Fotowyprawy – inspiracje dla aktywnych | Nigdy nie będzie takiego lata - Beskid Niski [Rowertour, marzec 2016]\nTrasa: Rzepiennik Biskupi → Gorlice → Bartne → Wołowiec → Nieznajowa → Krempna → Tylawa → Jaśliska → Szczawne → Komańcza → Nowy Łupków → Balnica → Cisna → Wetlina → Ustrzyki Górne → Stuposiany → Tarnawa → Bukowiec → Muczne → Stuposiany → Żłobek → Solina → Myczków → Lesko → Zagórz → (pociąg) Jasło → Rzepiennik Biskupi\nRowery: górskie fulle ze „sztycowymi” bagażnikami, koła 26 cali\nMapy: Komplet od Wydawnictwa Compass, GPS z mapą topograficzną\nPrzewodniki: Beskid Niski oraz Bieszczady na rowerach, Compass\nNoclegi: bacówki, schroniska PTTK, PTSM, namiot\n„Wino Truskawkowe”: polsko-słowacki komediodramat z 2008 roku powstały na podst. opowiadań Andrzeja Stasiuka pt. „Opowieści galicyjskie”. Stasiuk jest także współautorem scenariusza. Reżyseria: Dariusz Jabłoński, w roli głównej Jiří Macháček, aktor znany z filmów Petra Zelenki, muzyka: Michał Lorenc. Plenery: Jaśliska, okolice Krosna, Dukla, Magurski Park Narodowy.\nJuż samo planowanie wyprawy odbywało się inaczej niż zwykle, tj. tak by w terenie nie było improwizacji i niespodzianek. Precyzyjną trasę przejazdu opracował mój brat, dla którego miał to być pierwszy wyjazd rowerowy z bagażem. Samochodem stawiliśmy się u gospodarzy w agroturystyce „Zacisze”, z którymi wcześniej umówiliśmy się na przechowanie auta. Początkiem pętli rowerowej stał się Rzepiennik Biskupi leżący na skraju Beskidu Niskiego, a precyzyjniej mówiąc, na terenie Pogórza Ciężkowickiego, znanego mi już z dawnego i miło wspominanego wyjazdu. Trasa długości 450 km zaprojektowana w sporej mierze po szlakach pieszych i rowerowych mogła się udać tylko w przypadku sprzyjających warunków, na które przez ponad tydzień w nieprzewidywalnych górach mógł liczyć tylko szaleniec. A jednak się udało. Nigdy nie będzie takiego lata, już nigdy pogoda w Bieszczadach nie będzie taka piękna, a drogi takie suche i szlaki bez błota (prawie).\nZaczynamy w połowie sierpnia od rozgrzewki po asfalcie potrzebnej na rozkręcenie nóg i sprawdzenie jak zachowuje się namiot, śpiwory, materace i inne bagaże przytroczone do naszych w pełni amortyzowanych rowerów górskich. Pierwszy odpoczynek od upału znajdujemy na kolorowym przystanku autobusowym z wtopionymi weń fragmentami glinianych naczyń, co od razu przywodzi mi na myśl wspomnienia z Ukrainy, gdzie takich uroczo kiczowatych przystanków jest mnóstwo. Kolejnym cieniem i chłodem okrywają nas soboty drewnianego kościoła w Sękowej. Ta wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO świątynia z 1520 roku jest, jak twierdzą niektóre źródła, najpiękniejszym polskim zabytkiem architektury drewnianej. Wnętrze podziwiamy niestety jedynie przez dziurkę od klucza ze względu na prowadzone w środku prace konserwatorskie.\nDalej ucinamy sobie krótką pogawędkę z jegomościem wypasającym stado owiec. Pod pachą trzyma długi drąg, przy pasie zwisają psie kagańce, a na głowie ma czapkę rapersko odwróconą do tyłu, choć pierwszą młodość ma już dawno za sobą. Łupiąc słonecznik narzeka na ciężkie czasy i zanikającą tradycję wypasania owiec. Chwilę później pod jedynym w okolicy sklepem jak z czasów PGR-ów znów mamy okazję porozmawiać. Tym razem z niepozorną kobietą, która, jak się okazało, wiele świata widziała, bo kawał życia spędziła w Stanach. Mimo to wróciła, by widok drapaczy chmur zastąpić Beskidami.\nCoraz trudniej wznosimy się po asfalcie lekko pod prąd potoku w dolinie Siarki aż pod kolejną perełkę regionu – łemkowską cerkiew z XVII wieku, zupełnie niedawno, bo w 2013 roku, wpisaną także na listę UNESCO. Udaje nam się ją zwiedzić wewnątrz w towarzystwie turystów z Włoch. Bogate zdobienia służą obecnie dwóm społecznościom wyznaniowym – rzymskokatolickim i grekokatolickim. Za przełęczą Owczarską i przy niskim zachodzącym słońcu podziwiamy najpierw dość młodą cerkiew w Bodakach, a następnie kolejny rezultat kunsztu Łemków w Bartnem. Nocleg znajdujemy na werandzie bacówki PTTK na samej granicy Magurskiego Parku Narodowego.\nJak w „Winie truskawkowym”\nPo nocy pełnej świeżego powietrza nabieramy ochoty na dalszą jazdę. Trzymamy się oznaczeń szlaków rowerowych i dość szybko wjeżdżamy do Wołowca. Tym razem tutejszą prawosławną cerkiew zachodniołemkowską oświetla poranne słońce. Wnętrze jest obecnie remontowane, a przy wejściu rzuca się w oczy komunikat dotyczący rygorów fotografowania. Uprzejmy, ale stanowczy przekaz powołuje się aż na trzy poważne instytucje – Metropolię Prawosławną w Warszawie, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a nawet Powiatową Komendę Policji. Swoiste zawłaszczanie dóbr kultury jawi się tu zadziwiająco. Ale ponieważ jesteśmy na wakacjach, więc traktujemy to z przymrużeniem oka, robimy zdjęcia i jedziemy dalej. Bardzo przyjemną ścieżką wzdłuż granicy parku, po „Winnym Szlaku Rowerowym” dostajemy się do Nieznajowej. Po drodze wielokrotnie zrywamy nici pajęcze rozstawione w poprzek rzadko uczęszczanej ścieżki. Musimy też pokonać kilka razy rzekę w nader dzikich miejscach, by stanąć na cmentarzu wysiedlonej w 1945 roku wsi łemkowskiej. Szlakiem konnym zjeżdżamy do asfaltu, który doprowadza nas do Świątkowej Małej i do Krempnej. W trakcie kolejnej pogawędki przysklepowej traktującej głównie o trudnych aspektach komunikacji autobusowej w czasie wakacji, gdy nie jeżdżą gimbusy, cieszymy się, że mamy swój własny transport bez rozkładu jazdy. Nie musimy na nic czekać. Wspinając się wzdłuż potoku Wilsznia stajemy ponownie na granicy parku. Nie dziwią nas już sprzeczne oznakowania, charakterystyczne bodaj dla każdej z osobna dyrekcji dowolnego parku narodowego w Polsce. Pod tabliczką gęstą od zakazów i przekreślonych aut, motocykli, rowerów, koni, namiotów, zrywanych kwiatków czy łapanych motylków, widnieje znak szlaku konnego, a mapa pokazuje ścieżkę rowerową. Bardzo przyjemnie, raz drogą gruntową, raz po trawie, to znów w otwartym terenie z pięknymi widokami, to innym razem w lesie, dostajemy się wreszcie do Tylawy. I o dziwo, mimo tej suszy i upałów, na rowerach dźwigamy błoto. Po obiedzie, ostatnie kilometry pokonujemy leniwie jedną z główniejszych dróg, co i tak w tym rejonie Polski oznacza znikomy ruch samochodowy. Kończymy w magicznej miejscowości – w Jaśliskach. Na nocleg zostajemy w samym jej centrum, w schronisku „Zaścianek”. Czując na własnej skórze klimat filmu „Wino Truskawkowe” wtapiamy się w ten magiczny realizm i mimowolnie uszlachetniamy w półmroku niezwykłą pospolitość tego miejsca. Jeszcze wieczorem idziemy pod jarzące się światłem okienko piekarni. Wtykamy głowy do środka, nozdrzami chłoniemy zapachy wypieków i w taki zapomniany już sposób kupujemy świeżutkie pieczywo i szykujemy zasłużoną gorącą kolację w obszernej kuchni wyposażonej w naczynia i emaliowane garnki, jak u najlepszej wiejskiej gospodyni.\nNazajutrz okrążamy raz jeszcze rynek oświetlony delikatnym słońcem, mijamy zaparkowanego czerwonego Żuka, co na początku wieku hybrydowych samochodów jest nie lada rzadkością i kierujemy się w stronę Komańczy. Szosę pełną braku samochodów opuszczamy w Wysłoku Wielkim. Pod dawną cerkwią greckokatolicką św. Onufrego, a obecnie kościołem katolickim spotykamy większą grupę rowerzystów podróżujących w tym samym kierunku co my, lecz bardziej luksusowo, wybierając pod koła gładki asfalt. My odbijamy na żółty szlak i przez wschodniokarpacki grzbiet pasma Bukowicy przedostajemy się do Woli Piotrowej. Przystajemy w cieniu prywatnego domu zaadoptowanego w części na sklep. Właścicielka prosi o dyskretne picie piwa pod sklepem. Podobno zdarzały się donosy na tego typu karygodne występki przeciw prawu. Ale w naszych głowach są wersety „Filandii”: „nigdy policja nie będzie taka uprzejma”. Nie mamy się więc czym przejmować, bo wiemy, że tegoroczne lato chroni nas pod każdym względem.\nNieco dalej mijamy reklamę wypożyczalni rowerów z napisem „bo rowerem zobaczysz więcej”. W Szczawnem fotografujemy drewnianą cerkiew z intensywnie zielonym dachem, a dalszą drogę do Komańczy urozmaicamy odbijając w gościniec biegnący wzdłuż Osławy i wedle torów kolejki wąskotorowej. Jesteśmy na granicy Cieśniańsko-Wetlińskiego Parku Krajobrazowego i stajemy się towarzyszami Transgranicznej Trasy Rowerowej. O śladach kolejki mówi zardzewiały krzyż św. Andrzeja. Zataczając łuk pod Karnaflowym Łazem dojeżdżamy do Komańczy, gdzie nocujemy w namiocie przy schronisku.\nNowy dzień to nowe wyzwania, a pogoda wciąż jak na gorącej Sycylii. W Radoszycach mamy przystanek pod cerkwią i tu też dowiadujemy się, że Radoszynianin, Aleksander Podwapiński był światowej sławy zegarmistrzem. Nie zważając na godzinę, wspinamy się na przełęcz graniczną ze Słowacją i zapomnianą ścieżką przedzieramy w kierunku Przeł. Łupkowskiej. Dzięki cennym informacjom z przewodnika Compassu sprawnie znajdujemy odpowiednią drogę i zjeżdżamy do torów niefunkcjonującej już kolei. Sprawdzamy akustyczne właściwości tunelu pod tą graniczną przełęczą Karpat Wschodnich i Zachodnich. Potem, na odremontowanej niedawno stacji Łupków wyczekujemy przez chwilę pociągu, który prawdopodobnie nigdy nie nadjedzie i opuszczamy to surrealistyczne miejsce, odwiedzone kiedyś przez Szwejka. Gdy dojeżdżamy opłotkami do Balnicy, gdzie kończy swój bieg Bieszczadzka Ciuchcia, właśnie przyjeżdżają turyści. Tłumnie schodzą na peron i mają parę chwil na skorzystanie z oferty sklepiku, którego pilnuje ziewający półpyskiem pies-wilk. W dalszą drogę ruszamy, gdy wraz z koleją w gęstwie puszczy opuszczają Balnicę niemal wszyscy. Wiedząc, że Pendolino tędy nie przemknie, bez obaw jedziemy wzdłuż torów. Docieramy do wreszcie Cisnej, lecz na nocleg zostajemy w Kalnicy.\nNastępnego dnia jedziemy główną trasą do Wetliny, potem na Przełęcz Wyżną, aż w końcu na – przynajmniej z nazwy – bardziej wyżną czyli Wyżniańską, chociaż de facto niższą o jakieś 20 metrów. Podjeżdżamy do bacówki PTTK Pod Małą Rawką, za zgodą pracowników schroniska chowamy rowery na zapleczu i zdobywamy pieszo Wielką Rawkę. Po powrocie pokonujemy jeszcze trochę kilometrów i na dach nad głową wybieramy schronisko w Stuposianach. Jak wiele wersetów „Filandii” zgrywa się z naszą wycieczką: „Słońce nie będzie już tak cudnie wschodzić, zachodzić. Księżyc nie będzie tak pięknie wisiał”. I dodać by trzeba, że gwiazdy już nigdy nie będą tak liczne. Jesteśmy w końcu w Parku Gwiezdnego Nieba „Bieszczady”, a tutejsze SSM jest punktem informacyjnym i jednocześnie gospodarzem częstych pokazów astronomicznych.\nPlatformy bez widoku\nWczesnym przedpołudniem wybieramy się na lekko do zakątków Rzeczpospolitej. Najpierw zarośniętymi „betonkami” szuramy pedałami po wysokiej trawie aż do Dźwinacza Górnego. To nieistniejąca wieś podzielona po wojnie granicą z ZSRR i wysiedlona. Dziś informuje o tym tablica, a dowody rzeczowe to pochyleni Jezusowie na porozrzucanych krzyżach cmentarza. W Tarnawie Wyżnej objeżdżamy kładki torfowisk wybudowane w ramach projektu „Karpaty Przyjazne Ludziom” i wciskamy się jeszcze bardziej na południe aż do Bukowca. Tu mógłby być piękny koniec Polski, ale zamiast tego jest smutny początek absurdu. Dyrekcja parku zabrania jazdy rowerem po pętli ścieżki przyrodniczo-historycznej „W Dolinie Górnego Sanu” do Beniowej, a na dodatek, jakby „na zachętę” do odwiedzenia jej pieszo, proponuje płatny parking dla rowerów. Zaś postawiona na tym odludziu budka służy jedynie sprzedaży biletów. Nie można w niej kupić choćby wody czy batona. Postanawiamy wracać. Kolejne kilometry mijają ze szczerą nadzieją na piękne widoki z reklamowanego od dawna tarasu widokowego, a nawet dwóch. Cóż, w tej części Bieszczad, pod zarządem BPN czekają zwiedzających jedynie rozczarowania. Owe platformy widokowe to ławki stojące na kamiennych płytach, z których przez zarośla widok nie jest imponujący. Ze współczuciem patrzymy na dyszących turystów podchodzących w przygarbieniu i pytających czy do platform jeszcze daleko. Zobaczywszy aż 16 km wcześniej tablicę reklamującą owe tarasy zapewne oczekują czegoś spektakularnego. Tymczasem my zatrzymujemy się jeszcze w Mucznem, które najpierw po wojnie podzieliło los innych wsi w tym regionie, a potem za czasów PRL-u było białą plamą na mapach. Teren W-3 dostępny był tylko dla dygnitarzy udających, że potrafią polować. Ustrzelony przez Jaroszewicza niedźwiedź nie był co prawda pastowaną świnią na smyczy udającą dzika, ale jak faktycznie wyglądało owo polowanie i kto niedźwiedzia rzeczywiście uśmiercił wie pewnie tylko ofiara, ale nie powie, więc pozostaje legenda. Późnym popołudniem wraz ze znajomymi podjeżdżamy samochodem na Przeł. Wyżną i zdobywamy pieszo Chatkę Puchatka.\nPo drugiej nocy w gwiezdnym schronisku, w dalszą drogę ruszamy ponownie z bagażami. Na Przeł. Przysłup nad Żłobkiem opuszczamy wygodny asfalt i wpychamy rowery na grzbiet Żukowa. Na szlaku leżą gęsto powalone drzewa, pozostawione bezładnie tak, by nie dało się ich ominąć. Miało być szybko i wygodnie po nowej drodze, a wyszło jak zwykle – z przygodą za rękę. Na szczęście w drugiej części faktycznie mamy do czynienia już z szeroką, niedawno wybudowaną gładką trasą, która po wcześniejszej walce cieszy, ale i pozostawia niesmak, bo jak można w górach takie trakty budować i w ogóle to po co. W oddali widzimy po prawej przymglone zabudowania Ustrzyk Dolnych, ale na końcu żukowskiej autostrady skręcamy w stronę przeciwną – nad Solinę.\nCyrk nad Soliną\nZagubieni wśród masy turystów czujemy się jak w cyrku. Wirują karuzele, trzeszczą wszystkie elementy czeskiego Twistera, co jeździ „po celém světě od pólu k pólu”. Zapach waty cukrowej unosi się w powietrzu zmieszany z dymem smażonego karczku. Najmłodsze dzieci krzyczą, a nieco starsze trąbią. Półnadzy turyści prawie wszyscy zakochani spacerują za ręce, pływają w plastikowych kolorowych „garbusach” po zielonej wodzie, ewentualnie zalegają na plaży i wszyscy wyglądają na szczęśliwych. A Zenon z Akcentu akcentuje dobitnie i z polotem w rytmie disco polo „Taką cię wyśniłem”, choć pozostaje silnie wierzyć, że jednak nie śpiewa o tak wyglądającej Solinie. Z drugiej strony spomiędzy dmuchanych poduszek i trampolin przedziera się rozsądniejszy, lecz brzmiący w tej scenerii groteskowo głos Mariana z Alphaville „Shall I stay here at the zoo or should I go and change my point of view” (Czy mam zostać tu w tym zoo, czy powinienem pójść i zmienić mój punkt widzenia). Krupówki zdają się przegrywać w rywalizacji na kicz i komercję z tym, co dzieje się na zaporze wodnej Jeziora Solińskiego i w jej okolicy. Oszołomieni z trudem przedzieramy się na drugą stronę ocierając o liczne ciała, bynajmniej nie niebieskie. Podziw wyrażamy jedynie wobec ekologicznego ogromnego graffiti wykonanego niedawno na murze zapory i z nieskrywaną ulgą opuszczamy to smutne wesołe miasteczko i oddalamy się do Myczkowa.\nW całorocznym schronisku PTSM znajdujemy nocleg i biesiadę przy ognisku z autochtonem, który zasiadł z nami, bo w poszukiwaniu towarzystwa nigdzie wcześniej nie spotkał godnych sobie kamratów. Fantastycznie, choć mimowolnie, wpisał się w melancholijne, lecz zdziwione nasze pożegnanie z Karpatami. Trzeba przyznać, że zjawił się na szczęście, bo pozostawił w pamięci jednak tą wyczekiwaną swoistą magię, która mimo wszystko należy się tej ziemi. Przeciągnął na właściwą stronę wspomnień o prawdziwych Bieszczadach, zacierając obrazy cyrkowej cepeliady znad Soliny. Gdy lokalny lump po prostu stawia nam wódkę, to uświadamiamy sobie, czym jest sedno tej krainy – to jej autentyczność i naturalność, to jej otwarci ludzie. Odkrywamy znów na nowo czym jest prostota opowieści, a nawet zwykłe milczenie pod gwiazdami choćby z nieznajomym.\nNazajutrz już bardziej z rozpędu, niż dla zwiedzania mkniemy do Zagórza. Tu wsiadamy do autobusu szynowego. Przed nami jazda z przesiadką, której nie ma. Bo chociaż pociąg zmienia numerację i jest już innym pociągiem, to jest to ten sam fizyczny pociąg, więc wysiadać nie trzeba, mimo że teoretycznie można zdążyć się przesiąść, gdyż na przesiadkę w takich warunkach przewoźnik przewidział aż 5 minut. Dojeżdżamy do Jasła i stamtąd jeszcze 40 kilometrów mozolnie pedałujemy po samochód. Ostatni dzień przynosi pierwszy deszcz. Nigdy nie będzie takiego lata.


Dom Sprzedaż, Toruń, Wrzosy, 260.00 m2, 745000 zł\nBudynek położony w bardzo dobrym punkcie toruńskich Wrzosów, wybudowany w latach 80-tych, rozbudowany w 2001r. W 2010r przeprowadzono kapitalny remont z wymianą instalacji. Dom w całości podpiwniczony z garażem w bryle budynku.\nBudowany z betonu komórkowego, ocieplony styropianem 16. Na dachu papa termozgrzewalna z ociepleniem ok. 40cm, ekonomiczny w utrzymaniu.\nDom może spełniać funkcję domu dwurodzinnego, lub prowadzenia działalności gospodarczej (wynajem na biura, gabinety).\nSkłada się z dwóch niezależnych części. W bryle budynku znajduje się niezależne dwupokojowe mieszkanie o powierzchni ok. 60m z osobnym wejściem od ulicy, które można wynająć.\nDom składa się z łącznie z 7 pokoi - salon z kominkiem. Na podłogach parkiet i wykładzina dywanowa, na ścianach gładź. Wszystkie okna PCV. Oddzielna kuchnia z jadalnią (ok.20 m), glazura i terakota w dobrym stanie technicznym. Dwie łazienki z oknami razem z WC, na parterze z kabiną prysznicową, na piętrze z wanną. Z jadalni wyjście do ogrodu ładnie zagospodarowanego z dużą ilością zieleni, altaną i grillem.\nOgrzewanie gazowe, termin przekazania do uzgodnienia.\nSymbol oferty AR2-DS-106738\nPowierzchnia pokoi 41; 34;14;14;12;12;12 m2\nPowierzchnia WC 3;3 m2


dr Rafał Brzeski - Popołudnie WNET - 23.12.2019 r. - WNET.fm\ndr Rafał Brzeski – Popołudnie WNET – 23.12.2019 r.\nPopołudnia WNET można słuchać od poniedziałku do piątku w godzinach 16:00 – 18:00 na: www.wnet.fm, 87.8 FM w Warszawie i 95.2 FM w Krakowie. Zaprasza Jan Olendzki.\nDr Rafał Brzeski mówi o huraganach w Europie oraz pożarach w Australii. Opowiada o przyjęciu przez rząd projektu budżetu na rok 2020. Nie zakłada on deficytu. Nie ustają protesty części środowiska sędziowskiego przeciwko reformie wymiaru sprawiedliwości. Polskie społeczeństwo popiera starania rządu o reparacje od Niemiec. W Wielkiej Brytanii konwersji na katolicyzm dokonał były anglikański biskup i kapelan królowej Elżbiety II Gavin Ashenden.\nZ okazji zbliżających się narodzin Chrystusa, dzisiejszy program przebiegł w świątecznej atmosferze, za sprawą specjalnej listy świątecznych przebojów.


Z pamiętnika młodego urzędnika...: Dzień sto sześćdziesiąty siódmy- już za rok matura.\nDzień sto sześćdziesiąty siódmy- już za rok matura.\nTrwają matury. Ostatnio były z “gramatury”, co oznajmił mi Szef, a ja za jasną cholerę nie wiem co do egzaminu dojrzałości ma “masa jednego metra kwadratowego wyrobu wyrażona w gramach”. Może Wy wiecie? Podpowiem, dzień wcześniej była matura z języka polskiego. Czyż to nie jest ironiczne?\nAle tego, że Szef jest idiotą i używa słów, których znaczenia nie zna, lub wydaje mu się, że zna, to Wam mówić chyba znów nie muszę. Rzadko to mówię, ale jeśli macie dobrą pamięć to wiecie, że wychowuje dziecko. Na swój obraz i podobieństwo. Fun-fact: okazuje się, że mała kopia Szefa uczęszcza do tej samej szkoły, co dobre 15 lat temu ja. I ma lekcje z tą samą nauczycielką, co ja. Ale w przeciwieństwie do mnie, nie jedzie na czwórach, tylko jednego dnia dostał cztery pały. Pytacie jak to możliwe? Dość normalnie, choć Szefa od rana boli o to dupa i obrabia ją nauczycielce wspólnie z Dziadem. Ja tam się nie wcinam, ale doskonale pamiętam, że i u mnie takie jazdy się zdarzały. Często, żeby utemperować krnąbrnego ucznia, któremu najwyraźniej wyleciało z głowy, kto w klasie jest nauczycielem. Więc szło np. kartkówka, odpowiedź ustna i sprawdzenie zadania domowego, już 3 pały w 15 minut. Oczywiście za moich czasów jeszcze tak było, że jak bachor dostawał pałę, to goniło go się do nauki, a nie dzwoniło do nauczyciela z pretensjami. Mnie co prawda rodzice nie tłukli, ale do bezstresowego wychowania też miałem dość daleko. Główny stres był związany z wszelkimi szlabanami. Raz, gdy dostałem na kompa “do odwołania” to trwało to miesiąc. Zasada była taka, że ja grać nie mogę, ale jak koledzy przyjda, to oni mogą. Więc zapraszałem ich i razem graliśmy. Po tym miesiącu, gdy ojciec wrócił z pracy spytał, czemu ja nie gram, a tylko kolega. Tak, zapomniał, że ma mi odwołać szlaban.\nAle ad meritum. Dzieciak Szefa ostro go oszukuje. Przynajmniej wg mnie. Ciągle mówi o nim w superlatywach, że jest grzeczny i dobrze się uczy. Cztery pały zaprzeczają temu drugiemu, a kiedyś miał pecha nie zauważyć mnie na ulicy i też się nasłuchałem jego rozmów z kumplami. Ale Szef tego nie zauważa lub zauważyć nie chce, więc zaraz chwyta za telefon i dzwoni do szkoły, żeby rozmówić się z nauczycielką. Ta poinformowała go, że pały nie wzięły się znikąd i są wstawione za sprawdziany i kartkówki, których potomostwo nie raczyło napisać. Szef się obruszył, bo dzieciak był chory akurat zawsze wtedy, gdy coś było (nie, on nie widzi związku między “bólem brzuszka”, a terminem klasówki), a przecież wtedy uczeń nie musi pisać. Nie wiem, podobno kiedyś tak było, ale od kiedy ja poszedłem do szkoły, a było to w połowie lat .90, to każdy sprawdzian trzeba było napisać, w ostateczności w późniejszym terminie. W każdym bądź razie nauczycielka wyjaśniła mu co i jak, a Szef doszedł do wniosku, że takie coś nie może się więcej powtórzyć. Jakie jest więc jego rozwiązanie? Może pogada ze szczawiem, żeby przestał sobie lecieć w ch… lecieć sobie z nim i informował go o terminach i wynikach sprawdzianów? Nieeeee. Podał numer nauczycielce oczekując, że to ona będzie to robić…\nAnonimowy 29 czerwca 2015 14:06\nNo niezły żuczek, aż mu współczuje, co wyrośnie z takiej pociechy. U mnie rozpętała się ostatnio większa heca z moją koleżanką, pół roku ją próbował obmacywać i dziewczyna nie wytrzymała, historia jak ta http://www.eporady24.pl/molestowanie_w_pracy,pytania,2,71,5673.html Ale sprawa sie jeszcze nie zacząła, a ten grozi jej, głuche telefony.. straszne… Sama nie wiem, czy się zdecyduję coś powiedzieć policji, bo to firma prywatna, rodzinna i jak nie jesteś z nami to cię nie ma…\nDzień sto siedemdziesiąty- szaleństwo.\nDzień sto sześćdziesiąty dziewiąty- ekipa z zielon...\nDzień sto sześćdziesiąty ósmy- GoPro.\nDzień sto sześćdziesiąty siódmy- już za rok matura...


Turcja bombarduje bazy Kurdów w Iraku - Świat - rp.pl\nAktualizacja: 24.10.2007, 17:16\nTurcja bombarduje bazy Kurdów w Iraku\nTurecka armia przeprowadziła serię ataków na cele położone w północnym Iraku – donoszą tureckie media.\nWedług dziennika „Hurriyet”, który powołuje się na wicepremiera Cemila Ciceka, tureckie F-16 od niedzieli zapuszczają się co najmniej 20 km w głąb Iraku i bombardują bazy kurdyjskich rebeliantów. Inni tureccy urzędnicy zaprzeczyli tym informacjom, ale Agencja Reuters uzyskała ich potwierdzenie w siłach zbrojnych. Tureccy żołnierze dotarli na tereny oddalone o 10 km od granicy. Efekt? – 34 zabitych rebeliantów – chwalą się Turcy. Wczoraj tureckie samoloty bombardowały kurdyjskie pozycje wzdłuż irackiej granicy. Poniżej dalsza część artykułu\n– Takie akcje zdarzały się już wcześniej. To kontynuacja wojny, która nikomu nie jest potrzebna – mówi „Rz” Zijad Rauf, przedstawiciel rządu kurdyjskiego w Polsce. Jego zdaniem Kurdowie w Iraku uważają, że nadszedł czas, by Kurdyjska Partię Robotniczą (PKK) złożyła broń i zaczęła walczyć o prawa Kurdów metodami politycznymi.\nMassud Barzani, prezydent irackiego Kurdystanu, wezwał wczoraj PKK do zakończenia walki zbrojnej. Według pracownika MSZ w Iraku prezydent tego kraju Dżalal Talabani miał obiecać szefowi tureckiej dyplomacji Alemu Babacanowi, że Bagdad zgodzi się na przekazanie Turcji kurdyjskich rebeliantów. Unia Europejska, o członkostwo w której zabiega Turcja, wezwała Ankarę, by powstrzymała się od akcji militarnych. – Turcja powinna dwa razy pomyśleć, nim zdecyduje się na atak – mówił szef portugalskiego MSZ Manuel Antunes.\nWładze w Ankarze są pod presją opinii publicznej, która żąda stanowczej reakcji na ataki PKK, w których zginęło kilkunastu tureckich żołnierzy. Na dziś zaplanowano spotkanie dyplomatów z Turcji i Iraku. Mogą to być rozmowy ostatniej szansy.


Firma Krzysztof Makowski Chłodnictwo, działająca na polskim rynku od początku 2000 roku, specjalizuje się w modernizacjach przemysłowych instalacji amoniakalnych a także ich nadzorowaniem.\nNiewielu wie o amoniaku tyle co my!!!\nChłodnictwo - nasza pasja\nJesteśmy firmą, która temat chłodnictwa traktuje z pasją i oddaniem, by mrozić i chłodzić produkty naszych klientów, dając satysfakcję im samym, jak i konsumentom końcowym. Wykonujemy prace głownie w przemyśle spożywczym, gdyż, jako oszczędni Wielkopolanie nie tolerujemy marnotrawstwa żywności.\nBędąc świadomi odpowiedzialności społecznej, ekonomicznej i środowiskowej staramy się jak najmniej krzywdzić środowisko, w którym żyjemy. Nasza wiedza techniczna pozwala nam na działania neutralne dla ekosystemu i nastawienie na zrównoważony rozwój, który popieramy choćby z uwagi na swoje dzieci i wnuki.\nInstalacje chłodnicze 6R\nZ powodzeniem wprowadzamy w życie zasadę 6R:\nReuse tam gdzie to możliwe nie używamy nowych maszyn\nReduce projektujemy instalacje z myślą o redukcji wykorzystania medium przy jak największej wydajności\nRecycle oddajemy do ponownego przetwórstwa wyeksploatowane urządzenia\nReplace gdzie to możliwe stosujemy zamienniki\nRethink projektujemy instalację w oparciu o innowacyjność\nRemove likwidujemy maszyny niebezpieczne i przestarzałe\nOpracowania i nadzór wykonawczy\nWykonujemy wszystkiego typu opracowania dotyczące chłodnictwa i prowadzimy nadzór wykonawczy. Wyróżnia nas charyzmatyczna osobowość szefa, jego wiedza, pracowitość i poznańska dokładność, co bezpośrednio przekłada się na jakość świadczonych przez nas usług.


Okolica – Domek w Roztokach\nDogodne położenie zachęca do pieszych wycieczek do Doliny Kościeliskiej, Doliny Chochołowskiej czy Doliny Lejowej gdzie do wejścia można dojść w ciągu 15-20 minut bez stania w korkach ulicznych i płacenia za dodatkowy parking.\nDo najbliższych nowoczesnych kompleksów narciarskich WitówSki czy Polany Szymaszkowej jest zaledwie 5-7 minut jazdy samochodem. Dla dzieci i początkujących narciarzy udostępniony jest wyciąg orczykowy ze sztucznym zaśnieżaniem w odległości 4 minut jazdy samochodem w okolicy wejścia do Doliny Lejowej.\nDla smakoszy lubiących dobrą kuchnię – w odległości 15 minut spacerem znajduje się regionalna karczma Ziębówka z doskonałymi potrawami i trunkami.\nZ domku do centrum Zakopanego dojedzie się samochodem w ciągu 10 minut, to około 6 km.


Akwarele - ENTERTEAK Grodzisk Mazowiecki\nKolorystyka akwareli jest zwykle delikatna i pastelowa gdyż determinuje je podkład i ograniczona możliwość wydobycia mocnych barw. Obrazy w tej technice mają zwykle stonowane barwy, nie wymagają wyraźnego odwzorowania detali. Maluje się nią zwykle pejzaże, panoramy miast, delikatne portrety. Malowanie akwarelami jest niezwykle trudne gdyż poprawki nie są łatwe o ile możliwe. Namalowane fragmenty można przerobić ale nie zamalować. W tej technice niemożliwe jest krycie farbami co jest możliwe w malarstwie olejnym. Cały obraz jest przeźroczysty, a kolory tworzy się poprzez ich mieszanie na palecie, a nie na obrazie. Dobre akwarele są bardzo cenione z uwagi na wysoki kunszt artysty który ją wykonał.


Marka wędlin stworzona przez klaster mięsny nie podbije rynku? - Mięso wędliny ryby\nData: 24-02-2012, 13:22\nJarosław Filipek, prezes Codes Strategie tłumaczy, że idea marki wspólnej opiera się na przekonaniu, że małe firmy będą mogły zbudować silniejszą pozycję rynkową i skuteczniej konkurować. - Marka wspólna ma także być narzędziem walki z markami własnymi sieci handlowych. Przeświadczenie, że model oparty na wspólnej marce jest skuteczny, firmy z Polskiego Klastra Mięsnego opierają na opinii, że konsumentów nie interesuje marka producenta, tylko marka produktu - mówi ekspert.\nZauważa jednak, że dotychczasowe próby stworzenia marki wspólnej albo były porażką, albo nie zbudowały oczekiwanej skali. - Trzy niewielkie spółdzielnie mleczarskie z regionu świętokrzyskiego, wprowadziły na rynek wspólną markę „Ser Świętokrzyski Twarogowy". Poza działaniami PR w momencie wprowadzania rynkowego inicjatywy, o marce tej obecnie nie słychać. Nie powiódł się także koncept stworzenia wspólnej marki dla kilku małych browarów, ponieważ nie udało się stworzyć jednolitego produktu - mówi Jarosław Filipek. - Drugim powodem porażki było wzajemne przenikanie się sieci dystrybucji, czyli wzajemne konkurowanie i walka o tego samego konsumenta. Do tego małe nakłady, słaby marketing oraz bardzo trudna do zorganizowania logistyka. Polem dyskusji był podział nakładów i zysków. Firmy oferując swoje własne produkty, dbają o nie bardziej niż o produkty wspólne - dodaje.\nWedług specjalistów z branży mięsnej, inicjatywa budowania marki wspólnej, jest traktowana jako przeciwstawienie dużemu udziałowi marek własnych sieci handlowych. - Według nich, marki własne prowadzą do utraty tożsamości producentów i ich uzależnienia od odbiorcy. Z drugiej strony nawet największe firmy zajmują się produkcją marek własnych na rzecz klientów sieciowych. Czy możliwe jest wyrównanie pozycji konkurencyjnej nowoczesnych kanałów dystrybucji i producentów? Jeżeli największe marki go współtworzą, jest to wątpliwe. Znaczy to, że mniejsi producenci muszą znaleźć dla siebie alternatywne rozwiązania lub zbudować taką siłę, aby w znaczący sposób brać udział w grze rynkowej - akcentuje prezes Codes Strategie.\nJarosław Filipek RSS ALERT / Codes Strategie RSS ALERT / Polski Klaster Mięsny RSS ALERT / Wierzejki RSS ALERT / Pekpol RSS ALERT / Peklimar RSS ALERT / Rzeźnictwo G. Zyguła RSS ALERT / ZM Niewieścin RSS ALERT / klaster RSS ALERT / wędliny RSS ALERT / marka RSS ALERT\nPiotr 2012-02-25 00:32:14\nPanie Jarosławie Filipek Mam do Pana kilka pytań. Pańskie odpowiedzi pozwolą mi się ustosunkować do celności Pana analizy. 1. Czy zna Pan wielkość zakładów tworzących PKM? 2. Jak definiuję Pan małą firmę? 3. Na podstawie jakich informacji wywnioskował Pan, że Polonium to tylko działanie marketingowe, nie poparte innymi działaniami biznesowymi? 4. Czy zna Pan strukturę dystrybucji zakładów tworzących PKM? 5. Na jakich badań lub danych historycznych opiera się Pan twierdząc, że zakłady duże są w stanie zagwarantować wyższą jakość od zakładów małych? 6. Skąd wniosek o franszyzowym charakterze marki POLONIUM? 7. Cytat z aktualnego artykułu \_"Na pewno Polonium takiej skali nie ma, co od razu skazuje markę na porażkę\_" zestawiam z artykułem \_"Ekspert o konflikcie wokół Tigera: Większy problem ma Dariusz Michalczewski\_" prognozuję Pan w nim kłopoty marki TIGER, małe prawdopodobieństwa znalezienia nowego producenta dla tej marki oraz wielki sukces napoju NGINE. pytanie czy ma Pan w zwyczaju wyciągać wnioski z błędnych prognoz? 7. Błędne prognozy są jak produkty słabej jakości powodują degradacje marki. A \_"Marki się nie ma, marką się jest\_"\nŁukasz 2012-02-25 12:17:31\nJak tak daleko idące prognozy i opinie może przedstawiać osoba, która stricte stoi obok branży? panie Filipek, proszę nie bawić się w \_"AGENCJĘ RATINGOWĄ\_"\nMel 2012-02-25 14:59:15\nMoim zdaniem pan Filipek wprowadza na portal głos rozsądku. Czasami patrząc z boku można więcej zobaczyć.\nPiotr 2012-02-25 17:01:42\nGłos rozsądku jest bardzo ważny, ale żeby prognozować należy przeanalizować sytuację. Zbadać fakty, zgromadzić dane.\nWitek (co się na niczym nie zna) 2012-02-27 09:27:56\nWiększość spostrzeżeń Pana Filipka jest niestety prawdziwa. Ale jest kilkarzeczy z któymi można dyskutować. Udział wszystkich marketów w sprzedaży wędlin to ok. 35% rynku! Ich marki własne poza ceną nie mają żadnej siły. Poza tym mają ograniczony dostęp do rynku gdyż ich zasięg występowania ogranicza się do 200, 600 a maksymalnie 2000 punktów sprzedaży. Czyli do mniejszej liczby punktów sprzedaży niż ma przeciętny, średniej wielkości zakład mięsny. I trudno wyroby pod nazwami sieci wogóle rozpatrywać jako marki, choćby się Lidli i inne sieci nie wiadomo jak reklamowały. Stąd nie są one dużą konkurencją dla innych marek i giną w ich olbrzymiej masie. Kolejną rzeczą o którą bym się spierał to jest siła marki w branży mięsnej. Przypomnę iż postrzegalnośc najlepszych marek w tej branży sięga ok. 20%-30%! Czyli nie wiele jak włożone w nie kilkadziesiąt milionów złotych. Nie wiem czy nie lepiej jest pójść śladami Tarczyńskiego i JBB i marki wylansować siłą własnej dystrybucji i marketingiem szeptanym. To w zasadzie tyle moich uwag ad. bardzo ciekawego artykułu, z którym się w większej części identyfikuje. PS. Pytania Piotra są bardzo merytoryczne. Na część z nich znam odpowiedzi i niestety potwierdzają w sporej części to co napisał Pan Filipek. Firmy z klastra mają odmienne kanały dystrybucji (co może być atutem ale też wadą), porównywalna wartość (szacowaną na ok 100-150 mln zł. każda - Animex to ok. 3,5 mld, Sokołów 2,3 mld) oraz w większej części brak odbiorców sieciowych. Co do planów marki to kiedyś pracowałem nad jej modelem w branży mięsnej. Jest to co najmniej 1-1,5 roku intensywanej pracy. Jeśli ktoś ogłasza iż wprowadza markę, nie podejmując prac nad nią znacząco wcześniej to znaczy iż poza logo i nazwą nie ma nic dopracowanego.


Reduktor BRC Tecno wymienić na inny! Pilne.. - elektroda.pl\ntixel 23 Maj 2009 22:55 1913 3\n#1 23 Maj 2009 22:55\nW VW Golf 3 1.8 mono wtrysk jest instalacja LPG z reduktorem BRC TECNO 70kW. chciałbym wymienić reduktor na inny (lepszy) gdyż zaczęło palić więcej gazu a kręcą śrubą wolnych obrotów w reduktorze nic sie nie zmienia.\nJaki DOBRY reduktor polecacie? no i czy dam radę sam wymienić i wyregulować czy trzeba jechać do gazowca??...\n#2 24 Maj 2009 10:47\njedz do kogos kto sie na tym zna\n#3 24 Maj 2009 12:50\nJest wiele typów reduktorów ale Twój opis sytuacji wskazuje na szukanie przyczyny po omacku. Osobiście uważam, że kręcenie śrubami regulacyjnymi bez znajomości jaki efekt mogę uzyskać nie daje podstaw do wyciągania wniosków, że jest to na pewno wina reduktora. Dopiero podłączając do analizatora spalin można ocenić jakie warunki nie są spełnione i co należy wykonać by uzyskać optymalne spalanie co w efekcie da optymalne zużycie gazu. Jednostkowo wzrostem zużycia gazu może być jego jakość. (Wierzcie mi, że to też może być powód wzrostu zużycia)\n#4 26 Maj 2009 23:32\nPodobne tematy do reduktor BRC Tecno wymienić na inny! Pilne..\nA czy da się tę uszczelkę wymienić, czy trzeba od razu cały reduktor? Bo mam właśnie taki problem i zastanawiam się nad wymianą całego reduktora.,Wi... (19)\nReduktor BRC Tecno 100 KW - Regulacja\nWitam, Poszukuję dokładnej instrukcji regulacji lub dobrego fachowca do instalacji II generacji z reduktorem BRC TECNO 100 KW oraz sterownikiem mi... (2)\nBRC Sequent 32 - Czy da się bezpoleśnie wymienić sterownik na inny\nOk, dzięki za odpowiedź. Gaziarze też tak sugerowali. Będzie trochę zabawy ale sterownik pójdzie do wymiany.,Witam, posiadam samochód Kia Ceed sprowad... (4)


www.Antmania.pl • Zobacz wątek - Włochy - plaża, dziewczyny i mrówki\nTeraz jest Pt cze 22, 2018 10:07 am\nWłochy - plaża, dziewczyny i mrówki\nTytuł: Włochy - plaża, dziewczyny i mrówki\nNapisane: Pn sie 22, 2011 10:58 pm\n2 tygodnie temu wyjechałem sobie z rodzicami do Włoch. Region Marche, okolice miasta Fano. Nie powiem żeby zaczęło się nudno, bo już niedługo po wysiadce z auta wkurzyłem jakieś małe mrówki, które mimo późnej pory akurat zjadały sobie martwego chrząszcza. Niestety nie wiem co to było, bo gdy jutro rano wróciłem na to miejsce już ich nie było. No coż, trudno. Nie będę zanudzał was opowieściami o komarach ( jakieś twarde sztuki, te w Polsce 2 razy łatwiej zabić ), cholernym gorącu, braku klimy w mieszkaniu itp.\nW sumie były 3 zalety - wszystkie wypisałem w temacie. Plaża była blisko, bo ok. 500 metrów od domu. Dziewczyny jak to dziewczyny we Włoszech w taki upał. Było na co popatrzeć ale nie pogadać, bo nie wiem jak u nich z oświatą, ale tylko jedna znała cokolwiek po angielsku. Próbowałem też łapać ryby, ale tak samo jak komary tamtejsze sztuki są jakoś bardziej cwane. No ale przejdźmy do rzeczy:\nZaobserwowałem wiele gatunków mrówek ale napiszę tylko o kilku, których nie znam.\n1. Duże, matowo czarne mrówki ( ok. 1cm, ale zazwyczaj więcej ). Stylik jednoczłonowy. Mrówki zazwyczaj były spokojne, ale w razie niepokojenia ich stawały się dość energiczne. Podział kastowy, ale nie bardzo wyraźny. Wojowniczki były po prostu większe i masywniejsze. Występowały w rzadkich lasach, zawsze w cieniu. Preferowały wieczorową porę. Nie zauważyłem gniazda, gdyż kolumna tych mrówek zawsze kończyła się na drzewie ( a ja szczerze mówiąc średnio czuję się na wysokościach ). Na moje nędzne oko to jakieś Camponotus. Zauważyłem agresywne zachowania względem małych mrówek z rodziny Myrmicidae - mówiąc krócej : wojownicza duża mrówka hmm..... chyba słowo "zmasakrowała" będzie tutaj odpowiednie, 3 małe mróweczki bez większych kłopotów.\n2. Mróweczki wielkości Lasius niger lub odrobinkę większe. Czerwona głowa, reszta ciała połyskująco czarna. Te również poruszały się w kolumnach, które zawsze kończyły się w jakimś drewnie ( żywym lub martwym ). Wykazywały stoicki spokój, można powiedzieć nawet zaciekawienie względem moich palców. Stylik jednoczłonowy. Brak zauważalnego podziału kastowego ( wszystkie mniej więcej tego samego rozmiaru ). Preferują cień, lecz pora dnia nie ma dla nich znaczenia. Zauważyłem że na kwadracie o boku 2,5 metra żyły one spokojnie z tymi małymi mrówami z Myrmicidae i jakimiś Formicami ( na 85% Formica cinerea ).\n3. To będą właśnie te Myrmicidae. Robotnice wielkości około 2-3 mm, żołnierze 5-6mm. Kolor różnił się w zależności od oświetlenia. Na plaży wyglądłay na żółte, a na ziemi na rdzawe, lecz zawsze na górze odwłoku i tułowia była ciemniejsza plama. Wyraźny podział kastowy, żołnierze z dużymi głowami i żuwaczkami.\nResztę napiszę jutro, bo starszyzna mnie goni.\nTytuł: Re: Włochy - plaża, dziewczyny i mrówki\nNapisane: Wt sie 23, 2011 11:35 am\nTe drugie na pewno miały jednoczłonowy stylik?\n1. Wygląda na Camponotus aethiops, albo coś w tym stylu\n2. Ubarwienie i rozmiar pasują do Crematogaster scutellaris, lub, jeśli są jednak polimorficzne, może to być Camponotus lateralis.\n3. Pheidole pallidula, lub coś bliźniaczego\nNapisane: Wt sie 23, 2011 11:47 am\nFormik, z tego co mi wiadomo, majorki palliduli nie mają aż takich rozmiarów. Ja bym został przy Pheidole sp.\nFaktycznie, może to trochę nadinterpretacja\nNapisane: Wt sie 23, 2011 12:46 pm\nMiałem możliwość zwiedzić całą Italię dwa lata temu.\nCo do klimatyzacji to chyba po kosztach rodzice pojechali. Wszystkie noclegi jakie miałem były z klimatyzacją, przez którą miałem chrypkę. Ale jak tu spać jak w nocy było grubo ponad 30...\nWłosi umieją angielski, przynajmniej Ci którzy pracują w usługach. Mrówkami się nie interesowałem, to też żadnych nie widziałem\nCo do morza Adriatyckiego, to jest zjawiskowe, czyste, ciepłe, a przy tym można sobie popatrzeć na plaży ;D\n@ Titude Nie byłem w hotelu, tylko wynajętym mieszkaniu. Owszem ci w usługach umieli angielski, ale co z tego skoro dziewczyny w moim wieku na plaży go nie znają . A że popatrzeć na plaży było można, to nie tylko z grzeczności nie zaprzeczę .\nNie, na pewno nie są polimorficzne. I na pewno miały jednoczłonowy stylik. Z mrówkami nr. 1 trafiłeś, lub strzeliłeś bardzo blisko. Z nr. 2 trafiłeś na pewno. Nr. 3 rzeczywiście przypominał jakieś Pheidole ( czytałem że stosują przeciw większej zwierzynie taką taktykę: łapią za nogi i rozrywają. Moję zrobiły tak samo z jednym pająkiem )\nad.2 Zapomniałem napisać, że natknąłem się na sporą grupkę w mieście ( oczywiście w okolicy drzew ) zjadającą wyrzucony kawałek arbuza.\nad 3 Poza występowaniem w terenie uparcie właziły mi do domu. Były dość agresywne, nie bały się nawet atakować tych dużych mrów ad 1. Gniazda wyglądały jak zwykłe dziury w ziemi. Leżały w skupiskach po kilka. W ostatni dzień pobytu we Włoszech odkryłem, że jedno skupisko gniazd zupełnie opustoszało ( chyba się przeniosły, bo w okolicy nie znalazłem trupów ).\n4. Średnio duże ( robotnice 7-8mm, żołnierze do ponad 1cm ), połyskliwie czarne mrówki. Stylik dwuczłonowy. Końcówki odnóży czerwonawe/rdzawe. Bogate owłosienie na całym ciele. Wyrażny podział kastowy, żołnierze dużo więksi, z masywnymi głowami i żuwaczkami. Gniazda wyglądały jak zwykłe dziury w ziemi. Nie zauważyłem, żeby polowały, za to bardzo chętnie zjadały chleb. Niezbyt ruchawe, nawet rzekłbym powolne, i w stosunku do mnie pacyfistyczne, ale raz nieźle pożarły się z tymi Camponotus ad.1. Myślę że to jakieś Messor, najbardziej podobne są barbarus, ale chciałem zasięgnąć opinii.\n5. To na mój gust Formica cinerea. Wielkość podobna, brak wyraźnego podziału kastowego. Mrówki matowo czarne. Niezbyt agresywne, ale bardzo ruchliwe. Stylik jednoczłonowy. Końcówki odnóży rdzawe. Nie udało mi się ich zbyt dokładnie poobserwować, bo jak mówiłem były strasznie szybkie. Wiem tylko że żyły spokojnie obok tych Crematogaster scutellaris.\nPoza tym było oczywiście sporo wszędobylskich Lasius niger, sporo gatunków z rodziny Myrmicidae ( o których nie napisałem, bo spotkałem tylko kilka sztuk przez cały mój pobyt tam ), raz nadziałem się na spore ( szacunkowo 100-150 sztuk ) zgromadzenie czegoś podobnego do Messorów, tylko że całych rdzawych ( nie przyjrzałem się dobrze, bo były mocno wkurzone i pogryzły mnie że ja pie.... ) i coś podobnego do Lasius niger, tylko że wielkości co najwyżej 1-2mm.\nZ żalem przyznaję że nie natknąłem się nawet na jedną królową, chociaż znalazłem kilka samców. To tyle z wycieczki.\nNapisane: Wt sie 23, 2011 1:10 pm\nRozmiary tych żniwiarek wydają się przesadzone\nTo pewnie Messor sp., ale raczej nie Messor barbarus, bo one mają wiśniowe głowy.\nTe maluchy podobne do nigerek to Plagiolepis cf. pygmaea.\nA Crematogaster spp. mają podwójny stylik\nNapisane: Wt sie 23, 2011 1:48 pm\nWątpię by rozmiary były przesadzone, żołnierze spokojnie dorównywali rozmiarami tym Camponotusom ad.1.\nA zresztą nie będę się kłócił o ten stylik. Wiem że to na pewno był ten Crematogaster o którym pisałeś bo wygląda identycznie. Przepraszam za błąd.


Wizz Air zmienia zasady przewozu bagażu podręcznego od 24.08.2018. Zmiany wchodzą w życie już teraz. Co to oznacza dla pasażerów Wizz Air? | Nowa Trybuna Opolska\nTomasz Wróblewski 04.09.2018 Zaktualizowano 04.09.2018\nWizzair idzie śladami Ryanair i też zmienia zasady przewozu bagażu podręcznego. Duży podręczny trzeba będzie nadać jak normalny bagaż. Na razie będzie to usługa bezpłatna. Przemyslaw Swiderski\nW czwartek zmiany w przewozie bagażu podręcznego ogłosił Ryanair.\nZa duży bagaż podręczny pasażerowie Ryanair będą musieli płacić od 1 listopada - mniej jeśli chcą zabrać go na pokład, więcej jeśli nadają go do luku bagażowego.\nSzczegóły w artykule: Ryanair będzie pobierał opłaty za bagaż podręczny. 1 listopada 2018 zmieniają się zasady przewozu bagażu podręcznego w Ryanair\nDzisiaj zmiany w polityce przewozu bagażu podręcznego ogłosił drugi przewoźnik niskokosztowy popularny na trasach z Polski, czyli Wizz Air.\nTylko pasażerowie z wykupioną usługą Wizz Priority (pierwszeństwo wejścia na pokład) będą mogli zabrać do kabiny swój bagaż podręczny:\nmały o wymiarach 40 x 30 x 18 cm\nCo z pozostałymi pasażerami Wizz Air?\nJeśli pasażer nie wykupił usługi Wizz Priority, a wymiary bagażu podręcznego przekraczają 40x30x18 cm, wtedy musi go odprawić bezpłatnie na stanowisku odprawy i odebrać przy taśmie bagażowej na lotnisku docelowym. Ta usługa jest za darmo. Tak nadawany bagaż podręczny będzie w Wizz Air traktowany jak rejestrowany. Oznacza to, że w walizce będziemy mogli mieć normalne kosmetyki (bez ograniczenia do 100 ml).\nJeśli bagaż podręczny jest mniejszy niż 40 x 30 x 18 cm, pasażer może zabrać go na pokład samolotu, ale musi on zostać umieszczony pod siedzeniem.\nMateriał oryginalny: Wizz Air zmienia zasady przewozu bagażu podręcznego od 24.08.2018. Zmiany wchodzą w życie już teraz. Co to oznacza dla pasażerów Wizz Air? - Nowa Trybuna Opolska


zapaLov: Płaszczyk Burda 2/2014\nPłaszczyk Burda 2/2014\nPłaszczyk ten szyłam od kwietnia. Zrobiło się ciepło i zajęłam się zupełnie innymi modelami. Teraz przy pierwszych chłodach powróciłam do nieskończonego modelu. Zmian w konstrukcji niewiele.\nWybrałam model żakietu nr 132 z Burda 2/2014. Chciałam płaszczyk nieco dłuższy niż oryginalny w Burdzie. W związku z czym musiałam oszczędzać tkaninę by uzyskać jak najdłuższy fason. Z tych względów płaszcz posiada tylko jedną kieszeń. Nie tylko dla oszczędności tkaniny ale i też z własnej zachcianki zrezygnowałam z zakładek na plecach. Również przy zakładanej przeze mnie długości zakładki wyglądałyby dziwnie. Moja drobna sylwetka mogłaby stracić proporcje. W zamian za zakładki wybrałam prosty tył zebrany w talii zaszewkami.\nOgromne guziki kupione dawno temu na jednej z wyprzedaży naszyłam jako atrapę zapięcia. Faktycznie płaszczyk zamyka się na zatrzaski a nie guziki. Dzianina użyta do modelu była tak delikatna iż wykonane w niej dziurki z czasem lekko naciągnęłyby się, zdeformowały. Bałam się o utratę estetyki w trakcie noszenia płaszczyka, więc podjęłam decyzję o zastosowaniu zatrzasek.\nPłaszczyk szyje się bardzo szybko, pod warunkiem, że nie zarzuci się przy nim pracy na rzecz innych modeli :)\nMonika Nowak 27 września 2016 19:03\nzapaLov 28 września 2016 01:37\nThimbleLady 27 września 2016 19:26\nSuper kolory na kracie. Prosty krój podkreśla jej urok. Lubię takie detale ja duziki. Te są niezwykłe.\nzapaLov 28 września 2016 01:44\nZgadzam się z tobą. Ta dzianinowa kratka ma śliczne kolory, no i guziki z wyprzedaży mnie natychmiast urzekły\nRenia 27 września 2016 20:09\nPłaszczyk bardzo mi sie podoba:)))świetna krata:)))Pozdrawiam serdecznie:))\nzapaLov 28 września 2016 01:46\nGdy znalazłam tą dzianinę odrazu ujął mnie urok pastelowo-pudrowych kolorów kratki\nUszyta 27 września 2016 22:23\nBardzo ładny płaszczyk i świetnie spasowana kratka pomimo niedużej ilości materiału. Guziki są tu wielkim plusem :)\nzapaLov 28 września 2016 01:55\nDziękuję. By spasować kratkę ścięłam całość form po szerokości dzianiny. Po długości nie szło spasować wzór,natomiast po szerokości wychodziło wszystko idealnie. A guziki tak pasują jakby były specjalnie dla tego modelu kupowane. Nabyłam je za groszę. Czekały 1,5 roku na odpowiednią tkaninę/dzianinę i model płaszcza.\nEliza Kaschel 28 września 2016 10:54\nLilou Lilou 5 grudnia 2016 14:46\nAch jaki piękny płaszczyk i te pastelowe kolory!!! A czy uszyty na podszewce? Wygląda świetnie!!! :)


Jestem niewidzialna – nieoficjalna STRONA DDA\nStrona główna/Rozmowy DDA/DDD/Jestem niewidzialna\nWitamy › Fora › Rozmowy DDA/DDD › Jestem niewidzialna\n5 października 2021 o 21:26\nJak w temacie jestem niewidzialna. Może dlatego nigdy nie lgne do ludzi. Nie staram się o ich akceptację. Tylko przez to oni mnie nienawidzą . Jak Ci z pracy. Dlaczego nie mogę być sobą ? Cicha i spokojna ?\nJakbyś była niewidzialna, to by Cię nie nienawidzili, bo by Cię nie widzieli. Jesteś widzialna, jesteś Kimś. Jeżeli nienawidzą, to tego Kogoś, kim jesteś. Może to oznaczać, że masz bardzo silną osobowość. Tylko silne osobowości budzą w innych tak gwaltowne emocje (nawet negatywne). Na słabe zwykle nie zwraca się uwagi.\nPytanie więc, jaka Twoja cecha jest tak silna, że inni czują się zagrożeni i jej nienawidzą?\nO ile naprawdę nienawidzą, bo może to zwykła niechęć lub brak kultury albo nawet ich kompleksy.\n6 października 2021 o 16:57\nJa jestem typem szarej myszy. Nie jestem głośna ,żywiołowa. Po prostu myślę,że zrobili ze mnie kozła do wyżycia się. One tam pracują ok 20 lat. Atmosfera bardzo kiepska. Jednej niechcący na początku powiedziałam,że dała mi mało pieniędzy. Dała dobrze i od tego się zaczęło. Gnębienie mnie. Jestem pewna,że ona maczała w tym palce. Mimo,że jestem ty 4 lata i zwolnili parę osób. Jej relacja po tym byka ,że wpuściła do mnie tekst dając mi kasę ” policz dobrze”. Potem uderzyła kogoś mówiąc ' to mobbing”. Ewidentnie były to nawiązania do mnie. Minęło tyle lat a ta kobieta ma jakiś uraz do mnie dalej. Nie czaje takich ludzi. Kierowniczka też wrosła w ich nawyki. Ostatnio uraczyła mnie tekstem ” wiesz co źle zrobiłaś ” i potem ” wpuściłas zimno”. Waknieci ludzie i tyle.\nOna887, moim zdaniem tym, co robisz niepotrzebnie, jest wrzucanie wszystkich ludzi i wszystkich sytuacji „do jednego worka”. Generalizujesz, pisząc, że świat jest w 100% zły i że wszyscy Cię nie szanują albo nienawidzą. Tymczasem rzeczywistość bywa dużo bardziej złożona, na przykład:\nKoleżanka (czy kierowniczka, obojętnie kto) policzyła kasę. Jej się zgadza. Ty masz wątpliwości. Ona ma prawo być pewna, że dobrze przeliczyła. Ty masz prawo się pomylić i sprawdzić jeszcze raz. Jej komunikat „Przelicz dobrze” trudno w tej sytuacji wziąć za agresywny. Po prostu takie „tarcia” między ludźmi się zdarzają, czasem wiele razy dziennie. I w zasadzie nic złego się nie dzieje.\nLudzie w Twojej pracy pracują po 20 lat w jednym miejscu. Z tego łatwo robi się patologia. Są sfrustrowani, bo z jednej strony po 20 latach mają się za bóstwa, a z drugiej strony na rynku pracy są nikim – bo mają doświadczenie tylko z tej jednej firmy – z której nie mają jak uciec. To ich jednak nie upoważnia, by wyżywali swe frustracje na Tobie.\nJednak czy cały świat jest taki, jak ludzie z Twojej firmy? Myślę, że nie.\nInny przykład – piszesz na forum w trzech różnych miejscach ten sam tekst swojej kierowniczki o „wpuszczaniu zimna”. Może to powtarzanie się być męczące lub irytujące dla kogoś, kto czyta Cię z uwagą. Ale czy to wystarczający powód, żeby Cię nienawidzić, albo chociaż nie lubić? Myślę, że nie.\nNikt nie jest doskonały i ludzie czasem się ze sobą ścierają. Grunt, żeby nie widzieć w tym tylko czerni i bieli – a żeby dostrzec różne odcienie szarości.\nWarto zauważyć moim zdaniem, że wśród ludzi są nie tylko źli (choć może takich najwięcej spotkałaś). Są też tacy, z którymi pogadasz o pogodzie, ale o uczuciach już nie. Tacy, z którymi można się dogadać w pracy, choć poza pracą już niekoniecznie. I tacy, którzy na wiele lat mogą być Twoimi przyjaciółmi.\n7 listopada 2021 o 10:15\nKażdy widzi to co sam chce zobaczyć. Świat zewnętrzny jest odbiciem świata wewnętrznego….\nNigdy nie chodzi, o to co ktoś robi tylko jak to interpretujemy…\nLudzie nigdy nie są źli, ani dobrzy, tylko ich czyny mogą w Nas wywoływać emocje, uczucia przyjemne lub nie…\nNie jesteś „niewidzialna” dla innych, tylko dla samej siebie…😁\nPragniesz (umierasz z pragnienia) od innych akceptacji, życzliwości, zrozumienia, a czy sama sobie je okazujesz….. Ile godzin dzienie myślisz o sobie z szacunkiem, wyrozumiałością… Podejrzewam, że zero minut…\nZwłaszcza jak coś Ci nie wyjdzie, zrobisz błąd…. dołujesz się całemi dniami…\nMasz problem ze wstydem…. zwłaszcza jak zrobisz błąd,pomyłkę…\nInne emocje pojawiają się w zależności jak oceniamy sytuację….\nPopełniłam błąd, jestem gorsza, wybrakowana, zasluguje na pogardę, wyśmianie, odrzucenie, bycie w nie porządku …\n„Popełniłam błąd, następnym razem chciałabym go nie popełnić, zrobić coś inaczej. Jeśli to tylko będzie możliwe. A jeśli nie to pogodzę się z tym że to jest moja norma… Nie mogę się obwiniać za coś na co ma niewielki wpływ, i bardzo trudno mi to kontrolować. CHCIAŁAM żeby było dobrze, ZROBIŁABYM co tylko mogłam więc nie powinnam się za tą sytuację obwiniać „… – ŻAL, SMUTEK\nDlaczego tak reagujesz, bo zostałaś tego nauczona…\nTa odpowiedź została zmodyfikowana 4 tygodni, 1 dzień temu przez aktywny187.\nJest jeszcze coś. Relacje. Jak mòwi p. prof Woydyłło-Osiatyńska my ludzie chcemy relacji i pragniemy relacji (z ròzńa intensywnością, ale to w relacji nabieramy celòw, sensu, rozwoju). Dlatego gdy ktoś mòwi 'aby tylko dali mi spokòj w takim sensie, że chciałby się odizolować' to przeważnie oznacza, że nie umiemy być w relacji.\nI w tym momencie ważne aby sobie nie dowalać w stylu jestem inny, wybrakowany a bardziej podejść nie umiem, bo nie 'dostałem' od rodzicòw zasobòw, ale chcę i mogę się nauczyć.\nJak mòwi p. Ewa Woydyłło-Osiatyńska to, że nie umiemy jest optymistyczną wiadomością, bo możemy się tego nauczyć.\nWarto z tą prawdą stanąć przed sobą.\nIdąc w tym toku rozumowania możemy też uznać taką wewnętrzną chęć izolacji jako sygnał. W ekstremalnych sytuacjach może być to zwròcenie się o pomoc. (gdy już czujemy, że się wyizolowaliśmy i nie chcemy w ogòle do ludzi).\nOna887, w Twoich wpisach zauważam sprzeczność , bo z jednej strony słychać smutek, że jesteś niewidzialna a z drugiej jest też wpis w ktòry chciałabyś aby pozwolili Ci się wyizolować. Warto się temu przyjrzeć. Ta sprzeczność koresponduje z tym co mòwi prof. Ewa Woydyłło-Osiatyńska. Ta sprzeczność nie jest niczym dziwacznym jest naturalnym pragnieniem, ktòrego zasoby możemy odbudować.\nTa odpowiedź została zmodyfikowana 4 tygodni, 1 dzień temu przez 2wprzod1wtyl.\n7 listopada 2021 o 11:54\n„Minęło tyle lat a ta kobieta ma jakiś uraz do mnie dalej.”\nByć może tak jest, a być może ona ma taki „styl bycia”.\nNieracjonalne przekonanie – szkodliwe\n„Muszę być kochana i szanowana przez wszystkie ważne dla mnie osoby. Muszę za wszelką cenę unikać braku akceptacji.”\nRacjonalne przekonanie – zdrowe, pożyteczne\n„Miłość i akceptacja są bardzo wartościowe. Poszukuję ich wtedy, kiedy mogę, ale nie są one niezbędne do życia. Można żyć bez nich, tylko takie życie jest trudniejsze.”\nKażdy człowiek tak ma że jest przez jednych uwielbiany, szanowany. Inni tylko nas tolerują, jeszcze inni unikają. 😁\nA pozostali NIENAWIDZĄ nas….\nTakie jest porostu życie….\nZaakceptuj, że tak jest a będziesz mniej cierpieć…\nNie akceptujemy w innych tego, czego nie akceptujemy w sobie…\nTo że ktoś lubi jabłka, a nie lubi gruszek… Nie oznacza to że jabłka są gorsze od gruszek.\nŚwiadczy to tylko o JEGO UPODOBANIACH, PREFERENCJACH….


Rury żeliwne kielichowe do kanalizacji – Vademecum dla uczniów technikum\nVademecum dla uczniów technikum > Technik inżynierii sanitarnej > Vademecum instalacji sanitarnych > Wiadomości ogólne > Rury i łączniki, połączenia, zasady prowadzenia przewodów > Rury żeliwne > Rury żeliwne kielichowe do kanalizacji\nRury żeliwne kielichowe do kanalizacji\nProdukowane są z żeliwa szarego o średnicach nominalnych DN 50, 70, 100, 125, 150 i 200mm, w prostkach o długości 250, 315, 500, 1000, 2000mm, przy czym rury o średnicy 200mm produkowane są od długości 500mm.\nW ramach sytemu rur żeliwnych kielichowych dostępne są następujące łączniki rurowe:\n– kolana – wykonywane sa o kącie 15, 30 45, 70, 80 i 87°\n– kolana redukcyjne\n– łuki kanalizacyjne\n– złączki dwukielichowe\n– dołącznik (traper)\nObecnie rury kielichowe można już uszczelniać uszczelkami gumowymi. W KZO stosowane są do tego celu uszczelki elastomerowe U-AK. Uszczelki są dostępne dla wszystkich średnic rur. Montaż uszczelki jest bardzo prosty, polega na wsunięciu jej do kielicha tak, aby oparła się o jego brzeg. Do montażu należy używać środka poślizgowego.\nRury żeliwne bezkielichowe SML


November 3, 2020 | Rozrywka\nPosted by admin on Nov - 3 - 2020 - Comments Off on Wciągniki linowe\nRenowacje praktycznie dotyczą każdego z domów, a to w jak wybitnie są zaawansowanym stopniu, zależy już o ludzi, czy też od tego jak wielokrotnie wykonujemy dane remonty. Nie ulega wątpliwości, iż w budownictwie istniej możliwość, poprzez jaką wolno śmiało zapobiegać całkowicie wszystkiemu, co tylko wiąże się z naprawami – a w tych wspomogą narzędzia typu Wciągniki linowe. Kiedy tak właściwie [ Read More ]\nJeżeli gra toczy się o materiały powiązane z bhp są to ubrania ochronne, akcesoria takie jak, kaski, gogle, maski, słuchawki i równie ważne obuwie ochronne – wypróbuj także inne akcesoria na stronie LJM. Jest dużo typów obuwia, zależnie od pracy wykonywanej przez pracownika oraz zależnie w jakich wymogach. Mogą to być buty gumowe, profilaktyczne, robocze oraz buty esd. Jakakolwiek grupa [ Read More ]\nZanim kupimy meble – zadbaj o zagadnienia instalatorskiePrzy budowie domu, doświadczenia korporacji budowlanych, jakkolwiek również prywatnych osób uwidocznia, iż najbardziej czasochłonnym i wymagającym najlepszej organizacji pracy jest etap wykańczania obiektu. Etap ten pochłania wiele energii i pieniędzy każdego inwestora. Warto w związku z tym go wnikliwie zaplanować. Wykończenia każdego budynku zarówno te zewnętrzne jak i wewnętrzne muszą być wykonane w [ Read More ]\nFigurki z papieru mache W dzisiejszych czasach nastała moda na konstruowanie domów, w których wydziela się tylko i wyłącznie pomieszczenia ofiarowane na sypialnie i łazienkę. Pozostałe pomieszczenia są ze sobą połączone i tworzą otwartą, gigantyczną powierzchnia. Zanim jednakże nawiążemy budowę domu należy zastanowić się, czy będzie to dla nas solidne rozwiązanie. Połączona kuchnia, salon i jadalnia wyglądają efektownie, dają poczucie [ Read More ]\nPosted by admin on Nov - 3 - 2020 - Comments Off on Figurki z papieru\nFigurki z papieru Większość nastolatków fantazjuje o niezależności, życiu poza kontrolą krewnych i rodziców. Nieraz szansa pojawia się już w szkole średniej. Przeprowadzki nie zawsze jednak w tak przedwczesnym wieku są radością. Internat to notoryczna kontrola wychowawców, a dziedzina ma okazję być surowsza, aniżeli w domu. Studia to okazja do zamieszkania w akademiku lub też stancji, najchętniej dzielonej z kolegami. [ Read More ]\nPosted by admin on Nov - 3 - 2020 - Comments Off on Olej rzepakowy czy słonecznikowy\nPortal omawiający walory różnych olejów zimnotłoczonychOleje-Zimnotloczone.pl to blog na jakim omawiane są cechy różnego rodzaju olejów zimnotłoczonych, dzięki czemu internauci, którzy nie mają żadnej wiedzy w tym zakresie, mogą poszerzyć świadomość. Pozytywny wpływ na dietę oraz właściwości pielęgnacyjne, jakie mają oleje zimnotłoczone motywują do tego, żeby zaznajomić się z konkretnymi postami. Można przykładowo doinformować się, czy zdecydować się na olej [ Read More ]


Hitpol rozszerza sieć w woj. podkarpackim - Handel dystrybucja\nHitpol rozszerza sieć w woj. podkarpackim\n28 kwietnia pod szyldem Hitpol otworzyły się delikatesy w woj. podkarpackim w miejscowości Bukowiec 9.\nData: 09-05-2018, 14:54\nDelikatesy w Bukowcu to ponad 130-metrowa sala sprzedaży. Placówka uczestniczy również w sieciowym programie lojalnościowym – Programie Dobrego Klienta, w którym klienci mogą zbierać punkty i wymieniać je na nagrody.\nDelikatesy otwarte są od poniedziałku do piątku w godzinach: 6:30 - 21:00 oraz w niedzielę: 9:30 - 20:00.


Chipsety AMD z serii 400 w bazie PCI-SIG\nKilka dni temu poznaliśmy datę premiery procesorów Ryzen Pinnacle Ridge. Jak od dłuższego czasu wiadomo, będą to swoiści następcy poprzedniej generacji, którzy wejdą na rynek wraz z płytami głównymi opartymi o nowy chipset AMD z serii 400. Jednak nabywcy poprzednich układów mogą spać spokojnie, ponieważ procesory będą cechować się wsteczną kompatybilnością.\nDo bazy danych strony PCI-SIG wpłynął wpis z identyfikatorem ”promontory”, który wskazuje, że są to właśnie nowe chipsety AMD. Potwierdza to przeszłość, ponieważ w przeciekach o X370, B350 oraz A320 również pojawiało się to określenie. Prawdopodobnie oznaczenie nowych chipsetów nie będzie skomplikowane i ostatecznie pojawią się pod nazwą X470, B450 i A420.\nW powyższej grafice oczywiście próżno doszukiwać się szczegółów, bo jedyne co z nich wynika, to fakt, że nowy chipset będzie robił użytek z linii PCIe 3.0, co nie miało miejsca w poprzedniej serii. Według ostatnich doniesień ich premiera będzie miała miejsce w ostatnich tygodniach pierwszego kwartału 2018 roku. Wraz z nimi na rynku pojawią się odświeżone procesory Ryzen, które zostaną wykonane w 12nm litografii, która poprawi to nie tylko zegary, ale również wydajność prądową.\nŹródło: wccftech.com, videocardz.com\nA420 amd amd chipset B450 chipset chipset serii 400 Pinnacle Ridge ryzen X470\nNvidia kończy wspieranie 32 bitowych systemów\nNowe obudowy dla kart graficznych od ZOTACa – seria AMP Box i AMP Box Mini


Rozstrzelać Rymkiewicza czyli jak wygląda demokracja w III RP - blog rewident\n21.07.2011 3437 0\nDo tej pory uważałem, że procesy sądowe wytaczane w sprawach politycznych są normalnym elementem codziennej pyskówki i nie należy na nie specjalnie zwracać uwagi. Od momentu jednak kiedy zobaczyłem relację z procesu jaki Gazeta Wyborcza wytoczyła poecie Jarosławowi Rymkiewiczowi całkowicie zmieniłem w tej sprawie zdanie. Dawno nie widziałem bardziej żenującego widowiska. Przesłuchanie poety przez sąd, a przede wszystkim przez adwokata Agory przypominało jakąś czarną komedię, groteskowy wodewil, którego scenariusz mógł powstać tylko w chorym umyśle degenerata.\nRymkiewicz został pozwany przez Agorę za krytykę, która nie zawierała wyrażeń powszechnie uznanych za obelżywe, poeta wypowiedział się ostro na temat środowiska Gazety Wyborczej, jednak jego słowa o „nienawiści do Polski i spadkobiercach KPP” można uznać za część dopuszczalnej debaty publicznej. Tego typu zarzuty wobec politycznych przeciwników padają bardzo często z ust wszystkich uczestników sporu. Gazeta Wyborcza bardzo często atakowała swoich adwersarzy oskarżając ich o wstecznictwo, zaściankowość, skłonności autorytarne czy wręcz poglądy faszystowskie. W 50 rocznicę Powstania Warszawskiego opublikowała sążnisty artykuł, którego motywem przewodnim było oskarżenie żołnierzy AK o współudział w Holocauście. Jakoś nikomu nie przyszło do głowy (może niesłusznie), aby wytaczać Michnikowi z tego powodu proces sądowy.\nTak więc, to, że największy dziennik w kraju stara się zniszczyć skromnego poetę na sali sądowej jest dużym problemem i świadczy jak najgorzej o zespole redakcyjnym Gazety Wyborczej. Jednak jeszcze bardziej niepokojące jest to, że sąd, instytucja niepodległego Państwa Polskiego, bierze w tym udział. Normalną reakcją wymiaru sprawiedliwości byłoby oddalenie pozwu Agory. Stało się jednak inaczej i widać wyrażnie, że sąd świadomie bądź nieświadomie zaangażował się w bieżącą walkę polityczną i nie może już powoływać się na argument niezawisłości.\nDlatego też, można już teraz bić na alarm. Skandalem jest nie tylko to, że Rymkiewicz został skazany. Hucpą, typową dla wschodnich czy afrykańskich reżimów autorytarnych jest to, że ten proces się w ogóle rozpoczął. To, co działo się na sali sądowej jest całkowitą kompromitacją sądu. Pozwany był przez godzinę obrażany przez adwokata Agory, który, przy biernej postawie sędziny, wyciągał coraz to bardziej pikantne szczegóły życiorysu poety. Rymkiewicz musiał tłumaczyć się z tego co robił 50 lat temu, co napisał w jakimś reżimowym pisemku, jaki list podpisał. Musiał opowiadać o historii swojej rodziny i o tym jak brzmi rodowe nazwisko jego ojca. Celem adwokata Rogowskiego nie było udowodnienie, że Rynkiewicz się myli, bądź kłamie (co zresztą mozna było zrobić na łamach gazety, którą reprezentował), tylko upokorzenie wroga. Powstaje tylko pytanie czy był on sam autorem pytań o polityczną aktywność Rymkiewicza w PRL, czy też posługiwał się ściągą napisaną przez kogoś lepiej poinformowanego.\nSędzina zresztą zupełnie nie panowała nad przebiegiem rozprawy. Na sali panował totalny chaos. Przedstawiciel Agory Rogowski co chwila wyrzucał z siebie nowe zarzuty pod adresem Rymkiewicza. Wyglądało to po prostu żałośnie, jak sceny z kiepskiej czarnej komedii napisanej przez naćpanego grafomana. Pytanie sędziny o poziom dochodów Rymkiewicza – zadane jeszcze przed przesłuchaniem poety przez Rogowskiego - po to aby podsądnemu (świadomie używam tu rusycyzmu) zaaplikować grzywnę odpowiedniej wysokości przypominało już jeden z dowcipów o tym jak działał i działa wymiar „sprawiedliwości” w Związku Sowieckim. Innymi słowy, Rymkiewicz został już skazany przed rozpoczęciem procesu. To, co działo się na sali sądowej było tylko formalnością i nadaniem całej hucpie pozorów praworządności.\nMożna zatem ubolewać nad stanem demokracji w Polsce. Można również załamywać ręce nad stanem umysłu zespołu redakcyjnego Gazety Wyborczej. Rymkiewicz w wywiadzie dla Gazety Polskiej sugerował, żeby się za nich modlić. Myślę, że już teraz możemy modlić się za całą Polskę.\nOpublikowano: 21 lipca 2011, 11:45


"Nowe otwarcie", www.latarnia-morska.eu, 20.02.2018 - Wydawnictwo FORMA\n"Nowe otwarcie", www.latarnia-morska.eu, 20.02.2018\nRecenzje » Recenzje 2018 » "Nowe otwarcie", www.latarnia-morska.eu, 20.02.2018\nAntologia „Ukraińska Nadzieja” powstawała długo. Jak pisze w posłowiu jej redaktor Eugeniusz Sobol, pomysł zrodził się jeszcze w lutym 2014 podczas akcji „Czytamy dla Ukrainy”.\nW książce znajdują się wiersze ukraińskich poetów opublikowane początkowo w antologii „Niebiańska Sotnia”, utwory Polaków i Ukraińców nagrodzone na konkursie „Ukraińska nadzieja”, który odbył się w 2015 roku w Gdańsku, a także teksty, które powstały podczas polsko-ukraińskich warsztatów translatorskich.\nZbiór jest obszerny. Dziwi tylko dysproporcja – na 52 autorów ukraińskich przypada raptem 15 Polaków.\nNajbardziej interesujące wydają się wiersze poetów ukraińskich: Ołeksandra Andrijewskiego, Julii Kropywjańskiej, Olhi Kis, Ołeha Kocarewa, Kateryny Buckiej, Dmytro Łazutkina, Kateryny Babkinej, Pawło Korobczuka, Katriny Haddad, Ołesi Mamczycz, Oksany Hłuska, Oksany Kowalowej, Andrija Lubki, Hałyny Kruk, Natalii Belczenko, Nadii Pozniak, Iryny Sażyńskiej, Marii Starożyckiej, oraz polskich: Andrzeja Mestwina, Bożeny Ptak, Bogumiły Salmonowicz i Rafała Gawina.\nPolacy próbują eksponować wspólnotę dramatycznych losów obu narodów. Andrzej Mestwin pisze w wierszu „Ukraina, Ukraina” – „przekleństwo głód trzydziestych lat / przekleństwo na polach pod Charkowem / za waszą i naszą w tył głowy / ... / Hej tam na zielonym Majdanie! / Daleko jesteśmy / Teraz z Wami”. Podobnie zestawia wydarzenia Euromajdanu z powstaniem warszawskim Bogumiła Salmonowicz.\nA jednak w zakończeniu wiersza „Polsko-ukraińskie warsztaty translatorskie. Pierwsza tura” Rafał Gawin mówi o krzyżu jako „odwiecznej daremności w dążeniu / do wspólnej formy, innej niż las / i jego martwe cienie”. Okazuje się, że trudność sprawia nie tylko tłumaczenie tekstów poetyckich, ale wzajemne tłumaczenie sobie tragicznych historycznych zaszłości.\nGdy przypomnimy sobie tamte dni przełomu lat 2013-2014, to trzeba przyznać rację Bożenie Ptak, która celnie i sarkastycznie charakteryzuje nastroje na zachód od Bugu – „europa bezradnie / przeskakuje z kanału na kanał / licząc ofiary / i olimpijskie medale”. Nawet jeśli jest w tym stwierdzeniu przesada, to trzeba pamiętać, że pomimo geograficznej bliskości ukraiński dramat rozgrywał się jakby nieco poza Europą. Fala zainteresowania Euromajdanem opadła, ustępując miejsca niewypowiedzianej wojnie Rosji z Ukrainą, o której z kolei dziś coraz mniej pamiętamy, choć toczy się ona po cichu i bez przerwy.\nSłaba jest ludzka pamięć, jeżeli jej nie pomagamy. Nie ma przecież powodu, żeby w Polsce czcić bohaterów Niebiańskiej Sotni.\nDobrze zatem, że antologia przypomina polskiemu czytelnikowi odczucia Ukraińców. Pokazuje różnicę między Polakami, którzy w olbrzymiej większości tylko wiedzą (o ile nie zapomnieli), a Ukraińcami, którzy przeżyli i w olbrzymiej większości jeszcze przeżywają.\nPiszą o tym jak Marija Starożycka „prostymi słowami / ... / bo tylko słowo jest w stanie dosięgnąć nieba”. Przypominają, o tym, co nam się przydarzyło w Polsce w latach osiemdziesiątych – jak to jest być w tłumie protestujących, gdy „rewolucja odbiera rozsądek, a czasem strach dusi rozum”, jak w wierszu Ołeksandra Andrijewskiego.\nJulia Kropywjańska udziela w swoim wierszu głosu wszystkim przodkom, którym nie dane było protestować – tym z Kołymy, poległym na froncie a także wujkom i ciotkom, „którzy zostaliby nimi gdyby nie umarli z głodu / w piekielnym 33”.\nPoeci wspominają. Nadija Pozniak uwiecznia poetę Serhija Żadana pobitego na Majdanie – bo „największe zwyrodnienie, kiedy wszystko jedno / Kiedy biją poetę, a miasto jest nieme”. Olha Kris w wierszu „Do pianisty Bohdana” przypomina tego artystę, który przez dwa miesiące grał na estradzie Majdanu – Improwizuje sercem: „Ukraino, / Znam tylko dwie nuty – wolność albo śmierć”.\nOkazuje się, że utarty frazes o przelewaniu krwi można interesująco odświeżyć. Dmytro Łazutkin w przejmującym wierszu „Laboratoryjna praca” pisze – „Witamy was szanowni goście / tak się stało, że nie mamy ropy / dlatego wasze pragnienia / możemy zaspokajać własną krwią / krwi mamy pod dostatkiem / krew – nasza waluta narodowa / ... / w wygodnym opakowaniu / ukraińskiego żołnierza”.\nMają Ukraińcy swoją Niebiańską Sotnię – stu cywilów poległych na Euromajdanie, uhonorowanych orderem Bohaterów Niebiańskiej Sotni. Poświęciła im swój wiersz Oksana Hłuska, a Andrij Lubka wzywa do walki – „Prócz broni mamy marzenia i dusze. / Nie tylko z ciała składa się człowiek”. Gdy się czyta te wiersze, przychodzi na myśl pytanie, co Ukraińcy sądzą o naszych bohaterach – Orlętach Lwowa? Czy już czas, aby o tym spokojnie porozmawiać?\nChoć z Warszawy do Kijowa jest niecałe osiemset kilometrów, warto zadać sobie pytanie: co bardziej pamiętamy – sukcesy Kamila Stocha w Soczi, czy przerażające relacje z ulic Instytuckiej i Hruszewskiego. Przypomina o nich Pawło Korobczuk w „wierszu o powstaniu na ulicy Hruszewskiego”. „Człowiek na latarni / ogląda palące się auta więźniarki / ... / menadżer przygotowuje zapalną mieszankę ze styropianu / ... / w budowlanym kasku przeżegnała się emerytka”. Katarina Haddad dodaje – „to tu prowadzą wszystkie drogi, / a nie do żadnego w świecie Rzymu”.\nAntologia „Ukraińska Nadzieja” nie tylko przypomina. Widać w niej próby dialogu, jeśli nie szukania tego co w dramatycznej historii naszych narodów może łączyć, to przynajmniej gestu w naszą stronę jak w wierszu Natalii Belczenko, która wspomina warszawski Muranów, Umschlagplatz przepijając jak gość z gospodarzem.\nZostaje pytanie – co dalej, kiedy to się skończy, jak się skończy. W wierszu Iryny Sarzyńskiej dziewczynka, która z rodziną uciekła ze strefy walk – „marzy tylko o końcu wojny, / żeby zagoiły się wrzody – kratery jej miasta rodzinnego. / I boi się kropel deszczu, uderzeń pigwy – / cały czas jej się zdaje, że to granaty”.\n„Od powietrza, głodu, ognia i wojny wybaw nas Panie”. Pomóż nam lepiej poznać sąsiadów i żyć z nimi zgodnie. Początkiem niech będzie „Ukraińska Nadzieja”. Warto poznać.


Restauracja u Milscha - Łódź - hotel, restauracja, opinie | saleweselne.com\nŁąkowa 21, Łódź, 90-553 Zobacz na mapie\nSale weselne w Restauracja u Milscha\nW klimatycznej Willi u Milcha znajdują się 2 reprezentatywne sale, odpowiednie na organizację uroczystości.\nSala Balowa to przede wszystkim historyczne wnętrze, wypełnione neorenesansową sztukaterią i secesyjnymi malowidłami. Jest to miejsce idealne na przyjęcia w kameralnym gronie, bankiety, oraz imprezy okolicznościowe. Sala została częściowo wyposażona w połowie w antyczne elementy, a częściowo w specjalne zamówione u artysty meble. W zabytkowym sekretarzyku umieszczono czekoladowy zakątek - oczko w głowie właścicieli, pasjonatów czekolady. Można tu kupić prawdziwą czekoladę najlepszych marek.\nSala Słoneczna znajduje się w południowym skrzydle willi. Jest to mały salonik nazwany tak z racji na ilość światła wpadającego przez ogromne okna. Jest to idealna sala na małe spotkania, szkolenia, jubileusze. Mieści do 20-30 osób. Pełni funkcje pomocnicze dla Sali Balowej. Do dziś zachowała się oryginalna stolarka okienna oraz stiukowa sztukateria na suficie.\nRestauracja u Milscha dołoży wszelkich starań, by sprostać kulinarnym oczekiwaniom gości. Specjalnością lokalu są ozór wołowy w sobie karmelowym przyrządzany zgodnie z recepturą Anieli Rubinstain, a także pieczeń z cząbrem, przepiórki w płatkach róż z sosem różano-gruszkowym oraz filet z kaczki. Nie zabraknie również pysznego tortu i deseru stworzonego w oparciu o prawdziwą czekoladę.\nParking na 30 samochodów\nLetni ogródek z możliwością grilla i letni bar\nDegustacje win, czekolady\nOpieka nad dziećmi podczas imprezy\nSerwis barmański podczas imprezy\nZespół muzyczny/DJ/ jazz/klasyka/muzyka rozrywkowa\nRestauracja u Milscha znajdująca się w jednej z najstarszych willi w Łodzi to piękne miejsce z niebanalną architekturą. Oryginalna fasada, wydatne ryzality, trzykondygnacyjna wieżyczka sprawiają, że obiekt ten z całą pewnością wyróżnia się pośród innych. Jest to miejsce bardzo tajemnicze, które z pewnością spodoba się wielbicielom instrygujących zagadek.\nTen rodzinny lokal o niezwykłej atmosferze to idealne miejsce na organizację wesel. Panuje tutaj rodzinna atmosfera, wzbogacona o historyczny, nieco tajemniczy klimat. W tych wyjątkowych murach można w romantyczny sposób spędzić czas.\nRestauracja usytuowana jest na 1. piętrze willi należącej do Teodora Milscha. Z właścicielem wiąże się zagadkowa, nieco mroczna historia, która odsłaniania jest gościom podczas kolacji-seansów z duchami, które odbywają się w tym miejscu na co dzień.


Michał Marzec | najnowsze informacje, komentarze, opinie\nTagi Michał Marzec\nTag: Michał Marzec\nWarszawskie Lotnisko Chopina wdraża program inwestycyjny wart 1,5 mld zł\nTRANSPORT I LOGISTYKA Redakcja - Lut 4, 2014\nWarszawskie Lotnisko Chopina zarobiło w ubiegłym roku 62 mln zł netto. Władze portu podkreślają, że biorąc pod uwagę wart 1,5 mld zł program inwestycyjny, to bardzo dobry wynik. Jego osiągnięcie było możliwe dzięki rekordowej...\nTRANSPORT I LOGISTYKA Redakcja - Lut 3, 2014\nWarszawskie Lotnisko Chopina należy do najtańszych w tej części Europy. Nowa polityka cenowa ma zachęcić do współpracy nowych przewoźników, a już obecnych w Warszawie skłonić do poszerzania siatki połączeń. Wiąże się ona także z obniżeniem przychodów...


Tomasz Piekarski 12.10.2013 14:10\nPrzegląd prasy. Widzew z Jagiellonia nie mogą dojść do porozumienia, od jakiej kwoty ma być policzone dziesięć procent, które za wypożyczenie Bartłomieja Pawłowskiego do Malagi ma otrzymać klub z Białegostoku - informuje ?Przegląd Sportowy?\nSpór między Jagiellonią a Widzewem rozpoczął się, gdy Bartłomieja Pawłowskiego, wypożyczonego z zespołu z Białegostoku do drużyny z Łodzi, chciała pozyskać Malaga. Strony nie mogły dojść do porozumienia (Jagiellonia podnosiła, że Widzew nie może od niej wykupić zawodnika, gdyż został ukarany zakazem transferowym) i sprawą zajmowały się różne komisje Polskiego Związku Piłki Nożnej. Ostatecznie Pawłowski trafił do Malagi, a następnie racja w sporze została przyznana klubowi z Łodzi.\nPolski pomocnik odszedł do zespołu z Hiszpanii za 300 tysięcy euro. Kwota przelana na konto PZPN-u (tu trafiły pieniądze, gdyż trwał wcześniej wspomniany spór między Jagiellonią a Widzewem) została jednak pomniejszona o tzw. solidarity payment. W tym wypadku to 15 tys. euro dla klubów, które wychowywały zawodnika.\nJak informuje "Przegląd Sportowy" teraz jest nowy spór między Jagiellonią a Widzewem. Białostoczanie chcą dostać 10 proc. należnej kwoty transferowej od 300 tys. euro. Widzew obstaje przy tym, że od kwoty, którą rzeczywiście wpłaciła Malaga do PZPN, czyli 285 tys. euro.\nPazerny jak Kulesza (człowiek bez honoru). A PZPN jak zwykle nie ma stanowiska w sprawie i umywa ręce.\nTaki przpadek nie jes pierwszy. Tak więc myślę, że przypadek nie jest trudny do rozwiązania.\nWystarczy sprawdzić i po dylemacie.\nDobre pytanie. Myślę, że od mniejszej. Kwota za wyszkolenie jest a automatu, tak więc w tym przypadku Jaga dostaje swoje od tego, co pozostało.\nCzy klub, który wyszkolił otrzyma od Jagi kwotę wynikającą z automatu?\nty stefan a wniosek, że boniek działa to wysnułeś na podstawie tego, że zapoznałeś się z pełną dokumentacją sprawy ?\nczy tylko tak sobie pier..eś?\nTo znaczy, że pomimo zakazu transferów widzew wykupił zawodnika z jagielonii i sprzedał do malagi??


Filmowa Nagroda Trzech Krajów dla filmu „Služobníci“ (Słudzy) Ivana Ostrochovský´ego - Czesko-słowacki film fabularny zdobywa główną nagrodę 18. Nyskiego Festiwalu Filmowego\nGroßhennersdorf/Ebersbach - 18 września 2021 r.\nJutro, w niedzielę, na styku trzech granic nad Nysą zakończy się 18. Nyski Festiwal Filmowy. W tym roku trójnarodowy festiwal filmowy, którego edycja w tym roku została przesunięta z powodu pandemii koronawirusa, w ponad 20 miejscach w Polsce, Niemczech i Czechach zaprezentował blisko 60 filmów w ramach trzech konkursów i różnych cykli filmowych, a także program towarzyszący obejmujący wystawy i dyskusje filmowe. W sobotę wieczorem w Filmtheater Ebersbach zostały wręczone Nyskie Ryby, statuetki festiwalowe autorstwa artysty ze Strahwalde, Andreasa Kupfera.\n„Filmową Nagrodę Trzech Krajów“ Saksońskiej Minister Kultury o wartości 10.000 euro, ufundowaną przez Saksońskie Ministerstwo Nauki, Kultury i Turystyki dla najlepszego filmu fabularnego, otrzymał czesko-słowacki film „Služobníci“ (Słudzy) Ivana Ostrochovský’ego. Jury, w którego składzie zasiedli: niemiecka reżyserka Susanne Heinrich, czeski producent i programista Daniel Vadocký oraz polski reżyser i scenarzysta Łukasz Grzegorzek, wybrali zwycięskie dzieło spośród dziewięciu filmów, po trzy z każdego kraju: Polski, Niemiec i Czech. „Služobníci“ (Słudzy) to uniwersalna historia o przyjaźni, oporze i zdradzie, opowiedziana oszczędnie i przy pomocy niewielu słów. „Każdy z kadrów tego filmu jest ekscytujący. Wyrafinowany montaż, starannie dobrane wizualizacje, gustowna minimalistyczna scenografia i aktorzy oraz aktorki – amatorzy, z imponująco naturalnym wdziękiem opowiadają historię żywo i obrazowo, a także z przyjemnym dystansem. Ale przede wszystkim ten film przypomina, czym tak naprawdę jest kino: aranżacją światła i cienia oraz ruchu w czasie. Przepiękne dzieło!“, tak jury uzasadniło swoją decyzję.\nNagrodę za najlepszą kreację aktorską ufundowaną przez Miasto Zittau otrzymała Sara Fazilat za rolę w filmie „Nico“ Eline Gehring (DE). Film opowiada historię odrodzenia się młodej, beztroskiej i nieco wystraszonej dziewczyny w czujną, pełną wewnętrznej agresji kobietę. „Reżyserce udało się doskonale zapanować nad główną bohaterką, graną przez Sarę Fazilat i jej wyważonym aktorstwem dryfującym między wyrazistymi tonami emocjonalnymi. Ciągła obecność głównej bohaterki sprawia, że powstaje emocjonalna przejrzystość, dzięki czemu my jako widzowie widzimy nie tylko to, co dzieje się na zewnątrz, ale również wewnątrz głównej bohaterki. “, podkreśliło jury.\nVladimír Hruška otrzymał nagrodę za najlepszę scenografię w filmie „Havel“ (CZ) w reżyserii Sláveka Horáka, ufundowaną przez Miasto Görlitz. „Film w bardzo wiarygodny sposób przedstawia dwadzieścia lat komunizmu, ukazując zarówno jego pożądliwą obfitość i bujność najbogatszych, jak i niedostatek i ubóstwo najbiedniejszych. Doskonale zaaranżowane sceny i odpowiednie rozmieszczenie pozornie przypadkowych obiektów, które w niektórych momentach dodają scenom bardzo zmysłowego ładunku, zapewniają wierność przedstawianej epoki.”, tak jury uzasadniło swój werdykt.\nNyską Rybę w kategorii najlepszy scenariusz, ufundowaną przez Kraj Liberecki, otrzymali Lars Hubrich i reżyser Marcus Lenz za niemiecki film „Rivale“ („Rywale”). Jury uhonorowało tym samym „ … odważnie napisany film o chłopcu z rozdartej wojną Ukrainy, który musi przystosować się i znaleźć swoje miejsce w nowych, nieoczekiwanych okolicznościach w Niemczech. Autorzy i autorki filmu podejmują ryzyko, budując zawiłe uniwersum, w którym chłopiec może wejść w rolę wojownika, a nie tylko kolejnej ofiary. Jego historia, przeplatająca się z historiami matki i jej kochanka dostarcza nie tylko wciągających intryg, ale także kreśli bardzo ciekawy portret odważnego chłopca, ukazując światła i cienie uzależniającej miłości.“\nNajlepszy film dokumentalny „Zwyczajny kraj“ Tomasza Wolskiego Polski utwór\n„Zwyczajny kraj“ Tomasza Wolskiego otrzymał nagrodę dla najlepszego filmu dokumentalnego ufundowaną przez „So geht sächsisch” w wysokości 5.000 euro. Jury w składzie trzech dokumentalistów i dokumentalistek: Yulia Lokshina (DE), Tomáš Elšík (CZ) i Michał Bielawski (PL) podkreśliło w swoim oświadczeniu: „Tomasz Wolski w swoim filmie zaprasza nas do świata, w którym to, co zwyczajne, ulega metamorfozie. Film, pieczołowicie odtworzony na podstawie materiałów polskich służb specjalnych, pozwala nam wczuć się w atmosferę zagrożenia i ostrożności. W większości sceny te są mało spektakularne - przedstawiają codzienne czynności i ruch; urywki rozmów telefonicznych, zwykłych ludzi na ulicach, w parkach czy knajpach. Niektóre samochody są śledzone, a niektóre pomieszczenia przeszukiwane, po to aby wyszkolić agentów następnej generacji. Poprzez ten pozornie „mało istotny“ materiał reżyser opowiada o najbardziej brutalnym aspekcie represji politycznych w ramach autorytarnego reżimu.”\nNajlepszy film krótkometrażowy: „Jsme si o smrt blíž“ (Jesteśmy sobie o śmierć bliżsi) Báry Anny Stejskalovej\nNagrodę za najlepszy film krótkometrażowy otrzymał czeski film „Jsme si o smrt blíž“ (Jesteśmy sobie o śmierć bliżsi) Báry Anny Stejskalovej, opowiadający o małym pasożycie w zwłokach psa i jego (prze)życiu na wysypisku śmieci. O przyznaniu nagrody, ufundowanej przez samorząd studencki Wyższej Szkoły Hochschule Zittau/Görlitz, zadecydowali: niemiecka organizatorka i programerka festiwalu Anne Gaschütz, czeska kuratorka Radka Weiserová oraz polski scenarzysta i reżyser Bartek Kędzierski. W uzasadnieniu jury napisano: „Znalezienie świetnej historii to dopiero pierwszy krok. Następnie, jako filmowiec lub filmowczyni, musisz wybrać odpowiedni język, aby móc opowiedzieć tę historię widzom. A najlepszy język to zwykły język. Najzwyklejszy czyli: bez użycia słów. „Jesteśmy sobie o śmierć bliżsi“ to coś wyjątkowego. Uniwersalna historia miłosna, najzwyklejszy język (bo bez użycia słów), staroświecka technika poklatkowa, urocza bohaterka (uroczy bohater), odrażający złoczyńcy, piękna scenografia i.... zdalnie sterowane zombie! Uwielbiamy je wszystkie!”\nW konkursie filmów krótkometrażowych wyróżnienie otrzymał film „Top Down Memory” (Wspomnienia z góry w dół) Daniela Theilera (DE).\nSaksońskie Stowarzyszenie Filmowe swoją nagrodę specjalną przyznało w tym roku filmowi dokumentalnemu „Grenzland“ (Pogranicze) Andreasa Voigta. Film opowiada historię życia Jana Müllera, który urodził się w 1936 roku w Georgswalde, dzisiejszym Jirikovie i ma możliwość z bliska obserwować zmiany zachodzące w regionie. Voigt odwiedził granicę polsko-niemiecką już w 1991 roku. Prawie 30 lat później ponownie udaje się w ten region, szukając spotkań i znajdując je po obu stronach Odry i Nysy. Tematy, którymi się zajmuje to praca, dom i miłość. Jego obserwacje wydają się być opowieściami z „marginesu“ - a jednak pochodzą z centrum Europy. Voigt poznaje ludzi, ich historię i krajobraz. Na północy Zalew Szczeciński, na południu Dolny Śląsk - gdzie na styku trzech granic spotykają się Polska, Niemcy i Czechy.\nNyski Festiwal Filmowy przyznał swoją nagrodę honorową czeskiej reżyserce i scenarzystce Helenie Třeštíkovej.\nTym samym po raz pierwszy nagroda ta powędruje w ręce dokumentalistki. W tym roku, ze względu na skrócony program, na nagrody publiczności można głosować aż do niedzieli festiwalowej włącznie. Ulubieńcy publiczności zostaną poinformowani o nagrodzie po zakończeniu festiwalu, a swoje Nyskie Ryby otrzymają kurierem.\n19. Nyski Festiwal Filmowy odbędzie się w dniach 17 - 22 maja 2022 roku.\nAktualne informacje i zdjęcia są dostępne na stronie internetowej www.neissefilmfestival.net/pl/\nZdjęcia scen wszystkich nagrodzonych filmów są dostępne do pobrania ze strony internetowej:\nImpresje z ceremonii wręczenia nagród będą dostępne za pośrednictwem Dropbox:\nPrzegląd laureatów 18. Nyskiego Festiwalu Filmowego:\nFilmowa Nagroda Trzech Krajów Saksońskiej Minister Kultury za najlepszy film fabularny\n(ufundowana przez Saksońskie Ministerstwo Nauki, Kultury i Turystyki)\n„Služobníci“ (Słudzy) Ivana Ostrochovský’ego (CZ/SK)\nw wysokości 10.000 Euro\nNajlepsza rola aktorska (nagroda ufundowana przez Miasto Zittau)\nSara Fazilat za „Nico“ Eline Gehring (DE)\nw wysokości 1.000 euro\nNajlepsza scenografia (nagroda ufundowana przez Miasto Görlitz)\nVladimír Hruška za „Havel“ (CZ) w reż. Slávka Horáka\nw wysokości 3.000 euro\nNajlepszy scenariusz (nagroda ufundowana przez Kraj Liberecki)\nLars Hubrich i Marcus Lenz za „Rivale“ (DE) w reż. Marcusa Lenza\nNajlepszy film dokumentalny (nagroda ufundowana przez „So geht sächsisch.“)\n„Zwyczajny kraj“ Tomasza Wolskiego (PL)\nw wysokości 5.000 euro\nNajlepszy film krótkometrażowy (nagroda ufundowana przez Samorząd Studentów Wyższej Szkoły Hochschule Zittau/Görlitz)\n„Jsme si o smrt blíž“ (Jesteśmy sobie o śmierć bliżsi) Báry Anny Stejskalovej (CZ)\nNagroda Specjalna Stowarzyszenia Filmowego Saksonii\n„Grenzland“ (Pogranicze) Andreasa Voigta (DE)\nNagroda Honorowa Nyskiego Festiwalu Filmowego\nHelena Třeštíková (CZ)\n18. Nyski Festiwal Filmowy na styku trzech granic nad Nysą\nGroßhennersdorf, 7.09.2021 r.\nW dniach od 16 do 19 września odbędzie się 18. edycja Nyskiego Festiwalu Filmowego. Ze względu na trwającą pandemię koronawirusa, również w tym roku festiwal musiał zostać przeniesiony z maja na wrzesień. W trakcie czterech dni festiwalowych widzowie na styku trzech granic nad Nysą będą mogli obejrzeć ponad 60 filmów fabularnych, dokumentalnych i krótkometrażowych w trzech konkursach i towarzyszących im seriach filmowych. Obok filmów na gości czeka także bogaty program wydarzeń towarzyszących.\n18. Nyski Festiwal Filmowy otworzy 16 września film „Je suis Karl“ (DE/CZ, 2020) Christiana Schwochowa, który wpisuje się w temat tegorocznego cyklu Fokus i będzie wyświetlany jednocześnie w trzech niemieckich kinach. W konkursie głównym festiwalu na najlepszy film fabularny rywalizować będą po trzy produkcje z Polski, Niemiec i Czech, które m.in. opowiadają o życiu młodych ludzi i o dorastaniu. Na zakończenie zwycięskie dzieło filmowe otrzyma „Filmową Nagrodę Trzech Krajów“ Saksońskiej Minister Kultury o wartości 10.000 euro. W konkursie na najlepszy film dokumentalny startuje w sumie dziewięć produkcji, które w krytyczny sposób ukazują relacje między pokoleniami, czy też między ludźmi a przyrodą. Nagroda w tym konkursie wynosi 5.000 euro i jest sponsorowana przez lokalną kampanię „So geht sächsisch.“ Konkurs filmów krótkometrażowych Nyskiego Festiwalu Filmowego, na który samorząd studencki Szkoły Wyższej Hochschule Zittau/Görlitz przeznacza nagrodę pieniężną w wysokości 1.000 euro, w 2021 r. ponownie obejmie szeroki wachlarz artystyczny filmów fabularnych, dokumentalnych i animowanych, w różny sposób ukazujące ludzi, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach.\n18. Nyski Festiwal FIlmowy zgodnie ze swoim tegorocznym mottem „Mother Europe“, koncentruje się na kwestiach, które łączą wszystkich Europejczyków - na korzeniach idei europejskiej, kształcie dzisiejszej Europy i na pytaniu, jak mogłaby wyglądać jej przyszłość. Trójnarodowy festiwal filmowy na styku trzech granic nad Nysą od samego początku opowiadał się za otwartą, sprawiedliwą społecznie i tolerancyjną Europą. Jednak różnice w poziomie życia, deficyty demokracji i myślenie nacjonalistyczne stale podważają tę wizję i zagrażają wolnościom, które od dawna uważane są za oczywiste. I właśnie do refleksji i dyskusji nad tymi tematami pragnie zaprosić z samego serca Europy w tegorocznym cyklu Fokus nasz transgraniczny festiwal filmowy. W programie znalazło się m.in. czytanie z Navidem Kermanim, które odbędzie się 17 września w Teatrze im. Gerharta Hauptmanna w Zittau.\nPonadto w ramach cyklu „Regionalia“ zaprezentowane zostaną aktualne prace twórców regionalnych, poświęcone życiu na pograniczu i filmowi serbołużyckiemu. Oprócz tego w ciągu czterech dni festiwalowych będzie można zobaczyć takie klasyki filmowe, jak „My Fair Lady“ (1964) czy „Spartakus“ (1960) w formacie 35 mm i 70 mm, niemiecko-czesko-słowacki film dla dzieci „Letni rebelianci“ (2020), a także najważniejsze pozycje kina artystycznego z Polski, Czech i Niemiec. Z kolei w ramach retrospektywy pokazane zostaną dwa filmy laureatki nagrody honorowej tegorocznego Nyskiego Festiwalu filmowego, czeskiej reżyserki filmów dokumentalnych i scenarzystki Heleny Třeštíkovej.\nUroczysta ceremonia wręczenia nagród odbędzie się 18 września w Filmtheater Ebersbach. Obok najlepszych filmów fabularnych, dokumentalnych i krótkometrażowych, Nyskie Ryby przyznane zostaną również za najlepszą kreację aktorską, najlepszy scenariusz i scenografię. Dodatkowo przyznana zostanie nagroda specjalna dla filmu, który porusza kwestie porozumienia między sąsiadującymi ze sobą narodami: Polską, Czechami i Niemcami.\nPełny program i najnowsze informacje na temat Nyskiego Festiwalu Filmowego dostępne są na stronie internetowej: www.neissefilmfestival.net.\nŻywa Europa w regionie trójstyku nad Nysą\nCorocznie w maju, od 2004 roku Nyski Festiwal Filmowy prezentuje na styku trzech krajów Polski, Czech i Niemiec aktualne filmy fabularne, dokumentalne i krótkometrażowe. Pierwotny pomysł zaprezentowania filmów w trzech krajach na przestrzeni lat stale się rozwijał. Dziś festiwal stanowi kulturowy pomost dla fanów filmu i kin artystycznych z trzech sąsiednich krajów oraz ważne miejsce spotkań dla krajowych i międzynarodowych twórców filmu oraz przedstawicieli przemysłu filmowego. Oprócz trzech konkursów i różnych cykli filmowych, które prezentują stosunki i związki między narodami Europy Wschodniej oraz rzucają filmowe spojrzenie na przeszłość i przyszłość, w międzynarodowym programie festiwalu znajdą się także wydarzenia dodatkowe, takie jak koncerty, czytania i wystawy.\nAktualne zdjęcia prasowe i zdjęcia dokumentujące 18. Nyski Festiwal Filmowy do pobrania tutaj: https://www.dropbox.com/sh/jr47wkbcq55qckc/AAAPUj-HNgqk3n1xjpLeKzaSa?dl=0\nNyski Festiwal Filmowy prezentuje swój program online\nGroßhennersdorf - 18.05.2021 r.\nDziś, we wtorek 18 maja, w Zittau miał się rozpocząć 18. Nyski Festiwal Filmowy. Jednak ze względu na obecną sytuację pandemiczną, również w 2021 roku termin festiwalu musiał zostać przesunięty. Wyselekcjonowane do tegorocznej edycji filmy będzie można obejrzeć, a w części wydarzeń programu towarzyszącego uczestniczyć od 16 do 19 września w trójstyku nas Nysą. Pokazane zostaną m.in. produkcje z konkursów filmów fabularnych, dokumentalnych i krótkometrażowych oraz cykl tematyczny „Mother Europe“. Program festiwalu już teraz można znaleźć w internecie. Wciąż jednak bez konkretnych godzin pokazów i miejsc.\nW konkursie głównym festiwalu na najlepszy film fabularny rywalizować będą po trzy produkcje z Polski, Niemiec i Czech, które opowiadają m.in. o życiu młodych ludzi i ich dorastaniu. Na zakończenie zwycięska produkcja otrzyma od Saksońskiej Ministerki Sztuki „Filmową Nagrodę Trzech Krajów“ o wartości 10.000 euro. Również w konkursie na najlepszy film dokumentalny rywalizować będzie w sumie dziewięć produkcji, które w krytyczny sposób analizują relacje między pokoleniami lub między człowiekiem a naturą. Nagroda w tym konkursie wynosi 5.000 euro i jest ufundowana przez kampanię lokalną „So geht sächsisch.“ W 2021 roku konkurs filmów krótkometrażowych Nyskiego Festiwalu Filmowego oznacza ponownie bogaty przegląd artystyczny, obejmujący filmy fabularne, dokumentalne i animowane, które w różny sposób opowiadają o ludziach znajdujących się w sytuacjach wyjątkowych.\n18. Nyski Festiwal FIlmowy zgodnie ze swoim tegorocznym mottem „Mother Europe“ koncentruje się na kwestiach, które łączą wszystkich Europejczyków - na korzeniach idei europejskiej, kształcie dzisiejszej Europy i na pytaniu, jak mogłaby wyglądać jej przyszłość. Trójnarodowy festiwal filmowy na trójstyku granic nad Nysą od samego początku opowiadał się za otwartą, sprawiedliwą społecznie i tolerancyjną Europą. Jednak różnice w poziomie życia, deficyty demokracji i myślenie nacjonalistyczne stale podważają tę wizję i zagrażają wolnościom, które od dawna uważane są za oczywiste. I właśnie do refleksji i dyskusji nad tymi tematami pragnie skłonić z samego serca Europy w tegorocznym cyklu Fokus nasz transgraniczny festiwal filmowy.\nPonadto w ramach cyklu „Regionalia“ zaprezentowane zostaną aktualne prace twórców regionalnych. Oprócz tego w ciągu czterech dni festiwalowych będzie można obejrzeć film dla dzieci oraz wybrane nowości kinowe z Polski, Niemiec i Czech. Z kolei retrospektywa poświęcona jest dwóm filmom laureatki nagrody honorowej tegorocznego Nyskiego Festiwalu Filmowego, czeskiej reżyserki filmów dokumentalnych i scenarzystki Heleny Třeštíkovej. Program wydarzeń uzupełnią wystawy, koncerty i czytanie z udziałem Navida Kermaniego.\nMimo przesunięcia terminu, również w maju odbędzie się już kilka pojedynczych wydarzeń w ramach Nyskiego Festiwalu Filmowego. Do 25 maja w pomieszczeniach Sparkasse Oberlausitz-Niederschlesien w Zittau będzie można obejrzeć wystawę „Opowieść Europy na zdjęciach“ w ramach festiwalowego cyklu Fokus. W środę, 19 maja od godz. 19.00 ze Steinhaus w Bautzen transmitowana będzie dyskusja panelowa pod tytułem „5 Jahre Łužycafilm – Prequel & Sequel“ na temat historii i przyszłości serbsko-niemieckiej sieci filmowej. Następnie w dniach 21 i 22 maja odbędzie się 12. spotkanie sieciowe serbsko-niemieckich twórców z branży filmowej i medialnej, organizowane przez Fundację na rzecz Narodu Serbołużyckiego i Saksoński Związek Filmowy we współpracy z Festiwalem Filmowym w Cottbus i Nyskim Festiwalem Filmowym. Więcej informacji na ten temat można znaleźć na stronie www.luzyca-film.de.\nNyski Festiwal Filmowy przesuwa program na wrzesień.\nGroßhennersdorf - 29.04.2021 r.\n18 maja w regionie trójstyku nad Nysą miał się rozpocząć 18-ty Nyski Festiwal Filmowy. Jednak z powodu obecnej sytuacji pandemicznej festiwal nie będzie mógł się odbyć w planowanej formie. Wyselekcjonowane do tegorocznej edycji filmy będzie jednak można zobaczyć od 16 do 19 września. Także część wydarzeń programu towarzyszącego zostanie przeniesiona na ten termin.\n„Organizacja Nyskiego Festiwalu Filmowego z udziałem ponad 20 różnych miejsc w trzech krajach już w normalnych warunkach stanowi nie lada wyzwanie“ - wyjaśnia Ola Staszel z trzyosobowego zespołu kierującego festiwalem. „W obliczu trwającej pandemii, zamkniętych sal kinowych i nieprzewidywalnego rozwoju sytuacji w najbliższych tygodniach, rzetelne przygotowanie i bezpieczna realizacja pokazów filmowych i innych wydarzeń nie jest w tej chwili możliwa. Także w pierwotnie planowanych, alternatywnych wariantach, jak np. w formie kina plenerowego. W porozumieniu z naszymi partnerami i sponsorami podjęliśmy więc decyzję o przesunięciu programu festiwalu na późniejszy termin we wrześniu“, - kontynuuje Staszel.\nCorocznie w maju, od 2004 roku Nyski Festiwal Filmowy prezentuje w regionie trójstyku Polski, Czech i Niemiec aktualne filmy fabularne, dokumentalne i krótkometrażowe. Pierwotny pomysł zaprezentowania filmów w trzech krajach na przestrzeni lat stale się rozwijał. Dziś festiwal stanowi kulturowy pomost dla fanów filmu i kin artystycznych z trzech sąsiednich krajów oraz ważne miejsce spotkań dla krajowych i międzynarodowych twórców filmu oraz przedstawicieli przemysłu filmowego. Oprócz trzech konkursów i różnych cykli filmowych, które prezentują stosunki i związki między narodami Europy Wschodniej oraz rzucają filmowe spojrzenie na przeszłość i przyszłość, w międzynarodowym programie festiwalu znajdą się także wydarzenia towarzyszące, takie jak koncerty, spotkania literackie, wystawy i imprezy.\nO tym, co dokładnie znajdzie się w programie wrześniowego festiwalu organizatorzy poinformują 18 maja, w dniu, w którym pierwotnie miało odbyć się otwarcie tegorocznej edycji. Aktualne informacje na ten temat można znaleźć na stronie: www.neissefilmfestival.net.\n► Patronat honorowy nad 18. Nyskim Festiwalem Filmowym objęli Michael Kretschmer, Premier Wolnego Państwa Saksonia, Martin Půta, Hetman Kraju Libereckiego oraz Rafał Gronicz, Burmistrz Miasta Zgorzelec. 18. Nyski Festiwal Filmowy jest dofinansowany przez: Saksońskie Ministerstwo Nauki, Kultury i Turystyki, Region Kultury Górnych Łużyc-Dolnego Śląska (Kulturraum Oberlausitz-Niederschlesien), Powiat Görlitz - Wokrjes Zhorjelc, Sparkasse Górne Łużyce-Dolny Śląsk, Mitteldeutsche Medienförderung, Fundację Kultury Wolnego Państwa Saksonii, Niemiecko-Czeski Fundusz Przyszłości i Kraj Liberecki. Projekt jest współfinansowany z podatków na podstawie budżetu uchwalonego przez posłów Saksońskiego Parlamentu.\n► Odpowiedni materiał zdjęciowy jest dostępny do pobrania ze strony internetowej: www.dropbox.com/sh/jr47wkbcq55qckc/AAAPUj-HNgqk3n1xjpLeKzaSa\nKierownictwo Nyskiego Festiwalu Filmowego\nObraz 1 (Andreas Friedrich, Ola Staszel, Antje Schadow)\nObraz 2 (Antje Schadow, Andreas Friedrich, Ola Staszel)\nscreen-s/w albo print-col\nZespół Nyskiego Festiwalu Filmowego 2019\nNyskie Ryby 2019\nOpen Air w Görlitz\nPlakat Nyskiego Festiwalu Filmowego 2019\nRGB pionowy | RGB kwadratowy | CMYK | CMYK, Quadrat\nLogo Nyskiego Festiwalu Filmowego\nLogo NFF może być wykorzystywane w sprawozdaniach prasowych bez wcześniejszych konsultacji.\nWszelkie inne zastosowania należy uzgodnić z zarządem Nyskiego Festiwalu Filmowego.\n► czarno-biały | ► CMYK | ► przezroczysty-biały\nDalsze materiały zdjęciowe można ściągnąć przez Dropbox ...\nJeśli nie ma innej informacji, prosimy przy wykorzystaniu materiałów zdjęciowych wskazać na właściciela praw autorskich: © Neisse Film Festival.