Paul Heyse, Wesele na Capri. Nowele włoskie, Wdowa z Pizy :: Wolne Lektury\nNino i Maso → ← Andrzej Ingram\nPaul HeyseWdowa z Pizytłum. Bertold Merwin\n— Zdaje mi się, że pan zbyt pochlebnie ocenia kobiety włoskie.\nKobieta, Poezja— Czytałem kilka nowel pańskich. Przyzna pan, że nie ma tyle Arrabbiat i Gemm na Południu, jak to pan usiłuje wmówić w uległego czytelnika. Prawdę powiedziawszy, są to twory pańskiej fantazji i studia na temat rzeczywistości.\n— Na temat stworzeń boskich, a wątpię, czy Bóg jest zadowolony z mego opracowania swych tematów.\n— Mniejsza z tym! Nie zaprzeczy pan jednak, że wyszukujesz z rozmysłem najlepsze egzemplarze i dlatego nie wolno panu żalić się, gdy zwą pana idealistą.\n— Żalić się? Skądże? Towarzystwo to jest tak doborowe, że raduję się, gdy mnie w nim tolerują. Zwierzę się panu w zaufaniu, drogi sąsiedzie, że szkicować mogę tylko te postacie, które mnie czymś pociągają, zwłaszcza muszę być trochę zakochany w kobiecie, którą przedstawiam. Po cóż miałbym zresztą zajmować się w poezji tematem, który mnie odtrąca w powszednim życiu lub jest mi obojętny? Mnóstwo pisarzy maluje zło i brzydotę. Każdy robi to, co mu odpowiada.\n— Piękne to, a nawet może słuszne. Nie znam się na tych sprawach. Słyszałem, że poezja ma odzwierciedlać życie, a życie ma przecież swą stronę odwrotną. Prawda wymaga światła i cienia. Czyż nie jest przeto obowiązkiem pańskim malować w imię prawdy również i mniej dodatnie postacie, których pełno w pięknej Italii?\n— Oczywiście, wówczas gdy mi wypadnie pisać książkę o charakterze narodowym Włochów. Ale ja spisuję tylko opowieści. Jeśli wybieram strony świetlane, to wprowadzam tylko w błąd ludzi, którzy tego chcą. Zwróciłeś mi pan uwagę na sławetną odwrotną stronę, cóż tedy rozumiesz pan przez to miano?\n— Hm… trudno to określić. Jeśli się nie mylę, pociąga pana u tych kobiet naturalna bezpośredniość, niesfałszowana pensjonarskim wychowaniem i nie hamowana szablonem, słowem, pierwotność, rdzenność charakteru.\n— Tak jest! — dorzuciłem. — Przy tym szlachetność rasy i bogactwo jej podłoża, które sprawia, że można natury tak silne spokojniej pozostawić samym sobie niż zasadniczo słabsze i uboższe organizacje.\n— Zgoda! Przyznam też, że namiętności posiadają tu pewien podniosły styl i najszaleńsze objawiają się w formie szlachetnej, tak że namiętność główna, a więc płciowa, nielicząca się z położeniem geograficznym, wypowiada się tutaj, przy całym swym komizmie, z pewnym patosem.\n— Namiętność główna?\n— Oczywiście! Mam na myśli gwałtowne pożądanie zdobycia mężczyzny! Śmieje się pan? Zaręczam, że przestałem się śmiać, od kiedy poczyniłem na ten temat głębsze studia.\n— Rad bym posłyszeć!\n— Opowiem panu tę przygodę, mimo że nie jest ona materiałem dla idealisty. Muszę tylko poprosić woźnicy naszego o ogień. Un pocco di fuoco, s'il vous plait, monsieur!\nPodróż, GóryRozmowę powyższą wiedliśmy pewnej pogodnej nocy letniej, siedząc w wielkim dyliżansie francuskim, ciągnionym po szerokiej drodze na Mont-Cenis przez parę koni oraz czternaście mułów, biegnących drobnym truchtem. Chociaż niebo było wygwieżdżone, lekka tylko poświata słała się po dolinach, widnych z obu stron gościńca, obsadzonych wyniosłymi kasztanami, tak gęstymi, że musieliśmy zrezygnować z podziwiania krajobrazu. Nie sposób też było zasnąć na dobre, bo poganiacze mułów, biegnący obok zwierząt, strzelali z batów i pokrzykiwali ciągle, a niezliczone dzwonki brzęczały rozgłośnie.\nNiemiecki powieściopisarz był rad z posiadania za towarzysza podróży na wysokości trzech tysięcy stóp nad morzem dobrotliwego krytyka, mimo że różnił się on odeń zapatrywaniem na sztukę. Przebyliśmy już razem spory szmat drogi z Turynu do gór, ale milczeliśmy, każdy w swój kąt wciśnięty. Dopiero gdy wymieniono nazwiska przy obsadzaniu miejsc, przekonaliśmy się, że nie jesteśmy sobie całkiem obcy, i to nas zbliżyło.\n— Czy zna pan Pizę? — spytał sąsiad, zatliwszy cygaro od fajki Francuza.\nOdrzekłem, że właśnie spędziłem niedawno w tym najcichszym ze wszystkich miast uniwersyteckich dwa tygodnie na studiach.\n— A więc musi pan chyba znać osobiście lub ze słyszenia moją wdowę. Przechodziłeś pan zapewne nieraz szeroką ulicą, zwaną Borgo, i widziałeś dom o zielonych żaluzjach, a w takim razie słyszał pan na pewno dolatujący z pierwszego piętra donośny sopran, śpiewający duet z Normy: Ah sin' all'ore, all'ore estreme!\nArtysta, Nauka, Miasto— Złóż pan gorące dzięki Stwórcy! — powiedział z głębokim westchnieniem, dobywającym się z uciśnionej piersi. — Wiedz pan, że głos ten stał się zgubą moją! Jestem, niestety, zgoła niemuzykalny, inaczej byłby mnie on odstraszył, miast przywabić. Nałaziłem się po rozmaitych brudnych mieszkaniach studenckich, szukając stancji, i nie mogłem nic znaleźć, bo semestr się dawno zaczął i co lepsze było już wynajęte. Nagle ujrzałem na porządnym domu ogłoszenie i usłyszałem głos kobiecy, nucący na pierwszym piętrze. Pojmiesz pan, że nawet lepszemu ode mnie muzykusowi wydałby się on głosem nieba. Ale muszę objaśnić, co mnie przywiodło do Pizy. Otóż, jak pan wie, jestem architektem. Mieszkam w małym, ciasnym reakcyjnym państewku i kocham z obowiązku tę ściślejszą ojczyznę swoją, a w stolicy posiadam, bez przechwałek, sławę jedynego człowieka, umiejącego zbudować coś poza chlewem na ludzką trzodę lub wielopiętrowym kojcem. Może pan kiedy będzie w N. i zobaczy arsenał, który postawiłem. Siedzą tam pod kluczem nasze rodzime armaty, z paszczami zaszpuntowanymi, by nie mogły strzelać poprzez granicę. Zjednało mi to wdzięczność rodaków, a nawet uznanie dostojnego naszego Serenissimusa i jeśliby mu wpadło do głowy otoczyć swe państwo murem podobnym do chińskiego, pewny być mogę, że poleci mi go wykonać. Na razie okazał mi w skromniejszych rozmiarach swą łaskę, wysyłając w naukowej misji do Italii. Trzeba panu wiedzieć, że pośrodku parku naszej stolicy stoi pochyła wieża, będąca wielką atrakcją miasta. Złośliwi twierdzą, że się sama pochyliła, gdy staw na karpie, przytykający do zwyczajnej zrazu wieżyczki strażniczej, podmulił grunt. Opinia ta dotknęła srodze naszego władcę. Spytał mnie o zdanie, a ja okazałem się dyplomatą i odparłem, że nie mogę zadecydować i, nie znając Włoch, nie jestem w stanie ocenić, w jakim historycznym związku pozostaje nasza pochyła wieża do podobnych wież Pizy, Modeny, Bolonii i innych. Materiał dla należytej oceny naszego zabytku monumentalnej romantyki dać by mogło jedynie źródłowe zbadanie całej średniowiecznej architektury pochyłej. Słowa moje odniosły skutek. Zaraz nazajutrz otrzymałem z kancelarii dworskiej polecenie odbycia naukowej wycieczki do Włoch celem napisania obszernego dzieła na temat pochyłych wież Italii i Niemiec. Przystałem ochoczo, bo podróżować miałem na koszt państwa, a przy tym dopiero co zaręczyłem się i z trudnością by mi przyszło bez takiego rozkazu wyrwać się do ziemi obiecanej, którą poznać winien każdy artysta.\n— Daruj pan — wtrąciłem — ale po tym wstępie pańskie argumenty, skierowane przeciw Włoszkom, straciły w mych oczach siłę dowodową. Niemiec, narzeczony, musi zajmować się tylko tym, co koślawe…\n— I to z najwyższego rozkazu! — zawołał, wpadając mi w słowo. — Wyobraź pan sobie, upłynął rok, a to czas nie lada, przeto zarówno władca kraju, jak i władczyni mego serca musieli pogodzić się z tym, że w chwilach wolnych zajmuję się także czymś, co piękne i proste zarazem. Ale proszę posłuchać, co mi się przydarzyło w Pizie. To miasto zachowałem sobie na koniec. Kampanilę tumu pizańskiego kazałem\nschować aż na wety,\nGdy zjem już talerz zupy i oba kotlety!\nZamierzałem posiedzieć w Pizie ze cztery tygodnie i po sporządzeniu pomiarów napisać kilka rozdziałów dzieła, by prócz cyfr i szkiców móc przedstawić coś do czytania memu poczciwemu Serenissimusowi. Niestety, jak się rzekło, straciłem już nadzieję znalezienia przyzwoitego mieszkania, ale właśnie, gdym znużony straszliwie pewnego upalnego dnia wałęsał się po Borgo, zobaczyłem kartkę z ogłoszeniem tuż pod oknem, skąd dolatywał śpiew niewieści.\nSługa, Mężczyzna, WdowaJak powiadają utalentowani pisarze, tygrysim skokiem rzuciłem się na schody, zapukałem i wyjawiłem zasmolonemu kopciuszkowi w kuchni moje rozpaczliwe położenie. Kucharka zmierzyła mnie spojrzeniem od kapelusza do trzewików, potem zaś roześmiała się, potrząsając głową: — Nie… nie! — powiedziała. — Nie ma pokoju! — Jak to? — wrzasnąłem. — Wszakże kartka wyraźnie powiada, że na pierwszym piętrze! — Tak, ale nie per gli uomini — zawyrokowała, zabierając się do zamykania drzwi. — Co? — zdziwiłem się. — Nie dla ludzi? Czyż cierpliwy Niemiec musi się dopiero zamienić w zwierzę, by dostać w Pizie pokój? — Cha, cha, cha — wybuchnęła śmiechem tak szczerym, że aż się chwiała na nogach. — To nie oznacza zwierzęcia. To znaczy, że nie wynajmuje się pokoju ludziom rodzaju męskiego! — Dodała, że pani jej jest nader obyczajną wdową i przyjmuje tylko kobiety. Zdecydowała się zresztą spytać i pozwoliła mi wejść. Przeprowadziła mnie, śmiejąc się ciągle, przez kuchnię do bardzo czystej komnaty, gdzie stało ogromne, czteroosobowe łoże z baldachimem, stara komoda i kilka wyplatanych krzeseł. Oczy moje spoczęły jednak z największym upodobaniem na wielkim kwadratowym stole pośrodku pokoju, jakby stworzonym właśnie dla rysownika celem rozkładania rysownic i papierów. „Tu musisz zostać! — krzyknęło coś we mnie — choćbyś miał wyprzeć się swej płci i prząść len dla tej Omfali”. Tymczasem umilkła muzyka i śpiew w sąsiednim pokoju, usłyszałem natomiast, że kucharka, chichocąc ciągle, opowiada sprawę swej pani. Zaledwo miałem czas skomponować wzruszającą przemowę, otwarły się drzwi i stanęła w nich moja wdowa w niezbyt czystym, ale obyczajnie aż pod uszy zapiętym szlafroczku. Czarne włosy skręcone były w papiloty, a z miny jej wywnioskowałem zaraz, że wie już, o co chodzi. Nie mogę zaprzeczyć, że posiadała pewien wdzięk. Co prawda przejawiała niejaką skłonność do tuszy, nos miała wedle mnie nieco za krótki i perkaty, także cera utraciła dużo świeżości, ale jak na wdowę wydała się doskonale zakonserwowana, a oczy jej czarne i duże… no, znajdzie pan sam porównanie, bo wszakże jesteś poetą!\nJednakże wszystkie jej powaby, choćby mogły być uwiecznione na tytułowej karcie mego dzieła, nie tyle mnie pociągały, ile przecudny ów stół, toteż nigdy w życiu nie byłem chyba tak wymowny i nigdy tak gorąco nie zwalczałem skrupułów niewieściej skromności. Oświadczyłem, że wprawdzie jestem niestety mężczyzną (persona maschia… co za trafne wyrażenie, prawda?), ale posiadam w sobie tyle instynktów kobiecych, żem się w wieku chłopięcym uczył robić siatkę, a mistrzynią mą była pewna urocza dama. Zaręczyłem, że nikt mnie w całej dzielnicy nie zobaczy pijanym, nie będę nawiązywał nieobyczajnych znajomości, a nawet, jeśli tego zażąda, wyrzeknę się palenia. Poza tym zapewniłem, że zapłacę z góry każdą cenę wynajmu.\nSłuchała spokojnie, a wzruszające zaklęcia moje zdawały się czynić na niej wrażenie. Odrzekła po chwili, że osobiście nie ma nic przeciw temu, ale jest młodą wdową, a wuj, będący opiekunem jej dzieci, nie życzy sobie, by narażała swą sławę, wynajmując niezamieszkane pokoje panom. Spytałem zaraz o adres owego mądrego starca, ale dowiedziałem się z przerażeniem, że wyjechał właśnie do Florencji, przeto nie sposób wypróbować na nim mej sztuki przekonywania. — Przepadła tedy wszelka nadzieja? — zawołałem z tak szczerą rozpaczą (zerknąwszy przedtem na stół), że serce wdowy, niezbyt zresztą kamienne, zaczęło po trochu topnieć. Kazała mi zjawić się po południu, obiecując, że sprawę rozważy, i poleciła służącej Erminii, by mnie wyprowadziła. Potem skłoniła mi się jak księżna, odprawiająca łaskawie po audiencji ambasadora.\nNietrudno sobie wyobrazić, że z wielkim niepokojem wchłaniałem risotto w owej wzorowej trattorii na Lungarno, zwanej „Nettuno”, oraz żem wypił dwa razy tyle wina co zazwyczaj. Musiałem nabrać sił, by znieść to, o czym ze strachem tylko myślałem, mianowicie, że mimo tak wspaniałego stołu w Pizie mógłbym być zmuszony posługiwać się dalej nędznym rusztowaniem z krzeseł, kijów i parasola.\nSerce biło mi mocno, gdym wstępował około trzeciej ponownie po kamiennych stopniach, jak by nie szło o stół, rzecz martwą, ale o samą jego właścicielkę. Ukazała mi się ubrana w czarną suknię, z włosami pięknie ułożonymi i z dosyć uprzejmą miną. Nabrałem niejakiej otuchy, toteż przeraziłem się potem niemało, gdy powiedziała, że wobec nieobecności wuja zasięgnęła porady ciotki, która to dama nie mogła zdecydować się na odpowiedzialność za krok tego rodzaju.\nMłoda wdowa — powiedziała, spuszczając bardzo umiejętnie swe czarne oczy — w dodatku artystka, w latach kiedy nie można się wyrzec jeszcze szczęścia… Pojmiesz pan, są pewne względy, są obowiązki wobec rodziny… przy tym wuj mój pragnie, bym powtórnie wyszła za mąż… Galantuomo, jakim pan jesteś, nie zechcę przecież nastawać na szczęście samotnej niewiasty…\n— Przeciwnie! — zawołałem żywo, poglądając na uwodzicielski stół. — Przeciwnie, zachwycony cnotą i zaletami, rad bym dowieść, jak bardzo cenię jej skromność, jak podziwiam i czczę wszystko, co zdobi duszę pani! Tak, ma pani słuszność, zarówno jak czcigodny wujaszek i cioteczka. Istota taka jak pani posiada prawo do szczęścia. Ach, jakże współczuję z mężem, który taki skarb utracił. Jak dawno zmarł?\n— Przed dziesięciu miesiącami! — odparła bez wielkiego wzruszenia — udał się do Neapolu, wpadł w ręce brygantów i nie wrócił już. Pokażę panu jego fotografię.\nPoprzedzając mnie, poszła do sąsiedniego pokoju, nieco wystawniej urządzonego i będącego czymś niby salon. Był tu fortepian, eleganckie biurko, z pułapu zwisały pstro malowane klatki z ptakami, na ścianach widniały portrety znanych aktorów. W skromnych ramach, otoczony zakurzonym wieńcem wawrzynu, wisiał wizerunek poważnego mężczyzny w średnich latach, którego mi przedstawiła jako zmarłego męża. I tym razem nie wyczytałem w jej twarzy śladu wzruszenia. Kanarki darły się straszliwie, spod sofy wylazł mały szpic i zaczął piskliwie szczekać, spoza drzwi dolatywał chichot kucharki, a nadobna dama mówiła przy tym całym rozgwarze o możliwości nowego szczęścia miłosnego. Usiedliśmy na sofie.\nMężczyzna, Kobieta, MiłośćWyraziłem zdumienie, że trwa przez całe dziesięć miesięcy we wdowieństwie, gdy winna by być otoczona konkurentami.\n— Jestem wybredna! — odparła. — Zbyt wiele zaznałam szczęścia z mym Carlem, by się narażać na zawód. Miałam kilku konkurentów, nie dalej jak przedwczoraj pewnego hrabiego, ale za młody jest dla mnie, bo liczy dopiero dziewiętnaście lat, gdy ja mam dwadzieścia trzy. Żal mi go było, co prawda, ale nie można przecież wychodzić za każdego, kto oszaleje z miłości!\n— Oczywiście! — powiedziałem. — Cóż by pani zresztą poczęła z takim młokosem? Tylko człowiek dojrzały, znający życie, może ocenić panią i zastąpić jej poniekąd poniesioną stratę.\n— Ach, ci mężczyźni! — westchnęła. — Wszyscy są egoistami. Młodzi tylko zdolni są podziwiać piękno i pożądać go. Starsi są oziębli i niezdolni dać szczęścia!\n— Należałoby uczynić próbę! — rzekłem na poły naiwnie, na poły kusząco, bo zmiarkowałem już, jak sprawa stoi, i nabrałem pewności, że pod pewnymi warunkami ciocia cofnęłaby swe weto. Sytuacja wydała mi się komiczna, a poczułem ochotę, by grać dalej rozpoczętą farsę.\n— Jakież jest imię twoje, piękna pani? — spytałem.\n— Lukrecja! — rzekła, badając mnie oczyma.\nKłamstwo— Nadobna Lukrecjo! — zawołałem — może jest to zrządzenie Opatrzności, że znalazłem się właśnie ja na tej kanapie! Włóczyłem się dużo (miałem na myśli wędrówkę po Pizie za mieszkaniem, ona zaś sądziła, że mówię o świecie), ale nie znalazłem nigdzie tego, czego szukałem. Dopiero w tym domu (tu zerknąłem znowu przez otwarte drzwi ku stołowi), tak, nadobna Lukrecjo, dopiero tu uczułem pragnienie, by zostać i podjąć rzecz poważną. Nie znamy się dotąd wzajemnie i nie sposób dziś zaraz decydować o przyszłości! Chi va piano, va sano!\n— Doskonale! — odrzekłem. — Mam nadzieję, że poznam niebawem te aniołki, a lubię ponad wszystko zwierzęta domowe, dzieci, psy i kanarki.\n— Jest pan prawdziwym wyjątkiem! — zauważyła. — Mój Carlo omal nie wyskakiwał ze skóry na krzyk dzieci z towarzyszeniem ćwierkania ptaków oraz ćwiczeniem solfeggiów, których nie zaniedbuję. Jest pan zapewne Anglikiem, bo upodobania pańskie są tak oryginalne.\n— Jestem tylko Niemcem — powiedziałem — ale i u nas jest sporo ludzi pomylonych lub takich, którzy gotowi są nimi zostać pod wpływem pięknych oczu kobiecych. Więc mogę chyba, łaskawa pani, dać polecenie, by przyniesiono moje rzeczy z hotelu?\nPytaniu temu towarzyszył pełen czci pocałunek, złożony na ręku pięknej wdowy, po czym wstałem i pożegnałem się tak prędko, jak to było możliwe bez narażenia się na katastrofę. Bowiem gdyby mi przedłożyła kontrakt najmu z warunkiem małżeństwa w pierwszym paragrafie, w proch by się rozpadły wszystkie moje fortele. Wetknąłem kucharce w rękę kilka franków, a w godzinę potem wkroczyłem wraz z całym mym dobytkiem triumfalnie do zdobytej fortecy.\nW ciągu kilku pierwszych dni nie doznawałem żadnych skutków podstępu wojennego, nikt mi nie przeszkadzał, a sumienie nie wyrzucało mi niczego. Piękny wróg, wpędzony w pułapkę, poprzestawał na obserwowaniu z daleka. Musiała się przekonać, czy nie zrobiła złego interesu, i rozeznać, kim jest właściwie ów zgoła nieznany przyszły mąż. Niestety, śledztwo wypadało z dniem każdym bardziej na moją korzyść. Starałem się nawet o to. Nie mogła sobie piękna wdowa życzyć cichszego, cierpliwszego i pilniejszego następcy-małżonka, a chociaż były pewne niedomagania odnośnie czułości, to szły one na karb rycerskiej dyskrecji, narzucanej tak bliskim sąsiedztwem. Wróciwszy z pomiarów kampanili, stawałem u wiadomego stołu, wnosząc na mój rysunek uzyskane rezultaty. Ona tymczasem wykrzykiwała swe: Ah sin' all'ore, all'ore estreme lub inną wzruszającą arię, powtarzając ją bez końca. Po raz pierwszy w życiu dziękowałem Bogu za niewrażliwe na muzykę uszy, gdyż chroniło mnie to od wszelakich pokus. Parę razy wpuściła do pokoju dzieci, które straszliwie pomieszały me rysunki, ale i tę próbę przetrwałem mężnie, okupując się intruzom pomarańczami i cukierkami. NudaIle razy udałem się na przechadzkę po Lungarno, wmieszany w tłum studentów, obywateli pizańskich z rodzinami oraz modnisiów miejscowych, zawsze spotykałem tam moją piękną gosposię, kroczącą obok przyjaciółki swej, obyczajną, poważną i zawoalowaną, mimo że, jak zauważyłem, miała sporo wielbicieli. Niejeden z nich pozazdrościłby mi pewnie na wieść, jak się wygodnie urządziłem. Kłaniałem jej się tylko z daleka i wracałem do domu dopiero w porze, kiedy już spała. Kładła się zresztą wcześnie, gdyż cierpiała na nieustanną nudę. Jak większość Włoszek, nie posiadała żadnego wykształcenia i zdobyć się mogła co najwyżej na przeczytanie francuskiego romansu w przekładzie, toteż wszystko ustawało dla niej z chwilą, gdy nastał mrok, nie mogła siedzieć w oknie i dać się podziwiać.\nTydzień cały trwał ten stan tak bardzo odpowiadający mym pragnieniom, ów żywot rajski, gdzie wilk i jagnię trwali w iście anielskiej niewinności. Potem spostrzegłem, że jagnię dziwuje się mocno łagodności wilka, co więcej, zaczyna czuć obrazę z powodu, iż nie zostało dotąd pożarte mimo swej apetyczności. Odwrócił się też zaraz przyrodzony tok rzeczy i niewinny baranek wziął się do ataku na wilka. Przez kilka dni zadowalała się stawianiem bukiecików na stole, potem znalazłem w miejscu mych mocno zdezelowanych pantofli przepyszne, ciepłe, tureckie, prawie nowe baćkory, będące snadź dawniej własnością nieboszczyka, czyli pierwszego wilka. W południe zmuszony byłem zjawić się u stołu celem skosztowania frykanda z karczochów i kompotu z dyni, rzekomo własnoręcznie przez madonnę Lukrecję sporządzonych, oraz wypić z nią szklankę chianti. Erminia jadała razem ze swą panią, karmiąc również dzieci. Raz po raz chichotała wesoło, a tylko piesek mruczał nieprzyjaźnie, uważając mnie widocznie za intruza, który zmniejsza ilość przeznaczonych dlań kąsków. Przy stole wiedliśmy górnolotne rozmowy na temat toskańskiej i niemieckiej sztuki kulinarnej, ja zaś posunąłem się aż do renegacji kwaśnej kapusty na korzyść włoskich karczochów. To dało mej gosposi asumpt do żywszego jeszcze ataku. Wyobraź sobie pan, co jej wpadło do głowy! Jednego ranka pracowałem na mej pochyłej wieży, na najwyższym już piętrze, nie przypuszczając nic złego, gdy nagle usłyszałem znane dobrze: Ah sin' all'ore, all'ore estreme. Gospodyni moja szła mężnie po niezliczonych stopniach, śpiewając pełną piersią. Mowy nie było o ucieczce ani o ukryciu się za filarami. Do dziś nie wiem, co wówczas zamierzała.\nTrudno przypuścić, by jako nader praktyczna Włoszka, przebacz pan, że ranię pański idealizm, chciała rzucić się z wieży sama lub wraz ze mną w razie odmowy formalnego przyrzeczenia małżeństwa. Może uczyniła to z nudów. Oczywiście, przybrałem wielce uradowaną minę, zacząłem robić honory wieży, że zaś byliśmy sami, uznałem za konieczne pocałować ją raz czy dwa razy w rękę. Wyglądała wcale dobrze, blada jej twarz zarumieniła się nieco ze zmęczenia, a czarne oczy lśniły żywym blaskiem, gdy spoglądała z wyżu na tum, baptysterium, miasto i dalekie góry. Była naprawdę ponętnym kąskiem, zwłaszcza dla Włocha, niemającego żadnych duchowych aspiracji. Powiedziałem jej mnóstwo pochlebnych słówek, które przyjęła z prawdziwą lubością po długim obojętnym traktowaniu z mej strony. Naturalnie zostałem nagrodzony kilku czułymi aluzjami i wielce obiecującymi spojrzeniami. Nie byłem jednak zmuszony wzywać dobrego ducha przez pocieranie mego zaręczynowego pierścionka, wiedziałem bowiem dobrze, że mimo przeróżnych miłosnych manewrów jestem jej tak obojętny jak marmurowy podest schodów, na którym stoi. Toteż po godzinie znaleźliśmy się oboje w najlepszym stanie na dole, na placu przed tumem.\nTeatr, MuzykaMusiała uznać, że żelazo rozgrzało się już należycie, gdyż zaczęła je kuć niezwłocznie. Tegoż jeszcze wieczoru zawlokła mnie ze sobą do jednego z teatrów, zda mi się, do tak zwanego „Politeama”, pan go sobie pewnie przypomina. Daremnie się wzbraniałem z uwagi na kompromitację wobec ludzi, którzy by mogli coś podejrzewać, widząc nas we dwoje na publicznym widowisku.\nPewny byłem, że zaaranżowała to z rozmysłem, chcąc mnie wobec ludzi skompromitować i przez to związać moralnie. Miała jednak jeszcze cel uboczny. Współczesna tragedia, jaką dawano, była dość nudna; w międzyaktach, podczas których dama moja chrupała kandyzowane owoce, występował śpiewak, którego niezwykła postać zwróciła już dawniej na ulicy moją uwagę. Wałęsał się ciągle, przebrany w malowniczą, brunatną bluzę, bufiaste spodnie tejże barwy i szerokoskrzydły kapelusz, wciśnięty na czarne kędzierzawe włosy. Chodził uśmiechnięty na poły dobrodusznie, na poły ironicznie, w towarzystwie swej małej, szczupłej żony, której twarz miała wyraz skamieniałego cierpienia. Szaleniec, SzaleństwoPowiedziano mi, że jest to słynny niegdyś śpiewak Tobia Seresi, pyszny baryton, który jednak zwariował i nie można go użyć w zespole operowym, gdyż miewa ataki szału, a te uśmierzyć potrafi tylko żona, kochająca go bardzo. Śpiewał po teatrach dla zarobku w międzyaktach, a żona czuwała stale za kulisami, bacząc pilnie na każdy jego gest czy minę.\nWyznam panu, że uczułem dreszcz wobec tego mego zwycięstwa nad rywalem i rad byłem, że niebawem wstała i przyjęła me ramię. W drodze do domu miałem uczucie, że źle się dzieje ze mną, że moje położenie jest nader niepewne i że przewróciłbym się niechybnie, gdybym był pochyłą wieżą, nie zaś odpornym człowiekiem z krwi i kości. Nigdy nie zapomnę tego dnia! Wyobraź pan sobie, nie skończyło się na tym. Lukrecja postanowiła najwyraźniej doprowadzić wszystko między nami do końca i sprawę sfinalizować, wtajemniczyła mnie w swe stosunki majątkowe, wcale zresztą pomyślne, oraz opowiedziała przeróżne szczegóły szczęśliwego pożycia z pierwszym mężem, który ją zabrał ze sceny, porwany jej pięknością, mimo że sam był kompozytorem i cenił wysoko jej głos. Czułem ucisk w sercu przez cały czas, toteż chcąc sobie ulżyć, zauważyłem żartobliwie, że ta okoliczność może stanowić przeszkodę, albowiem ustawiczne zawieje śnieżne w Niemczech niweczą głos południowców. Oświadczyła, że i tę ofiarę gotowa ponieść, dodając, że przecież małżeństwo jest to nieustanne ofiarowywanie się na ołtarzu miłości.\nMatka— Czyż jednak dziateczki pani zniosą surowy klimat? — spytałem.\nI to jej nie sprawiało troski. Zarządziła, co trzeba. Młodsze wziąć miała do siebie ciotka, starsze zaś postanowiła zostawić we Florencji.\n— A to ślicznie! — zawołałem, dodając w duchu: „O ty, wyrodna matko!”.\nUśmiechała się tak triumfująco, że nie sposób mi było gniewać się, i nabrałem przekonania, iż zdecydowana jest na wszelką ostateczność, nawet na podanie zatrutej sałatki z ziemniaków, gdyby się dowiedziała o mych rzeczywistych planach.\nW tej chwili udręki ducha zstąpiło na mnie objawienie zbawcze, jak mi się wydało.\n— Piękna pani! — powiedziałem. — Rad bym wyświetlić pewien nader ważny punkt. Mąż pani dostał się w ręce brygantów i nie wrócił, prawda? Ale skądże pewność, że nie żyje? Cóż by się stało, gdyby pewnego dnia przybył z powrotem i zażądał swej własności lub skręcił mi po prostu kark w podzięce za tak troskliwe opiekowanie się panią?\nTak rzekłem, siedząc wraz z nią na sofie w salonie pod portretem zmarłego kompozytora. Dodałem poza tym kilka trafnych uwag o niezbędności urzędowych dowodów śmierci oraz potworności dwużeństwa.\n— Zaczekaj pan chwilę! — powiedziała spokojnie, wstała i wysunąwszy szufladę biurka dobyła z niej coś. Cóż to było? Nie uwierzysz pan chyba, a jednak mówię szczerą prawdę. Pokazała mi dwa dobrze zakorkowane słoiki, powleczone z wierzchu świńskim pęcherzem. W każdym mieściło się ucho ludzkie, odcięte czysto i umiejętnie od głowy ręką fachowca i zanurzone w spirytusie.\n— Ecco! — zawołała, podając mi te przedmioty, których ująć drżącą ręką nie miałem odwagi. — To lepsze nad zwyczajne świadectwo skonu! Są to uszy mego Carla, poznałam je zaraz. Naprzód przysłał mi prawe ucho jeden jego przyjaciel z Neapolu, a ja musiałam wypłacić pięć tysięcy lirów okupu. Niebawem otrzymałam drugie ucho i drugi list z wiadomością, że rozbójnicy wzięli wprawdzie pieniądze, ale tytułem pokwitowania wydali tylko drugie ucho. Co się stało z człowiekiem, który owe uszy nosił za życia, na razie nie wiadomo i muszę zaczekać na skutki dalszych badań. Ładna propozycja? Nie, za nic nie mogłam czekać, nabrałam pewności, że mój drogi Carlo nie żyje. Miał uszy tak wrażliwe, że żadną miarą nie przeżyłby ich straty. Raczej dałby sobie odciąć nogi i ręce i żyłby dalej, ale uszy… o, nigdy! Carlo bez uszu to coś niepojętego!\n— Musi to pani wiedzieć najlepiej — przyznałem — a jeśli te uszy są naprawdę własnością męża, to sądzę…\n— To są jego uszy, równie pewnie, jak ten palec jest mój! — zapewniła, patrząc na słoiki z powagą uczonego, klasyfikującego naukowo nowy gatunek płazów, przysłany w spirytusie.\nCiarki mnie przeszły, ale powiedziałem w desperackiej obronie:\n— Ta spuścizna nie wystarczy jednak sądom, które stanowczo domagają się ścisłych dowodów, zanim wykreślą kogoś z listy żyjących.\n— W tym właśnie celu pojechał wuj do Florencji! — oświadczyła. — Zna kilku ministrów i ma nadzieję uzyskać legalne świadectwo. Mąż mój był osobistością dosyć znaną, a nagłe jego zniknięcie wywołało sensację. Prawda musi wkrótce wyjść na wierzch.\nRzekłszy to, schowała do biurka cenne relikwie i usiadła do fortepianu, by oddziałać jeszcze na mnie czarem tonów. Nie mogłem znieść dłużej tortury. Wydało mi się, że mam przy sobie figurę woskową z automatem muzycznym ukrytym we wnętrzu. Włosy mi się zjeżyły na głowie, a gdy zaczęła swe okropne: Ah sin' all'ore… powiedziałem, że mam migrenę, i wybiegłem na ulicę jak oszalały.\nSchroniłem się do mego kochanego „Nettuno”, ale nie mogłem nic przełknąć z wyjątkiem wina, które nie zdołało jednak wywołać u mnie stanu błogiej nieświadomości. Ciągle widziałem te dwa okropne słoiki, te czarne, zimne, skierowane na mnie oczy, i słyszałem dźwięki, dobywające się z wydrążonej piersi automatu. Uczułem, że nie sposób wytrzymać dłużej w tym domu. Ale jakież miałem szanse ucieczki? Wszakże ta straszna baba poruszyłaby niebo i ziemię celem wydobycia mnie z każdej kryjówki w mieście. Jaka szkoda, że w Toskanii nie ma Abruzzów! Jakże chętnie oddałbym się w ręce brygantów pod warunkiem niewydania mnie za żaden okup!\nUcieczkaNa koniec wyśmienite czerwone wino wywołało skutek. Uświadomiłem sobie, że muszę nie tylko uciec z domu, ale z miasta, mimo że moje studia kampanili domagały się jeszcze pewnej rewizji. Wielką trudność stanowiło przewiezienie mych rzeczy na kolej bez wzbudzenia podejrzeń. Rozpacz nasunęła mi pomysł, który panu zalecam na wypadek podobnej konieczności, a może go pan także zużytkować w którejś ze swych nowel lub komedii. Oto niezwłocznie kupiłem kufer i powierzyłem go opiece zacnego kelnera w „Nettuno”. Nazajutrz miał nastąpić ciąg dalszy kampanii.\nPrzedtem jednak narażony zostałem w nocy na nowe, groźne niebezpieczeństwo. Położyłem się, nie życząc wcale Lukrecji miłych snów, i zasnąłem, kołysany nadzieją bliskiego ocalenia. Nagle zbudziło mnie około północy szczekanie pieska i błysk światła. Zerwałem się i ujrzałem stojącą przy łóżku nadobną wdowę moją w odzieży przyzwoitej, co prawda, ale niezmiernie przypominającej koszulę lub podobny strój z Lunatyczki czy Fra Diavolo, w których to operach musiała występować. Włosy oblewały falą piękne jej ramiona, a twarz była wykrzywiona tragicznie.\n— Cóż się stało, na Boga? — krzyknąłem.\nDuch— Ukazał mi się, jakim był za życia! — odparła. — Stoi jeszcze przy moim łóżku, tak że na poły martwa ze strachu nie mam odwagi wracać.\n— Brednie! — powiedziałem ze złością. — Przyśniło się pani. Proszę iść spać i zostawić mnie w spokoju!\n— Nie, nie — zawołała — musi pan sam zobaczyć! Przekona się pan, że to nie sen!\nChwyciła mnie za rękę i zaczęła błagać, brakło tylko tego, by śpiewała jak na scenie.\nDość miałem awantury, więc oświadczyłem:\n— Dobrze! Wstanę i pójdę. Jeśli stoi naprawdę jako duch przy łóżku, jeśli go zobaczę, to z obowiązku rycerskiego zabronię mu imieniem pani wszelkich bezcelowych i niemiłych wizyt po nocy. Jeśli jednak ducha nie będzie, wówczas przykro mi bardzo, ale muszę zrezygnować z ręki pani, Lukrecjo, gdyż mam wrodzony wstręt do lunatyczek i wiolę do śmierci zostać bezżennym, niż pojąć somnambuliczkę!\nPowiedziawszy to, uczyniłem gest wstania. Ale nie czekała na to. Potrząsnęła przecząco głową, pięknym ramieniem skinęła na dobranoc i bez dalszych wyjaśnień wyszła z pokoju.\nMimo złości zaśmiałem się głośno, potem zaś zasnąłem spokojnie i do rana nie doznałem przeszkody. Przygoda owa utwierdziła mnie oczywiście tym bardziej w postanowieniu wymknięcia się po cichu z domu wdowy, zwłaszcza że lada dzień miał wrócić wuj, a nie wiedziałem, czy mu o mnie nie pisała i czy ów czcigodny mąż nie zna, iżem strasznie skompromitował jego piękną siostrzenicę. Gdy dzień nastał, nie zdradzając się niczym rysowałem zrazu trochę, potem zaś, gdy się ulice ożywiły, wyszedłem jak zwykle z niewielką paczką pod pachą, niebudzącą podejrzeń, a zawierającą część bielizny. Zaniosłem to do „Nettuno”, gdzie nocował mój nowy kufer. W ten sposób przetransportowałem w ciągu ranka wszystkie rzeczy wraz z rysunkami i papierami, zamkniętymi w wielkim cylindrze z blachy. Pokój wyglądał jak zawsze, stał w nim pusty kufer, leżało trochę szkiców, parę pustych tek oraz drobne przybory na umywalni, które musiałem nieprzyjacielowi zostawić tytułem łupu wojennego. Przy łóżku stały również z najniewinniejszą miną tureckie pantofle nieboszczyka, a czynsz zapłacony był za miesiąc z góry.\nMoże sobie pan wyobrazić, z jakim upojeniem, z jakim poczuciem odzyskanej swobody pędziłem w kierunku La Spezia, podobny zbrodniarzowi, skazanemu na dożywotnie męki słuchania Ah sin' all'ore, all'ore estreme, któremu udało się zemknąć szczęśliwie. Wsiadłem do wagonu i chociaż w innych warunkach nie byłbym w stanie przebiegać tak szybko przez urocze okolice tej części Italii, teraz jednak mknąłem z radością, pamiętny, że uciekając przed romansową wdową muszę się spieszyć. Późnym wieczorem znalazłem się w Specji i stanąłem w hotelu „Croce di Malta”. Czułem się bezpieczny, podjadłem tedy, popiłem i położyłem się spać z lekkim sercem. W pokoiku moim stał maleńki stolik, ale to właśnie pociągało mnie i nie mogłem bez drżenia wspomnieć o olbrzymie, który mnie zwabił w zdradną sieć mej Armidy. Natura, Morze, Wyspa, Brud, Bieda, RajOd kilku tygodni nie zbudziłem się tak wesoły jak tego ranka, że zaś pogoda była cudna, lśniło czerwone słońce, a morze leżało cicho niby zwierciadło, postanowiłem odbyć wycieczkę do Portovenere, zapadłego osiedla rybacko-pirackiego, o którym nasłuchałem się różnych rzeczy w Rzymie. Wiatr był słaby, ale przeciwny, przeto stary wioślarz napracował się tęgo przez dwie godziny, zanim okrążyliśmy skalisty przylądek i ujrzeli przed sobą grupę na poły rozwalonych domostw, malowniczy kościółek i opromienioną słońcem wyspę Palmaria. Zwiedził pan zapewne ów przecudny zakątek. W istocie doznaje się tu wrażenia, iż znajdujemy się znacznie dalej na południu, gdzieś pod Palermo, pośród skalistych osiedli potomków kolonistów greckich, żyjących tu jak za czasów homeryckich w szczęsnej beztrosce. Takie same postacie ludzi, taka sama przedpotopowa kuchnia oraz prastary brud, skamieniały, zda się, i niebosiężny. Oczom własnym wierzyć nie chciałem, wlokąc się pod górę jedyną ulicą wioski i mijając szeregi kobiet w koszulach tylko niemal, siedzących pod domami, zajętych przędzeniem, śpiewem lub paplaniną. Patrzyły na mnie jak na dziwotwora, wyrzuconego przez fale morskie. Panoszyła się tu przedziwna roślinność, słynne aloesy obsiadły rozpadliny murów fortecznych, a wszędzie pełno było kaktusów, winorośli, oliwek, zaś z położonych poza domami ogrodów wychylały się korony figowców, przeciążonych owocem. Po miesięcznym pobycie w schludnej Toskanii doskonale robi powrót do tego raju, gdzie nie postała nigdy miotła czcigodnej policji. Z rozkoszą włóczyłem się wszędzie, patrzyłem na puste łuki okienne starego kościoła, stojącego na cyplu skalnym, opłukiwanym falą, kładłem się w zeschłej trawie w cieniu murów i słałem spojrzenie w dal ponad białe dachy na zatokę, gdzie ustawicznie krążyły okręty. Wszystko pozostało tu takie jak przed tysiącem lat, z wyjątkiem dymu parowców, bijącego w niebo, a wrażenie było tak silne, iż zapomniałem o teraźniejszości, cała moja przygoda wydała mi się czymś niezmiernie dawnym, a chwilami nie mogłem sobie nawet przypomnieć imienia mej wdowy.\nWreszcie poczułem głód i zawróciłem do wioski, a pochodziwszy tam i z powrotem przed dwoma domami, na których widniał napis: Albergo e trattoria, zdecydowałem się wejść do jednego, pod którym piemonccy żołnierze pili lemoniadę i grali w karty. Wnętrze miało wygląd iście cygański, ale uprzejma gospodyni wskazała mi schody do salonu i obiecała podać za pięć minut jedzenie. Czekając, oglądałem wiszące na ścianach obrazy, podczas gdy młoda, milcząca dziewczyna nakrywała stół. Było tu kilka francuskich sztychów z Pawła i Wirginii, Madonna z naklejonym sercem ze złoconego papieru oraz włoscy narodowi święci, Cavour, Garibaldi i król Galantuomo. Salka miała z lewej strony drzwi. Nie zdając sobie sprawy, dlaczego to robię, ująłem klamkę, ale gospodyni, która weszła w tej chwili, uczyniła gest ostrzegawczy, a wyraz jej twarzy zdradzał jednocześnie przerażenie i niechęć. Usprawiedliwiłem się chęcią zobaczenia, czy nie ma tam pokoju, w którym bym mógł przenocować, ale odrzekła żywo, że inne pokoje są zamieszkane. Nie zmartwiło mnie to wcale, gdyż myśl nocowania w tej brudnej oberży nie była ponętna.Jedzenie Siadłem do stołu i przekonałem się, że jedzenie było znośniejsze, niż sądziłem, z wyjątkiem skamieniałego wprost kotleta i zjełczałego oleju, którym oblała groch. Ale dostałem kilka smakowitych smażonych rybek oraz wcale dobre wino, którym uraczyłem się po znojnym dniu, zasypiając na krześle, zanim jeszcze przyniesiono mi na deser suche figi i twarde jak kość biszkopty.\nDrzemałem dobre parę godzin w cichej stancji, gdy nagle zbudziło mnie dziwne brzęczenie w pobliżu. Otworzyłem oczy, nie ruszając się, i słuchałem. Było to granie na starym klawicymbale, a dochodziło z pokoju, dokąd mi gospodyni zabroniła wstępu.\nSpotkanieTrudno mi chyba wziąć za złe, że rozciekawiony zbliżyłem się na palcach i spojrzałem przez dziurkę od klucza. Prawo to przysługuje nie tylko wam, nowelistom, ale i nam, porządnym ludziom, którzy by inaczej nie mieli powodu podróżować. Jakże dobrze uczyniłem podglądając. Z muzyki nic się nie dowiedziałem. Zachrypły męski głos nucił różne fragmenty tekstu operowego, z których rozumiałem tylko często stosowane okrzyki: Deh perfida! Ah barbaro! Come? Tiranna! O dio! Strappami il cuor dal seno… i tak dalej. Prastary instrument stał przy przeciwległej ścianie, tak że śpiewak obrócony był tyłem. Po chwili jednak zaczął szukać czegoś w stosie nut, leżącym na łóżku, i ujrzałem jego profil. Zgadnij pan, kto to był?\n— Chyba nie szalony baryton Tobia Seresi? — rzekłem.\n— Ktoś jeszcze szaleńszy! Poznałem człowieka, w którego obecność nie uwierzyłbym, gdybym go nie widział na własne oczy. Był to signor Carlo, mąż mojej wdowy!\n— Niepodobna! — powiedziałem. — Wino Portovenere musiało wywołać ową wizję lub może wszystko było snem nocy letniej.\n— Myli się pan! — zaręczył. — Proszę słuchać dalej. Sam myślałem zrazu, że się łudzę. Ale, badając szczegółowo, rozpoznałem najwyraźniej rysy mężczyzny z portretu nad sofą Lukrecji.\n— A uszy? — spytałem.\n— Uszu nie było widać. Włosy miał snadź od całych miesięcy niestrzyżone, zwisały mu bowiem aż na ramiona. Musiałem trącić drzwi, gdyż nagle obrócił się ku mnie i spytał:\n— Czy to pani, Beatrycze?\nTak było na imię gospodyni.\nWobec tego, żem się zdradził, postanowiłem do reszty sprawę wyświetlić i krzyknąłem przez dziurkę, że nie jestem Beatryczą, ale przyjacielem, który pragnie z nim zamienić kilka słów. Wymieniłem jego imię i nazwisko i zauważyłem, że się przeraził i dumał przez chwilę, czy ma się przyznać do swej identyczności. Nie było jednak rady, gdyż wykryto jego leże, przeto wstał i otworzył. Nie zapomnę spojrzenia, jakim mnie zmierzył. Tak patrzeć musiał Łazarz, wstawszy z grobu.\n— Drogi sor Carlo! — rzekłem. — Cóż pan wyrabiasz? Czemu udajesz zmarłego i kryjesz się żywcem w tej norze, podczas gdy cała Piza rozbija się za panem, a nieszczęsna wdowa desperuje po dniach i nocach, przemyśliwając nad tym, jak by…\nTu wpadł mi na szczęście w słowo, gdyż inaczej byłbym przedstawił Lukrecję w zgoła fałszywym świetle.\n— Jaka wdowa? — spytał. — Czy żona moja nie wie, gdzie jestem?\nOpowiedziałem mu, nie wspominając oczywiście ani słowem o moich czułych stosunkach z Lukrecją, wszystko, co się przydarzyło w Pizie. Wyznałem, żem mieszkał w jego domu i byłem świadkiem desperacji nieszczęsnej opuszczonej kobiety. Gdy posłyszał o dwu fatalnych słoikach z relikwiami, popadł w straszliwe wzburzenie.\n— To coś strasznego! — wrzasnął, targając się za włosy, przy czym zobaczyłem, że posiada nienaruszone uszy. — Zostałem haniebnie oszukany! Odegrałem fatalną rolę w farsie, co mnie ośmieszy na zawsze!\nKrzyczał, miotał się po stancyjce i długo trwało, zanim uspokoił się na tyle, by mógł siąść na łóżku i opowiedzieć mi wszystko po kolei.\nMiłość, Muzyka, PodstępUważając mnie za przyjaciela domu — nie byłem nim, na szczęście, w tym najzuchwalszym znaczeniu, nie ukrywał niczego i wkrótce poznałem całą historię jego miłości, małżeństwa i cierpień. Poznał swą żonę na scenie i zakochał się w jej piękności, nienawidząc jednocześnie jej głosu. Śpiewała bowiem tak strasznie fałszywie, że dręczyła tym jego uszy, rozkoszując jednocześnie swą postacią oczy. Oświadczył nawet, że biedny Tobia Seresi dlatego oszalał, iż musiał przez cały sezon zimowy śpiewać z nią duety. W tych warunkach sor Carlo nie miał innej rady, jak tylko ożenić się i zabrać Lukrecję ze sceny. Ale przeraźliwego upodobania w śpiewie nie zatraciła nawet zostawszy gospodynią domu i matką. Lubowała się ponadto w hałaśliwych zwierzętach domowych, wrzasku dzieci, rozgwarze ulicznym, słowem, we wszelakim tumulcie, toteż nerwy biednego męża roztrzęsły się niebawem tak, że nie mogło być mowy o komponowaniu. Starał się być dobry i wyrozumiały, ale słuch jego stał się do tego stopnia przewrażliwiony, że nawet kichanie żony wydawało mu się fałszywe, a trzewiki jej skrzypiały jakby o ćwierć tonu za wysoko. Postanowił wyjechać do Neapolu na wypoczynek i tutaj przyszedł rychło do siebie. Mieszkał w domu swego przyjaciela, lekarza, i oddawał się ulubionym zajęciom. Zdarzyło się też, że pewien młody poeta napisał tekst operowy po jego myśli i zaświtała mu nadzieja, że po kilku miesiącach pracy dokona dzieła, które go uczyni od razu sławnym w całej Italii. Zaczęły jednak nadchodzić coraz to gwałtowniejsze listy. Lukrecja zapewniała, że porzuci wszystko, dom i dzieci, i przybędzie do swego umiłowanego Carla. Wyznał z westchnieniem, że było to całkiem możliwe, gdyż zazdrość stanowiła uzupełnienie rozlicznych jej zalet duchowych. W tej opresji zasięgnął rady przyjaciela, któremu bardzo leżała na sercu sława jego, a ten wziął sprawę w swe ręce, zaręczając, że będzie miał spokój aż do końca zamierzonej pracy. Musiał przyobiecać, że nie napisze do niej ani nie pokaże się komuś, kto by mógł ją o nim ustnie zawiadomić. Przyjacielska rada wydała się kompozytorowi wyśmienita, oddał się więc pracy, wiedząc zresztą, że rodzinie jego dobrze się powodzi. Zimę spędził w cichym domku pod Amalfi i tam ukończył szkic opery. Przyjaciel lekarz zaopatrywał go w pieniądze i donosił co miesiąc, że żona i dzieci mają się dobrze i zasyłają pozdrowienia. Gdy jednak przyszło pisać partyturę, nie mógł się obejść bez fortepianu, wyjechał więc z Amalfi i po krótkim pobycie w Neapolu ruszył do Portovenere, dokąd mu przywieziono stary klawicymbał ze Specji. Tutaj pracuje spokojnie od pięciu miesięcy. Tydzień jeszcze, a ukończyłby instrumentację ostatniego aktu, aż tu nagle dowiaduje się, że przyjaciel w najnikczemniejszy sposób zdradził jego zaufanie, inscenizując farsę, która uczyni zeń niewątpliwie pośmiewisko całej Italii, i to w chwili, kiedy staje u progu sławy.\n— Niech się pan uspokoi! — powiedziałem, tłumiąc z trudem śmiech. — Nic jeszcze nie jest stracone. Mało kto wie dotąd o owych nieszczęsnych uszach, które przyjaciel pański musiał obciąć zapewne jakiemuś nieboszczykowi podczas sekcji, bowiem niepocieszona wdowa pańska pokazywała je tylko zaufanym. Cóż w tym zresztą śmiesznego, że szczęśliwy ojciec rodziny usuwa się przed krzykiem dzieci i zwierząt domowych w ciche ustronie celem dokonania wielkiego dzieła? Co prawda, czas już najwyższy wracać, gdyż koło pięknej żony pańskiej kręcą się liczni wielbiciele, niby wokoło śp. Penelopy, i jeśli pan będziesz dłużej nieboszczykiem…\n— Panie! — krzyknął, chwytając mą dłoń. — Co pan masz na myśli?\n— Nic złego, nic, co by dotykało honoru pańskiego. Cała Piza wielbi zachowanie się pańskiej żony i nie krąży o niej ani jedna pogłoska, a przypadkowe wynajęcie mi pokoju w niczym nie narusza jej uczciwości. Mam w Niemczech narzeczoną i zapewniam najświęciej, że nic mi w Pizie nie było obojętniejsze nad kobiety.\nSpojrzał na mnie przenikliwie, tak że nabrałem pewności, iż nie wygasła w nim dotąd namiętność dla pięknej Lukrecji. Gdym mu w końcu opowiedział o mym dziele na temat architektury pochyłej, uspokoił się do reszty, przekonany, że jestem ostatecznym głupcem.\n— Wierzę panu! — rzekł. — Ale cóż mam uczynić? Poradź mi pan! Przez całe życie byłem niepraktyczny i żyłem tylko moją sztuką.\n— Wie pan co? — odparłem. — Najlepiej będzie, jeśli wrócę do Pizy i przysposobię pańską żonę, inaczej bowiem pańskie niespodziewane zjawienie się mogłoby przyprawić o śmierć ze strachu jej wrażliwą duszę. Dostałaby co najmniej gorączki nerwowej. Pan tymczasem zapakuje swą operę i przyjedzie nazajutrz rano.\nRada ta wydała się najlepsza poczciwcowi, który siedział zupełnie oszołomiony na łóżku. Rozstaliśmy się, zapłaciłem obiad i ruszyłem na dół wąską, ciemnawą już uliczką. Teraz dopiero mogłem uśmiać się do woli i nacieszyć głęboką treścią tej dziecinnej farsy. Im dłużej rozmyślałem, tym lepiej pojmowałem znawstwo ludzi owego neapolitańczyka. Wiedział on, podobnie jak i ja, że żaden łagodniejszy środek nie byłby zmusił nadobnej Lukrecji do czekania na swego Carla przez ciąg dziesięciu miesięcy. Delektowałem się też z góry myślą, że wrócę do mego pokoju w Pizie jako człowiek wolny, nieobawiający się, że go Sin' all'ore, all'ore estreme w cieniu pochyłej wieży zmusi do stworzenia uroczej gospodyni „nowego szczęścia”.\nSpotkanieAle cóż się stało! Minąłem właśnie rozwaloną bramę i miałem skręcić ku przystani celem odszukania mego starego przewoźnika, gdy nagle zobaczyłem zawoalowaną damę, zbliżającą się ku mnie szybko z okrzykiem na ustach. Nie zważałem na to, mając głowę czym innym nabitą, i minąłem ją szybko. Nagle dama chwyciła me ramię, odsłoniła welon i zawołała tonem oburzenia moralnego:\n— Ha, zdrajco! Czyż i teraz chcesz uciec przede mną?\nPojmie pan, jak się przeraziłem.\n— Lukrecjo! — wykrzyknąłem, nie mogąc rzec nic ponadto, i uświadomiłem sobie, jak dalece pogorszyła swą sytuację niespodziewanym przybyciem. Pomyśl pan tylko, szalona niewiasta ruszyła za mną w pogoń, chcąc przychwycić żywego czy martwego, na lądzie lub morzu. — Na miłość boską! — zawołałem po chwili. — Co czynisz, Lukrecjo?\n— O Fernando! — odparła z dostojnym gestem. — Chronię się do ciebie przed ludzkim prześladowaniem. Wuj wrócił z Florencji i wpadł w taką złość, że poprzysiągł uśmiercić cię za to, żeś się wśliznął do mego domu, oczywiście, o ile nie oczyścisz mego honoru w sposób przystojny i należyty. Daremnie go ciotka uspokajała, chciał cię ścigać, żądać zadośćuczynienia albo zastrzelić jak zbója czy mordercę. Cóż miałam czynić, nieszczęsna? Łzami i zaklęciami wybłagałam trzydniową zwłokę, a głos wewnętrzny powiedział mi, że pana odnajdę i zapobiegnę złemu. Dowiedziałam się w „Nettuno”, że pan wyjechał do Specji, tam zaś widziano, jak płynąłeś do Portovenere.\n— Przybywasz pani w sam czas! — odparłem. — Oszczędza mi to drogi, bo właśnie miałem wracać celem zawiadomienia, że wdowieństwo pani skończone!\n— Doprawdy? Tedy wszystko dobrze i możemy siadać zaraz do łódki! Wiedziałam dobrze, że nie zechce pan tak strasznie kompromitować samotnej kobiety.\n— Za pozwoleniem — rzekłem. — Nie skończyłem jeszcze. Oto zmarli wstają czasem z grobu. Nieboszczyk mąż siedzi tam oto w gospodzie i zasyła przeze mnie pozdrowienia. Jest zdrów i cały, posiada też swe uszy, które pani pewnie odtąd nieco łagodniej raczysz traktować.\nTeraz ona zdębiała. Patrzyła na mnie, jak bym jej opowiadał baśń z Tysiąca i jednej nocy, ja zaś zawiadomiłem ją o wszystkim pokrótce.\nPlotka, Miłość, Mąż— Dla przekonania pani — dodałem w końcu — że mam dobre zamiary, dam pani radę, która wszystko świetnie wyrówna. Musi pani udać się zaraz do swego nieboszczyka i powiedzieć, że pani przybyła skutkiem pogłoski o jego pobycie w Portovenere. Zacny człek, który, mimo pewnych mankamentów, kocha panią, Lukrecjo, ślepo, nie będzie zbyt ściśle badał sprawy, a kilka słów skierowanych do wuja doprowadzi tego męża do równowagi. Jeśli boi się pani plotek sąsiadów, to możecie z mężem odbyć małą wycieczkę po Riwierze i wrócić, gdy wszystko umilknie. Oczywiście mojej dyskrecji może pani być pewna, gdyż zachowam dozgonną wdzięczność za to, żeś mnie raczyła uznać godnym stworzenia „drugiego szczęścia” swego.\nPrzez cały ciąg tej długiej mowy bawiłem się wrażeniami, jakie malowały się na jej twarzy, najucieszniejszy jednak był lodowaty chłód, okazany mi w chwili, gdy pojęła, że trafna rada moja zwalnia ją z obawy o skutki całej przygody.\n— Va bene! — rzuciła półgłosem. — Życzę panu szczęśliwej podróży!\nSkinęła głową na pożegnanie łaskawie, niby nieznanemu przechodniowi, którego pytała o drogę, i, nasunąwszy welon, ruszyła majestatycznie ulicą pod górę celem czułego powitania męża. Nie wątpię, że scena ta wypaść musiała wspaniale i że go okłamała z zupełną swobodą i ukontentowaniem. Ach, te kobiety! Nigdy nie są mądrzejsze, straszliwsze, bardziej pomysłowe i ponętne, niż wówczas, gdy mają coś na sumieniu!\n— Oto moja przygoda z wdową z Pizy! — zamknął swą opowieść sąsiad i zapalił świeże cygaro. — Cóż pan na to? Czy nie zrobisz z tego noweli?\n— Broń Boże! — wykrzyknąłem. — Okropnie bym się skompromitował! Któż spośród czytelników niemieckich dałby wiarę tym szaleństwom?\n— To prawda! — odparł. — Aleś pan sam temu winien, bo szerzysz opinię, że kobiety spoza Alp (przebyliśmy właśnie grzbiet Cenis i zjeżdżaliśmy ku Sabaudii) ulepione są ze zgoła innego materiału i różnią się wielce od pięknych cór niemieckiej ojczyzny. Czyż historia ta nie mogłaby się zdarzyć również w Niemczech?\n— Co? — zawołałem zdumiony. — Czy myśli pan to na serio?\n— Tak jest! — powiedział z powagą. — Oczywiście, z wyjątkiem epizodu o obciętych uszach. Żyjemy, Bogu dzięki, w państwie prawno-policyjnym, a rzezimieszki nasze obcinają co najwyżej mieszki i warkocze. Co się jednak tyczy wdów, to sądzę…\nW tej chwili dyliżans stanął przed budynkiem stacyjnym, a filiżanka kawy przeszkodziła dalszej rozmowie, która zaczęła właśnie zbaczać na tory wielce nieprzystojne.\nArrabbiata — tytułowa bohaterka noweli, zawartej w tomie Wesele na Capri. Nowele włoskie. [przypis edytorski]\nGemma — bohaterka noweli Wiedźma z korsa, zawartej w tomie Wesele na Capri. Nowele włoskie. [przypis edytorski]\nMont-Cenis — przełęcz w głównym grzbiecie wododziałowym Alp Zachodnich, w Masywie Mont-Cenis. [przypis edytorski]\nTuryn — miasto w płn.-zach. Włoszech, stolica regionu Piemont. [przypis edytorski]\nPiza — miasto we Włoszech, w Toskanii. [przypis edytorski]\nNorma — dwuaktowa opera tragiczna Vincenza Belliniego (1801–1835). [przypis edytorski]\nstancja — mieszkanie, odnajmowane uczniom lub studentom. [przypis edytorski]\nzaszpuntować — zatkać wylot. [przypis edytorski]\nSerenissimus (wł.) — Najjaśniejszy. [przypis edytorski]\nModena — miasto i gmina w płn. Włoszech, w regionie Emilia-Romania. [przypis edytorski]\nBolonia — miasto w płn. Włoszech, stolica regionu Emilia-Romania. [przypis edytorski]\nkampanila (archit.) — dzwonnica w formie wysmukłej wieży. [przypis edytorski]\ntum (archit.) — średniowieczna nazwa katedry lub kolegiaty. [przypis edytorski]\nwety (daw.) — słodki deser. [przypis edytorski]\nLungarno — ulice wzdłuż rzeki Arno. [przypis edytorski]\nsolfeggio a. solfeż — nauka i metoda czytania nut głosem. [przypis edytorski]\nfrykando z karczochów (wł. fricandò di carciofi) — włoska potrawa. [przypis edytorski]\nmadonna (wł.) — tu: pani, kobieta, moja pani. [przypis edytorski]\nchianti — rodzaj włoskiego wina czerwonego, produkowanego w Toskanii. [przypis edytorski]\nrenegacja (daw.) — wyparcie się. [przypis edytorski]\nasumpt (daw.) — powód, zachęta. [przypis edytorski]\nPoliteama Nazionale — sławny, historyczny teatr w Pizie. [przypis edytorski]\nmiędzyakt (daw.) — przerwa między aktami sztuki. [przypis edytorski]\nbaryton — męski głos pośredni między tenorem a basem. [przypis edytorski]\nToskania — kraina historyczna i region administracyjny w środkowych Włoszech, położony w Apeninach Północnych. [przypis edytorski]\nAbruzzy, właśc. Abruzzo (wł.) a. Abruzja — górzysty region, leżący w centralnej części Półwyspu Apenińskiego, nad Morzem Adriatyckim. Tu prawdopodobnie metonimia dzikiego terenu, w którym grasują zbójcy. [przypis edytorski]\nLunatyczka — opera Vincenza Belliniego (1801–1835). [przypis edytorski]\nFra Diavolo — opera Daniela Aubera (1782–1871). [przypis edytorski]\nLa Spezia — miasto i gmina we Włoszech, w regionie Liguria. [przypis edytorski]\nArmida — piękna, lecz niebezpieczna czarodziejka z Jerozolimy wyzwolonej Torquata Tassa (1544–1595). [przypis redakcyjny]\nPortovenere — miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Liguria. [przypis edytorski]\nPalmaria — włoska wyspa leżąca na Morzu Liguryjskim. [przypis edytorski]\nPalermo — miasto i gmina we Włoszech, stolica regionu Sycylia. [przypis edytorski]\nHomer — starogrecki pieśniarz wędrowny, śpiewak i recytator, uważany za ojca poezji epickiej. [przypis edytorski]\nPiemont — kraina historyczna i region administracyjny w płn.-zach. Włoszech. [przypis edytorski]\nPaweł i Wirginia — utwór Jacques'a-Henriego Bernardina de Saint-Pierre (1737–1814), opublikowany w 1788 roku. [przypis edytorski]\nCavour, Camillo di (1810–1861) — włoski polityk, premier Sardynii i Włoch oraz minister spraw zagranicznych Włoch. [przypis edytorski]\nkról Galantuomo — król włoski Wiktor Emanuel II (1820–1878). [przypis redakcyjny]\nklawicymbał (daw.) — klawesyn. [przypis edytorski]\nAmalfi — miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kampania. [przypis edytorski]\nTysiąc i jedna noc a. Baśnie z tysiąca i jednej nocy — zbiór baśni, podań, legend, anegdot i opowieści, spisanych w języku średnioarabskim, pochodzących z IX–X wieku. [przypis edytorski]\nRiwiera Włoska — wybrzeże Morza Liguryjskiego we Włoszech. [przypis edytorski]\nAlpy — najwyższy łańcuch górski Europy, ciągnący się od Morza Śródziemnego w okolicy Savony po dolinę Dunaju w okolicach Wiednia. [przypis edytorski]\nSabaudia — kraina historyczna w płd.-wsch. Francji, we francuskich Alpach, przy granicy ze Szwajcarią i Włochami. [przypis edytorski]


Historia uzdrowiska – LATOSZYN ZDRÓJ\nLatoszyn od wieków słynał ze znakomitych wód leczniczych wypływajacych u podnóza wzniesienia Palana Gera. Lecznicze zródła uczyniły z Latoszyna w XIX w. znane kapielisko. „ (…) około 1850 roku z inicjatywy Bobrownickiej z domu Morskiej, ówczesnej dziedziczki Latoszyna, wspieranej przez inz.Groisa, u podnóza Palanej Gery powstał niewielki zakład zdrojowo-kapielowy ze zródłami siarczanowymi, z których zaczeli korzystac juz nie tylko okoliczni mieszkancy.” Wies słyneła z niekonwencjonalnych metod leczenia chorób stawów, kosci, chorób skórnych: grzybicy, łuszczycy, chorób kobiecych, paralizów i niedowładów, a nawet otyłosci. Zakład ten został zniszczony przez huragan i pozar (najprawdopodobniej na przełomie XIX i XX wieku). Na miejscu starego zakładu w 1932 roku wybudowano nowoczesnie urzadzone łazienki, pensjonaty, karczme. Do zakładu zjezdzali kuracjusze z kraju i zagranicy, stawiajac go ponad Krynice i Szczawnice. Podczas II wojny swiatowej ten tetniacy zyciem osrodek został prawie całkowicie zniszczony i tylko mieszkancy okolic korzystali z cudownej wody, leczacej wszelkie schorzenia.\nLatoszyn, to jedna z najstarszych wsi gminy Dębica. Istniała już w XII w., a jej pierwszym właścicielem był Teodor Gryta, wojewoda krakowski. Z tej wsi, skąd wywodzili się współwłaściciele Dębicy, pochodził jeden z najwybitniejszych reprezentantów rodu, profesor i sześciokrotny rektor Akademii Krakowskiej - Jan z Latoszyna. Latoszyn od wieków słynął ze znakomitych wód leczniczych wypływających u podnóża wzniesienia Palana Gera (zwana też Świątynią Peruna - niegdyś ośrodka prasłowiańskiego kultu). Lecznicze źródła uczyniły z Latoszyna w XIX w. znane kąpielisko.\n" (…) około 1850 roku z inicjatywy Bobrownickiej z domu Morskiej, ówczesnej dziedziczki Latoszyna, wspieranej przez inż. Groisa, u podnóża Palanej Gery powstał niewielki zakład zdrojowo-kąpielowy ze źródłami siarczanowymi, z których zaczęli korzystać już nie tylko okoliczni mieszkańcy." Wieś słynęła z niekonwencjonalnych metod leczenia chorób (stawów, kości, chorób skórnych: grzybicy, łuszczycy, chorób kobiecych, paraliżów i niedowładów a nawet otyłości).\nZakład ten został zniszczony przez huragan i pożar (najprawdopodobniej na przełomie XIX i XX wieku). Na miejscu starego zakładu w 1932 roku wybudowano owocześnie urządzone łazienki, pensjonaty, karczmę. Do zakładu zjeżdżali kuracjusze z kraju i zagranicy, stawiając go ponad Krynicę i Szczawnicę. Podczas II wojny światowej ten tętniący życiem ośrodek został prawie całkowicie zniszczony i tylko mieszkańcy okolic korzystali, jak w dawnych wiekach z cudownej wody, leczącej wszelkie schorzenia Dziś władze Gminy Dębica za główny cel postawiły sobie przywrócenie tego magicznego miejsca do jego dawnej świetności.ci.


OFERTA EDUKACYJNA PEDAGOGICZNEJ BIBLIOTEKI WOJEWÓDZKIEJ W RZESZOWIE NA II SEMESTR ROKU SZKOLNEGO - PDF\nDownload "OFERTA EDUKACYJNA PEDAGOGICZNEJ BIBLIOTEKI WOJEWÓDZKIEJ W RZESZOWIE NA II SEMESTR ROKU SZKOLNEGO"\n1 OFERTA EDUKACYJNA PEDAGOGICZNEJ BIBLIOTEKI WOJEWÓDZKIEJ W RZESZOWIE NA II SEMESTR ROKU SZKOLNEGO 1\n2 FORMY DOSKONALĄCE DLA NAUCZYCIELI Temat nr 1 Czas : Agresja w szkole : formy, przyczyny, zapobieganie, Przemoc i agresja nieletnich na terenie Dębicy. 4-5 godz. zegarowych. Nauczyciele bibliotekarze i pedagodzy szkolni, studenci NKJO. Cele szkoleniowe: 1. Poznanie możliwości w zakresie działań szkoły na rzecz bezpieczeństwa uczniów i przeciwdziałania przemocy. 2. Poznanie psychologicznych i socjologicznych mechanizmów zjawiska dokuczania i agresji w szkole, rozeznanie w skali zjawiska w powiecie dębickim. 3. Zapoznanie się z formami reagowania, zapobiegania i radzenia sobie z przejawami mobbingu w szkole, 4. Określenie zakresu pomocy nauczyciela w powyższych sytuacjach. Prelekcja, prezentacja multimedialna, pokaz filmu. Realizacja: Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie Filia w Dębicy, ul. Kościuszki 36, tel , r. godz Aula NKJO, parter. Pracownik Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, Pracownik Powiatowej Komendy Policji w Dębicy. Prelekcja pt.: Agresja w szkole Anety Wąsowskiej-Sobków z Poradni Psycholog.-Pedagogicznej w Dębicy, Prelekcja- sprawozdanie st.asp. Tomasza Totko Przemoc i agresja nieletnich na terenie Dębicy. Projekcja filmu do wyboru: Agresja: Program profilaktyczny ( film preferowany) / Agresja- słowo jak pięść / Powstrzymać agresję / Bullying, Pokolenie nienawiści oraz materiały audio pt. Jak chronić dziecko przed przemocą. Uwagi Uczestnicy otrzymają zestawienie bibliograficzne do wykorzystania w pracy własnej. 2\n4 EDUKACJA WCZESNOSZKOLNA Temat nr 3 Czas trwania : W bibliotece książka czeka na małego człowieka. 45 min. Uczniowie edukacji wczesnoszkolnej. Edukacja polonistyczna : zapoznanie z biblioteką pedagogiczną, kształtowanie kultury czytelniczej, kształtowanie nawyku prawidłowego korzystania z księgozbioru bibliotecznego, uczenie sposobu docierania do informacji. Edukacja społeczna : Poznawanie najbliższej okolicy, jej ważniejszych obiektów, orientacja w jakich częściach miasta znajdują się biblioteki. Cele edukacyjne: Realizacja: Uczniowie rozumieją na czym polega działalność biblioteki, czym wyróżnia się biblioteka pedagogiczna, znają pojęcia : czytelnia, bibliotekarz, czytelnik, potrafią wyjaśnić różnicę między biblioteką a księgarnią, wiedzą, że istnieją inne rodzaje bibliotek niż biblioteka szkolna Zagadki związane z tytułami utworów dla dzieci, krzyżówki, rebusy Termin : r. Inny niż proponowany, ustalamy Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie Filia w Dębicy, ul. Kościuszki 36, tel , 4\n5 Temat nr 4 Czas trwania: Spotkanie z bajką w Bibliotece Pedagogicznej. 45 min. Uczniowie edukacji wczesnoszkolnej. Edukacja polonistyczna : Ukazanie walorów poznawczych, wychowawczych baśni, kształcenie wypowiedzi ustnej. Edukacja społeczna : Zabawa w grupie rówieśniczej. Cele edukacyjne: Rozbudzenie zainteresowań książką, Ukazanie walorów poznawczych i wychowawczych baśni, kształcenie wypowiedzi ustnej, Rozwinięcie potrzeby odwiedzenia biblioteki, zapoznanie z zawodem bibliotekarza, Rozwijanie zasobu słownictwa, wdrożenie do poszanowania książek, Zabawa w grupie rówieśniczej. Realizacja: Głośne czytanie fragmentów tekstów bajek, rozwiązywanie zagadek, wystawa. Termin : r. Inny niż proponowany, ustalamy Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie Filia w Dębicy, ul. Kościuszki 36, tel , 5\n6 Temat nr 5 Jak powstaje książka : jej droga do czytelnika. Czas : Cele edukacyjne Realizacja : Klasy IV- VI szkoły podstawowej. 45 min. Język polski : Korzystanie z informacji zawartych w encyklopediach, słownikach, Informatyka : Wyszukiwanie informacji w źródłach elektronicznych : zasoby Internetu. Selekcja, porządkowanie i gromadzenie informacji. Zapisanie i przechowanie wyników swojej pracy w komputerze i na nośnikach elektronicznych. 1. Zdobycie wiedzy na temat procesu powstawania książki, prześledzenie drogi od pomysłu autora do rąk czytelnika, 2. Korzystanie z informacji zawartych w encyklopediach, słownikach, 3. Wyszukiwanie informacji w źródłach elektronicznych : zasoby Internetu. Selekcja znalezionych informacji. Porządkowanie i gromadzenie informacji. Zapisanie i przechowanie wyników swojej pracy w komputerze i na nośnikach elektronicznych. Uczeń : 1/ Umie powiedzieć co oznacza słowo ( wyszukiwanie znaczeń poszczególnych słów w grupach) : Książka, pisarz, wydawca, korektor, redaktor, ilustrator, grafik, drukarz, redaktor techniczny, drukarnia, introligator, hurtownia, księgarz, bibliotekarz, antykwariat. Termin : r. Inny niż proponowany, ustalamy Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie Filia w Dębicy, ul. Kościuszki 36, tel , Uwagi: Do lekcji można wykorzystać prezentację multimedialną : Jak powstaje książka. W tej wersji zajęcia trwałyby 2 x 45 min. 6\n7 GIMNAZJUM Temat nr 6 Nowoczesna biblioteka. Wyszukiwanie informacji w katalogu on-line ( na przykładzie katalogu Biblioteki Pedagogicznej w Dębicy ). Czas : Adresat: 60 min. Uczniowie klas gimnazjalnych. Informatyka Korzystanie ze zbiorów i warsztatu informacyjnego biblioteki, głównie za pomocą automatycznych systemów wyszukiwawczych. Język polski : rozbudzanie potrzeb czytelniczych, przygotowanie do pracy samokształceniowej. Cele szkoleniowe : 1.Zdobycie wiadomości o zasadach działania katalogów komputerowych, przygotowanie uczniów do korzystania z bibliotecznych katalogów komputerowych. 3. Przygotowanie do pracy samokształceniowej. Efekty - uczeń potrafi : - samodzielnie wyszukiwać informacje w komputerowej bazie danych, - samodzielnie znaleźć poszukiwaną prze siebie książkę, - stwierdzić czy książka jest w tej chwili dostępna w bibliotece, - rozróżnić rodzaje dokumentów gromadzonych w bibliotece ( na podstawie oznaczeń w katalogu OPAC ), Realizacja : Uwagi : Termin : r. Inny niż proponowany ustalamy Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie Filia w Dębicy, ul. Kościuszki 36, tel , W wersji uproszczonej, z opracowaną prezentacją multimedialną ( O Bibliotece Pedagogicznej), przy użyciu rzutnika i komputera, istnieje możliwość przeprowadzenia zajęć w szkole. 7\n8 SZKOŁY PONADGIMNAZJALNE Temat nr 7 Dębica moje miasto. Wyszukiwanie informacji w literaturze dotyczącej regionu w katalogu on-line, źródłach internetowych strony www. Adresat: Czas: Cele edukacyjne: Klasy I, II szkoły ponadgimnazjalnej. 45 minut Historia i Społeczeństwo : poznanie historii i tradycji miasta Informatyka : wyszukiwanie informacji w źródłach elektronicznych. 1. Rozbudzanie zainteresowań historią regionu, tzw. małej ojczyzny, kształtowanie uczuć patriotyzmu lokalnego. 2. Umiejętność wyszukiwania i korzystania z informacji zawartych w różnych źródłach. Zapisywanie i przechowanie wyników swojej pracy w komputerze i na nośnikach elektronicznych : np. Pen Drive, płytka CD -Rom. 3.Korzystanie ze zbiorów i warsztatu informacyjnego biblioteki, głównie za pomocą automatycznych systemów wyszukiwawczych : OPAC, Bibliografia, Google. Prezentacja multimedialna. Realizacja : Termin: r. Inny niż proponowany ustalamy Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie Filia w Dębicy, ul. Kościuszki 36, tel , Uwagi : Do zajęć może być wykorzystana prezentacja multimedialna pt.: Historia Dębicy, Uczestnicy otrzymają wykaz adresów stron www. na których znaleźć można informacje o Dębicy ( dotyczące historii i współczesności). 8\n9 Temat nr 8 Internet, cyberprzemoc i bezpieczeństwo i kultura w sieci zajęcia biblioteczne. Czas : Kompetencje: programowa 60 min. Uczniowie szkół ponadgimnazjalnych. Doskonalenie umiejętności komunikowania się w sieci komputerowej, Przestrzeganie norm moralnych i prawnych w trakcie komunikacji za pomocą różnych komunikatorów elektronicznych i w Internecie. Informatyka : Komunikowanie się w mediach. Pożytki i niebezpieczeństwa korzystania z mediów elektronicznych. Etyka: Przestrzeganie zasad etycznych i prawnych związanych z korzystaniem z komputera i Internetu, ocena możliwych zagrożeń. Cele edukacyjne : Internet w pierwszej kolejności służy do wyszukiwania informacji, przeglądania programów edukacyjnych, a w drugiej kolejności rozrywce. Uczeń powinien ocenić czy Internet daje nam szansę rozwoju czy stwarza okazję do zachowań nieetycznych. Uczeń powinien : 1/ Umieć ocenić wiarygodność informacji w Internecie, 2/ Wiedzieć co to są internetowe kłamstwa, 3/ Znać dobre strony i zagrożenia płynące z korzystania z Internetu, unikać zachowań nieetycznych w sieci, 4/ Wiedzieć na czy polega uzależnienie od Internetu, 5/ Uzyskać przekonanie o potrzebie zachowania kultury w Internecie, netykiety ( zbioru dobrych zasad obowiązujących w Internecie). Metody : Realizacja : Uwagi : Pokaz filmu. Termin : r. Inny niż proponowany ustalamy Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Rzeszowie Filia w Dębicy, ul. Kościuszki 36, tel , Do lekcji wykorzystać można w całości lub fragmentach, następujące filmy DVD( Rubikon) : Happy Slepping, Cyberbullyng, Sexting, Wirtualne uzależnienie. 9


Michał Archanioł nawiedzi Bazylikę w Gdańsku Oliwie | Któż jak BÓG\nladylingua 0 W pierwszej połowie marca Gdańsk po raz kolejny będzie przeżywał niezwykłe chwile ze św. Michałem Archaniołem, który nawiedzi to miasto w kopii figury...\nW pierwszej połowie marca Gdańsk po raz kolejny będzie przeżywał niezwykłe chwile ze św. Michałem Archaniołem, który nawiedzi to miasto w kopii figury z Cudownej Groty Objawień na Gargano. Nawiedzenie połączone będzie z rekolekcjami. Zapraszamy wszystkich do Bazyliki Archikatedralnej w Gdańsku-Oliwie na „Czas mocy i łaski”. W czasie nawiedzenia możliwość przyjęcia Szkaplerza św. Michała Archanioła. Zobacz szczegółowy program spotkania!\nBAZYLIKA ARCHIKATEDRALNA GDAŃSK-OLIWAul. Biskupa Edmunda Nowickiego 5\n18.00 – Powitanie Figury i Msza św. na rozpoczęcie.\n7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 13.00, 18.00 (Katedra)– Msza św. z nauką rekolekcyjną.\n20.00 (Kościół św. Jakuba) – Msza św. z nauką rekolekcyjną.\n17.00 – Gorzkie Żale z nauką pasyjną.\n9.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną.\n12.30–15.00 – Możliwość osobistej modlitwy.\n20.00 – NAUKA REKOLEKCYJNA DLA STUDENTÓW I MŁODZIEŻY (KATEDRA)\n9.00 – Msza św. z odnowieniem przyrzeczeń chrzcielnych oraz błogosławieństwem chorych, samotnych i starszych.\n16.00 – SPOTKANIE DLA DZIECI PRZY FIGURZE ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA (KATEDRA)\n18.00 – MSZA ŚW. Z UDZIAŁEM DOROSŁYCH, STUDENTÓW I MŁODZIEŻY z Aktem Poświęcenia się św. Michałowi Archaniołowi, pożegnanie figury, zakończenie nawiedzenia i rekolekcji.


Harmonogram wypłat - Ośrodek Pomocy Społecznej w Pszczynie\nOśrodek Pomocy Społecznej w Pszczynie informuje, że : Przyznanie świadczenia wychowawczego nie wymaga wydania decyzji. Informacja o przyznaniu świadczenia wychowawczego zostanie przesłana na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej. W przypadku nie wskazania adresu poczty elektronicznej informację można odebrać osobiście w Ośrodku Pomocy Społecznej w Pszczynie ul. J. Kilińskiego 5a po jej wydaniu.\nNieodebranie informacji o przyznaniu świadczenia wychowawczego nie wstrzymuje wypłaty świadczenia.\nInformacja o przyznaniu świadczenia wychowawczego wysyłana jest wyłącznie na adres poczty elektronicznej, dlatego też nie otrzymają Państwo informacji listownie.\nPierwsza wypłata świadczenia wychowawczego na konta bankowe odbywać się będzie niezwłocznie po wydaniu informacji pod warunkiem przekazania środków przez Wojewodę. W kolejnych miesiącach zgodnie z harmonogramem wypłat zamieszczonym na stronie internetowej Ośrodka Pomocy Społecznej w Pszczynie (http://www.opspszczyna.pl/ ) oraz na tablicach ogłoszeń.\nHarmonogram wypłat świadczenia wychowawczego na okres 2021/2022 - TUTAJ


One World, OneKyokushin.pl » Martin Prachnio ein Turnier im Iran – Galerie\nMartin Prachnio ein Turnier im Iran – Galerie\nHinzugefügt: 17 Februar, 2012\nMitte Dezember wurde ich zu einem internationalen Karate-Turnier im Iran eingeladen.\nTrzy kategorie wagowe -70, -80,+80 kg. W każdej kategorii miało wziąć udział jedynie 8 wybranych zawodników, einschließlich 4 z Iranu i pozostałych 4 „ze świata”. Było to bardzo zachęcające, więc nie mogłem odmówić zaproszenia na tak elitarny turniej.\nW kolejnej walce zmierzyłem się o 3 Ort. Miałem bardzo mało czasu na odpoczynek po poprzedniej walce, bo zaledwie ok. 5 minut i nie zdążyłem się zregenerować . Mój przeciwnik z Japonii miał czasu na regenerację znacznie więcej. Ze względu na moje zmęczenie po poprzedniej walce nie byłem w stanie nawiązać wyrównanej walki i niestety przegrałem pojedynek.


Radni o wsparciu dla młodych w województwie kujawsko-pomorskim - Sejmik Województwa Kujawsko-Pomorskiego\nStrona główna / Aktualności / Radni o wsparciu dla młodych w województwie kujawsko-pomorskim\nRadni o wsparciu dla młodych w województwie kujawsko-pomorskim\nCzerwcowe posiedzenie Komisji Pracy, Pomocy Społecznej i Bezpieczeństwa zdominowała tematyka związana ze wsparciem dla osób młodych w województwie kujawsko-pomorskim w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020.\nJak wynika z przedstawionego materiału powiatowe urzędy pracy oraz instytucje rynku pracy oferować będą wsparcie dla osób młodych w wieku 15-29 lat, pozostających bez pracy, w szczególności dla tych, które nie uczestniczą w kształceniu i szkoleniu. Udzielane będzie indywidualne i kompleksowe wsparcie, obejmujące co najmniej trzy elementy. Dwa z nich wskazane zostały jako obligatoryjne tj. identyfikacja stopnia oddalenia od rynku pracy oraz objęcie uczestnika projektu poradnictwem zawodowym lub pośrednictwem pracy. Trzecie i kolejne elementy pomocy wynikać będą z diagnozy potrzeb osób, którym wsparcie będzie udzielane. Wsparcie polegać będzie na szkoleniach, stażach, praktykach, wyposażeniu i doposażeniu stanowisk pracy w połączeniu z subsydiowanym zatrudnieniem. Będą też przyznawane środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej.\nW dalszej części posiedzenia radni wysłuchali informacji o zasobach pomocy społecznej w województwie kujawsko-pomorskim, z której wynika, że wraz ze zwiększającą się liczbą przedszkoli na terenie województwa kujawsko-pomorskiego wzrosła liczba dzieci objętych edukacją przedszkolną. Niestety skala zapewnienia opieki nad dziećmi do lat 3 jest nadal w naszym województwie niewystarczająca. Z raportu wynika, że szczególną uwagę należy zwrócić na aktywizację osób i rodzin długotrwale korzystających z pomocy społecznej, które wymagają indywidualnego podejścia. Uwzględniając zapotrzebowanie na aktywizację i integrację seniorów, należy rozwijać kluby seniora oraz dzienne domy pomocy. W 2014 roku 33 gminy z terenu województwa kujawsko-pomorskiego nie zatrudniały asystenta rodziny, a w 72 gminach był zatrudniony tylko 1 asystent rodziny. Dlatego należy podjąć działania ukierunkowane na rozwój i zwiększenie dostępności usług opiekuńczych w gminach naszego regionu. W województwie kujawsko-pomorskim w 2014 roku zaledwie 6% osób bezdomnych było objętych indywidualnymi programami wychodzenia z bezdomności. Dlatego wskazana jest dalsza praca i indywidualizowanie programów pracy z osobami bezdomnymi ukierunkowana na wyjście z bezdomności. Programy te zakładają wykorzystanie instrumentów aktywizacji społecznej i zawodowej.\nIlość wyświetleń: 5934978


Święty Jan Paweł II - Janusz Jabłoński - Książka | Gandalf.com.pl\nJanusz Jabłoński , Zofia Siewak-Sojka\nŚwięty Jan Paweł II, Zdjęcia z kanonizacji papieża Polaka - opis produktu:\nNiniejszy album to próba ukazania drogi, która z Wadowic, `gdzie wszystko się zaczęło`, zawiodła Karola Wojtyłę do świętości. W szczegółowym kalendarium przypominamy wydarzenia, które doprowadziły do wyboru polskiego biskupa na Stolicę Apostolską, oraz dzieje niezwykłego pontyfikatu, naznaczonego licznymi pielgrzymkami i podróżami apostolskimi. W osobnych rozdziałach wspominamy momenty, które dla nas, Polaków, miały wyjątkowe znaczenie - wizyty św. Jana Pawła II na ojczystej ziemi. Album stanowi także pamiątkę z niezwykłego dnia - 27 kwietnia 2014 - w którym Jan Paweł II został ogłoszony świętym. Kanonizacja stulecia, jak nazwały to wydarzenie media, przyciągnęła do Watykanu niemal 800 tysięcy wiernych z całego świata, a wśród nich tysiące Polaków.\nKsiążka Święty Jan Paweł II Zdjęcia z kanonizacji papieża Polaka, pochodzi z wydawnictwa Dragon. Autorami książki są Janusz Jabłoński, Zofia Siewak-Sojka. Należy do gatunków: albumy, okolicznościowe. Książka Święty Jan Paweł II liczy 240 stron. Jej wymiary to 295x227. Oprawa jest twarda.\nJanusz Jabłoński, Zofia Siewak-Sojka - przeczytaj też\n57,82 zł 99.70\n-32% Święty Jan Paweł II książka


NETCOM Sanok -\nFirma Świadczy usługi dostępu w Sanoku i okolicach: Strachocina, Kostarowce, Jurowce, Pisarowce, Trepcza\nMiesięczny abonament zaczyna się już od 25zł\nFirma powstała z myślą o klientach których interesuje stabilny i nieograniczony dostęp do sieci INTERNET.\nNasze sieci montujemy na profesjonalnym sprzęcie w najnowszych technologiach.\nNasz klient nie musi wychodzić z domu.Wystarczy jeden telefon i wszystkie sprawy tj. podpisanie umowy, montaż załatwiamy na miejscu.\nNie podpisujemy umów na czas określony. To ty decydujesz jak długo chcesz korzystać z naszych usług.\nWieloletnia praktyka pozwoliła zaobserwować co dla klienta jest najważniejsze.\nNasza firma dokłada wszelkich starań żeby dostęp do internetu był stabilny. Jakiekolwiek awarie usuwamy natychmiastowo. ... więcej\nOceń operatora: NETCOM\nZagórz - Zakład Usług Technicznych Zagórz\nCzudec - VIDEOLAN\nSanok - ABACUS\nBrzozów - FlyNetwork\nSanok - INTERQ S.C.\nWarszawa - Infostrefa\nSanok - IPC\nKrosno - Comp-Serwis\nRadgoszcz - TEL-NET\nSanok - NETCOM\nOszuści nieustannie szukają nowych sposobów kradzieży danych użytkowników, a w ubiegłym roku pojawiła się zupełnie nowa sposobność dokonywania intratnych oszustw.\nPowszechnie stosowano wiadomości spamowe oraz strony phishingowe związane z pandemią wirusa powodującego COVID-19, aby czerpać korzyści z najbardziej niepokojących i nagłośnionych wiadomości pojawiających się mediach.\nWedług najnowszego raportu firmy Kaspersky poświęconemu ewolucji spamu i phishingu w I kwartale 2021 r., oszuści nadal wykorzystują do swoich celów pandemię, a w szczególności szczepienia.\nBadacze z firmy Kaspersky zidentyfikowali różne rodzaje stron phishingowych na całym świecie.\nZyxel Networks przedstawia Circle – platformę służącą do zarządzania licencjami i subskrypcjami Zyxel. Łączy ona w jednym miejscu zarządzanie aktywami, kontami oraz funkcje handlu elektronicznego.\nDzięki zcentralizowanej platformie dostawcy usług zarządzanych, sprzedawcy VAR i resellerzy mogą teraz nie tylko oszczędzić czas, ale również zyskać nowe źródło przychodów.\nCircle to rozwiązanie, które zostało zaprojektowane z myślą o optymalizacji. Umożliwia ono partnerom firmy Zyxel szybki wgląd w informacje o urządzeniach, licencjach oraz rozliczeniach, ułatwiając efektywne zarządzanie wieloma kontami.\nKorzystając z platformy Circle, resellerzy mogą w prosty sposób wyszukać wszystkie dostępne licencje Zyxel w centralnym magazynie.\nNETIA REKORDOWO SZYBKO WYPEŁNIA NOWE DATA CENTER POD WARSZAWĄ\nNowy, w pełni zasilany zieloną energią, obiekt Netia Data Center Mind w Jawczycach pod Warszawą działa od początku kwietnia.\nJuż w trzecim tygodniu funkcjonowania ten najnowocześniejszy obiekt Data Center został skomercjalizowany w aż 32 proc.!\nNowoczesne Data Center Grupy Netia w Jawczycach – Netia Data Center Mind – znajduje się niecałe 10 km od centrum Warszawy, w pobliżu tras: S8 i S2. Ten wielofunkcyjny, nowoczesny obiekt, składa się z ponad 1000 m2 powierzchni serwerowej (4 komory, pozwalające na kolokowanie blisko 520 szaf rack) i blisko 700 m2 powierzchni biurowej, do dowolnego zaaranżowania pod wymagania najemców.\nPierwszym klientem, który korzysta m.in. z usług: kolokacji, dzierżawy łączy, usług „remote hands” oraz wynajmuje dodatkową powierzchnię w części biurowej, jest CloudFerro, firma świadcząca usługi przetwarzania w chmurze.\nPoczta Polska i MON rozwijają współpracę w zakresie cyberbezpieczeństwa\nW dniu 30 kwietnia 2021 r. Minister Obrony Narodowej RP reprezentowany przez Dyrektora Narodowego Centrum Bezpieczeństwa Cyberprzestrzeni oraz Prezes Poczty Polskiej podpisali porozumienie o współpracy w zakresie obrony cyberprzestrzeni.\nBiorąc pod uwagę, że MON współtworzy krajowy system cyberbezpieczeństwa, a Poczta Polska jest operatorem wyznaczonym (w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe) realizując m.in. zadania wykonywane na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, współpraca obu instytucji przyczyni się do znaczącego podniesienia poziomu bezpieczeństwa cyberprzestrzeni RP.\nPodejmowane wspólnie działania obejmować będą w szczególności wymianę informacji w zakresie cyberbezpieczeństwa, w tym na temat zagrożeń występujących w cyberprzestrzeni oraz informacji o zagrożeniach.\n10 GB na majówkę dla klientów T-Mobile na kartę i MIX\nPodczas zbliżającego się weekendu majowego warto się zrelaksować– bez względu na pogodę – czy to na świeżym powietrzu, czy w domowych pieleszach.\nTaki wypoczynek z pewnością umilą odpowiednie aplikacje sportowe, turystyczne czy rozrywkowe.\nAby móc łatwo i płynnie z nich korzystać przygotowaliśmy dla użytkowników T‑Mobile na kartę i MIX bezpłatny pakiet 10 GB do wykorzystania przez 5 dni. Będzie można go aktywować SMS‑em od 30 kwietnia do 3 maja.\nMajówka to świetna okazja, aby spędzić więcej czasu na świeżym powietrzu lub po prostu błogo poodpoczywać w zaciszu czterech kątów. Choć każdy ma swoje podejście do sportu czy wypoczynku na świeżym powietrzu, to z pewnością wszystkim się przyda odpowiedni pakiet gigabajtów.


Penthouse Apartments - Kitewyjazdy.pl\nKażdy Apartament jest klimatyzowany, posiada dwie sypialnie , każda z osobną łazienką, przestronny living room z przepięknym widokiem na ocean oraz duże tarasy, na których można zrelaksować się bujając w hamaku.\nApartament A1 znajduje się na parterze z bezpośrednim wyjściem z tarasu na ogród, w którym znajduje się basen.\nApartament 3C położony jest na drugim piętrze z zapierającym dech w piersi widokiem na ocean.\nCały kompleks usytuowany jest w pobliżu restauracji (również w pierwszej lini brzegowej), w której można zjeść śniadanie (np.: jagody acai), a także specjały kuchni brazylijskiej, w godzinach od 10.00 do 20.00. W weekend-y grana jest muzyka na żywo.\nPenthause Apartments jest położony bezpośrednio przy przepięknej plaży w miejscowości Cumbuco. Oferuje on odkryty basen. Obiekt jest oddalony o 300 metrów od restauracji, barów i sklepów usytuowanych w centrum miejscowości.\nCena: od doba / apartament\nPokój : 2xDBL – dwuosobowy\n+Egipt – Sentido Palm Royale Soma Bay


Sekret siedmiu statków - Justyna Wubs-Mrozewicz (Książka) - Księgarnia PWN\nSekret siedmiu statków(Miękka)\nAutor: Justyna Wubs-Mrozewicz\n„Czy stare budynki, dokumenty i przedmioty, muzyka i sztuka przenoszą nas w czasie? A może czas tutejszy i czas tamtejszy mogą istnieć równocześnie?…”.\nKsiążka o siedmiu renesansowych statkach skierowana jest do czytelników od lat 10 do 110. Pokazuje niezwykłą historię statków holenderskich, które zawitały w 1564 r. do Gdańska, oraz odkrywanie tej historii w XXI w. Jakie sekrety kryją się na kartach zapomnianej sprawy sądowej? Jak pracują historycy w archiwum i do czego przydają się przypisy? Kim byli nastoletni Gabriel i Marysia? Fakty i fikcja, wiek XVI i XXI przeplatają i przenikają się w opowieści o tym, jak magiczna może być historia.\nJustyna Wubs-Mrozewicz jest pracownikiem naukowym (Associate Professor) w Instytucie Historii na Uniwersytecie w Amsterdamie. Lubi odkrywać sekrety historii w różnych postaciach.\nKryją w sobie wielkie moce – takie właśnie są owoce. Już za chwilę się dowiecie, jakie skarby w nich znajdziecie. Banan da wam siłę superbohatera. Doskonały wzrok zyskacie, jedząc czarne jak noc borówki. Figi zapewnią mocne kości, ...\nDoczekaliśmy czasów, gdy niemal każdy ma możliwość fotografowania. Zalewa nas morze zdjęć, z których podobają się nieliczne, a zaledwie pojedyncze zapadają w pamięć. Tymczasem wykonanie pięknej, budzącej zachwyt fotografii przynosi ogromn...


Sosnowiec: zgłoś się na mistrzostwa w układaniu kostki Rubika - Dziennikzachodni.pl\nSosnowiec: zgłoś się na mistrzostwa w układaniu kostki...\nSosnowiec: zgłoś się na mistrzostwa w układaniu kostki Rubika\n10 lipca 2015 22:24 10.07.2015 22:24\n25.09.2014 krakow kostka rubika ukladanie zawody .fot. anna kaczmarz/dziennik polski/polskapresse ©Anna Kaczmarz/Dziennik Polski/Polskapresse\n18 i 19 lipca w Sosnowcu odbędzie się pierwsza odsłona oficjalnego turnieju kostki Rubika. Przyszły weekend zdecydowanie upłynie pod znakiem tej kultowej zabawki logicznej wynalezionej przez Erno Rubika, która od ponad 30 lat cieszy się ogromną popularnością. Bez względu na wiek.\nTurniej odbędzie się w VI Liceum Ogólnokształcącym im. Janusza Korczaka przy ulicy Czeladzkiej. Będą to już piąte z kolei zawody w ramach Śląskiej Ligi Speedcubingu.\nNad prawidłowym przebiegiem całego wydarzenia będzie czuwać Grzegorz Łuczyna, delegat WCA.\nMiłośnicy kostki Rubika będą rywalizować aż w 14 konkurencjach (m.in. 2x2, 7x7 czy megaminx). Miejsca są ograniczone – maksymalnie w turnieju może wziąć 100 uczestników. Warto się więc spieszyć z zapisem, bo chętnych nie brakuje (na chwilę obecną – 48). Zapisywać można się na stronie http://antros.ovh.org/cubing/slss15/. Rejestracja trwa do 11 lipca.\nWpisowe wynosi 30 zł, a dla członków Śląskiej Ligi Sppedcubingu - 25 (w cenie organizatorzy oferują także posiłki). Z kolei dla widzów spragnionych nietuzinkowych wrażeń, wstęp jest całkowicie darmowy.\nIstnieje także możliwość zakwaterowania się (w Brooklyn Hotel) na czas imprezy. Koszt to 35 zł od osoby. Tu również lepiej nie zwlekać - miejsc coraz mniej. Tak dużym zainteresowaniem bowiem cieszy się turniej kostki Rubika w Sosnowcu.\nTurniej rozpoczyna się w sobotę, 18 lipca, od godz. 8:00 (wtedy trwa rejestracja), a sam turniej godzinę później (dokładnie o 9:10, tuż po oficjalnym powitaniu). Z kolei w niedzielę rozgrywki rozpoczną się już o 8 rano.\nOrganizatorami są: Piotr Trząski oraz Jakub Kubiczek.\nkostka rubika sosnowiec\nukładanie kostki rubika sosnowiec


Milowe Wzgórze ...: Matka idiotka\nIdiotką jestem. Ale kocham ją jak cholera. Idiotką, bo uwierzyć nie mogę, że ona już całkiem fajnie gadać zaczyna, że rozumie już wszystko.. Idiotką, bo momentami traktuję ją jak niemowlę.. Z chusteczką lecę, by jej nos wytrzeć, a ona sama chce, bo sama umie.. Taką jestem idiotką... I jeszcze dlatego, że momentami wyręczać ją chce.. A ona sama, bo już duża i dumna, że sama przecież może.. A najbardziej idiotką jestem dlatego, że przez miesiąc się zastanawiałam, co pod choinką za prezent znajdzie.. Szukałam idiotycznie w necie pięknych designerskich zabawek.. Nowości przeglądałam.. Idiotka.. Wystarczyło zapytać.. Odparła : LALĘ!!!!\nEch, matka idiotka!\nTak więc ten tego, więcej wiary w ludzi.. Bo dziecko to człowiek. Kuma i robi tak samo i to samo, co Ty.. Trochę wolniej, pózniej ale tylko na początku. "Wyrzuciła papier do kosza, zaniosła swoje buty do szafki, przyniosła sama pieluchę, by jej zmienić, wie, jak wygląda litera A, abecadło powie do G, wie, że cola dla mamy a piwo dla taty" itp. Przykłady na Ale moje dziecko jest mądre!! Matka idiotka zdała sobie sprawę, że toć to normalne :-)\nPS ten post nie miał nikogo urazić. To o mnie..\nmagdalena B 17 grudnia 2014 09:11\nhahahaha wariatka :D ale to prawda , u nas to dopiero poczatki ale lecę jak zuzka zaliczy glebe ,a przeciez potrafi wstac sama otrzepac z brudu kolana i isc dalej :) hihi ale to po prostu my my my zakochane w nich <3\nBeata 17 grudnia 2014 10:14\nDzieci są mądrzejsze bardziej niż nam się wydaje. Piotrek już tatusiowi kabluje :) że mama brum brum tititit - czyli, że mama trąbi w aucie, albo że mama rano ma mdłości czyli mama tam ehehehe :D\nsurrealistka 17 grudnia 2014 11:40\nKamciaaa 17 grudnia 2014 11:49\nHahahaha, dobra, przyznam się...ja też jestem idiotką :D a moja córka za 3 miesiące kończy 3 lata !!!!!!! :D\njaka lale wybierzecie?\nDomcia 17 grudnia 2014 12:55\ntak glupia być to aż fajnie:))\nGizanka 17 grudnia 2014 13:19\nOtóż to:) A wystarczyło zapytać. Jakie to proste :D\nMatylda 17 grudnia 2014 13:33\nBardzo fajny post ;-) Mam tak samo. Wyręczam, by wydaje mi się, że Ona jeszcze nie potrafi...po czym się okazuje, że potrafi doskonale. Bardzo często się na tym łapię, ale w mojej percepcji to nadal mój maluszek...nie dociera do mnie, że za chwilę kończy dwa lata ;-) Całusy dla Was!\nYduuu 17 grudnia 2014 14:08\nJestem taką samą idiotką, a Polson już tyle wie i rozumie. Klep w łeb.\nKatarzyna O 17 grudnia 2014 14:39\nUśmiałam się. ;)\nPękaj z dumy mamo, pękaj. :)\nHania dookoła nas blog 17 grudnia 2014 21:07\nTakich idiotek więcej;-)) całus;*\nOlguska s 18 grudnia 2014 19:11\nbrawa dla córci oj tak dzieci muszą same A My tylko możemy patrzeć i pomagać kiedy poproszą trzeba umieć pozwolić dziecią dorastać i być samodzielnym spokojnie nauczysz się\nMama Lilki 19 grudnia 2014 00:07\nOj tak to już jest... Ja się też na tym łapie:) Ostatnio wsłuchuje się w język córki i ona już normalnie rozmawia na każdy temat:) Najlepsze są tekściki typu" Niemożliewe?!!" "Co mówiłaś?". Ok 2 msc temu powiedziała na swojego tatusia " ojciec" kurde my się na siebie patrzymy...hm. Przeważnie mówi do niego tatuś albo tatuśku:) Nie użyliśmy chyba przy niej nigdy takiego zwrotu i pytam się " A kto to jest ojciec??" A ona " Tata Mariusz!! O tu siedzi!!" I wskazała na swojego ojca!! Opadła mi kopara a Mariusz póżniej to przeżywał i zastanawiał się skąd ona to wzieła:)\nSmile Necia 28 grudnia 2014 13:55\nRobisz to z miłości kochana ;)\nO RANY JAKIE ZALEGŁOSCI WE WPISACH !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! zaglądam zaglądam a tu nic.....


Sery Kozie, Jaja, Chleb, Mleko. W Gospodarstwie Zwierzęta, Ogród Warzywny I Owocowy. Organizujemy Zajęcia Dla — Edinarcoin\nSery Kozie, Jaja, Chleb, Mleko. W Gospodarstwie Zwierzęta, Ogród Warzywny I Owocowy. Organizujemy Zajęcia Dla\nИюль 12, 2018 nataliaogren51 slider\nW tego typu aktywności konieczny jest dobór odpowiednich i konkretnych ćwiczeń, tematyki dyskusji wraz z ich poziomem zaawansowania w zależności od tego co chcemy osiągnąć. W ciągu kolejnego, roku dzięku uprzejmości mojego kumpla, odwiedziliśmy w Holandię i Amsterdam zahaczając Heide Park w Niemczech, zjechaliśmy w tydzień Rzym i Marsylię odpoczywając przy okazji na niesamowitych skałach Lazurowego Wybrzeża (a cały ten wypad kosztował nas jakieś 2k zł na głowę), skoczyliśmy na jeden dzień do Brukseli (lot znaleziony za 5€), szwędaliśmy się po Berlinie, zrobiliśmy mały, samochodowy wypad na Słowację do gorących źródeł w Kalamenach i zachwycaliśmy się Szwajcarską Saksonią w Niemczech.\nZapewne dlatego, że ubrania które zabrałam i nosiłam to w większości moje ulubione. Czuję, że jestem blisko dołączenia do klubu wspinaczy. Każdy, oferowany przez nas pokój posiada nowoczesny telewizor, bezpłatne akcesoria do higieny, ręczniki, jak i bogato wyposażony aneks kuchenny. @ NonComposMentis : Skoro będziesz pierwszy raz to absolutnie lato — moim zdaniem czerwiec — sierpień najlepszy.\nPolska przyroda zaskakuje różnorodnością, a co za tym idzie także możliwościami spędzania wolnego czasu na łonie natury. @ atestowanie2 : Miasta na Mazurach albo nad morzem też są turystycznymi ze względu na położenie, gdyby przenieść je gdzie indziej nie byłyby nimi. Jeśli jeszcze nie wiesz, gdzie pojechać na wakacje, świetnym pomysłem jest wyprawa w Bieszczady. Szczególnie piękne sa wodospady w dolinie Białej Wisełki, największe w Beskidzie, od 1987 nazwane Kaskadami Rodła.\n@ atestowanie2 : nie, Zakopane wcale nie ma nic wspólnego z turystyką i na turystach nie zarabia ( ͡° ͜ʖ ͡°) turystyka to nie tylko oglądanie jakichś odrapanych kamienic i zaśniedzialego złomu na placykach. Pierwszy dzień to był spacer po Kahlenbergu (takie wzgórze porośnięte lasem), chciałem w tym czasie pogadać ze znajomymi. Najwyższy szczyt w Karkonoszach i tym samym w całych Sudetach a także najwyższy szczyt Czech.\nPrzed domkiem jest huśtawka i piaskownica dla maluchów. Dojazd własny: przyjazd nie wcze¶niej niż godz 16.30, wyjazd nie póĽniej niż godz. 4. When you have almost any inquiries regarding in which and also how to work with www.comp-geo.pl, you’ll be able to call us with our own site. Basen lub łyżwy — w zależności od pory roku możecie skorzystać z oferty różnych kąpielisk oraz lodowiska. Dlatego też lepiej oddycha i lepiej wchłania wodę. Natomiast twoja siostra jest całkiem milutka i dobrze się ją obraca. 😀 Miało to swoje plusy — w pewnym momencie wjechaliśmy na dosyć spore wzniesienie, z którego rozpościerał się piękny widok na tamtejsze pasma górskie (lornetka z JD za 20gr wożona w aucie znów się przydała ;p), a w promieniu kilku kilometrów nie było żywej duszy!\nTo zależy od preferencji, czy może być wycieczka?\nPrevious Post:Positives And Negatives Of Audited Financial Statements\nNext Post:Great Natual Skin Care Tips To Help Keep Your Skin Healthy


Dax sun balsam po opalaniu łagodzący z d-pantenolem , 1 szt/0,150 litr, Dax Cosmetics - Supermarket internetowy Piotr i Paweł\nDax sun balsam po opalaniu łagodzący z d-pantenolem\nBalsam polecany do stosowania po opalaniu lub kąpieli, również dla osób o skórze bardzo wrażliwej i dzieci już od 1. dnia życia. Intensywna pielęgnacja nawilżająco-kojąca - Wysoka zawartość D-Pantenolu (5%) intensywnie nawilża oraz łagodzi skutki opalania objawiające się pieczeniem, zaczerwienieniem i wysuszeniem skóry. - Witamina E znakomicie zmiękcza i uelastycznia naskórek. Dzięki silnemu działaniu antywolnorodnikowemu chroni skórę przed przedwczesnym starzeniem. - Olej z nasion bawełny i siemię lniane doskonale regenerują skórę, chronią przed przesuszeniem i zapobiegają łuszczeniu się naskórka. Utrwalenie opalenizny - Formuła balsamu, bogata w wysoko aktywne składniki, intensywnie pielęgnuje skórę poprawiając jej kondycję, co istotnie wpływa na utrwalenie opalenizny. W efekcie skóra jest doskonale odżywiona, gładka i miękka, o ładnym kolorycie.\nKod kreskowy: 5900525029331\n5% D-Pantenolu + witamina E\nLinum Usitatissiumum Seed Extract\nBalsam polecany do stosowania po opalaniu lub kąpieli, również dla osób o skórze bardzo wrażliwej i dzieci już od 1. dnia życia.\n- Wysoka zawartość D-Pantenolu (5%) intensywnie nawilża oraz łagodzi skutki opalania objawiające się pieczeniem, zaczerwienieniem i wysuszeniem skóry.\n- Witamina E znakomicie zmiękcza i uelastycznia naskórek. Dzięki silnemu działaniu antywolnorodnikowemu chroni skórę przed przedwczesnym starzeniem.\n- Olej z nasion bawełny i siemię lniane doskonale regenerują skórę, chronią przed przesuszeniem i zapobiegają łuszczeniu się naskórka.\n- Formuła balsamu, bogata w wysoko aktywne składniki, intensywnie pielęgnuje skórę poprawiając jej kondycję, co istotnie wpływa na utrwalenie opalenizny. W efekcie skóra jest doskonale odżywiona, gładka i miękka, o ładnym kolorycie.\nPrzebadany klinicznie pod kontrolą pediatryczną i dermatologiczną.\nUwaga: W przypadku oparzenia słonecznego skontaktuj się z lekarzem.\n0,150 LITR Balsam do opalania dax sun dla dzieci i niemowląt spf50.\n0,200 LITR Balsam do opalania nivea nawilżający spf20\n0,200 LITR Balsam do opalania Soraya Sun Spf10\n0,200 LITR Balsam po opalaniu pod prysznic dax sun\n0,200 LITR Balsam Soraya spf 15\n0,200 LITR Balsam Soraya spf 6\n0,250 LITR Dax sun balsam po opalaniu rodzinny z d-pantenolem