24 czerwca 2021 06:02\nZachariasz i Elżbieta byli ludźmi w podeszłym wieku. Nie mieli dzieci, ponieważ Elżbieta była niepłodna. I oto Zachariaszowi ukazuje się anioł, który oznajmia mu wielką nowinę, że Elżbieta porodzi tak długo wyczekiwanego syna, któremu nada imię Jan. Będzie on ogromnym darem nie tylko dla swoich rodziców, ale także dla całej ludzkości, ponieważ utoruje drogę Najwyższemu. Jako prorok zapowie przyjście długo oczekiwanego Mesjasza! Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych! To, co po ludzku wydaje się niewykonalne, dla Pana jest błahostką. On może sprawić, że niepłodna staruszka narodzi dziecko i to tak bardzo wyjątkowe. Powinniśmy Bogu wierzyć zawsze i do końca. Ufać, że jeśli taka jest Jego wola, będzie wysłuchiwał naszych próśb i czynił w naszym życiu prawdziwe cuda.


Wędkarstwo, forum wędkarskie - News: Wędkarstwo Moje Hobby nr. 41\nStyczeń 22 2019 09:15:37\nWędkarstwo Moje Hobby nr. 41\nTym razem w numerze przeczytamy między innymi takie artykuły:\nPisząc „zimny karaś” myślę o dalekim krewniaku naszego złotego, czyli o karasiu srebrzystym – „nabytku” z odległych krajów. I jakby na ironię, bo pochodzi z bardzo ciepłych wód, doskonale czuje się w marcowej i kwietniowej wodzie, co w naszej szerokości geograficznej oznacza jedno: zimna woda.\nOd spinningu do muchy\nZłowić dużego pstrąga – to w naszych wodach, szczególnie pod „opieką” PZW, przypomina bardziej poszukiwanie Świętego Graala niż wędkarstwo. Myślicie pewnie nieraz, co tu zrobić, żeby złowić pstrąga. Pstrąga, a nie pstrążka. Odpowiedź nasuwa się sama. Trzeba jechać tam, gdzie są ryby.\nKilka lat temu dotarła do nas nowa metoda połowu ryb drapieżnych – jerkowanie. I przyjęła się znakomicie. Ale czy rzeczywiście jest to nowy sposób łowienia, dotąd nieznany Polakom? Oczywiście nie. Nowe są jedynie przynęty – jerki, oraz zastosowanie kołowrotka z ruchomą szpulą – multiplikatora.\nUstępująca coraz wyższej temperaturze powietrza pokrywa lodowa skutecznie zasila otaczające nas rzeki i inne mniejsze cieki wodne. Efektem takiej wyżówki są tzw. wiosenne rozlewiska. Tworzą się one wskutek zalewania niżej położonych partii łąk lub gdy wylewa zasilane przez rzekę starorzecze.\nA na płycie DVD tym razem są dwa filmy:\nChcecie zachęcić swoje dzieciaki do łowienia? A może sami nie wiecie, jak zacząć przygodę z wędkarstwem? Jeśli tak, to przygotowany przez nas nowy odcinek „Akademii Wędkarstwa” na pewno przypadnie Wam do gustu.\nDrugi film, który postanowiliśmy Wam zaprezentować, to prawdziwa jazda bez trzymanki dla prawdziwych twardzieli. Zabieramy was bowiem na mroźną Gotlandię, kiedyś wyspę wikingów i bałtyckich piratów, która słynie także z walecznych troci.\n· Labedziak dnia marzec 11 2009\n50,452,248 unikalne wizyty Original Theme, Athos, by Thomas - Modified into Athos_Grey by Exodus


Pogoda dla Rogowa na 22 czerwca 2022 - Meteo w INTERIA.PL\nPogoda dla Rogowa na 22 czerwca 2022\nW środę 22 czerwca, w Rogowie będzie przejściowe zachmurzenie.\nBędzie cieplej. O siódmej termometry wskażą 13 stopni Celsjusza. Najwyższa temperatura 24 stopnie spodziewana jest około godziny szesnastej. Temperatura zacznie spadać wieczorem i o 22:00 będzie wynosiła 18 ºC.\nRano chmury w niewielkim stopniu będą nam przesłaniały niebo - spodziewamy się małego zachmurzenia. Po południu wzrośnie ono do bardzo dużego.\nPrzewidywany jest słaby wiatr wiejący z prędkością 7 km/h. Rano, przed południem i po południu będzie wiał z zachodu, a później z północy.\nWskaźnik promieniowania UV osiągnie poziom 7 w 10-stopniowej skali.\nWschód słońca będzie miał miejsce o 4:37, a zachód o 20:59. Dzień potrwa 16 godzin i 22 minuty. Będzie to jeden z najdłuższych dni w roku.\nKsiężyc pojawi się na niebie o 1:26, a zajdzie o 14:12. Jego widoczność jeden dzień po trzeciej kwadrze wyniesie 37%.\nRogów: prognoza pogody godzina po godzinie\nRogów: prognoza długoterminowa


Subiektywny alfabet kobiety w podróży – (R) | FABRYKA CZASU ULOTNA\nFabryka Czasu Ulotna / 22 listopada, 2017\nDawno już nie pisałam alfabetu, po prostu utknęłam na „R” i nic mi nie przychodziło do głowy, ale ostatecznie myślę, podjęłam decyzję\n„R” jak rozstaje dróg.\nBo to właśnie na rozstaju dróg wybieramy i podejmujemy decyzje – głównie przed podróżą, bo w trakcie znaczyłoby to, że się zgubiliśmy, lub mamy na tyle dużo czasu i luzu, że możemy po prostu poruszać się w różnych kierunkach i decydować na bieżąco.\nFaktycznie wiele razy tak podróżowałam, dawno temu – w szczególności autostopem. Zdarzało mi się nawet ostatnio zmieniać plany w trakcie podróży, odkręcać wszystkie rezerwacje i robić nowe, bo podjęłam decyzję, że pojadę w inne miejsce niż pierwotnie chciałam.\nAle i wędrując po górach, polach czy lasach, nawet, jeśli wiem gdzie mam iść, lubię, gdy drogi się rozchodzą i gdzieś pozostaje miejsce nieodkryte…\nRozstaje dróg kojarzą mi się nie tylko z podróżowanie, ale i z życiem, bo przecież życie to ciągłe wybory i decyzje. Komu z Was nie zdarzyło się myśleć, „co by było gdybym wtedy zrobiła lub zrobił inaczej…”\nZ drugiej strony należę raczej do tych osób, które doszukują się tego, co dobre w miejscu, w którym się znajdują.\nWięc rozstaje dróg w podróży i życiu, ale czy życie nie jest ciągłą podróżą?\nEdward Stachura pięknie napisał w jednej ze swoich piosenek, które tak bardzo lubię\n… ZDJĘCIA WŁASNE\n22 listopada, 2017 in Dzień jak codzień, Subiektywny alfabet kobiety w podróży.\n← Cee miasteczko nad oceanem i gościnna alberga w Corcubion\nPastéis de Belém, czy też babeczki z Belem →\n4 uwagi do wpisu “Subiektywny alfabet kobiety w podróży – (R)”\n22 listopada, 2017 o 6:51 pm\nTabliczka wskazująca drogę na Małą Ticaricę od razu wydała się znajoma. Dawno, dawno temu w masywie Triglava spędziliśmy całkiem sporo dobrego czasu. Piękna kraina. Aż nam się zatęskniło.\n22 listopada, 2017 o 6:54 pm\nO jak miło 🙂 Pozdrawiam 🙂\n23 listopada, 2017 o 12:50 pm\nUwielbiam te piosenke Stachury. Pozdrawiam\n24 listopada, 2017 o 9:46 am\nA słyszałaś jak śpiewał on, głosu co prawda nie miał 😉 ale bardzo lubię jego wersje utworów. Pozdrawiam


Najlżejszy rower świata\n2 lipca 2013 • Rowerzysta • Leave a reply\nSzeroko rozumiana technologia rowerowa idzie do przodu, dlatego też nie ma się co dziwić, że co rusz jesteśmy bombardowani newsami na temat całkowicie innowacyjnych rozwiązań i w rowerach, i w dodatkach doń. Potwierdzenie powyższych słów stanowi natomiast najlżejszy rower świata, ważący niecałe 3 kilogramy (a dokładniej 2,8), który robi prawdziwą furorę w Internecie. Skąd jednak pomysł na jego stworzenie się w ogóle wziął?\nWszystko miało swój początek w Niemczech, kiedy to niejaki Gunter Mai postanowił zbudować rower ważący mniej niż 4 kilogramy, czego rezultatem był prototyp wyżej wspomnianego, ważący 3,3 kilograma i schodzący później do 2,9 kilo oraz wreszcie do owych rekordowych 2,8 kilo. Co zaś ciekawe, ów autor przejechał nań 20 000 kilometrów, czyli więcej niż przejechać mogą niektóre rowery używane hurt, a to tylko poświadcza o jego wytrzymałości, sprawności i solidności wykonania .\nJeśli chodzi natomiast o budowę, podstawą jest oczywiście rama, która waży niecałe 650 gramów oraz widelec, który waży 185 gramów, i który został stworzony przez firmę THM, ale to nie koniec, ponieważ kolejne istotne weń elementy to koła, które razem z częściami mocującymi ważą niecałe 590 gramów, obręcze wykonane z włókna węglowego, trzydziestogramowe piasty z przodu, a także osiemdziesięcioczterogramowe piasty z tyłu.\nPodsumowując więc i biorąc pod uwagę przytoczoną wyżej kwestię wytrzymałości, jego doskonałe walory estetyczne oraz fakt, iż został on wpisany do Księgi Rekordów Guinessa, śmiało możemy powiedzieć, że mamy tu do czynienia z propozycją iście unikatową. Szkoda zatem, że tradycyjne rowery Słomczyn nie charakteryzują się takowymi parametrami, tym bardziej że nic nie zapowiada, aby model pana Guntera Maia został przeznaczony do hurtowej produkcji. Ba, zapowiada się dokładnie odwrotnie, czyli tak, iż będzie on miał jedynie wartość kolekcjonerską, będzie służył jako muzealna wystawa i będzie jedynie obiektem naszych najskrytszych kolarskich marzeń.\n« Ważne daty z historii roweru Japonia na rowerze, czyli turystyka wykraczająca poza ramy Europy »


Jak nie krzyczeć na swoje dziecko? – Szkoła Podstawowa im. Bohaterów Bukowskich w Buku\nHome Aktualności Jak nie krzyczeć na swoje dziecko?\n1. Nie musisz być idealnym rodzicem, żeby być dobrym rodzicem.\n2.Im bardziej dążysz do perfekcji tym większe ryzyko, że stracisz panowanie nad sobą.\n3.Nie utwierdzaj się w przekonaniu, że krzyczysz na dziecko, bo jesteś złym rodzicem lub masz złe dziecko. To nie pomaga pracować nad zmianą.\n4.Wychowanie dzieci jest trudne, być może to najtrudniejsze zadanie, z którym się mierzysz w życiu.\n5.Obserwuj co wyprowadza Cię z równowagi. Zmęczenie, głód, ból zęba, hałas, stresujący projekt w pracy, robienie wielu rzeczy na raz, te i wiele innych rzeczy mają wpływ na to jak reagujesz.\n6.Rozpoznaj sygnały, że jesteś zdenerwowana/y – niespokojne, nawracające myśli, zamartwianie się, fizyczne napięcie, złośliwe komentarze wypowiadane pod nosem, przewracanie oczami, obgryzanie paznokci, pośpiech i inne.\n7.Pomyśl o sposobach zadbania o siebie.\nCo Cię najbardziej obciąża?\nKogo możesz poprosić o pomoc?\nJaką małą zmianę możesz wprowadzić do swojej codzienności?\n8.Praktykuj dbanie o siebie, szczególnie jeśli dotąd tego nie robiłaś /eś. To co robisz codziennie jest ważniejsze od tego co robisz raz na jakiś czas.\n9.Jeśli to możliwe nie zajmuj się wieloma rzeczami na raz. Kiedy jest ich zbyt dużo, narasta chaos, pojawiają się myśli „nie ogarniam tego”, zwiększa się napięcie i w trudnej sytuacji z dziećmi jest wielce prawdopodobne, że zareagujesz krzykiem.\n10.Ustal, które z rzeczy do zrobienia są rzeczywiście ważne, a które mniej – określ priorytety. Co musisz zrobić, a co możesz odpuścić. Co musisz zrobić osobiście, a co możesz oddelegować – partnerowi, dzieciom, babci.\n11.Są trzy filary, które pomogą Ci zachować równowagę emocjonalną – dbanie o wystarczająco długi, dający odprężenie sen, proszenie o pomoc i bycie życzliwym dla siebie.\n12.Traktuj siebie tak jak traktowałbyś dobrą przyjaciółkę / dobrego przyjaciela, nie zadręczaj się poczuciem winy, dostrzegaj małe sukcesy.\n13.Organizuj sobie czas bez dzieci, szczególnie kiedy są małe, a ty jesteś z nimi non stop. To pozwoli Ci spojrzeć z dystansu na swoją codzienność.\n14.Kiedy czujesz, że jesteś na skraju wytrzymałości zrób sobie przerwę. Daj sobie czas, weź głęboki odech, przejdź się po pokoju, połóż dłonie na płasko na kuchennym blacie i obrysuj palce. Te wszystkie proste czynności pomogą Ci włączyć układ przywspółczulny, który koi nerwy.\n15.Pytania, które warto sobie zadać kiedy czujesz napięcie, jesteś zdenerwowana/y, czujesz, że zaraz wybuchniesz, albo właśnie się to stało :\nCo myślę? Co czuję? Co się dzieje w moim ciele? Czego potrzebuję?\nCo mnie wytrąca z równowagi? Co jeszcze dzieje się w moim życiu? Czy zbliżają się jakieś ważne wydarzenia, które mogą mnie stresować? Jak mogę się uspokoić?\nCo mogę odłożyć lub z czego mogę zrezygnować, chociaż na kilka minut?\nCzego potrzebują moje dzieci? Są zmęczone, głodne? Czy w ich życiu zaszły jakieś zmiany, fazy rozwoju?\nDo kogo mogę napisać lub zadzwonić, żeby chwilę odpocząć albo poprosić o pomoc?\n16.Kiedy mimo wszystko nakrzyczysz na swoje dziecko przyjmij odpowiedzialność za swoje zachowanie. Przeproś. Zaplanuj co dalej. Wyjaśnij co zamierzasz robić inaczej i w jaki sposób to pomoże.\n17.Twoje dziecko może nadal czuć złość i zdenerwowanie, uszanuj to i daj mu czas, żeby mogło się uspokoić.\n18.Pamiętaj, że wychowanie dzieci wszystkim sprawia trudności, bądź dla siebie tak dobry i cierpliwy, jak chciałbyś być dla swoich dzieci\nTekst powstał na podstawie książki „Jak nie krzyczeć na swoje dziecko?” Carly Naumburg


wyposażenie ogrodu w serwisie Informacje na z\nakcesoria do sauny Sauny i balie kąpieloweSuny, sauna do ogrodu oraz balie kąpielowe to artykuły, które kupuje coraz więcej osób. Nic zresztą w tym dziwnego, ponieważ to niezwykle trafione propozycje. Dlaczego? To ocz Czytaj dalej...\nDodane: 02:09 18- 01- 2020\nwyposażenie do sauny Na pewno zauważymy że jest toNa pewno każdy z nas słyszał o czymś takim jak suny. Jest to dobry sposób na to, żeby dobrze odpocząć po całym męczącym dniu i naprawdę dobrze zregen Czytaj dalej...\nDodane: 18:04 15- 01- 2020\nwyposażenie do sauny Właśnie dlatego z saun bardzo częstoWiele osób chętne i regularnie korzysta z saun. Są one dostępne przede wszystkim na obiektach sportowych, basenach a także na terenie coraz wi Czytaj dalej...\nDodane: 05:22 22- 12- 2019\nbeczka do sauny Nie da się ukryć że wNie da się ukryć, że w dzisiejszych czasach pracujemy o wiele więcej niż kiedyś. Dla wielu może to być niezauważalne, ale przez to, że zmieniły się profesje, zyskaliś Czytaj dalej...\nDodane: 03:57 22- 12- 2019\nakcesoria do sauny Wszystko przecież robimy dla swojego szczęściaWiele razy myślimy o tym, żeby jak najlepiej wykorzystać nasz ogród. Kiedy jest lato możemy spędzić na nim czas wolny rozkładając basen Czytaj dalej...\nDodane: 03:07 20- 12- 2019\nbalie drewniane Tego typu balie zazwyczaj są dosyćJeżeli komuś wydaje się, że czas w ogrodzie można spędzać jedynie wiosną lub latem, wtedy, gdy jest dobra pogoda, to niestety jest w błędzie. Niestety, a może właśnie n Czytaj dalej...\nDodane: 14:48 21- 11- 2019\nbalie drewniane producent To idealne rozwiązanie właśnie do ogrodówKażdy kto posiada ogród doskonale wie jak idealne jest to miejsce na wypoczynek podczas wiosennych i letnich dni. Jednak sam ogród to nie wszystko. Czytaj dalej...\nDodane: 19:35 06- 08- 2019


B.V. Larson, Świat Pyłu — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 6\nDo tej chwili nie miałem jeszcze okazji odpalić mojej nowej ciężkiej broni w warunkach bojowych. Kilka razy miałem w rękach rzygacz jeszcze na Świecie Stali, ale byłem wtedy nieprzeszkolonym rekrutem i używałem go na chybił trafił. Teraz wiedziałem znacznie więcej o spoczywającym na moim ramieniu miotaczu i nabrałem należytego szacunku do tej broni.\nDziała plazmowe były… dziwne. Nie wystrzeliwały litych pocisków ani ładunków wybuchowych. Instruktorzy mówili, żebym traktował je jak miotacze ognia, które wystrzeliwują krótkotrwałą, ale potężną strugę płomieni.\nZaprojektowano je tak, aby uwalniały znaczne ilości ciepła i energii w obrębie stożka rozciągającego się przed strzelcem. Można było je wyregulować do strzelania na długich albo krótkich dystansach, otrzymując wąski promień albo szerokie pokrycie. Wraz z poszerzaniem wiązki traciło się zasięg, ale za to można było razić wiele celów jednocześnie i znacznie łatwiej uzyskać trafienie.\nDecyzja o tym, jak nastawić ogień, należała do bombardiera. Dokonałem więc wyboru. Tuż przed tym, jak otwarły się drzwi, sięgnąłem ręką do góry i przekręciłem sztywny kołnierz przy wylocie, żeby otworzyć przysłonę szerzej o dwa ząbki. Przy tym ustawieniu stożek ognia miał szerokość około trzydziestu stopni.\nSargon, który przyklęknął obok mnie na jednym kolanie, rzucił mi spojrzenie pełne dezaprobaty. Zdawałem sobie sprawę, że to wbrew standardowym procedurom. Wróg miał znajdować się na przeciwnym końcu długiego, prostego korytarza prowadzącego na mostek, w związku z czym wąski promień byłby skuteczniejszy.\nNapotkawszy wzrok Sargona, trochę straciłem rezon. Byłem żółtodziobem ze swoim pierwszym działem i obydwaj mieliśmy tego świadomość. Zdawałem sobie też sprawę, że nie kwestionowałby wyboru bardziej doświadczonego strzelca. Wahałem się, czy aby nie popełniam błędu, bo on zostawił u siebie bardzo ciasną wiązkę. Miał ku temu dobre powody. Za mną była masa żołnierzy upchniętych na ciasnej przestrzeni. W razie ostrej jatki nie byłbym w stanie oddać strzału bez trafienia swoich.\nMoże i zmieniłbym zdanie pod naporem Sargonowego spojrzenia, ale nie było już na to czasu. Zdecydowany oparłem broń na barku w chwili, gdy właz rozsunął się przed nami niczym gigantyczne powieki.\nTo, co nastąpiło później, było całkowitym zaskoczeniem. Po przeciwnej stronie wrót stała gromada pokracznych olbrzymów. Ewidentnie czekali, by nas powitać. Co dziwne, nie słyszeliśmy wcześniej ani piśnięcia. Normalnie mielibyśmy na nich podgląd z pobliskich kamer – ale sprytnie rozbroili nasze systemy monitoringu. Ciekawe, czy przysłuchiwali się naszym rozwlekłym przygotowaniom, śmiejąc się w myślach z naszej głupoty.\nPierwsze, co zauważyłem, to ich rozmiary. Każdy z nich był większy od człowieka, wysoki może na trzy metry i znacznie potężniejszy. Jak dla mnie przypominali kalmary – z tuzinem macek wyrastających z górnej części ciała niczym niezwykle grube pasma włosów. Macki te były grubsze od ludzkiej nogi i rozchodziły się promieniście ze środkowego, mięsistego węzła, gdzie pewnie znajdowały się ich organy. Nie dostrzegałem u nich żadnych oczu ani niczego, co przypominałoby twarz. A jednak pośrodku tej kuli mięśni, która spinała wężowate kończyny, wypatrzyłem jakiś kształt – coś jak dziób. Nie umiałbym inaczej tego opisać. Paszcza złożona z twardej skorupy albo chrząstek. Same macki też nie były miękkie ani oślizgłe. Pokrywały je warstwy metalicznych łusek, każda rozmiarów talii kart.\nBiła od nich aura cichego drapieżnika. Obcy nie byli głupi – to było widać od razu po ich postawie i synchronizacji, z jaką skoczyli naprzód.\nNie było w nich żadnego wahania. My daliśmy się zaskoczyć, ale oni wręcz przeciwnie. Dotarło do mnie, że to było ich polowanie. Wyłączyli nasze kamery, przyczaili się pod tym włazem i czekali, aż ich zwierzyna otworzy drzwi. Pewnie zadbali o to, żeby nasz oddział musiał stawić im czoła samotnie. Teraz, kiedy w końcu odblokowaliśmy właz, wzięli się do roboty.\nRunęli na nas. Po prostu. Każdy musiał ważyć chyba z tonę, ale mimo ciężkiej budowy ich ciała poruszały się z finezją. Pędzili naprzód na mackach, wywijając nimi w niezaburzonym, falującym rytmie.\nSargon strzelił pierwszy, to mu muszę oddać. Zdjął prowadzącego stwora niemal z przystawienia – rozjarzony strumień energii przeszył wroga na wylot.\nJa odpaliłem działo sekundę później, kiedy cielska intruzów niemal wypełniły cały mój wizjer. Widziałem jedynie masę srebrzystych macek, które migotały z chrzęstem w świetle mojego skafandra.\nKiedy błysnął strumień plazmy, odblask z ich łusek aż mnie oślepił.\nZdążyłem jeszcze zobaczyć, że dwoje obcych zatoczyło się w tył wśród kłębów dymu. Reszta napierała bez litości. Fala ciał przetoczyła się po mnie, rzucając mnie na opancerzone plecy.\nGdy tylko odzyskałem wzrok, stratowały mnie obce cielska. Sargon też już leżał. Jedną z wad naszych dział była niska szybkostrzelność. Nie można było zarzucić wroga nieustannymi salwami – działa musiały się schłodzić i przeładować po każdym strzale.\nMój mózg próbował ogarnąć chaos, który obezwładniał moje zmysły. Z gonitwy myśli wykrystalizowała się jedna – że zaraz umrę. Dotarło też do mnie, że skoro nie mamy łączności z centralą, mogło to oznaczać wycieczkę na permy, permanentną śmierć.\nSpróbowałem wymusić na sobie skupienie. Nie mogłem wstać, bo nade mną wciąż płynęła rzeka ciał. Masywne kończyny uderzały z miażdżącą siłą w mój napierśnik. Gdybym miał na sobie lekki pancerz, już byłoby po mnie.\nWtem jeden z obcych padł. Otoczyła go grupa strzelających żołnierzy. Gęsta, ciemna ciecz przypominająca stary olej silnikowy wyciekła z dymiących otworów w łuskach. Z trafionej przeze mnie dwójki też się kurzyło. Stwory nie był martwe, ale miotały się bezwładnie. Poczułem ulgę, widząc, że nie zmarnowałem mojego jedynego strzału.\nOddział był w rozsypce, próbując odeprzeć szarżujących obcych. Widziałem, jak jeden ze stworów uniósł dwóch naszych pod sufit i trzasnął nimi jeden o drugiego jak szmacianymi lalkami. Monstrum zdawało się wiedzieć, że przyłbice to słaby punkt naszych pancerzy, bo grzmotnęło głowami legionistów ze straszliwym impetem. Hełmy rozpadły się na pół. Krew eksplodowała, rosząc wszystko czerwonym deszczem wymieszanym z migoczącymi drobinami plastiku. Siła uderzenia zmiażdżyła czaszki obu nieszczęśników.\nGdzieś pośród tego koszmaru dał się słyszeć głos Gravesa, który w kółko wrzeszczał te same słowa. W końcu dotarło do mnie, jak brzmiała komenda. Do innych także.\nKażdy żołnierz ciężkiej piechoty miał na wyposażeniu karabinek laserowy, naszą standardową broń na dalekie dystanse. Jednak na wypadek gdyby zrobiło się ciasno i paskudnie, mieliśmy w zanadrzu uzbrojenie zapasowe: wiązki energetyczne, które wyrastały z ramion pancerzy niczym klinga noża.\nUżycie ostrzy siłowych na pokładzie statku kosmicznego rzadko kiedy było dobrym pomysłem. Mogły przeciąć metalowy kadłub statku równie łatwo co ciało wroga. Ale Graves dał nam rozkaz, więc włączyłem ostrza i skierowałem je ku górze, w stronę wijącej się masy ciał.\nTylko jedno z dwóch moich ostrzy działało poprawnie. Drugie zamrugało do mnie pomarańczową lampką awarii, na co przekląłem każdego technika w jednostce. Użyłem jedynej pozostałej mi broni, by odciąć pobliską mackę. Zajęło to znacznie dłużej, niż się spodziewałem – piłowałem zawzięcie młócącą kończynę, a wizjer zalewała mi oleista maź i oślepiające strugi iskier.\nWszędzie wokół zapaliły się ostrza, tnąc i błyskając płomieniem. Ale wróg nie zamierzał kłaść się pokotem. Kończyny napastników były grubsze od mojego uda, a metaliczna pokrywa z łusek stawiała opór naszej broni. Odcięcie macki od korpusu obcego zajmowało całe dwie sekundy, podczas których stwór miotał się na wszystkie strony, miażdżąc wszystko, co stanęło mu na drodze. Czułem mimowolny podziw, bo wiedziałem, że ludzkie ciało nigdy by tak długo nie wytrzymało pod naporem siłowych ostrzy.\nKoniec końców potyczka była nasza. Graves nalegał, żebyśmy wzięli jeńca, ale było to niewykonalne. Stworzenia nie wykazały nawet cienia chęci, by się poddać lub wycofać z walki. Atakowały do ostatniej chwili, póki ostatecznie nie poszatkowaliśmy ich na kawałki.\nWidziałem, jak ostatni z nich pada, wciąż zaciskając dziobopodobną paszczę na stopie żołnierza. Mężczyzna wrzeszczał z wściekłości i bólu. Piłował centralny korpus stwora, ale dziób nie zamierzał puścić. Zaciskał się na jego metalowym bucie ze zgrzytem, gryzł go, krzesząc iskry. W końcu wspięliśmy się na rozedrganą masę i dźgaliśmy ją ostrzami tak długo, aż przestała się szamotać.\nBut legionisty był mocno pokiereszowany, a on sam twierdził, że zmiażdżyło mu stopę. Jeden z biosów podał mu środek na uspokojenie i wbił znaczące spojrzenie w Gravesa, który zdołał podnieść się już na nogi.\nDowódca przyjrzał się sprasowanej stopie żołnierza i skinął przyzwalająco głową.\n– Szlag – wysyczał mężczyzna.\nRazem z Carlosem przyglądaliśmy się z zaciśniętymi zębami, jak biospecjalistka aktywuje swoim stukiem systemy samozachowawcze jego kombinezonu. Nacisnęła przycisk, potwierdziła komendę dwa razy, po czym rozległ się trzask i chrupnięcie. Kombinezon amputował rannemu stopę. Po tym dało się słyszeć ciche skwierczenie, gdy układ wypalał ranę.\n– Paskudnie – rzucił Carlos. – Ale lepiej, niż wylądować na permach.\nPowiedziałem mu, żeby stulił pysk. O dziwo, podziałało.\nZabraliśmy się za liczenie rannych i poległych. Straciliśmy osiemnastu ludzi i zabiliśmy siedmiu obcych. Nie podobały mi się te proporcje. Nie mieliśmy pojęcia, ilu jeszcze czaiło się na pokładzie.\n– Weteranie, musimy ściągnąć posiłki – powiedziałem do Harrisa.\nSpojrzał na mnie z sarkastycznym niedowierzaniem. Gdy odpowiedział przez komunikator, słyszałem, że trochę dyszy.\n– Noż kurwa, naprawdę? Tak uważasz? A ja myślałem, że sam je wszystkie pozabijam.\nGraves podniósł moje działo.\n– Specjalisto, miejsce tej broni jest w twoich rękach – upomniał mnie surowo.\nPieczołowicie zbadał miotacz. Zauważyłem, że nie zwracał uwagi na otaczających go rannych. Bardziej interesował go stan tej tuby niż czyjekolwiek zdrowie.\n– To jeden z zaledwie dwóch czynnych ciężkich miotaczy – powiedział, wręczając mi tubus. – Ma być sprawny. Jest wart więcej niż każdy z nas.\n– Dlaczego tak pan sądzi, sir? – spytałem.\nWeteran Harris wziął się pod boki i spiorunował mnie wzrokiem, ale centurion przyjął to pytanie w miarę dobrze.\n– Wiem, że nie widziałeś za wiele z tej walki, bo przez większą jej część odpoczywałeś sobie na plecach, ale na jakimkolwiek dystansie te tuby stanowią nasze jedyne skuteczne uzbrojenie. Sargon zdjął jednego z nich, ty unieszkodliwiłeś dwóch kolejnych. Pozostała czwórka obcych dostała się blisko i zadała nam duże straty. Lepiej się ich pozbyć z odległości, zgodzisz się?\nPrzytaknąłem, uznając jego argumenty. Obejrzałem tubus i uruchomiłem serię testów diagnostycznych na moim stuku.\n– Jest trochę poobijany, ale będzie strzelał – powiedziałem.\nGraves pokiwał głową i zamachał do wszystkich, by zwrócić ich uwagę. Podoficerom kazał stanąć wokół jednego z trucheł. Chodziło mu o pierwszego z zabitych obcych, tego, w którym Sargon wypalił wielką dziurę. Centurion zwrócił się do Natashy, która była jedynym technikiem w naszej grupie:\n– Powiedz mi, z czym mamy tutaj do czynienia. Ta zewnętrza powłoka jest organiczna czy nie?\nNatasha przykuśtykała bliżej i zagłębiła dłonie w obcych tkankach, które zadrżały lekko pod jej dotykiem.\nWydawała się tym zupełnie niewzruszona. Przypomniało mi się, że interesowały ją biologiczne osobliwości. Teraz także wydawała się zafascynowana tym, co widzi.\n– Nie – oznajmiła. – Powiedziałabym, że to polimer: coś jakby gruby wąż z tworzywa, który osłania ich prawdziwe kończyny. Widzicie te warstwy? Materiał przylega ściśle, ale jestem pewna, że to kombinezon.\nPrzyglądałem się jej z podziwem. Grzebała w dymiącym truchle obcego jak prawdziwy zawodowiec.\n– Tak podejrzewałem – mruknął Graves. – A co z tymi łuskami?\n– Warstwa ochronna – wyjaśniła Natasha. – Zdaje się, że coś na wzór lekkiej zbroi. Może to obcy odpowiednik skafandrów kosmicznych. Wygląda jednak na to, że materiał nie jest inteligentny. Nie widzę żadnych oznak, żeby próbował się zasklepić. Ani niczego, co przypominałoby system automatycznego leczenia. To prosty, ochronny skafander kosmiczny.\nGraves wyprostował się i oparł dłonie na biodrach.\n– Żadnej broni. Żadnej technologii Galaktycznych. Biorę to za dobrą monetę. Wcale nie są tacy zaawansowani.\n– Przepraszam, sir – powiedziałem – ale zdołali przebić się przez bańkę czasoprzestrzenną i zaatakować znajdujący się wewnątrz statek.\nGraves pokręcił głową.\n– Nic takiego. Napadli na nas, kiedy wyszliśmy z nadświetlnej.\nMusiałem wyglądać na zupełnie skołowanego, bo prychnął na widok mojej miny.\n– Są cwani, ale to żadni geniusze. Wyszliśmy z nadświetlnej, kiedy Skrullowie wykryli nieoznaczone pole odłamków na trasie przelotu. Pamiętajcie, że statek z napędem nadświetlnym wciąż jest podatny na miny i podobne przeszkody. Wyłączyliśmy go, żeby wprowadzić korektę kursu. Wtedy nastąpił atak.\n– Żadnych min, sir?\n– Nic. Tylko zasadzka.\n– Zmyłka. Zrobili nas jak przydrożni bandyci.\n– Dokładnie – odparł Graves. – Są bystrzy, silni i cwani, ale ich środki są niezbyt wyszukane.\nByłem gotów zgodzić się z tą oceną, ale Carlos był innego zdania.\n– Sir? – zaprotestował. – Skąd się tu wzięli? Skąd wiedzieli, gdzie i kiedy dokładnie zjawi się nasz statek?\n– Nie jesteśmy tu pierwsi. Znajdujemy się na znanym szlaku handlowym. Statki Galaktycznych już przelatywały przez ten system. Obserwowali go, ale chyba z innych powodów, niż wcześniej zakładaliśmy. W każdym razie ci obcy musieli wiedzieć, że tu trafimy, i zaczaili się na nas.\nJego wyjaśnienia rodziły tyle samo pytań, co odpowiedzi, ale postanowiłem siedzieć cicho. Czy nasi napastnicy czyhali na każdy statek, który trafiał do ich systemu? Byłoby to kozackie zagranie. Otrzymali imperialne ultimatum: dołączcie i pokłońcie się – albo umierajcie. Może nie potraktowali go poważnie.\n– Ale… sir? – spytałem. – Co z tutejszymi osadnikami i naszą misją? Skąd się tu wzięli ci obcy? Jak oni się w to wpisują?\n– To, co chcę od was słyszeć, to mniej pytań, a więcej odpowiedzi. Na razie skupmy się na odzyskaniu naszego statku. Całokształt ogarniemy później… jeśli będzie jakieś później.\nPowinienem był przewidzieć, co będzie dalej, ale i tak jakoś mnie to zaskoczyło.\n– Ruszamy tym korytarzem na mostek – oświadczył weteran Harris. – Sargon, McGill, idziecie na szpicy.\nChwilę później maszerowałem już rurowatym przejściem ku zalegającej w dali ciemności. Na moim barku spoczywał miotacz, a po moich plecach spływały krople zimnego potu. Przy każdym kroku spodziewałem się, że ze ścian wyskoczą na mnie olbrzymie stwory.\nDotarliśmy do kolejnej grodzi bez żadnych przeszkód. Poczułem ulgę, ale do końca potyczki było jeszcze daleko.\nGdy inni żołnierze mnie otoczyli i zaczęli otwierać kolejny właz, skierowałem swój tubus na sam jego środek. Cała ta scenka wyglądała zbyt znajomo. Trudno było nie myśleć, że pakujemy się w kolejną zasadzkę. Jeśli obcy nie mieli broni strzeleckiej, sprytnym posunięciem byłoby atakowanie nas wtedy, gdy jesteśmy wszyscy ściśnięci przy grodziach.\nWeteran Harris podszedł bliżej, kiedy reszta szamotała się z włazem. Mieli jakieś kłopoty.\n– Zaraz otworzą – rzucił. – Wciąż masz ustawiony szeroki strumień?\n– Nic nie zmieniałem, weteranie.\n– Myślę, że to był dobry wybór. Nie mówię, że Sargon popełnił błąd, ale jeśli kryją się po drugiej stronie tego włazu, znowu będziesz mógł im zamieść po ryjach.\nSargon przyklęknął obok mnie, wpatrując się w zamknięte wrota w zawziętym skupieniu.\n– Wet ma rację – przyznał. – Trochę się martwiłem, ale rozegrałeś tę ostatnią potyczkę jak zawodowiec. Chyba jest już z ciebie prawdziwy bombardier.\n– Po prostu robię swoje – odparłem.\nSzczerzyłem się do wnętrza hełmu, uradowany pochwałą. Wiedziałem, że będę musiał wycisnąć z niej, co się da. W Legionie Varus przychylne słowo to prawdziwa rzadkość.\nSterczeliśmy tak kolejną minutę, ale właz wciąż był zamknięty na głucho. Graves zaczął się irytować.\n– Ani drgnie, sir – oznajmił Carlos. – Techniczni już nad tym pracują, ale zawiasy się zakleszczyły czy coś takiego.\n– No i? Wyważcie je.\nDo rozmowy włączyła się Natasha. Stanęła obok mnie i Sargona, który razem ze mną wlepiał oczy we właz w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak zasadzki. Gdyby przyszło co do czego, każdy, kto znalazł się między naszymi ciężkimi tubami a tamtą grodzią, byłby w naprawdę marnym położeniu.\n– Nie ma takiej możliwości, centurionie – wyjaśniła Natasha. – To technologia Skrullów i nie mamy kodów, żeby ominąć blokady ani nie możemy odstrzelić zawiasów. Jeśli właz nie zadziała, będzie trzeba pójść naokoło.\n– Możemy go wypalić – rzucił Graves niecierpliwie.\n– To zły pomysł. Te grodzie zabezpieczają mostek. Skoro nie chcą się otworzyć, pewnie jest ku temu dobry powód.\nGraves utkwił w niej badawcze spojrzenie.\n– Sugerujesz, że po drugiej stronie jest pożar?\n– Albo otwarta próżnia.\nGraves zastanawiał się przez chwilę.\n– Mam to gdzieś – stwierdził w końcu. – Przebijamy się.\n– Sir, najpierw musimy wiedzieć, z czym mamy do czynienia – zaoponowała Natasha.\n– No to się dowiedz. Sargon, wypal mi tu dziurę w tych wrotach, dobra? Skup ogień na dolnej połowie.\n– Odsunąć się! – zawołał Sargon bez wahania.\nLudzie rozbiegli się na boki – wszyscy poza Natashą.\n– Mam lepszy pomysł – stwierdziła.\n– Słuchamy – odparł spokojnie Graves.\n– Proszę pozwolić mi wpuścić tam brzęczyk.\nBrzęczykiem nazywaliśmy maleńkiego drona szperacza. Techniczni nosili je w swoich plecakach, razem z innymi gadżetami.\nGraves machnął na Sargona, żeby się wstrzymał.\n– Jak zamierzasz wpuścić go za właz? – spytał Natashę.\nNatasha wyciągnęła brzęczyk, który był nie większy od jej kciuka. Z wyglądu przypominał karalucha o żółtawej, metalicznej barwie, trochę jakby odlano go z cyny.\nPodeszła do panelu sterującego włazem, z którym walczyła wcześniej, i otworzyła go.\n– Są tutaj przewody, które prowadzą na drugą stronę. Ustawię go w tryb zwiadu i wypuszczę, za pańską zgodą, sir.\nObudzony brzęczyk wypełzł z jej otwartej dłoni i wsunął się do panelu. Po chwili zniknął, a Natasha uszczelniła panel i spojrzała na stuka. Chciałem się przyjrzeć, ale trwałem na pozycji z bronią wymierzoną we właz.\n– Puszczę sygnał na nasze odbiorniki – powiedziała.\nChwilę później na moim ramieniu pojawił się migoczący, zniekształcony obraz. Przełączyłem go na dolny ekran wewnętrzny hełmu, żebym mógł oglądać i jednocześnie pilnować włazu.\nBrzęczyk gramolił się w ciemne, ciasne zakamarki. Wszystko, co widział, było bardzo małe, ale z jego punktu widzenia zwykłe śruby wyglądały niczym kolumny.\nW końcu dotarł na drugą stronę. Ciemny korytarz wyglądał na opuszczony. Zobaczyłem, że dron rozłożył cztery miniaturowe skrzydła. Zamachał nimi i zabuczał – ale nie mógł wzbić się do lotu.\nNatasha odwróciła się do nas.\n– Próżnia – powiedziała. – Nie może latać, bo nie ma tam powietrza.\n– No to tyle – stwierdził centurion. – Zablokowałaś za nami pierwszy właz, zgadza się?\n– Przygotować się – zawołał do pozostałych.\nPotem spojrzał na mnie i Sargona.\n– Wysadzić właz.\nPrzebicie się przez stalowe wrota zajęło nam mniej niż minutę. Kiedy w końcu ustąpiły, przeszyło nas świdrujące, wściekłe wycie. Powietrze było gwałtownie wysysane przez dziurę wypaloną pośrodku dolnej płyty.\nTrzeba było poszerzyć otwór. Trochę to trwało, ale razem z Sargonem nie przerywaliśmy ognia. Przestawiliśmy broń na niższą moc i tryb pulsacyjny. Nie sprawdzało się to w walce, kiedy chciałeś szybko powalić cel morderczym uderzeniem plazmy, ale w przypadku nieruchomych obiektów było jak znalazł. Każda wiązka paliła się przez kilka sekund, po czym musieliśmy przeładować miotacze i zaczekać, aż się schłodzą przed oddaniem kolejnej salwy.\nWszyscy mieli założone hełmy. Właz za naszymi plecami był szczelnie zamknięty, ale mimo to w długim korytarzu było do opróżnienia sporo powietrza.\nKiedy zajmowałem się powiększaniem otworu, moje myśli krążyły wokół tego, co zastaniemy po drugiej stronie. Wiedziałem, że nie będzie tam żadnej atmosfery. Ten wyciek nie brzmiał jak lekkie syczenie, które słychać, gdy dwie komory wyrównują ciśnienie. Nie, tu mieliśmy do czynienia z pełnym wydmuchem gazu, który następuje tylko wtedy, gdy za wyłomem znajduje się próżnia – otwarta przestrzeń kosmiczna.\nCokolwiek tam znajdziemy, miałem już pewność, że nie będą to żywi Skrullowie. Nie mieli szans, żeby przeżyć taki atak na mostek.\nPrzerwaliśmy ogień, gdy przed nami jarzyła się już dziura wielkości studzienki. Na początek miało się przez nią przecisnąć dwoje żołnierzy.\nCzekaliśmy około minuty, obserwując, jak w magnetycznych butach z trudem gramolą się przez poczerniały otwór. W końcu wyszli w lodowatą ciemność kryjącej się za włazem sali. Nadawali obraz ze swoich skafandrów – tak samo jak brzęczyk.\nJednym z wybrańców była Kivi i to ona referowała, co widzi.\n– Zerowa grawitacja – powiedziała. – Brak atmosfery. Pomieszczenie jest opuszczone, sir.\n– Zróbcie szybki obchód – rozkazał Graves – a potem otwórzcie właz od środka.\nObejrzałem się na niego, nie pojmując, dlaczego nie kazał im odblokować przejścia od razu. Ciśnienie już się wyrównało, więc nie groził nam żaden wybuch. Przy otwartym włazie moglibyśmy pomóc obydwu zwiadowcom, jakby coś poszło bardzo nie tak…\n– No tak – mruknąłem pod nosem.\nCenturion Graves nie chciał zostawiać drzwi otwartych na oścież na wypadek kłopotów. Ciężcy piechurzy po niewłaściwej stronie włazu byli co prawda zdani na siebie, ale za to my mieliśmy więcej możliwości reakcji.\nW tej chwili chyba po raz pierwszy naprawdę się ucieszyłem, że jestem specjalistą z cennym sprzętem – i wiedzą, jak go użyć. Ci, których łatwiej było zastąpić, zwiedzali teraz mroczne zakamarki.\nNerwowo śledziliśmy poczynania zwiadu. Kivi nie traciła zimnej krwi, choć w jej głosie słychać było napięcie. Bardzo okrzepła od czasu naszej pierwszej misji.\n– Sprawdzam korytarze. Centurionie, chyba odcięto główne zasilanie. Wygląda na to, że ten moduł działa na bateriach awaryjnych.\nGraves milczał. Z uwagą wpatrywał się w transmisję. Większość z nas robiła to samo – poza Sargonem, który zajął pozycję z boku wypalonej dziury. Jego broń spoczywała na ramieniu w pełnej gotowości. Sposób, w jaki wpatrywał się w dziurę, przypominał mi polującego kota. Uznałem, że najrozsądniej będzie dołączyć do niego.\nGraves posłał nam krótkie spojrzenie. Nic nie powiedział, ale pokiwał głową z aprobatą. Była to miła odmiana.\nKivi przeszukała najbliższą okolicę wokół włazu, po czym otworzyła wrota. Wszyscy odruchowo się spięliśmy. Po tym, jak rzuciło się na nas z dziesięć ton pancernych kalmarów, byliśmy dosyć nerwowi.\nRuszyliśmy do wnętrza. W miarę naszych postępów rozglądałem się trochę na boki. Znajdowaliśmy się w kwaterach mieszkalnych załogi – przynajmniej tak mi się wydawało. Przestrzeń wypełniały ciała martwych Skrullów. Znajdowaliśmy się w stanie nieważkości, więc zwłoki unosiły się upiornie wokół nas.\nSkrullowie to dziwaczna rasa. Nie byli zbyt okazali, mieli może z metr wzrostu i pomarszczone twarze o niewyraźnie humanoidalnych rysach, a ich korpus pokrywała twarda skorupa. Z tego pancerza wyrastało kilka cienkich kończyn. Niepokojąco przypominały ramiona martwych dzieci dryfujące w zamarzniętej mgiełce własnej krwi.\n– Jak nazywają te cudaczne małpy z Madagaskaru? – spytał mnie Carlos.\n– No. Ci tutaj tak właśnie wyglądają. Wielkie, żółte oczy.\n– Ja myślałem bardziej o żółwiach z długimi, chudymi łapkami i człekokształtnymi gębami.\n– Jasne, to też pasuje.\nNie widywaliśmy Skrullów zbyt często, chociaż spędziliśmy z nimi ponad rok w kosmosie. Uderzyła mnie myśl, jak łatwo można było mieszkać tuż obok przedstawicieli innego gatunku i tak naprawdę nic o nich nie wiedzieć, bo każda grupa trzymała się ze swoimi. Teraz wydali mi się bardziej bliscy. Pokojowe, pracowite istoty, które wycięto w pień jak zwierzęta.\n– Wiesz co, teraz to mnie już trochę ruszyło – rzuciłem, gdy brnęliśmy naprzód wąskimi przejściami w stronę głównego korytarza, prowadzącego do sterowni.\nMówiąc to, musiałem odgarnąć sprzed twarzy rude nitki zmrożonej krwi. Krwawa rosa tworzyła coś na wzór kruchej pajęczej sieci, która pękała pod najlżejszym dotykiem.\n– Czemu? – spytał Carlos.\n– Nie wiem, jakoś tak. Nikomu nie robili krzywdy. I krew też mają czerwoną, tak jak my. Nie wiedziałem.\nCarlos zaśmiał się w głos.\n– Ale z ciebie mazgaj, McGill. A dlaczego mielibyśmy nie kochać tych wężorękich maszynek do zabijania? Prawda, nie są zbyt miłe… ale my też nie. Pamiętaj, to Galaktyczni najechali ich system i zaczęli się tu rządzić. Musisz przyznać, że te wielgachne kalmarostwory mają jaja. Stawiają większy opór niż my kiedyś.\nPokiwałem głową z namysłem. W życiu bym nie przypuszczał, że Carlos będzie miał coś głębokiego do powiedzenia na jakikolwiek temat, ale tym razem mu się udało.\n– Coś w tym jest – przyznałem niechętnie.\n– Dość już paplania tam na przedzie – burknął weteran Harris, przeciskając się bliżej nas. – Ortiz, skończ rozpraszać specjalistę. Jego działo i on sam muszą być w gotowości, jeśli chcesz dalej oddychać.\n– Czy byłoby lepiej, gdybym walnął samobója tu, gdzie stoję, weteranie? – spytał Carlos usłużnie.\n– Byłbym bardzo, ale to bardzo szczęśliwy – odparł Harris i wierzyłem mu z całego serca. – Ale nie, potrzebne nam jest nawet twoje marne dupsko. Po prostu zawrzyj gębę.\nPonieważ Skrullowie byli mniejsi od ludzi, a my dodatkowo nosiliśmy ciężkie pancerze, trasa szła nam jak po grudzie. Zastanawiałem się, jak to było z naszymi przeciwnikami. W porównaniu do nas byli ogromni. Jak zdołali manewrować w tych tunelach?\n– Kontakt! – zawołał głos z pierwszej linii.\nByłem dość pewien, że należał do Kivi. Rzuciłem się naprzód, ale Sargon przywołał mnie na kanale prywatnym.\n– Najpierw niech zajmą się tym regularni – doradził. – Nie wyrywasz się, jak masz jedyną dobrą broń.\nZatrzymałem się, ale nie było to łatwe. Było to całkowicie wbrew mojej naturze. Chciałem pomóc Kivi… ale jednocześnie zdawałem sobie sprawę, że Sargon ma rację. On sam nie zawsze trzymał się na tyłach, ale ta misja miała zbyt duże znaczenie. Po prostu nie wiedzieliśmy, z czym mamy do czynienia. Co gorsza, jakbym w tym momencie zginął, nawet nie miałem pewności, czy mnie kiedykolwiek wskrzeszą. Reszta legionu była wciąż nieuchwytna – a wraz z nią wskrzeszarki.\nUsunąłem się na bok do pobliskiej wnęki, żeby przepuścić kilku ciężkozbrojnych. Wyglądali tak, jakby próbowali wspinać się po drabinie pod wodą. W warunkach zerowej grawitacji właściwie każdy porusza się tak, jakby pływał, przeciągając swój ciężar od jednego uchwytu do drugiego i odbijając się nogami od każdej dogodnej powierzchni. Nie dało się zwyczajnie iść ani czołgać, bo brakowało ciążenia, które by cię dociskało i zapewniało niezbędny kontakt z podłożem.\nCarlos był jednym z żołnierzy, którzy popędzili naprzód na rozkaz Gravesa i Harrisa. Przechodząc obok, zagrał mi na nosie – mniej więcej. Wizjer trochę ograniczał jego możliwości.\nGdy tylko ruszyłem w jego ślady, poczułem, że mój oddech przyspiesza z każdym krokiem. Byłem czwarty w szeregu, gdy wyszliśmy na większą, bardziej otwartą przestrzeń.\n– Kontakt! – Głos Kivi przeciął ciszę, ostrzegając przed wrogiem.\nAle kiedy wyłoniłem się z dziupli, która wieńczyła karłowaty korytarz, nie zobaczyłem żadnych kałamarnic.\n– Gdzie one są? – spytałem.\n– Na naszej drugiej – syknęła. – Patrz.\nKivi przywarła do tylnej ściany. Widziałem, że wpatruje się i mierzy z broni w jakiś otwór. Zajęło mi chwilę, zanim zrozumiałem, na co patrzę. W kadłubie statku ziała olbrzymia wyrwa. Znajdowała się na szczycie kopuły pokładu obserwacyjnego przy mostku. Dziura miała około pięciu metrów długości i ze dwa szerokości. Robiła piorunujące wrażenie.\n– Nie widzę żadnych kalmarów – szepnąłem przez radio, mierząc z tuby prosto w wyłom. Wokół niego wirowały odłamki ciemnego metalu, zza których sączyło się światło gwiazd.\n– Ja widziałam – wydyszała ciężko do mikrofonu. – Zauważyłam cień, przemknął jak błyskawica. Coś przeskoczyło nad tą wyrwą.\nRazem z Sargonem oparliśmy plecy o pokład i wymierzyliśmy broń w górę. Gdyby coś się na nas rzuciło, mielibyśmy czas na jeden dobry strzał – i tyle.\n– Sargon, zgłoś się – usłyszałem głos Harrisa. – Wchodzimy czy nie?\n– Twoja decyzja, weteranie – odparł. – Wykryliśmy wroga. Na kadłubie może pełzać tylko jeden, a może ich być i milion.\nHarris zaklął szpetnie i przerzucił temat do oficerów na tyłach. Zdecydowali się podciągnąć resztę żołnierzy naprzód, najwyraźniej równie zachwyceni swoim położeniem w tunelu co ja chwilę temu. Kilku naszych ludzi weszło na mostek.\nMoże wróg na to właśnie czekał. Tego już się nie dowiem. W każdym razie kiedy do pomieszczenia zaczęli przeciskać się kolejni piechurzy, kałamarnice wykonały swój ruch.\nW kosmosie ludzie są dosyć nieporadni. Jesteśmy przyzwyczajeni do grawitacji i nie funkcjonujemy dobrze bez niej. Co gorsza, żeby zachować sprawność, potrzebujemy powietrza do oddychania i uciążliwej regulacji temperatury. Chociaż walka na Świecie Stali wydawała mi się koszmarem, była to pestka w porównaniu do warunków otwartej próżni.\nNasi przeciwnicy najwyraźniej nie mieli takich problemów i ograniczeń. Liczne macki zapewniały im swobodny chwyt, czy to na ścianach, czy to w innych punktach zaczepienia, przez co napastnikom łatwo było się odbić i nabrać rozpędu. Co więcej, w przestrzeni kosmicznej zdawali się czuć jak ryba w wodzie. Pływali w niej z równą lekkością. Skojarzenie nasunęło mi się od razu, gdy zaczęli dosłownie przelewać się zza krawędzi wyłomu i nurkować ku nam z zabójczą prędkością.\nDotarło wtedy do mnie, że te istoty – przynajmniej częściowo – żyły pod wodą. Już przy pierwszym ataku zwróciła moją uwagę ich niebywała zwinność, ale w stanie nieważkości poruszały się z jeszcze większą precyzją.


Historia, która łączy twórczość Dehnela i Koehlera - Trójka - polskieradio.pl\nHistoria, która łączy twórczość Dehnela i Koehlera\nOstatnia aktualizacja: 29.04.2017 16:30\nW "Trójkowym chuliganie literackim" rozmawialiśmy z Jackiem Dehnelem o jego "Życiu Lali" oraz z Krzysztofem Koehlerem o książce "Rzeczpospolita. Obywatelskość. Wolność".\nHistoria, która łączy twórczość Dehnela i Koehlera (Trójkowy chuligan literacki/Trójka)\nFragment okładki pierwszego wydania "Lali" Jacka DehnelaFoto: materiały prasowe\n- Jest coś, co obu autorów łączy - mówi Mateusz Matyszkowicz - obaj poszukują źródeł tożsamości w przeszłości. Krzysztof Koehler wybrał się w podróż do XVI wieku i tam odnalazł źródło swojego "ja". W książce "Rzeczpospolita. Obywatelskość. Wolność" polityczność badanego piśmiennictwa rozumiana jest szerzej niż rozumiemy to słowo dziś, sięga filozofii oraz teologii. Spotykamy tu nie tylko dzieła Zaborowskiego, Modrzewskiego, Orzechowskiego, Kochanowskiego, Goślickiego, Wolana, Górnickiego, Skargi i Warszewickiego, ale też ważne teksty autorów do dziś pozostających anonimowymi.\nJacek Dehnel odbył podróż nieco krótszą - do lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. Wielki wpływ na jego twórczość miała babcia, znawczyni literatury, która choć sama nie napisała planowanej przez siebie powieści, to jednak tworzyła słuchowiska radiowe, opowiadania, oceniała twórczość młodego Jacka, a następnie stała się bohaterką jego książek.\nCo obydwaj goście Mateusza Matyszkowicza odkryli w zgłębianej przez siebie przeszłości? Jak wpłynęło to na ich twórczość? Zapraszamy do wysłuchania dołączonego nagrania audycji.\nGość: Jacek Dehnel (pisarz), prof. Krzysztof Koehler (historyk literatury)\nZobacz więcej na temat: Mateusz Matyszkowicz Jacek Dehnel Trójka literatura KULTURA\nOstatnia aktualizacja: 31.03.2017 12:50\n- Są tu historie wielkich bankructw, ale też i zbijania wielkich fortun - mówi o książce "Fabrykanci. Burzliwe dzieje łódzkich bogaczy" Mateusz Matyszkowicz.\nFragment okładki książki pt. "Fabrykanci. Burzliwe dzieje łódzkich bogaczy"Foto: mat. promocyjne\n02'54 Burzliwe dzieje łódzkich fabrykantów (Czarnoksiążnik/Trójka)\n"Fabrykanci. Burzliwe dzieje łódzkich bogaczy" to pierwsza w Polsce panorama łódzkich rodzin fabrykanckich. W książce odnajdziemy wszystkie nacje, wyznania i społeczności. Historie rodów oparte są na dokumentach i na relacjach potomków założycieli fabryk - nie tylko włókienniczych.\nZakłady dawały właścicielom bogactwo, a rzeszom ludzi pracę. Fabrykanci spadali czasem z bardzo wysokiego pułapu finansowego na samo dno. Czasami wspinali się z głębokiego dna na wyżyny społeczne i finansowe.\nW książce znajdziemy opis wielkich łódzkich dynastii - Poznańskich, Heinzlów, Grohmanów, Urbanowskich i Gehligów. Kto i na czym zbijał fortuny oraz co się stało ze znanymi łódzkimi rodzinami w czasie wojny i po jej zakończeniu? Co dziś robią potomkowie bohaterów? Ilu z nich przeżyło wojenną zawieruchę, co się stało z pałacami, co ocalało z ich dziedzictwa?\nMateusz Matyszkowicz opowiada w audycji m.in. czyja postać go najbardziej zafascynowała, gdy czytał książkę.\nZobacz więcej na temat: Trójka Mateusz Matyszkowicz KULTURA KSIĄŻKA literatura Łódź\nOstatnia aktualizacja: 15.04.2017 17:57\n- Miałem ambicję, aby wypełnić wyobraźnię czytelnika faktami o tamtym okresie - mówi w Trójce prof. Wojciech Roszkowski, autor książki "Świat Chrystusa".\nFragment obrazu El Greco "Chrystus niosący krzyż"Foto: Wikipedia/domena publiczna\n49'52 Jak wyglądał świat w czasach Chrystusa? (Trójkowy chuligan literacki)\nW swojej najnowszej publikacji znany historyk podjął próbę opisania wydarzeń dziejących się w świecie od 7 r. p.n.e. do 30 r. n.e., a więc w okresie, w którym według większości historyków żył Jezus Chrystus.\nKsiążka przedstawia rok po roku wydarzenia w Imperium Rzymskim, ale także innych ówczesnych państwach i krainach: Egipcie, Armenii, królestwie partyjskim, Germanii, Irlandii, Indiach, Chinach… Autor pisze o wydarzeniach politycznych i społecznych, religii i kulturze, nauce i technice, ludziach i przyrodzie, a nawet o pogodzie i krajobrazie. W książce znajdziemy również relacje z olimpiad, świąt i uroczystości religijnych, a także innych "imprez masowych" - przedstawień teatralnych, wyścigów w cyrku, igrzysk gladiatorskich.\nSzczególną uwagę zwraca na wydarzenia w Palestynie. Praca prof. Wojciecha Roszkowskiego opiera się w dużej mierze na przekazach ewangelicznych i prezentuje całą współczesną wiedzę na temat dziejów życia Jezusa.\nDlaczego gość Trójki zdecydował się napisać taką książkę? Kiedy powstały jej pierwsze fragmenty? Skąd wzięła się fascynacja odległymi dziejami? Dlaczego - zdaniem profesora - ewangelie są dużym wyzwaniem dla współczesnych Polaków? Zapraszamy do wysłuchania dołączonego nagrania audycji.\nZobacz więcej na temat: Trójka Jezus Chrystus HISTORIA Wojciech Roszkowski Mateusz Matyszkowicz KSIĄŻKA


Firma w chmurze, 10 kwietnia\nZwiększająca się różnorodność narzędzi komunikacyjnych sprawia, że obecnie, jeśli chcemy porozumieć się z drugą osobą, bardzo istotny jest wybór kanału komunikacyjnego, czyli metody przekazywania informacji.\nFirma w chmurze, 22 lutegoArtykuł sponsorowany\nZaledwie pięć ostatnich lat rozwoju technologii chmurowych (opartych na tak zwanej chmurze obliczeniowej) wystarczyło, aby w sposób istotny zmienić sposób prowadzenia biznesu w niemal każdej branży.\nFirma w chmurze, 3 lutego\nNie od dziś wiadomo, że przekazując swoje pliki dostawcom publicznych usług chmurowych, de facto zgadzamy się z przynajmniej częściowym pozbawieniem kontroli nad nimi.\nFirma w chmurze, 29 grudniaArtykuł sponsorowany\nTechnologie chmurowe stają się coraz ważniejszym wsparciem biznesu. Przykładem takiego rozwiązania jest Office 365, dzięki któremu pracownicy otrzymują aplikacje biurowe i narzędzia niezbędne do współpracy z dowolnej lokalizacji.\nFirma w chmurze, 15 lutego\nJak prognozuje IDC, w ubiegłym roku firmy na całym świecie mogły wydać na ten cel ponad 32 mld dol., o jedną czwartą więcej niż w 2014 roku. Do 2020 roku wydatki będą rosły w tempie średnio 15 proc. i będą stanowiły połowę nakładów firm na IT.\nPrzeczytaj w Firma w chmurze\nFirma w chmurze, 30 grudnia\nFirma w chmurze, 1 grudnia\nFirma w chmurze, 24 listopada\nChmura obliczeniowa zyskuje coraz więcej użytkowników wśród małych i średnich firm.\nObalamy 10 najpopularniejszych mitów o chmurze Firma w chmurze, 5 października\nTajemnice MS Office: OneNote, czyli notes z zaawansowanymi funkcjami Firma w chmurze, 25 sierpnia\nBYOD może być bezpieczne Firma w chmurze, 29 czerwca\nNajpóźniej za trzy lata chmura będzie standardem Firma w chmurze, 23 czerwca\n5 powodów, dla których warto wdrożyć Open Source Firma w chmurze, 15 maja\nMicrosoft Office 365 Personal dostępny w Agito.pl Firma w chmurze, 13 maja


Aleksandra Kuleta – II Liceum Ogólnokształcące\nAutor: Aleksandra Kuleta\n10 marca 2017 By Aleksandra Kuleta\n24 lutego 2017 By Aleksandra Kuleta\n,,Już niedługo, coraz bliżej…\n25 stycznia 2017 By Aleksandra Kuleta\n21 stycznia 2017r. był dla większości maturzystów bardzo wyjątkowy. To właśnie wtedy w sali bankietowej ,,Astoria” odbyła się nasza tegoroczna studniówka. Bawiło się na niej ponad 320 osób. Pani dyrektorRead More\n7 grudnia 2016 By Aleksandra Kuleta\nPiotr Rodzoch (uczeń klasy 3 a1) został najlepszym młodym geografem, zajmując 1 miejsce w rywalizacji Wielkiej Lekcji Geografii w ramach 18 EXPLORERS FESTIVAL na Uniwersytecie Łódzkim. W tegorocznej edycjiRead More\n16 listopada 2016 By Aleksandra Kuleta\n26 października 2016 By Aleksandra Kuleta\nW rozegranych w dniu 26 października zawodach o Puchar Przewodniczącego Rady Powiatu, koszykarki naszego liceum wywalczyły 2 miejsce, ulegając (przy takiej samej ilości punktów) gorszą różnicą zdobytych koszyRead More\n27 września 2016 By Aleksandra Kuleta\nSzkolny Klub Biegacza ,,Maraton Team” rozpoczął kolejny sezon startów.\n1 lipca 2016 By Aleksandra Kuleta\nMistrzynie /sztafeta 4x100m/ i Wicemistrzynie Województwa /sztafeta szwedzka/ Strawczyn – czerwiec 2016 r. Sztafeta 4x100m /Ola Zygmunt, Agnieszka Dybaś, Marta Barańska i Patrycja Gawrońska/ zdobywając tytuł MistrzyńRead More\n30 czerwca 2016 By Aleksandra Kuleta\n29 czerwca 2016 By Aleksandra Kuleta\nRozpoczniemy sensacyjnie: młodzież II LO znalazła się w sądzie! Od razu pragniemy jednak uspokoić zaniepokojonych rodziców, nauczycieli i uczniów naszej szkoły – wizyta w Sądzie Rejonowym w Końskich była po prostu obserwacją rozprawyRead More\n27 czerwca 2016 By Aleksandra Kuleta\nSztafeta II LO w Końskich – srebrne medale i tytuł Wicemistrzyń Polski w biegach rozstawnych ,,Vena Sport” Łódź – czerwiec 2015 r. Radość z Wicemistrzostwa Polski; po finale Mistrzostw PolskiRead More\n1 czerwca 2016 By Aleksandra Kuleta\nFinał Mistrzostw Województwa – sztafeta 4×100 m – złote medale i awans do Finałów Mistrzostw Polski – Strawczyn Maj 2015 r.\n24 kwietnia 2016 By Aleksandra Kuleta\nW ramach realizowanego w szkole projektu ERASMUS PLUS grupa uczniów w składzie: Kamila Głąbała I C1, Julia Kassyk II A1, Julia Koszlak I C1, Laura Rybak I C1 wraz z opiekunami: paniąRead More\nZespół uczniów z klas rozszerzających geografię w składzie: Natalia Staciwa II A1, Julia Swat II B, Filip Dziuba I A1, Kinga Ciupa II E reprezentował szkołę podczas konkursuRead More


Odnowiona świetlica w mieleckim szpitalu | Mielec Nasze Miasto\nOdnowiona świetlica w mieleckim szpitalu\nAK 26.10.2011 Zaktualizowano 26.10.2011\nBajkowy świat na oddziale dziecięcym mieleckiego szpitala materiały prasowe\nMali pacjenci Szpitala Powiatowego w Mielcu korzystają już z Bajkowego Kącika. Pomogli sponsorzy.\nNowe stoliczki, krzesła, pufy, ściany pokryte barwnymi obrazkami, materace, książki, zabawki, gry – wszystko to sprawiło, że dzieci mogły się poczuć lepiej w szpitalnej świetlicy.\n- Widziałam, jak maluchy już na otwarciu świetlicy cieszyły się, uśmiechały cały czas, cudownie komentowały to, co mają do dyspozycji i ani na chwilkę nie przestawały się bawić. I tak naprawdę właśnie to jest cały sens tej naszej pracy – mówi Weronika Bogucka, koordynator prac.\nMali pacjenci mogą korzystać z odnowionego pomieszczenia dzięki wolontariuszom Fundacji Orange i sponsorom (m.in. Hotelowi Rado). Dzięki intensywnej a zaledwie dwudniowej pracy, udało się zmienić świetlicę Oddziału Dziecięcego w prawdziwy świat bajek.


kierunki | galeriacanvas.pl\nzwiększa się liczba studiujących osób, jeśli chodzi o te sprawy to już dogoniliśmy kraje zachodnie. Do wyboru dla uczniów kończących średnie szkoły są rozmaite państwowe uczelnie państwowe, ale też jest coraz więcej niepublicznych, w jakich za kształcenie się trzeba płacić. Coraz częściej też nauka w nich wygląda przedstawia się całkowicie odmiennie niż jeszcze kilkanaście lat temu. Dużo większy nacisk kładzie się na zdobywanie wiedzy, jaka będzie przydatna w życiu zawodowym, pojawiają się też kierunki ściśle związane z tym, co potrzebuje rynek. Dzięki temu coraz bardziej liczna grupa studentów będzie się uczyć nie dla samego faktu nauki, lecz po to, aby zyskać atrakcyjny zawód a później pracę. I to im się udaje, bo po skończeniu niejednej uczelni nie będzie żadnych problemów z tym, że będzie się trzeba zapisywać do pośredniaka czy też szukać przez wiele miesięcy jakiejś pracy, a na koniec zakończyć za ladą w sklepie. Taki model często jest wybierany przez wiele ambitnych, młodych osób które zamierzają coś w życiu osiągnąć, lecz nie jest jedyny.\nRead more about Jak najlepiej pokierować można swoją nauką po ukończeniu szkoły średniej, zalety szkół policealnych.\nPotrzebne informacje związane z nauką w dziedzinie pedagogiki\nDla osób, które mają w sobie zdolności dydaktyczne i bardzo lubią pracować z dziećmi, jest odpowiednie z pewnością rozpoczęcie tematycznie związanych z tym studiów. Możliwości, jakie są dzisiaj proponowane w stolicy Dolnego Śląska, są bardzo rozbudowane i docierają do potencjalnych studentów z całego kraju. Kierunki jak oligofrenopedagogika Wrocław jako miasto poleca wielu osobom zainteresowanym. Interesujące zajęcia, które przydadzą się w praktyce, są podstawą programu.\nRead more about Potrzebne informacje związane z nauką w dziedzinie pedagogiki\nWarto jest się kształcić. Doskonalsza edukacja upraszcza zdobycie porządnej pracy i spełnianie swoich fantazji. Rozszerza także perspektywy, częstokroć powoduje, że życie staje się ciekawsze. Dlatego dobrze jest podjąć studia, czy to z ciekawości, czy w celu polepszenia swojej pozycji na rynku zatrudnienia. Współcześnie niejedna uczelnia wyższa we Wrocławiu oferuje szeroki wachlarz kierunków. Można studiować wszystko - od filologii włoskiej, przez rolnictwo po budowę maszyn. Wystarczy mieć ochotę i czas, by zdobyć upragnione wykształcenie. Obecnie coraz więcej Polaków wybiera się na uczelnię. Absolwenci okres wykorzystany na studiach pamiętają miło, zaś zdobytą wiedzę i kompetencje chwalą sobie wysoko.\nRead more about Edukacja we Wrocławiu


Sprzątanie rzeczy po zmarłym - Jak się za to zabrać? - Żałoba.com.pl\nStrona Główna » Porady » Sprzątanie rzeczy po zmarłym\nSprzątanie rzeczy po zmarłym\nprzez Kamil|Opublikowano 11 sierpnia, 2021\nProces pożegnania bliskiej nam osoby nie kończy się tuż po uroczystościach pogrzebowych. Żałoba po zmarłym może przeciągnąć się na wiele miesięcy czy lat. Jedną z sytuacji, z którą musimy się zmierzyć, jest przebywanie w domu wypełnionym osobistymi rzeczami zmarłego, przywołującymi szereg wspomnień o nim. W początkowym okresie nie chcemy pozbywać się tych przedmiotów, ponieważ dają nam one złudne wyobrażenie, że zmarły jest wciąż z nami. Po pewnym czasie nadchodzi jednak moment, w którym musimy posprzątać rzeczy po osobie zmarłej.\nPozbywanie się przedmiotów po osobie zmarłej i porządkowanie pamiątek po niej może nam przysporzyć wiele rozterek natury emocjonalnej. Gdy odchodzi od nas osoba wiekowa, której śmierci możemy się w pewnym stopniu spodziewać, zajęcie to zdaje się być nieco łatwiejsze niż wówczas, kiedy umiera człowiek młody. Z reguły największym problemem jest uporządkowanie rzeczy bardzo osobistych takich jak np. ubrania czy ulubione książki. Wyrzucając te rzeczy pozbywamy się przecież ostatnich śladów, jakie pozostały nam po osobie zmarłej.\nKiedy zacząć porządkowanie rzeczy po zmarłym\nCzas ten nie jest nigdzie określony i od nas samych zależy, kiedy rozpoczniemy pozbywanie się rzeczy osoby zmarłej. W dawnych latach panował przesąd mówiący, że nie powinniśmy porządkować tych przedmiotów przed upływem dwóch tygodni od jej śmierci. Obecnie nie trzymamy się tego terminu i zdarza się, że sprzątamy po zmarłym tuż po jego pogrzebie. Duże znaczenie ma również siła odczuwanej przez nas żałoby – czasem nie chcemy zbyt szybko pozbywać się tej ostatniej fizycznej nici łączącej nas z bliskim człowiekiem. Dlatego też do działania przystępujemy nieraz dopiero po roku czy kilku latach od jego odejścia.\nCo pozostawić a co wyrzucić?\nPorządkując rzeczy po zmarłym powinniśmy pozbyć się przedmiotów, które wywołują w nas negatywne skojarzenia lub związane są z chorobą, której rezultatem było odejście naszego bliskiego. Takie rzeczy będą niepotrzebnie przypominać o ciężkich momentach i cierpieniu najbliższej nam osoby. Pozostawmy raczej te pamiątki, które przynoszą nam cenne, miłe wspomnienia z czasów jej obecności w naszym życiu.\nGdy dokonamy już tych trudnych wyborów, odzież po zmarłym możemy oddać potrzebującym, będącym w trudnej sytuacji materialnej. Mogą to być osoby z naszego otoczenia lub beneficjenci fundacji charytatywnych, możemy także zanieść ubrania i obuwie do noclegowni czy schronisk dla bezdomnych. Ponowne wykorzystanie odzieży po zmarłym przez osoby w potrzebie pozwoli nam na złagodzenie żalu po jego odejściu. Rzeczy osobiste, które nie stanowią pamiątek a są mocno zużyte, powinniśmy wynieść do koszy na śmieci – nie przydadzą się już nikomu.\nW sytuacji, gdy zmarły odszedł w swoim mieszkaniu, oprócz wyniesienia rzeczy po nim, konieczne może okazać się przeprowadzenie gruntownego sprzątania lub zdezynfekowanie tego miejsca. Możemy wykonać je osobiście lub skorzystać z usług firm profesjonalnie zajmujących się tego typu pracami. We własnym zakresie możemy przeprowadzić czyszczenie powierzchni zmywalnych lub odkażanie dostępnymi w sprzedaży środkami. W przypadku konieczności dokładniejszej dezynfekcji – działania te pozostawmy specjalistom, którzy dysponują odpowiednimi preparatami.\nPrzystępując do porządkowania rzeczy po zmarłym nie dajmy ponieść się negatywnym emocjom i nie wyrzucajmy wszystkiego bez namysłu. Może nadejść moment, kiedy będziemy żałowali, że nie pozostawiliśmy sobie chociażby niewielkiej pamiątki po zmarłym. Nie pozwólmy również innym na wpływanie na decyzję o tym, co należy wynieść a co zostawić – ten wybór należy wyłącznie do nas!\nPrzygotowanie pogrzebu jest operacją bardzo kosztowną. Na szczęście, część funduszy potrzebnych do sfinansowania uroczystości przekaże nam państwo. W tym tekście wyjaśnimy Państwu, […]\nPoprzedni post Zwyczaje pogrzebowe na świecie


Pandemia spowodowała wzrost pustostanów w handlu? Niekoniecznie - Centra handlowe\nPandemia spowodowała wzrost pustostanów w handlu? Niekoniecznie\nPuste lokale w centrach handlowych? Najnowsze badania dowodzą, że wzrost liczby pustostanów jest nieznaczny, Fot. Shutterstock\nDodano: 04 paź 2021 15:47\nCentra handlowe w trakcie pandemii były szczególnie mocno narażone na restrykcje związane z kolejnymi lockdownami. Najnowsze dane CBRE wskazują jednak, że nie wiąże się to ze znaczącym wzrostem pustostanów.\nŚredni poziom niewynajętej powierzchni w obiektach handlowych największych aglomeracji wzrósł średnio o 0,5 pp. w ciągu roku i wynosi obecnie 5,3 proc. – wskazują najnowsze dane CBRE.\ncentra handlowe ALERT RSS centra handlowe najemcy ALERT RSS pustostany ALERT RSS CBRE ALERT RSS


Przebudowa Przystani Śmidowicza 49 jest na ukończeniu. Centrum sąsiedzkie na Oksywiu, oczekiwane przez mieszkańców, coraz bliżej ZDJĘCIA | Gdynia Nasze Miasto\nIlona Budzbon Laboratorium Innowacji Społecznych/www.gdynia.pl\nPo uruchomieniu obiektu mieszkańcy północnych dzielnic Gdyni będą mieli w środku do dyspozycji m.in. pracownie krawieckie i artystyczne oraz warsztat dla majsterkowiczów. W wyremontowanych pomieszczeniach znajdą się też nowe powierzchni dla Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Społecznej, Centrum Aktywności Seniora i Placówki Wsparcia Rodziny i Dziecka „Światłowcy”.\nZobacz również: Byliśmy w Przystani Lipowa 15 na osiedlu Fikakowo. Zobacz, jak wygląda w środku\nPrzystań Śmidowicza 49 powstała w budynku dawnego Zespołu Szkół Rzemiosła i Handlu. Pierwsze spotkania i warsztaty w tym miejscu sąsiedzi mają już za sobą, bo „parapetówka” odbyła się w czerwcu 2018 roku. Pod działalność przystani wykorzystywane było jednak tylko jedno skrzydło budynku. W pozostałych częściach prowadzone były prace remontowe, a ostatnio ze względu na zaawansowanie prac spotkania sąsiedzkie zostały całkowicie wstrzymane.\n- Od końca listopada 2017 roku trwają intensywne roboty budowlane - mówi o prowadzonych obecnie działaniach przy ul. Śmidowicza 49 Bianka Witkowska, główna specjalistka ds. inwestycji w Laboratorium Innowacji Społecznych, koordynującego działalność Przystani. - Rozpoczęły się w skrzydle południowym, głównej bryle budynku. W czerwcu tego roku objęły także salę gimnastyczną i łącznik. Teraz wykonywane są prace wykończeniowe i te związane z zagospodarowaniem terenu. Spodziewamy się, że w ciągu miesiąca wykonawca zgłosi zakończenie robót i rozpoczną się procedury odbiorowe, po czym będziemy mogli przystąpić do wyposażania budynku i jego rozruchu.\nPo zakończeniu inwestycji na pierwszym piętrze przy ul. Śmidowicza 49 zlokalizowane zostaną pomieszczenia DOPS, salki spotkań, siłownia, a także sale gimnastyczne z lustrami, gdzie będą mogły odbywać się np. zajęcia gimnastyki i jogi. Piętro wyżej, w sąsiedztwie pomieszczeń zarezerwowanych na usługi edukacyjne i opiekuńcze, znajdą się przestronne salki warsztatowe: krawiecka i artystyczna.\n- Wokół budynku powstaje piękny ogród z częścią rekreacyjną, w której pojawi się placyk zabaw, grill i miejsca do odpoczynku wśród zieleni - dodaje Bianka Witkowska. - Część sportową wypełnią boiska, siłownia zewnętrzna, urządzenia do crossfitu, a nawet ścianka wspinaczkowa dla maluchów. Urządzenia będą montowane lada chwila. Staraliśmy się zachować nie tylko wszystkie drzewa, ale też rosnące już wiele lat krzewy. Część z nich pozostała na swoim miejscu, część będzie przesadzona. Poza kilkoma egzemplarzami, które już przed rozpoczęciem prac były w kiepskim stanie, wszystkie zostały zachowane. Kolorystyka projektowanych nasadzeń ma korespondować z pomarańczowym logo Przystani i białą elewacją.\nPrzebudowa Przystani realizowana jest w ramach projektu Gdynia odNowa: Rewitalizacja dzielnicy Oksywie, który jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020.\nw gdyni powstaną now...\nBędą parkingi dla rowerów. Sprawdź, gdzie\nPonad 5 milionów złotych wydadzą gdyńscy samorządowcy na budowę w kilku punktach miasta zadaszonych parkingów dla rowerów. Rozstrzygnięto już przetarg na wykonanie tej inwestycji. Prace ruszą jeszcze w tym roku - pisze Szymon Szadurski.


Apartament Platinum - Kołobrzeg - balticapartment.pl\nCena od: 129 PLN / 1 dzień Ten apartament z balkonem jest położony w Kołobrzegu, 900 metrów od Nowej Starówki. Można w nim korzystać z bezpłatnego WiFi. Dostępne udogodnienia obejmują część wypoczynkową oraz aneks kuchenny wyposażony w zmywarkę, kuchenkę mikrofalową i lodówkę.\nW naszej ofercie m.in.: park wodny, WiFi, taras, bezpłatny parking, plac zabaw dla dzieci, dostęp do Internetu, wędkowanie, parking przy ulicy, parking dla osób niepełnosprawnych, kanały telewizyjne dla dzieci, bezpłatne WiFi, całkowity zakaz palenia, sklepy na miejscu, parking, zwierzęta domowe są akceptowane, pokoje dla niepalących, kort tenisowy, pokoje rodzinne, parking na miejscu, squash, kajakarstwo, plac zabaw, kręgielnia, piesze wycieczki.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartament Platinum o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. W obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp.\nOferta naszego partnera Booking.com BG.241566


Operacja Soczi 2014\nDodano: 3 lutego 2014, 11:56 / Zmieniono: 3 lutego 2014, 11:56 0\nMarcin Gortat zarobił w 2013 r. w NBA około 23 mln zł. Niewiele mniej zarobili w Bundeslidze Robert Lewandowski, a na kortach Agnieszka Radwańska.\nGdy dysponuje się takimi pieniędzmi, można sobie pozwolić na realizację każdego, nawet bardzo kosztownego, planu treningowego. Co jednak robić, jeśli nie jest się wybitnym koszykarzem, superpiłkarzem czy najlepszą w kraju tenisistką? Albo nawet jest się sportowcem ponadprzeciętnym, ale uprawiającym na przykład mało popularną dyscyplinę? W przygotowaniach olimpijskich starają się pomagać związki sportowe – PKOl robi, co może – jednak środków w odpowiedniej wysokości dla wszystkich nie starcza. Część sportowców może liczyć na sponsorów indywidualnych, ale w niektórych dyscyplinach trudno ich znaleźć. Na przykład w takiej, w której na sankach, z głową w dół pędzi się w lodowym torze.\nIlu czytelników wie, jak się nazywa ta olimpijska dyscyplina? To skeleton. I jak tu mówić o sponsorach. Jednak czasami, gdy jest trudno, wystarczy wziąć sprawy w swoje ręce. Tak zrobiła piątka polskich sportowców, chcąc zdobyć pieniądze potrzebne do przygotowania się do zimowych igrzysk olimpijskich. Jesienią 2013 r. łyżwiarki Aida Bella i Marta Wójcik, panczenista Zbigniew Bródka, snowboardzista Piotr Janosz i narciarz Szczepan Karpiel-Bułecka wymyślili projekt „X dni do Soczi 2014”. Na ogólnodostępnym portalu PolakPotrafi.pl ruszyła zbiórka pieniędzy. Cel był jasny: zależało im, by zebrać 20 tys. zł. Udało się zebrać 21 tys., a wpłat dokonało blisko 250 osób. O akcji i sportowcach zrobiło się głośno, pojawili się nawet pierwsi sponsorzy. Doliczając zbiórkę pieniędzy, którą przeprowadzono podczas balu w Filharmonii Opolskiej, łącznie zebrano ponad 50 tys. zł. Opisana powyżej akcja to klasyczny przykład crowdfundingu. Taki sposób organizowania funduszy to nic nowego, na przykład w USA funkcjonuje on od lat. W Polsce jednak dopiero raczkuje. To forma finansowania różnego rodzaju projektów przez społeczność, która już jest lub dopiero zostanie wokół nich zorganizowana. Przedsięwzięcie zdobywa finansowanie dzięki dużej liczbie drobnych, jednorazowych wpłat dokonywanych przez osoby zainteresowane projektem. Już w 1997 r. amerykańscy fani brytyjskiej grupy rockowej Marillion w wyniku przeprowadzonej w internecie kampanii zebrali 60 tys. dolarów na sfinansowanie trasy koncertowej tego zespołu po Stanach Zjednoczonych. W ubiegłym roku znany reżyser Spike Lee zbierał w ten sposób fundusze na swój nowy film. Korzystając z takiej formy zbiórki, pomysłodawca z reguły zobowiązuje się w zamian za wpłaty do przygotowania nagród rzeczowych lub świadczenia pewnych usług na rzecz wpłacających. W przypadku Lee, gdy ktoś wpłacił 500 dolarów, mógł liczyć na osobistą rozmowę telefoniczną z reżyserem. Gdy natomiast wpłata wynosiła ponad 5 tys. dolarów, można się było spodziewać podziękowań w napisach końcowych filmu.\nA nasi sportowcy? W zamian za datki można było dostać lekcję jazdy na łyżwach, koszulkę z autografami albo umówić się na kawę z wybranym sportowcem. Dzięki projektowi o sportowcach zrobiło się głośno, a dziewczyny panczenistki trafiły nawet do „Playboya” (nie tylko z powodu zbiórki), a potem do prawie wszystkich stacji telewizyjnych w kraju. I choć nie wszystkim udało się pojechać na igrzyska, akcja zakończyła się sukcesem.


Czy warto korzystać z fotowoltaiki w gospodarstwie domowym?\nKorzystanie z paneli fotowoltaicznych w gospodarstwie domowym – kiedy to się opłaca?\nW przeciętnym gospodarstwie domowym, w którym korzysta się z energii elektrycznej do zasilania podstawowych urządzeń elektrycznych oraz oświetlenia, koszty związane z zakupem prądu wahają się w granicach 2 000 – 4 000 zł rocznie. Jeżeli korzystamy z ogrzewania elektrycznego, gotujemy na elektrycznej kuchence i podgrzewamy wodę elektryczną termą, to zapłacimy znacznie więcej. Ile i czy w ogóle można zaoszczędzić na montażu paneli fotowoltaicznych?\nInstalacja fotowoltaiczna w gospodarstwie domowym – czy warto?\nFotowoltaika to nie tylko modne rozwiązanie, ale także realne oszczędności. Choć obowiązujące przepisy zmieniły się na niekorzyść prosumentów, to panele fotowoltaiczne nadal cieszą się sporą popularnością wśród m.in. właścicieli domów jednorodzinnych. Fotowoltaika pozwala na przetwarzanie energii słonecznej na energię elektryczną, która zostanie wykorzystana w celu zaspokojenia bieżącego zapotrzebowania gospodarstwa domowego. Mniejsza produkcja czystej energii lub jej brak np. podczas wyjątkowo śnieżnej zimy, pozwalają na korzystanie z nadal podłączonej do budynku energii z elektrowni. Mamy w tym przypadku do czynienia z sieciową instalacją fotowoltaiczną, która najczęściej znajduje zastosowanie w gospodarstwach domowych. Rozwiązanie to ma liczne zalety, jednak na sprawność paneli fotowoltaicznych wpływają różne czynniki, dlatego nie zawsze opłaca się inwestować w instalację PV.\nCo decyduje o opłacalności inwestycji w fotowoltaikę?\nJednym z kluczowych czynników, które mają wpływ na to, ile zyskamy, decydując się na montaż fotowoltaiki, jest stopień nasłonecznienia budynku lub przylegającej do niego działki, bo panele PV mogą być montowane zarówno na dachu, jak i na gruncie. Kolejnym czynnikiem jest dobór paneli o mocy dopasowanej do zapotrzebowania gospodarstwa domowego. Wysokiej jakości panele fotowoltaiczne o różnej mocy można kupić m.in. w firmie Maxhandel, która zajmuje się również profesjonalnym montażem instalacji fotowoltaicznych.\nKiedy montaż fotowoltaiki jest opłacalny?\nNad montażem fotowoltaiki warto zastanowić się gdy:\nzużywamy dużo energii elektrycznej,\nchcemy korzystać z elektrycznego ogrzewania płaszczyznowego na podczerwień,\nplanujemy termomodernizację domu, który jest ogrzewany energią elektryczną,\nbudynek usytuowany jest na dobrze nasłonecznionym terenie.\nW przypadku przeciętnego gospodarstwa domowego, które nie jest ogrzewane energią elektryczną i znajduje się na dobrze nasłonecznionym terenie, dzięki panelom fotowoltaicznym możemy pozyskać nawet 80% zużywanej rocznie energii. To dużo, jednak trzeba uwzględnić w bilansie zysków i strat również czynniki, które mogą spowodować, że instalacja ulegnie uszkodzeniu, pogoda nie pozwoli na wykorzystanie dostępnej mocy paneli fotowoltaicznych lub zmienią się przepisy dotyczące korzystania z energii słonecznej, które również wpływają na opłacalność inwestycji.\nPrevious Post Jaki system HR wybrać?\nNext Post Jak założyć dach zielony?


9-11.07.2010 Stav Sveten w Tretten k. Lillehammer (N) - www.agilityinfo.fora.pl\n9-11.07.2010 Stav Sveten w Tretten k. Lillehammer (N)\nWysłany: Czw 11:53, 29 Lip 2010 Temat postu: 9-11.07.2010 Stav Sveten w Tretten k. Lillehammer (N)\nPoniewaz w zawodach [link widoczny dla zalogowanych] uczestniczyly 2 forumowiczki i zajmowaly miejsca podiumowe, napisze relacje z perpsektyki kibica, ktory byl pierwszy raz w zyciu za zawodach agility zagranica. Prosze nie dziwic sie zdziwieniom nowicjusza\nZawody odbyly sie 9-11 lipca 2010. Organizatorzy to 4 kluby (Hundeklubb zrzeszone bezposrednio w Norsk Kennel Klubb): Gjřvik, Hamar og Omegn, Lillehammer Bruks, Gudbrandsdalen i wg formalnych zapisek odbyly sie 4 poldniowe zawody, jedne po drugich, za kazde odpowiadal jeden klub. Lacznie zarejestrowano ok. 500 par zawodnikow (tak duze zawody odbywaja sie w Norwegii kilka razy do roku). Podobno brakowalo wielu zawodnikow z czolowki, bo zawody sasiadowaly z innymi duzymi zawodami w Danii.\nBylo 4 sedziow: Peter Holmberg, Nils Lindquist, Petter Nordlien, Jon G. Olsen. Nie potrafie ocenic ich torkow. Monika Kalisz i Magda Domanska biegaly zdaje sie u Nilsa Lindquista i u Petera Holmberga, moze cos o torkach napisza. Zawody rozgrywaly sie jednak na 3 ringach, co oznacza, ze sedziowie nie pracowali od 8.00 do 20.00, tak samo zreszta jak obsluga. Na sprytnej rozpisce sedziowie byli oznaczeni kolorami.\nJeden ring byl ringiem A3 i J3, a dwa pozostaje to ring jumpingowy dla J1 i J2 i ring agilitowy dla A1 i A2. Byl jeszcze przynajmniej jeden zestaw przeszkod, ale nie wyznaczono ringu przygotowawczego. Do rozgrzewki niektorzy zawodnicy wykorzystywali strefowki "porzucone" blisko ringu jumpingowego. Czasy startu poszczegolnych dla poszczegolnych konkurencji wyznaczone byly z zapasem. Najczesciej tor po ustawieniu byl kilkanascie-kilkadziesiat minut pusty, zanim zgodnie z wyznaczona godzina zaczynalo sie zapoznanie z torem. Na poczatku nie dowierzalysmy rozpisce, bo na ringu, gdzie mialy biegac L widzimy szelti, a na ringu eSek bordera, ale potem okazalo sie, ze owszem M to mellom, srednie psy, ale L to litten - male psy, a S to stor - duze psy. No bardziej na opak nie mogli tego wymyslec\nKazde zawody to 3 biegi: egzamin i jumping (wdzieczna nazwa hopp, także w ramach kategorii zaawansowania), druzynowy. Nie bylo biegow Open z uwagi na liczbe zawodnikow, jak nam tlumaczono. Lacznie w ciagu tych 2,5 dnia mozna bylo miec 12 biegow. Pierwsze zawody danego dnia kosztowaly 120 NOK, nastepne 80 NOK. Mlodzi uczestnicy placili 50% wpisowego, ale nie bylo ich wielu. Dla najlepszego mlodego zawodnika przywidziana byla oddzielna nagroda. Kazda konkurencja byla nagradzana, nagrody odczytywane i wreczane w trakcie kolejnych biegow. Nie bylo klasyfikacji lacznej, ale kazdy nagrodzony podium bieg dawal punkty i byly nagrody za najwyzsza laczna liczbe punktów w ciagu 4 zawodow. Nagrody byly finansowane z wpisowego uczetnikow, organizatorzy wykorzystali tylko swoje kontakty, by nagrody kupic taniej. Krolowalo piekne szklo i karma.\nMialysmy wrazenie, ze czesc psow tracila entuzjazm i przez nietypowy jak na ten kraj upal i przez koszmarne podloze. Bylo bardzo twarde, pokryte kamykami roznej wielkosci, pylace.\nRing byl wyznaczony dosc symbolicznie - tasma czesto lezala na ziemi tylko przygwozdzona kamieniem.\nPublicznosc raczej nie dopisywala ani w trakcie przebiegow, ani przy rozdaniu nagrod, niewiele obiektywow przy ringu. Naprawde nie widac bylo tych 500 zawodnikow. Moze po swoich przebiegach chowali sie do swoich hytte na kampingu przy terenie zawodow, zeby uciec od slonca? Wszystko odbywalo sie bardzo sprawnie, zawodnicy zdyscyplinowani az za bardzo Na ringu jedynkowym, gdy pies zaliczal odmowy czy detke, zawodnicy czesto schodzili z toru nawet nie wykorzystujac okazji, zeby pies zrobil jedna hopke i byla szansa na nagrodzenie. Ciekawy patent organizacyjny byl na oznaczanie gotowosci zawodnikow do startu i ich faktycznego startu - flipchart z wypisanymi numerami startowymi zawodnikow danej konkuencji, na ktorych koleczkiem oznaczano stawienie sie zawodnika, a dodatkowa krzyzykiem jego faktyczny start.\nWysłany: Czw 12:00, 29 Lip 2010 Temat postu:\nFiona i Cudi startowaly 9 lipca. Fiona w przedpoludniowym egzaminie A1 wybiegala 1wsze miejsce, a Cudi w popoludniowym egzaminie A2 - 1wsze miejsce.\nZwyciezki bieg Fiony:\nCudi fotografowi z moim refleksem i z moim aparatem najlatwiej zlapac na strefowce\nalbo na slalomie\nZawody odbywaly sie w pieknych okolicznosciach przyrody i pomysl laczenia wakacyjnej wyprawy z agility byl bardzo udany.\nNapisze jeszcze o zapleczu calej imprezy. Rejestraca na zawody odbywala sie przez [link widoczny dla zalogowanych]. Para raz zarejestrowana w systemie tylko wybiera, na jakie zawody zglasza sie, a system wczytuje dane na podstawie informacji o parze, ktore wprowadzono za pierwszym razem, na podstawie wynikow itd. Ksiazeczki pracy - niepotrzebne. AgiPro to zreszta caly zestaw narzedzi opartych na MS Acces i Visual Basic, ktore obsluguja cale zawody od rejestracji przez oznaczanie platnosci, generowanie losowo uporzadkowanych list startowych, katalogow, numerow startowych (kazdy zawodnik mial cuś do przymocowania kartki z numerkiem), kart dla obslugi toru, po generowanie wynikow i umieszczanie ich w necie, generowanie rozmaitych zestawien statystycznych (np. wg raz psow, wg klubow, wg konkretnego psa lub konkretnego czlowieka). Calosc jest ciagle aktualizowana, poprawiana przez grupe agilitowcow na bazie informacji od uzytkownikow. Oprogramowanie mozna zakupic za 1.650 NOK (ok. 850zl), co wg slow tworcow, jest oplata na pokrycie kosztow, bo nie tworzyli tego komercyjnie tylko z mysla o norweskim agility, ale chca popularyzowac to takze poza granicami swojego kraju. Jesli dobrze zrozumialam kazdy klub, ktory organizuje zawody zakupuje oprogramowanie raz, aktulizacja w ramach wersji jest bezplatna, a upgrade do kolejnej wersji z nowymi funkcjonalnosciami kosztuje ok. polowy ceny pierwszej instalacji. Symboliczna oplata (1 NOK) jest tez za zarejestrowanie sie w systemie. Moze to bylby sposob, w jaki mozna by bylo oplacic funkcjonowanie takiej bazy w Polsce? 1zl na pewno nie wystarczylo, ale moze kazdemu zawodnikowi byloby latwiej wniesc jakas dodatkowa oplate niz GKSP laczna sume na uruchomienie i utrzymanie bazy czy oddzialom za korzystanie z niej do obslugi zawodow.\nDodam, ze pan Jan Ostvang, z którym korespondowałam i z którym miałysmy przyjemnosc rozmawiac na zawodach jest gotowy przyjechac do Polski, zeby zaprezentowac nam system.\nBędę zawsze miło wspominała te zawody i wakacje\nWysłany: Czw 17:01, 29 Lip 2010 Temat postu:\nOj, ja też Miło było wrócić tam myslami.\nTylko pogoda, jak na Norwegię, zupełnie nam nie dopisała


Ziemia do uprawy warzyw i ziół | Fragment książki WARZYWA NA BALKONIE autorstwa Michała Mazika | Zielony Ogródek\nZiemia / podłoża Warzywa Zioła + WSZYSTKIE TAGI\nW sprzedaży dostępne są najróżniejsze podłoża służące do uprawy szerokiej gamy roślin lub przeznaczone do konkretnych ich grup. Asortyment jest na tyle bogaty, że można się pogubić. Roślinom należy zapewnić optymalne warunki (w tym najlepszą ziemię), ale nie można popadać w skrajności. Przy większej uprawie warzyw, ziół i roślin ozdobnych raczej trudno oczekiwać, że ktoś będzie „bawił się” w kupowanie dziesięciu różnych rodzajów podłoża. W praktyce parametry gleby można samemu poprawić przez zastosowanie dodatków. To praktyczniejsze i częściej wybierane rozwiązanie.\nNajpopularniejsza w uprawie balkonowej (i pokojowej) jest ziemia uniwersalna. Zazwyczaj w jej skład wchodzi kilka rodzajów torfów, glina, wapno oraz ziemia próchnicza.\nZiemia ta nadaje się do uprawy większości gatunków roślin, ale czasem warto ją jeszcze ulepszyć, np. przez wymieszanie z hydrożelem lub piaskiem. Warto przy tym znaleźć sprawdzonego producenta, gdyż jakościowo produkt jest produktowi nierówny. Odczyn podłoża może wahać się od lekko kwaśnego do lekko zasadowego. Większość warzyw dobrze rośnie przy pH oscylującym w granicach 6,0–6,5. Parametry gleby można zmienić przez dodanie wapna lub torfu.\nDuże znaczenie ma pojemność opakowań. Z reguły bardziej opłaca się zakup mniejszej liczby dużych worków z ziemią. Jednocześnie nie ma sensu robić dużych zapasów, np. na przyszły sezon, gdyż ziemia przechowywana w nieodpowiednich warunkach mocno traci na jakości.\nPodłoże do wysiewu nasion – może być dobre na początek, gdyż ma nie tylko dobrą, luźną strukturę, ale także posiada aktywatory korzeni. Zapewnia dawki nawozowe na kilka tygodni.\nPodłoża dla konkretnych grup warzyw – dla pomidorów (lub warzyw i pomidorów), roślin kapustnych, roślin śródziemnomorskich.\nArtykuł pochodzi z książki "WARZYWA NA BALKONIE" autorstwa Michała Mazika.\nPowstaje w wyniku kompostowania liści drzew i krzewów. Charakteryzuje się wysoką zawartością próchnicy i niską składników pokarmowych. Jest przewiewna, ma dużą pojemność wodną i powietrzną. Może być wykorzystywana do wysiewu roślin (przy wymieszaniu z ziemią uniwersalną) lub jako jeden z dodatków spulchniających ziemię. Jeśli posiada się ogród, można ją łatwo wyprodukować. Liście umieszcza się na rok lub więcej w foliowych workach z małymi otworami.\nTo żyzne podłoże, które może być cennym składnikiem sporządzanej mieszanki. Torf wysoki o brązowym zabarwieniu jest kwaśny i służy do obniżania odczynu ziemi. Torf niski ma prawie czarne zabarwienie i odczyn oscylujący w granicach obojętnego i lekko kwaśnego. W sprzedaży dostępny jest także torf przejściowy oraz ziemia torfowa.\nTo materiał budowlany, który w uprawie roślin pełni funkcję rozluźniacza i dodatku poprawiającego właściwości powietrzne. Ponadto można używać go do wykonania drenażu. Wadą i jednocześnie zaletą jest jego lekka waga. Wadą, ponieważ nie zwiększa stabilności donic, zaletą, bo nie zwiększa także znacząco ich ciężaru, co jest istotne w przypadku dużych pojemników. Keramzyt powstaje przez wypalanie gliny w piecach obrotowych w temperaturze 1200°C. Ma odczyn zbliżony do obojętnego. Jest trwały, może być stosowany wielokrotnie po uprzedniej dezynfekcji.\nTo lekka wulkaniczna skała o porowatej strukturze. Jego odczyn może być obojętny lub kwaśny (w zależności od pochodzenia skał). Często wykorzystuje się go do tworzenia warstwy drenażowej (frakcje o średnicy powyżej 10 mm). Najmniejsze frakcje (do 3 mm) nadają się do przykrywania nasion po siewie.\nTo sterylne, bardzo lekkie podłoże o odczynie od lekko kwaśnego do alkalicznego (pH 6,0–8,9). Po namoczeniu pęcznieje. Nie można go ugniatać zbyt mocno. Może być wykorzystywany jako dodatek (poprawia właściwości powietrzne i wodne) lub podłoże jednorodne służące do ukorzeniania sadzonek.\nTo popularny składnik dodawany do podłoża dla poprawy jego przepuszczalności. Często dosypuje się go w ilości 5–10% do sprzedawanej ziemi w workach. Najlepiej wybrać piasek gruboziarnisty, płukany lub rzeczny.\nŻwir, grys, tłuczeń\nTo materiały, z których warto wykonywać drenaż. W szczególności sprawdzą się w mniejszych pojemnikach. Obciążą je nieco i tym samym ograniczą ryzyko wywracania roślin.\nW doniczkach umieszcza się drobne styropianowe kulki o średnicy 2–3 mm. Są bardzo lekkie, nie chłoną wody ani składników pokarmowych, rozluźniają podłoża i zwiększają ich przepuszczalność.\nJest dobrą domieszką, podłożem jednorodnym, a ponadto nadaje się do ściółkowania. Ma strukturę gąbczastą, dzięki czemu zapewnia wydajne wchłanianie wilgoci i dostępność powietrza.\nTekst: Michał Mazik, zdjęcie tytułowe: zocchi2 / Depositphotos\n"Warzywa na balkonie" – premiera nowej książki...\nPodłoże kokosowe do uprawy roślin – zalety i...\nPerlit ogrodniczy – zastosowanie w ogrodzie i w...


Jeżeli zwiedzasz Albany, miasto o bogatej historii, pełne wspaniałych atrakcji kulturalnych i turystycznych oraz cenisz sobie niezależność i wygodę, potrzebna Ci jest wynajem samochodu USA, oferująca usługi najbardziej odpowiadające Twoim potrzebom. Na naszej stronie porównujemy wszystie dostępne oferty firm z kategorii wypożyczalnia samochodów Albany. Dzięki nam możesz sprawdzić oferty na tani wynajem samochodów Albany i zapewnić sobie najlepszą kombinację najniższej ceny i najlepszej usługi.\nSzukasz wynajem samochodów Albany Lotnisko na w lokalizacji i chcesz i zaoszczędzić? Porównaj oferty wszystkich największych firm – znajdź najbardziej korzystną dla Ciebie ofertę na wynajem samochodu Albany Lotnisko!\nNasza strona umożliwia jednoczesne porównanie cen wiodących międzynarodowych firm oferujących usługi z zakresu tani wynajem aut na Lotnisko Albany.\nWybierz nasze usługi - wypożyczalnia samochodów Albany Lotnisko na lokalizację za pośrednictwem naszego serwisu internetowego, a my gwarantujemy Ci duży wybór samochodów i możliwości dodatkowych, najlepsze ceny, ogromne oszczędności i doskonałą obsługę! Dzięki naszej stronie przekonasz się, że wynajem aut Albany Lotnisko i wybranie najkorzystniejszej oferty spośród ofert wiodących marek wypożyczalni samochodów jeszcze nigdy nie było takie łatwe i wygodne.\nWynajem aut Albany jest tanie, jeżeli rezerwacja samochodu na wynajem została dokonana jeszcze przed przybyciem do kraju. Foteliki dziecięce oraz inne dodatkowe opcje również należy zamówić z wyprzedzeniem. W sezonie głównym zaleca się dokonanie rezerwacji samochodu na wynajem możliwie jak najwcześniej, ponieważ w taki sposób wynajem samochodu Albany jest tańszy. Z punktu widzenia ubezpieczenia należy z uprzedzeniem powiadomić wypożyczalnię samochodów o tym, jeżeli z wynajętego samochodu będziesz korzystać w trakcie najmu samochodu również poza granicami USA.


Magda Linette - Lauren Davis 15.01.2020 03:00\nOglądaj za darmo mecz Magda Linette - Lauren Davis, który rozpocznie się 15.01.2020 03:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Magda Linette - Lauren Davis z rozgrywek Australia WTA - Hobart, singiel.\nW dniu 15.01.2020 03:00 odbył się mecz między Magda Linette i Lauren Davis. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nPrognoza meczu Magda Linette - Lauren Davis\nMecz online Magda Linette - Lauren Davis\nGdzie obejrzeć stream online Magda Linette - Lauren Davis?\nMecz online Magda Linette - Lauren Davis można obejrzeć na stronie...\nMagda Linette - Lauren Davis na żywo za darmo?\nDarmowa transmisja Magda Linette - Lauren Davis na żywo w internecie