Quo vadis - Henryk Sienkiewicz - ebook - Legimi online\nQuo vadis ebook\nPotwornie nudna prawie przy niej zasnęłam\nOkładka: Sylwia Malon\nNa okładce: kadr z filmu Quo vadis, reż. Mervyn LeRoy, 1951 © BE&W Agencja Fotograficzna\nLEKTURA DLA KLASY VII LEKTURA DLA SZKÓŁ ŚREDNICH\nPo owej więc uczcie, na której znudziwszy się błaznowaniem Watyniusza brał wraz z Neronem, Lukanem i Senecjonem udział w diatrybie: czy kobieta ma duszę – wstawszy późno, zażywał, jak zwykle, kąpieli. Dwaj ogromni balneatorzy złożyli go właśnie na cyprysowej mensie, pokrytej śnieżnym egipskim byssem – i dłońmi, maczanymi w wonnej oliwie, poczęli nacierać jego kształtne ciało – on zaś z zamkniętymi oczyma czekał, aż ciepło laconicum i ciepło ich rąk przejdzie w niego i usunie zeń znużenie.\nLecz po pewnym czasie przemówił – i otworzywszy oczy jął rozpytywać o pogodę, a następnie o gemmy, które jubiler Idomen obiecał mu przysłać na dzień dzisiejszy do obejrzenia... Pokazało się, że pogoda jest piękna, połączona z lekkim powiewem od Gór Albańskich, i że gemmy nie przyszły. Petroniusz znów przymknął oczy i wydał rozkaz, by przeniesiono go do tepidarium, gdy wtem spoza kotary wychylił się nomenclator oznajmiając, że młody Markus Winicjusz, przybyły świeżo z Azji Mniejszej, przyszedł go odwiedzić.\n– Pozdrowienie Petroniuszowi! – rzekł młody człowiek wchodząc sprężystym krokiem do tepidarium – niech wszyscy bogowie darzą cię pomyślnością, a zwłaszcza Asklepios i Kipryda, albowiem pod ich podwójną opieką nic złego spotkać cię nie może.\n– Witaj w Rzymie i niech ci odpoczynek będzie słodki po wojnie – odrzekł Petroniusz wyciągając rękę spomiędzy fałd miękkiej karbassowej tkaniny, w którą był obwinięty. – Co słychać w Armenii i czy bawiąc w Azji nie zawadziłeś o Bitynię?\nPetroniusz był niegdyś rządcą Bitynii i co większa, rządził nią sprężyście i sprawiedliwie. Stanowiło to dziwną sprzeczność z charakterem człowieka słynnego ze swej zniewieściałości i zamiłowania do rozkoszy – dlatego lubił wspominać te czasy, albowiem stanowiły one dowód, czym by być mógł i umiał, gdyby mu się podobało.\nZdrowie!... Nie. On nie czuł się zdrów. Nie doszedł jeszcze wprawdzie do tego, do czego doszedł młody Sisenna, który stracił do tego stopnia czucie, że gdy go przynoszono rano do łaźni, pytał: „Czy ja siedzę?” Ale nie był zdrów. Winicjusz oddał go oto pod opiekę Asklepiosa i Kiprydy. Ale on, Petroniusz, nie wierzy w Asklepiosa. Nie wiadomo nawet, czyim był synem ten Asklepios, czy Arsinoe, czy Koronidy, a gdy matka niepewna, cóż dopiero mówić o ojcu. Kto teraz może ręczyć nawet za swego własnego ojca!\n– Posłałem wprawdzie dwa lata temu do Epidauru trzy tuziny żywych paszkotów i kubek złota, ale wiesz dlaczego? Oto powiedziałem sobie: pomoże – nie pomoże, ale nie zaszkodzi. Jeśli ludzie składają jeszcze na świecie ofiary bogom, to jednak myślę, że wszyscy rozumują tak jak ja. Wszyscy! Z wyjątkiem może mulników, którzy najmują się podróżnym przy Porta Capena. Prócz Asklepiosa miałem także do czynienia i z asklepiadami, gdym zeszłego roku chorował trochę na pęcherz. Odprawiali za mnie inkubację. Wiedziałem, że to oszuści, ale również mówiłem sobie: co mi to szkodzi! Świat stoi na oszustwie, a życie jest złudzeniem. Dusza jest także złudzeniem. Trzeba mieć jednak tyle rozumu, by umieć rozróżnić złudzenia rozkoszne od przykrych. W moim hypocaustum każę palić cedrowym drzewem posypywanym ambrą, bo wolę w życiu zapachy od zaduchów. Co do Kiprydy, której mnie także poleciłeś, doznałem jej opieki o tyle, że mam strzykanie w prawej nodze. Ale zresztą to dobra bogini! Przypuszczam, że i ty także poniesiesz teraz prędzej czy później białe gołębie na jej ołtarz.\n– Tak jest – rzekł Winicjusz. – Nie dosięgnęły mnie strzały Partów, ale trafił mnie grot Amora... najniespodzianiej, o kilka stadiów od bramy miasta.\n– Na białe kolana Charytek! Opowiesz mi to wolnym czasem – rzekł Petroniusz.\n– Właśnie przyszedłem zasięgnąć twej rady – odpowiedział Markus.\n– Ach, nie pytam nawet, czy masz wzajemność – odrzekł Petroniusz spoglądając na młode, jakby wykute z marmuru ciało Winicjusza. – Gdyby Lizypp był cię widział, zdobiłbyś teraz bramę wiodącą do Palatynu, jako posąg Herkulesa w młodzieńczym wieku.\n– A jakże. Nie przejdziesz koło żadnej bazyliki, koło termów, koło biblioteki lub księgarni, żebyś nie ujrzał poety gestykulującego jak małpa. Agryppa, gdy tu przyjechał ze Wschodu, wziął ich za opętanych. Ale to teraz takie czasy. Cezar pisuje wiersze, więc wszyscy idą w jego ślady. Nie wolno tylko pisywać wierszy lepszych od cezara i z tego powodu boję się trochę o Lukana... Ale ja pisuję prozą, którą jednak nie częstuję ani samego siebie, ani innych. To, co lector miał czytać, to są codicilli tego biednego Fabrycjusza Wejenta.\n– Bo mu powiedziano, żeby zabawił się w Odysa i nie wracał do domowych pieleszy aż do nowego rozporządzenia. Ta odyseja o tyle mu będzie lżejsza niż Odyseuszowi, że żona jego nie jest Penelopą. Nie potrzebuję ci zresztą mówić, że postąpiono głupio. Ale tu nikt inaczej rzeczy nie bierze, jak po wierzchu. To dość licha i nudna książka, którą zaczęto namiętnie czytać dopiero wówczas, gdy autor został wygnany. Teraz słychać na wszystkie strony: „Scandala! Scandala!” i być może, że niektóre rzeczy Wejento wymyślał, ale ja, który znam miasto, znam naszych patres i nasze kobiety, upewniam cię, iż to wszystko bledsze niż rzeczywistość. Swoją drogą każdy szuka tam obecnie – siebie z obawą, a znajomych z przyjemnością. W księgarni Awirunusa stu skrybów przepisuje książkę za dyktandem – i powodzenie jej zapewnione.\n– Są, ale autor chybił, albowiem jestem zarazem i gorszy, i mniej płaski, niż mnie przedstawił. Widzisz, my tu dawno zatraciliśmy poczucie tego, co jest godziwe lub niegodziwe, i mnie samemu wydaje się, że tak naprawdę to tej różnicy nie ma, chociaż Seneka, Muzoniusz i Trazea udają, że ją widzą. Mnie to wszystko jedno! Na Herkulesa, mówię, jak myślę! Ale zachowałem tę wyższość, że wiem, co jest szpetne, a co piękne, a tego na przykład nasz miedzianobrody poeta, furman, śpiewak, tancerz i histrio – nie rozumie.\n– Mniej więcej! Ale ty prócz tego kochasz wojnę, której ja nie lubię, albowiem pod namiotami paznokcie pękają i przestają być różowe. Zresztą każdy ma swoje zamiłowania. Miedzianobrody lubi śpiew, zwłaszcza swój własny, a stary Scaurus swoją wazę koryncką, która w nocy stoi przy jego łożu i którą całuje, jeśli nie może spać. Wycałował już jej brzegi. Powiedz mi, czy ty nie pisujesz wierszy?\n– Tedy jestem zupełnie spokojny, zwłaszcza że posiadasz wprawdzie duży majątek, ale nie jesteś tak bogaty jak Pallas albo Seneka. Bo widzisz, u nas teraz dobrze jest pisać wiersze, śpiewać przy lutni, deklamować i ścigać się w cyrku, ale jeszcze lepiej, a zwłaszcza bezpieczniej, jest nie pisywać wierszy, nie grać, nie śpiewać i nie ścigać się w cyrku. Najlepiej zaś jest umieć podziwiać, gdy to czyni Miedzianobrody. Jesteś pięknym chłopcem, więc ci to chyba może grozić, że Poppea zakocha się w tobie. Ale ona zbyt na to doświadczona. Miłości zażyła dość przy dwóch pierwszych mężach, a przy trzecim chodzi jej o co innego. Czy wiesz, że ten głupi Otho kocha ją dotąd do szaleństwa... Chodzi tam po skałach Hiszpanii i wzdycha, tak zaś stracił dawne przyzwyczajenia i tak przestał dbać o siebie, że na układanie fryzury wystarczy mu teraz trzy godziny dziennie. Kto by się tego spodziewał, zwłaszcza po Othonie.\n– Winicjuszu! Winicjuszu! Chce mi się prawie powiedzieć, że nie byłbyś do tego zdolny. A wiesz dlaczego? Oto takie rzeczy się robi, ale się o nich nie mówi nawet warunkowo. Co do mnie, śmiałbym się na jego miejscu z Poppei, śmiałbym się z Miedzianobrodego i formowałbym sobie legie, ale nie z Iberów, tylko z Iberek. Co najwyżej, pisałbym epigramata, których bym zresztą nie odczytywał nikomu, jak ten biedny Rufinus.\n– Piękniejszych ciał nawet i Miedzianobrody nie posiada – mówił rozdymając nozdrza Winicjusz.\n– Jesteś moim krewnym, a ja nie jestem ani tak nieużyty jak Bassus, ani taki pedant jak Aulus Plaucjusz.\n– Skąd ci przyszedł na myśl Aulus Plaucjusz? Czy wiesz, że ja, wybiwszy rękę pod miastem, spędziłem kilkanaście dni w ich domu. Zdarzyło się, że Plaucjusz nadjechał w chwili wypadku i widząc, że cierpię bardzo, zabrał mnie do siebie, tam zaś niewolnik jego, lekarz Merion, przyprowadził mnie do zdrowia. O tym właśnie chciałem z tobą mówić.\n– Gdybym ja sam wiedział w kim? Ale ja nie wiem nawet dobrze, jak jej imię: Ligia czy Kallina? Nazywają ją w domu Ligią, gdyż pochodzi z narodu Ligów, a ma swoje barbarzyńskie imię: Kallina. Dziwny to dom tych Plaucjuszów. Rojno w nim, a cicho jak w gajach w Subiacum. Przez kilkanaście dni nie wiedziałem, że mieszka w nim bóstwo. Aż raz o świcie zobaczyłem ją myjącą się w ogrodowej fontannie. I przysięgam ci na tę pianę, z której powstała Afrodyta, że promienie zorzy przechodziły na wylot przez jej ciało. Myślałem, że gdy słońce zejdzie, ona rozpłynie mi się w świetle, jak rozpływa się jutrzenka. Od tej pory widziałem ją dwukrotnie i od tej pory również nie wiem, co spokój, nie wiem, co inne pragnienia, nie chcę wiedzieć, co może mi dać miasto, nie chcę kobiet, nie chcę złota, nie chcę korynckiej miedzi ani bursztynu, ani perłowca, ani wina, ani uczt, tylko chcę Ligii. Mówię ci szczerze, Petroniuszu, że tęsknię za nią, jak tęsknił ten Sen, wyobrażony na mozaice w twoim tepidarium, za Pasyteją, tęsknię po całych dniach i nocach.\n– Lecz jeśli zechcesz mnie posłuchać, zaraz zaspokoję twoją ciekawość. Historia nie jest zbyt długa. Ty może osobiście znałeś Wanniusza, króla Swebów, który, wypędzony z kraju, długi czas przesiadywał tu w Rzymie, a nawet wsławił się szczęśliwą grą w kości i dobrym powożeniem. Cezar Drusus wprowadził go znów na tron. Wanniusz, który był w istocie rzeczy tęgim człowiekiem, rządził z początku dobrze i prowadził szczęśliwe wojny, później jednak począł nadto łupić ze skóry nie tylko sąsiadów, ale i własnych Swebów. Wówczas Wangio i Sido, dwaj jego siostrzeńcy, a synowie Wibiliusza, króla Hermandurów, postanowili zmusić go, by znów pojechał do Rzymu... próbować szczęścia w kości.\n– Tak. Wybuchła wojna. Wanniusz wezwał na pomoc Jazygów, jego zaś mili siostrzeńcy Ligów, którzy, zasłyszawszy o bogactwach Wanniusza i zwabieni nadzieją łupów, przybyli w takiej liczbie, iż sam cezar Klaudiusz począł obawiać się o spokój granicy. Klaudiusz nie chciał mieszać się w wojny barbarzyńców, napisał jednak do Ateliusza Histera, który dowodził legią naddunajską, by zwracał pilne oko na przebieg wojny i nie pozwolił zamącić naszego pokoju. Hister zażądał wówczas od Ligów, by przyrzekli, iż nie przekroczą granicy, na co nie tylko zgodzili się, ale dali zakładników, między którymi znajdowała się żona i córka ich wodza... Wiadomo ci, że barbarzyńcy wyciągają na wojny z żonami i dziećmi... Otóż moja Ligia jest córką owego wodza.\n– Mówił mi to sam Aulus Plaucjusz. Ligowie nie przekroczyli istotnie wówczas granicy, ale barbarzyńcy przychodzą jak burza i uciekają jak burza. Tak znikli i Ligowie, razem ze swymi turzymi rogami na głowach. Zbili Wanniuszowych Swebów i Jazygów, ale król ich poległ, za czym odeszli z łupami, a zakładniczki zostały w ręku Histera. Matka wkrótce umarła, dziecko zaś Hister, nie wiedząc, co z nim robić, odesłał do rządcy całej Germanii, Pomponiusza. Ów po ukończeniu wojny z Kattami wrócił do Rzymu, gdzie Klaudiusz, jak wiesz, pozwolił mu odprawić tryumf. Dziewczyna szła wówczas za wozem zwycięzcy, ale po skończonej uroczystości, ponieważ zakładniczki nie można było uważać za brankę, z kolei i Pomponiusz nie wiedział, co z nią zrobić, a wreszcie oddał ją swej siostrze, Pomponii Grecynie, żonie Plaucjusza. W tym domu, gdzie wszystko, począwszy od panów, a skończywszy na drobiu w kurniku, jest cnotliwe, wyrosła na dziewicę, niestety, tak cnotliwą jak sama Grecyna, a tak piękną, że nawet Poppea wyglądałaby przy niej jak jesienna figa przy jabłku hesperyjskim.\n– I powtarzam ci, że od chwili gdy widziałem, jak promienie przechodziły przy fontannie na wskroś przez jej ciało, zakochałem się bez pamięci.\n– Nie żartuj, Petroniuszu, a jeśli cię łudzi swoboda, z jaką ja sam o mojej żądzy mówię, wiedz o tym, że jaskrawa suknia częstokroć głębokie rany pokrywa. Muszę ci też powiedzieć, że wracając z Azji przespałem jedną noc w świątyni Mopsusa, aby mieć sen wróżebny. Otóż we śnie pojawił mi się sam Mopsus i zapowiedział, że w życiu moim nastąpi wielka przemiana przez miłość.\n– Słyszałem, jak Pliniusz mówił, że nie wierzy w bogów, ale wierzy w sny i być może, że ma słuszność. Moje żarty nie przeszkadzają mi też myśleć czasem, że naprawdę jest tylko jedno bóstwo, odwieczne, wszechwładne, twórcze – Venus Genitrix. Ona skupia dusze, skupia ciała i rzeczy. Eros wywołał świat z chaosu. Czy dobrze uczynił, to inna rzecz, ale gdy tak jest, musimy uznać jego potęgę, choć wolno jej nie błogosławić...\n– Chcę mieć Ligię. Chcę, by te moje ramiona, które obejmują teraz tylko powietrze, mogły objąć ją i przycisnąć do piersi. Chcę oddychać jej tchnieniem. Gdyby była niewolnicą, dałbym za nią Aulusowi sto dziewcząt z nogami pobielonymi wapnem na znak, że je pierwszy raz wystawiono na sprzedaż. Chcę ją mieć w domu moim dopóty, dopóki głowa moja nie będzie tak biała, jak szczyt Soracte w zimie.\n– Cóż ja ci powiem, mój Marku. Znam Aula Plaucjusza, który lubo nagania mój sposób życia, ma do mnie pewną słabość, a może nawet szanuje mnie więcej od innych, wie bowiem, że nie byłem nigdy donosicielem, jak na przykład Domicjusz Afer, Tygellinus i cała zgraja przyjaciół Ahenobarba. Nie udając przy tym stoika krzywiłem się jednak nieraz na takie postępki Nerona, na które Seneka i Burrhus patrzyli przez szpary. Jeśli sądzisz, że mogę coś dla ciebie u Aulusa wyjednać – jestem na twoje usługi.\n– Sądzę, że możesz. Ty masz na niego wpływ, a przy tym umysł twój posiada niewyczerpane sposoby. Gdybyś się rozejrzał w położeniu i pomówił z Plaucjuszem...\n– W takim razie pójdźmy do triclinium, gdzie czeka na nas śniadanie, a następnie, nabrawszy sił, każemy się zanieść do Plaucjusza.\n– Zawsześ mi był miły – odrzekł na to z żywością Winicjusz – ale teraz każę chyba ustawić wśród moich larów twój posąg – ot, taki piękny jak ten – i będę mu składał ofiary.\n– Na światło Heliosa! Jeśli „boski” Aleksander był do ciebie podobny – nie dziwić się Helenie.\n– Animal impudens... etc...\nW unctuarium dwie greckie dziewczyny, Frygijki i dwie Murzynki poczęły uprzątać epilichnia z woniami. Lecz w tejże chwili spoza uchylonej kotary od frigidarium ukazały się głowy balneatorów i rozległo się ciche: „psst” – a na to wezwanie jedna z Greczynek, Frygijki i dwie Etiopki, poskoczywszy żywo, znikły w mgnieniu oka za kotarą. W termach rozpoczynała się chwila swawoli i rozpusty, której inspektor nie przeszkadzał, albowiem sam częstokroć brał w podobnych hulankach udział. Domyślał się ich zresztą i Petroniusz, ale jako człowiek wyrozumiały i nie lubiący karać, patrzył na nie przez szpary.\nEunice wstąpiła na stołek – i znalazłszy się na wysokości posągu, nagle zarzuciła mu na szyję ramiona, po czym odrzuciwszy w tył swe złote włosy i tuląc różowe ciało do białego marmuru, poczęła przyciskać w uniesieniu usta do zimnych warg Petroniusza.\nLektyka czekała już od dawna, więc wsiedli i kazali się ponieść na Vicus Patricius, do domu Aulusa. Insula Petroniusza leżała na południowym stoku Palatynu około tak zwanych Carinae, najkrótsza więc droga wypadała im poniżej Forum, lecz ponieważ Petroniusz chciał zarazem wstąpić do złotnika Idomena, wydał przeto polecenie, by niesiono ich przez Vicus Apollinis i Forum w stronę Vicus Sceleratus, a rogu którego pełno było wszelkiego rodzaju tabern.\n– Przychodzi mi do głowy, że jeś1i twoja leśna boginka nie jest niewolnicą, tedy mogłaby porzucić dom Plaucjuszów, a przenieść się do twego. Otoczyłbyś ją miłością i obsypał bogactwy, tak jak ja moją ubóstwioną Chryzotemis, której, mówiąc między nami, mam przynajmniej o tyle dosyć, o ile ona mnie.\n– Widziałem ją naprzód przy fontannie, a potem spotkałem ją dwukrotnie. Pamiętaj, że podczas pobytu w domu Aulusów mieszkałem w bocznej willi, przeznaczonej dla gości, i mając wybitą rękę nie mogłem zasiadać do wspólnego stołu. Dopiero w wigilię dnia, na który zapowiedziałem swój odjazd, spotkałem Ligię przy wieczerzy – i nie mogłem słowa do niej przemówić. Musiałem słuchać Aulusa i jego opowiadań o zwycięstwach, jakie odniósł w Brytanii, a następnie o upadku małych gospodarstw w Italii, któremu jeszcze Licyniusz Stolo starał się zapobiec. W ogóle nie wiem, czy Aulus potrafi mówić o czym innym i nie mniemaj, że zdołamy się od tego wykręcić, chyba że zechcesz słuchać o zniewieściałości czasów dzisiejszych. Oni tam mają bażanty w kurnikach, ale ich nie jedzą wychodząc z zasady, że każdy zjedzony bażant przybliża koniec potęgi rzymskiej. Drugi raz spotkałem ją koło ogrodowej cysterny ze świeżo wyrwaną trzciną w ręku, którą zanurzała kiścią w wodzie i skrapiała rosnące wokoło irysy. Spójrz na moje kolana. Na tarczę Herakla, mówię ci, że nie drżały, gdy na nasze maniple szły z wyciem chmury Partów, ale drżały przy owej cysternie. I zmieszany jak pacholę, które nosi jeszcze bullę na szyi, oczyma tylko żebrałem litości, długo nie mogąc słowa przemówić.\n– O, ty wiosenny pączku na drzewie życia, ty pierwsza zielona gałązko winogradu! Powinien bym zamiast do Plaucjuszów kazać się zanieść do domu Gelocjusza, gdzie jest szkoła dla nieświadomych życia chłopców.\nLecz dalsza rozmowa urwała się, wniesiono ich bowiem na rojne ulice, na których przeszkadzał jej gwar ludzki. Przez Vicus Apollinis skręcili na Forum Romanum, gdzie w dnie pogodne przed zachodem słońca gromadziły się tłumy próżniaczej ludności, by przechadzać się wśród kolumn, opowiadać nowiny i słuchać ich, widzieć przenoszone lektyki ze znakomitymi ludźmi, a wreszcie zaglądać do sklepów złotniczych, do księgarni, do sklepów, w których zmieniano monetę, do bławatnych, brązowniczych i wszelkich innych, których pełno było w domach obejmujących część Rynku położoną naprzeciw Kapitolu. Połowa Forum, leżąca tuż pod wiszarami zamku, pogrążona była już w cieniu, natomiast kolumny położonych wyżej świątyń złociły się w blasku i na błękicie. Leżące niżej rzucały wydłużone cienie na marmurowe płyty, wszędzie zaś było ich tak pełno, że oczy gubiły się wśród nich jak w lesie. Zdawało się, że tym budowlom i kolumnom aż ciasno koło siebie. Piętrzyły się jedne nad drugimi, biegły w prawo i w lewo, wdzierały się na wzgórza, tuliły się do zamkowego muru lub jedne do drugich, na podobieństwo większych i mniejszych, grubszych i cieńszych, złotawych i białych pni, to rozkwitłych pod architrawami kwiatami akantu, to pozawijanych w jońskie rogi, to zakończonych prostym doryckim kwadratem. Nad owym lasem błyszczały barwne tryglify, z tympanów wychylały się rzeźbione postaci bogów, ze szczytów uskrzydlone złote kwadrygi zdawały się chcieć ulecieć w powietrze, w ów błękit, który zwieszał się spokojnie nad owym zbitym miastem świątyń. W środku Rynku i po brzegach płynęła rzeka ludzka: tłumy przechadzały się pod łukami bazyliki Juliusza Cezara, tłumy siedziały na schodach Kastora i Polluksa i kręciły się koło świątyńki Westy, podobne na tym wielkim marmurowym tle do różnokolorowych rojów motyli lub żuków. Z góry, przez ogromne stopnie, od strony świątyni poświęconej „Jovi Optimo Maximo”, napływały nowe fale; przy rostrach słuchano jakichś przygodnych mówców; tu i owdzie słychać było okrzyki przekupniów sprzedających owoce, wino lub wodę pomieszaną z figowym sokiem, oszustów polecających cudowne lekarstwa, wróżbitów, odgadywaczy ukrytych skarbów, tłumaczów snów. Gdzieniegdzie z gwarem rozmów i nawoływań mieszały się dźwięki sistry, egipskiej sambuki lub greckich fletów. Gdzieniegdzie chorzy, pobożni lub stroskani nieśli do świątyń ofiary. Wśród ludzi, na kamiennych płytach, zbierały się chciwe na ofiarne ziarno, podobne do ruchomych, pstrych i ciemnych plam, stadka gołębi, to wzbijając się chwilowo z rozgłośnym szumem skrzydeł w górę, to znów zapadając na opróżnione przez tłum miejsca. Od czasu do czasu gromady ludzkie rozstępowały się przed lektykami, w których widać było wykwintne twarze kobiece lub głowy senatorów i rycerzy, o rysach jakby zakrzepłych i wyniszczonych życiem. Różnojęzyczna ludność powtarzała w głos ich imiona z dodatkiem przezwisk, szyderstw lub pochwał. Między bezładnymi grupami przeciskały się czasem postępujące miarowym krokiem oddziały żołnierzy lub wigilów czuwających nad ulicznym porządkiem. Język grecki dawał się słyszeć naokół równie często, jak łaciński.\nWinicjusz, który dawno nie był w mieście, patrzył z pewną ciekawością na owo rojowisko ludzkie i na owo Forum Romanum, zarazem panujące nad falą świata i zarazem tak nią zalane, że Petroniusz, który odgadł myśl towarzysza, nazwał je „gniazdem Kwirytów – bez Kwirytów”. Istotnie, miejscowy żywioł ginął niemal w tym tłumie złożonym ze wszystkich ras i narodów. Widać tu było Etiopów, olbrzymich jasnowłosych ludzi z Dalekiej Północy, Brytanów, Gallów i Germanów, skośnookich mieszkańców Sericum, ludzi znad Eufratu i ludzi znad Indu, o brodach barwionych na kolor cegły, Syryjczyków znad brzegów Orontu, o oczach czarnych i słodkich; wyschniętych jak kość mieszkańców pustyń arabskich, Żydów z zapadłą piersią, Egipcjan z wiecznym, obojętnym uśmiechem w twarzach, i Numidów, i Afrów; Greków z Hellady, którzy na równi z Rzymianami władali nad miastem, ale władali wiedzą, sztuką, rozumem i szalbierstwem, Greków z wysp i z Azji Mniejszej, i z Egiptu, i z Italii, i z Narbońskiej Galii. W tłumie niewolników z podziurawionymi uszami nie brakło i wolnej, próżniaczej ludności, którą cezar bawił, żywił, a nawet odziewał, i wolnych przybyszów, których do olbrzymiego miasta zwabiła łatwość życia i widoki fortuny; nie brakło przekupniów i kapłanów Serapisa z palmowymi gałęziami w ręku, i kapłanów Izydy, na której ołtarze znoszono więcej ofiar niż do świątyni Kapitolińskiego Jowisza, i kapłanów Kibeli, noszących w ręku złote kiście ryżu, i kapłanów wędrownych bóstw, i tanecznic wschodnich z jaskrawymi mitrami, i sprzedających amulety, i poskromców wężów, i chaldejskich magów, wreszcie ludzi bez wszelkich zajęć, którzy co tydzień zgłaszali się do spichlerzy nadtybrzańskich po zboże, bili się o loteryjne bilety w cyrkach, spędzali noce w walących się ustawicznie w zatybrzańskiej dzielnicy domach, a dnie słoneczne i ciepłe w kryptoportykach, w brudnych garkuchniach Subury, na moście Milwiusa lub przed insulami możnych, gdzie im od czasu do czasu wyrzucano resztki ze stołu niewolników.\nPetroniusz dobrze był znany przez te tłumy. O uszy Winicjusza obijało się ustawiczne: „Hic est!” – „To on!” – Lubiono go za hojność, a zwłaszcza popularność jego wzrosła od czasu, gdy dowiedziano się, że przemawiał przed cezarem przeciw wyrokowi śmierci wydanemu na całą familię, to jest na wszystkich bez różnicy płci i wieku niewolników prefekta Pedaniusza Sekunda, za to, iż jeden z nich zabił tego okrutnika w chwili rozpaczy. Petroniusz powtarzał wprawdzie głośno, że mu to było wszystko jedno i że przemawiał do cezara tylko prywatnie, jako arbiter elegantiarum, którego estetyczne uczucia oburzała owa barbarzyńska rzeź, godna jakichś Scytów, nie Rzymian. Niemniej lud, który wzburzył się z powodu tej rzezi, kochał od tej pory Petroniusza.\nLecz on o to nie dbał. Pamiętał, że ten lud kochał także i Brytanika, którego Nero otruł, i Agrypinę, którą kazał zamordować, i Oktawię, którą na Pandatarii uduszono po uprzednim otwarciu jej żył w gorącej parze, i Rubeliusza Plauta, który został wygnany, i Trazeasza, któremu każde jutro mogło przynieść wyrok śmierci. Miłość ludu mogła być uważana raczej za złą wróżbę, a sceptyczny Petroniusz był zarazem przesądny. Tłumem gardził podwójnie: i jako arystokrata, i jako esteta. Ludzie pachnący prażonym bobem, który nosili w zanadrzu, a przy tym wiecznie schrypnięci i spotnieli od gry w morę po rogach ulic i perystylach, nie zasługiwali w jego oczach na miano ludzi.\n– Jak będziesz czytał, zwróć uwagę na ucztę Trymalchiona. Co do wierszy, zbrzydły mi od czasu, jak Nero pisze epos. Witeliusz, widzisz, chcąc sobie ulżyć, używa pałeczki z kości słoniowej, którą zasuwa sobie w gardło; inni posługują się piórami flamingów maczanymi w oliwie lub w odwarze macierzanki – ja zaś odczytuję poezje Nerona – i skutek jest natychmiastowy. Mogę je potem chwalić, jeśli nie z czystym sumieniem, to z czystym żołądkiem.\nLecz zanim ją rozpoczął, skręcili na Vicus Patricius i niebawem znaleźli się przed mieszkaniem Aulusa. Młody i tęgi ianitor otworzył im drzwi wiodące do ostium, nad którymi sroka, zamknięta w klatce, witała ich wrzaskliwie słowem: „Salve!”\n– To dziwny dom – odpowiedział półgłosem Petroniusz. – Pewno ci wiadomo, że Pomponię Grecynę podejrzewano o wyznawanie wschodniego zabobonu, polegającego na czci jakiegoś Chrestosa. Zdaje się, że przysłużyła się jej Kryspinilla, która nie może darować Pomponii, że jeden mąż wystarczył jej na całe życie. – Univira!... Łatwiej dziś w Rzymie o półmisek rydzów z Noricum. Sądzono ją sądem domowym...\nPetroniusz, który mieszkał nierównie okazalej i wykwintniej, nie mógł tu jednak znaleźć żadnej rzeczy, która by raziła jego smak – i właśnie zwrócił się z tą uwagą do Winicjusza, gdy wtem niewolnik velarius odsunął kotarę dzielącą atrium od tablinum i w głębi domu ukazał się nadchodzący śpiesznie Aulus Plaucjusz.\nLecz Petroniusz był nadto światowcem i nadto bystrym człowiekiem, by tego nie zauważyć, zatem po pierwszych powitaniach oznajmił z całą wymową i swobodą, na jaką było go stać, że przychodzi podziękować za opiekę, jakiej w tym domu doznał syn jego siostry, i że jedynie wdzięczność jest powodem jego odwiedzin, do których zresztą ośmieliła go dawna z Aulusem znajomość.\nJakoż Petroniusz nie domyślał się ich rzeczywiście. Próżno, podniósłszy swe orzechowe oczy w górę, biedził się, by sobie przypomnieć najmniejszą usługę oddaną Aulusowi lub komukolwiek. Nie przypomniał sobie żadnej, prócz tej chyba, którą zamierzał wyświadczyć Winicjuszowi. Mimo woli mogło się wprawdzie coś podobnego zdarzyć, ale tylko mimo woli.\nAulus wysłuchawszy opowiadania wyraził zdanie, że takich oznak nie można jednak lekceważyć. Że bogowie mogą być zgniewani przebraną miarą zbrodni, w tym nie masz nic dziwnego – a w takim razie ofiary błagalne są zupełnie na miejscu.\n– Twój dom, Plaucjuszu, nie jest zbyt wielki, choć mieszka w nim wielki człowiek; mój jest wprawdzie za duży na tak lichego właściciela, ale również mały. A jeśli chodzi o ruinę jakiegoś tak wielkiego, jak na przykład domus transitoria, to czy opłaci się nam składać ofiary, by tę ruinę odwrócić?\nTak rozmawiając przeszli przez długość domu i znaleźli się w ogrodzie, gdzie Ligia i mały Aulus bawili się piłkami, które niewolnicy wyłącznie do tej zabawy przeznaczeni, zwani spheristae, zbierali z ziemi i podawali im do rąk. Petroniusz rzucił szybkie, przelotne spojrzenie na Ligię, mały Aulus ujrzawszy Winicjusza przybiegł się z nim witać, ów zaś przechodząc schylił głowę przed piekną dziewczyną, która stała z piłką w ręku, z włosem nieco rozwianym, trochę zdyszana i zarumieniona.\nLecz w ogrodowym triclinium, zacienionym przez bluszcze, winograd i kozie ziele, siedziała Pomponia Grecyna; poszli się więc z nią witać. Petroniuszowi, jakkolwiek nie uczęszczał do domu Plaucjuszów, była ona znajoma, albowiem widywał ją u Antystii, córki Rubeliusza Plauta, a dalej w domu Seneków i u Poliona. Nie mógł też oprzeć się pewnemu podziwowi, jakim przejmowała go jej twarz smutna, ale pogodna, szlachetność jej postawy, ruchów, słów. Pomponia mąciła do tego stopnia jego pojęcia o kobietach, że ów zepsuty do szpiku kości i pewny siebie, jak nikt w całym Rzymie, człowiek nie tylko odczuwał dla niej pewien rodzaj szacunku, ale nawet tracił poniekąd pewność siebie. I teraz oto dziękując jej za opiekę nad Winicjuszem wtrącał jakby mimo woli wyraz: „domina”, który nigdy nie przychodził mu na myśl, gdy na przykład rozmawiał z Kalwią Kryspinillą, ze Skrybonią, z Walerią, Soliną i innymi niewiastami z wielkiego świata. – Po przywitaniu i złożeniu podzięki począł też zaraz narzekać, że Pomponię widuje się tak rzadko, że jej nie można spotkać ni w cyrku, ni w amfiteatrze, na co odpowiedziała mu spokojnie, położywszy dłoń na dłoni męża:\nTo rzekłszy zwrócił oczy na Pomponię, jakby na znak, że wobec niej żadne inne bóstwo nie mogło mu przyjść na myśl, a następnie jął przeczyć temu, co mówiła o starości: „Ludzie starzeją się wprawdzie prędko, ale tacy, którzy żyją zgoła innym życiem, a prócz tego są twarze, o których Saturn zdaje się zapominać.” Petroniusz mówił to z pewną nawet szczerością, albowiem Pomponia Grecyna, jakkolwiek schodziła z południa życia, zachowała niezwykłą świeżość cery, a że głowę miała małą i twarz drobną, chwilami więc, mimo swej ciemnej sukni, mimo powagi i smutku, czyniła wrażenie kobiety zupełnie młodej.\nBłogosławieni bracia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .\nTeraz na Petroniusza przyszła kolej zdziwienia – nie spodziewał się bowiem usłyszeć Homerowego wiersza w ustach dziewczyny, o której barbarzyńskim pochodzeniu był przez Winicjusza uprzedzony. Spojrzał też pytającym wzrokiem na Pomponię, lecz ta nie mogła mu dać odpowiedzi, patrzyła bowiem w tej chwili, uśmiechając się, na dumę, jaka odbiła się w obliczu starego Aulusa.\nPetroniusz patrzył teraz poprzez skręty bluszczów i kapryfolium na ogród i na bawiącą się trójkę. Winicjusz zrzucił togę i w tunice tylko podbijał w górę piłkę, którą stojąca naprzeciw z wzniesionymi ramionami Ligia usiłowała schwytać. Dziewczyna na pierwszy rzut oka nie uczyniła wielkiego na Petroniuszu wrażenia. Wydała mu się zbyt szczupła. Lecz od chwili gdy w triclinium spojrzał na nią bliżej, pomyślał sobie, że tak jednak mogłaby wyglądać jutrzenka – i jako znawca zrozumiał, że jest w niej coś niezwykłego. Wszystko zauważył i wszystko ocenił: więc i twarz różową i przezroczą, i świeże usta, jakby do pocałunku złożone, i niebieskie jak lazur mórz oczy, i alabastrową białość czoła, i bujność ciemnych włosów przeświecających na skrętach odblaskiem bursztynu albo korynckiej miedzi, i lekką szyję, i „boską” spadzistość ramion, i całą postać giętką, smukłą, młodą młodością maju i świeżo rozkwitłych kwiatów. Zbudził się w nim artysta i czciciel piękności, który odczuł, że pod posągiem tej dziewczyny można by podpisać: „Wiosna”. – Nagle przypomniał sobie Chryzotemis i wziął go pusty śmiech. Wydała mu się razem ze swoim złotym pudrem na włosach i uczernionymi brwiami bajecznie zwiędłą, czymś w rodzaju pożółkłej i roniącej płatki róży. A jednak tej Chryzotemis zazdrościł mu cały Rzym. Następnie przypomniał sobie Poppeę – i owa przesławna Poppea również wydała mu się bezduszną woskową maską. W tej dziewczynie o tanagryjskich kształtach była nie tylko wiosna – była i promienista „Psyche”, która przeświecała przez jej różane ciało, jak promyk prześwieca przez lampę.\n„Winicjusz ma słuszność – pomyślał – a moja Chryzotemis jest stara, stara... jak Troja!”\n– Tak jest – mówił niskim, drgającym głosem. – Zaledwiem zrzucił pretekstę, wysłano mnie do azjatyckich legii. Miastam nie zaznał – ani życia, ani miłości. Umiem na pamięć trochę Anakreonta i Horacjusza, ale nie potrafiłbym tak jak Petroniusz mówić wierszy wówczas, gdy rozum niemieje z podziwu i własnych słów znaleźć nie może. Chłopcem będąc chodziłem do szkoły Muzoniusza, który mawiał nam, że szczęście polega na tym, by chcieć tego, czego chcą bogi – a zatem od naszej woli zależy. Ja jednak myślę, że jest inne, większe i droższe, które od woli nie zależy, bo je tylko miłość dać może. Szukają tego szczęścia sami bogowie, więc i ja, o Ligio, którym nie zaznał dotąd miłości, idąc w ich ślady szukam także tej, która by mi szczęście dać chciała...\n– Wszak znasz Wespazjanowego syna, Tytusa? Mówią, że zaledwie z chłopięcego wieku wyszedłszy pokochał tak Berenikę, iż omal tęsknota nie wyssała mu życia... Tak i ja bym umiał pokochać, o Ligio!... Bogactwo, sława, władza – czczy dym! marność! Bogaty znajdzie bogatszego od siebie, sławnego zaćmi cudza większa sława, potężnego potężniejszy pokona... Lecz zali sam cezar, zali który bóg nawet może doznawać większej rozkoszy lub być szczęśliwszym niż prosty śmiertelnik, w chwili gdy mu przy piersi dyszy pierś droga lub gdy całuje usta kochane... Więc miłość z bogami nas równa – o Ligio!...\n– Nie – odszeptała tak cicho, że Winicjusz zaledwie dosłyszał.\nLecz nie uwierzył jej i przyciągając coraz silniej jej rękę, byłby ją przyciągnął do serca, bijącego jak młotem pod wpływem żądzy rozbudzonej przez cudną dziewczynę – i byłby wprost do niej zwrócił palące słowa, gdyby nie to, że na ścieżce, ujętej w ramy mirtów, ukazał się stary Aulus, który zbliżywszy się rzekł:\n– Słońce zachodzi, więc strzeżcie się wieczornego chłodu i nie żartujcie z Libityną...\n– Nie – odrzekł Winicjusz – nie wdziałem dotąd togi i nie poczułem chłodu.\n– A oto już ledwie pół tarczy zza wzgórz wygląda – odpowiedział stary wojownik. – Bogdaj to słodki klimat Sycylii, gdzie wieczorami lud zbiera się na rynkach, aby chóralnym śpiewem żegnać zachodzącego Feba.\nI zapomniawszy, że przed chwilą sam ostrzegał przed Libityną, począł opowiadać o Sycylii, gdzie miał swe posiadłości i duże gospodarstwo rolne, w którym się kochał. Wspomniał też, że nieraz przychodziło mu na myśl przenieść się do Sycylii i tam dokonać spokojnie życia. Dość ma zimowych szronów ten, komu zimy ubieliły już głowę. Jeszcze liść nie opada z drzew i nad miastem śmieje się niebo łaskawie, ale gdy winograd pożółknie, gdy śnieg spadnie w Górach Albańskich, a bogowie nawiedzą przejmującym wichrem Kampanię, wówczas kto wie, czy z całym domem nie przeniesie się do swojej zacisznej wiejskiej sadyby.\n– Miałżebyś chęć opuścić Rzym, Plaucjuszu? – spytał z nagłym niepokojem Winicjusz.\n– Chęć tę mam dawno – odpowiedział Aulus – bo tam spokojniej i bezpieczniej.\nI jął znowu wychwalać swoje sady, stada, dom ukryty w zieleni i wzgórza porosłe tymem i cząbrami, wśród których brzęczą roje pszczół. Lecz Winicjusz nie zważał na tę bukoliczną nutę – i myśląc tylko o tym, że może utracić Ligię, spoglądał w stronę Petroniusza, jakby od niego jedynie wyglądał ratunku.\nPetroniusza uderzył ten spokój i uderzył go zwłaszcza w ludziach. W twarzy Pomponii, starego Aulusa, ich chłopca i Ligii – było coś, czego nie widywał w tych twarzach, które go co dzień, a raczej co noc otaczały: było jakieś światło, jakieś ukojenie i jakaś pogoda płynąca wprost z takiego życia, jakim tu wszyscy żyli. I z pewnym zdziwieniem pomyślał, że jednak mogła istnieć piękność i słodycz, których on, wiecznie goniący za pięknością i słodyczą, nie zaznał. Myśli tej nie umiał ukryć w sobie i zwróciwszy się do Pomponii rzekł:\n– Rozważam w duszy, jak odmienny jest wasz świat od tego świata, którym włada nasz Nero.\n– Nad światem włada nie Nero – ale Bóg.\nNastała chwila milczenia. W pobliżu triclinium dały się słyszeć w alei kroki starego wodza, Winicjusza, Ligii i małego Aula – lecz nim nadeszli, Petroniusz spytał jeszcze:\n– A więc ty wierzysz w bogi, Pomponio?\n– Wierzę w Boga, który jest jeden, sprawiedliwy i wszechmocny – odpowiedziała żona Aula Plaucjusza.\n– Wierzy w Boga, który jest jeden, wszechmocny i sprawiedliwy – powtórzył Petroniusz, w chwili gdy znów znalazł się w lektyce sam na sam z Winicjuszem. – Jeśli jej Bóg jest wszechmocny, tedy rządzi życiem i śmiercią; a jeśli jest sprawiedliwy, tedy słusznie zsyła śmierć. Czemu więc Pomponia nosi żałobę po Julii? Żałując Julii przygania swemu Bogu. Muszę to rozumowanie powtórzyć naszej miedzianobrodej małpie, uważam bowiem, że w dialektyce dorównywam Sokratesowi. Co do kobiet, zgadzam się, że każda posiada trzy lub cztery dusze, ale żadna nie ma duszy rozumnej. Niechby Pomponia rozmyślała sobie z Seneką lub z Kornutusem nad tym, czym jest ich wielki Logos... Niechby razem wywoływali cienie Ksenofanesa, Parmenida, Zenona i Platona, które nudzą się tam w kimeryjskich krainach jak czyże w klatce. Ja chciałem mówić z nią i z Plaucjuszem o czym innym. Na święty brzuch egipskiej Izys! Gdybym im tak po prostu powiedział, po cośmy przyszli, przypuszczam, że cnota ich zadźwięczałaby jak miedziana tarcza, w którą ktoś pałką uderzy. I nie śmiałem! Dasz wiarę, Winicjuszu, żem nie śmiał! Pawie są piękne ptaki, ale krzyczą zbyt przeraźliwie. Zląkłem się krzyku. Muszę jednak pochwalić twój wybór. Istna „różanopalca Jutrzenka”... I wiesz, co mi także przypomniała? – Wiosnę! – i to nie naszą w Italii, gdzie ledwie tu i owdzie jabłoń pokryje się kwiatem, a oliwniki szarzeją, jak szarzały, ale tę wiosnę, którą niegdyś widziałem w Helwecji, młodą, świeżą, jasnozieloną... Na tę bladą Selenę – nie dziwię ci się, Marku – wiedz jednak, że Dianę miłujesz i że Aulus i Pomponia gotowi cię rozszarpać, jak niegdyś psy rozszarpały Akteona.\n– Pragnąłem jej poprzednio, a teraz pragnę jeszcze więcej. Gdym objął jej rękę, owionął mnie ogień... Muszę ją mieć. Gdybym był Zeusem, otoczyłbym ją chmurą, jak on otoczył Io, lub spadłbym na nią dżdżem, jak on spadł na Danae. Chciałbym całować jej usta aż do bólu! Chciałbym słyszeć jej krzyk w moich ramionach. Chciałbym zabić Aula i Pomponię, a ją porwać i zanieść na ręku do mego domu. Nie będę dziś spał. Rozkażę ćwiczyć którego z niewolników i będę słuchał jego jęków...\n– Uspokój się – rzekł Petroniusz. – Masz zachcianki cieśli z Subury.\n– Wszystko mi jedno. Muszę ją mieć. Udałem się do ciebie po radę, lecz jeśli ty jej nie znajdziesz, znajdę ją sam... Aulus uważa Ligię za córkę, czemuż bym ja miał patrzeć na nią jak na niewolnicę? Więc skoro nie ma innej drogi, niechże oprzędzie drzwi mego domu, niech je namaści wilczym tłuszczem i niechaj siędzie jako żona przy moim ognisku.\n– Uspokój się, szalony potomku konsulów. Nie po to sprowadzamy barbarzyńców na sznurach za naszymi wozami, byśmy mieli zaślubiać ich córki. Strzeż się ostateczności. Wyczerpnij proste, uczciwe sposoby i zostaw sobie i mnie czas do namysłu. Mnie także Chryzotemis wydawała się córką Jowisza, a jednak nie zaślubiłem jej – tak jak i Nero nie zaślubił Akte, choć ją czyniono córką króla Attala... Uspokój się... Pomyśl, że jeśli ona zechce opuścić Aulusów dla ciebie, oni nie mają prawa jej wstrzymać, wiedz zaś o tym, że nie tylko sam gorejesz, bo i w niej Eros rozniecił płomień... Jam to widział, a mnie należy wierzyć. Miej cierpliwość. Na wszystko jest sposób, ale dziś i tak już za dużo myślałem, a to mnie nuży. Natomiast przyrzekam ci, że jutro pomyślę jeszcze o twojej miłości, i chyba Petroniusz nie byłby Petroniuszem, gdyby jakiegoś środka nie znalazł.\nUmilkli znów obaj – wreszcie po niejakim czasie Winicjusz rzekł już spokojniej:\n– Dziękuję ci i niech Fortuna szczodrą ci będzie.\n– Dokąd się nieść kazałeś?\n– Do Chryzotemis...\n– Szczęśliwyś, że posiadasz tę, którą kochasz.\n– Ja? Wiesz, co mnie jeszcze bawi w Chryzotemis? Oto, że ona mnie zdradza z moim własnym wyzwoleńcem, lutnistą Teoklesem, i myśli, że tego nie widzę. Niegdyś kochałem ją, a teraz bawią mnie jej kłamstwa i jej głupota. Chodź ze mną do niej. Jeśli pocznie cię bałamucić i kreślić ci litery na stole palcem umoczonym w winie, wiedz o tym, że nie jestem zazdrosny.\n– Czekaj, zdaje mi się, że obmyśliłem sposób.


Jeżuś Kubuś idzie do szkoły – TERKA – tłumaczenia literackie, DTP, usługi edytorskie – Zespół edytorski TERKA\nJeżuś Kubuś idzie do szkoły\nKolejne codziennie przygody jeżusia Kubusia: Wizyta u dentysty, Niestraszne ciemności, Pierwsze dni w szkole. Podobnie jak pierwszy tomik, ten doczekał się wydań czeskiego i węgierskiego. Pierwszy był również wydany po słowacku. Czy ten również – nie udało mi się ustalić. Uwaga: nie dajcie się zwieść nadtytułowi Uczę się czytać. Teksty z tej serii nie mają wiele wspólnego z dzisiejszym pojęciem nauki czytania, za to „bardzo duże litery” na pewno są dużym ułatwieniem dla czytających na głos babć i dziadków.


Jedna zamiast 16 dróg | Dziennik Polski\nJedna zamiast 16…\nJedna zamiast 16 dróg\nLIZ 27 maja 2005, 5:59\nRozpoczęły się prace remontowe ul. Młoszowskiej w Trzebini. Kierowców czekają w związku z tym spore utrudnienia. W dniach od 1 do 11 czerwca 400-metrowy odcinek zostanie bowiem wyłączony z ruchu. Całkowity koszt inwestycji, którą rozpoczęto już w ubiegłym roku, wyniesie prawie 2,6 mln. zł. - Za te pieniądze można by wyremontować aż 16 dróg gminnych - uważa Adam Adamczyk, burmistrz Trzebini.\nKosztowny remont ul. Młoszowskiej w Trzebini\nW ramach prac wykonany zostanie gruntowy remont nawierzchni drogi na odcinku 400 metrów. Jak wyjaśnia burmistrz nawierzchnia nie zostanie jednak od podstaw wymieniona, ale wzmocniona specjalną siatką. Właśnie stąd wzięły się te wysokie koszty.- Gdy zakończymy remont tego odcinka zadanie, które rozpoczęliśmy w ubiegłym roku, zostanie sfinalizowane. W sumie inwestycja będzie kosztować ok. 2,6 mln zł. W ubiegłym roku na ten cel wydaliśmy ok. 1,7 mln. Wówczas wyremontowano odcinek ponad 1,1 kilometra. Teraz damy 900 tys. zł. Gdyby to przeliczyć, to tych pieniędzy wystarczyłoby na wyremontowanie ok. 16 dróg gminnych średniej jakości. Biorąc pod uwagę, że jeden taki remont to koszt rzędu 15 tys. zł - tłumaczy burmistrz.\nOprócz dużych kosztów inwestycja będzie wiązała się także ze sporymi utrudnieniami w ruchu. W dniach od 1 do 11 czerwca remontowany odcinek ul. Młoszowskiej zostanie bowiem zamknięty dla ruchu kołowego. Dopuszczony będzie jedynie dojazd dla mieszkańców bloków nr 1, 2, 3, 4, 5. - Z uwagi na prowadzone roboty, ruch będzie jednak znacznie utrudniony, a w chwili wykonywania nowych warstw bitumicznych zupełnie niemożliwy. W związku z tym urząd zwraca się do mieszkańców, o to, by w miarę możliwości parkowali swoje samochody w tym terminie w innych częściach osiedla. Liczymy także na wyrozumiałość kierowców i mieszkańców - dodaje Robert Siwek, rzecznik prasowy trzebińskiego magistratu.


Immunologia. Leki i szczepienia limfocytami. - Starając się z pomocą medyczną - strona 151 - Forum OvuFriend\nWysłany: 25 lipca 2017, 21:45\nSarra encorton i calcort to zamienniki, oba sterydy.\nFasolka malo mi 12mg calcortu, bo zobaczylam u Ciebie 30mg encortonu! A wyniki cytokin mamy podobne...\nA przeciez 12 mg calcortu to jak 10mg encortonu...\nJa juz nic nie rozumiem, ale wydaje mi sie, ze to wynika z calosciowego spojrzenia na wyniki i wywiadu.\nMi powiedzial, ze mam brac 12mg do konca 6 tyg ciazy, a potem bedziemy schodzic z dawki.\nCiekawe czemu u Ciebie chce przejsc z calcortu na encorton jak juz bedziesz w ciazy.\nSarra encorton i calcort to zamienniki, oba sterydy. Fasolka malo mi 12mg calcortu, bo zobaczylam u Ciebie 30mg encortonu! A wyniki cytokin mamy podobne... A przeciez 12 mg calcortu to jak 10mg encortonu... Ja juz nic nie rozumiem, ale wydaje mi sie, ze to wynika z calosciowego spojrzenia na wyniki i wywiadu. Mi powiedzial, ze mam brac 12mg do konca 6 tyg ciazy, a potem bedziemy schodzic z dawki. Ciekawe czemu u Ciebie chce przejsc z calcortu na encorton jak juz bedziesz w ciazy.\nWysłany: 25 lipca 2017, 21:47\nw ogóle nie rób badań bez wskazań lekarza bo tylko niepotrzebnie wydasz kasę.\nCalcort i encorton to sterydy ale calcort nie jest dostępny w PL\nA który ma mniej skutków ubocznych, jeżeli w ogóle tak można powiedzieć ?\n[QUOTE=Fasolka77]w ogóle nie rób badań bez wskazań lekarza bo tylko niepotrzebnie wydasz kasę. Calcort i encorton to sterydy ale calcort nie jest dostępny w PL[/QUOTE] A który ma mniej skutków ubocznych, jeżeli w ogóle tak można powiedzieć ?\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:02\nWg Pasnika calcort.\nMowi, ze jest lepiej oczyszczony.\nWg mojego lekarza rodzinnego to bujda, steryd to steryd\nWg Pasnika calcort. Mowi, ze jest lepiej oczyszczony. Wg mojego lekarza rodzinnego to bujda, steryd to steryd ;)\nPostów: 5342 3783\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:11\nCześć mam takie może głupie pytanie. Dlaczego robiłaś tyle badań? Czy lekarz tyle kazał? Ja chciałam zrobić ana ana 2 i nk zastanawiam się nad białkiem s i c. Ale nie chce robić bez zalecenia tyłu szczegółowych badan.\nDziewczyny czym różni się calcort od encortonu ? I na co jest ten pierwszy lek ?\nSzukam przyczyny niemożności zajścia w ciążę.\nLekarz kazał łykać hormony i się starać bo uważał że wszystko u mnie w głowie siedzi. A robiąc badania wykryłam nieprawidłowości. Więc myślę że dobrze zrobiłam.\nBo tak nadal bym prochy łykała a i tak bym nic nie zdziałała. A tak mutacja wyszła komórki NK wyszły.\n[QUOTE=Sarrrra]Cześć mam takie może głupie pytanie. Dlaczego robiłaś tyle badań? Czy lekarz tyle kazał? Ja chciałam zrobić ana ana 2 i nk zastanawiam się nad białkiem s i c. Ale nie chce robić bez zalecenia tyłu szczegółowych badan. Dziewczyny czym różni się calcort od encortonu ? I na co jest ten pierwszy lek ?[/QUOTE] Szukam przyczyny niemożności zajścia w ciążę. Lekarz kazał łykać hormony i się starać bo uważał że wszystko u mnie w głowie siedzi. A robiąc badania wykryłam nieprawidłowości. Więc myślę że dobrze zrobiłam. Bo tak nadal bym prochy łykała a i tak bym nic nie zdziałała. A tak mutacja wyszła komórki NK wyszły.\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:13\nmnie też się wydaje, że lekarz musi patrzeć całościowo na wszystkie wyniki i nie możemy oczekiwać, że przy podobnych konkretnych wynikach będziemy leczone tak samo bo np inne wyniki będą inne. Calcort mam brać teraz bo go po prostu mam więc szkoda wyrzucać. Być może lekarz ma większe zaufanie do encortonu i ten mam brać jak już będę w ciąży i też stopniowo z niego schodzić po 8 tygodniu\n[QUOTE=niezapominajka2017]Sarra encorton i calcort to zamienniki, oba sterydy. Fasolka malo mi 12mg calcortu, bo zobaczylam u Ciebie 30mg encortonu! A wyniki cytokin mamy podobne... A przeciez 12 mg calcortu to jak 10mg encortonu... Ja juz nic nie rozumiem, ale wydaje mi sie, ze to wynika z calosciowego spojrzenia na wyniki i wywiadu. Mi powiedzial, ze mam brac 12mg do konca 6 tyg ciazy, a potem bedziemy schodzic z dawki. Ciekawe czemu u Ciebie chce przejsc z calcortu na encorton jak juz bedziesz w ciazy.[/QUOTE] mnie też się wydaje, że lekarz musi patrzeć całościowo na wszystkie wyniki i nie możemy oczekiwać, że przy podobnych konkretnych wynikach będziemy leczone tak samo bo np inne wyniki będą inne. Calcort mam brać teraz bo go po prostu mam więc szkoda wyrzucać. Być może lekarz ma większe zaufanie do encortonu i ten mam brać jak już będę w ciąży i też stopniowo z niego schodzić po 8 tygodniu\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:16\njak byłam na metypredzie przez miesiąc to ćwiczyłam jak oszalała i nie schudłam ale też nie przytyłam. Teraz brałam 2 tyg calcort i na razie ok... też ćwiczę a powinnam schudnąć skoro ma mniejsze skutki uboczne :p\n[QUOTE=niezapominajka2017]Wg Pasnika calcort. Mowi, ze jest lepiej oczyszczony. Wg mojego lekarza rodzinnego to bujda, steryd to steryd ;)[/QUOTE] jak byłam na metypredzie przez miesiąc to ćwiczyłam jak oszalała i nie schudłam ale też nie przytyłam. Teraz brałam 2 tyg calcort i na razie ok... też ćwiczę a powinnam schudnąć skoro ma mniejsze skutki uboczne :p\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:17\nCzyli te badania robiłaś na własną rękę? Ja chcę zacząć od nk i tych ana . Nie wiem czy jest sens robić białka s i c oraz ana 2 .\n[QUOTE=Esperanza Mia]Szukam przyczyny niemożności zajścia w ciążę. Lekarz kazał łykać hormony i się starać bo uważał że wszystko u mnie w głowie siedzi. A robiąc badania wykryłam nieprawidłowości. Więc myślę że dobrze zrobiłam. Bo tak nadal bym prochy łykała a i tak bym nic nie zdziałała. A tak mutacja wyszła komórki NK wyszły.[/QUOTE] Czyli te badania robiłaś na własną rękę? Ja chcę zacząć od nk i tych ana . Nie wiem czy jest sens robić białka s i c oraz ana 2 .\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:24\nTak na własną rękę. Choć mutacje przypuszczałam że mam. Miałam zrobić w lutym ale zwlekałam, bałam się po prostu wyników.\nSubpopulacji tez się bałam. Wiedziałam że mój system odpornościowy jest do bani. Więc poświęciłam się i zrobiłam wszystko na własną rękę. Bo wg gina byłam okazem zdrowia. Bardzo łatwym przypadkiem. Który po 2-3 razach po stymulce zajdzie w ciążę. Jeśli po prawie 1,5 roku się nie udaje to znak że coś jest na rzeczy.\nJa Ana 2 nie robię. Chyba że doktor zleci. Nic więcej nie robię. Jedynie muszę pilnować homocysteiny przy mojej mutacji.\nSarrrra możesz na razie odpuścić Ana2 i białka.\nZacznij od subpopulacji.\n[QUOTE=Sarrrra]Czyli te badania robiłaś na własną rękę? Ja chcę zacząć od nk i tych ana . Nie wiem czy jest sens robić białka s i c oraz ana 2 .[/QUOTE] Tak na własną rękę. Choć mutacje przypuszczałam że mam. Miałam zrobić w lutym ale zwlekałam, bałam się po prostu wyników. Subpopulacji tez się bałam. Wiedziałam że mój system odpornościowy jest do bani. Więc poświęciłam się i zrobiłam wszystko na własną rękę. Bo wg gina byłam okazem zdrowia. Bardzo łatwym przypadkiem. Który po 2-3 razach po stymulce zajdzie w ciążę. Jeśli po prawie 1,5 roku się nie udaje to znak że coś jest na rzeczy. Ja Ana 2 nie robię. Chyba że doktor zleci. Nic więcej nie robię. Jedynie muszę pilnować homocysteiny przy mojej mutacji. Sarrrra możesz na razie odpuścić Ana2 i białka. Zacznij od subpopulacji.\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:30\nFasolka, najwiekszym plusem calcortu jest fakt, ze nie wplywa negatywnie na uklad kostny - w porownaniu np do encortonu.\nNerki to drugi aspekt, jak mi siadaly po encortonie to Pasnik zalecil calcort. Steryd mialam brac do 15tc...\nFasolka, najwiekszym plusem calcortu jest fakt, ze nie wplywa negatywnie na uklad kostny - w porownaniu np do encortonu. Nerki to drugi aspekt, jak mi siadaly po encortonie to Pasnik zalecil calcort. Steryd mialam brac do 15tc...\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:33\nTak zrobię. Chocuaz ana 2 to j mnie 50 zł. Niestety nk to 400 zł. Jeśli nk lub ana 1 wyjdą źle to wtedy zastanawiam się czy robić te białka bo i tak nie dostanę nic więcej nuż encorton.\nJa też na własną rękę. Szukam giną który mi pomoże a nue każe przyjść za 2 cykle i starać się i po kłopocie. Mój gin nawet dupka mi nie dał mimo że mówiłam że mam krwawienia a progesteron raz jest zaledwie 10 a raz 19 w 7 dniu po owu. Dupka biorę i tak tak jak kazał wcześniejszy gin. Ten mimo że chce mu ufać chce najpierw zobaczyć czy mam owu a potem mówi że mam się 2 cykle starać. Nosz kurwa . Po co się starać skoro owu miało by nie być. Oczywiście owu mam co cykl chociaż tylko z prawej strony. A wiem to bo mam wzrost tempki próg na to wskazuje i mam 28 dni cykl faza 14-16 dni luteralna a więc nie muszę sprawdzać owulacji. Gin ma się zająć problemami z zagniezdzeniea. Za to usłyszałem że za dużo badań robię. Znalazłem innego też giną który zna się na immunologia. A tego jeszcze nie ruszyłam poza przeciwplemnokowymi i tarczycowymi.u obecnego giną może być to zrobiła za pół roku. Szkoda czasu\nTak zrobię. Chocuaz ana 2 to j mnie 50 zł. Niestety nk to 400 zł. Jeśli nk lub ana 1 wyjdą źle to wtedy zastanawiam się czy robić te białka bo i tak nie dostanę nic więcej nuż encorton. Ja też na własną rękę. Szukam giną który mi pomoże a nue każe przyjść za 2 cykle i starać się i po kłopocie. Mój gin nawet dupka mi nie dał mimo że mówiłam że mam krwawienia a progesteron raz jest zaledwie 10 a raz 19 w 7 dniu po owu. Dupka biorę i tak tak jak kazał wcześniejszy gin. Ten mimo że chce mu ufać chce najpierw zobaczyć czy mam owu a potem mówi że mam się 2 cykle starać. Nosz kurwa . Po co się starać skoro owu miało by nie być. Oczywiście owu mam co cykl chociaż tylko z prawej strony. A wiem to bo mam wzrost tempki próg na to wskazuje i mam 28 dni cykl faza 14-16 dni luteralna a więc nie muszę sprawdzać owulacji. Gin ma się zająć problemami z zagniezdzeniea. Za to usłyszałem że za dużo badań robię. Znalazłem innego też giną który zna się na immunologia. A tego jeszcze nie ruszyłam poza przeciwplemnokowymi i tarczycowymi.u obecnego giną może być to zrobiła za pół roku. Szkoda czasu\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:34\nJezu... a co się dzieje z układem kostnym??? co z nerkami????\n[QUOTE=Bella93]Fasolka, najwiekszym plusem calcortu jest fakt, ze nie wplywa negatywnie na uklad kostny - w porownaniu np do encortonu. Nerki to drugi aspekt, jak mi siadaly po encortonie to Pasnik zalecil calcort. Steryd mialam brac do 15tc...[/QUOTE] Jezu... a co się dzieje z układem kostnym??? co z nerkami????\nWysłany: 25 lipca 2017, 22:56\nMoze doprowadzic do osteoporozy, zmniejszenia gestosci kosci, zlaman kosci dlugich. Przy długotrwałym stosowaniu oczywiście, ale calcort pod tym wzgledem jest bezpieczniejszy.\nU mnie nerki mialy problem z filtracja po encortonie\n"A wiem to bo mam wzrost tempki próg na to wskazuje i mam 28 dni cykl faza 14-16 dni luteralna a więc nie muszę sprawdzać owulacji"\nTez mialam wzrost temp, podwyzszony prg, a owu wcale nie mialam. Luf powodowal wszystkie objawy, ktore odbieralam jako owulacje.\nMialas badanie droznosci jajowodow?\nWiadomość wyedytowana przez autora: 25 lipca 2017, 22:47\n[QUOTE=Fasolka77]Jezu... a co się dzieje z układem kostnym??? co z nerkami????[/QUOTE] Moze doprowadzic do osteoporozy, zmniejszenia gestosci kosci, zlaman kosci dlugich. Przy długotrwałym stosowaniu oczywiście, ale calcort pod tym wzgledem jest bezpieczniejszy. U mnie nerki mialy problem z filtracja po encortonie "A wiem to bo mam wzrost tempki próg na to wskazuje i mam 28 dni cykl faza 14-16 dni luteralna a więc nie muszę sprawdzać owulacji" Tez mialam wzrost temp, podwyzszony prg, a owu wcale nie mialam. Luf powodowal wszystkie objawy, ktore odbieralam jako owulacje. Mialas badanie droznosci jajowodow?\nWysłany: 25 lipca 2017, 23:14\nBella ile calcortu ci pasnik zlecil?\nI ile wczesniej bralas encortonu?\nCzy po jakims czasie trzeba ponownie zrobic badanie zeby sprawdzic czy przy tej dawce spadaja wyniki?\nBella ile calcortu ci pasnik zlecil? I ile wczesniej bralas encortonu? Czy po jakims czasie trzeba ponownie zrobic badanie zeby sprawdzic czy przy tej dawce spadaja wyniki?\nWysłany: 25 lipca 2017, 23:35\nMiałam mieć. Ale zmieniłam gina i ten kazał dać mu czas. Wydaje mi się że w cyklu wcz4sniej miałam ciążę biochemiczna wyszła beta 3,8 .miałam skrzep w 9 dniu po owu. Czy takie coś nie świadczy o droznosc i? W jaki sposób doszlas że masz Luf ? Czytałam o tym.\n[QUOTE=Bella93]Moze doprowadzic do osteoporozy, zmniejszenia gestosci kosci, zlaman kosci dlugich. Przy długotrwałym stosowaniu oczywiście, ale calcort pod tym wzgledem jest bezpieczniejszy. U mnie nerki mialy problem z filtracja po encortonie "A wiem to bo mam wzrost tempki próg na to wskazuje i mam 28 dni cykl faza 14-16 dni luteralna a więc nie muszę sprawdzać owulacji" Tez mialam wzrost temp, podwyzszony prg, a owu wcale nie mialam. Luf powodowal wszystkie objawy, ktore odbieralam jako owulacje. Mialas badanie droznosci jajowodow?[/QUOTE] Miałam mieć. Ale zmieniłam gina i ten kazał dać mu czas. Wydaje mi się że w cyklu wcz4sniej miałam ciążę biochemiczna wyszła beta 3,8 .miałam skrzep w 9 dniu po owu. Czy takie coś nie świadczy o droznosc i? W jaki sposób doszlas że masz Luf ? Czytałam o tym.\nPostów: 521 241\nWysłany: 26 lipca 2017, 09:34\na skad przypuszczalas, ze masz mutacje i wiesz, ze Twoj uklad odpornosciowy jest slaby?\n[QUOTE=Esperanza Mia]Tak na własną rękę. Choć mutacje przypuszczałam że mam. Miałam zrobić w lutym ale zwlekałam, bałam się po prostu wyników. Subpopulacji tez się bałam. Wiedziałam że mój system odpornościowy jest do bani. Więc poświęciłam się i zrobiłam wszystko na własną rękę. Bo wg gina byłam okazem zdrowia. Bardzo łatwym przypadkiem. Który po 2-3 razach po stymulce zajdzie w ciążę. Jeśli po prawie 1,5 roku się nie udaje to znak że coś jest na rzeczy. Ja Ana 2 nie robię. Chyba że doktor zleci. Nic więcej nie robię. Jedynie muszę pilnować homocysteiny przy mojej mutacji. Sarrrra możesz na razie odpuścić Ana2 i białka. Zacznij od subpopulacji.[/QUOTE] Esperanza, a skad przypuszczalas, ze masz mutacje i wiesz, ze Twoj uklad odpornosciowy jest slaby? Pozdr.\nWysłany: 26 lipca 2017, 09:35\nKto się zna na tych wynikach???\nBo chyba znów nie za ciekawie jest ehhhh\nInterferon gamma ↓ 175,00 pg/ml 290,0 — 1050,0\nCzynnik martwicy nowotworu 1211,00 pg/ml 320,0 — 1380,0\nInterleukina 10 ↓ 337,00 pg/ml 1530,0 — 3830,0\nInterleukina 4 76,00 pg/ml 20,0 — 120,0\nInterleukina 5 39,00 pg/ml 20,0 — 95,0\nInterleukina 2 ↑ 54,00 pg/ml 20,0 — 45,0\nWskaźnik IFN/IL4 ↓ 2,30 ratio 47,3 — 135,8\nWskaźnik TNF/IL4 15,90 ratio 3,2 — 31,2\nWskaźnik IFN/IL10 ↓ 0,50 ratio 1,1 — 2,8\nWskaźnik TNF/Il10 ↑ 3,60 ratio 0,2 — 0,5\nKto się zna na tych wynikach??? Bo chyba znów nie za ciekawie jest ehhhh Ocena cytokin i współczynnika Th1 / Th2 Interferon gamma ↓ 175,00 pg/ml 290,0 — 1050,0 Czynnik martwicy nowotworu 1211,00 pg/ml 320,0 — 1380,0 Interleukina 10 ↓ 337,00 pg/ml 1530,0 — 3830,0 Interleukina 4 76,00 pg/ml 20,0 — 120,0 Interleukina 5 39,00 pg/ml 20,0 — 95,0 Interleukina 2 ↑ 54,00 pg/ml 20,0 — 45,0 Wskaźnik IFN/IL4 ↓ 2,30 ratio 47,3 — 135,8 Wskaźnik TNF/IL4 15,90 ratio 3,2 — 31,2 Wskaźnik IFN/IL10 ↓ 0,50 ratio 1,1 — 2,8 Wskaźnik TNF/Il10 ↑ 3,60 ratio 0,2 — 0,5\nWysłany: 26 lipca 2017, 09:36\nNie znam niestety. Gdzie robiłaś badanie ?\n[QUOTE=Esperanza Mia]Kto się zna na tych wynikach??? Bo chyba znów nie za ciekawie jest ehhhh Ocena cytokin i współczynnika Th1 / Th2 Interferon gamma ↓ 175,00 pg/ml 290,0 — 1050,0 Czynnik martwicy nowotworu 1211,00 pg/ml 320,0 — 1380,0 Interleukina 10 ↓ 337,00 pg/ml 1530,0 — 3830,0 Interleukina 4 76,00 pg/ml 20,0 — 120,0 Interleukina 5 39,00 pg/ml 20,0 — 95,0 Interleukina 2 ↑ 54,00 pg/ml 20,0 — 45,0 Wskaźnik IFN/IL4 ↓ 2,30 ratio 47,3 — 135,8 Wskaźnik TNF/IL4 15,90 ratio 3,2 — 31,2 Wskaźnik IFN/IL10 ↓ 0,50 ratio 1,1 — 2,8 Wskaźnik TNF/Il10 ↑ 3,60 ratio 0,2 — 0,5[/QUOTE] Nie znam niestety. Gdzie robiłaś badanie ?\nWysłany: 26 lipca 2017, 09:47\nW APC w łodzi.\nChce mieć komplet badań przed wizytą u doktora.\nZ tego co gdzieś teraz wyczytałam\nInterleukina 10 za niska a za wysoko Interleukina 2\nCiekawe jakie na to leki są pewnie sterydy ehhh\nmutacje przypuszczałam gdyż rok temu badałam kwas foliowy i wyszedł ponad normę. A po drugie od ponad 12 lat mam anemię i lekarze nigdy nie wiedzieli co mi tak naprawdę jest.\nOd małego często chorowałam, więc wiedziałam że odpornośc mam lichą. Wystarczy że ktoś kichnie aja zaraz jestem chora.\n[QUOTE=sylwia80]Nie znam niestety. Gdzie robiłaś badanie ?[/QUOTE] W APC w łodzi. Chce mieć komplet badań przed wizytą u doktora. Z tego co gdzieś teraz wyczytałam Interleukina 10 za niska a za wysoko Interleukina 2 Ciekawe jakie na to leki są pewnie sterydy ehhh kinga1185 mutacje przypuszczałam gdyż rok temu badałam kwas foliowy i wyszedł ponad normę. A po drugie od ponad 12 lat mam anemię i lekarze nigdy nie wiedzieli co mi tak naprawdę jest. Od małego często chorowałam, więc wiedziałam że odpornośc mam lichą. Wystarczy że ktoś kichnie aja zaraz jestem chora.\nWysłany: 26 lipca 2017, 09:51\nOd małego często chorowałam, więc wiedziałam że odpornośc mam lichą. Wystarczy że ktoś kichnie aja zaraz jestem chora.[/QUOTE]\npisałam kilka dni temu jakie ja mam wyniki i wczoraj jakie mam zalecenia- porównaj do swoich- może coś się powtórzy\njeśli chodzi o odporność to chyba własnie jest odwrotnie u nas...mamy za sprawnie działający układ odpornosciowy i stąd problemy\nOd małego często chorowałam, więc wiedziałam że odpornośc mam lichą. Wystarczy że ktoś kichnie aja zaraz jestem chora.[/QUOTE] pisałam kilka dni temu jakie ja mam wyniki i wczoraj jakie mam zalecenia- porównaj do swoich- może coś się powtórzy :) jeśli chodzi o odporność to chyba własnie jest odwrotnie u nas...mamy za sprawnie działający układ odpornosciowy i stąd problemy\nWysłany: 26 lipca 2017, 09:56\njeśli chodzi o odporność to chyba własnie jest odwrotnie u nas...mamy za sprawnie działający układ odpornosciowy i stąd problemy[/QUOTE]\nTo powiem że dziwne jest to wszystko. Bo ja jestem strasznym chorowitkiem.\nTylko że od roku zażywam wit C 1000 mg trany na odporność, może to spowodowało coś nie tak.\n[QUOTE=Fasolka77]Od małego często chorowałam, więc wiedziałam że odpornośc mam lichą. Wystarczy że ktoś kichnie aja zaraz jestem chora.[/QUOTE] pisałam kilka dni temu jakie ja mam wyniki i wczoraj jakie mam zalecenia- porównaj do swoich- może coś się powtórzy :) jeśli chodzi o odporność to chyba własnie jest odwrotnie u nas...mamy za sprawnie działający układ odpornosciowy i stąd problemy[/QUOTE] Zaraz poszukam. To powiem że dziwne jest to wszystko. Bo ja jestem strasznym chorowitkiem. Tylko że od roku zażywam wit C 1000 mg trany na odporność, może to spowodowało coś nie tak.


Prawo jazdy w telefonie. Aplikacja mObywatel już w grudniu\nOd 5 grudnia w aplikacji mObywatel pojawi się mPrawo Jazdy, które zastąpi dokument uprawniający do kierowania pojazdem mechanicznym – poinformowało w czwartek Ministerstwo Cyfryzacji. Dodano, że z aplikacji korzysta już nad półtora miliona osób.\nW aplikacji – zaznaczono – jest też mPojazd, który jest odzwierciedleniem danych z dowodu rejestracyjnego, polisy OC i karty pojazdu. Z tego rozwiązania – jak wskazał minister – „mogą korzystać właściciele i współwłaściciele pojazdów, więc wszyscy ci, którzy są zarejestrowani w Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP) jako posiadacze samochodów, motorów, skuterów, itd.”\nDla wszystkich, korzystam z tej aplikacji i wiele razy zdała egzamin


Przyszedł zgłosić zaginięcie córki. Stracił prawo jazdy - Dziennik Wschodni\nPrzyszedł zgłosić zaginięcie córki. Stracił prawo jazdy\nMieszkaniec gminy Niemce przyjechał do komisariatu zgłosić zaginięcie córki. Na schodach minął się z policjantem, który wyczuł od niego alkohol.\n50-letni mężczyzna podjechał pod komisariat w Niemcach w niedzielę po południu. Wysiadł z citroena. Widział to policjant, który szedł do pracy na godzinę 14. Mężczyźni minęli się na schodach. Policjant wyczuł alkohol.\n- Kierowca szybkim krokiem poszedł do dyżurnego komisariatu, u którego zaczął zgłaszać zaginięcie córki – mówi Anna Smarzak, z lubelskiej policji. – O swoich spostrzeżeniach dyżurnego zawiadomił też policjant.\n50-latek został zbadany alkomatem. Urządzenie pokazało 1,6 promila alkoholu. Policjanci zabrali mu prawo jazdy.\nJego 16-letnia córka odnalazła się jeszcze tego samego dnia. Była u znajomych.\nahaha / 22 czerwca 2010 o 09:27\nKolejny chłopek roztropek.\nJeszcze nie wytrzeźwiał z radości, że jego kandydat wygrał w gminie I turę prezydencką\nA/H1N1 / 21 czerwca 2010 o 19:41\nP.Ł. / 21 czerwca 2010 o 18:38\nCo za deb***, bo inaczej tego nie potrafię określić.\nGość / 21 czerwca 2010 o 18:36\nmężczyzna wysiadł z citroena i wszedł do komisariaru\npolicjeant przyszedł na służbę i wszedł do komisariatu\njak zatem mogli się minąć ???\ncos red er kłamie\ndla niezorientowanycjh: mijanie się - poruszanie sie w przeciwnych kierunkach\nBaczna czytelniczka / 21 czerwca 2010 o 13:49\nPrzeszedł zgłosić zaginięcie córki-przeszedł próg budynku posterunku policji i dał się "złapać"!


Kogo warto obserwować na Instagramie? #5 - EXAMPLE.PL - dajemy dobry przykład !\nKogo warto obserwować na Instagramie? #5\nSą młode, przebojowe i już odnoszą sukcesy. Dziewczyny, których instagramy dziś prezentujemy, zabierają nas do swojego kolorowego i bajkowego świata. Ich rzeczywistość jest niebanalna, totalnie zwariowana i bardzo pociągająca. Podróżują, marzą, są odważne i nie boją się mówić tego, co myślą. Uwielbiamy je, bo przypominają nam, jak nie zatracić się w nudnej dorosłej rzeczywistości i pamiętać, że życie to przede wszystkim dobra zabawa.\nTworzy własny kanon piękna, podróżuje, robi tatuaże i poprawia matematykę, żeby przejść do następnej klasy. Emma to prawdziwy kolorowy ptak, a my lubimy ją za to, że pokazuje nam część swojego barwnego świata i ma do siebie ogromny dystans. Trądzik? Tak, to się zdarza, kiedy masz 17 lat. Co wcale nie przeszkadza w tym, żeby przy każdej okazji wyglądać świetnie.\nKOPI kochamy. Trudno się dziwić – jest niezwykle utalentowaną młodą projektantką. Jej projekty – nowoczesne, kobiece i bardzo nieoczywiste – podbijają serca wielu fanów mody i dobrego wzornictwa. Obserwuje świat przez różowe okulary i zachwyca swoją estetyką.\nHania jest jedną z najbardziej utalentowanych modelek młodego pokolenia. Razem z nią przemierzamy zakątki Tokio i odkrywamy często zapomniane miejsca w Warszawie. Chociaż pozuje w edytorialach dla najważniejszych modowych tytułów, nie zgubiła swojego dziewczęcego uroku i luzu, za który ją uwielbiamy.\nPrzez wielu uważana jest za współczesną wersję słynnej Lolity. Jest młoda, piękna i świadoma swojej kobiecości. Uwielbia brokat, kolor różowy, sztuczne futra, ogromne maskotki i swojego chłopaka, którego poznała w internecie. Współpracuje z modowymi brandami, pozuje do zdjęć i zabiera nas w podróż po Wielkiej Brytanii i Irlandii, w której na stałe mieszka.\nO Kasi Frąckowiak już nie raz Wam pisaliśmy. Kasia to marzycielka, która robi wszystko, żeby swoje marzenia spełniać. Na instagramie pokazuje najcenniejsze momenty ze swojego bajkowego życia: koncerty, wernisaże, piękne miejsca, przyjaciół i swoje magiczne portrety.\ncoeursdefoxesdziewczynyhania koczewskahannakoczewskainstagramKOPIkopiszkascootalosocial media\nPoprzedni wpisCienkie ramiączka: hit lata\nNastępny wpisDonuty z kosmosu


Citroen DS. Kolejna twarz bogini - Inwestycje alternatywne - parkiet.com\nPublikacja: 11.01.2019 15:03\nCitroen DS. Kolejna twarz bogini\nCitroën DS należy do najbardziej ekscytujących klasyków w historii motoryzacji i wciąż zachwyca. Doczekał się też różnych wersji. Stąd jego częsta obecność na naszych łamach. Dziś poznamy unikatowego DS 19 Le Dandy.\nCitroën DS 19 Le Dandy w pełnej krasie. Czy można się nie zakochać?\nPrzedsiębiorstwo Citroën zawsze było innowacyjne, a synonimem technologicznej rewolucji marki stał się na długie lata model DS. Zaprezentowany po raz pierwszy w 1955 roku na paryskich targach motoryzacyjnych. Niespotykanie jak na owe czasy opływowe nadwozie, wyposażenie techniczne, obejmujące m.in. zawieszenie hydropneumatyczne, hamulce tarczowe i półautomatyczną skrzynię biegów, a także komfort oferowany przez tę limuzynę sprawiły, że DS wzbudził powszechny zachwyt. Choć nie był tani, tylko pierwszego dnia przyjęto na niego ponad 12 tysięcy zamówień. W języku francuskim słowo samochód – la voiture – jest rodzaju żeńskiego i w ojczyźnie zwano limuzynę „déesse", czyli bogini.\nOpisywałem już w tej rubryce kilka wersji DS. W oficjalnej ofercie były: czterodrzwiowy fastback i pięciodrzwiowe kombi (dla siedmiu osób), ale obok nich odmiany specjalne proponowała podparyska firma karoseryjna Henriego Chaprona. Często powstawały one w małych seriach albo na indywidualne zamówienia. To m.in.: DS Chapron Concorde, kabriolety Croisette, Le Caddy i Palm Beach czy właśnie DS 19 Le Dandy, o którym wspominamy dziś. Powstało tylko 50 egzemplarzy tego cudeńka, którego charakterystycznym elementem jest dwoje drzwi i bardzo szeroki tylny słupek, bez oszklenia (to odróżniało go od wersji Concorde), za którym ciągnie się łagodną linią w dół długa klapa bagażnika.\nPowodzenie aut Chaprona brało się rzecz jasna ze snobizmu arystokratów, artystów i finansistów, którzy marzyli o samochodzie innym niż ten „zwykły". Tworzył on nadwozia już od lat 20. XX wieku. Przede wszystkim dla zapomnianych już dziś marek Talbot, Delahaye czy Delage. Swój kunszt rozwinął jednak najbardziej właśnie przy karoseriach dla DS 19. Egzemplarz, który trafił właśnie do sprzedaży, to żwawy 60-latek. Rocznik 1958, wyposażony w 75-konny benzynowy motor 1.9 i półautomatyczną skrzynię biegów. Oferuje też wspomaganie kierownicy, hamulce hydrauliczne, zawieszenie hydropneumatyczne, skórzaną białą tapicerkę i perłowoniebieski lakier. Samochód jest absolutnie piękny, szalenie unikatowy i kompletnie odrestaurowany. Właściciel zapewnia, że z użyciem wyłącznie oryginalnych części. To oczywiście kosztuje. Cena z ogłoszenia wynosi 950 000 zł. Nie wiem, czy można się targować.\nPisząc o historii Citroëna, lubię przypominać, że sukces zawdzięcza on w dużej mierze pewnemu polskiemu wynalazkowi. To technologia kół zębatych o daszkowym uzębieniu, schodzącym się w coś na kształt choinki. Ten wzór, jak wiemy, do dziś stanowi logo marki. Patent na ich produkcję poznał i nabył właśnie w Polsce 23-letni inżynier Andre Citroën. Był początek XX wieku, a przekładnie Citroëna z wykorzystaniem owych kół trafiały nie tylko do większości francuskich samochodów, ale i do aut Rolls-Royce oraz – uwaga – na pokład Titanica. Citroenowską przekładnię zamontowano w sterze słynnego transatlantyku.\nRange Rover. Szanuje cztery litery\nVolkswagen Passat. Trochę ich nawiało


Ochotnik. V Dywizja Syberyjska w nietuszowanej relacji rekruta z 1918 roku |\nJesteś tutaj: Strona główna › Kategorie tematyczne › Historia nowożytna › Ochotnik. V Dywizja Syberyjska w nietuszowanej relacji rekruta z 1918 roku\nHistoria nowożytna\t 13 października 2015 0 Michał Norbert Faszcza\nO polskiej V Dywizji Syberyjskiej wiadomo niewiele. Utworzona we wschodniej Rosji, która w 1918 roku była areną zmagań militarnych bolszewików, wojsk białych, oddziałów czeskich, polskich… zgromadziła 11 tysięcy żołnierzy. Tytułowy ochotnik – Stanisław Bohdanowicz daje wyjątkowo cenne świadectwo działalności tej formacji. Autor, choć jako szeregowiec nie mógł wnikliwie obserwować działań dowództwa, przekazał prawdziwy obraz warunków, w jakich powstawała Dywizja, losy żołnierzy, a także czas, kiedy w Rosji rodził się bolszewizm. z opisu wydawcy\nWspomnienia Stanisława Bohdanowicza, żołnierza 5 Dywizji Strzelców Polskich (tzw. Dywizja Syberyjska), stanowią lekturę obowiązkową dla osób zainteresowanych wojskowością, bez względu na preferowany okres. Dostarczają one bowiem niezwykle cennych informacji pozwalających zrozumieć w jaki sposób toczyło się życie żołnierzy i jak niewiele miało ono wspólnego z powszechnymi wyobrażeniami na ten temat, ukształtowanymi przez kulturę popularną. Dość powiedzieć, że tytułowy „Ochotnik” nie miał nawet okazji uczestniczyć w bitwie, jak zresztą większość jego kolegów z 5 DSP.\nKsiążka w naturalny sposób dzieli się na dwie części: pierwsza obejmuje okres służby wojskowej trwającej od końca 1918 r. do 10 stycznia 1920 r., kiedy to żołnierze 5 DSP skapitulowali przed bolszewikami, zaś druga dotyczy niewoli autora, zakończonej upragnionym powrotem do Polski w listopadzie 1921 r.\nBohdanowicz, po rezygnacji z dalszej nauki w gimnazjum, za zgodą rodziców wstąpił na ochotnika do polskiej armii formującej się na Syberii przy wydatnej pomocy Legionu Czechosłowackiego. Przyświecającym 5 DSP celem była walka u boku armii gen. Aleksandra Kołczaka z bolszewikami, jak również jak najszybsze przedostanie się do Polski. Okolicznością, która tragicznie zaważyła na losach Dywizji było wyznaczenie jej do osłony odwrotu „białych”. Zanim jednak doszło do kapitulacji, autor miał okazję obserwować codzienne życie żołnierzy, kształtowanie się relacji z innymi nacjami (Czechosłowakami, Serbami, Rosjanami, Japończykami, Amerykanami z YMCA…) i różnice w pojmowaniu polskości. Przykładowo, jeńcy z CK armii niechętnie godzili się na noszenie orzełków, stawiając na pierwszym miejscu identyfikację z Austro-Węgrami. Inną ciekawostką mogło być delegowanie jeńców z armii niemieckiej do żandarmerii, gdyż mieli być szczególnie predystynowani do wykonywania takich działań z uwagi na rzekomą „pruską” mentalność. Bohdanowicz chwalił jednak ich pracę, gdyż skutecznie potrafili bronić interesów polskich żołnierzy, nie wyłączając starć z przedstawicielami innych nacji, co miało o tyle duże znaczenie, że kiedy zaczęło się rozstrzeliwanie jeńców, to starano się ukrywać żandarmów, będących przecież najbardziej nielubianą kategorią żołnierzy. Tego typu smaczków jest zresztą więcej (spory o koronę nad orzełkiem, grabież wszystkiego, co się dało – nie wyłączając armat!, akcje pacyfikacyjne, budzące wyjątkowe zakłopotanie autora relacje z kobietami, itp.), ponieważ młodemu chłopakowi, który nigdy wcześniej nie miał do czynienia z wojskiem wszystko wydawało się ciekawe i zaskakujące, w związku z czym opisywał zjawiska, które zazwyczaj bywają we wspomnieniach pomijane jako (pozornie) oczywiste.\nAutor został przydzielony do kompanii łączności, a jego kilkukrotne starania o przeniesienie do batalionu szturmowego nie przyniosły rezultatu. Sprawiło to, że nie miał okazji bezpośrednio uczestniczyć w walkach, ale być może uratowało mu życie, ponieważ bolszewicy zwykli rozstrzeliwać jeńców, których udało im się zidentyfikować jako „szturmaków”. Do najbardziej dramatycznych należy wątek, kiedy ku oburzeniu znacznej części żołnierzy skapitulowano przed „czerwonymi”, a część strzelców – nie wyłączając Bohdanowicza – postanowiła zlekceważyć rozkaz i przebić się na własną rękę (w tym przypadku nieskutecznie). Doszło wówczas do powstania silnego podziału: część żołnierzy czuła się zobligowana do zachowania posłuszeństwa, a druga otwarcie kwestionowała zawarte z bolszewikami porozumienie, do którego doszło nie w wyniku klęski militarnej, ale w trosce o podążające wraz z wojskiem rodziny oficerów. Jak się miało niebawem okazać, poddanie się przyniosło fatalne skutki… Jednym z najważniejszych wniosków autora było w związku z tym stwierdzenie, że tak długo jak żołnierz dysponuje bronią, tak długo jest kowalem własnego losu – kiedy jednak ją składa, wówczas zdany jest na łaskę i niełaskę wroga. Poddanie się „czerwonym” miało kosztować 5 DSP być może więcej ofiar w wyniku katorżniczej pracy, głodu i zimna niż ewentualna próba przebicia się. Warto również nadmienić, że kluczową rolę w dramacie 5 DSP odegrał Legion Czechosłowacki znacząco uniemożliwiając posuwanie się naprzód „polskich” pociągów.\nNiewola upłynęła Bohdanowiczowi pod znakiem tragicznych warunków panujących w obozie jenieckim, głodu, pracy ponad siły, poszukiwaniu możliwości uchylenia się przed nią (nawet… nauczając serbskiego), nieudanej ucieczki, szoku bolszewickiego terroru, nędzy miejscowej ludności i oczekiwania na powrót do Polski w ramach wymiany jeńców. Plastyczność i wielowątkowość odmalowanego przez autora obrazu uniemożliwia jego skrótowe przedstawienie. Uderza jednak przede wszystkim barbarzyństwo „czerwonych”, przejawiające się w kompletnie nieprzemyślanym niszczeniu tkanki społecznej i gospodarczej kraju. Co ciekawe, książki traktowano jako… zapas bibułek do sporządzania papierosów, co stanowi najlepszy symbol nowych porządków. Głód i szerzące się zbydlęcenie udzielały się także jeńcom, a końcowy opis powrotu koleją do Polski obfituje w sceny, które jednocześnie budzą przerażenie, śmiech i niedowierzanie. Kiedy Bohdanowicz dotarł wreszcie do ojczyzny, otrzymał od rodziny paczkę zawierającą jabłka i czekoladę, co w ogóle go nie ucieszyło, ponieważ wolałby ziemniaki… Nie ukrywa on zresztą, że dwuletnie doświadczenia jenieckie poważnie zaciążyły na jego późniejszym życiu, a jakiś czas po powrocie wciąż zachowywał się jak zaszczute zwierzę.\nCo decyduje o wyjątkowości recenzowanych wspomnień? Przede wszystkim wgląd w wewnętrzne życie wojska, także w okresie przebywania żołnierzy w niewoli. Tworzenie się więzi grupowej, traktowanie cywilów, codzienny chaos, niebezpieczeństwa czy słabości. Często bowiem zapominamy, że osoby noszące mundury przed niemal 100 laty były zwykłymi ludźmi silnie zakorzenionymi w kulturze swoich małych ojczyzn. Stąd też więcej można przeczytać o kobietach, butach i kradzieżach niż o działaniach wojennych, których autor nie znał zresztą z autopsji. Wszystko to czyni „Ochotnika” pierwszorzędnym źródłem pozwalającym uzmysłowić sobie, że większy wpływ na wojnę miewają czasem wszy i głód niż naboje wroga.\nDywizja Strzelców Syberyjskich, historia wojskowości, I Wojna Światowa, polecane, Rewolucja bolszewicka, wojna, Wojsko Polskie, wojskowość, wspomnienia\nWspomnienia Stanisława Bohdanowicza dostarczają wielu unikatowych informacji nie tylko na temat codziennego życia żołnierzy 5 DSP, ale również mieszkańców Rosji w okresie rewolucji bolszewickiej. Każą się także zastanowić nad ceną kapitulacji wobec przeciwnika, którego celem nie jest zwycięstwo, ale fizyczne wyniszczenie wroga.


Villarreal - Granada 🇪🇸 Typy, kursy (16.08.2021) - Zzapołowy | O futbolu w najlepszym wydaniu\nVillarreal – Granada 🇪🇸 Typy, kursy (16.08.2021)\nNapisany przez Adam Pera w dniu 16 sierpnia, 2021\nW poniedziałkowy wieczór kibice na całym świecie będą mogli obejrzeć dwa spotkania La Ligi. Najpierw Villarreal zagra na własnym obiekcie z Granadą, a potem zawodnicy Elche będą chcieli pokonać u siebie rywali z Bilbao. W tej zapowiedzi skupimy się na tym pierwszym spotkaniu. Gospodarze po ostatnim bardzo dobrym meczu z Chelsea będą chcieli pójść za ciosem i zdobyć trzy punkty w swoim pierwszym meczu w tym sezonie La Ligi.\nVillarreal – Granada zapowiedź (poniedziałek, 20:00)\nGospodarze tego meczu nie bez powodu są faworytami do wygrania tego spotkania. Villarreal wygrał w zeszłym sezonie Ligę Europy, a kilka dni temu przegrał w Superpucharze Europy z Chelsea w rzutach karnych. Był to jednak bardzo dobry mecz w wykonaniu hiszpańskiej ekipy. Tym razem czeka ich mecz z Granadą i na papierze powinno być o wiele łatwiej. Brak wygranej w tym starciu będzie dla fanów sporym rozczarowaniem.\nGoście chcieliby grać przynajmniej tak dobrze jak w poprzednim sezonie. Miejsce w górnej części tabeli było dla wielu kibiców zaskoczeniem i na pewno fani mają nadzieję, że w tym roku będzie podobnie. Nie będzie to łatwe do wykonania i gracze Granady zdają sobie z tego sprawę. Mimo wszystko oczekiwania są spore i już niedługo przekonamy się czy goście tego starcia będą w stanie grać tak dobrze jak rok temu.\nVillarreal – Granada kursy bukmacherów\nFaworytem bukmacherów jest Villarreal. Na ich zwycięstwo kurs wynosi 1.57. Jeśli ktoś chciałby postawić na remis w starciu Villarreal – Granada, to BETFAN ma na to zdarzenie kurs 4.10. Zwycięstwo gości wyceniane jest po kursie 5.80.\nVillarreal – Granada fakty meczowe\nGospodarze nie wygrali żadnego ze swoich ostatnich 7 meczów.\nGoście wygrali swoje trzy poprzednie spotkania.\nVillarreal – Granada nasze typy\nW zeszłym sezonie lepiej prezentowali się gospodarze tego meczu. Zawodnicy Granady i tak przekroczyli oczekiwania swoich kibiców i ostatecznie zajęli naprawdę dobrą pozycję w górnej części tabeli. Jednakże pierwszy mecz tego sezonu nie będzie raczej dla gości przyjemny, bo ich rywale pokazali w środę w spotkaniu z Chelsea, że są bardzo dobrze przygotowani i grają na bardzo wysokim poziomie pomimo słabych wyników w meczach towarzyskich.\nVillarreal – Granada | Typ: Villarreal wygra (handicap -1) @2.40 BETFAN\nVillarreal – Granada | Typ: Powyżej 2.5 gola @1.85 BETFAN


Jak wybielić sufit własnymi rękami - Projekt 2021\nJeśli sam zdecydujesz się na naprawę, to pierwszy w takich naprawach - wybielanie sufitu własnymi rękami. Aby poprawnie wykonać tę pracę, zaproponowano Ci następujący algorytm działania.\nJeśli pominiesz ten krok, nowy wybielić wkrótce zostanie posypany. Szczególnie ważne jest przygotowanie, jeśli sufit został wybielony wapnem, a teraz zdecydujesz się wybielić go kredą lub farbą, lub na odwrót. Oczywiste jest, że zanieczyszczenia mechaniczne (plamy tłuszczu, kurz itp.) Również powinny zostać zmyte, jeśli chcesz sam wybielić sufit.\nAby określić bielone sufity, należy zwilżyć stary wybielić. Jeśli ściemniało i nie brudzi palca, wówczas wapno było wapienne. Jeśli powierzchnia jest łatwa do mycia, wybielono kredą. Farba na bazie wody pozostaje niezmieniona.\nTeraz zastanów się, jak szybko zmyć stare wybielacze z sufitu:\nPrzykryj podłogę i meble, których nie możesz znieść, z polietylenu lub innego wodoodpornego materiału ochronnego;\nPrzygotuj ciepły roztwór mydlany, gąbkę lub pędzel;\nZwilżyć stare wybielacze w kwadratach, tk. jeśli zwilżysz cały sufit, wyschnie i będziesz musiał powtórzyć nawilżanie;\nSkrobanie mokrych obszarów za pomocą twardej szpachelki, zastąpić paletę, aby uniknąć zanieczyszczenia podłogi;\nPozostałości z przemycia spłukać wilgotną gąbką.\nJeśli nawet stara powłoka nie jest zanieczyszczona, musi być jeszcze nawilżona, aby nowa była lepiej wchłaniana.\nWięc możesz zdjąć wybielić, czas przejść do następnego kroku:\nJeśli to możliwe, połączenia stropów za pomocą specjalnej taśmy (węża).\nWyczyść sufit, jeśli to konieczne, dotknij, aby wypoziomować i wyeliminować możliwe pęknięcia.\nPo wyschnięciu kitu wycierać papierem ściernym, aby cała powierzchnia stała się gładka i zalać całą powierzchnię sufitu.\nGrunt wysechł - śmiało.\nWybierz, co wybielić\nJedną z opcji jest wybielenie sufitu kredą. Jest używany przez tych, którzy preferują biel i świeżość. Do przygotowania kredy wybielającej na 10 m2:\nW ciepłej wodzie wlej 30 g kleju (stolarstwo, PVA lub Bustilata) lub rozpuść drobno zmielone mydło do prania;\nDokładnie wymieszaj, powoli wlej przesianą kredę (około 3 kg);\nAby uniknąć żółtawego odcienia i zwiększyć białość, dodaj około 20 gramów błękitu w roztworze.\nInną opcją jest wybielanie wapnem, które jest wybrane ze względu na jego właściwości bakteriobójcze i zdolność do zakotwiczenia drobnych pęknięć. W tym przypadku, na 10 metrach kwadratowych, rozcieńczyć 1,7 kg wapna i 40 g niebieskiego w ciepłej wodzie.\nAby prawidłowo rozcieńczyć wybielić, sprawdź jego konsystencję. Aby to zrobić, opuść metalowy przedmiot do roztworu i wyjmując go, patrz - jeśli roztwór jest zbyt płynny, wybierze z niego odrobinę, pozostawiając po sobie ślad. Następnie dodać kredę lub wapno w małych dawkach, aż roztwór nie spłynie z obiektu bez śladu.\nWytwarzanie sufitu do bielenia może być pędzlem, wałkiem, pistoletem natryskowym lub odkurzaczem z funkcją nadmuchu powietrza. Jednak opcja z pistoletu natryskowego lub odkurzacza do warunków domowych jest mniej odpowiednia, ponieważ na niewielkim obszarze aerozol będzie osiadać nie tylko na suficie.\nPo pierwsze, musisz wybrać pędzel do wybielania, ponieważ jakość pracy zależy od jego stanu. Lepiej kupić specjalnie zaprojektowany pędzel do swoich celów z naturalnego włosia o szerokości 15-20 cm. Przed użyciem należy go zanurzyć w ciepłej wodzie na kilka godzin. Zapewni to, że drewniana rączka pędzla pęcznieje i wzmacnia włosie. Wtedy nie pozostaną na wybielonej powierzchni. A po pracy spłucz pod bieżącą wodą.\nRolki umożliwiają szybsze wybielanie sufitu, a jakość będzie lepsza. Nie ma żadnych specjalnych funkcji do wyboru i nie wymagają one osobnego opisu. Aby użyć wałka, musisz kupić specjalną tacę (kuwetę).\nJeśli wybierzesz sufit za pomocą pędzla, najpierw wykonaj pociągnięcia prostopadłe do okien (do źródła światła), a ostatnia warstwa - równolegle do okien. Następnie, podczas suszenia, nie będzie widocznych pasm.\nŁatwiejszy proces wybielania zapewni użycie rolki:\nRozwiązanie dla wapna lub zalać farb do specjalnej palety (kuwety), zanurza się w rolkę i toczą się na stoku palety do roztworu (tusz) są rozmieszczone równomiernie na całej powierzchni walca, a nadmiar odprowadza się z płytą.\nPodczas wykonywania warstw wybielających za pomocą wałka, skieruj je jak malowane pędzlem - najpierw do okien, a następnie równolegle do ram. Uruchamiamy rolkę nad sufitem, wykonujemy zakładki na około 5 cm, aby nie pozostawiać niepomalowanych obszarów. Nie zapominaj, że w stawach ścian i sufitów, gdzie rolka nie dociera, lepiej jest użyć pędzla.\nAlternatywnie: bielony sufit "emulsja wodna"\nNajlepiej, aby nie cierpieć z użyciem kredy lub wapna, używaj wybielania sufitu farbą na bazie wody. Pozwala równomiernie pomalować sufit i wygląda ładniej.\nTylko przygotowanie sufitu do malowania sufitu po wybieleniu wymaga szczególnej troski. A ze wszystkich rodzajów farb tylko emulsja wodna zapewni najlepsze "przyleganie" do starego wybielacza i nie będzie się łuszczyć.\nDruga warstwa koloru jest lepiej stosowana prostopadle do pierwszej: mniej rozwodów\nPonadto, aby jakościowo malować na wybielaczu, lepiej jest malować w dwóch warstwach, drugą warstwę można nakładać dopiero po wyschnięciu pierwszej.\nOblicz koszt wybielenia, biorąc pod uwagę liczbę wymaganych materiałów. W tym celu, znając zużycie farby, kredy lub wapna, kleju, niebieskiego i innych składników, obliczyć ich koszt. Dodaj koszt narzędzi (pędzle, rolki, paleta itp.). Nadal będzie tańsze niż zamawianie zawieszonych lub podwieszanych sufitów.\nPodczas wybielania i suszenia sufitu, nie dopuszczaj do przeciągów i bezpośredniego nasłonecznienia, w przeciwnym razie rezultat pracy zostanie zasypany.\nUpewnij się, że podczas wybielania roztwór (farba) jest rozprowadzany po suficie bez tworzenia się kropelek i osadów.\nNie zapomnij o środkach bezpieczeństwa - zakładaj rękawice i okulary ochronne, nakrycia głowy.\nPrzy wszystkich zasadach wybielających, kolejna naprawa sufitu potrwa 3-5 lat.\nNakładanie tynku za pomocą wałka\nJaka jest wysokość sufitu w saunie i wannie - zalecenia dotyczące aranżacji\nLokale mieszkalne przez dach tracą ciepło w ilości 15-20%. W związku z tym izolacja termiczna sufitu jest niezbędnym środkiem, który oszczędza koszty ogrzewania. Płyty piankowe do sufitu, to opcja budżetowa do izolacji ciepła w mieszkaniu i domu, w łaźniach, saunach, a także garażu.


Czym jest „przycisk policyjny”, który trafi do iOS 11? | gsmManiaK.pl\n18.08.2017 , Aleksander Piskorz Apple iOS Newsy\nCzym jest „przycisk policyjny”, który trafi do iOS 11?\nNajnowsza wersja systemu Apple wprowadza malutką, ukrytą nowość, która może przydać się w niektórych sytuacjach. Przez użytkowników w Stanach Zjednoczonych, ta funkcja została nazwana jako „przycisk policyjny”.\nUżytkownicy korzystający z iOS 11 na swoich smartfonach odkryli, iż Apple dodało do nowego oprogramowania ciekawą funkcję, która związana jest z zabezpieczeniem biometrycznym Touch ID. Nowe ustawienie zostało nazwane, jako „przycisk policyjny”, bowiem pozwala ono w szybki sposób zablokować Touch ID jako metodę autoryzacji potrzebną do odblokowania ekranu. Jeśli szybko i pięc razy wciśniemy przycisk Home, wtedy iPhone zrezygnuje ze skanera i będzie prosił o hasło.\nWcześniej, jeśli chcielibyście zrezygnować z Touch ID, musielibyście się nieco bardziej postarać: należało uruchomić ponownie iPhone’a i poczekać aż urządzenie wyświetli monit o wprowadzenie hasła – ewentualnie można było po prostu wyłączyć tę opcję z poziomu Ustawień. To wszystko jednak trwa. Nowa funkcja, czyli „przycisk policyjny” ma sprawić, iż będziemy mogli wyłączyć Touch ID prawie w każdej sytuacji.\nSam przycisk może nie będzie zbyt często używany w naszym kraju, jednak użytkownicy z USA się z niego cieszą. Warto przypomnieć, iż tamtejsze organy ścigania często przymuszają użytkowników do oblokowania swoich urządzeń właśnie za pomocą Touch ID – stąd też zapewne autorska nazwa samej funkcji.\n„Przycisk policyjny” nie będzie zapewne opcją, jakiej będziecie używać codziennie, jednak warto wiedzieć, że iOS 11 pozwoli na prostsze wyłączenie popularnej metody autoryzacji. Szczególnie wtedy, kiedy będziecie czuli, że może zostać ona wykorzystana przeciwko Wam.\nPodobne: iOS 11, iOS 11 Touch ID, iOS 11 wyłączenie Touch ID, iOS 11 przycisk policyjny, Apple przycisk policyjny\n« poprzedni wpis Oficjalnie: znamy datę premiery Androida O\nnastępny wpis » Galaxy S9 jak Moto Z? Samsung może stworzyć coś niezwykle ciekawego\n77 queries. 0,626, 0.626 (0,626) seconds.


elka.pl - Polonezem do Władywostoku\nStart Kościan Polonezem do Władywostoku\nPodróż Sławka z Kościana i Kasi ze Słupska\nPolonezem do Władywostoku\nOdwiedzili kilkanaście miast i pokonali 23 tysiące kilometrów. Sławek Wysoczański z Kościana i Katarzyna Muńska ze Słupska wybrali się starym Polonezem w podróż do Władywostoku, a przyświecał im szczytny cel - wspomóc chorującego na autyzm wczesnodziecięcy Mateusza.\nSławek i Kasia poznali się na studiach. Już jako para wzięli udział, wraz ze znajomymi, w charytatywnym rajdzie "Złombol" i sposób podróżowania starymi samochodami w charytatywnym celu bardzo im się spodobał. Już wcześniej, zauroczeni Władywostokiem i dzięki filmikom jednego z autostopowiczów, chcieli wybrać się na wschód Rosji.\n- Złombol tak nam się spodobał, że trzy tygodnie później, za ostatnie pieniądze, czyli tysiąc złotych, kupiłem Poloneza - opowiada Sławek. Nowym nabytkiem wybrali się na Sycylię i do Hiszpanii. W końcu postanowili wyjechać w dalszą podróż, właśnie do Władywostoku.\nTaka wyprawa wymagała jednak przygotowań, a dodatkowo\nKasia i Sławek postanowili, że wyjazd ma mieć charakter charytatywny, chcieli pomóc choremu na autyzm Mateuszowi. Wykonali setki telefonów i maili do firm o wsparcie dla niego, rozmawiali z władzami Słupska i Kościana. Jako że czasu było niewiele, to przed wyjazdem nie wybrali nawet dokładnej trasy, a tylko ogólny jej zarys.\n- Wyruszyliśmy ze Słupska, bo prezydent Biedroń został honorowym patronem naszego wyjazdu. Wyjechali w poniedziałek, 23 lipca. Już przed startem wiedzieliśmy, że coś jest nie tak i trzeba było to naprawić, więc wyjazd opóźnił się o jeden dzień, a że mieliśmy już zarezerwowane noclegi, to musieliśmy zmienić plany - wspomina Sławek. Skierowali się do Suwałk, skąd chcieli pojechać do Wilna, ale z powodu opóźnienia z tego punktu zrezygnowali i zahaczyli o Kowno. Potem przejechali przez Łotwę. Po przekroczeniu granicy Rosyjskiej planowali odwiedzić Katyń i Smoleńsk, ale z powodu 7-godzinnego postoju na granicy z tego także musieli zrezygnować.\nJak się okazało, problemem było znalezienie stacji, by zatankować gaz, a Polonez kiepsko współpracował z benzyną. Podróżnicy odwiedzili Moskwę, gdzie musieli uporać się z awarią i skierowali się przez Ural do azjatyckiej części Rosji, a później wzdłuż kolei transsyberyjskiej w stronę Władywostoku. Po drodze napotkali ciekawych ludzi.\n- Pod koniec jednego dnia jechał za nami samochód, który mrugał nam światłami. Uznałem, że po prostu podskakuje na dziurach, ale nas wyprzedził i włączył światła awaryjne. Pełen obaw, że coś się zepsuło zatrzymałem się, ale okazało się, że kierowca chciał nas poznać i zaprosił do siebie - opowiada Sławek. Z zaproszenia skorzystali i spędzili 3 dni nad Bajkałem.\n16 sierpnia dotarli do celu swojej podróży - Władywostoku. Tam odpoczęli i wysłali kartki do osób, które wspomogły ich charytatywny cel. W końcu przyszedł czas na powrót. Znów zawitali nad Bajkał, odwiedzili wiele ciekawych miejsc, zwiedzili Rosję i tym razem nie ominęli już Smoleńska i Katynia. 11 września dojechali do Suwałk, a dwa dni później zameldowali się w Słupsku.\nDziennie jechali mniej-więcej 6-7 godzin i pokonywali około 400-500 kilometrów. Prowadzili na zmianę. W sumie pokonali około 23 tysięcy km, a udało im się zebrać dla Mateusza ponad 3,5 tys. zł.\n- Chcieliśmy też zweryfikować stereotypy, jakie panują w Polsce na temat Rosjan. Ja jestem oczarowany nimi, są bardzo mili i bardzo nas lubią. Nie mogę powiedzieć o nich złego słowa - zaznacza. Po podróży pozostał jednak pewien niedosyt. - Na pewno weźmiemy udział w najbliższym "Złombolu". Pewnie nie będzie to tak daleko, ale może pojedziemy wokół Morza Kaspijskiego. Zależy na co pozwoli czas i pieniądze - podsumowuje Sławek. Na pewno będzie też im przyświecał kolejny cel charytatywny.\nO podróży i przygodach Kasi i Sławka można poczytać na ich facebook'owym profilu "Polonezem za Kanta".\n1. Dodane przez kaśka, w dniu - 04-10-2018 16:21\n2. Dodane przez Podstawy, w dniu - 04-10-2018 16:29\nPrezydent Biedroń został honorowym patronem naszego wyjazdu.\nZ Wilna zrezygnowali z Katynia i Smoleńska też, ale znaleźli 3 dni na Bajkał zameldowali się w Słupsku (aby zameldować o wykonaniu zadania?).\nUdało im się zebrać dla Mateusza ponad 3,5 tys. zł.\nChcieliśmy też zweryfikować stereotypy, jakie panują w Polsce na temat Rosjan. Ja jestem oczarowany nimi, są bardzo mili i bardzo nas lubią. Nie mogę powiedzieć o nich złego słowa Następnym razem pewnie nie będzie to tak daleko, ale może pojedziemy wokół Morza Kaspijskiego\nRosja ostro skrytykowała kraje UE za udzielenie Komisji Europejskiej mandatu do wynegocjowania z Azerbejdżanem i Turkmenistanem traktatu o budowie infrastruktury, która ma umożliwić przesył gazu z regionu Morza Kaspijskiego do Unii Europejskiej.\nTAK O TO ROSJA BĘDZIE ROBIĆ WOJNĘ O POLSKIE BILIONY DOLARÓW .\nPobierał nauki w gimnazjum w Płocku (18591866), następnie w latach 18661870 studiował na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Szkoły Głównej Warszawskiej (obecnie Uniwersytet Warszawski) i w latach 18701875 w Instytucie Górniczym (ros. >@=K9 8=AB8BCB) w Petersburgu.\nDowiedziawszy się niespodziewanie o swojej śmiertelnej chorobie  cukrzycy, która w tamtym czasie była nieuleczalna  sporządził testament, zapisując na naukę polską (częściowo też rosyjską) i inne cele charytatywne dochody ze swoich pól naftowych.\nParagraf 8 testamentu przewidywał utworzenie fundacji  Kasie imienia Mianowskiego w Warszawie, w celu utworzenia kapitału żelaznego, z zastrzeżeniem, by procenty od tego kapitału były przeznaczone na wydawanie nagród, według uznania Zarządu Kasy, za najlepsze dzieła dotyczące ogólnoeuropejskiej literatury, sztuki i nauki, w rodzaju noblowskich nagród\n. Z funduszy wydano m.in.\nZmarł w Baku, przewieziony wagonem salonką do Warszawy, pochowany w Woli Kiełpińskiej koło Zegrza pod Warszawą. Niestety, testament został wykonany tylko po części z wolą zmarłego. Po przewrocie bolszewickim w Rosji pola naftowe należące do fundacji Kasy im. Mianowskiego zostały przez bolszewików wywłaszczone bez odszkodowania. W ten sposób przestał istnieć kapitał Polskiego Nobla\nTAK WIĘC O PIENIĄDZE PYTAJCIE KOMUNISTÓW I OCZYWIŚCIE\nRothschildów  międzynarodową rodzinę nie polskich a niemieckich Żydów, związanych z bankowością i finansami, z nadanymi przez rządy Austrii i Wielkiej Brytanii tytułami szlacheckimi, posiadająca silną pozycję w Europie. Jest to jedna z najbogatszych rodzin na świecie. W XIX wieku nazwisko Rothschildów było synonimem bogactwa.\nUstalił złoża rud: żelaza, pirytu, barytu, kobaltu, molibdenu, węgla, manganu, miedzi, soli kamiennej, złota, srebra i arsenu.\nW wolnej chwili zaprojektował urządzenie do podmorskich wierceń i wydobycia ropy naftowej oraz opracował technikę wydobycia, na podstawie której do dzisiaj pracują wszystkie platformy wydobywcze na świecie. Przyrząd do pomiarów prostopadłości wiercenia otworów górniczych  wynalazł i "podarował tym wszystkim Noblom i Rothschildom  za frico".\nZa te wszystkie niesamowite osiągnięcia car awansował go do stopnia pułkownika ale co ważniejsze dzisiaj  obdarował go prawami do działek naftowych na lądzie i na Morzu Kaspijskim. Sam zresztą kupił sobie też troszkę. Spisał przed śmiercią testament, w którym podstawowy zapis stanowi, że majątek przechodzi na ustanowioną fundację a dochody z fundacji mają być przekazywane do Kasy im. Mianowskiego, która ma realizować zadania społeczne jakie sobie postawił do realizacji: wybudowanie w każdej guberni Królestwa Polskiego  kościoła katolickiego oraz szkoły technicznej dla niezamożnej młodzieży jak również finansowanie laboratoriów badawczych.\nPo śmierci Człowieka, który jako jedyny pomyślał, że miasto Baku zasługuje na wodociąg i go wybudował, wszystko poszło nie tak. Wykonawca testamentu przekazał w formie dzierżawy część pól naftowych firmie francuskich Rothschildów, którzy jednakże nie kwapili się z płaceniem Kasie im. Mianowskiego  należnych opłat dzierżawnych. Bolszewicy skonfiskowali pola Zglenickiego i pola Rothschildów, ale zobowiązania i odsetki narastają. Rodzina przegrała proces z Rothschildami w Rosji a za czasów NEP jeszcze raz naiwnie uruchomiła na swój koszt wydobycie, z którego nie miała nic. Finał historii jest po prostu obrzydliwy. Po nastaniu PKWN ostatni pełnomocnik fundacji inżyniera Zglenickiego  profesor Maksymilian Tytus Huber  został PRZEMOCĄ zmuszony do przekazania AKTYWÓW FUNDACJI na rzecz komunistycznej tzw. Polskiej tzw. Akademii tzw. Nauk, która już została obdarowana aktywami PAU (Polska Akademia Umiejętności). Rodzina Inżyniera Zglenickiego  żyje. Podobno napisała w sprawie bezprawnego pozbawienia jej fundacji i jej aktywów  do samego największego szlachcica polskiego wszechczasów\ngenerała Jaruzelskiego Wojciecha. I zgodnie z kanonem towarzyskim obowiązującym w najwyższych sferach po roku 1944  odpowiedzi  NIE otrzymała. A Rothschildowie wiszą Zglenickim za wydobycie ropy w latach 1908-1915 marne 220 mln USD bez odsetek i bez aktualizacji cen!\nCzyli droga wycieczko, po jednej stronie widzimy porządnego inżyniera i ... po drugiej: Stalina, PKWN i Rothschildów.\nZEBRALIŚCIE 3500 zł : 2 OSOBY DAJE NAM 1750 zł\nTyle można zarobić w obozie pracy na ternie Polski bez hymnów pochwalnych na temat Rosji.\n3. Dodane przez Iwona Sobkowiak, w dniu - 04-10-2018 19:18\n4. Dodane przez Archanioł, w dniu - 04-10-2018 19:29\nWspaniali młodzi ludzie, wspaniałe auto (bo żaden złom z gwiazdą by tego pewnie nie przeżył), wspaniałe miasto i kraj docelowy! Tak, że nie mogło być inaczej. Pozdrawiam i gratuluję i pomysłu, i wykonania!\n5. Dodane przez Mieszkaniec Leszna, w dniu - 04-10-2018 21:09\nGratulacje pomysłu i jego realizacji. Cieszcie się życiem i podróżami tak długo jak tylko się da.\n6. Dodane przez ala, w dniu - 04-10-2018 23:25\nPojechali do Rosji zbierac pieniadze Dobre. A ile wydali na paliwo tego benzynożercy. Pewnie kilka razy wiecej niz zebrali Interes super\n7. Dodane przez asfsafsa, w dniu - 05-10-2018 13:20\nDo kom 6 nie zapomnij, że jechali poza granicami złodziejskiej UE. Paliwo za naszą wschodnią granicą jest kilkadziesiąt procent tansze niż u nas\n8. Dodane przez Polska zdradzona o świcie, w dniu - 05-10-2018 15:02\nPo śmierci Człowieka, który jako jedyny pomyślał, że miasto Baku zasługuje na wodociąg i go wybudował, wszystko poszło nie tak. Wykonawca testamentu przekazał w formie dzierżawy część pól naftowych firmie francuskich Rothschildów, którzy jednakże nie kwapili się z płaceniem Kasie im. Mianowskiego  należnych opłat dzierżawnych. Bolszewicy skonfiskowali pola Zglenickiego i pola Rothschildów, ale zobowiązania i odsetki narastają.\nOto czego boja się eurazjatyckie elity.\nKomisarze weneccy i europejscy z lożowego namaszczenia bo nie demokratycznie wybrane.\nBoją się , że nadejdzie dzień zapłaty.\nZa głód za krew za lata łez.\nTak program nauczania historii ustawili , że dzieciaki myślą , że Rosjanie to pluszaki do przytulania.\nOj mogą się rozczarować.\n9. Dodane przez Polak i Człowiek, w dniu - 06-10-2018 11:04\nNie ważne jest ile uzbierali pieniędzy na pomoc chłopcu, liczy się chęć i zapał, a w przypadku tak młodych ludzi jest to cudowne. Nam właśnie bardzo brakuje tak pozytywnie zakręconych młodych ludzi. Gdyby tacy byli wszyscy to nie byłoby wojen, kłótni, a dobroć otaczałaby nas wszędzie. BRAWO SŁAWEK i KASIA!!! Nie patrzcie na te głupie komentarze, one będą zawsze, pisane przez tych co tylko potrafią krytykować, narzekać ale sami nic nie robią. POWODZENIA! Działajcie dalej, trzymam za Was kciuki.


Polski akcent w Fashion Gone Rogue - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Maja Salomon » Polski akcent w Fashion Gone Rogue\nczytany: 14317 razy\nmaja salomon Łukasz pukowiec sesja modelka kreacje polska artysta moda\nmaja salomon/Łukasz Pukowiec\nWyjątkowo udana sesja autorstwa Łukasza Pukowca.\nPolscy artyści coraz częściej pojawiają się w ważnych, branżowych magazynach i zagranicznych portalach promujących wielką modę.\nTym razem, na portalu Fashion Gone Rogue, który od kilku lat jest jednym z największych źródeł inspiracji w branży modowej, pojawiła się znakomita sesja autorstwa fotografa Łukasza Pukowca.\nPrzed jego obiektywem stanęła szesnastoletnia Maja Salomon, która na swoim koncie ma już okładkę Fashion Magazine, oraz kampanię marki Reserved.\nStylizacją modelki zajęła się Magdalena Jagnicka, która wybrała wyjątkowe kreacje autorstwa polskich projektantów - Decolove, Bizuu, Agaty Wojtkiewicz, Patrycji Pagas, czy Olgi Szynkarczuk.\nNaszym zdaniem sesja jest na wysokim, światowym poziomie. Wam również przypadła do gustu?