Knajpa przed apteką - Strona 10 - Talk\nPosty: 132 Strona 10 z 14\nWsparcie przy bezdechu sennym\nZ otwartymi ramionami przyjmę wszelkie sugestie jak można sobie pomóc przy bezdechu sennym.\nPróbuję się wspierać ksylometazoliną żeby udrożnić nos, małe dawki błękitu metylenowego przed snem żeby poprawić wychwyt tlenu + z mizernym skutkiem testowałem teraz skoncentrowany tlen inhalacyjny bezpośrednio przed snem i przy wybudzeniach. Czasem wjeżdża propranolol i jakieś GABAergiki, żeby zapobiegać problemom z ponownym zaśnięciem po zerwaniu się w nocy z kołataniem serca.\nPełni/częściowi agoniści dopaminy (np pirybedyl) podani iv, ma to sens ? Techniczno-receptorowy, ten zdrowotny jest na drugim planie. iMAO (selegilina) podana iv działa bardzo przyjemnie (dawka 10mg), ale serio lepiej tego nie róbcie bo nie wiadomo czy i ewentualnie jakie szkody to wyrządza w organizmie.\nNie bardzo chyba pirybedyl. Działa na receptory D2 i D3, więc raczej nie będzie stymulowal, bo receptory z grupy D2 odpowiadają za aktywacje układu przywspółczulnego\nJedzony (gryziony, bo tylko forma retard jest w sprzedaży w Polsce) działa całkiem nieźle, zastanawiam się czy podany iv zadziała jeszcze lepiej. Jest agonistą D2, D3, antagonistą D4 oraz alfa-2-adrenergicznego.\nSymulacja alfa2 odpowiada za rozluźnienie mięśni gładkich oskrzeli, czy dążysz to zamulenia się tym, czy może wbrew wszystkiemu działa to jakoś stymulujaco?\nZależy co przeważa, czy częściowy agonizm dop. czy efekt alfy. Ja bym jebała. Nie baw się z tym dłużej niż 2-3 miesiące, efekt aktywizujący zniknie.\n28 stycznia 2017Sonny pisze:\nczy dążysz to zamulenia się tym, czy może wbrew wszystkiemu działa to jakoś stymulujaco?\nW chorobie parkinsona (i innych z ubytkiem dopaminy) pirybedyl działa mocno aktywizująco.\n28 stycznia 2017misspill pisze:\nNie baw się z tym dłużej niż 2-3 miesiące, efekt aktywizujący zniknie.\nWiem, na agonistów receptorów (nie ważne jakich, choć receptory CB1 i CB2 mogą być tutaj wyjątkiem u niektórych osób - tolerancja odwrotna) rośnie tolerancja i trzeba sobie robić przerwy.\nCo sądzicie o dołożeniu do selegiliny inhibitora COMT ? Jedyny dostępny w Polsce to chyba entakapon - stosowany solo albo z l-dopą. Jednak na tą ostatnią reaguję średnio (mdłości, senność), stąd ten pomysł. W ogóle łączenie iMAO i iCOMT ma sens i czy jest bezpieczne ?\nCzytam o tych lekach i to z całym szacunkiem-smieszne.\nKtoś pisze superlatywy o substancji x po czym mija x czasu "no super lek,ale trzeba brać drugi"\nZa jakiś czas ten podjarany bedziepisac jak ten drugi %-)\nNadal czekam na kogoś kogo leki wyciągną z depresji/chorob a nie tylko będą zaleczac...\nI ten płacz przy snri, że spada nie ma... Jak ma być? No... Jak? Jeśli serotoniny jest podobnie co adrenaliny...\nW ulotce nie zamieścili żadnej informacji na ten temat :-/\nernispakerni Melcaz CiekawskiJeden Jaylin WymykAlfred spaze scandiar ZakazanyOwoc Kooyanisqatsi Gentlemenel aired jezus_chytrus XxoDARKoxX Smook hytrus95 TornadoBor adrianosisko BladziuchnyStrach Juowska puszek123 ...i wielu innych. Wejdź na czata i dołącz do rozmów.


Wstrząsające relacje z Buczy. "Rosjanie zachowują się jak zwierzęta"\nWstrząsające relacje z Buczy. „Rosjanie zachowują się jak zwierzęta”\nkw. 5, 2022 Bucza, rosja, ukraina\nTwitter | Bartłomiej Szponar 🇵🇱 🇪🇺 – Polityka Powszechna\nCały świat jest wstrząśnięty masowymi zbrodniami, jakich dopuścili się rosyjscy żołnierze w Buczy. Ci, którym udało się uciec opowiedzieli o swoich przeżyciach w rozmowie z mediami. Opisywano, że Rosjanie zachowywali się „jak zwierzęta”.\nW Buczy pod Kijowem zginęło już ponad 400 osób. Ciała ofiar rosyjskiego bestialstwa były pozostawione na poboczach dróg i w piwnicach. Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski podkreślił, że „negocjacje pokojowe z Rosją będą trudniejsze, odkąd poznaliśmy skalę rosyjskich zbrodni na ludności cywilnej”.\nTanya Nedashkivska z Buczy znalazła swojego zamordowanego męża w piwnicy. Kilka dni wcześniej został on aresztowany przez Rosjan. „Wyglądał na okaleczonego, jego ciało było zimne. Został postrzelony w głowę, okaleczony, był torturowany” – wyznała zrozpaczona kobieta.\n63-letnia Anna Szewczenko z Irpienia w rozmowie z „Daily Mail” opowiedziała z kolei, że Rosjanie to „zwierzęta”. Dodała, że widziała, jak kilku żołnierzy siłą zgwałciło matkę i jej 15-letnią córkę.\n– Nie uwierzylibyście, przez co tam przeszliśmy. Rosjanie są zwierzętami. Strzelali do ludzi próbujących uciec i zostawiali ich na ulicy. Tam jest strasznie. Widziałam martwe kobiety i dzieci na ulicy. Nawet niemowlęta. Putin ma za co odpowiedzieć – powiedziała.\n🇺🇦🇷🇺 | Ciała zamordowanych cywili na ulicy w wyzwolonej Buczy. Niektórzy mają związane dłonie i nogi.#Bucza #Буча #Bucha #Ukraina #Ukraine #Russia #Rosja #WarCrimes #War #Wojna #WojnanaUkrainie #WojnaWUkrainie #WarCriminalPutin #WarCriminal pic.twitter.com/bd3tSxqD0k\n— Bartłomiej Szponar 🇵🇱 🇪🇺 – Polityka Powszechna (@BartSzponar) April 2, 2022


Meandry tureckiej polityki wobec UE\nTurcja staję się dla Europy „małą Rosją”. Będzie to partner, z którym trzeba się układać. Po obu stronach silna pozostanie jednak świadomość skazania na siebie. Niemniej, współistnienie to będzie trudne i problematyczne.\nZdawać by się mogło, że w czasach „końca świata, jaki znamy” każdy rząd drżeć będzie w posadach. W przypadku Turcji powyżej wymienione oznaki tego końca, stały się jednak okazją, żeby relacje z Unią wyprowadzić z „przedpokoju” i ułożyć je na własnym (dosłownie) terenie i na własnych warunkach\nW ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy w relacach między Ankarą i Brukselą dokonał się zwrot, który jeszcze do niedawna trudno było sobie wyobrazić. Stosunki te zyskały najwyższą intensywność od momentu rozpoczęcia przez Turcję negocjacji członkowskich w 2005 r. Jednocześnie jednak temperatura prowadzonej przez obu partnerów współpracy jeszcze nigdy nie była tak wysoka. Oto Wspólnota Europejska stanęła w obliczu największego kryzysu migracyjnego od czasów II wojny światowej. Jej przywódcy zmuszeni byli zwrócić się do coraz bardziej problematycznego sąsiada. Ten, od wielu lat (wedle własnej rachuby – ponad pięćdziesięciu) czeka w unijnym „przedpokoju”. Temperaturę tę jeszcze bardziej podnosił fakt, że na jesieni 2015 r. jasne stało się, iż Turcja nie jest już tym samym państwem, co jeszcze kilka miesięcy wcześniej. Brutalna kampania przed przyspieszonymi wyborami do parlamentu oraz zerwany rozejm z Partią Pracujących Kurdystanu (PKK) ostro rezonowały wewnątrz samej Unii. Wyrazem tego był narastający w europejskich społeczeństwach opór przed bliską współpracą z państwem, które gnębi działaczy ruchu kurdyjskiego, liberalną i konserwatywną opozycję oraz nieuchronnie zmierza w stronę autorytaryzmu.\nProponowany przez władze unijne sposób rozwiązania kryzysu według klucza kwotowego wywołał wewnątrz Wspólnoty poważne zgrzyty. Zmusiło to zatem Brukselę do zaciśnięcia zębów i ułożenia się z Turcją w kluczowej dla przyszłego kształtu zjednoczonej Europy sprawie. Sama współpraca wokół jego zażegnania to jednak tylko jeden z wymiarów wzajemnych relacji turecko-unijnych. Te bowiem są znacznie bardziej wielowymiarowe. Obie strony zdają się być na siebie skazane. Turcja zaś z Europą związana jest organicznie. Związki te obejmują nie tylko współpracę polityczną, ale przede wszystkim gospodarkę (unia celna od 1995 r.) oraz społeczeństwo (ok. 5 milionów Turków w krajach UE). Wobec tego, aby zrozumieć dynamikę obecnych relacji dwustronnych, niezbędne jest ich prawidłowe zdiagnozowanie. Co stanowi zatem dla Turcji główny motor jej działań wobec Brukseli? Skorośmy już ustalili, że ewentualne spektakularne zerwanie relacji miejsca mieć nie może, to należy mieć na uwadze, że polityka Ankary wobec Unii stanowi dla Turcji jeden z tych odcinków, na których manifestować ma się jej wielkość. Taki bowiem aksjomat obowiązuje w Turcji pod rządami prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana. Nie zmieniają tego ani doraźne niepowodzenia w polityce zagranicznej, ani wewnętrzna niestabilność. Turcja powołana jest zatem do tego, aby być wielką. Kiedy zatem można to zamanifestować, jeśli nie wówczas, gdy Bruksela zdaje się być pod ścianą? Rozwijanie intensywnej politycznej współpracy stało zatem najlepszą okazją do wypracowania nowej formuły, w jakiej Turcja może współpracować z Europą.\nPilny uczeń w przedpokoju\nAby zrozumieć doniosłość tego zwrotu niezbędne jest krótkie przypomnienie historycznych uwarunkowań wzajemnych relacji, jakie łączyły Turcję z Europą. Proces modernizacji i okcydentalizacji Turcji stanowi przypadek na tyle widowiskowy, że można uznać, iż wiedza na jego temat znajduje się w kanonie wiedzy ogólnej. Dla przypomnienia warto jednak nadmienić, że ostatnie dwieście lat w dziejach tego kraju to nieustanny proces wdrażania rozwiązań prawnych, ustrojowych. militarnych i gospodarczych, zgodnie z trendami wyznaczonymi przez silniejszego, bardziej sprawnego i nowoczesnego sąsiada. Jednocześnie jednak Turcy przez cały ten okres starali się pogoń tę pogodzić z obroną własnej tożsamości kulturowej i religijnej, a niekiedy dokonywali śmiałych i ciekawych syntez tego, co nowoczesne (wówczas nie inne, niż zachodnie) z muzułmańskim. Dotyczyło to w takim samym stopniu liberalnych modernizatorów, jak i modernizatorów muzułmańskich. Jedni liberalizowali więc islam, drudzy zaś islamizowali liberalizm. Kontynuatorami tej drugiej tendencji są przedstawiciele obecnych władz tureckich. Kościec Partii Sprawiedliwości i Rozwoju (AKP), która rządzi Turcją od 2002 r. wywodzi się wprawdzie z kręgów antyliberalnego islamizmu, niemniej jednak dojście do władzy wymusiło na nowych elitach działania w ramach obowiązującego dotychczas paradygmatu. Turcję zaczęto zatem Europie opowiadać taką, jaka jest, używając języka liberalnej demokracji. Innego paradygmatu bowiem nie było. Taka wizja Turcji uznawana była za atrakcyjną. W połowie poprzedniej dekady można było zatem uznać, że kraj, który złożył akces do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w 1959 r., gotów jest na rozpoczęcie negocjacji. Szybko uwidoczniły się jednak mielizny, które okazały się trudne go przekroczenia. Demontaż autorytarnego kemalizmu nie wystarczał do otwarcia kolejnych rozdziałów negocjacyjnych, a wśród elit tureckich narastała frustracja. Turcja zatem, ośmielona swoim sukcesem gospodarczym oraz jako taką syntezą islamu i liberalnej demokracji, poczęła zwracać się ku Wschodowi.\nWielcy na Wschodzie, wielcy na Zachodzie\nW okolicach kryzysu ekonomicznego z 2008 r. władze tureckie zaczęły zwiększać swoje zaangażowanie w krajach Bliskiego Wschodu. Oto rosnąca w siłę Turcja, która zrzuciwszy balast kemalistowskiego autorytaryzmu demokratyzuje się i systematycznie rozwija, pozbawiona kompleksów, triumfalnie niesie kaganek turbonowoczesności. Turcja przekonana była o własnych atutach, które pozwalały jej myśleć o sobie jako potędze. Świadczyć miały o tym turecka soft power mierzona wzrastającym pozytywnym stosunkiem arabskiej ulicy do Turcji, ekspansja tureckiego biznesu oraz polityczna wizja rozwoju całego regionu pod przywództwem Ankary. Arabskim sąsiadom (ich dotyczyło to w pierwszej kolejności, dalej w kolejce stała reszta dawnego Trzeciego Świata) miało to przynieść rozwój, który kojarzyłby się z dumą, a nie kolonialnym upokorzeniem. Taka wizja, zgrabnie ujęta w ideologiczne ramy neoosmanizmu – ideologii rodem z gabinetu tęgiego uczonego Ahmeta Davutoğlu miała zatem potwierdzić wielkość Turcji na Wschodzie, ale stać się również wabikiem dla Zachodu. Jeszcze w 2012 r. ówczesny turecki minister ds. europejskich Egemen Bağış w wywiadzie dla Al-Dżaziry powiedział: „Unia Europejska to największy w dziejach projekt pokojowy. Tym, co możemy do niej wnieść, jest podniesienie tego projektu na poziom światowy”. Któż by nie chciał takiej Turcji?\nArabska Wiosna miała być zatem darem z nieba, który pozwoli na realizację planu opracowanego przez Davutoğlu - teoretyka i wizjonera stojącego na czele tureckiej dyplomacji. Zarówno egipska centrala, jak i krajowe filie Zgromadzenia Braci Muzułmanów (tunezyjska Nahda, Bracia w Syrii i Jordanii) miały zarzucić obskurancki fundamentalizm i przekształcić się na modłę tureckiej AKP. Zdobywszy władzę po spodziewanym upadku arabskich tyranów miały one stać się forpocztą transformacji w duchu muzułmańskiej awangardy znad Bosforu. Szybko stało się jednak jasne, że w Syrii sprawy nie pójdą tak łatwo. Weryfikacja przyszła szybko i w sposób bolesny. Świadczyły o tym opór Asada, radykalizacja opozycji, na którą Turcja postawiła, powstanie kurdyjskiego para-państwa na północy kraju oraz ekspansja Państwa Islamskiego. Najbardziej bolesne okazało się powstanie kurdyjskiej Rożawy – zdominowanej przez radykalnie lewicową Partię Unii Demokratycznej (PYD), będącą syryjską filią Partii Pracujących Kurdystanu (PKK), z którą Turcja walczy od 1984 r., a która uznawana jest za terrorystyczną w USA i UE. Straszliwa wojna przyniosła falę uchodźców, których liczba w Turcji rosła lawinowo, zwalczanie Kurdów w Syrii doprowadziło do zerwania rozejmu z PKK i rozlania się fali terroru po samej Turcji. W połowie 2015 r. z planów zostało niewiele. Narastał zaś problem z uchodźcami, ataki islamistów na południu Turcji były zaś tylko preludium do całej serii krwawych zamachów. Dodatkowo po raz pierwszy od objęcia władzy AKP straciła większość w parlamencie na skutek sukcesu Demokratycznej Partii Ludów (HDP) – ugrupowania związanego personalnie i ideowo z PKK, które odrzuca jednak walkę zbrojną. Otwarty front z PKK, walka o odzyskanie większości w kolejnych wyborach i narastająca destabilizacja przyspieszyły budowę autokratycznego porządku. Szybko okazało się, że (najprawdopodobniej celowe) zaniechania w pilnowaniu przez Turcję własnych granic spowodowały, że wojna w Syrii dla człowieka Europy nie jest już egzotycznym konfliktem, ale może stanąć w progu jego domu. Wobec tego w Brukseli postanowiono działać.\nEuropa pod ścianą. I dobrze!\nZdawać by się mogło, że w czasach „końca świata, jaki znamy” każdy rząd drżeć będzie w posadach. W przypadku Turcji powyżej wymienione oznaki tego końca, stały się jednak okazją, żeby relacje z Unią wyprowadzić z „przedpokoju” i ułożyć je na własnym (dosłownie) terenie i na własnych warunkach. Wizyty Donalda Tuska i Angeli Merkel w czasie trwania kampanii wyborczej w Turcji nie miały precedensu. Legitymizowały bowiem władze, które bezwzględnie dążyły do odzyskania kontroli nad państwem. Turcja wytargowała dla siebie odmrożenie procesu akcesyjnego, obietnicę liberalizacji wizowej dla swoich obywateli podróżujących do EU oraz pomoc finansową. Plan przypieczętowano w marcu. Efekty? Od kwietnia do czerwca 2016 r. liczba osób nielegalnie przedostających się z Turcji do Unii spadła o 95%. Okazuje się zatem, że Turcja miała narzędzia, aby wnieść własny wkład w rozwiązanie kryzysu.\nDla Ankary współpraca ta okazała się zatem pilotażowym programem dla przyszłych stosunków z UE. Pomysłodawca planu i orędownik integracji europejskiej Davutoğlu nie jest już jednak premierem. Sprawy w Turcji i Unii poszły tak daleko, że obecnie żadna ze stron nie ma ochoty na kontynuowanie fikcji negocjacji akcesyjnych Turcji. Problemem pozostaje tylko forma rozwiązania tego „skomplikowanego związku”. Realną relacją jest bowiem trudne i szorstkie partnerstwo, które opierać się będzie na rozwiązywaniu doraźnych problemów i kontynuacji współpracy gospodarczej, której Turcji nie zastąpi ani Rosja, ani żaden inny partner (ponad 150 mld. euro rocznie w handlu z UE, wobec 9,5 mld USD w pierwszej połowie 2016 r. z Rosją).\nRozchodzące się drogi\nBezprecedensowe upodmiotowienie w relacjach z Brukselą spowodowało, że Ankara nie jest już skazana na bycie przedmiotem unijnej recenzji. Wzmocnione to zostało przez falę populizmu wywołaną kryzysem migracyjnym w Europie. W Turcji nie ma poczucia konieczności oglądania się na Unię. „Po co nasz kraj ma się liberalizować, skoro nie wiadomo, czy liberalny porządek unijny przetrwa?” - zdają się pytać Turcy. Dodatkowo, okazuje się, że Turcja gości i opiekuje się trzema milionami uchodźców syryjskich, którzy dla Europy stali się tak wielkim ciężarem. Poczucie wyższości moralnej, świadomość umiejętności stawiania czoła przeciwnościom, mimo narastających trudności oraz przekonanie o niechęci Europy do Turków i islamu wzmacniają poczucie rozchodzenia się dróg. Nie będzie więc w błędzie czytelnik, który czytając o tym przeżywa deja vu. Gdzieś już przecież słyszeliśmy o „Gejropie” i „zgniłym Zachodzie”. Turcja staję się bowiem dla Europy „małą Rosją”. Będzie to partner, z którym trzeba się układać. Po obu stronach silna pozostanie jednak świadomość skazania na siebie. Niemniej, współistnienie to będzie trudne i problematyczne.\nTekst pochodzi z 44 numeru Teologii Politycznej Co Tydzień pt. Turcja - geopolityczny języczek uwagi.\nŚwiat nieprzedstawiony i jego polityczna reprezentacja\nIdea Polska. Czym jest, jeśli jest?\nTotalitaryzm jako „devil-term"\nZbyt dobry humor Napoleonów


Grudzień 2018 - Strona 2 z 2 - MaciejM\nJak oczyścić separatory?\nUsługi i handel / By rabartosz\nSeparatory najczęściej czyszczone są za pomocą specjalnych pojazdów asenizacyjnych lub pojazdów Wuko. Czyszczenie odbywa się poprzez oddzielenie substancji lekkich, które zgromadziły się na powierzchni wody od osadów dennych. W tym celu najczęściej wypompowuje się całą zawartość i utylizuje się ją. Dodatkowo całe separator zostaje dokładnie oczyszczony. Czy łatwo jest wyczyścić separator tłuszczu? Oprócz tego, że …\nJak oczyścić separatory? Read More »


|2020-02-20| Geodezja, Przetargi\nPowiat brzeski ogłosił przetarg na dostawę inicjalnej bazy geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu dla miasta Brzesko.\nWidok usługi KIUT dla Brzeska (Geoportal.gov.pl)\nZamówienie ma zostać zrealizowane do końca października br. Oferty można z kolei składać do końca marca. Wadium wynosi 4 tys. zł.\nDodajmy, że w ostatnich miesiącach starostwo ogłoszono również przetargi na modernizację EGiB oraz założenie baz BDOT500 i GESUT w innych jednostkach ewidencyjnych.\nfinansowanie GESUT Sprostowanie. Zamówienie nie jest częścią wartego ponad 7 mln zł projektu ?E-usługi w informacji przestrzennej Powiatu Brzeskiego? współfinansowanego ze środków RPO Województwa Małopolskiego. Zamówienie finansowane jest z dotacji Wojewody\n~urzędnik 2020-02-20 09:07:45


Samochody i auta na akumulator − tomasz-majewski.pl\nMama i Tata niezmiennie starają się o to, aby dostarczyć własnemu maluchowi wszystko - co optymalne. Dokumentnie tak samo my w 4Toys nieustannie dbamy o dostarczanie bardzo dobrych towarów z myślą o potrzebach młodych ludzi oraz ich rodzicieli.\nNależącą do nas postawę potwierdzają liczne nagrody i certyfikaty, jakimi pozostaliśmy wyróżnieni. Mimo to żadna nagroda nie jest warta tyle co pełnia uciechy z zakupów u nas rodziców, a przede wszystkich ich szkrabów. Nie zostaje nam nic innego, jak zachęcić do zaznajomienia się z propozycją - jest co oglądać!\nZamiarem 4Toys było od początku stworzenie takiego punktu w internecie, w którym rodzice mogą odnaleźć kompleksową odpowiedź na swoje potrzeby. Stąd, mimo że nazwa stworzonego przez nas sklepu mogłaby wskazywać, że znajdą w nim Państwo tylko zabawki, to zgodność z rzeczywistością jest taka, że ta rozrywkowa kategoria jest jedną z wielu, jakie przygotowaliśmy.\nhttps://4toys.pl/samochody-auta-na-akumulator samochody akumulatorowe\nPozwolimy sobie niemniej jednak zauważyć, iż to nadal ułamek z wszystkiego, co przygotowaliśmy. Taka złożoność oferty zapewnia, że wolno w jednym miejscu zamówić wszystko, czego się pragnie dla własnego dziecka. Warto posiadać taki sprawdzony punkt sprzedaży oraz z jego pomocą odpowiadać na zmieniające się potrzeby malucha, razem z jego rozwojem.\nNim przejdziemy do podzielenia się większą ilością szczegółów, na temat tego jakie zabawki można odszukać w 4Toys w głównej mierze chcemy zaakcentować ich absolutną jakość. Nim odnajdą Państwo w opisującej nas szerokiej ofercie jakąkolwiek zabawkę - przechodzi ona przez liczne kontrole, jakie dają nam pełne przekonanie, ze jest wykonana z materiałów przyjaznych dla malucha oraz skonstruowana w każdym szczególe tak, iż nie jest dla niego niebezpieczna. Można wobec tego się pozbyć jakichkolwiek wątpliwości - wszystkie zabawki dostępne w 4Toys są bezpieczne dla dzieci i stworzone z myślą o ich drobnych rączkach. Pośród naszych zabawek są dostępne pomiędzy innymi: auta dla dzieci, zabawki ogrodowe, lale i pluszaki, klocki, lub także cała gama kreatywnych zabawek. Serdecznie zapraszamy!


AOC wprowadza energooszczędny monitor multimedialny XXL z licznymi opcjami połączeń | VideoTesty.pl\nAOC wprowadza energooszczędny monitor multimedialny XXL z licznymi opcjami połączeń\nWyświetlacz wyjątkowej jakości do pracy i zabawy\nModel e2752Vq jest wyposażony w podświetlenie LED, obsługuje rozdzielczość Full HD (1920 x 1080) i zapewnia kontrast na typowym poziomie 1200:1 (kontrast dynamiczny 20 000 000:1). Te cechy kwalifikują go zarówno do zastosowań biurowych, jak też do gier i rozrywki. Powierzchnia ekranu jest wystarczająco duża, by w skali 1:1 wyświetlić obok siebie dwie strony dokumentu. Monitor sprawdza się doskonale w pracach graficznych, w dynamicznych grach i odbiorze obrazu wysokiej rozdzielczości Full HD. Czas reakcji matrycy jest bardzo krótki (2 ms), co oznacza bardzo ostry i nierozmazany obraz nawet w szybko zmieniających się scenach. Ten uniwersalny monitor multimedialny ma również dwa wbudowane głośniki.\nErgonomia i komfortowa obsługa\nUstawienie monitora można regulować, dlatego łatwo przyjąć wygodną pozycję do pracy, grania lub oglądania filmów. Ekran można nachylać w zakresie od -3°do 19°, a szeroki kąt widzenia (170° w pionie i 160° w poziomie) zapewnia wysoki komfort oglądania w biurze i w domu. Zintegrowane oprogramowanie Screen+ umożliwia podzielenie ekranu na osobne obszary, co pomaga wykonywać zadania przy jednoczesnym korzystaniu z różnych programów.\nDo monitora można podłączać urządzenia przez gniazda D-Sub, DVI-D, HDMI, DisplayPort oraz USB. Istnieje możliwość jednoczesnego podłączenia kilku urządzeń wtyczek z pamięcią, laptopów, kamer lub aparatów cyfrowych.\nDuży ekran, małe zużycie energii\nFirma AOC słynie z produktów energooszczędnych i model e2752Vq jest potwierdzeniem tej reguły. Mimo dużych wymiarów ekranu, dzięki technologii LED, zużywa bardzo mało prądu. Podczas pracy pobór energii wynosi poniżej 38 W, a w trybie oczekiwania tylko 0,5 W. Przy energooszczędności obraz pozostaje bardzo jasny (300 cd/m²), kolory są żywe i utrzymany jest wysoki kontrast. Specjalne oprogramowanie e-Saver oszczędza energię automatycznie odłączając monitor, gdy ten przez pewien czas nie jest używany. Model spełnia wymagania międzynarodowych norm dotyczących oszczędzania energii, w tym TCO 5.0, EPEAT Silver oraz Energy Star 5.0.


Paulina Mieszka - Pomponik\nPlotki Pomponik » paulina mieszka\nArtykuły na temat: paulina mieszka\n"Singielka": Jak mieszka Singielka, czyli cztery kąty Elki\nElka Kowalik (Paulina Chruściel), tytułowa “Singielka” z nowego serialu TVN (start w poniedziałek 5 października), już dawno, bo jakieś pięć lat wstecz, wyprowadziła się z rodzinnego gniazdka i bardzo sobie ceni swoje cztery kąty. Ciasne, ale własne. Poznaj szczegóły!\nPaulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka w końcu to zrobili! Są już po ślubie!\nPaulina Krupińska (31 l.) i Sebastian Karpiel-Bułecka (42 l.) długo z tym zwlekali, ale w końcu się udało! Para zaskoczyła wszystkich i powiadomiła o tym, że właśnie wzięli ślub!\nWideo na temat: paulina mieszka


Nie pohukujmy gniewnie na pastafarian – Strefa Chaosu\nWiara\t 18 czerwca, 2014\nSprawa rejestracji tworu o nazwie “Kościół Latającego Potwora Spaghetti” będzie miała dalszy ciąg. Gniewnie zareagowała na to m. in. redakcja “Gościa Niedzielnego“. Zupełnie niesłusznie. Więcej – na wielu płaszczyznach niesłusznie.\nMinisterstwo odmówiło rejestracji KLPH jako związku wyznaniowego uznając, że nie stanowi on kultu religijnego, ale świadomą parodię kultu. Wnioskodawcy odwołali się do sądu, który nakazał urzędnikom rozpatrzyć wniosek ponownie. Ministerstwo mogło złożyć wniosek o kasację tego wyroku. Zamiast tego ogłosiło właśnie, że rozpatrzy wniosek ponownie.\nPierwszy powód, dla którego gniewna reakcja nie ma sensu, przynajmniej na tym etapie, jest taki, że decyzja MAC tak naprawdę niczego póki co nie zmienia. To, że resort rozpatrzy wniosek jeszcze raz, nie oznacza wcale, że efektem tego ponownego rozpatrzenia nie będzie taka sama decyzja, czyli – inaczej mówiąc – ministerstwo może ponownie odmówić rejestracji.\nPowód drugi, to to, że ministerstwo powinno działać w granicach prawa, pamiętając przy tym, że w kwestii praw podstawowych, nie może stosować interpretacji rozszerzającej. Jeśli grupa obywateli składa wniosek spełniający kryteria formalne, deklarując przy tym jednoznacznie, że to, co w tym wniosku zapisane, traktują poważnie, to urzędnik nie może sobie domniemywać, że jest inaczej. A skąd ów powołany biegły wie, że ci obywatele kpią, szydzą, czy żartują? Konstytucyjna norma wolności wyznania lub jego braku nie zawiera zastrzeżenie “no, chyba, że nam się wydaje, że oni sobie robią jaja”.\nPowód trzeci, jest ważniejszy: Otóż, nie każdy podziela naszą wiarę. Ma do tego prawo. Pewnie, chciałoby się Królestwa Niebieskiego tu, na Ziemi, ale Pan Bóg po coś dał człowiekowi wolną wolę. Czy ministerstwo zarejestruje pastafarian czy nie, jeśli zechcą, i tak będą swój kult wyznawać (czy udawać, że go wyznają). My zaś, żałując dokonanego przez nich wyboru, musimy uszanować ich prawo do jego dokonania, bo wynika ono z wolnej woli, w którą wszak wierzymy.\nPowodem czwartym niech będzie to, że, jeśli zakładamy chęć prowokacji jako cel działań pastafarian, to gniewne reakcje należy uznać de facto za wodę na ich młyn. Chcą sprowokować i to się im udaje. Bardzo łatwo nas sprowokować. Ktoś, kto chce sobie tanim kosztem zrobić reklamę, robi coś, co sprowokuje katolików. I zawsze mu się niestety udaje.\nPowód piąty, to to, iż wymuszanie pozycji naszej wiary poprzez działania prawne świadczyć może co najwyżej kiepsko o naszych zdolnościach ewangelizacyjnych. To już lepsza jest metoda przyjęta przez księdza Jana Kaczkowskiego:\nTags: ewangelizacjaksiądz jan kaczkowskipastafarianiezapiski z drogi


Adam Talarowski (Teologia Polityczna): W naszej rozmowie skupimy się, tak przypuszczam, na powojennym, emigracyjnym fragmencie życia Mieczysława Grydzewskiego, ale w pierwszym pytaniu chciałbym nawiązać jeszcze do jego pozycji w Polsce przedwojennej. Czy można powiedzieć że jako redaktor naczelny tak ważnego periodyku jak „Wiadomości Literackie”, mówiąc eufemistycznie, należał do rozdających karty oraz kreujących gusta inteligencji w kulturze Polski przedwojennej?\nProf. Rafał Habielski: Tygodnik Grydzewskiego był czytany w środowisku liberalnej oraz lewicującej inteligencji, gdzie uchodził za pismo wyrażające jego tożsamość. Nie był natomiast, mówiąc oględnie, ceniony przez środowiska prawicowe, zarówno narodowe, jak konserwatywne oraz tych wszystkich, których standardy myślenia były bliskie stanowisku Kościoła. Ze względu na swoją formułę, pisma tygodniowego wyposażonego we właściwości gazetowe („wiadomości”), swój synkretyzm oraz atrakcyjność wynikającą z talentów redakcyjnych Grydzewskiego, „Wiadomości Literackie” początkowo nie miały konkurencji w grupie tygodników kulturalno-literackich, nie były nimi z pewnością pamiętające połowę ubiegłego wieku „Tygodnik Ilustrowany” i „Bluszcz”. Od połowy lat 30. zaczęło to ulegać zmianie za sprawą sytuacji wewnętrznej oraz międzynarodowego położenia Polski. Od literatury oczekiwano zaangażowania, wyrazistości politycznej i jednoznaczności ideowej, któremu to postulatowi hołdowały założone wówczas tygodniki, katolicka „Kultura”, propaństwowy „Pion” i narodowe „Prosto z Mostu” – wszystkie zresztą ciekawe na swój sposób. Wyjątkowa pozycja, zajmowana dotąd przez „Wiadomości Literackie” została przełamana.\nA jak wyglądał splot polityki i kultury, literatury przed wojną, z perspektywy Grydzewskiego i „Wiadomości Literackich”?\nGrydzewski nie uważał za stosowne, by jego pismo musiało reagować natychmiast, co kłóciło się nieco z tytułem, sugerującym, że czytelnik dowie się z niego, co dzieje się w literaturze i życiu kulturalnym. „Wiadomości Literackie” były niespieszne, zawieszone pomiędzy doraźnością a tym, co interesowało jego redaktora. Taka pozycja nie przez wszystkich była akceptowana, nie podobała się m.in. Kazimierzowi Wierzyńskiemu, który w 1932 r. założył własny tygodnik, mający z założenia „stać bliżej rzeczywistości”, ale jego pomysł okazał się efemerydą, pismo przetrwało kilka miesięcy. Jeśli idzie o zagadnienia polityczne, to nie były one domeną „Wiadomości”, co nie znaczy, że pismo milczało na ten temat. Przed wojną Grydzewski nie wykazywał temperamentu politycznego, zmieni się to po 1939 r. Kwestie polityczne, kulturalne, literackie przeplatając się ze sobą, znajdowały wyraz w felietonie Antoniego Słonimskiego. Kroniki tygodniowe odnosiły się do wszystkich ważnych dla pisma spraw, określając je politycznie i światopoglądowo, przy czym pytanie, czy były także wyrazem przekonań Grydzewskiego pozostaje otwarte.\nPotoczna wyobraźnia o warunkach życia emigracji polskiej w Wielkiej Brytanii syci się takimi obrazami jak zasłużeni generałowie II wojny światowej pracujący znacznie poniżej swej przedwojennej pozycji społecznej. A na jakich podstawach ekonomicznych funkcjonowały tak ambitne przedsięwzięcia jak „Wiadomości” czy „Kultura”?\nPostawą finansową były prenumeraty, ale w obu wypadkach okazało się to niewystarczające, zatem Grydzewski i Giedroyc korzystali z różnego rodzaju wsparć, pomocy fundatorów, którymi były osoby fizyczne (w wypadku „Wiadomości” m.in. osobistości brytyjskie) oraz rozmaite organizacje i instytucje. W 1949 r. dochód z koncertu w Paryżu na rzecz „Kultury” przeznaczył Witold Małcużyński. Obu pismom pomocą służył amerykański Komitet Wolnej Europy. Po zbudowaniu przez Giedroycia pozycji „Kultury” powstał fundusz, na który wpłat dokonywali czytelnicy i sympatycy pisma.\nJaki był charakter codziennej pracy Grydzewskiego jako redaktora naczelnego? W jaki sposób organizował środowisko wokół pisma?\nGrydzewski przyjął zasadę zwracania się z propozycją współpracy, tj., pisania do „Wiadomości” (od 1946 r. „bezprzymiotnikowych”), do wszystkich, których uważał za tego wartych. Stąd nie narzekał na brak tekstów, w czym pomagała jego tolerancja, akceptacja poglądów, których nie podzielał. Po wojnie przez „Wiadomości” przewinęli się w zasadzie wszyscy mający coś do powiedzenia i potrafiący sprawnie posługiwać się piórem prozaicy, poeci, publicyści, krytycy oraz świadkowie historii o poglądach prawicowych, lewicowych, narodowych czy liberalnych – układało się to nawiasem mówiąc w trudny do przecenienia fenomen tygodnika. Grydzewski zwykł mawiać, w czym było nieco przesady, że „Wiadomości” robią się same. Miało to znaczyć, że jego rola sprowadzała się do poprawiania nadsyłanych tekstów zgodnie z przyjętymi przezeń zasadami pisowni i ortografii, sprawdzenia dokładności przytoczonych przez autorów informacji oraz projektowania układu numeru. W miarę upływu czasu, gdzieś od połowy lat 50., zaczęło ubywać autorów, zatem skazany był, nie mając wyboru, na wypowiedzi niejednokrotnie miałkie.\nJak wyglądały relacje między środowiskami, „Wiadomości” i „Kultury”?\nOd końca lat 40. „Wiadomości” i „Kultura” były w konflikcie; mówiąc skrótem „Wiadomości” były niezłomne, bezkompromisowo antykomunistyczne, antysowieckie, odrzucające decyzje powzięte w Jałcie i ich konsekwencje, krytyczne wobec tych ludzi pióra w kraju, którzy szli na współpracę z systemem. „Kultura” dyskwalifikowała niezłomność jako program polityczny, próbowała docierać do kraju, była wstrzemięźliwsza w ocenach, usiłowała rozumieć, to co dzieje się w Polsce Ludowej, a nie oceniać. Niezłym przykładem ilustrującym te rozbieżności w początku lat 50. jest tzw. sprawa Miłosza, stosunek obu pism do decyzji poety o wyborze statusu emigranta. Po 1956 r. różnice nie uległy większej zmianie, Giedroyc chciał, by „Kultura” była czymś w rodzaju zewnętrznej opozycji wobec komunistycznej władzy, „Wiadomości” natomiast zdają się konserwować styl myślenia i postawy emigracji niepodległościowej, choć, po Październiku odeszły nieco od ortodoksyjnego nieprzejednania.\nKto współpracował z „Wiadomościami”, a kto z „Kulturą?” Na jakiej podstawie dochodziło do współpracy z jednym z tych środowisk? Czy dochodziło do przenikania, czy też granica, personalna i ideowa, była ostro zarysowana?\nGiedroyc preferował wyłączność, zwłaszcza ważnych dla „Kultury” autorów skłaniał do zarzucenia współpracy z innymi pismami, bądź z Radiem Wolna Europa. Był redaktorem niepiszącym, wobec czego funkcję porte parole pisma pełnił od początku lat 50. Juliusz Mieroszewski. Grydzewski był bardziej liberalny, przy czym także miał swego kluczowego autora, wyraziciela „linii” pisma – był nim Adam Pragier. W „Kulturze” pojawiali się pisarze czy publicyści „londyńscy” pod warunkiem, że nie prezentowali poglądów, które umownie nazywamy „niezłomnymi”. Giedroyc chciał, by „Kultura” traktowana była jako zjawisko osobne, różne od emigracji legalistycznej, „Wiadomości” i Wolnej Europy. Nie znaczy to, że wszystkie podglądy i stanowiska formułowane w „Kulturze” były nieakceptowane przez Londyn i „Wiadomości” – dowodem tom poetycki Kazimierza Wierzyńskiego Czarny Polonez z 1968 r. Nie bez znaczenia dla wyboru miejsca druku był status obu pism, „Kultura”, od połowy lat 50. docierała do kraju, spotykała się tam z żywymi reakcjami, można powiedzieć, że była w uderzeniu; „Wiadomości” pełniły rolę pisma wewnętrznego, mającego coraz luźniejszy kontakt z krajem, paseistycznego, co nawiasem mówiąc nie umniejsza jego wartości. Miało to jednak swoje konsekwencje, powodowało rozluźnianie więzów z pismem Grydzewskiego i wiązanie się z „Kulturą”; poza Wierzyńskim, autorem takim był Gustaw Herling-Grudziński, współautor pierwszego numeru „Kultury”, po wojnie osiadły w Londynie i sporo drukujący w „Wiadomościach” m.in. swoje Zapiski sowieckie, świadectwo, które w formie książkowej ukazało się jako Inny Świat. Byli jednak i tacy – np. Jan Lechoń – którzy uważali, że program pisma Giedroycia jest nie do przyjęcia.\nBezpośrednio po wojnie kluczową decyzją do podjęcia dla emigrantów było ustosunkowanie się do pojałtańskiego porządku, a zakres możliwości rozciągał się od powrotu do kraju i uczestnictwa w budowie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej po sprzeciw wobec jakiejkolwiek współpracy z komunistami i surowy osąd podejmujących ją postaci. Gdzie na tej osi sytuował się Grydzewski i środowisko „Wiadomości”?\nGrydzewski był bezwzględnym niepodległościowcem, co przesądzało ideowy charakter „Wiadomości” oraz wyznaczało granice jego liberalizmu. Kiedy w 1950 r. zginął w wypadku samochodowym Ksawery Pruszyński odmówił wydrukowania wspomnienia pośmiertnego, uważając postawę Pruszyńskiego, który w 1945 wrócił do kraju, za zdradę, porzucenie stanowiska niepodległościowego. Nie było wobec tego mowy o jakichkolwiek kontaktach z przedstawicielami Polski Ludowej oraz akceptacji dla obecności pisarzy przebywających na emigracji w kraju. W 1947 i 1956 r. Grydzewski poparł decyzje Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w sprawie niedrukowania w kraju, był sceptyczny wobec fascynacji odwilżą i destalinizacją, mając poczucie, że istota systemu pozostała bez zmian, Polska nadal jest państwem niedemokratycznym, pozbawionym niepodległości. Jego postawa nie pozostała bez wpływu na relacje towarzyskie z przedwojennymi przyjaciółmi, Jarosławem Iwaszkiewiczem i Antonim Słonimskim. Do polepszenia relacji ze Słonimskim doszło po 1956 r. na co wpływ miała postawa polityczna poety, coraz krytyczniejszego wobec polityki komunistycznej władzy.\nSam Grydzewski był wychowankiem historyka Marcelego Handelsmana, później, można powiedzieć, czasem pozostawał w cieniu wielkich literatów i poetów, których publikował i z którymi współpracował. Co jest najważniejszą spuścizną piśmienniczą Grydzewskiego, felietony Silva Rerum, może korespondencja, tak jak wydane listy wymieniane z Janem Lechoniem?\nGrydzewski w zasadzie nie pisał tekstów publicystycznych ani krytycznych, co nie znaczy, że nie pisał w ogóle. Silva rerum, jego rubryka w „Wiadomościach” to przejaw specyficznej felietonistyki, jak sama nazwa wskazuje „Las rzeczy”, wyszperane w czasopismach i książkach różnego rodzaju informacje z pogranicza literatury, biografistyki i historii, zabawa mająca na celu uatrakcyjnienie pisma, uzupełniana niekiedy odautorskimi wypowiedziami na tematy współczesne, w tym polityczne. Redaktor „Wiadomości” nie był gigantem korespondencji, na ogół pisywał krótko, informacyjnie, poza grupą swoich przyjaciół z czasów „Wiadomości Literackich” – Lechoniem i Wierzyńskim – korespondował z musu, obowiązku redaktorskiego, nie z przekonania. Był wytrwałym czytelnikiem książek autorów obcych wydanych po angielsku w Wielkiej Brytanii – prac naukowych, wspomnień i pamiętników, w których wyszukiwał odniesień do spraw polskich – poświęcił im kilkaset felietono-recenzji podpisywanych Scrutator. Cokolwiek by aprobatywnego powiedzieć o jego pisarstwie nie zmieni to faktu, że jego pierwszą pasją i największą umiejętnością było redagowanie.


Obowiązek posiadania kasy fiskalnej zdobywa coraz więcej osób zakładających własną działalność. Z roku na rok coraz niewiele osób jest zrezygnowanych spośród ostatniego obowiązku. Rodzajów kas finansowych istnieje trochę. Aby wybrać najwłaściwszą dla danej czynności warto jest zrozumieć czym się z siebie różnią. Wśród kas fiskalnych poleca się:\n1. Kasy jednostanowiskowe- Stanowią najliczniejszą grupę kas fiskalnych. Istnieją więc najnormalniejsze, najczęściej oglądane w magazynach kasy, których funkcjonalność jest niska. Ich wadą jest stosunkowo niska cena oraz całkiem prosta obsługa. Do niektórych modeli istnieje możliwość podłączenia urządzenia zewnętrznego np. komputera. Rzadko zawsze się to postępuje ze powodu na uszkodzenie specjalistycznego oprogramowania dostępnego na zbytu dla danych modeli takich kas.\n2. Kasa przenośna- Czyli tzw. mobilna kasa fiskalna. Jej małe rozmiary sprawiają, że zawiera się chociażby w niskiej damskiej torebce. Ich stosunkowo niska waga sprawia, że bez problemu ważna ją poruszać w dalekie miejsca. Takie kasy posiadają dużo silną baterię, tak więc mogą wytwarzać przez wiele godzin bez podłączenia do prądu. Unikalne właściwości techniczne sprawiają, że mobilna kasa fiskalna zbiera się świetnie przy lekturze w zasięgu jak i w znaczeniach o ograniczonej powierzchni użytkowej. Najczęstszym wybieranym przykładem z obecnego składnika jest posnet mobile eu.\n3. Kasy komputerowe- Najnowocześniejszy rodzaj kas fiskalnych. Są związaniem komputera z drukarką fiskalną. Jak może to, drukarka nie może być prawidłowo bez podłączenia do komputera. Tylko do niego podłączona tworzy inny rodzaj kasy fiskalnej. Do jej grania potrzebna jest instalacja specjalnego oprogramowania komputerowego. Mimo takich warunków, stwarza więcej możliwości, jest nadzwyczaj prosta z ludzi rodzajów takich kas. Mogą żyć do niej przyłączone urządzenia zewnętrzne. Stwarza największy komfort obsługi i próbuje się dużo w prawdziwszych placówkach, gdzie zakupy są znacznie szybkie. Raporty przeznaczane na komputerze są dokładniejsze niż na stałych kasach.\n4. Kasy systemowe- Mogą one zarabiać w siatek z komputerem oraz szeregiem innych kas, tak więc doskonale zbierają się w wielkich placówkach handlowych. Są zgodne z nowymi narzędziami np. z czytnikiem kodów kreskowych lub wagą. Takie rozwiązanie przyspiesza obsługę mężczyzny i działa większy komfort obsługi.\nAnoreksja wzorem wyleczyc


LUBISAN utrzymuje prawidłowy klimat w celach gniazdowych gołębi. Posiada właściwości wchłaniania wilgoci oraz silne działanie bakterio-, grzybo- i wirusobójcze, a stosowany w zalecanych dawkach zabija larwy much, obniżając liczbę dorosłych owadów do minimum. Dzięki swoim właściwościom zmniejsza uwalnianie do atmosfery amoniaku i siarkowodoru, co ogranicza stężenie tych gazów w pomieszczeniach dla zwierząt i eliminuje nieprzyjemne zapachy w gołębniku.\nPreparat nanosi się na dezynfekowane powierzchnię lub ściółkę przez równomierne posypywanie w ilości 50-100g/m2 raz w tygodniu. Do odkażania i uzyskania czystości cel gniazdowych zaleca się obsypać systematycznie (codziennie lub przynajmniej raz w tygodniu) pod miską i wokoło miski lęgowej.Do dezynfekcji ścian i sufitu należy rozpuścić 800g Lubisanu w 1,2 litra wody wymieszać do rozpuszczenia i rozprowadzić pędzlem. Ta ilość wystarczy na około 12m2 powierzchni.


Geniox Core | Systemair\nPrzedstawiamy Geniox Core\nEnergooszczędna centrala wentylacyjna o kompaktowych wymiarach i krótkim czasie dostawy.\nGeniox Core jest częścią typoszeregu Geniox i został wyprodukowany w oparciu o technologię Systemair i nasze ponad 40-letnie doświadczenie w produkcji central wentylacyjnych. Geniox Core jest wstępnie skonfigurowaną standardową centralą wentylacyjną z przepływem powietrza od 750 do 17 500 m3/h (0.2 - 4.9 m3/s). To szybki dobór, prosta instalacja, intuicyjne uruchomienie oraz łatwa konserwacja.\nElastyczność oraz kompaktowe wymiary Geniox Core ułatwiają dopasowanie urządzenia nawet do niewielkich przestrzeni. Możesz dowolnie umieszczać komponenty, takie jak nagrzewnice, przepustnice czy tłumiki akustyczne poza centralą wentylacyjną.\nDowiedz się więcej o Geniox Core\nCechy Geniox Core\nKomponenty takie jak przepustnice, nagrzewnice i chłodnice można umieszczać na zewnątrz centrali, co zapewnia elastyczność tam, gdzie jest mało miejsca. Krótko mówiąc, otrzymujesz spersonalizowaną centralę wentylacyjną o dużej elastyczności i niewielkiej powierzchni. Geniox Core zapewnia wysokiej jakości wentylację z najszybszym możliwym czasem dostawy.\nTwoje rozwiązanie centrali Geniox Core jest całkowicie oparte na platformie projektowej Geniox. W oparciu o wprowadzone wstępne dane, program doboru SystemairCAD zoptymalizuje Twoją centralę, wybierając najlepiej dopasowany wymiennik ciepła i wentylator. Możesz swobodnie umieszczać przepustnice, nagrzewnice i chłodnice oraz tłumiki akustyczne.\nSystem sterowania Systemair Access\nCentrale wentylacyjne Geniox Core są zawsze dostarczane z systemem sterowania Systemair Access i przyjaznym dla użytkownika dotykowym panelem NaviPad. Panel NaviPad wyświetla dynamiczne schematy blokowe, które pozwalają łatwo dostosować ustawienia. Możesz podłączyć sterowanie Systemair Access do BMS poprzez wbudowany protokół komunikacji BACnet, Modbus lub usługę w chmurze Systemair Connect.\nCentrala wentylacyjna Geniox Core jest zawsze dostarczana po przetestowaniu w fabryce. Może być dostarczona w dwóch lub trzech sekcjach, które można szybko i łatwo zmontować. Wewnętrzne okablowanie elektryczne między sekcjami odbywa się za pomocą szybkozłączek. Wybrane przepustnice, nagrzewnice oraz chłodnice montuje się za pomocą śrub i zacisków śrubowych. Uruchomienie i konserwacja są łatwe. System sterowania jest wstępnie zaprogramowany. Wystarczy dokonać ustawień oraz regulacji i centrala jest gotowa do pracy.\nWiemy, że w każdym projekcie czas jest najważniejszy.\nW przypadku wewnętrznej instalacji centrali Geniox Core będzie ona podzielona na dwie sekcje dla obrotowego wymiennika ciepła oraz na trzy sekcje dla przeciwprądowego wymiennika ciepła lub z pompą ciepła.\nFunkcje Geniox Core\n7 wielkości z przepływem powietrza: 750-17.500 m3/h (0.2-4.9 m3/s).\nWysokowydajne wentylatory plug fan z silnikami EC klasy IE5 są wykonane z materiału kompozytowego nadającego się do recyklingu, o wysokiej wydajności, doskonałych właściwościach regulacyjnych i niskim poziomie mocy akustycznej.\nPrzepustnice spełniają najwyższą klasę szczelności 4C zgodnie z EN 1751: 2014. Przepustnice mają przeciwbieżnie obracające się aerodynamiczne łopatki wykonane z aluminium, które zapewniają niskie straty ciśnienia podczas otwierania. Montaż kanałowy do instalacji wewnętrznej oraz montaż wewnątrz centrali wentylacyjnej do instalacji zewnętrznej.\nWysokosprawny wymiennik obrotowy oferowany w trzech typach: kondensacyjny, hybrydowy lub sorpcyjny, sprawność temperaturowa odzysku ciepła do 87%. Przeciwprądowy wymiennik ciepła o sprawności do 90% przy standardowym lub sekcyjnym odszranianiu.\nZintegrowany system sterowania Systemair Access z dotykowym panelem sterowania NaviPad. Sterownik (CU27-C) jest zintegrowany z sekcją wentylatora nawiewnego.\nZintegrowana rewersyjna pompa ciepła wbudowana w sekcję centrali. System składa się z rewersyjnej pompy ciepła i obrotowego wymiennika ciepła, który umożliwia zarówno grzanie, jak i chłodzenie (czynnik chłodniczy R410A). Regulacja wydajności między 5-100 %. Temperatura max. 25 °C i min. 15 °C.\nFiltr panelowy zgrubny 65% (G4) lub ePM10 60% (M5) jako filtr wstępny.\nFiltr kieszeniowy z dużą powierzchnią filtracyjną. Powietrze zewnętrzne: ePM1 60% (F7). Powietrze wywiewane: ePM10 60% (M5). Dostępne również filtry: zgrubne 65% (G4), ePM2.5 50% (M6), CITY-FLO ePM1 60% (F7 City-Flo), ePM1 70% (F8) i ePM1 85% (F9).\nWymienniki ciepła mogą być dostarczane jako nagrzewnice wodne lub elektryczne, chłodnice wodne lub freonowe DX oraz nagrzewnico-chłodnice wodne. Montaż kanałowy do instalacji wewnętrznej oraz montaż wewnątrz centrali wentylacyjnej do instalacji zewnętrznej.\nTłumiki akustyczne. Montaż kanałowy do instalacji wewnętrznej oraz montaż wewnątrz centrali wentylacyjnej do instalacji zewnętrznej.\nMontaż zewnętrzny z następującymi rodzajami dachu: dach z membraną bitumiczną, dach gumowany, dach z profilu stalowego, płaski dach ze stali lub bez dachu, ale uszczelniony do umieszczenia pod zadaszeniem.\nObudowa z blachy stalowej z powłoką Alucynk AZ 185 w standardzie lub malowana w następujących kolorach: czarny (RAL 9005) lub jasnoszary (RAL 7024). Klasa odporności korozyjnej C4.\nCertyfikowane właściwości obudowy zgodnie z normą EN 1886. Energooszczędna obudowa spełnia poniższe klasy:\n• Wytrzymałość mechaniczna D1\n• Szczelność L1\n• Klasa przecieku filtra F9\n• Klasa izolacji termicznej T2\n• Klasa mostków termicznych TB3\nCertfikat Eurovent. Centrale Geniox Core zostały zaprojektowane zgodnie z europejskimi standardami i są certyfikowane przez Eurovent.\nMożliwości instalacji Geniox Core\nCentrale Geniox Core zajmują niewielką powierzchnię, nie zmniejszając wydajności energetycznej. Przepustnice, nagrzewnice, chłodnice oraz tłumiki akustyczne są umieszczone na zewnątrz centrali wentylacyjnej, co zapewnia szereg elastycznych rozwiązań.\nTe elastyczne rozwiązania umożliwiają:\nUstawienie przepustnicy powietrza zewnętrznego bezpośrednio na wlocie do centrali, zabezpiecza przed przeciągami zimnego powietrza w budynku.\nUmieszczenie nagrzewnicy i chłodnicy w miejscu, w którym jest to najbardziej korzystne dla zasilania wody i możliwości serwisowania.\nWybór chłodnicy o wyższej wydajności. W takim przypadku należy wybrać wymiennik o większej powierzchni czołowej. Pozwoli to na zmniejszenie strat ciśnienia powietrza.\nUmieszczenie tłumików akustycznych powinno uwzględniać wielkość pomieszczenia, ponieważ tłumiki często mają znaczną długość.\nDo montażu kanałowego dostarczamy zestawy montażowe ze śrubami, zaciskami śrubowymi i uszczelnieniem.\nMożna zamontować wszystkie komponenty w centrali wentylacyjnej i mieć wszystko w jednym miejscu na jednej ramie montażowej. Zapewnia to prosty obrys centrali. Opcjonalnie można wybrać umieszczenie nagrzewnicy i chłodnicy w budynku. Wybór należy do Ciebie.\nUmieszczenie nagrzewnicy i chłodnicy w budynku nie wymaga dopływu wody na dach, a tym samym zmniejsza ryzyko zamrożenia wody.\nSerwis i monitoring wymienników wewnątrz budynku.\nOszczędność kosztów dzięki umieszczeniu wymienników w miejscu, z którego łatwo można podłączyć źródło wody.\nOsiągnięcie prostego i krótkiego montażu na dachu bez wszystkich przewodów.\nBroszura Geniox(4 MB) Pobierz\nKatalog Geniox(4 MB) Pobierz


Jak poślubić milionera – Wikipedia, wolna encyklopedia\n– odtwórczynie głównych ról\nData premiery 5 listopada 1953\nReżyseria Jean Negulesco\nScenariusz Nunnally Johnson\nZdjęcia Joseph MacDonald\nMontaż Louis R. Loeffler\nProdukcja Nunnally Johnson\nJak poślubić milionera – amerykański film komediowy z 1953 w reżyserii Jeana Negulesco, na podstawie sztuk Zoe Akins, Dale'a Eunsona i Katherine Albert.\nIntryga[edytuj | edytuj kod]\nTrzy nowojorskie modelki, Pola, Loco, Schatze wynajmują wspólnie elegancki apartament. Każda chce "złapać" męża milionera. Mają nadzieję, że mieszkając w eleganckim miejscu i obracając się w dobrym towarzystwie znajdą ich łatwiej. Aby opłacić lokal wyprzedają nie swoje meble, rozumiejąc, że po zdobyciu bogatego męża, je odkupią.\nModelka Schatze przychodzi obejrzeć luksusowe mieszkanie do wynajęcia w Nowym Jorku. Gdy dowiaduje się, że właściciel przebywa za granicą, od razu wynajmuje je na rok. Dzwoni do koleżanki Poli, która szybko się pojawia. Pola jest krótkowidzem, nie trafia do drzwi, ani nie rozpoznaje znajomych. Dopiero w mieszkaniu zakłada okulary. Dzwoni do Loco i przy okazji prosi ją o kupienie żywności na lunch dla 3 osób. Loco ma jedynie 25 centów. Z początku Schatze jest zaniepokojona, bo Loco uważana jest za mało odpowiedzialną osobę. Jednak szybko zmienia zdanie, bo Loco przychodzi z mnóstwem jedzenia wraz z szampanem. Naciągnęła spotkanego mężczyznę, twierdząc, że zapomniała portmonetki. Mężczyzną jest Tom Brookman, któremu zaraz w oko wpada Schatze. Schatze jednak pozbywa się go, oceniając po niedbałym ubraniu, że nie jest to kandydat o jakim marzy. Przy szampanie Schatze wyjaśnia koleżankom swój plan. Mieszkając w bogatej dzielnicy, dziewczyny mają szansę spotykać bogatych mężczyzn. Pieniądze na wynajem i życie zamierza zdobywać, sprzedając meble z mieszkania. Loco i Pola zgodnie aprobują jej plan. Sama Schatze ma za sobą małżeństwo z przystojnym pracownikiem stacji benzynowej, który okazał się już żonaty i zostawił ją bez grosza. Tom kilkakrotnie dzwoni do Schatze, ale on zbyt się jej kojarzy z byłym mężem.\nPo trzech miesiącach w mieszkaniu nie ma już prawie mebli, a żadnego milionera dziewczyny jeszcze nie poznały. Loco znowu przynosi zakupy. Tym razem naciągnęła starszego, eleganckiego wdowca J. D. Hanleya. Ten jest rzeczywiście milionerem. Zaprasza dziewczyny na przyjęcie. Sam jest zainteresowany Schatze. Na przyjęciu Pola poznaje jednookiego, podejrzanie wyglądającego typa, J. Stewart Merrilla. Loco poznaje zaś bogatego Waldo. Ten, co prawda, przyznaje się, że jest żonaty, ale zaprasza dziewczynę do swojego ‘lodge’. Loco przyjmuje zaproszenie, spodziewając się, że pozna tam także wolnych milionerów. Waldo panicznie bojąc się skandalu, każe udawać jej w pociągu, że się nie znają. Na miejscu okazuje się, że ‘lodge’ to nie elitarny klub, ale domek w górach (‘lodge’ ma kilka znaczeń po angielsku). Loco chciałaby szybko wracać, ale choroba Waldo (odra) zmusza ich do dłuższego pobytu. Loco w tym czasie spotyka się z przystojnym Ebenem, który uczy ją jazdy na nartach i pokazuje swoje rozległe tereny w górach. Loco zakochuje się w nim, ale przed wyjazdem dochodzi do zgrzytu – okazuje się, że Eben jest strażnikiem leśnym, a mówiąc o ‘swoich terenach’ miał na myśli tereny, którymi się opiekuje. Loco z Waldo wracają do Nowego Jorku. Wjeżdżając do miasta, zostają obfotografowani przez reporterów.\nW tym czasie Pola spotyka się z jednookim Merrillem. Pojawia się właściciel mieszkania, Freddie Denmark, (ukrywający się przed urzędem podatkowym), przekupuje odźwiernego, aby dostać się do mieszkania. Dziwi się brakowi mebli, ale jego celem jest dostanie się do ukrytego sejfu. Jednak musi uciekać, bo do mieszkania wraca Schatze z Hanley’em. Ten domyśla się stanu finansów dziewcząt i odkupuje sprzedane meble. Hanley’owi podoba się Schatze, ale uważa, że jest pomiędzy nimi za duża różnica wieku na małżeństwo. Przyjście Poli przeszkadza Schatze w przekonaniu Hanleya, który wyjeżdża. Schatze zaczyna się spotykać z Tomem, który ‘stawia’ jej kolacje w barach szybkiej obsługi. Schatze powtarza jemu, że bez forsy nie ma u niej szans, ale powoli ulega jego urokowi.\nMerrill zaprasza Polę do Atlantic City, podobno w celu przedstawienia jej swojej matki. W samolocie obok niej zajmuje miejsce Freddie Denmark, który już zdołał wejść do mieszkania i zabrać z sejfu właściwy dokument. Wyjaśnia Poli, że jest to dowód, na winę nieuczciwego doradcy podatkowego, który nie przekazał otrzymanych pieniędzy do urzędu podatkowego. Teraz leci do Kansas City, aby go spotkać i odzyskać pieniądze. Okazuje się, że Pola weszła, przez niechęć do noszenia okularów, do złego samolotu. Freddie też jest krótkowidzem i szybko przekonuje Polę do noszenia okularów i do siebie.\nTymczasem do Schatze wraca Hanley, już przekonany do małżeństwa. W dzień ślubu wracają jej koleżanki. Obie wyszły za mąż: Pola za przystojnego Ebena, a Pola za Freddie’go. Temu ostatniemu spotkanie z nieuczciwym doradcą nie wyszło na zdrowie.\nPodczas ceremonii ślubnej, Schatze ma wątpliwości i chce jeszcze porozmawiać z Hanley’em. Przyznaje się jemu, że kocha Toma. On przyjmuje to ze zrozumieniem. Okazuje się, że Tom jest na weselu. Tom i Schatze biorą ślub. Weselne ‘przyjęcie’ odbywa się w barze szybkiej obsługi. Podczas żartów z marzeń o mężach milionerach, mąż Loco przyznaje się do posiadania 14 dolarów, mąż Poli jedynie do starań o odzyskanie pieniędzy, zaś mąż Schatze do szeregu firm o wartości 200 milionów. Wszyscy wybuchają śmiechem. Gdy dochodzi do płacenia, Tom wyciąga gruby zwitek banknotów tysiącdolarowych. Płaci jednym i mówi, że reszty nie trzeba. Dziewczyny padają zemdlone z wrażenia, a Tom proponuje zdumionym mężom toast: „Panowie, zdrowie naszych żon!”.\nMarilyn Monroe – Pola Debevoise (krótkowzroczna blondynka)\nBetty Grable – Loco Dempsey (potrafi robić zakupy na cudzy koszt)\nLauren Bacall – Schatze Page (pomysłodawczyni projektu)\nDavid Wayne – Freddie Denmark (właściciel mieszkania ukrywający się przez urzędem podatkowym)\nRory Calhoun – Eben (przystojniak z lasów i gór)\nCameron Mitchell – Tom Brookman (niedbale ubierający się wielbiciel Schatze)\nAlex D'Arcy - J. Stewart Merrill (jednooki typ, umawiający się z Polą)\nFred Clark – Waldo Brewster (żonaty milioner, umawiający się z Loco)\nWilliam Powell – J. D. Hanley (wyrozumiały, 56 letni milioner, wielbiciel Schatze)\nGeorge Dunn – Mike (windziarz)\nPercy Helton – pan Benton\nJak poślubić milionera w bazie IMDb (ang.)\nJak poślubić milionera w bazie Filmweb\nFilmy w reżyserii Jeana Negulesco\nTę stronę ostatnio edytowano 17 lis 2020, 12:53.


Księgowa z Warszawy – Funkcjonowanie w sieci\nProwadzenie firmowych finansów w dzisiejszych czasach wygląda diametralnie przeciwnie, niż miało to miejsce jeszcze przed erą komputerów i internetu. Obecnie w internecie istnieje sporo firm księgowych, które mogą wykonywać sporo przydatnych czynności, które mogą odciążyć właścicieli jednoosobowych działalności gospodarczych. Przejęcie przez biuro rachunkowe Mokotów zadań takich jak prowadzenie Księgi Zysków i Rozchodów czy także zupełnej dokumentacji ZUS może okazać się konieczne dla wielu przedsiębiorców.\nCo więcej biuro rachunkowe Mokotów oferuje również usługi tj. prowadzenie sprawozdań majątkowych z całego roku, jak i wręcz księgi handlowej. Oczywiście w ramach zakresu obowiązków mogą wchodzić także czynności powiązane z obsługą kadrowo-płacową. Rozpoczynający przedsiębiorcy, jak i w zasadzie doświadczenie właściciele niedużych firm mogą sporo uzyskać dzięki księgowości on-line. Takie rozwiązanie jest o sporo bardziej praktyczne, a przede wszystkim tańsze. Zalet jest mnóstwo i na pewno warto rozważyć takie rozwiązanie do wdrożenia we własnej firmie. Dzięki temu prowadzenie biznesu może stać się o wiele przyjemniejsze. Oczywiście warto wybrać doświadczone biuro księgowe Służew Nad Dolinką, dzięki czemu będziemy mogli polegać na wieloletniej wiedzy doświadczonych pracowników. Rachunkowość opiera się zarówno na doświadczeniu, wiedzy, ale też i pasji. Warto więc poświęcić trochę więcej czasu, ażeby wybrać polecane a także najlepsze biuro rachunkowe Mokotów w okolicy.\nWarto zobaczyć: biuro księgowe Służew Nad Dolinką.\nWkłady kominkowe – co trzeba wiedzieć?


posted on March 6, 2005, 12:18 pm\nCześć, wiem że temat już był, ale dawno, na dodatek technika idzie do przodu więc i metody fotografowania też się zmieniają.\nJak fotografujecie z małej odległości: modele, figurki, dioramy itp. ? Kupiłem prosty aparat cyfrowy CANON A85 i portrety, krajobrazy i inne standardy to robi bez problemu, ale jak już trzeba coś z bliska (tak 30cm)to zaczynają się schody. Niby ma funkcje makrofotografia ale na dziesięć zdjęć tylko jedno wyszło no powiedzmy znośnie\nhttp://www.puchar.conecta.com.pl/F1A.jpg , albo prześwietlił lampą, albo niedoświetlił bez lampy błyskowej, albo ostrość zgubił. Wydaje mi się że tu trzeba będzie ręcznie większość poustawiać ? Jakie macie doświadczenia z tymi cyfrowymi diabłami podzielcie się proszę. Na co zwracać największą uwagę ? itd.\nposted on March 6, 2005, 12:53 pm\nMakro musi mieć dużą głębię ostrości i w związku z tym automaty ustawiają długi czas naświetlania. Musisz mieć aparat ustawiony co najmniej na jakimś oparciu, a najlepiej na statywie.\nPoza tym lampa z bliskiej odległości zostawia nieładne cienie (efekt tego, że nie jest centrycznie z obiektywem). Najlepiej robić zdjęcia przy świetle dziennym. Np. na balkonie bez lampy.\nJeśli nie masz funkcji makro w aparacie, to ustawiaj jak najdłuższy czas naświetlania i jak najmniejszy otwór przysłony, na jak najmniej czułym filmie. Możesz naświetlać nawet przez kilka minut. Czym dłuższy czas naświetlania, tym ładniejsze zdjęcie.\nSorki ze sie wtracam ale tak sie rozpedziles a posta nawet nie przeczytales dokladnie. Mu chodzilo o aparat cyfrowy.\nA która to z cennych rad Lukasza Steli, nie dotyczy aparatów cyfrowych ?\nposted on March 6, 2005, 4:22 pm\nNieststy przez popularnosc aparatow cyfrowych cala fotografia schodzi na psy. Dla wiekszosci ludzi aparat cyfrowy powinien miec wlacznik zasilania i przycisk, ktory sie naciska by zrobic fotke. Jesli zdjecia sa brzydkie to z pewnoscia wydalismy za malo pieniedzy i trzeba kupic "lepszy aparat". To swietnie napedza rynek i technologia cyfrowa idzie bardzo szybko do przodu - to bardzo dobrze, bo juz od 2 lat mozna za male pieniadze kupic aparat za pomoca ktorego majac odpowiednia wiedze i umiejetnosci zrobic perfekcyjne zdjecia. Nieststy ogromna wiekszosc "pstrykaczy" nie zdaje sobie sprawy, ze dobre zdjecie to tylko 5% sprzet i 95% wiedza i umiejetnosc "komputerka po naszej stronie wyswietlacza". Owszem, jesli robimy zdjecie "na pelnym automacie" w ladny, sloneczny dzien i na szerokim kacie ("oddalenie obiektywu" - dla niewtajemniczonych) to prawie zawsze otrzymamy poprawna technicznie fotke. Nie licac oczywiscie kadrowania ;o) Jednak gdy tzreba zrobic cos bardziej ambitnego typu - zblizenie teleobiektywem z rozmyciem tla, zdjecie w duzym pomieszczeniu itp. no to juz zaczynaja sie schody. A wystarczy poczytac troche ksiazek, poradnikow, poznac jaki wplyw na zdjecie ma wielosc przyslony, czas ekspozycji, oswiietlenie, glebia ostrosci, czulosc ISO.... Tylko wtedy bedziemy w stanie robic swiadomie zdjecia, zaden automat za nas tego nie zrobi, chociaz w wielu sytuacjach moze sie przydac.\nposted on March 6, 2005, 4:40 pm\nA chociazby ta o czulosci filmu, w koncu to cyfrowka i filmu do niej nie wlozysz. Po za tym to czy w aparacie cyfrowym mozna ustawic czas naświetlania i przeslone tez zalezy od aparatu jaki posiadamy bo w wiekszosci tanich aparatow cyfrowych takich opcji po prostu nie ma.\nposted on March 6, 2005, 5:00 pm\nA co za roznica, ze nie ma filmu? Tak samo ustawiasz czulosc matrycy, tak samo wplywa to na sposob naswietlania oraz np. ziarnistosc obrazu... W A85, ktorym dysponuje zadajacy pytanie, wszystkie parametry mozna ustawiac recznie. Tu kilka fotek wykonanych przy pomocy zwyklej lampki nocnej, lampy sufitowej i A80, w tym z wlaczana funkcja makro:\nPS. Foty robil moj brat.\nposted on March 6, 2005, 8:25 pm\nNo i raczej nic ciekawego mu nie wyszlo.\nKrotka pilka: zrob lepsze. Poza tym moja wypowiedz odnosila sie glownie to twojego absolutnego braku podstawowych pojec z zakresu foto cyfrowej, a co za tym idzie zasadnosci udzielania sie w dyskusji na tematy, o ktorych nie masz chyba pojecia i wprowadzania w blad pytajacego. Wracajac do tematu: Andrzej ma swietny aparat do zastosowan, o ktorych pisze i stosujac rady L. Steli bedzie "cykac" dobre zdjecia. Zwrocilbym jedynie uwage, zeby nie fotografowal obiektu z tylnym swiatlem. Swiatlo rozproszone, a jeszcze lepiej boczne (ale bez przesady) lepiej odda plastyke i strukture fotografowanego obiektu. Tyle w temacie.\nA skad te twierdzenie ?\nSorki, jesli aparat nie ma mozliwosci ustawienia przyslony i czasu naswietlania to nie jest aparat ftograficzny, a tania zabawka dodawana do lalek barbi. Ze tak powiem - z gowna bata nie ukrecisz ;o)\nposted on March 6, 2005, 9:05 pm\nA85 ma nawet manualny focus :)\nOczywiście wszystkie tryby pracy (P, Tv, Av, M) są na pokładzie\nRęczny balans bieli również\nposted on March 6, 2005, 9:08 pm\nZnam ten aparat i to nei jest na pewno zabawka. ;o)\nMoja wypowiedz odnosila sie do zdania: "Po za tym to czy w aparacie cyfrowym mozna ustawic czas naświetlania i przeslone tez zalezy od aparatu jaki posiadamy bo w wiekszosci tanich aparatow cyfrowych takich opcji po prostu nie ma."\nposted on March 8, 2005, 9:42 pm\nOn Sun, 6 Mar 2005 15:07:31 +0100, Michał wrote:\nWszystkie. No chyba ze mowimy o jakiejs bardzo drogiej cyfrowce.\nBo wiekszosc spotykanych w kraju "digital idiotenkamera" to ani lampy nie przestawisz, ani czasu nie ustawisz, ani przyslony nie maja :-(\nposted on March 6, 2005, 7:52 pm\nDzięki za rady. Wszystko rozumiem bo zdjęcia amatorsko robię(łem) starą poczciwą lustrzanką Praktica od lat ale nie makro. Zdecydowałem się na cyfrówkę bo do mojej amatorskiej fotografii CANON A85 zupełnie wystarczy, no i ta łatwość przenoszenia zdjęć i filmów do PCta no i ilość tych zdjęć mam kartę 256MB. Teraz będę wreszcie mógł nabrać praktyki i trzaskać te zdjęcia do woli i wyciągać wnioski. Pierwsze niepowodzenia wynikają również z nieznajomości obsługi nowego aparatu, muszę się z nim "otrzaskać". Te wszystkie menu, funkcje itd. 153 strony instrukcji. Statyw kupie bo mam wielką ochotę sfotografować panoramę Wisły koło Wawy, wykorzystując tryb automatycznego łączenia nakładania kolejnych zdjęć (Stitch Assist). Do makro mam czas do 15sek. i przysłonę F8.0 oraz dalmierz na ekranie podający odległość w centymetrach, zobaczymy pokombinujemy. Mam zamiar sprawdzić możliwości szybkiej fotografii na zawodach na uwięzi zobaczymy co warta jest ta migawka 1/2000 sek. i seryjne robienie zdjęć przy ciągłym naciśnięciu spustu. Film modelu latającego w hali tym aparatem już robiła moja córka, ale miała kłopot z kadrowaniem bo kadrowała na ekranie LCD a trzeba było chyba tradycyjnie oko przyłożyć do tradycyjnego celownika, który też jest. Efekt był taki że model uciekał jej z kadru, ale model latający w hali akrobacje kamerą też trudno kadrować. Za to dźwięk nagrał się dobrze :))\nJeszcze raz dzięki, a na grupy fotograficzne to boje się napisać bo wydaje mi się że nasza grupa jest jedyną, na której nie "dostaje" się za lamerstwo i NTG. Pozdro Andy\nposted on March 6, 2005, 1:43 pm\nNTG. Sproboj na pl.rec.foto.cyfrowa.\nposted on March 6, 2005, 2:22 pm\nTrzeba kupić aparat, który potrafi robić prawdziwe makro. Co to za makro z 30cm. Kupa śmiechu! Modele Caplio Ricoha (RR30, G3, G4, GX) robią zdjęcia od 1cm (JEDNEGO cm)a z lampą od 16cm. Prz okazji kosztują istotnie mniej niż sprzęt marek znanych z produkcji aparatów i mają lepsze parametry, np najszybsze na świecie migawki, porównywalne z mechanicznymi lustrzankami(!!!). Jak dla mnie, cyfrowym Cennonem, Nikonem, czy Minoltą zupełnie nie da się zrobić zdjęcia, z uwagi na długi czas wykonania zdjęcia (od naciśnięcia spustu). To znaczy zdjęcie się robi, tylko bardzo często obiektu już nie ma w kadrze :) Próbowałem wielu, wielu modeli i wiem co mówię - SZMELC! To się sprzedaje tylko dlatego, że 99% klientów nie ma pojęcia o fotografii i kupują aparaty jak samochody - po kształcie i kolorze blachy oraz kształcie felg.\nposted on March 6, 2005, 4:26 pm\nSmiem nie do konca sie zgodzic z kolega w paru kwestiach, ale to chyba nie temat na ta grupe. No chyba, ze ktos bedzi enalegal, w koncu dobrze fotografowac modele(zwlaszcza plastikowe) to cenna rzecz ;o)\nMyślę że jednak nie wiesz co mówisz ! Canon A85 to mały aparacik o sporych możliwościach i pełnych manualnych ustawieniach . Makro ma od 5 cm , a to w zupełności wystarczy do zdjęć jakie kolega chce robić . Brak mu tylko odrobiny wiedzy jak wykorzystać ten sprzęt .\nposted on March 6, 2005, 6:16 pm\nUżytkownik Marecki napisał:\nAle czasu reakcji na spust nie ma... bo... nie ma się czym chwalić. Wiem co mówię, porównywałem ostatnio czasy reakcji NOWYCH cyfrówek z Ricohem w nadziei, że da się go już wymienić na inny sprzęt. A tu kicha! Co najmniej 2 razy dłuższy! Ostatnio na nartach usiłowałem zrobić córce zdjęcie aparatem kolegi (jakiś zbajerowany Nikon) i coś tam się udało, ale jedno na 5 prób. Na szczęście można kasowac do skutku :) W takich warunkach jak tamte Ricoh-em robię 4 udane na 5 prób. Np biegnie sobie pies i trzeba go uchwycić w konkretnym miejscu - Ricoh-em mam psa w kadrze. Biorę inna cyfrówkę i mam... ślady po psie na piasku ew czubek uciekającego ogona :) Oczywiście w przypadku zdjęć modeli nie ma to znaczenia, przynajmniej tych nieruchomych ;)\nA co do makro - pełen kadr z 1cm (konwersja do 800x600):\nśrodek kadru 800x600 bez przekwantowania:\nZdjęcie oczywiście przedstawia ołówek automatyczny 0.5mm. Zrób to samo aparatem który ma makro od 5cm ;)\nSzpachla do laminatowych kadlubow ?\nvendo crono prima completa\nnuove foto su carto tedesco tigre2 in alluminio scala 1/35\n[OT] Foto mezzi aerei,navali,trasporto\n9° edizione Internationa Multiplex Meeting del Mot tarone - Foto Gallery\nvendo kit foto aeree\nfoto manifestazione DLG Fiano Romano 26/02/2006\nFoto fresa 3 assi\nFoto Multiplex Meeting Mottarone 2005\nFoto Manifestazione Sassuolo\nFoto Ferrari 500 F2


Co oznacza dla szpitali podział dyżurów na „tępe” i „ostre”? - Aktualności - Medycyna Praktyczna dla pacjentów\nCo oznacza dla szpitali podział dyżurów na „tępe” i „ostre”?\nUstawa o sieci szpitali wymaga dostrojenia, tak jak każdy instrument, który rozpoczyna bardzo skomplikowaną pracę – powiedział w wywiadzie dla PAP minister zdrowia Łukasz Szumowski. I potwierdził swoje zapowiedzi sprzed kilkunastu tygodni: ministerstwo pracuje nad podziałem dyżurów szpitalnych na „tępe” i „ostre”. Minister mówi o „dostrajaniu” przepisów, ale de facto szykuje prawdziwy przewrót.\nSystem powszechnego zabezpieczenia szpitalnego, tak zwana sieć szpitali, objął bowiem te placówki, które zdaniem ówczesnego ministra zdrowia Konstantego Radziwiłła są „prawdziwymi szpitalami”, to znaczy – pracującymi w trybie ostrym, w trybie 24/7 gotowymi do udzielenia pomocy pacjentowi. Dlatego warunkiem sine qua non stało się posiadanie izby przyjęć lub SOR.\nTymczasem minister Łukasz Szumowski od miesięcy powtarza, że nie wszystkie szpitale powinny i muszą pracować „na ostro”. – Chodzi o to, aby szpitale o najniższej referencyjności, ale które jednocześnie są najbliżej pacjenta, nie miały tak wysokich wymagań jak szpitale o wysokiej referencyjności – powiedział Szumowski w wywiadzie dla PAP.\nMinister potwierdził, że resort planuje od przyszłego roku wdrożyć tak zwane dyżury tępe i ostre. – Chcemy, żeby blok operacyjny w szpitalu powiatowym z kilkoma oddziałami nie musiał być w ostrym dyżurze 24 godziny i 7 dni w tygodniu – stwierdził. – Być może szpitale, które są usytuowane blisko siebie - a często tak jest - mogą się wymieniać. Jeden będzie miał dyżur w jednym tygodniu, drugi w kolejnym. Tak było przez wiele lat i dosyć dobrze funkcjonowało. Wtedy lekarz wojewódzki decydował o tym, który szpital ma ostry dyżur. To nie było złe rozwiązanie. Planujemy wrócić do tego na początku przyszłego roku.\nCzy to oznacza, że sytuacja szpitali powiatowych się poprawi? W sierpniu powiaty i szpitale powiatowe apelowały do ministra zdrowia o zwiększenie finansowania, zwracając uwagę, że decyzje ministra (m.in. dotyczące podwyżek dla lekarzy i pielęgniarek) znacząco podwyższają koszty ich funkcjonowania. Czy receptą na kłopoty ma być zmniejszenie obciążeń przez likwidację lub ograniczenie ostrych dyżurów?\nRozwiązanie, jakie planuje wprowadzić resort zdrowia, zacznie obowiązywać najwcześniej za kilka miesięcy – ten czas dla szpitali powiatowych, które minister wprost wskazuje w wywiadzie, mówiąc o szpitalach najniższego stopnia referencyjnego, będzie bardzo trudny. Jeśli potwierdzą się informacje o dużej skali podpisywania przez specjalistów deklaracji o dyżurowaniu na wyłączność w macierzystych placówkach, małe szpitale będą mieć olbrzymie problemy ze skompletowaniem kadry medycznej. Nie tylko na bloku operacyjnym, ale na oddziałach szpitalnych. Zwolnienie z konieczności pracy „na ostro” w tym kontekście będzie rzeczywiście dużą ulgą. Ale to jedynie pierwszy krok – za nim musi przyjść przewartościowanie kontraktów dla szpitali „tępych” i „ostrych”, ze wskazaniem na te ostatnie. Przesunięcie środków musi zaś nastąpić w ramach ogólnej puli na leczenie szpitalne, która – w porównaniu z innymi krajami rozwiniętymi – i tak jest gigantyczna (ponad połowa budżetu NFZ na świadczenia zdrowotne).\nTo nie jest jedyny i odosobniony przykład decyzji, które świadczą o tym, że resort zdrowia poważnie bierze pod uwagę konieczność szybszej redukcji liczby łóżek szpitalnych (a może nawet szpitali), choć w żadnej oficjalnej wypowiedzi takiego potwierdzenia się nie znajdzie. W ostatnich dniach pisaliśmy o stanowisku resortu w sprawie oddziałów położniczych – ministerstwo przyznaje, że na małych porodówkach (na których rocznie odbiera się mniej niż 400 porodów) obecność anestezjologa nigdy nie może być zagwarantowana. To jasna wskazówka dla rodzących, by wybierać szpitale może niekoniecznie blisko położone, ale z większą kadrą medyczną. Zapowiedzi dotyczące sieci onkologicznej również zakładają przesunięcia pacjentów (a więc i finansów) do większych szpitali.\nMedia spekulują, że Ministerstwo Zdrowia na razie – w sprawach dyżurów „tępych” i „ostrych” – ogranicza się do zapowiedzi, mimo że resort ma już gotowy projekt odpowiedniego rozporządzenia. Przekazanie go do konsultacji na kilka tygodni przed wyborami samorządowymi mogłoby się okazać strzałem w stopę, bo eksperci i samorządowcy nie mieliby żadnego problemu z pokazaniem (i nagłośnieniem) faktycznych konsekwencji takiego rozwiązania dla szpitali powiatowych (a więc i powiatowych społeczności), co mogłoby zmniejszyć szanse partii rządzącej na dobry wynik wyborczy.


Lokalizacja na Facebooku robi się coraz bardziej popularna wśród użytkowników tego portalu społecznościowego.\nBędąc ostatnio na konferencjach i na Forum Młodych Bibliotekarzy dużo mówiło się o zastosowaniu tej nowości w naszych bibliotekach. Funkcjonowanie jest bardzo proste: czytelnik będąc w bibliotece używa opcji lokalizacji w swoim telefonie i oznacza się, że w tym momencie jest w danym miejscu. Efektem jest, iż jego wszyscy znajomi z tego portalu widzą, że obecnie przebywa w bibliotece. Najważniejsze dla nas jest że znajomym czytelnika pokazuje się, że On nas odwiedził – co za tym idzie mamy bezpłatną reklamę. Tyle teorii a teraz praktyka.\nPostanowiłem sprawdzić jak to działa. Sam będąc w pracy oznaczyłem miejsce gdzie przebywam, na wyniki nie musiałem długo czekać. Moja znajoma dodała komentarz, że po zobaczeniu tego posta przypomniało się Jej o oddaniu książki do biblioteki. Skutkiem tego będzie, że przyjdzie, odda egzemplarz i pewnie wypożyczy nowy.\nPomyślmy jakby każdy nasz czytelnik tak nas promował zapewne mielibyśmy wzrost czytelnictwa. Inną ważną sprawą jest to, jeżeli ktoś zobaczy, że jego trzech czterech znajomych odwiedzało naszą placówkę to może i sam też tam przyjdzie.\nbiblioteka bibliotekarze mobilność promocja


Czy patriotycznie jest studiować w Monachium? – Artykuł historyczny #5 | Niepodległa\nNadchodzi nowy rok szkolny i akademicki – dla wielu druhów i druhen to czas wyjazdów na Erasmusa, czyli doświadczania studiowania za granicą. Wielu młodych, wybitnych Polaków zbierało podobne doświadczenia. Poszukajcie ich śladów przy najbliższej wizycie w stolicy Bawarii!\nCZY PATRIOTYCZNIE JEST STUDIOWAĆ W MONACHIUM?\nPrzez cały XIX wiek młodzi artyści wyruszali z Polski, aby kontynuować artystyczne studia za granicą. Jednym z najpopularniejszych celów ich wyjazdów było Monachium, stolica Bawarii. Najświetniejszy rozwój polskiej kolonii artystycznej w tym mieście przypada na lata 60. i 70. XIX wieku i wiąże się z takimi nazwiskami, jak Józef Brandt, Maksymilian i Aleksander Gierymscy, Władysław Czachórski, Juliusz Kossak, Józef Chełmoński, czy Adam Chmielowski – znany jak św. Brat Albert.\nAzyl przy kontrowersyjnym tronie\nWielu przybyszów z Polski wybierało Monachium nie tylko ze względów artystycznych. Niektórzy z nich (Maks Gierymski, Adam Chmielowski) uczestniczyli w powstaniu styczniowym, a tolerancyjne „Ateny nad Izarą” były azylem, w którym można było się schronić przed politycznymi represjami zaborców. Bawarią w tym czasie rządził Ludwik II Bawarski (na tronie od 1864 do 1886 r.), monarcha kontrowersyjny, obciążony dziedziczną chorobą psychiczną, ale równocześnie niezwykle kochający i popierający sztukę. Interesował się przede wszystkim operą (przyjaźnił się z Ryszardem Wagnerem) i architekturą (fundował niezwykłe, baśniowe i romantyczne zamki). Jeszcze za życia Ludwika faktyczne rządy przejął Prinzregent Luitpold, który również był życzliwym protektorem artystów, szczególnie malarzy.\nStolica sztuki za miedzą\nW Monachium prężnie działały organizacje artystyczne, nieustannie organizowano wystawy. O sztuce dużo pisano i dyskutowano, zauważano również biorących udział w artystycznych wydarzeniach polskich malarzy. Obrazy kupowały osoby prywatne i instytucje, a monachijscy Kunsthändlerzy (antykwariusze) wędrowali po pracowniach znanych artystów i kupowali zarówno obrazy już gotowe, jak i będące w trakcie malowania, zamawiali też repliki lub nowe dzieła o modnej tematyce. Sławą cieszyło się również tamtejsze szkolnictwo artystyczne. Königliche Akademie der bildenden Künste München (Królewska Akademia Sztuk Pięknych w Monachium) należała do najsłynniejszych artystycznych szkół w Europie, będąc nie tylko uczelnią, ale również instytucją promującą sztukę.\nWspólne mieszkanie i tworzenie\nMłodzi Polacy przyjeżdżali do Monachium dzięki funduszom rodzinnym, stypendiom, pieniądzom zebranym wśród przyjaciół. Po przybyciu na miejsce, zaopatrzeni w listy polecające, zwracali się do kolegów z polskiego kręgu. Starali się zamieszkać w pobliżu Akademii. Dobrze ukazuje to np. list Maksa Gierymskiego do rodziców z 1867 r.: „Dzięki rekomendacjom Kossaka i Schouppégo zapoznałem się dzisiaj z Brandtem (…) i innymi, stale lub czasowo bawiącymi tu artystami (…) i przy ich pomocy znalazłem odpowiednie dla siebie mieszkanie porządne (…) w stronie przez artystów naszych zamieszkałej (…), zgodzone z meblami, pościelą i usługą”. Ze względów ekonomicznych często mieszkali po kilku w jednym lokalu. Z braćmi Gierymskimi mieszkał Adam Chmielowski, potem jego brat Marian. Wynajęte pokoje nie służyły do pracy, w tym celu – zazwyczaj również wspólnie – wynajmowano specjalne atelier. Do artystycznej legendy przeszła monachijska pracownia Józefa Brandta, wspaniała, wypełniona cennymi rekwizytami i dziełami sztuki.\n„Kupiec wenecki” w Monachium\nNastępnym krokiem po zapewnieniu sobie dachu nad głową były starania o dostanie się na listę studentów Akademii. Naukę zaczynano od klasy antyków (nauka rysunku z rzeźb antycznych), następnie przechodzono do rysunku z żywego modela, najwyżej w hierarchii były klasy kompozycji – klasy mistrzowskie. Spośród wielu monachijskich profesorów wspomnieć można Karla von Piloty’ego, który uczył w latach 1856-86 i był dyrektorem Akademii w latach 1874-86. Jego uczniami byli m.in.: Józef Brandt, Henryk Siemiradzki, Władysław Czachórski, Aleksander Gierymski, Maurycy Gottlieb. Trzej ostatni, w czasach kiedy studiowali u Piloty’ego, zdobyli znaczące nagrody w konkursach ogłaszanych przez Akademię na obraz mający za temat scenę z „Kupca weneckiego” Szekspira.\nŻyczliwy dydaktyk Adam\nDla wielu przybyszów uzupełnieniem oficjalnych studiów była nauka w prywatnych pracowniach uznanych malarzy. Wśród Polaków szczególnym uznaniem cieszyła się pracownia batalisty Franza Adama (1815-86). Malarz ten, będąc człowiekiem przyjacielskim, życzliwym, a jednocześnie dobrym i nierygorystycznym dydaktykiem, przyciągał do swojej pracowni wielu młodych artystów, którzy stali się później wybitnymi malarzami. O atmosferze panującej w jego pracowni tak pisał Juliusz Kossak w 1869 r.: ” (…) maluję w pracowni Adama, która się składa z 3 atelier, jedno przy drugim, komunikujących się między sobą – i tak w pierwszym maluje sam Adam (…), w dnie zaś, kiedy w Akademii nie ma kursów, młodszy Gierymski robi studia pod przewodnictwem poczciwego Adama, a w drugim maluję ja i starszy Gierymski, w trzecim Brandt (…). O 12-tej idziemy wszyscy razem (…) na obiad. Zasiadamy przy jednym stole i dopiero jedzenie, gawęda (…) przeplatana rozmową o sztuce…”.\nEkscentryczny hrabia mecenas\nCytaty w tekście za: H. Stępień, „Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1856 – 1914”, Warszawa 2003. Tytułowa ilustracja do tekstu – obraz Juliusza Chełmońskiego zatytułowany „Powrót z balu”.


krzysztof: Piknik na PHR - felieton\n« Wiosennie - szkice | Strona główna | Przeprowadzka - Felieton »\nPiknik na PHR - felieton\nPolish Hill River bo o tym mowa, znajduje się jakieś 130 kilometrów od Adelajdy, stolicy Południowej Australii.\nTak nazwano to miejsce dla uczczenia polskich osadników przybyłych na tę ziemię ponad 150 lat temu.\nTo właśnie tu w sobotę, 1 października zromadziła się całkiem spora grupa osób, aby celebrować 140 rocznicę wybudowania i poświęcenia pierwszego kościoła polskiego pod wezwaniem św.Stanisława Kostki, jak również 175 rocznicę powstania stanu Południowa Australia.\nUroczystości rozpoczęły się mszą świętą którą koncelebrowali: arcybiskupi, Szczepan Wesoły i Leonard Faulkner, oraz księża pracujący w Australii.\nArcybiskup Wesoły wygłosił też homilię. Po raz pierwszy zobaczyłem Biskupa w Traiskirchen w Austrii prawie 30 lat temu i teraz po tylu latach była okazja aby zamienić parę słów.\nPo mszy Gosia Skałban przedstawiła i witała obecnych na tej uroczystości przedstawicieli władz polskich i australijskich. Po niej głos zabrali: Jennifer Rankine, stanowy minister d/s. społecznych i rodziny; Stephen Wade, przedstawiciel opozycji w rządzie stanowym; Witold Krzesiński, reprezentujący Ambasadę RP, oraz Leszek Wikarjusz, reprezentujący Radę Naczelną Organizacji Polskich w Australii.\nPonadto w uroczystościach m.in. uczestniczyli: parlamentarzysta Michael Atkinson; Honorowy Konsul RP Darius Ross z małżonką; John Roy-Wojciechowski, Honorowy Konsul RP w Nowej Zelandii z małżonka; Allan Aughey, Mayor of Clare (terenu na którym odbywały się uroczystości) z małżonką. Był także rektor polskiej misji katolickiej ks. Słowik, oraz dyrektor departamentu Wielokulturowości w Południowej Australii, Roger Lean i wielu innych których nie sposób wymienić z nazwiska. Trzeba jednak wspomnieć o dwóch paniach które są spiritus movens tego przedsięwzięcia, to panie Krystyna Łużna i Irena Sosnowska.\nUroczystości uświetniła grupa taneczna w bajecznie kolorowych strojach z zespołu Tatry, oraz grupa wokalna Polanki.\nPierwszym aktywnym opiekunem duchowym i wszechstronnym działaczem społecznym był ks. Leon Rogalski, jezuita i to on wybudował pierwszy polski kosciółek który dziś spełnia rolę muzealną. Polish Hill River w swym rozkwicie miało ponad 300 osadników. Wybudowano tu polską szkołę, jak i wcześniej wspomniany katolicki kościół.\nFale polskiej emigracji wylały na australijskiej ziemi obficie... trzykrotnie. Po raz pierwszy w 1856 roku, następnie po drugiej wojnie światowej a ostatnia, to tak zwana emigracja solidarnościowa w latach osiemdziesiątych. W sumie szacuje się, że liczba emigrantów z Polski i ich dzieci w tym czasie osiągnęła liczbę 150 tysięcy.\nI teraz właśnie zebraliśmy się w Polish Hill River aby świętować te nasze emigracyjne drogi. Wspominać już pozarastane, a i te świeże ścieżki losu – pierwsze problemy, stabilizację i osiągnięcia - podkreślając nasze polskie korzenie. A jesteśmy tu, w miejscu gdzie wszystko się zaczęło. Władze jak i Rada Naczelna, obiecały wspomóc dotacjami to historyczne miejsce.\nTeraz nikt już z polskich osadników, czy ich potomków tu nie mieszka, o ich dawnej obecności tu, świadczy kilka budynków i cmentarz opodal. W byłym kościółku znajduje się muzeum pierwszych polskich osadników. Można tam obejrzeć eksponaty z tamtego okresu - tradycyjne stroje i rzeczy codziennego użytku, a także dokumenty i fotografie. Ale są też pamiątki z późniejszego okresu, aż do czasów Solidarności.\nTrzeba podkreślić, że przybyła też na te uroczystości spora grupa rodaków z innych stanów. Oprócz zwiedzania muzeum można było odwiedzić kilka stoisk z wyrobami kulinarnymi oraz artystycznymi, polskie książki i wybór win z lokalnych winiarni, można było zjeść domowy obiad.


zakopanenoclegi | Najciekawsze miejscowości na świecie\nArchiwa tagu: zakopanenoclegi\nKompleks „Gorące Źródła”\nOpublikowano 17 maja 2012 Autor: admin\n693 110 660\n609 606 868\nZapraszamy Państwa szczególnie ceniących komfortowy wypoczynek do wyboru apartamentów Gorące Źródła na urlop w Zakopanem. Nasze mieszkania są pięknie urządzone, wygodne, z prawie każdego balkonu podziwiać można panoramę Tatr, pasma Gubałówki i Zakopanego. Wieczorem, po górskich wcieczkach i zwiedzaniu Zakopanego można popluskać się w basenie, zrelaksować w saunie, lub spędzić czas przy bilardowym stole.\n-13 nowych apartamentów\n-dwa największe apartamenty posiadają wanny z jakuzzi,\n-w każdym łazienka z przestronną kabiną prysznicową,\n-jedna lub dwie sypialnie z wygodnymi łóżkami\n-salon ze skórzaną kanapą i telewizorem plazmowym\n-kuchnie polączone z salonem, w pełni wyposażone\n-w wiekszości apartamentów balkony z widokiem na góry\nApartament „Orla Perć lux”\nApartament „Czerwone Wierchy”\nApartament „Morskie Oko”\nAparatment „Lodowy Szczyt”\nApartament „Sławkowski Szczyt”\nApartament „Kozi Wierch”\nApartament „Lodowa Kopa”I\nApartament „Lodowa Kopa” II\nApartament „Hawrań” I\nAparatament „Hawrań” II\nApartament „Krywań” I\nApartament „Krywań” II\n-kubełek Bosmana z zimną wodą\n-podświetlany basen z wodnymi atrakcjami (masaże wodne, mała fontanna, wodospad)\n-brodzik dla maluchów\n-przy basenie leżaki , aby wygodnie ochłonąć po saunie\nZakopane to główny ośrodek turystyczny w Tatrach. To tutaj zatrzymuje się większość turystów, którzy przyjeżdżają wypoczywać na Podhale, to tętniące życie miasto odwiedza rocznie blisko 3 mln turystów co czyni je jednym z najpopularniejszych ośrodków w Polsce. Zobaczmy co można w Zakopanem zobaczyć i zwiedzić.\nWarto też wybrać się na spacer w kierunku Kościeliska, trasa prowadzi dwoma ulicami Kościeliską i Krzeptówkami. Kościeliska to najstarsza ulica Zakopanego, przy niej znajdują się najstarsze zachowane domy w Zakopanem. Na początku ulicy znajduje się Stary Kościół i Cmentarz na Pęksowym Brzyzku. Drewniany kościół jest najstarszym w Zakopanem.\nZaszufladkowano do kategorii Zakopane\t| Tagi: Zakopane, zakopanenoclegi\nul. Strążyska 27B\n18 201 21 21\n18 201 30 13\nZapraszamy do otwartych willi Halka i Halszka w Zakopanem przy ul. Strążyskiej. Jest to doskonała lokalizacja zarówno dla wielbicieli górskich wycieczek, jak i zwolenników spacerów po Krupówkach,\nWille Halka i Halszka znajdują się w malowniczej scenerii Doliny Strążyskiej, która położona jest między Doliną ku Dziurze a Doliną za Bramką. Wylot Doliny znajduje się przy drodze pod Reglami, na przedłużeniu ulicy Strążyskiej. Sama Dolina prowadzi aż do stóp głównego wierzchołka Giewontu,\nTeren obu willi jest ogrodzony, do dyspozycji gości przeznaczyliśmy duży parking.Zapraszamy do skorzystania ze smacznych, domowych posiłków. Mogą to być tylko śniadania lub śniadania i obiadokolacje.\nW jadalni zawsze można napić się kawy czy herbaty.\n– przejazdy bryczkami,\n– wycieczki z przewodnikami,\n– wieczory przy muzyce.\nWspółpracujemy z profesjonalnym przewodnikiem tatrzańskim:\nZakopane to główny ośrodek turystyczny w Tatrach. To tutaj zatrzymuje się większość turystów, którzy przyjeżdżają wypoczywać na Podhale, to tętniące życiem miasto. Warto też wybrać się na spacer w kierunku Kościeliska, trasa prowadzi dwoma ulicami Kościeliską i Krzeptówkami. Kościeliska to najstarsza ulica Zakopanego, przy niej znajdują się najstarsze zachowane domy w Zakopanem. Na początku ulicy znajduje się Stary Kościół i Cmentarz na Pęksowym Brzyzku. Drewniany kościół jest najstarszym w Zakopanem.\nZaszufladkowano do kategorii Zakopane\t| Tagi: zakopanenoclegi\ntel 18 20 663 91\nkom. 608 579 290\nWilla jest położona w najbliższym sąsiedztwie gór, niedaleko dolnej stacji kolejki na Kasprowy Wierch, kompleksu narciarskiego „Nosal” i skoczni narciarskich.\nStąd też bardzo blisko jest do szeregu najpopularniejszych szlaków górskich – na Nosal, do Kuźnic, na Kalatówki, Halę Gąsienicową, Giewont i do Dolin Reglowych,\nZapewniamy miłą atmosferę i doskonały wypoczynek niezależnie od pogody o każdej porze roku.\nWszystkie pokoje są z łazienkami, czajnikiem i sztućcami.\nZakopane samo w sobie jest atrakcją ze słynnym w całej Polsce deptakiem zwanym Krupówkami, tradycyjną zabudową, wszechobecnym folklorem, tak typowym dla tej miejscowości i niezwykle pociągającym dla przybyszów z innych regionów Polski i nie tylko. Warto odwiedzić Muzeum Tatrzańskie albo zabytkowy dworzec, będąc na deptaku. Przy Krupówkach znajduje się też postój dorożek. Krupówki to jeden z najbardziej popularnych deptaków w Polsce. Wzdłuż deptaka ciągną się nie tylko sklepy oraz restauracje.\nZakopane noclegi tanio


Archiwa: Nieruchomości - Policyjne Towarzystwo Sportowe\nJak urządzić kuchnię, aby była wygodna, funkcjonalna, no i oczywiście modna? Porad na temat projektowania kuchni znajdziesz wiele. A czego nie robić? Jakich błędów w urządzaniu kuchni lepiej się wystrzegać. Sprawdź, jak nie montować kuchennego blatu, jak nie ustawiać kuchenki i w jakich odległościach nie ustawiać kuchennych sprzętów. Aranżacje wnętrz kuchnia to nie lada wyzwanie.\nZ niewiadomych powodów wciąż jeszcze zdarzają się takie aranżacje, że kuchenka jest w narożniku, tymczasem jest to zdecydowanie niewygodne. Blaty powinny być po obu stronach kuchenki. Kuchnię w stylu nowoczesnym charakteryzuje aranżacyjny minimalizm, który ma wpływ na przestronność wnętrza i światło. To\nJeżeli zabieramy się za budowę domu, to bardzo trudne zadanie przed nami stoi – nie ma co się oszukiwać – podobnego raczej już nie doświadczymy. Jest to misja, dla niektórych życiowa. Jeżeli chcemy więc, aby nasz dom był naszą prawdziwą ostoją, do której chętnie wracamy, to skupmy się na tym, by najpierw dobrze go zaprojektować. Dobry architekt warszawa powinien nam w tym zadaniu pomóc. Na pewno z tej racji trzeba poszukać profesjonalisty, który jest doświadczony i swoimi poprzednimi pracami pokazać może swój styl, sposób kreowania i patrzenia na architekturę. Jeżeli znajdziemy kogoś, kto idealnie wpasuje się w nasz gust, to wspaniale, bo będziemy mogli zacząć rozmowy dotyczące naszej budowy. Profesjonalny architekt warszawa powinien wiedzieć, że to dialog z klientem sprawia, iż jest on ostatecznie w pełni zadowolony z projektu.\nW dzisiejszych czasach zarządzanie nieruchomościami wymaga sporej wiedzy, doświadczenia, a także fachowości i inteligencji. Jeżeli potrzebny Ci doświadczony i profesjonalny zarządca nieruchomości na terenie miast takich jak Warszawa i okolice możesz skorzystać z usług specjalnej firmy, która zajmie się taką czynnością jak administrowanie nieruchomościami warszawa. Firmy takie zazwyczaj świadczą usługi najwyższej jakości. Zarządzanie nieruchomościami komercyjnymi to zadanie, które powierzyć warto doświadczonym specjalistom, którzy posiadają niezbędną wiedzę i umiejętności aby zarządzać nieruchomością w profesjonalny sposób.\nW dzisiejszych czasach bardzo wiele osób decyduje się na odpowiednią przeprowadzkę własnej firmy. I jak się okazuje tak naprawdę większość z was nie potrafi dokładnie wszystko Read More »\nPrzedszkola prywatne lub domowe całkiem ostatnio pojawiły się w tym państwie na dość obszerną miarę. Rozwiązuje to wiele ambarasów młodych rodzicieli, bo na pewno od wielu Read More »


uroda : Parafialny Blog\nStrona www jak ją założyć? Nauka poznała i zbadała dużo roślin uzdrawiających, które z powodzeniem stosuje przemysł farmaceutyczny oraz kosmetyczny. Dalej niemniej jednak są zioła, jakie wyczekują na odkrycie. Nauka, a przede wszystkim chemia, przyczyniła się do poznania składu chemicznego wielu ziół, co wpłynęło na ich zastosowanie w powyższych branżach. Dzięki temu, nie musimy poświęcać czasu na ich pracochłonne przygotowania we własnym zakresie. Większość ziół jest osiągalna w aptekach bądź [ Read More ]\nProducent saun Nadzwyczaj istotna kwestia – jednakowo jak ściany oraz sufit w saunie, posadzka musi zostać wykonana z materiału nadzwyczaj odpornego na ogromną temperaturę oraz wilgoć. Masz prawo wybrać terakotę bądź też wykładzinę utworzoną z tworzywa sztucznego. Bez względu na materiał, niebezużyteczna jest szczególna dbałość o to, by nie była śliska, stając się niebezpieczna dla użytkowników. Żeby temu zapobiec, poleca się wyłożenie podłogi ponadprogramowymi drewnianymi kratkami podłogowymi – przetestuj piec [ Read More ]\nTabliczki grawerowane Niemało osób pracujących w biurze ma problem ze znikającymi materiałami biurowymi. Jest to zjawisko występujące na ogół w gigantycznych przedsiębiorstwach, gdzie każdy może wejść do dowolnego pomieszczenia. Można tego uniknąć oznaczając poszczególne przedmioty. Wolno wygrawerować własne imię oraz nazwisko na ulubionym długopisie, czy wazonie. Zezwoli to ustrzec przez „pożyczeniem” danej rzeczy. Kapitalnym pomysłem może być też grawer logo firmy na organizerze, lub długopisach – przetestuj Grawerowanie tabliczek. W [ Read More ]


Marlena Kostyńska | data publikacji: 18.05.2020, 15:00 Konsultacja merytoryczna: Lek. Aleksandra Witkowska\nE-wizyta to konsultacja lekarska, z której pacjent może skorzystać dzięki różnym formom kontaktu zdalnego. Porady lekarskie udzielane bez wychodzenia z domu stają się coraz łatwiej dostępne. Jak przebiega konsultacja telemedyczna? W jakich sytuacjach e-wizyta będzie odpowiednia i spełni oczekiwania pacjenta?\nKiedy pacjentowi wystarczy e-wizyta?\nPrzebieg konsultacji telemedycznej\nDzięki e-wizycie, czyli wizycie lekarskiej odbywającej się w formie zdalnej, pacjent może porozmawiać z lekarzem przez telefon, na wirtualnym czacie lub przez kamerę komputerową. Dostęp do takiego rodzaju usług zapewnia telemedycyna. Podstawowym ograniczeniem tego rodzaju konsultacji telemedycznej jest brak możliwości wykonania badania fizykalnego. Mimo to e-wizyta okazuje się niezwykle użyteczna, ponieważ w wielu przypadkach tego rodzaju badanie nie jest konieczne.\nW wielu sytuacjach e-wizyta może okazać się efektywnym rozwiązaniem, które przyspieszy kontakt z lekarzem i umożliwi sprawniejszą odpowiedź na oczekiwania pacjenta. Dotyczy to m.in. konsultacji z lekarzem rodzinnym – porada udzielona przez lekarza pierwszego kontaktu może okazać się wystarczająca do rozwiązania danego problemu zdrowotnego lub wskazać choremu odpowiedni kierunek diagnostyczny.\nPrzydatność e-wizyt jest zauważalna również w przypadku kontynuowania leczenia. W tym przypadku pacjenci bez wychodzenia z domu mogą skontaktować się ze specjalistą, omówić wyniki badań czy otrzymać e-receptę, co zapewni ciągłość prowadzonej dotychczas terapii. Właśnie z tego względu konsultacje telemedyczne sprawdzają się również w przypadku pacjentów korzystających m.in. z pomocy ginekologa, endokrynologa, kardiologa, diabetologa czy neurologa.\nPierwszym krokiem do odbycia e-wizyty jest wybór przychodni z ofertą uwzględniającą telemedycynę lub dedykowanej placówki telemedycznej, w której chcemy skorzystać z tej usługi. Należy dokładnie zapoznać się z obowiązującymi zasadami, w razie potrzeby założyć konto na portalu centrum medycznego, wybrać preferowaną formę kontaktu, konkretnego lekarza i termin telekonsultacji.\nPotrzebujesz pomocy specjalisty, jednak masz obawy przed skorzystaniem z usług telemedycznych? Na platformie haloDoctor trzeba wykonać wyłącznie cztery proste kroki, by porozmawiać ze specjalistą. Sprawdź, jakie to proste! Możesz też wypełnić formularz zmiany POZ i korzystać w ramach NFZ z wygodnych e-wizyt u lekarza rodzinnego, w tym szybkich czatów\nPacjent może zadbać o to, by e-wizyta przebiegła sprawnie, odpowiednio się do niej przygotowując. Warto dokładnie zastanowić się, w jaki sposób przedstawić swój problem, by nie pominąć ważnych szczegółów lub zapisać sobie pytania do lekarza. Ważną informacją mogą być też przyjmowane na stałe lub ostatnio leki, a także wyniki badań.\nPodczas konsultacji telemedycznej pacjent powinien podejść do rozmowy z lekarzem w taki sposób, jak podczas tradycyjnej wizyty. Konieczne jest zaufanie specjaliście, dokładne opisanie problemu i udzielanie wyczerpujących odpowiedzi. Dzięki temu lekarz będzie mógł dokładnie przeanalizować sytuację, a w miarę możliwości postawić diagnozę, zlecić odpowiednie badanie czy przepisać leki.\nW razie wątpliwości warto zadawać lekarzowi pytania, by wynieść z e-wizyty jak najwięcej istotnych informacji.\nKonsultacja telemedyczna z lekarzem może uwzględniać następujące etapy:\nnawiązanie połączenia z lekarzem – jeśli łączymy się np. telefonicznie, może być konieczne potwierdzenie tożsamości pacjenta;\npacjent przedstawia lekarzowi swój problem zdrowotny, opisuje objawy lub informuje o zapotrzebowaniu na regularnie przyjmowane leki;\nlekarz przeprowadza wywiad z pacjentem – zadaje pytania o czas trwania dolegliwości, przyjmowane leki czy historię choroby;\nlekarz może przeanalizować wyniki badań, jeśli wcześniej zostały mu udostępnione, albo sięgnąć do dokumentacji medycznej pacjenta, jeżeli jest ona przechowywana w bazie danych placówki medycznej, z której usług telemedycznych korzystamy;\npacjent otrzymuje zalecenia dotyczące dalszego postępowania – lekarz może zalecić konsultację stacjonarną, postawić diagnozę, a jeśli są do tego wskazania medyczne, wypisać e-receptę, e-skierowanie na badania lub e-zwolnienie;\npo omówieniu z lekarzem wszystkich kwestii zdrowotnych i związanych z dalszym leczeniem, e-wizyta zostaje zakończona.\nPorady medyczne online na NFZ. Gdzie zadzwonić?