i piechotą udaliśmy się w kierunku wieży Cabota. Już na podejściu mieliśmy rozległy widok na miasto\ni jego port.\nPrzed wejściem zaczęły się tablice objaśniające i znalazłem tam między innymi informację o artyleryjskim pocisku zwanym szrapnelem. Ów śmiertelny wynalazek z 1804 roku był dziełem angielskiego generała, niejakiego Henry Shrapnel’a.\nW latach 1796 – 1945, w trzech etapach powstało na wzgórzu około stu przeróżnych struktur. Najważniejsze były lata 1790 i 1870, gdy skompletowano fortyfikacje, które górując nad miastem skutecznie go broniły, jak i wejścia do portu. W 1879 roku St. John’s rozbudowywało się wzdłuż wąskiej zatoki i na pobliskich wzgórzach.\nWszystko w tych latach kręciło się wokół dorsza, który przed wynalezieniem chłodni i lodówek był solony i suszony w porcie. Zapach swobodnie dochodził na sam szczyt wzgórza. Przez lata port był bazą dla innych flot rybackich, z których najsłynniejszą była portugalska tzw. biała flota, zawijająca tutaj do lat 70-tych XX wieku. Równie ważną gałęzią produkcji było polowanie na foki (od roku 1793 do wczesnych lat 80-tych XX wieku) i zawijanie statków łowczych było każdorazowo wielkim wydarzeniem. W szczytowym okresie, w latach 50-tych wieku XIX, w polowaniach znajdowało zatrudnienie 13 600 osób zwanych fokarzami (swilers).\nWieża Cabota jest zaskakująco mała,\nlecz przy panującej tu pogodzie (wilgotny klimat kontynentalny) i częstych mgłach, stanowiła dobry punkt orientacyjny. Przede wszystkim zdarzają się huraganowe wiatry osiągające nawet 200 km/godz (na miejskim lotnisku wiatr wieje czasem z prędkością 140 km/godz!!); jest tu największa ilość wietrznych dni w Kanadzie. Miasto jest także najbardziej mglistym w Kanadzie – 124 dni w roku. Od 1820 roku do początku wieku XX, co godzina w forcie Amherst, przy wejściu do portu, odpalano działo jako sygnalizację dla marynarzy. A propos działa… Przez 150 lat nadejście południa sygnalizowane jest ze wzgórza wystrzałem z działa. Od 1900 roku działo zamilkło tylko trzy razy, przy czym najbardziej znane było wstrzymanie odpalenia w pewna niedzielę 1906 roku, aby nie zakłócać dźwięku kościelnych dzwonów. W czasie I wojny światowej miasta i portu broniło jedno działo.\nW I wojnie poległo prawie cztery tysiące żołnierzy z Wyspy. W czasie II stacjonowało tu 10 tysięcy amerykańskich i 6 tysięcy kanadyjskich żołnierzy.\nW St. John’s są także największe opady śniegu – 359 centymetrów rocznie i deszczu – 1514 mm oraz największa ilość zachmurzeń – tylko 1497 godzin słońca. Czyli mieliśmy szczęście, bo było cały czas słonecznie i bardzo ciepło. Od lutego do kwietnia zdarzają się zatory lodowe (pack ice), kiedy grubość lodu osiąga do 70 centymetrów. Spośród 40 tysięcy gór lodowych, które Grenlandia wypuszcza rocznie, (zapewne na skutek zmian klimatu, teraz więcej) około 370 sztuk dociera na wysokość miasta, z tym, że większość osiada na brzegu. Typowa góra lodowa jest wysoka na 30 metrów (nad wodę wystaje tylko 1/8 jej objętości) i waży około 204 tysięcy ton. Co prawda w St. John’s są jedne z najłagodniejszych zim w Kanadzie (chociaż wszyscy narzekali nam na ostatnią, długą i dokuczliwą zimę 2016/2017), lecz zarazem największa ilość dni z marznącym deszczem, który nie raz pokrywa miasto lodową skorupą. I jak tu nie być wesołym. Nawet na siłę….Tym bardziej, gdy dodatkową atrakcją są liczne odwiedziny innych nacji – na przykład w 1989 roku przybyło tysiąc handlowych statków z 22 krajów.\nW mieście jest specjalny sąd w którym rozpatruje się sprawy nielegalnych połowów na wodach okalających Nową Fundlandię. Pewien mój przyjaciel, pracujący na Wyspie jako profesor, opowiadał mi już w latach 80-tych o człowieku z Polski, który dzięki znajomości trzech języków – polskiego, rosyjskiego i angielskiego, został tłumaczem w tym sądzie, gdzie rozprawiano się z kapitanami polskich i radzieckich jednostek rybackich, które dokonywały nielegalnych połowów, głównie ze względu na nieprzepisowe oczka sieci. W końcu lat 70-tych rozpowszechniło się stosowanie sieci o małych oczkach, przez co odławiano osobniki, które nie były już zdolne się rozmnażać. (np. dorsz rozmnaża się od wieku 3 lat). Czasem wrzucano je już martwe z powrotem do oceanu. Temu skandalicznemu marnotrawstwu położone kres na początku lat 80-tych regulując problem specjalną konwencją. Ale po cichu dalej próbowano stosować nielegalne sieci wiedząc, że wybrzeże Kanady jest rozległe, a ilość helikopterów i statków straży przybrzeżnej nie wystarczająca. Dopomogło powszechne wprowadzenie obserwacji satelitarnych, dzięki czemu można było takiego „pirata” szybciej namierzyć.\nDo wieży na wyższe kondygnacje wchodzi się po wąskich i kręconych schodach. Ponieważ był wtorek uniknęliśmy większych tłumów. Z najwyżej kondygnacji, przez okna widzi się wąskie wejście do portu\ni jego dalszą część.\nZszedłem na niższy poziom i robiłem zdjęcia z tarasu w kierunku od lewej do prawej – kawałek miasta,\nkońcowy parking na wzgórzu,\nmorze otwarte na przestrzał\ni przesmyk wiodący do portu.\nPotem wróciłem do środka, aby obejrzeć dokładniej stałą ekspozycję na temat Marconiego i wysłanego stąd sygnału. Guglielmo Marconi to skomplikowana postać i kontrowersyjna, głównie z powodu przypisywania sobie pierwszeństwa w dziedzinie łączności bezprzewodowej (działał na tym polu, już od 1893 roku, wybitny geniusz, Nikola Tesla), a także dążeniu do zmonopolizowania swych biznesów. Pomińmy jego działania w Europie i skupmy się na tym czego tu dokonał. Ponieważ był znany w Anglii i współpracował zarówno z rejestrem Lloyd’a, jak i marynarką brytyjską, przez co uzyskał niemal monopol na rynku sprzętu nadawczego, zgodzono się na jego próbę przesłania komunikatu przez Atlantyk. Anglicy, dwa miesiące przed próbą Marconiego, mieli już utworzone dwie stacje nadawcze przy Labradorze (jedna na wejściu do zatoki Św. Wawrzyńca na wyspie – Belle Isle).\nMarconi chciał w 1901 roku przesłać sygnał przez Atlantyk z Cape Cod w USA do Poldhu w Kornwalii. Obie stacje zdemolował sztorm, tę w Kornwalii naprawiono, ale na Cape Cod były takie zniszczenia, że Marconi zdecydował się na przeniesienie do St. John’s. Koszty tego przedsięwzięcia były olbrzymie – około 40 tysięcy funtów. Władze Nowej Fundlandii i rząd kanadyjski mocno popierały projekt ze względu na poprawę bezpieczeństwa na morzu. Marconi z początku nie przyznawał się, że chce przesłać sygnał przez Atlantyk, obawiając się blamażu. Wybrał Wzgórze Sygnałowe ze względu na dobre położenie i 9 grudnia rozpoczął próby. Było to nader skomplikowane przedsięwzięcie, głównie z powodu zabiegów wzmocnienia sygnału, aby transmisja się powiodła. Posłano na przykład w przestworza balon ze 150-cio metrowej długości anteną. Mocny wiatr porwał balon nad ocean; następnego dnia próbowano to samo z latawcem i też go stracono. Drugi latawiec zdołał utrzymać antenę i 12 grudnia piętnaście minut po południu, ze stacji w Kornwalii, nadano Morsem literę „S” którą Marconi, jak twierdził, usłyszał.\nDziś uważa się, że była to mylna ocena i odebranie sygnału mogło być spowodowane zakłóceniem atmosferycznym. Już współcześni niezbyt dowierzali Marconiemu wiedząc, że nadajnik i odbiornik pracowały na różnych częstotliwościach. Prowadzone przez cały następny rok działania, od czasu do czasu przynosiły potwierdzone efekty, włącznie z przekazaniem prawdziwego telegramu, co przyniosło Marconiemu wielką sławę. Lecz dopiero w 1906 roku inny wynalazca, Reginald Fessenden, uruchomił poprawnie działającą dwukierunkową linię transatlantycką.\nPo ogłoszeniu sukcesu od razu rozpętała się afera, głównie sprowokowana przez kompanie kablowe i telegraficzne, a także część środowiska naukowego, którzy uważali, że sygnały bezprzewodowe są niemożliwe. Natomiast Kanadyjczycy zareagowali entuzjastycznie i w 1902 roku w Glace Bay (Nowa Szkocja) zbudowano stację, na którą rząd wyasygnował 80 tysięcy dolarów. W zamian Marconi zaoferował transatlantycką łączność za cenę 10 centów za słowo, co było o 60% taniej niż w kompaniach kablowych. 22 grudnia 1902 roku stacja już działała bez zarzutu. Do 1918 roku otworzono szereg stacji nadawczych przy latarniach morskich Kanady, co znacząco poprawiło żeglugę przez Atlantyk. W 1918 na najdalej wysuniętym przylądku Wyspy i zarazem Kanady – Cape Race (trwają spory czy jest także najdalej wysuniętym na wschód punktem Ameryki Północnej, bowiem dalej leży Grenlandia), uruchomiono sprzęt radiowy, co umożliwiło podawanie pozycji statku bez względu na pogodę. Na Nowej Fundlandii, do 1929 roku powstał z kolei cały system stacji, przekazujących sobie sygnały wzdłuż wybrzeża Labradoru, a potem na wyspę Fogo (w sumie 35 stacji).\nKiedy wynaleziono nowe i lepsze technologie przekazu, przedsiębiorstwo Canadian Marconi Co. zmniejszyło liczbę stacji do 14 i główny terminal przeniesiono z Fogo na drugie piętro Wieży Cabota, w sierpniu 1933 roku.\nStacja w Wieży stała się łącznikiem Wyspy ze światem. Działała codziennie na dwie zmiany od 5 rano do 9 wieczorem.\nW pięć lat później uruchomiono radiotelefon. Zmilitaryzowana stacja pracowała podczas II wojny i w 1949 roku została przejęta przez rząd kanadyjski, by ostatecznie zakończyć swą działalność, w sierpniu 1960 roku. Wszystkie jej funkcje, od 1982 roku, przejęła Kanadyjska Straż Przybrzeżna (The Canadian Coast Guard) operująca z południowej części portu.\nPrzed wyjściem z Wieży rzuciłem okiem na błyszczącą, mosiężną tabliczkę głosząca chwałę królowej Wiktorii i Imperium.\nZszedłem na parking i ruszyłem na spacer po wzgórzu.\nZnalazłem jego plan\ni obok ciekawą mapę, gdzie St. John’s jest jak chińskie Państwo Środka, czyli położone centralnie.\nStąd rozciąga się wspaniały widok na miasto,\nfantastycznie ulokowane przy wąskiej zatoce.\nRewelacyjne miejsce na port.\nZ owego wzgórza, zaraz przy jedynym przejściu do wewnętrznej zatoki, można było nader skutecznie bronić miasta\ni wejścia do portu.\nNaprzeciw mnie, przy wejściu zwanym Zwężenie (The Narrows), widzę na Głowie Południowej (South Head) resztki fortu Amherst i latarnię morską.\nMoja strona jest Głową Północną (North Head), za mną, zasłonięte wzgórzem, jezioro Quidi Vidi. W kanale wejściowym spory ruch, w tę\nChodzi się tutaj wyznaczonymi ścieżkami, bo wszędzie lita skała i ostrzeżenia, że musi być właściwe obuwie (sandały i klapki zabronione).\nZ daleka widać ludzi siedzących na krawędzi urwiska.\nNa zatoce St. John’s prądy i wiatr rysują typowe desenie.\nPodrzędną zatokę Freshwater zamyka cypel Kelby.\nBliżej, po przeciwnej stronie wejścia do portu, skaliste wzgórza z zatoczką Cuckolds\ni dalej początek Quidi Vidi Harbour.\nWyławiam dom w małej dolinie, pośród stojących dęba starych skał osadowych.\nZdejmuje parę siedzącą na krawędzi urwiska.\nWtem narastający wizg i huk silników samolotu podchodzącego do lądowania.\nWdrapuję się znów na wieże i filmuję panoramę miasta.\nWychodzę poza parking i kiedy jestem przy kamiennym parapecie zauważam coś ciekawego. Na wodzie kuter, parędziesiąt metrów od niego łódka z której łowią ryby.\nWtem niedaleko łódki pojawia się cielsko, z tej odległości nie potrafię odróżnić – orki? wieloryba?\nNa łódce od razu mała panika, włączają silnik i gnają do kutra.\nGdy już są na pokładzie, od strony oceanu pojawia się na wodzie następna płetwa grzbietowa i znika.\nA pierwszy osobnik spokojnie pruje fale ustalonym kursem.\nPojawienie się morskich zwierząt wzbudza ożywienie wśród innych łodzi za cyplem.\nOstatnie zdjęcie fragmentu miasta z góry,\nza parę minut jesteśmy na dole,\nprzejeżdżamy pożegnalnie przez ulicę Water, skręt w Barters Hill, przy jednym z licznych, oszklonych przejść z jednego centrum handlowego do drugiego, co bardzo pomaga w zimie uniknąć nieprzyjemniej, zimnej pogody.\nZaczynam szukać wjazdu na drogę prowadzącą do przylądka Spear, bo jako geograf muszę zobaczyć ten kraniec Kanady i kontynentu (52° 37ˈW). Szukam wyjazdu z miasta, dopadliśmy go nadspodziewanie łatwo, teraz tylko wjechać na drogę Blackhead i dojedziemy jak po sznurku. Gdzie tam! Minęliśmy ją za chwilę powyżej i nie ma na nią zjazdu. Trzeba zawrócić, a tu kilometrami żadnego rozjazdu. Klniemy, bo szkoda czasu i benzyny. Rozjazd dopiero na Columbus Drive i wracamy.\nZnajduję boczną drogę biegnącą wzdłuż autostrady. Niezadługo wita nas miły, znany nam napis.\nDroga jest wąska, ma się wrażenie jazdy w małym miasteczku. Seweryna znów opadają wątpliwości i zalicza kolejny dzień w nie najlepszym nastroju. Wspinamy się długim podjazdem, cały czas słyszę z prawej autostradę, co mnie utwierdza o dobrym kierunku jazdy. Za chwilę sprzyjający znak, ze skrętem w prawo – droga Blackhead.\nNa dole, po lewej, panorama St. John’s, bo wciąż się wspinamy. Koło południa jesteśmy ponownie w objęciach przyrody.\nWjazd w dolinę, zakręt pod górę i widać budynki na przylądku.\nNowa latarnia, zbudowana w 1955 roku,\nna prawo od niej oryginalna latarnia z 1836 roku (wiekowo druga na Wyspie, po latarni w forcie Amherst – z 1810 roku). Latarnię, jak i dom latarnika, odrestaurowano do wyglądu z roku 1839.\nW głębi, poniżej pierwszej latarni, jest stanowisko baterii z II wojny, lecz akurat przebiegały prace budowlane i teren był odgrodzony. Szkoda, bo ujęcie od strony oceanu jest bardzo malownicze.\nLatarnię przez 150 lat obsługiwała rodzina Cantwell. Postanowiliśmy zejść nad brzeg, z zachowaniem ostrożności, bowiem pary razy się zdarzyło, iż nieprzewidywalne, mocne fale zmyły ludzi do oceanu. Kolejny dzień rewelacyjnej pogody i widok bezkresnego oceanu napełniły mnie wielką radością, pełną czułych wspomnień z plaż w Sopocie. Co prawda zupełnie odmiennego krajobrazu, lecz kolor wody i nieba był niemal ten sam. Jakaś para relaksowała się na ławce.\nW dali wyraźnie rysował się toporny przylądek za Cuckolds Cove\ni widać było wejście do portu, z latarnią po lewej.\nNa wprost holownik ciągnął za sobą coś co wyglądało na wielką, grubą plastykową rurę.\nZszedłem ostrożnie po skalnym rumowisku\nstarych skał osadowych zniszczonych abrazją.\nNadeszła fala i uderzyła o skały z donośnym sykiem i chlupotem.\nZrobiłem serię zdjęć fali w ruchu, co zawsze mnie fascynuje, włącznie z bijącą od wody mocą.\nWróciłem na górę i spojrzałem na przestwór oceanu.\nCo za przestrzeń, jakież zatracenie! Jakżeż musieli się czuć żeglarze podążający za oddalającym się wciąż horyzontem. Dniem zawieszenie w niebieskościach, nocą w dookolnej czerni. Nic dziwnego, że intensywnie pracowała wyobraźnia, że z wytęsknieniem oczekiwano skrawka lądu. A co dopiero się działo podczas sztormowej pogody, kiedy dobicie do brzegu jest jeszcze najeżone skałami… Nagle z wody wychynął wieloryb,\nzalśnił na swoim boku\ni powrócił do dalszego żerowania.\nMiałem nadzieję, że jak zejdę niżej uda mi się zrobić lepsze zdjęcie. Ale wieloryby zniknęły, natrafiłem na wzburzoną falę\ni zalewowe zagłębienia w skałach,\ngdzie życie toczy się od przypływu do przypływu.\nSprokurowałem portret wilka morskiego z Wieliczki,\nby za chwilę upolować zabawnego ptaszka z zadziornym czubem na głowie.\nPodeszliśmy pod budynki na przylądku\nidąc od jednej latarni\nZeszliśmy do budynku niżej, gdzie jest sklep z pamiątkami, wystawa latarni morskich i rzecz upragniona w naszym wieku – toaleta. Stąd prowadzi ścieżka do spacerowego Szlaku Wschodniego, którym można wędrować wzdłuż wybrzeża obserwując góry lodowe, maskonury i wieloryby. Przy wyjściu zdjęcie owego stworzonka, na widok którego zaniemówiłem. Fikołek tak blisko brzegu!!\nObok plan całego wzgórza,\nzarazem narodowego parku historycznego, otwartego w czerwcu 1983 roku.\nPrzed wejściem do auta pełen nadziei rzuciłem okiem na ocean. Pustka, jeno sznur rybitw pracowicie machał skrzydłami nad wodą.\nI wijąca się droga,\nktóra wyprowadzi nas na nadmorską 10-tkę i potem dalej ku ptasiemu rezerwatowi i półwyspowi Placentia. Atmosfera przylądka zadziałała na Seweryna tak głęboko, że upierał się by zawrócić celem sfotografowania nazwy tego miejsca, bo „potem człowiek nie pamięta gdzie był”. Zaręczyłem mu, że mam dwa zdjęcia z nazwą i mu je dam. Nadto musimy jechać jak najszybciej, bo długa droga przed nami. Seweryn jednakże wciąż się upierał, aż doszło do iskrzenia i po zruganiu go, że wpada w histeryczne stany, zamilkł i nastroszony zjechał ze wzgórza.\nWracaliśmy tą samą drogą i St. John’s nie za bardzo chciało się z nami rozstać, tym bardziej, że Seweryn zamiast skręcić w lewo i dojechać znaną już drogą do autostrady pojechał na wprost. I za chwilę wylądowaliśmy ponownie na ulicy Water.\nPowitał nas znak downtown\ni teraz poprzez ślimak należało wbić się na autostradę, która przebiegała nad naszymi głowami. Ale ślimak kończył się nakazem ruchu na wprost. Zdesperowany Seweryn, korzystając z chwilowej pustki na rozjeździe, gwałtownie skręcił wbrew przepisom na lewo. Ktoś rozpaczliwie zatrąbił, lecz za sekundę już byliśmy na właściwym pasie autostrady, skąd wyraźny znak prowadził na 10-tkę. Wybrałem ponownie nowa trasę licząc na piękne widoki. Niestety nie przejrzałem w hotelu jakie tam możemy znaleźć atrakcje i pojechaliśmy w ciemno. Musiałem uważać na drogę i zarazem kontrolować przyjaciela, by się gdzieś nie zawieruszył na kolejnym rozjeździe. Na szczęście wszystko poszło zgodnie z mym pilotażem i około 13.30 opuściliśmy ciąg satelickich miasteczek St. John’s, gdzie – ku zdegustowaniu Seweryna – musieliśmy jechać maksymalnie 50 km/godz.\nMinęliśmy po prawej spore jezioro o wdzięcznej nazwie Bay Bulls Big Pond i za 15 minut natknęliśmy się na znak Irlandzkiej Pętli z koniczynką.\nTą pętlą jest 10-tka, która potem przechodzi w 90 i dociera z powrotem do St. John’s. Trasa ma 312 km i biegnie w miejscach związanych z historią osadnictwa irlandzkich emigrantów na przestrzeni 400 lat. Wokół miasteczek i osad, które mijaliśmy, rozciągają się jedne z najbardziej żyznych obszarów prowincji, gdzie rozwinięto hodowlę, przemysł mleczarski i warzywniczy, zapoczątkowany w wieku XIX przez irlandzkich osadników. Następne miasteczko leży już nad oceanem, Bay Bulls z małym portem rybackim. Znane z tego, że było strategicznym portem w czasie II wojny, gdzie reperowano wojenne okręty i umożliwiano krótki odpoczynek załogom. Pod koniec wojny przybył tu niemiecki U-boot U-190, by się poddać aliantom. W parę minut później docieramy do Witless Bay\nz większym portem rybackim.\nNie mieliśmy pojęcia, że tutaj, na czterech wysepkach, jest wielki rezerwat ptaków, w tym dziesiątek tysięcy maskonurów.\nWiosną i latem można także obserwować migracje wielu gatunków wielorybów zdążających z południowych zimowisk do Arktyki.\nPrzejazd przez miejscowość o swoistej nazwie – Mobile, gdzie przy samej drodze wielki budynek liceum. Teren urozmaicony, wjazdy w doliny i wspinaczka i znów dolina. Przy Tors Cove z góry widzimy bardzo ładną wysepkę, częściowo zalesioną.\nCały teren jest pokryty gęstym, mieszanym lasem. Niespodziewanie za kolejną górką ukazuje się w dolinie potężna rura biegnąca pod boczne wzgórze.\nTrzy jeziorka pod rząd, w wielu miejscach porośnięte roślinnością wodną, przy brzegach zabagnione i żadnych łosi. Za to temperatura tak poszła w górę (do plus 29), że musieliśmy włączyć klimatyzację. Jakaś rzeczka, jakaś bo żadnej tablicy z nazwą. Zaglądam w mapę i nie wierzę własnym oczom. Rzeczka zaczyna się nagle w lesie i kończy w lesie, bez wpływu do jeziora czy oceanu. Jest w parku prowincjonalnym La Manche, do którego właśnie wjechaliśmy. O, ma jednak nazwę, tą samą – La Manche. Bardzo popularna wśród entuzjastów przyrody i artystów z racji swego piękna i dużej ilości dzikiej zwierzyny. I jak na zawołanie przebiega nam drogę rudoszary lis. Jest bezpieczny, bo z boku drogi regularne napisy – zakaz polowań i wycinki.\nNależałoby tu sprowadzić na odwyk niejakiego Szyszkę, wyjątkowo obrzydliwego typa, który w imię Boże „reguluje” właśnie Puszczę Białowieską. Znów mnie rozbawia napis pośrodku rozległego kompleksu leśnego – Monopol Expresowy za 11 kilometrów.\nOpuściliśmy park, wjazd na rozległy płaskowyż, z niego widok na jezioro Island Pond.\nZe skraju szosy zachęcający widok przycumowanej łodzi. Tylko wskoczyć do wody, co by przyniosło jakże miłą ochłodę, dotrzeć do łódki i ruszyć w głąb jeziora.\nCo pewien czas pojawiają się samotne wzgórza przypominające fragmenty Beskidu lub Bieszczad.\nObjeżdżamy łukiem zatokę Admiral’s Cove i jej parę mniejszych zatoczek przy miasteczku Cape Broyle. Wspinaczka wzdłuż brzegu zatoki Admirała i już widzimy miasteczko po przeciwnej stronie. Skąpane w słońcu szeregi domów nad wodą i na wzgórzach. Kolejny raz dociera do mnie, że Wyspa ma piękny krajobraz i można spokojnie posiedzieć tu cały miesiąc. Przy miasteczku Calvert zaczyna się wąska zatoka Calvert i trzymamy się teraz jej południowego brzegu. Wjazd na kolejną górkę i miasteczko Ferryland, które było osadą brytyjską od 1621 roku i miało nawet fortyfikacje – armaty ustawione na wysokim klifie. Potem, kiedy armaty usunięto, miasteczko padło łupem holenderskiej floty i zostało zniszczone. Obecnie trwają tam prace archeologiczne, odkryto ślady pobytu dawnych Beothuk i ujawnia się kolejne warstwy osadnictwa europejskiego. Żyją tu potomkowie irlandzkich emigrantów, kultywujący swą kulturę na corocznym festiwalu folkowym, głównie w dziedzinie muzyki i przedstawień teatralnych.\nPo lewej garb góry na przylądku, potem ku prawej mała wyspa\ni niemal na środku otwierającego się widoku duża wyspa, wyglądająca jak przedpotopowy potwór wychylający się z głębin. Po lewej punkt widokowy, wjeżdżamy tam na chwilę. Strome klify naprzeciw;\nodkrywam solidny, dwupiętrowy dom zawieszony nad zatoką.\nW zatoce inna zatoczka okalająca łagodnym łukiem port rybacki z przystanią. Teraz fragment półwyspu z latarnią morską, wraz z jedną z wysp.\nW kwietniu przypłynęła tu olbrzymia góra lodowa wzbudzając taką sensację, że po raz pierwszy w dziejach miasteczka, na dojazdowej szosie utworzył się parusetmetrowy korek.\nNa tym zdjęciu, znalezionym w Internecie, odkrywam że nie tylko ja mam problemy z aparatami. W moim przypadku jest to mały, cyfrowy Canon, który ma z reguły nieszczelny korpus. Po dwóch-trzech miesiącach, a czasem krócej, na obiektywie, i to od wewnątrz, pojawia się plama, zawsze rozleglejsza przy powiększaniu (na cytowanym zdjęciu plama jest po lewej, nad najwyższą górą lodową). Jak jest tylko jedna, od biedy można zdjęcie podczyścić. Gdy są dwie lub więcej – rozpacz. Jakość i zakres powiększania zdjęć(zoom), są w tych aparatach bardzo dobre, ale po pewnym czasie zdjęcia dostają plamy i nie nadają się do pokazania. Jestem zmuszony co roku kupować nowego Canona, w nadziei, że ten kolejny będzie już dobry. Teraz już nie mam złudzeń. Nauczyłem się nie ruszać bez co najmniej dwóch aparatów. Canon nabyty na tą podróż był już czwartym z kolei w ostatnich pięciu latach. Dwa z nich były specjalistycznie czyszczone (tylko jedno takie miejsce w Toronto i to daleko na północy miasta) i tam się dowiedziałem, że cyfrówki Canona mają feler – nieszczelny korpus. Do środka dostaje się kurz. Kurz jest tłusty i przy zmianie temperatury lub wilgotności osadza się na stałe, akurat na obiektywie. Czyszczenie niewiele pomogło – plamy wróciły, potem doszły inne kłopoty. Gwarancja się skończyła, aparaty do wyrzucenia.\nW ostatnich dziesięciu latach bardzo wiele produktów ma felery i tym sposobem wręcz gigantycznie powiększamy ilość śmieci. Tej bezmyślności przyświeca także nowa zasada i „etyka” biznesu – produkować tak, aby po roku, góra dwóch latach, było do wyrzucenia. Owa krótkotrwałość zagnieździła się już w ludzkich umysłach, bo coś co wyprodukowano trzy-cztery lata temu, jest już stare i przeważnie niereperowalne – cena takiej usługi osiąga niemal cenę nowego produktu. Nadto w opinii wielu osób taka rzecz jest już nienowoczesna (w przypadku kabotynów możemy się nawet spotkać z pogardliwym uśmieszkiem), jakby nowoczesność miała być panaceum na wszelakie bolączki współczesnego świata. Szczególnie ciekawy jest ten obłęd na punkcie starzenia się rzeczy w Ameryce Północnej. Bowiem jest wprost odwrotnie proporcjonalny do oceny procesu starzenia się człowieka. W tym przypadku mamy do czynienia z próbami zachowywania młodości i pozorów. Za wszelką cenę.\nW ciągu następnych 15 minut minęliśmy podobne, wąskie zatoki, wcięte w ląd. Najpierw Aquaforte, przypominające norweski fiord, gdzie w czasie wojen francusko-angielskich, by uniknąć bombardowania, francuska flota celowo osiadła na mieliznach i podwodnych skałach. Przed miasteczkiem Flat Rock na falujących wzgórzach seria wiatraków elektrowni wiatrowej.\nI Fermeuse, gdzie próbowali niegdyś osiąść Walijczycy, z długą, fiordowatą zatoką. Przed Renews, daleko po prawej, formacje progów przypominające Gros Morne.\nTo tu, w małej zatoce zwanej Shag Rock, jesienią 1620 roku przystanął, w celu uzupełnienia zapasów, słynny żaglowiec „Mayflower”. 10-tka prowadzi teraz blisko wody, groblą poprzez zalew, następnie wzdłuż Renews Harbour. Za Cappahayden otwiera się szeroki widok na kompletnie pusty ocean, a co najlepsze, równie kompletnie pustą szosę. Czyżby upał zmógł Nufich? Co pewien czas wyłączamy klimatyzację, ale nie da się bez niej jechać. Górki, czasem samotne, zalesione wzniesienia, jeziora i skalne progi. Las skarłowaciał, przerzedził się i zaczął zanikać.\nZielona tablica, 24 km do Portugal Cove South i rozległy płaski teren przypominający tundrę na Alasce, w Norwegii czy pewne fragmenty Islandii. W tej pustce park prowincjonalny Chance Cove.\nNagła zmiana pogody czy chmurzy się? Nie, to pasma zawiesistej mgły. Temperatura spada miejscami do 14 stopni, wyłączamy na dobre klimatyzację. Lecz za chwilę przejaśnienie, niebo nieco rozwodnionego koloru i w tej pustce całkiem nierealny mały domek, naprzeciw wjazdu do parku.\nZa paręset metrów następny, sprawiający wrażenie wymarłego. Pustelnia. Typowe dla tundry małe oczka wodne, wielka płaska przestrzeń po horyzont, droga miejscami nieco zrypana.\nW wyższych punktach maszty przekaźnikowe. Jedziemy wprost na zachód a potem skręt łagodny na południe. Zastanawiamy się, czy te domki w pustce nie są domkami dla myśliwych, bo ten region jest miejscem corocznych polowań na pardwy. Dodatkowo, tutejsze trzy główne rzeki, mają doskonałe łowiska łososia i pstrąga. Czasem wyskakują niedaleko drogi kępy niskich drzew i krzaków. Zapewne płoży się tutaj moroszka. Ciekawe, czy jest tak powszechnie używana jak na Labradorze? O 15.20 osiągamy Portugal Cove South\ni od razu wpadamy w gęstą mgłę, która snuje się w różne strony targana wiatrem.\nZamykamy okna, bo wdziera się nam dotkliwy chłód. Co za kontrasty dziś mamy!\nWjazd jak do groźnego i tajemniczego Mordoru.\nDroga idzie poprzez mierzeję, z mgły wynurza się zalew. Po lewej wychynęła nagle postać pieszego. Krótki film przez przednią szybę z przedzierania się przez mgłę.\nMiejscami mgła powoli się rozrzedza ukazując zatokę Biscay Bay, czyli na pewno byli tu Baskowie.\nWjeżdżamy na groblę i kolejna mierzeję. Nagle czysto, słonecznie i niespodziewany widok mostku we wschodnim stylu.\nAle na grobli poprzez Biscay Bay znów mleczne pasma. Dojeżdżamy do Trepassey, którędy przechodzą w czasie swej sezonowej wędrówki stada karibu z rezerwatu dzikiej zwierzyny Avalon. Do zatoki Trepassey wdzierają się powoli pasma mgły.\nW miarę jej objeżdżania ukazują się jeno fragmenty, bo co pewien czas mgła.\nLekko się ociepliło, możemy uchylić boczne okno, z tyłu za naszymi siedzeniami. Objechaliśmy wąską i długą zatokę Trepassey Harbour, miejscami nawet pojawił się las i skończyła płaska przestrzeń. Za Daniel’s Point powrót wypłaszczonej tundry.\nKilometrami. Lecz się teraz pięknie rozsłoneczniło i obaj w milczeniu przypatrujemy się krajobrazowi. Patrzę na mapę i widzę, że przecinamy w poprzek całkiem szeroki półwysep. Dalej pustawo, w ostatniej godzinie minęło nas parę aut i jedna ciężarówka. Czasem przy drodze stary, opuszczony dom i budynek wyglądający na magazyn.\nZatrzymaliśmy się i wyszliśmy z auta. Seweryn udał się na stronę, ja przeszedłem się kawałek wzdłuż drogi. Lekki wiatr, cisza przerywana sporadycznymi głosami ptaków. Spojrzałem w niebo i aż podskoczyłem. Nad nami tkwiło na błękicie pierzaste pióro.\nDobry znak na dojazd do ptasiego rezerwatu. Wróciłem do auta i czekając na Seweryna, który spacerował, zrobiłem kolejne zdjęcie tundry nowofundlandzkiej\ni skusiłem się na film, kiedy akurat mijał nas samochód, wyraźnie zaprzeczając mym opisom pustej szosy.\nPo paru kilometrach pojawiły się reklamy, między innymi B&B o nazwie „Śpiew wieloryba”, wiadomy znak, że się zbliżamy do brzegu półwyspu. A tam, przy St. Vincent, ponownie zaczaiły się na nas gęsta mgła i spadek temperatury.\nZa mostem przejazd po wąskiej mierzei oddzielającej zalew Holyrood Pond od oceanu. Ponieważ jest tak wąsko, od strony wielkiej zatoki St. Mary’s postawiono drewniane umocnienia, z długim na paręset metrów płotem.\nJest tu bardzo dobra plaża i głęboka woda pozwala podpływać wielorybom blisko brzegu. Miejscowość znana jest także z długoletniej hodowli owiec. Pierwszy premier Nowej Fundlandii wymyślił program relokacji ludzi z małych wiejskich osad. Rząd przymuszał ich do przesiedlenia do bardziej rozwijających się ośrodków. I stąd nad zatoką mamy parę osiedli-widm (ghost town), opuszczonych wiele lat temu.\nWjechaliśmy już na drogę z innym numerem – 90,\nktóra prowadzi na północ do autostrady, a ta z kolei do St. John’s, zamykając Irlandzka Pętlę. Z powodu gęstniejącej mgły, mogliśmy się tylko domyślać, jakie widoki są po obu stronach drogi, bo co pewien czas wspinaliśmy się, a nadto słyszeliśmy całkiem bliski, głuchy szum fal w zatoce. Z mgły czasami wynurzały się domy, lecz wszelakie dźwięki były przytłumione. Jednym słowem kontynuowaliśmy jazdę w tajemniczej krainie, jak duchy wśród duchów. Powoli, bo co chwila miejscowości i gęstniejąca mgła. Lecz za paręnaście minut rozjaśnienie i …las. Za Saint Mary’s, gdzie żyją potomkowie irlandzkich emigrantów, przybyłych tu przeszło 200 lat temu, na rybałkę i prowadzenie farm, świat widzialny powrócił.\nWidać domy na farmach, po drugiej stronie zwężającej się zatoki i obaj stwierdzamy, że tu jest wykapany islandzki krajobraz. Lasu coraz więcej, lecz nic dziwnego, bo parę kilometrów dalej, na prawo od drogi, rozciąga się olbrzymi rezerwat dzikiej zwierzyny Avalon, o powierzchni przeszło tysiąca kilometrów kwadratowych. To obszary leśne i tundra. Charakterystycznym elementem tutejszego krajobrazu jest duża ilość wielkich głazów narzutowych.\nJedziemy teraz szybciej, w pustawej okolicy nadrabiając poprzednie, mgliste odcinki. Dojeżdżamy do wąskiej zatoki Salmonier Arm, zaraz boczna droga 94, my prosto, bo musimy skręcić dopiero w 91. Po przeciwnej stronie opatrzony już z wielu miejsc widok – domki przy lokalnej szosie, czasem powyżej na stoku i rybackie kutry przy małej przystani. Na środku zatoki jakaś wielka skrzynia, wąskie i długie wysepki, piaszczyste łachy. I nagle po przeciwnej stronie zaskakująco wielki kościół. To katolicka świątynia w miasteczku Mt. Carmel pod wezwaniem Naszej Pani z Góry Karmel.\nMostem nad rzeką Salmonier, miasteczko St. Catherine’s, jedziemy nad brzegiem rzeki wijącej się po rozległej łące i jest zjazd w lewo na 91. Tutaj żegnamy się z Irlandzka Pętlą. Zaczyna się piękna droga w lesie. Cieplej, otwieramy okna. Dopiero teraz dochodzi do nas, że od dłuższego czasu nie ma owadów, szyby na ogół czyste i nie atakują komary. Może tu zbyt chłodno i wietrznie? W 2008 na Labradorze, w niektórych miejscach, był istny obłęd – komary i diabelskie czarne muszki. Chodziliśmy w specjalnych siatkach ochronnych. Długa wspinaczka po wielkim garbie. Za parę minut las się gwałtownie kończy i wypadamy na rozległe łąki. Na horyzoncie ciągną się pagóry, żadnych osad i miasteczek, czasami pojedyncze domy.\nPojawia się rozjazd na 93, most i po lewej zatoka Colinet Arm. Następny most na rzece, właściwie dwa mosty, zaraz koło siebie. Ten po którym jedziemy wybudowany w 1990 roku. Rzeka kamienista i z porohami. Las karłowacieje, zastępowany obszarami gęstych krzaków. Już jest oznaczenie rezerwatu ptaków na przylądku St. Mary’s i znak drogi 92, którą pojedziemy wprost na południe. Krajobraz zaczyna być męczący w swej powtarzalności. Droga spękana i miejscami trzeba uważać na dziury. Przed siedemnastą widok na zatokę North Harbour z majaczącą sylwetką góry, która wygląda jak pancernik z filmów science-fiction. Z bliższej odległości okazuje się, że to wyspa,\nlecz za chwilę kompletnie się rozmazuje. Mgła i sylwetki domów po przeciwnej stronie, w South Harbour nabierają swoistego kolorytu.\nJak tylko się oddalamy od oceanu mgła ustępuje. Podjazd, zjazd i jeszcze dłuższy podjazd, płaska równina. Ponownie landszafty Jukonu i Alaski. Brakuje tylko wiecznej zmarzliny. Rzeka Red Head płynąca zakolem wokół wielkiego wzgórza. Bardzo długi podjazd i znów na równinie.\nGdy wpadamy w postrzępione pasma mgły, wiemy że jesteśmy przy oceanie. Skręcamy na zachód i wjeżdżamy w istne mleko.\nWyłania się z niego nisko przy drodze napis – „Myśl o przyszłości. Proszę zwolnij, a przede wszystkim nie pij, gdy jedziesz”. To miejscowość Branch i przy wjeździe na most nagle cud – nie ma mgły i wszystko klarowne.\nDroga zmienia numer na 100, za miasteczkiem, na rozlewiskach z łąkami, stoją konie,\nw parę minut potem widzimy pasące się owieczki.\nBiorę plan, który wydrukowałem w czerwcu, w szkole i odszukuję boczną drogę, która ma nas doprowadzić do ptasiego rezerwatu. Wygląda na podrzędną, pewnie szutrową. Wjazd na równinę i przed nami wielki tuman mgły. Zaczynam się martwić co to będzie nad oceanem, czy zdołam zobaczyć w takich warunkach ptasie kolonie. Jest znak,\nale zjazd w lewo nie jest dla nas. Jedziemy dalej i za parę minut upragniony symbol rezerwatu.\nKu memu zaskoczeniu asfaltowa, choć bardzo wąska droga, porośnięta po bokach gęstwą krzaków. Miejscami nieco popękana, lecz najgorsze, że wpadamy w totalnie gęstą mgłę.\nSeweryn z kolei wpada w swój nastrój czarnych prognoz i wieszczy, że nic z tego nie będzie. Ja jak zwykle prę uparcie naprzód.\nNagle na drodze widzę leżącego królika. „Hamuj” wołam do Seweryna, który w tym momencie też zauważa denata. Zatrzymaliśmy się, wysiadłem i usunąłem biedaka na pobocze koło krzaków.\nDalsza jazda w mleku tak gęstym, że miałem obawy czy odnajdziemy owo miejsce. Osiągnęliśmy budynek rezerwatu, zamknięty na głucho, koło 19-tej.\nNa parkingu, niedaleko morskiej latarni z 1860 roku, w aucie siedziało starsze małżeństwo i nie miało ochoty wychodzić na zewnątrz, bo mgła się skraplała i osiadała na ubraniu i włosach. Seweryn oświadczył, że nigdzie nie idzie i wraca do auta. Zdołałem przed następnym napływem mgły przejrzeć tablice informacyjne.\nZ zawiesiny wynurzył się jakiś człowiek, który okazał się chińskim turystą. Zapytałem go czy warto pójść w głąb rezerwatu i dojść do urwisk, bo przecież mgła… Bez słowa podsunął mi pod oczy swoją kamerę i pokazał film, który zrobił godzinę temu. Już widok planszy na budynku dostatecznie podniósł mi adrenalinę,\nlecz pokaz filmu przekonał mnie ostatecznie. Poprosiłem Seweryna aby zaczekał, sfilmowałem otoczenie budynku, tak by nagrać jednocześnie regularnie odzywający się buczek przeciw mgielny.\nZałożyłem kurtkę przeciwdeszczową i poszedłem ścieżką poprzez łąkę, zachęcany przez głośnego śpiewaczka siedzącego na poręczy.\nZnajdowałem się na krańcu półwyspu Cape Shore, stanowiącego część wielkiego półwyspu Avalon. Cape Shore był niezamieszkany do przełomu wieków XVIII/XIX, lecz wtedy dwaj bogaci kupcy z Placentii zaczęli sprowadzać osadników irlandzkich, bowiem tutejsze doliny rzeczne stwarzały, dość rzadką na Wyspie, możliwość rozwinięcia farm (głównie warzywnych) i hodowli (krowy i owce). Lecz w końcu wieku XIX zdecydowaną przewagę uzyskało rybołówstwo kontynuowane do dziś, nawet mimo rządowego moratorium na dorsza. Od lat 90-tych rozwinęła się znacznie turystyka.\nAtrakcją przyciągającą corocznie tysiące osób, jest ekologiczny rezerwat ptaków na przylądku St. Mary’s (Cape St. Mary’s Ecological Reserve). Zajmuje obszar 64 km², z czego na część oceaniczną przypada 54 km²; utworzono go w roku 1983. Sytuuje się w ekoregionie Wschodnich Oceanicznych Jałowych Pustkowi (barrens), gdzie arktyczna tundra sięga najdalej na południe. Na rozległych płaskowyżach, z wciętymi przez ocean zatokami i mini fiordami, zalegają wielkie łąki pokryte gęstą roślinnością (trawy, alpejskie dzikie kwiaty, dzikie irysy, mchy i porosty) i nisko płożącymi się krzakami. Są tu liczne jeziorka, bagna i torfowiska oraz strumienie spadające czasem wprost do oceanu. Pionowe spadki na klifach osiągają 120 metrów wysokości i najsłynniejsza jest Ptasia Skała (The Bird Rock), pokryta tysiącami gniazd (około 60 tysięcy), gdzie można obserwować ptasie życie zaledwie z odległości 10 metrów. Zimuje tu także tysiące innych gatunków, jak kamieniuszki (harlequin duck), edredony (eider), melanity (scoter) i lodówki (long-tailed duck). To jedna z największych kolonii morskich ptaków w Północnej Ameryce i zarazem najlepsze miejsce do obserwacji, szczególnie w okresie lęgowym (od kwietnia do lipca). Jednakże o tym samym czasie istnieje tu najważniejsza przeszkoda – częsta mgła (średnio 200 dni w roku), chłód (średnia temperatura lipca wynosi 14 stopni Celsjusza) i przelotne opady drobnego deszczu. I akurat na taki dzień trafiliśmy. Jak jest ładna pogoda to widoki są takie,\nlecz mnie niestety czekało ostrożne przedzieranie się ścieżką\npoprzez mokrą zawiesinę.\nSzedłem klucząc około 20 minut napotykając dwie powracające osoby, które mnie zachęciły by dojść, bo widok jest fantastyczny, mimo mgieł i osiadającej na wszystkim wilgoci. Miałem już mokre włosy i buty. Idąc ku niewidocznemu oceanowi słyszałem coraz głośniejszą wrzawę ptaków. Kawałek w dół, troszkę pod górę i wtedy usłyszałem szum, a czasem ryk oceanu, wdzierającego się bulgoczącym dźwiękiem w głąb skalnych korytarzy. Dobiegł mnie rybny zapach i fetor guana. Przy krawędzi stała dwójka dorosłych, dwóch nastolatków siedziało na skałach. Rozmawiali po niemiecku, przeto grzecznie ich pozdrowiłem zapamiętanym niemieckim zwrotem- wie geht’s?, co ich zaskoczyło, a potem nieco skrępowało, bowiem sądzili, że rozumiem o czym mówią. Byli z Drezna, czyli Ossi, małżeństwo z dwójką synów i w rodzicach była resztka typowej nieufności, wyniesionej z długich lat życia w Enerdówku. To się często rzuca w oczy. Podobnie było w Patagonii, gdy wzięliśmy do auta młodą parę z Lipska – dystans. W Niemczech Zachodnich, czy Berlinie Zachodnim, było zupełnie inaczej. Panowała niczym nie wymuszona swoboda kontaktu i konwersacji.\nA przede mną wspaniałe w swej różnorodności ptasie życie na słynnej Ptasiej Skale.\nGniazda założone czasem w najbardziej stromych miejscach.\nTowarzystwo nader rozgadane, czulące się pary, czasem zawzięte dialogi i nawet kłótnie. Kto mieszka na przeszło stumetrowym piaskowcu Ptasiej Skały i w okolicach? 24 tysiące północnych głuptaków białych (gannet), 20 tysięcy czarnonogich mew trójpalczastych (black-legged kittiwake), 20 tysięcy nurzyków zwyczajnych (common murre), 2 tysiące nurzyków grubodziobych (thick-billed murre), przeszło sto par alki zwyczajnej (razorbill), 60 par nurnika białoskrzydłego (black guillemot) oraz różne kormorany i północne fulmary (Nothern fulmar). A jeszcze dodajmy ptaki zimujące. Istna ptasia metropolia.\nNiektóre miejsca napełniały grozą,\ntym bardziej, gdy przebijała się do świadomości wyobraźnia i poczucie, iż tutaj jeden fałszywy krok oznacza koniec człowieczego życia.\nPtaki ze swobodą szybowały w różnych kierunkach nad przepaściami,\nnad walącą wściekle wodą w załomach i skalnych korytarzach.\nA stateczny spokój emanował z alki stojącej na skalnej ambonie.\nNiedaleko mnie para głuptaków wdała się w ostry dialog.\nTrochę powyżej następna alka zachowująca olimpijski spokój.\nPodobnie jak mewy\nZa to na dolnych półkach wielki harmider,\na ponad nimi szybujące białe głuptaki.\nSkierowałem znów aparat na Ptasią Skałę\nżałując, że nie ma lepszej pogody, gdy ptaki są wyraźniej widoczne.\nPrzełączyłem aparat na filmowanie fascynującej kolonii głuptaków na Skale.\nNiemiecka rodzina grzecznie powiedziała „Auwidersein” i się oddaliła. Zostałem sam na sam z królestwem ptaków, skał i oceanu. I wtedy zauważyłem parę alek na skalnym występie.\nZa chwilę nastąpiły odwiedziny,\npołączone z seria pytań ze strony małżeństwa.\nPo nich nastały nawet pewne czułości przy pomocy dziobów,\nspojrzenie w kierunku innych, czy widzieli jak łatwo można się dogadać,\npoparte zadowolonym rozłożeniem skrzydeł przez głównego negocjatora.\nSamica, komuś tam u góry odpyskowała, kto się widocznie próbował wtrącić z niestosownymi komentarzami.\nZaprawdę żal było stamtąd odchodzić, ale od oceanu przylazło następne pasmo tak gęstej mgły, że nie tylko Skała prawie zniknęła, lecz zaczął zacinać deszcz. Postanowiłem wrócić, tym bardziej, że była już prawie dwudziesta, a przed nami jeszcze nieco kilometrów. W pewnym miejscu mgła ustąpiła i otworzył się widok na wielkie pole paproci.\nZ parkingu wracaliśmy do 10-tki w bardzo gęstej mgle. I nagle coś zdumiewającego, zaskakującego, rozegrało się przed naszymi oczami. Mała kuna z wysiłkiem targała owego padłego królika, przecież o wiele od niej większego, w gęste krzaki. Spanikowana próbowała go szybko wciągnąć, lecz zanim otworzyłem okno i dobyłem aparat, zrezygnowała czmychając w krzaki. Dojechaliśmy do 100 i z mgły wyłania się tablica – do Placentii tylko 50 kilometrów. Za parę minut zabawna historia. Jadący naprzeciwko we mgle samochód, daje nam znaki światłami. Zwalniamy, zrównujemy się, otwarcie szyb, kierowca pyta o ptasi rezerwat. Z przodu kobieta, z tyłu dwójka ożywionych dzieci. Włoska rodzina na wakacjach, zagubiona w tym krajobrazie i we mgle. Tłumaczymy jak dojechać do rezerwatu, pocieszamy, że niedaleko i radzimy szybko jechać, bo już zmrok. W końcu mówimy, że najlepiej zanocować gdzieś niedaleko i wybrać się tam jutro rano, bo może nie będzie mgły, a widoki są wspaniałe. Dziękują i mówią, że przemyślą sprawę. Wyglądali na nieźle skołowanych.\nZmrok zapada szybciej niż sądziliśmy, mgła się przerzedza, ale już mam dość zdjęć na dzisiaj i odkładam aparat. Za parę minut mgła gęstnieje, wiadomy znak, że jesteśmy blisko oceanu. Miasteczko St. Bride’s i za nim skręt wprost na północ. Światła w domach przy drodze, za nimi już głęboki zmrok. Znów się zastanawiam jak tu ludzie żyją… Teraz jest szybka łączność ze światem, świat włazi do ciepłego domu, czasem natrętnie. Nieraz przeraża, szokuje lub bulwersuje. Bo tu inny rytm życia. Przede wszystkim nie ma cywilizacyjnego zgiełku, pośpiechu i owego nienaturalnego hałasu. Bo szum wiatru, ryk sztormu na oceanie, szmer strumienia lub jego łoskot na kaskadach, wszystko dźwięki naturalne do których człowiek przyzwyczajony, ba, lubiący je. I ta przepiękna cisza w nocy, gdy rzeczywiście można odpocząć. Mimo wspomnianego wiatru, sztormowej pogody. Lecz mogę sobie tylko spróbować wyobrazić, jak tu jest zimą, na tych wychłostanych przestrzeniach.\nWjeżdżamy w małe doliny i skalne korytarze. Tradycyjnie na tej drodze co pewien czas długie podjazdy. Czerwone światełko na wieży transmisyjnej i pustka płaskowyżu. Osada Angels Cove; czyżby opadały tu anioły, jak w pięknej piosence Stinga „Kiedy opadają anioły” z albumu The Soul Cages. Potem, co parę kilometrów, ciąg nazw wzdłuż brzegu zatoki Placentii – miasteczko St. Patrick’s, ostry podjazd, Stoney House, park prowincjonalny Gooseberry Cove, następny podjazd, dalekie, mrugające światełko na oceanie, duże „S” na drodze, Seweryn, jak to u niego zazwyczaj wieczorem, coraz pewniej prowadzi. Dolina, następny podjazd, Ship Cove – zdołaliśmy zoczyć dwie farmy i jeden samotny dom. Coraz większe urozmaicenie, górki, koniec płaskiej tundry, las nas znowu otacza po obu stronach 100-tki. Z powodu braku łączności nie mogliśmy się dodzwonić do noclegu w Placentia. Wreszcie koło 21.30 się udało, pani potwierdziła, że będzie na nas czekać.\nMost nad rozlewiskiem w Great Barasway, jazda nad ciemniejącym oceanem, niemal na jego niewysokiej krawędzi, Little Barasway, potem grobla po mierzei przy Glennons Cove, zakrętasy w Point Verde, skręt na wschód, strzałka w lewo na prom do Nowej Szkocji, my też w lewo, tabliczka z nazwą Placentia, a za nią … wjazd w krainę wysterczonych wzgórz, wypiętrzonych nad nimi chmur, snujących się dołem mgieł, wyróżniającą się kratownicą wysokiego mostu i dziesiątkami rozsypanych świateł.\nWidok miasta pod wzgórzami, co najmniej z filmów Davida Lynch’a.\nZadzwoniłem do naszej gospodyni, że już jesteśmy. Wyczułem na mej mapce z internetu, że będzie to przed mostem, po prawej. Dojechaliśmy, zapukałem, wyszedł jakiś gość, powiedział, że wszystkie pokoje są zajęte, na co mi opadła szczęka. Lecz pocieszył mnie, że pewnie mamy pokój w innym miejscu, w „Phillip’s Cafe” i tam czeka na nas gospodyni. Nadał nam kierunek, przejechaliśmy po moście robiącym wrażenie, bo jest wysoki i zwodzony nad wąską zatoką Northeast Arm, do której dobiega druga, Southeast Arm. Dlatego główna część miasta jest na półwyspie. Zagrzechotaliśmy Dożą na kratownicy mostu i kawiarnia okazała się ładnym, piętrowym domem z pokojami na górze, nazwanymi Wronim Gniazdem (The Crow’s Nest). Kawiarnię już zamknięto, co nas nieco spłoszyło, bowiem po śniadaniu cały dzień spędziliśmy na bananie i dwóch jabłkach na głowę. Spytaliśmy co jest jeszcze otwarte i pani oznajmiła, że chyba tylko Tim Hortons. Pobraliśmy klucze i ruszyliśmy na poszukiwanie Hortons’a, do którego dojechaliśmy po 22-giej i klops – nieczynny.\nSeweryn próbował jeszcze negocjować, ale była to strata czasu. W drodze powrotnej pojękiwał, że będzie się musiał wspinać na piętro, „A przecież miałeś załatwiać pokoje tylko na parterze”, ja do niego żeby „Zamknął dziób i jechał”, bo obaj byliśmy już rozdrażnieni, bowiem głodni potężnie. Dojazd nie poszedł nam łatwo, bo oprócz rozdrażnienia nie znaliśmy rozkładu ulic i było ciemno. Chcieliśmy zasięgnąć języka, a tu żadnej żywej duszy. Na szczęście znakiem rozpoznawczym był most, który wreszcie odnaleźliśmy i potem nasze noclegowisko. Wniosłem rzeczy Seweryna i zabrałem się za robienie kolacji, bo mieliśmy jeszcze zapasy konserw i zup w proszku. Po kolacji jeszcze butelka wina, Seweryn czytał coś na tablecie, ja przerzucałem zdjęcia i czułem mimo wszystko pewne rozczarowanie, bo ani łosi, ani maskonurów, a w rezerwacie przeszkodziła mgła. Ale co zobaczyłem i usłyszałem to moje.\nW komputerze zastanawiający mail od pani Katarzyny z Wrocławia, którą znam mailowo, od może dwóch tygodni – istna powódź informacji i miły entuzjazm względem mej osoby. Gdy wyjadę do Polski będzie opiekowała się przez dwa miesiące mym mieszkaniem. Potem zawita Bogdan z Danką. Planuję powrót z Polski w listopadzie.


Nie tylko „Titanic". Filmy i seriale, których akcja toczy się na statku wycieczkowym - W Butikowym Stylu\n”Titanic” Jamesa Camerona jest bez wątpienia najsłynniejszym filmem rozgrywającym się na statku wycieczkowym. Ale to nie jedyna filmowa propozycja, której akcja toczy się w rejsowej scenerii. Dzisiaj polecamy trzy produkcje dostępne na popularnej platformie Netflix, którymi możemy umilić sobie czas w oczekiwaniu na kolejną morską podróż.\n1. “Pełne morze” (Alta mar), serial, premiera sezon 1 – maj 2019, sezon 2 – listopad 2019\nPierwszą propozycją, której akcja przenosi nas na statek, który można przyrównać do słynnego Titanica jest hiszpański serial kryminalny „Pełne morze”. Podczas rejsu z Hiszpanii do Rio de Janeiro dochodzi do morderstw i intryg godnych powieści Agathy Christie. Głównymi bohaterkami serialu są siostry Eva i Carolina, które odkrywają szokujące rodzinne tajemnice. Wracając do statku, to fikcyjna jednostka o nazwie Barbara de Braganza czerpie z faktycznej historii. Jak donosi The Hollywood Reporter, scenograf Regina Acuña powiedziała, że Barbara de Braganza jest „zainspirowana dwoma luksusowymi liniowcami w stylu Art Deco z lat 30. XX wieku, SS Normandie i Queen Mary”. Jeśli macie sentyment do telenowel i Agathy Christie, lubicie klimat klasycznych liniowców pełnych uroku i stylowej elegancji, to serial “Pełne morze” przypadnie wam do gustu.\n2. “Jaki ojciec, taka córka” (Like Father), premiera 3 sierpnia 2018\nBohaterką komedii Netflixa pt.”Like Father” jest pracoholiczka z korporacji (Kristen Bell), która zostaje porzucona przed ołtarzem. Decyduje się wyruszyć w rejs po Karaibach, gdzie miała spędzić miesiąc miodowy ze swoim…ojcem, również pracoholikiem (Kelsey Grammer). Dla fanów cruisingu i armatora Royal Caribbean najważniejsze jest jednak to, że akcja filmu rozgrywa się na pokładzie statku Harmony of the Seas. Komedię wyreżyserowała na podstawie własnego scenariusza Lauren Miller Rogen. W filmie występuje również jej mąż, Seth Rogen. Ciekawostką niech będzie fakt, że grająca główną rolę amerykańska aktorka Kristen Bell ma polskie i irlandzkie korzenie (jej dziadkowie ze strony matki przyjechali do Chicago z wioski pod Sieradzem).\n“Jaki ojciec, taka córka”\n3. “Zabójczy rejs” (Murder Mystery), premiera 14 czerwca 2019\nTrzecią propozycją jest komedia kryminalna z gwiazdorską obsadą, której akcja rozgrywa się podczas rejsu luksusowym mega jachtem po Morzu Śródziemnym. Nowojorski policjant (Adam Sandler) i jego żona (Jennifer Aniston) zostają głównymi podejrzanymi w sprawie o zabójstwo właściciela jachtu. Mając przed sobą perspektywę niesłusznej odsiadki małżeństwo postanawia udowodnić swoją niewinność i rozwikłać zagadkowe morderstwo na własną rękę. Zdjęcia do filmu oprócz Kanady, kręcone były głównie we Włoszech – w Santa Margherita Ligure, Mediolanie i nad jeziorem Lago di Como. Piękne śródziemnomorskie widoki, luksusy butikowego mega jachtu, a przede wszystkim doborowa obsada, powodują, że ta lekka komedia kryminalna jest idealną propozycją na czas przymusowej kwarantanny.\nfilm serial statek wycieczkowy


Ostrów: 8 pracowników urzędu miejskiego z koronawirusem\nTenPoznan.pl » Wiadomości Ostrów Wielkopolski » Ostrów: 8 pracowników urzędu miejskiego z koronawirusem\nurząd miasta Ostrów Wielkopolski fot. UM Ostrów Wielkopolski\n15 sierpnia, 2020 el\tBrak komentarzy\tKoronawirus, Ostrów Wielkopolski, promoslider, promoten, testy, urząd miejski\nU ośmiu osób pracujących w Urzędzie Miejskim w Ostrowie Wielkopolskim, stwierdzono zakażenie koronawirusem. Od kolejnych 45 pobrano próbki i czekają na wyniki. Urząd jeszcze pracuje, ale z dużymi obostrzeniami.\nŻeby wejść do urzędu, petenci i urzędnicy w nim pracujący muszą przejść przez specjalną bramkę, która skontroluje, czy chcący wejść ma na twarzy maseczkę, zasłania prawidłowo nos i usta oraz ma właściwą temperaturę ciała. Jeśli te wszystkie warunki są spełnione – dopiero wówczas blokada się zwalnia i można wejść do budynku. Każdy petent musi się też najpierw umówić na wizytę.\nJak informuje Radio Poznań, bramki zostały urzędowi wypożyczone przez firmę, która je skonstruowała, a teraz testuje ich działanie.\nUrząd pracuje więc tak normalnie, jak to tylko jest możliwe. jednak może się to zmienić, jeśli okaże się, że zakażonych jest więcej pracowników urzędu. Przypomnijmy, że na wyniki testów czeka jeszcze 45 osób.\n5 sierpnia, 2019 5 sierpnia, 2019 partnerzy TenPoznań\t0\nWielka obława policji w Wielkopolsce. “Zaangażowanych jest wiele osób”\n17 października, 2019 30 października, 2019 partnerzy TenPoznań\t2\n26 czerwca, 2020 el\t0\n8 lipca, 2020 8 lipca, 2020 el\t0\nPoznań: Nielegalne eksperymenty medyczne przy Długiej – szpital zabiera głos\n25 września, 2019 25 września, 2019 el\t1


BoBo LoBo, York - recenzje restauracji - TripAdvisor\nYork — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu BoBo LoBo\nWszystkie miejsca warte uwagi w: York Atrakcje w pobliżu obiektu BoBo LoBo\nEuropa Wielka Brytania (UK) Anglia Yorkshire North Yorkshire York York Restauracje BoBo LoBo\nNr 250 wśród 694 Restauracje w lokalizacji York $$ - $$$\nGrill, Bar, Pub 5 Little Stonegate, York YO1 8AX, Anglia+44 1904 621900Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 210Doskonałe56%B. dobre21%Średnie6%Złe3%Okropne14%Teraz otwarte12:00 - 22:00N - Pt16:00 - 22:00So12:00 - 22:00Wszystkie godziny KUCHNIE Grill, Bar, Pub CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA 5 Little Stonegate, York YO1 8AX, AngliaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji jest dostępna bezpłatna sieć Wi-Fi?Tak Nie Nie wiem Czy jest to meksykańska restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy jest to brytyjska restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy jest to hiszpańska restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy jest to pub?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na specjalne okazje?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zjeść brunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje udogodnienia dla osób niepełnosprawnych?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (210)Oceny podróżnych Doskonałe31B. dobre14Średnie4Złe0Okropne3Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (52)angielski (210)Język polski (52)angielski (210)Zobacz opinie podróżnych: 1 z 10 wśród 52 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieraindrop77York, Wielka Brytania108Zrecenzowano 4 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Absolutnie genialne!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieRichard PSheffield, Wielka Brytania3522Zrecenzowano 28 maja 2017 z urządzeń przenośnych DobryWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieAndyf64a16855Zrecenzowano 15 kwietnia 2017 z urządzeń przenośnych Świetne koktajleJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiemissybbderbyshire1716Zrecenzowano 12 kwietnia 2017 Sprawdzić posiłki razyWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Anthony J, General Manager, BoBo LoBoOdpowiedź udzielona 14 kwietnia 2017Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDavid W4419Zrecenzowano 30 marca 2017 z urządzeń przenośnych Po prostu super!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Anthony J, General Manager, BoBo LoBoOdpowiedź udzielona 31 marca 2017Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieharrysmith12031Zrecenzowano 7 marca 2017 z urządzeń przenośnych Wspaniała nocJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Anthony J, General Manager, BoBo LoBoOdpowiedź udzielona 14 kwietnia 2017Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNielexisaEdynburg, Wielka Brytania17681Zrecenzowano 6 marca 2017 z urządzeń przenośnych Super późno wieczoremJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Anthony J, General Manager, BoBo LoBoOdpowiedź udzielona 14 kwietnia 2017Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJulie BNottingham, England, United Kingdom2013Zrecenzowano 4 marca 2017 z urządzeń przenośnych To idealne miejsce na koktajle i jedzenie.WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Anthony J, General Manager, BoBo LoBoOdpowiedź udzielona 14 kwietnia 2017Tłumaczenie Google Więcej\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJane DWigan, Wielka Brytania3312Zrecenzowano 6 stycznia 2017 Dobre jedzenie, szybka obsługaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDarloBobDarlo201114Zrecenzowano 11 grudnia 2016 z urządzeń przenośnych OryginalnyWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.Autorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Anthony J, General Manager, BoBo LoBoOdpowiedź udzielona 13 grudnia 2016Tłumaczenie Google Więcej\nPoprzednieNastępne123456Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeThe Teddy bear Tea RoomsLiczba recenzji: 223 w odległości 0,04 km Mollys TearoomsLiczba recenzji: 383 w odległości 0,05 km Kennedys Bar & RestaurantLiczba recenzji: 1 504 w odległości 0,02 km Sotano Charcuterie & BarLiczba recenzji: 298 w odległości 0,02 km Pobliskie atrakcjeFudge Kitchen YorkLiczba recenzji: 231 w odległości 0,12 km Barley HallLiczba recenzji: 394 w odległości 0,06 km StonegateLiczba recenzji: 82 w odległości 0,06 km Pyramid GalleryLiczba recenzji: 34 w odległości 0,04 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu BoBo LoBo.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij\n5 Little Stonegate, York YO1 8AX, Anglia Lokalizacja:


Wall Street i miedź pogrążyły indeksy GPW - Puls Biznesu - pb.pl\nWall Street i miedź pogrążyły indeksy GPW\nFatalna wtorkowa sesja na Wall Street zniweczyła kruchą szansę na odrobienie strat z drugiej sesji 2005 r. Po głębokich spadkach Dow Jones’a o prawie 1 proc. i Nasdaq’a o ponad 2 proc. jasnym było, że w środę indeksy GPW nie unikną zjazdu. Jednak reakcja naszego rynku wydaje się przesadzona – WIG20 zaliczył aż 2,27-proc. spadek pikując na zamknięciu do najniższego poziomu dnia 1910,33 pkt.\nW kilkudniowej perspektywie należy to traktować jako sygnał sprzedaży, aczkolwiek po tak dużym spadku może pojawić się chęć do spekulacyjnego odbicia. Nawet gdyby wystapiło, to barierą będzie otwarta dziś luka bessy 1931 - 39 pkt. Ostra przecena została potwierdzona bardzo dużymi obrotami. Na całym rynku wyniosły one 625 mln zł, z czego na spółki z WIG20 przypadło 520 mln zł. Od poniedziałkowego szczytu w cenach dnia 1988,66 pkt, indeks największych spółek cofnął się już o 3,9 proc. To sporo.\nHumory są złe, a to każe raczej zapomnieć o „efekcie stycznia” chociaż jeszcze dzień wcześniej można było z umiarkowanym optymizmem na niego oczekiwać. Wszystko jednak zepsuł natłok złych informacji, jakie we wtorek napłynęły na amerykański rynek: seria niepochlebnych rekomendacji, obawy o podwyższenie stóp procentowych przez Fed i wzrost cen ropy naftowej.\nNa nasz rynek fatalnie wpływa ostra przecena miedzi na Londyńskiej Giełdzie Metali. W jej wyniku w środę kurs KGHM zleciał aż o 5,2 proc. ciągnąc za sobą resztę rynku. Obroty były bardzo duże, przekroczyły 115 mln zł. Potwierdzają się więc obawy analityków BDM PKO BP wyrażone w raporcie z 28 grudnia. Zwrócili oni uwagę, że szczyt notowań miedzi w PLN został ustanowiony w kwietniu, a wybicie ceny poniżej 10 tys. zł za tonę oznacza wysokie prawdopodobieństwo kontynuacji spadku.\nZaraz po lubińskim kombinacie mocno ucierpiały też kursy Pekao SA i PKO BP, które w poniedziałek były lokomotywami wzrostu. Dwa dni później potaniały odpowiednio o 3,6 oraz 2,8 proc. Swoje trzy grosze dorzucił GTC, którego kurs (na małym obrocie) zjechał o ponad 5 proc. Tylko cztery spółki z portfela WIG20 uniknęły spadku. Orbis i Świecie zakończyły sesję bez zmian kursów, natomiast nieco podrożały Softbank i Agora, ale przy niewysokich obrotach. Wydawcy „GW” pomogła informacja, że wraz z gazetą będzie można kupić 20-tomową encyklopedię PWN, co powinno pomóc wynikom sprzedaży.\nW gronie mniejszych spółek nieco zyskał kurs Boryszewa po informacji o otrzymaniu od Ministerstwa Skarbu Państwa wyłączności na negocjacje w sprawie kupna pakietu akcji Impexmetalu, o co firma Romana Karkoszka ubiega się od dłuższego czasu. O prawie 2 proc. poszedł w górę kurs Budimexu, który podpisał z Głównym Urzędem Ceł Białorusi kontrakt wartości 14 mln euro na budowę przejścia granicznego w Kukurykach. AS\nUSA: W grudniu firmy zapowiedziały zwolnienie 109 tys. pracowników\nZapasy ropy w USA spadły o 3,2 mln baryłek\nPo słabym początku Wall Street udało się odbić\nTransport , Informacje , Transport Kolejowy , Surowce , Rynek\nPuls Inwestora / Surowce / Wall Street i miedź pogrążyły indeksy GPW


PTC wprowadza nowe taryfy cenowe dla klientów prywatnych i biznesowych - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 24-01-2005, 13:59\nPod koniec stycznia i na początku lutego Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. (PTC), operator sieci Era i Heyah, wprowadzi nowe taryfy cenowe dla klientów indywidualnych i biznesowych, poinformowali w poniedziałek przedstawiciele spółki.\nOd 28 stycznia dostępne będą dwie taryfy dla klientów prywatnych Era Komfort oraz Era Classic Mix, a od 3 lutego Era Classic. Także od 28 stycznia wprowadzona zostanie nowa taryfa biznesowa Era Komfort Biznes.\n„Chcemy, aby telefonia komórkowa była jeszcze bardziej dostępna, a jest jeszcze długa droga do tego, by penetrację rynku zwiększyć. Stąd my jako Era konkurujemy cenami” – powiedział dyrektor zarządzający ds. rynku prywatnego Grzegorz Bors podczas konferencji prasowej.\nW taryfie Era Komfort klient ma wyboru kilka pakietów. W abonamencie za minimum 60 zł miesięcznie oferowanych jest 80 darmowych minut dla klientów z telefonem, a dla klientów bez telefonu – 120 minut. Jedna minuta połączenia kosztować będzie 0,39 zł brutto do sieci Era i na numery telefonów stacjonarnych, a 0,79 zł do innych sieci.\nAbonament w taryfie Era Classic z darmowymi pakietami od 70 do 1000 minut będzie kosztował od 50 zł miesięcznie, a minuta rozmowy 0,70 zł brutto w tym darmowe 70 minut.\nW taryfie Era Classic Mix, która jest połączeniem systemu abonamentowego z systemem doładowań, minimalny poziom zasilenia konta to 30 zł, zaś minuta rozmowy kosztować będzie 0,70 zł.\nEra GSM wprowadzi też taryfy biznesowe tzw. Era Komfort Biznes, w której pakiety abonamentowe będą kosztowały od 25 do 390 zł netto, a połączenia odpowiednio od 0,35 zł za minutę do 0,25 zł.\nPTC szacuje swój udział w rynku na koniec 2004 roku na 37,9%, zaś udział dwóch pozostałych konkurentów PTK Centertel na 31,2%, a Polkomtela na 30,9%.\nStopa bezrobocia wzrosła w XII do 19,1 proc.\nWaluty / PTC wprowadza nowe taryfy cenowe dla klientów prywatnych i biznesowych


» Cedar, łącznik 1-biegunowy z podświetleniem, IP44, biały WNT100CS01\nKod produktu: WNT100CS01/SCH\nŁącznik jednobiegunowy Cedar z podświetleniem - biały (WNT100CS01)\nPojedynczy wyłącznik 1-biegunowy z podświetleniem, w kolorze białym firmy Schneider Electric. Jest on stosowany m.in. do załączania oświetlenia. Łącznik hermetyczny pochodzi z serii Cedar, która sprawdza się idealnie tam, gdzie jest wymagana instalacja produktów o podwyższonym stopniu ochrony IP44. Produkty tej serii często instalowane są w garażach, łazienkach, kuchniach czy na strychu. Seria Cedar posiada podwyższony stopień ochrony, dzięki czemu produkty tej serii doskonale nadają się do instalacji w pomieszczeniach narażonych na działanie wilgoci.\nFirma Schneider Electric oferuje szeoki wybór osprzętu elektroinstalacyjnego. Produkty tej firmy są innowacyjne, trwałe, tanie oraz nadają się dla każdej inwestycji. Jest to lider cyfrowej transformacji w zarządzaniu energią i automatyce, w budownictwie zarówno komercyjnym jak i mieszkaniowym, czy w energetyce i przemyśle. Schneider Electric posiada bardzo bogatą ofertę, dlatego każdy znajdzie osprzęt, który sprosta jego oczekiwaniom.


Wrogie Państwo Opiekuńcze | Kurier Iławski\nAndrzej Kleina: Prawo do prawa\nStachu mówi, że istnieją trzy prawa. Podzielam ten pogląd. Tak więc istnieje prawo... oraz złudzenie, że posiada się prawo do prawa. Czyli trzy prawa! Tak jak trzy prawdy: prawda, pół prawda oraz gówno prawda. I prawo do prawa, to w wielu przypadkach gówno prawda... I podał Stachu przykład kumpla, który tego nad wyraz doświadczył. Dla wartkości narracyjnej będę mówił o nim: „ja” – w pierwszej osobie liczby pojedyńczej.\nW dniu 20 kwietnia 2002 roku zostałem zatrzymany przez policję i dowieziony do „powiatu”, ponieważ nie zgłosiłem się doń w dniu 26 marca na przesłuchanie. Nieobecność swą usprawiedliwiłem, gdyż w dniu tym miałem sprawę sądową ze swego powództwa przeciwko dłużnikowi o duże pieniądze, albo i większe... Tak mi się wydawało, że usprawiedliwiłem. Była to pierwsza gówno prawda w tej sprawie.\nZłożyłem zgodnie z przysługującym mi prawem do prawa, zażalenie na zatrzymanie i sąd, postanowieniem z dnia następnego (taki Orient Express z tego sądu), zauważył łaskawie, że „nie sposób założyć, iż podejrzany skutecznie usprawiedliwił swoją nieobecność” i zażalenia, co naturalne w tej sytuacji, nie uwzględnił. Nie uwzględnił, bo jak mógł początkujący sędzia-asesor narazić kumpla, początkującego prokuratora-asesora z jednej strony na śmieszność, z drugiej zaś na uzewnętrznienie faktu, że gość ma problemy percepcyjne. I operacyjne! Operacyjne w znaczeniu braku umiejętności posługiwania się elementarnymi kanonami logiki, nie mogąc w konsekwencji złożyć do kupy podstawowych elementów tej nad wyraz prostej układanki. Krótko mówiąc, zatrzymanie – zdaniem sądu – „uznać należy za zasadne i legalne”.\nBędąc człowiekiem konsekwentnym i mając prawo do prawa, złożyłem 29 kwietnia 2002 roku kolejne zażalenie. Ale 30 kwietnia, a jakże, sąd odmówił przyjęcia zażalenia, ponieważ – jego zdaniem – na poprzednie postanowienie nie przysługuje zażalenie. Ponieważ sąd wie co mówi, to zapewne ma rację. To, że sędzia mógł się w zwyczajny, ludzki sposób pomylić, nie ma w tym przypadku możliwości weryfikacji przez sąd wyższej instancji. A co będzie, jak sędzia ma zaburzenia charakterologiczne i jest psychopatą? I krzywdzi „niechcący” ludzi? Niemniej, na to jego postanowienie o nieprzysługiwaniu, przysługuje zażalenie do sądu wyższej instancji, o czym co naturalne, mnie poinformował.\nW głowie mi się zakręciło od tego przysługiwania do nieprzysługiwania. Niemniej, będąc w dalszym ciągu romantycznie konsekwentny, z prawa do prawa skorzystałem. Tym razem dłużej to trwało, bo zebrać trzy kobiety w jednym miejscu i czasie, to nie takie proste.\nTak więc trzy niewiasty reprezentujące Sąd Apelacyjny stwierdziły, iż należy „pozostawić zażalenie bez rozpoznania” na mocy bardzo ważnego paragrafu. A paragraf ten, ważny jest jak diabli, bo mówi ludzkim głosem, że „od orzeczeń wydanych przez sąd odwoławczy na skutek odwołania nie przysługuje środek odwoławczy”. I mówi jeszcze dalej, że „żaden sąd nie jest uprawniony do jego rozpoznania”.\nNo, to ja pytam: po cholerę ciągle mi mówiono (na piśmie), że mam prawo do prawa składania zażalenia, skoro, jak się okazuje, prawa tego nie miałem z „mocy prawa” – tu szereg postanowień Sądu Najwyższego, sąd mikrej postury (niższej instancji) cytuję: „w tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia”. Ciekawe nad wyraz sformułowanie: „ten stan rzeczy” jak gdyby ów stan rzeczy był orzekany w innym stanie świadomości...\nPrzepis ten, zdaniem Stacha, należy uznać za anomalię. Niepokojące jest to nad wyraz, że został on przeniesiony z komunistycznego kodeksu karnego, gdzie podskakiwanie obywatela wobec prawa bardzo szybko, na niskim piętrze, załatwiano... Żeby się obywatel w państwie ludowym zbytnio nie rozbisurmanił...\nI pomyślałem sobie, kiedy Stachu już poleciał, że to tylko w tych cholernych, kolorowych bujdach silni zwyciężają słabych. W życiu jest prościej. To właśnie silni idą do diabła przez małych, ale wcale nie głupich. W sytuacji istniejącej fikcji prawnej, bijącej rekordy ślamazarności i dyletantyzmu, przy użyciu hermetycznej, semantycznie mglistej terminologii, procesy ślimaczą się w wypróbowanym tempie i metodologii...\nPrzykłady? Bardzo proszę...\nMówi pan Zielonacki z Olsztyna. Od kilku już lat odbywam maniakalny pościg za sprawiedliwością. Kilkakrotnie, w różnych sprawach dotyczących wszakże jednego, czyli próby odzyskania swoich pieniędzy, wnosiłem in forma pauperis (w charakterze ubogiego – przyp.red.) o zwolnienie z kosztów sądowych, wykazując w sposób logiczny i uczciwy, iż nie mogę ich ponieść. Zwolnienie to było warunkiem niezbędnym i koniecznym uruchomienia cywilnego procesu sądowego.\nW pierwszej z brzegu sprawie sąd pomylił... PRZYCHÓD z DOCHODEM i stanął na stanowisku, że skoro posiadam tak duży przychód, to stać mnie na prowadzenie sprawy, a zwolnienie z kosztów sądowych jest mi nienależne.\nPowstał problem delikatnej natury: jak przekonać sąd, iż jest w błędzie i nie posiada elementarnej wiedzy ekonomicznej – takiej wiedzy, jaką posiada każda gospodyni domowa wiedząca, iż po sprzedaży pietruszki z przydomowego ogródka należy odliczyć przynajmniej koszt nasion, ażeby mieć orientację ile zarobiła... Ale cóż! Sąd to nie gospodyni domowa i takiej wiedzy nie ma...\nCóż się działo dalej? Przede wszystkim upływał tak drogocenny czas, a dłużnik śmiał się, wyjeżdżając kolejny raz na narty. Za granicę!\nPo złożeniu zażalenia na stanowisko sądu niższej instancji, otrzymałem postanowienie sądu wyższej instancji, który utrzymał w mocy postanowienie sądu niższej instancji. Brak analizy danych przez sąd, na których oparłem swoją argumentację w zażaleniu, a także powtórzenie na zasadzie echolalii postanowienia sądu niższej instancji, spowodowało, iż stwierdziłem, że sąd wykazał się utratą zdolności rozumienia języka pisanego. Połączenie owej zdolności, czy raczej jej braku, ze zjawiskiem brudnej wspólnoty, która rządzi się nie ogólnymi zasadami i regułami a zasadą perwersyjnej lojalności (fałszywą solidarnością zawodową) pomiędzy sądami kolejnych instancji, powoduje, iż władza sądownicza, reprezentująca państwo, żywcem przeniesiona z minionej epoki jest 3xN, czyli niesprawiedliwa, niechętna, nieprzyjazna! Przeto państwo, na straży którego stoi, jest w istocie feudalne, udając państwo opiekuńcze. WPO! Wrogie Państwo Opiekuńcze!\nMam świadomość – mówi pan Zielonacki, choć we własnej sprawie trudno jest o obiektywizm, ale chyba mam jednak rację...\nW innej z kolei sprawie, pan Zielonacki złożył do prokuratury doniesienie o przestępstwie. Z mojego punktu widzenia sprawa – mówi – jest arcyprosta, dotyczy bowiem oszustwa. Prokuratura umorzyła dochodzenie, sąd natomiast utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie prokuratury. Zdaniem sądu w postępowaniu ściganej przeze mnie firmy (rzecz dotyczy kwoty 400 tys. zł) „nie sposób dopatrzyć się działania ze z góry powziętym zamiarem oszustwa”.\nAha! Wcale to nie imię chińskiego uczonego! Sąd karny tak się ze mną zaprzyjaźnił, że dobrotliwie zasugerował mi wystąpienie z pozwem o zapłatę do sądu cywilnego... I – o dziwo – uzyskałem nakaz zapłaty. Jest tylko problem jak go wyegzekwować. Firma bowiem przez te dwa lata zbankrutowała z kretesem... I tak sobie myślę, czy można wobec sądu zastosować jakiś artykuł, który z grubsza powiada, że jak ktoś z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, winien ją naprawić, czyli zapłacić odszkodowanie...\nTyle pan Zielonacki...\nCzekam na informacje w jakiejkolwiek formie od czytelników, dotyczące uśpionej Temidy. Najciekawsze, prawdziwe (po weryfikacji) nie wykluczone, że ujrzą światło dzienne.


ZSOiZ Czyżew - Koło Fortuny - udział w programie\nW środę 15 marca 2018 roku uczniowie Zespołu Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Czyżewie wzięli udział w nagraniach do telewizyjnego programu - Koło Fortuny. Zwiedzanie kulis programu i spotkanie z prowadzącymi, zrekompensowało nam długie nagrania w studio. Wzięliśmy udział w nagraniu czterech odcinków, w tym odcinka świątecznego, w którym jako zawodnicy wystąpiły gwiazdy serialu „Barwy szczęścia”. Uczniowie mieli okazję poznać znanych z serialu aktorów: Monikę Dryl, Natalię Zambrzycką i Marka Molaka.\nJako prowadzący wystąpił Rafał Brzozowski (muzyk znany m. in. z piosenki „Tak Blisko”), a partnerowała mu Izabella Krzan (Miss Polonia 2016). Na atmosferę programu duży wpływ miała płynąca na żywo muzyka.\nMogliśmy z bliska zobaczyć także tajniki telewizji. Okazało się, że studio telewizyjne jest przestronne, nowoczesne, i nie przytłaczające swoją wielkością. Jednocześnie widok wielu kamer, kabli na podłodze i prostej scenografii oraz pozytywne nastawienie ekipy skracało dystans i sprawiało wrażenie telewizji bardziej przyjaznej i bliższej widzowi.\nNaszą rolą, jako publiczności, było wspieranie uczestników. Publiczność żywiołowo reagowała na przebieg wydarzeń. Były oklaski i owacje na stojąco, a gdy uczestnik nie zgadł, pojawiały sie także jęki zawodu.\nProgram kręcony był dość sprawnie, bez długich przerw między ujęciami. Widać było, że ekipa jest zgrana i rozumie się bez zbędnych słów. Po nagraniu znaleźliśmy czas na zdjęcia z prowadzącymi i chwilę rozmowy. Ten wyjazd był ciekawym doświadczeniem dla nas wszystkich.


Dunlop Sport Maxx RT 2 205/50 R17 93 Y XL, MFS » Oponeo\nDunlop Sport Maxx RT 2 205/50 R17 93 Y XL, MFS\nMoje odczucia są mieszane. Jeżeli chodzi o właściwości na suchym to wszystko jest dobrze. Natomiast na mokrym oceniam słabo. Przy mocy 105KM opona premium o szerokości większej niż seria nie powinna pozwolić na zerwanie przyczepności przy ruszaniu. Dzieje się to na mokrym już od 3k rpm...\nPodsumowanie: Słabo na mokrym\nOd 8 lat na Dunlop . Polecam\nPodsumowanie: Od 8 lat na Dunlop . Polecam\nPodsumowanie: Bardzo ciche i bezpieczne.


Lokale użytkowe na sprzedaż Wrocław, Krzyki/Południe - KRN.pl\nKrajowy Rynek Nieruchomości / Lokale użytkowe na sprzedaż / Dolnośląskie / Wrocław / Krzyki/Południe\nLokal użytkowy na sprzedaż Wrocław (woj. Dolnośląskie), Krzyki/Południe\nLOKALIZACJA: Lokal na sprzedaż lub do wynajęcia w dzielnicy Krzyki w rejonie Południe na osiedlu Przedmieście Oławskie w pobliżu dworca głównego PKP i przystanków komunikacji miejskiej.\nOPIS LOKALU: Lokal w standardzie deweloperskim, do wykończenia. Możliwość użyczenia ekipy wykończeniowej. Lokal obecnie stanowi jedną otwartą przestrzeń o powierzchni 45,30 m2. Obecny właściciel może postawić na swój koszt ścianki pod pomieszczenie toalety. Lokal posiada 2 wejścia: jedno od frontu od ruchliwej ulicy z dużymi witrynami i drugie od zacisznego zaplecza otwartego na osiedle mieszkaniowe. Wysokość lokalu 340 cm.\nMożliwość kupna/wynajęcia drugiego lokalu po sąsiedzku o porównywalnej powierzchni, które razem mogą mieć około 80 m2 jednej wspólnej powierzchni sprzedażowej tylko z jednym filarem konstrukcyjnym po środku.\nPRZEZNACZENIE LOKALU: Lokal nadaje się na wszelka działalność usługową, handlową, biurową itp.\nWYNAJEM: Lokal do wynajęcia w cenie 85 zł netto/m2, czyli za 3 850 zł netto. Okres najmu długoterminowy.\nSPRZEDAŻ: Możliwość kupna w cenie 10 300 zł netto/m2, czyli 466 590 zł netto.\nATUTY: - bliskość dworca PKP i przystanków komunikacji miejskiej oraz podmiejskiej - duże witryny - duży ruch pieszy - możliwość adaptacji lokalu na dowolną działalność - możliwość wynajęcia/kupna dodatkowej powierzchni w tym obiekcie


13 maja 2009 „INNOWACYJNI – europejska nagroda regionu”\nZwycięzcą podczas I Gali wręczenia Nagród Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego „INNOWACYJNI – europejska nagroda regionu w kategorii Przedsiębiorczość została Toruńska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A.\nW dniu 30.04.2009 r. Podczas Festiwalu Europejskiego we Włocławku, z okazji V rocznicy wstąpienia Polski do Unii Europejskiej odbyła się I Gala wręczenia Nagród Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego „INNOWACYJNI — europejska nagroda regionu”.\nToruńska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. otrzymała Nagrodę Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego w kategorii „Przedsiębiorczość” za projekt „Utworzenie\ni funkcjonowanie Regionalnego Centrum Wspierania Innowacji i Transferu Technologii.\nCelem projektu „Utworzenie i funkcjonowanie Regionalnego Centrum Wspierania Innowacji i Transferu Technologii” było wspieranie komunikacji pomiędzy twórcami i posiadaczami innowacyjnych rozwiązań a inwestorami poszukującymi takich nowatorskich metod, stymulowanie projektowania i wdrażania nowych technologii, produktów, procesów i usług. Było ono realizowane drogą świadczenia usług doradczych związanych z transferem technologii i szeroko rozumianymi innowacjami, ochroną własności intelektualnej, czy wsparciem w zakresie finansowania innowacyjnych inwestycji. Podjęto też kroki w kierunku upowszechniania i wymiany informacji, oraz na rzecz aktywnego promowania postaw proinnowacyjnych w jak najszerszych kręgach. Ważnym osiągnięciem projektu było także uznanie go za „dobrą praktykę” — wyróżniono 15 spośród 530 projektów realizowanych w całym kraju w ramach Regionalnych Strategii Innowacyjnych.\nCelem konkursu „INNOWACYJNI — europejska nagroda regionu” było promowanie ważnych dla rozwoju regionu i jego mieszkańców inicjatyw i przedsięwzięć finansowanych ze środków unijnych. Kapituła Nagrody składała się z przedstawicieli organizacji samorządu gospodarczego, organizacji pozarządowych, a także przedstawicieli Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego. Nagroda została przyznana w 10 kategoriach: transport, ochrona środowiska, architektura, medycyna, infrastruktura edukacyjna i sportowa, kultura, społeczeństwo informacyjne, rynek pracy, edukacja, przedsiębiorczość. Wyróżnienia te mają być przyznawane co roku inicjatywom ważnym dla regionu i jego mieszkańców.


Biuro rachunkowe Kórnik ⭐ Usługi księgowe w Kórniku\nBiuro rachunkowe Kórnik\nRozwijaj swoją firmę w Polsce, nie tylko w miejscowości Kórnik. Biuro Rachunkowe AK-PLUS z przyjemnością Ci w tym może! Mamy ponad 20 lat doświadczenia w kompleksowej obsłudze księgowo-podatkowej firm, także z Kórnika. Zagwarantujemy Ci spokojną pracę dzięki profesjonalnemu i terminowemu prowadzeniu księgowości oraz spraw kadrowych i płacowych. A zatem, jeżeli interesuje Cię dobre biuro rachunkowe z okolic Kórnika – postaw na nas!\nKórnik: usługi księgowe dla firm i osób fizycznych\nStawiamy na owocną współpracę z podmiotami gospodarczymi poszukującymi firmy świadczącej swoje usługi księgowe przy Kórniku. Biuro rachunkowe, które prowadzimy, od przeszło 20 lat pomaga przedsiębiorcom w bieżących rozliczeniach ksiąg rachunkowych (pełna księgowość), podatkowej księgi przychodów i rozchodów (kpir), ryczałtu ewidencjonowanego oraz w obsłudze kadrowo-płacowej. Osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej zamieszkałe w miejscowości Kórnik mogą skorzystać z naszych usług w zakresie rozliczania podatku dochodowego wraz z uwzględnieniem wszelkich możliwych ulg.\nOferujemy usługę: „pełna księgowość w Kórniku”. Innymi słowy świadczymy rozliczanie ksiąg rachunkowych sp. z o.o. (spółek z ograniczoną odpowiedzialnością) oraz spółek osób fizycznych: cywilnych, jawnych i partnerskich, a także innych podmiotów gospodarczych, które prowadzą już księgi rachunkowe lub które przekroczyły limity przychodów i zobowiązane są do zmiany formy rozliczania podatku od 1 stycznia aktualnego roku.\nRozliczamy KPiR (podatkowe księgi przychodów i rozchodów) firm z miejscowości Kórnik, prowadzonych przez osoby fizyczne osiągające przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, jak również spółek jawnych osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich.\nJeżeli interesuje Cię obsługa kadrowo-płacowa dla firmy z Kórnika zgodna z obowiązującym prawem, realizowana na bieżąco i w bezpieczny sposób to trafiłeś doskonale! Świadczymy outsourcing kadrowo płacowy dla firm z miejscowości Kórnik i okolicy – od mikro, przez małe, po średnie podmioty gospodarcze.\nCo ma wspólnego biuro rachunkowe, Kórnik i rozliczanie PIT? Bardzo dużo! Pomagamy osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej rozliczać roczny podatek dochodowy (PIT) zgodnie z obowiązującym prawem. Uwzględniamy wszystkie możliwe ulgi!\nKontakt z biurem rachunkowym z okolic Kórnika\nBiuro księgowe z okolic miasta Kórnik\nAK-PLUS Biuro Rachunkowe Anna Klupczyńska to biuro rachunkowe ze stolicy Wielkopolski świadczące usługi księgowe dla firm z miasta Kórnik i okolicy. Na rynku usług księgowych istniejemy nieprzerwanie od 2001 roku. Świadczymy najwyższej jakości usługi księgowe, co jest zagwarantowane uzyskaniem świadectwa kwalifikacyjnego nr 25070/01 wydanego przez Ministra Finansów.\nKórnik: księgowość na najwyższym poziomie\nJako jedno z nielicznych biur księgowych w pobliżu Kórnika możemy poszczycić się rzetelnym i terminowym wywiązywaniem się z powierzonych usług, jak również pakietem dodatkowych korzyści płynących ze współpracy z nami. Zdaniem wielu przedsiębiorców z miasta Kórnik, księgowość świadczymy na najwyższym poziomie.\nOpinie o biurze rachunkowym w pobliżu Kórnika\nOtrzymaj cennik usług księgowych w Kórniku


Rozwój osobisty || nasze warsztaty\nlinki nasze warsztaty studia i szkolenia szukam / oferuje szkolenie\nFinał Polskich Warsztatów Edukacyjnych na rok 2011 - Wielki sukces w Limerick!\nStreszczenie: dokładnie 04 grudnia 2011 w sali konferencyjnej hotelu „Absolute“ w Limerick, odbyły się już szóste Warsztaty Rozwoju Osobistego zorganizowane przez trenera rozwoju osobistego - Jacka Lacina i FPB (jobseekersite.info), w pełnym standardzie irlandzkiego Skillnetu! Ponad 55 osobom biorącym udział w szkoleniu został przedstawiony szeroki wachlarz istotnych informacji w zakresie rozwoju osobistego i zawodowego w Irlandii. więcej »\nWarsztaty w Limerick (04.12.2011)\nJacek Lacina Trener Rozwoju Osobistego w Irlandii zaprasza wszystkich chętnych na darmowe warsztaty do Absolute Hotel, Sir Harry's Mall już 04.12.2011! TYTUŁ: JAK ROZWIJAĆ SIĘ W IRLANDII czyli szóste z kolei Warsztaty z rozwoju osobistego orazganizowane przez Jacka i Forum PomocBezrobotnym.com więcej »\nJAK ROZWIJAĆ SIĘ W IRLANDII czyli Warsztaty z rozwoju osobistego FPB nr5 w Cork 20.11.2011\nWarsztaty z rozwoju osobistego, Data: 20.11.2011, Miejsce:The Montenotte Hotel, Middle Glanmire Road, CORK, Czas: 14.00-17.00, By się zapisać: wystarczy wysłać e-mail na adres : PomocBezrobotnym@gmail.com, wstęp wolny (60 miejsc). więcej »\nW czterogwiazdkowym hotelu Montenotte w Cork odbyły się warsztaty FPB na czwórkę z plusem!\nDokładnie 20 listopada 2011 w sali konferencyjnej hotelu „Montenotte“ w Corku, odbyły się już piąte Warsztaty Rozwoju Osobistego zorganizowane przez Forum PomocyBezrobotnym.com Główny organizator warsztatów i Trener Rozwoju Osobistego w Irlandii to Jacek Łacina. więcej »\nJak realizować własny potencjał?, czyli Warsztaty FPB Nr 4! Dublin, 10.09.2011\nPo sukcesie naszych poprzednich warsztatów "Czego oczekują pracodawcy" przyszedł czas na nowe warsztaty. Zapowiada się ciekawe wydarzenie pełne wielu rzeczowych i przydatnych informacji dla ludzi, którzy chcieliby lepiej realizować się w życiu i pracy zawodowej. Zaprosiliśmy grono ekspertów, którzy postarają się pomóc w tej kwestii.. więcej »\nWarsztaty szyte na miarę czasów!\n3:0 dla Forum PomocyBezrobotnym.com - polonijnej socjal-awangardy z Dublina3 x z rzędu! 3 x TAK! 1-Pierwsi w Irlandii TAK2-Strzał w 10 z tematem TAK3-Pełna sala w POSK’u TAK więcej »


Xavi: Jestem pewien, że Guardiola spróbuje go sprowadzić | Transfery.info\nXavi: Jestem pewien, że Guardiola spróbuje go sprowadzić\n2017-02-16 12:22:08, Aktualizacja: 4 lata temu\nXavi uważa, że Pep Guardiola może pokusić się w najbliższym oknie o transfer Jacka Wilshere'a.\nLegendarny pomocnik, który obecnie gra w Al Sadd, bardzo chętnie udziela się na łamach mediów, najczęściej komentując plany transferowe Barcelony lub wyjawiając dwie historie z szatni Katalończyków. Tym razem 37-latek zabrał jednak głos na temat swego dawnego szkoleniowca, z którym współpracował na Camp Nou.\nHiszpan stwierdził, że obecny menadżer Manchesteru City należy do grona wielkich fanów wspomnianego reprezentanta Anglii i jeśli nadarzy się ku temu szansa, będzie próbował go sprowadzić na Etihad Stadium. Co istotne, sam Xavi także bardzo wysoko ocenia umiejętności piłkarza przebywającego aktualnie na wypożyczeniu w Bournemouth. W listopadzie 2015 roku wróżył mu wielką karierę, o czym przeczytacie TUTAJ.\n- Wiem, że Pep od dawna darzy Wilshere'a wielkim szacunkiem. On zaimponował wielu zawodników Barcelony, gdy mierzyliśmy się z Arsenalem w 2011 roku.\n- Ja także byłem pod ogromnym wrażeniem. Rozmawiałem o nim z Guardiolą i zgodnie stwierdziliśmy, że był to występ, o którym szybko się nie zapomni.\n- Wilshere to technicznie typ piłkarza, jakiego Pep kocha. Jedyną przeszkodę stanowiły ciągłe kontuzje. Gdyby nie one, już znajdowałby się wśród najlepszych pomocników na świecie.\n- W tej chwili wydaje się, że problemy zdrowotne są już za nim. Jestem zatem pewien, że jeśli pojawi się szansa na podpisanie go latem, to Guardiola zrobi wszystko, co w jego mocy, by go pozyskać.\nMacierzystym klubem Wilshere'a pozostaje Arsenal, z którym wiąże go umowa obowiązująca zaledwie do 30 czerwca 2018 roku. W tym sezonie wystąpił w 22 spotkaniach Premier League i zanotował w nich dwie asysty.\nWięcej na temat: Xavier Hernández Creus Manchester City FC Anglia Jack Wilshere Arsenal FC A.F.C. Bournemouth Katar Al Sadd


Olej DACIA Sandero 1.6i - Oleje silnikowe dla każdego samochodu\nDlaczego jest to ważne dla właściwego oleju DACIA Sandero 1.6i?\nPonadto olej utrzymuje silnik pojazdu DACIA Sandero 1.6i z brudem i utleniania. Po prostu zależy od ropy naftowej. Oliwę otrzymuje się w różnych viskozitách. Lepkość jest miarą tarcia wewnętrznego. Co to jest ciepła oleju, to jest tarcie wewnętrzne wyższe stawki. Dla porównania takich jak miód ma o wyższej lepkości niż woda. Lepkość bezpośrednio zależy od temperatury otoczenia i kryty i musi odpowiadać do silnika. Lepkość oleju aby dowiedzieć się bezpośrednio z wyznaczenia. Oleje są określane jako 5W-30. Pierwszy numer oznacza lepkość zimno, co oznacza poniższy list(W=WINTER).Pierwszy numer jest mniejsza, mniej lepkości oleju. Niższej lepkości zimno pomaga silniki lepiej zacząć w zimnej środowisk, ponieważ tworzy mniejszy opór. Druga liczba oznacza lepkość w wysokich temperaturach. To znowu, musi spełniać wymagania silnika.\nOleje mineralne i syntetyczne nadają się do DACIA Sandero 1.6i?\nEspecificaciones de DACIA Sandero 1.6i\nPneus pour DACIA Sandero 1.6i\nOlej silnikowy do DACIA Sandero 1.6i\nWybierz wariant DACIA Sandero 1.6i:\nSandero 1.6i (K4M) (P) (2008-)\nSandero 1.6i (K7M) (P) (2008-)\nOlej Premium Helix HX7 5W-40 To jest dla tych, którzy chcą maksymalnie o silnika Twojego samochodu. Zalecane jest dla Sandero 1.6i (K4M) (P) (2008-) To jest najlepsze, co może rzucać w samochodzie DACIA.\nOlej silnikowy Helix HX7 10W-40 w pełni zgodny ze specyfikacją dla Sandero 1.6i (K4M) (P) (2008-) i jest idealny środek smarny do tego samochodu DACIA.\nOlej silnikowy Helix HX7 C 5W-40 jest idealną alternatywą dla bardziej drogie oleje do Sandero 1.6i (K4M) (P) (2008-) Ale nawet tak, to spełnia specyfikacji olejów do samochodów DACIA.\nOlej Premium Helix HX7 5W-40 To jest dla tych, którzy chcą maksymalnie o silnika Twojego samochodu. Zalecane jest dla Sandero 1.6i (K7M) (P) (2008-) To jest najlepsze, co może rzucać w samochodzie DACIA.\nOlej silnikowy Helix HX7 10W-40 w pełni zgodny ze specyfikacją dla Sandero 1.6i (K7M) (P) (2008-) i jest idealny środek smarny do tego samochodu DACIA.\nOlej silnikowy Helix HX7 C 5W-40 jest idealną alternatywą dla bardziej drogie oleje do Sandero 1.6i (K7M) (P) (2008-) Ale nawet tak, to spełnia specyfikacji olejów do samochodów DACIA.