Ajurweda – co to jest? Czym różni się od jogi? - WFormie24.pl\nAjurweda to hinduski system wiedzy medycznej wywodzący się ze starożytności. Jego zasady do dziś wykorzystywane są w celu leczenia i profilaktyki chorób o różnorodnym podłożu: fizycznym, psychicznym i duchowym. Ajurweda zawiera praktyczne zalecenia dotyczące zasad odżywiania, ćwiczeń fizycznych (jogi) oraz sposobów medytacji, których celem jest przywrócenie harmonii ciała i umysłu. Poznaj podstawowe zasady ajurwedy i sprawdź, jaki jest twój typ konstytucji fizycznej oraz psychicznej (dosza).\nAjurweda w dosłownym tłumaczeniu to wiedza o życiu (z sanskrytu: ayu – życie, veda – wiedza). Uczy, w jaki sposób zachować harmonię pomiędzy ciałem i umysłem, aby cieszyć się zdrowiem i długim, szczęśliwym życiem. W praktyce oznacza to kierowanie się zaleceniami medycyny ajurwedyjskiej, która pokazuje metody leczenia różnorodnych chorób oraz podpowiada, co robić, żeby utrzymać ciało i umysł w dobrej formie. Hasło najlepiej oddające cele ajurwedy brzmi: utrzymać zdrowie tych, którzy są zdrowi i leczyć choroby tych, którzy są chorzy.\nAjurweda – jak powstała?\nCzas powstania ajurwedy trudno ustalić ze względu na brak źródeł. Najstarsze zapisy, które przetrwały do naszych czasów tworzą część Wed – świętych ksiąg hinduizmu uznawanych za największy zbiór tekstów ilustrujących wiedzę człowieka o świecie. Wedy powstały prawdopodobnie między 1500 a 500 rokiem przed naszą erą, ale ajurweda jest systemem dużo starszym. Zanim spisano ją w formie tekstowej, przez tysiące lat krążyła w obiegu ustnym. Dopiero po włączeniu ajurwedy do ksiąg wedyjskich ustalił się jeden stały kanon dotyczący jej podstawowych założeń. Został ujęty w formie trzech traktatów medycznych: Charaka Samhita (zawiera informacje dotyczące chorób i sposobów ich leczenia), Sashruta Samhita (omawia wiedzę z zakresu anatomii i chirurgii), Astanga Hridaya (zawiera przegląd prac najważniejszych lekarzy ajurwedyjskich).\nAjurweda a joga – czym to się różni?\nW potocznym myśleniu joga i ajurweda często są utożsamiane. Oba terminy mają jednak zupełnie inne znaczenie.\nAjurweda to cały system hinduskiej wiedzy medycznej, która zajmuje się trzema aspektami życia człowieka: ciałem, umysłem i duchem. Od ich współdziałania zależy kondycja fizyczna i psychiczna człowieka. Aby osiągnąć harmonię między poszczególnymi elementami, trzeba odpowiednio się odżywiać, ćwiczyć fizycznie i medytować. Joga to właśnie jeden ze sposobów dbania o zdrowie, który zalecany jest przez medycynę ajurwedyjską. Nie tylko wzmacnia ciało, ale także pomaga leczyć choroby poprzez wykonywanie odpowiednich asan. Na przykład takie pozycje jak dhanurasana czy salabhasana przeciwdziałają napięciu w jamie brzusznej, wątrobie i jelicie cienkim pozytywnie wpływając na trawienie.\nJoga jest zatem tylko jednym z narzędzi, którymi medycyna ajurwedyjska posługuje się w celu leczenia rozmaitych schorzeń oraz przeciwdziałania ich rozwojowi.\nWedług teorii ajurwedy istnienie świata jest wynikiem kombinacji pięciu elementów: ziemi, wody, ognia, powietrza i eteru. Każde zjawisko zachodzące na ziemi oraz każdy jej wytwór (w tym ludzie) mają przypisany do siebie jeden lub dwa żywioły. Klasyfikacji dokonuje się na podstawie podobieństw między danym obiektem a żywiołem. Na przykład woda posiada takie cechy jak chłód i gęstość, a ziemia oznacza ciężar, solidność, stabilność. W klasyfikacji pór roku oba te elementy są charakterystyczne dla zimy, która jest najchłodniejsza, a przy tym wilgotna. Z kolei ogień i powietrze to żywioły przypisywane latu, ponieważ jest wtedy gorąco i sucho.\nNa takiej samej zasadzie można sklasyfikować poszczególne typy ludzi. W odniesieniu do człowieka zyskują one jednak inną nazwę: dosze.\nCzytaj też: Joga czakr - na czym polega? Jak odblokować swoje czakry?\nRodzaje dosz (typów konstytucyjnych) w ajurwedzie\nDosze to energie biologiczne reprezentujące w ciele człowieka pięć elementów (ziemia, woda, ogień, powietrze, eter). Wyróżnia się trzy dosze, a każda z nich to połączenie dwóch żywiołów:\nvata – składa się z powietrza i eteru, odpowiada jej ruch, kreatywność, energiczność, ale też lęk i niepokój;\npitta – stanowi połączenie ognia i wody, charakteryzuje ją odwaga, gniew, duma, ambicja;\nkapha – łączy w sobie element wody i ziemi, wiąże się z takimi emocjami jak miłość, poświęcenie, zazdrość, chciwość.\nW każdym człowieku jedna z wymienionych dosz dominuje nad innymi. I tak wyróżnia się pięć typów konstytucyjnych:\nLudzie vata – są albo bardzo wysocy, albo bardzo niscy, mają szczupłą, kościstą budowę ciała, trudno im przytyć. Ich cera jest ziemista, ciemna, włosy suche i cienkie, paznokcie szorstkie, łamliwe. Ponieważ dominuje w nich pierwiastek powietrza, są szybcy i niespokojni. Cechuje ich słaba odporność, nerwowość, lękliwość, ale także entuzjazm, energia, radość. Powinni prowadzić spokojny, uregulowany tryb życia i poświęcać wystarczająco dużo czasu na relaks.\nLudzie pitta – są średniego wzrostu, średniej budowy ciała, mają zdrową, rumianą cerę, cienkie, przetłuszczające się włosy, delikatne różowe paznokcie. Cechuje ich duża sprawność fizyczna, inteligencja, przedsiębiorczość, ale z drugiej strony łatwo się gniewają i są impulsywni. Przewaga elementu ognia sprawia, że ich domeną jest intensywność. Z tego powodu powinni unikać popadania w skrajności i kierować się w życiu przede wszystkim umiarem.\nLudzie kapha – zazwyczaj są niscy, mają mocną budowę ciała, dużą ilość tkanki tłuszczowej, grube kości. Ich skóra jest zimna i wilgotna, cera jasna, włosy grube i lśniące, paznokcie delikatne, białe. Są zrównoważeni, spokojni, rzadko unoszą się gniewem. W rzadkich przypadkach potrafią być zawistni, zachłanni, pełni żądzy. Ich dominującym żywiołem jest woda i ziemia, co sprawia, że ludzie kapha są najbardziej zrównoważeni i stabilni ze wszystkich typów. Jednocześnie mają tendencję do nadwagi i lenistwa, dlatego zaleca się im dużo ruchu i aktywność na każdym poziomie.\nLudzie z podwójną doszą – u niektórych osób trudno rozstrzygnąć, która dosza ma charakter dominujący, stąd przypisuje im się dosze podwójne, np. vata-kapha, pitta-vata itd. Ich osobowość to połączenie cech przypisywanych danemu typowi konstytucyjnemu.\nLudzie vata-pitta-kapha – rzadko występujący typ ludzki, u którego wszystkie dosze są w równowadze. Sprawia to, że cieszą się najlepszym zdrowiem, ponieważ łatwiej im zachować wewnętrzną równowagę.\nZobacz też: Kwiat lotosu - pozycja jogi krok po kroku\nAjurweda – na czym polega leczenie?\nAby skorzystać z leczniczych właściwości ajurwedy, należy ustalić swój typ konstytucyjny. Na tej podstawie możemy wprowadzić w życie odpowiednie dla nas zalecenia zdrowotne dotyczące zasad odżywiania, sposobu praktykowania jogi oraz medytacji. Każda z tych czynności powinna pomagać nam w dążeniu do wewnętrznej harmonii. Możemy ją osiągnąć tylko wówczas, gdy zmniejszymy oddziaływanie dominujących dosz i zrównamy je do poziomu pozostałych.\nW praktyce polega to na unikaniu czynników, które sprzyjają obciążaniu przypisanej nam doszy konstytucyjnej. Na przykład ludzie vata zdominowani przez żywioł powietrza i eteru powinni unikać jedzenia suchych, lekkich, „napompowanych” pokarmów (np. ryż preparowany, prażona kukurydza). Ludzie pitta, z natury emocjonalni, żyjący intensywnie, powinni unikać pikantnych potraw i wszystkiego, co ma działanie rozgrzewające. Z kolei u ludzi kapha, których żywiołem jest ziemia i woda, czynniki obciążające to jedzenie ciężkich, tłustych pokarmów, a także zbyt długi sen i mała aktywność fizyczna.\nBardziej szczegółowe porady dotyczące diety, ćwiczeń fizycznych oraz praktyk medytacyjnych dla poszczególnych typów konstytucyjnych można znaleźć w podręcznikach do ajurwedy. Trzeba jednak pamiętać, że samodzielna diagnoza nie zawsze jest trafna, w związku z czym efekty leczenia mogą nie być zadowalające. Dlatego, jeśli zależy nam na fachowej pomocy, najlepiej udać się do profesjonalnego nauczyciela ajurwedy, który ustali nasz typ konstytucyjny i zleci odpowiednie leczenie.\njoga a ajurweda


Niemcy: rozpoczęto testy pojazdów elektrycznych w zakresie stabilizacji sieci przesyłowej - ORPA - Obserwatorium Rynku Paliw Alternatywnych\nNiemcy: rozpoczęto testy pojazdów elektrycznych w zakresie stabilizacji sieci przesyłowej\nOperator systemu przesyłowego TenneT, dostawca usług energetycznych The Mobility House oraz Nissan rozpoczęli w Niemczech wspólny projekt mający na celu zbadanie, w jaki sposób samochody elektryczne mogą przyczynić się do zapewnienie stabilności pracy sieci energetycznej.\nW projekcie, TenneT, The Mobility House i Nissan wykorzystują potencjał akumulatorów EV do przechowywania lokalnie produkowanej energii elektrycznej i do przekazywania jej do sieci.\nJak powiedział Lex Hartman, członek zarządu TenneT TSO GmbH:\n„Ten projekt pilotażowy uzupełnia nasze projekty z obszaru blockchain, ponieważ wykorzystuje nowe kanały do elastycznego kontrolowania produkcji energii odnawialnej, która jest silnie uzależniona od pogody. Używamy akumulatorów samochodowych, które mogą magazynować energię elektryczną, a także dostarczać ją z powrotem do sieci, co umożliwi rozładowania wąskich gardeł przesyłowych”.\nObecnie, ze względu na zdecentralizowane zasilanie energią odnawialną, wąskie gardła przesyłu stają się coraz powszechniejszym problemem w sieci energetycznej. Aby zapobiec ich powstawaniu, TenneT steruje produkcją konwencjonalnych elektrowni i OZE poprzez mechanizmy rezerwy mocy, odstawiania źródeł, czy zarządzanie popytem. Jak podaje TenneT, w 2017 r. koszty tych działań wyniosły około miliarda euro i są ostatecznie ponoszone przez odbiorców energii elektrycznej poprzez opłaty sieciowe.\nW fazie pilotażowej, pojazdy elektryczne Nissana w północnych i południowych Niemczech służą jako mobilne systemy magazynowania energii w celu bezpośredniego zmniejszenia lokalnych przeciążeń w zasilaniu lub zapotrzebowaniu na moc. Po udanej realizacji projektu, EV mogłyby być wykorzystywane do tego celu w całych Niemczech. Wstępne wyniki testów będą dostępne w pierwszym kwartale 2019 roku.\nZastosowane w projekcie oprogramowanie do zarządzania obciążeniem i energią zostało opracowane przez The Mobility House i umożliwia zautomatyzowane sterowanie procesem ładowania oraz rozładowania pojazdu. EV uczestniczące w testach dysponują technologią V2G (Vehicle-to-grid) pozwalającą na dwukierunkowe ładowanie. Samochód elektryczny nie tylko czerpie energię z sieci, ale także jest w stanie dostarczać ją z powrotem w razie potrzeby. W rezultacie EV stanowią źródło energii stabilizujące sieć.


Jan Tyrawa, biskup bydgoski odwołany przez papieża Franciszka – Pałuki24.pl\nJan Tyrawa, biskup bydgoski odwołany przez papieża Franciszka\nautor: Redakcja Paluki24.pl\t data: 12/05/2021 135 0\nPapież Franciszek odwołał ze stanowiska biskupa bydgoskiego Jana Tyrawę. Nuncjatura apostolska wydała w tej kwestii komunikat.\nW komunikacje czytamy, że papież Franciszek „Przyjął rezygnację biskupa Jana Tyrawy z posługi biskupa bydgoskiego”.\n– W następstwie formalnych zgłoszeń, Stolica Apostolska – działając zgodnie z motu proprio Vos estis lux mundi – przeprowadziła postępowanie dotyczące sygnalizowanych zaniedbań biskupa bydgoskiego Jana Tyrawy w sprawach o nadużycia seksualne wobec osób małoletnich ze strony niektórych księży pracujących w diecezji bydgoskiej\n– poinformował Salvatore Pennacchio, nuncjusz apostolski\nNuncjatura informuje również o tym, że Tyrawa miał inne problemy w zarządzaniu diecezją. Być może związane jest to również z otwartą wojną jaką wytoczył były już biskup bydgoski prezydentowi Bydgoszczy Rafałowi Bruskiemu. Zarzewiem konfliktu był zakaz ruchu samochodowego na Starym Rynku w Bydgoszczy, czego chcieli mieszkańcy. Dopiero kiedy zakończyły się konsultacje i zapadły decyzje władz miasta, ze snu obudził się biskup Jan Tyrawa i uznał zakaz jako „atak na wolność kościoła”. Okazało się, że teren wokół kurii i katedry będzie objęty wspomnianym zakazem.\nJan Tyrawa zarządzał diecezją bydgoską od 2004 roku. Na administratora diecezji wyznaczono biskupa diecezji toruńskiej Wiesława Śmigla.\ndiecezja bydgoskaJan Tyrawapedofilia w kościelereligia


emiedzyrzecz.pl | Strona Międzyrzecza - Konkurs literacki - "25 lat samorządu gminnego w Międzyrzeczu - Moje wspomnienie"\nKonkurs literacki - "25 lat samorządu gminnego w Międzyrzeczu - Moje wspomnienie"\tWyróżniony\nkonkurs, samorzad, gmina, 25lat, miedzyrzecz,\nReforma ta wprowadzona wkrótce po wielkich przemianach społecznych i politycznych w kraju pod koniec lat 80., była kolejnym krokiem milowym w najnowszych dziejach Polski, ale przede wszystkim społeczności lokalnych. Powołanie samorządów stanowiło oddanie w ręce Polaków narzędzi umożliwiających decydowanie o własnej „małej ojczyźnie”. Był to także milowy krok w budowaniu tożsamości lokalnej oraz kreowaniu „małej ojczyzny” jako wartości nadrzędnej. Przywrócenie samorządów stało się zatem podstawą budowania społeczeństwa obywatelskiego - czynnika jakże ważnego w nowoczesnym społeczeństwie.\nBy upamiętnić te wydarzenia i ten okres, w którym wyrosło już dorosłe pokolenie, burmistrz Międzyrzecza planuje przygotowanie okolicznościowego wydawnictwa. Nie może w nim zabraknąć również wspomnień mieszkańców naszej gminy. Dlatego też postanowiliśmy ogłosić konkurs na wspomnienia związane z okresem minionych 25 lat. Do udziału w konkursie zapraszamy młodzież i dorosłych z terenu gminy Międzyrzecz. Najlepsze 3 (trzy) prace zostaną opublikowane we wspomnianym wydawnictwie.\nREGULAMIN KONKURSU !\nWięcej w tej kategorii: « Dyskusyjny Klub Książki – spotkanie grudniowe Lubuski Konkurs Recytatorski »


Stangel – o firmie\nFirma Stangel PPU działa nieprzerwanie od 1990 roku specjalizując się w dziedzinie reklamy, informacji wizualnej, aranżacji stoisk wystawowych i wnętrz.\nOd początku istnienia ważnym kierunkiem rozwoju było projektowanie i budowa wszelkiego rodzaju makiet i modeli. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu zespołu oraz wdrożeniu wielu nowoczesnych technologii, działalność ta stała się wiodąca.\nW minionym okresie powstało wiele interesujących prac dla znanych pracowni architektonicznych, muzeów, na potrzeby wystaw oraz targów krajowych i zagranicznych. Realizujemy także zamówienia dla Klientów indywidualnych, hobbystów i modelarzy, szczególnie z dziedziny modelarstwa kolejowego.\nJednocześnie nie zaniedbaliśmy innych kierunków działalności, takich jak grafika i aranżacja wnętrz, które często wspierają i uzupełniają oprawę naszych makiet i modeli. Plansze, wydruki, oświetlenie i kompleksowa informacja wizualna w naszym wykonaniu zaprezentowane są na dalszych podstronach.\nOferujemy kompleksową obsługę projektu – od koncepcji po produkt finalny.


Pijany i wychłodzony 13-latek na przystanku w Gdańsku\npawk 26.02.2018 15:54\nPolicjanci z gdańskiej drogówki patrolowali 24 lutego teren w okolicach ul. Krasickiego. Po godz. 17 w sobotę zauważyli, że na przystanku autobusowym siedzą dwie osoby, w tym jeden nieprzytomny chłopiec. Funkcjonariusze, po zbliżeniu się do niego, poczuli od niego woń alkoholu, z ust nastolatka leciała piana, a jego ciało było wyziębione.\nPolicjanci udzielili mu pomocy na miejscu, okrywając go kurtkami i układając w pozycji bocznej ustalonej, wezwali też pogotowie. Funkcjonariusze, oczekując na pomoc medyczną, wylegitymowali drugiego nastolatka, kolegę pijanego. Ustalili w ten sposób, że wcześniej pili alkohol w Parku w Brzeźnie (dzielnica Gdańska - red.), a nieprzytomny nastolatek ma 13 lat i jest mieszkańcem Gdańska.\nCiało 13-latka w momencie trafienia do szpitala było wychłodzone do około 33 stopni Celsjusza. Nastolatek miał też 2,3 promila alkoholu w organizmie. Policjanci ustalają teraz szczegóły całego zdarzenia i skąd nieletni mieli alkohol.\n22:27 Izba Dyscyplinarna jednak nie zawiesiła sędzi. Akta sprawy trafiły do Małgorzaty Manowskiej\n22:21 Marta Lempart rozlała farbę przed siedzibą PiS i pokłóciła się ze sprzątaczką. Teraz odpowiada na krytykę\nIzba Dyscyplinarna jednak nie zawiesiła sędzi. Akta sprawy trafiły do Małgorzaty Manowskiej


Prócz kapitana szóstej dywizji, nikt z Bogów Śmierci nie angażował się dotychczas w rozmowę. Kimiko, Espada, czy choćby Ivette się temu nie dziwili. Wręcz przeciwnie, byli tak bardzo zaaferowani rozmową ze sobą, że zdawali się nie dostrzegać świata znajdującego się poza konwersacją. Liczyły się tylko persony, które swoimi słowami wnosiły coś nowego. Chester mimo wszystko wykazał dużą powściągliwość. Nie uwierzył do końca Sternritterce, byłej podwładnej Suwerena. Sigurd oraz Elise mogli zagrażać wszystkim wymiarom, niezależnie od ich celów i te obawy podzielali także Arrancarzy.\n- Świat Żywych za dużo w sobie kryje, aby zgadywać w ciemno. Fullbrigerzy oraz Quincy, gromadzący się w organizacje, familie, rozprzestrzeniający swoje wpływy to tylko wierzchołek góry. Ten cały Hijikata Toshizou. Podpadł Wam wszystkim, z tego, co wiem. - Tej informacji nie mogła wyciągnąć z Pustki. To oznaczało, że któryś Shinigami musiał powiedzieć o parę słów za dużo, gdy wędrowali po wewnętrznym wymiarze Hueco Mundo. - Ponadto Świat Żywych to świat neutralny. Idealna kryjówka dla wszystkich zbiegów, różnych typów starających się ugryźć z konfliktu kawałek dla siebie. Nie mam pojęcia, co tam się jeszcze może kryć. Sigurd i Elise mogą szukać czegoś z tego, co wymieniłam, a może to być coś innego. - Wzruszyła bezradnie ramionami, kręcąc wymownie głową. Tutaj nie wiedziała więcej od nich samych. Nie poznała w końcu dokładnych planów tej dwójki, która zapewne z nikim się nimi nie dzieli.\n- Abstrahując od kwestii Obserwatorki... dowiedziałam się jeszcze paru istotnych informacji. Inni Władcy, choć nie angażują się w walki, zaczęli za to dużo węszyć oraz zabezpieczać się. Do Suwerena nie mam możliwości się nawet zbliżyć, zresztą... nie przeżyłabym tego. Strażnik natomiast obserwuje, zbiera informacje, jego ludzie rozbiegli się po Pustce, lecz w sposób nieinwazyjny. Pozostały duet stanowi dla mnie zbyt dużą zagadkę. O jednej nie słyszałam nic od wielu setek lat, natomiast ostatni... jest. Jako jedyni nie podejmują absolutnie żadnych działań w przeciwieństwie do Suwerena oraz Strażnika. To przynajmniej potwierdza, że jedyną aktywną Władczynią była Obserwatorka. - Tłumaczyła Ivette.\nJej słowa tym razem wyjątkowo zainteresowały Kimiko. Członkini Dywizji Zero postanowiła się w końcu dołączyć do rozmowy po długotrwałej ciszy ze swojej strony.\n- To mimo wszystko nie wygląda za wesoło. Tym bardziej, że nie mamy pojęcia, co Ci wszyscy Władcy teraz wiedzą o Gotei, czy też Espadzie. - Skomentowała z lekkim podirytowaniem. Najwyraźniej któraś kwestia musiała trafić w jej odcisk.\n- Czy otwarta wojna wchodzi w grę? - Zapytała bez ogródek Tercera Espada głosem tak posępnym, jakby sobie chciała sama odpowiedzieć przecząco. Ivette spojrzała na nią początkowo w dość stonowany sposób, lecz po chwili mocno zamknęła powieki, odchylając głowę. Postąpiła dwa kroki w tył i zatrzymała się.\n- Absolutnie nie. - Odrzekła ciężkim głosem. Odpowiedź, choć mogła napawać jakimś optymizmem, raczej jednak sprowadziła więcej pytań. Reakcja i mimika Quincy sprawiły wrażenie, jakby ona sama nie rozumiała, dlaczego w ten sposób się zachowała. Wyglądała nagle na dość skołowaną.\n- Co się stało? - Padło pytanie od Sakurai.\n- Nic. - Urwała temat Ivette, biorąc głęboki oddech.\nDostali sporo informacji, które musiały zostać przekazane górze. Na szczęście była z nimi Kimiko i to pewnie jej przypadnie to zadanie. Wkrótce się okaże jakie skutki będzie miało zaufanie Ivette, na razie pozostawało słuchać jej dalszych relacji. Kapitan jeszcze miał nadzieję na dawkę mocnych newsów. To co zostało powiedziane do tej pory, niezbyt go satysfakcjonowalo. Przystąpił z nogi na nogę i oparł prawa dłoń na swoim boku, cały czas przyglądając się Quincy. Próbował dostrzec najmniejsze zmiany w jej mimice, które mogły świadczyć o kłamstwie. Co jeśli to wszystko kazał jej przekazać Suweren, żeby uspokoić ich nieprawdziwymi informacjami? Może w tym momencie zdobył przewagę nad innymi władcami i szykować się do najazdu na świat żywych? Czy to naprawdę było tak proste wyrwać się spod jego całkowitego wpływu? Może nawet nie była świadoma, że to było celowe zagranie jej byłego Pana? Po tym o zaprezentowała im Obserwatorka, sam nie wiedział czego powinni się spodziewać.\n-Po mimo naszych starań, nie jesteśmy w stanie kontrolować świata żywych zawsze i w każdym miejscu. - wolał się powstrzymać od komentarza o terenach społeczności dusz. W towarzystwie Arrancrow, byłby to strzał w kolano. Ale taka była prawda. Żeby zacząć lepiej obserwować świat żywych, musieli wpierw zapanować nad swoim wymiarem. Rada nie bardzo przyjmowała się najodleglejszymi okregami, więc inicjatywa powinna wyjść od nich.\n-Rzeczywiście, ostatnimi czasy namnozylo się nam przeciwników wśród Fullbringerzy i Quincy. Hijikata z łatwością zebrał swoich poplecznikow, a wystarczyła im obietnica walki z bogami śmierci.\nJeśli dwójka podwładnych Noctisse uczyni podobnie, szybko odnajdą sojuszników, których będą mogło wykorzystać do poszukiwań. Chester był bardzo ciekawy ich prawdziwych zamiarów. Czyżby w świecie żywych znajdowało się więcej niezwykłych artefaktów, jak ten w posiadaniu Hijikaty? Widzieli jedynie próbkę mocy, a gdyby ktoś miał ich kilka i wykorzystał w pełni ich potencjał? Niezbyt optymistyczna wizja...\nIvette była w stanie dostarczyć informacji na temat dwójki władców, natomiast pozostali pozostawali zagadką. Skoro nic o nich nie wiedzieli, to czy mogli mieć pewność, że nie przypuszcza ataku? Na ich miejscu, kapitan staralby się wyeliminować zagrożenie, które może doprowadzić do ich unicestwienia. Skorocjeden władca został pokonany, to czemu reszta.miałaby być bezpieczna? Jedynie strażnik zdawał się podjąć konkretne działania w sposób nie wzbudzajacy podejrzeń. Mimo wszystko, nie mogli mieć pewności co do ich kolejnych ruchów. Mogli jedynie skupić swoją uwagę na dawnych podopiecznych Obserwatorki. Gdyby udało się ich złapać i przesłuchać, mogliby znaleźć odpowiedzi na niektóre nurtujące pytania.\nChester lekko zmarszczyl brwi na widok reakcji kobiety, podczas odpowiedzi na ostatnie pytanie. Do tej pory, choć zmęczona, mówiła z pełną swoboda, a teraz coś uległo zmianie. Nie była pewna, a może nie wierzyła we własne słowa? Jeśli reszta również ja obserwowala, ten szczegół mię mógł ujść ich uwadze. Wyczuła coś niepokojącego? Jeśli tak, to czemu tylko ona? Kapitan był zdecydowany na podjęcie wszelkich kroków, by poznać prawdę. Nie czuł nienawiści do Ivette, po prostu nie do końca wierzył w jej intencje i prawdomownosc. Stal zgrzytnela przy wyciąganiu z pochwy. Twarz Chestera spochmurniala nieco, a czubek klingi został wycelowany w kobietę.\n-Trudno nam ci zaufać, a ty to jeszcze utrudniasz. Nie sądzisz, że powinniśmy być wobec siebie szczerzy? Co to było, to przed chwilą? Ukrywasz coś przed nami?\nIvette była jedna wielka niewiadomą dla kapitana. Starała im się pomóc, ale przyciągnęła za sobą sługę Noctisse. Czyż nie powinna zachowywać więcej ostrożności w takim miejscu jak pustka?\nCzerwonowłosa postanowiła się najwidoczniej po prostu nie udzielać w rozmowie, bo zwyczajnie nie znalazła punktu, o który mogłaby się zaczepić. Słuchała więc, chwilę wcześniej jednak odezwała się do Tenvisa, ale chyba nie tylko po to, żeby go podnieść na duchu. Może i o tym też myślała w tamtej chwili, prawda jednak była taka, że takie "wydarzenia" zwyczajnie ją nudziły, a zbyt długie milczenie sprawiało, że stawała się niecierpliwa. A to był jedyny sposób, by chociaż na chwilę zajęła myśli czymś innym niż tylko staniem w miejscu ze skrzyżowanymi na piersi rękami gapiąc się na Ivette i Arrancarów jak sroka w gnat.\n- A nie? - spojrzała wymownie na stojącego obok de Lóstrego - Bo tak właśnie wyglądasz - mruknęła w ciszy. Wydawało się w pierwszej chwili, że za wszelką cenę chce go sprowokować, jednak Porucznik zdążył się już na własnej skórze kilka razy przekonać, że to była standardowa zagrywka Vayi i nie należało na nią zbyt gorliwie reagować. A słysząc jego kolejne słowa tylko wywróciła oczami.\n- I co jeszcze? Może zanotować co ważniejsze sprawy? Co ja kurwa jestem, twoja sekretarka? - obrzuciła go nieprzychylnym spojrzeniem, jednak, co najzabawniejsze, i tak słuchała uważnie tego, co działo się dookoła. Fakt, będzie musiał się później trochę powściekać, jeśli będzie chciał się czegoś od niej dowiedzieć, ale pomimo pozornego znudzenia i całkowitego niezainteresowania całą sprawą, czerwonowłosa słuchała uważnie każdego słowa, które tu padło. Wątpiła w to, by wpadła nagle na jakiś genialny pomysł, albo rzuciłaby wielce istotne pytanie, ale, jakkolwiek by na to nie spojrzeć, była jedną z niewielu osób, które oddawały wszelkie raporty na czas, bardzo szczegółowe warto dodać.\nSigurd, Elise, Obserwatorka...aż jej się w głowie kręciło od tego wszystkiego. Ivette wydawała się mówić z sensem, ale oprócz tego, że rzuciła im kilka informacji, nie powiedziała właściwie nic istotnego, nic, co by w jakikolwiek sposób ukierunkowało ich tok myślenia. Owszem, dowiedzieli się, że podwładni Obserwatorki maczali paluchy w Świecie Żywych, czasem zabijali Fullbringerów, ale po co to wszystko? Nikt nie wiedział. Musiała się w duchu zgodzić z Chesterem, ponieważ to było jasne, że tylko i wyłącznie odnalezienie jednej z dwóch osób może sprawić, że dowiedzą się czegoś więcej. O ile którekolwiek z nich będzie chciało z nimi gadać, w co szczerze wątpiła.\n- Może po prostu chcą dokończyć to, co zaczęła Obserwatorka, szukają wsparcia w Fullbringerach, a jak im coś nie przypasuje, to idą na odstrzał? - rzuciła luźnym pytaniem, bo na to mniej więcej wyglądało. Oczywiście prawda mogła być zupełnie inna, jednak Vayi taka myśl nasunęła się właściwie sama - A jeśli oboje posiadają moc równą Obserwatorce, może szukają sposobu, żeby ją zwiększyć? Dla każdego z siebie? Albo połączyć ją w jedno. Sami są silni, ale skoro szukają wsparcia, to nie na tyle silni, by sami dali sobie radę. A odnalezienie jednego z ich dwojga może być łatwiejsze, niż zmuszenie ich do powiedzenia czegokolwiek Homecide-taichou - zauważyła powątpiewająco, ale nie było to aż tak istotne.\nPo chwili zaś spojrzała na Kimiko i również postanowiła się odezwać.\n"Cholera, Vaya, rozkręcasz się..." - zaśmiał się w jej myślach Kuroi, na co burknęła już pod nosem, bo zaczynał ją po prostu niemiłosiernie drażnić.\n- Zamknij kurwa ryj... - westchnęła tylko po to, by po nawiązać do słów członkini Dywizji Zero - Nie mamy pojęcia co wiedzą, ale najbezpieczniej byłoby założyć, że wiedzą wszystko - wzruszyła tylko ramionami. Oczywiście takiej możliwości pewnikiem nie było, chociaż na własnej skórze zdążyła się już przekonać wielokrotnie, że lepiej było założyć najbardziej pesymistyczną wersję, która miała się nie sprawdzić, niż później się zdziwić. Ale fakt, Kuroi miał rację, rozgadała się, nawet podrapała się po głowie zastanawiając, skąd u niej taki nagły przejaw chęci do udziału w takiej debacie.\nJej uwagę przykuło dziwne zachowanie Ivette, jednak nie odezwała się na ten temat nawet słowem. Gdyby była w stanie wyczuwać zaburzenia reiatsu, z całą pewnością teraz by to zrobiła. Polegała jednak na podstawowych zmysłach i podejrzeniu, że coś tu jest zdecydowanie nie tak. Chester jasno wyraził się, co na ten temat sądzi, czerwonowłosa zaś mimowolnie położyła dłonie na rękojeściach katan gotowa do natychmiastowej reakcji. Wiedziała co prawda, że Ivette jest od niej silniejsza, nie zmieniało to jednak faktu, że w nagłym przypadku stałaby po prostu jak słup nie robiąc zupełnie nic. Zwłaszcza, że Kapitan sam wyciągnął swe zanpakutou, ona postanowiła jednak trwać w pogotowiu gotowa szturchnąć odpływającego w siną dal Tenvisa, żeby się ocknął.\nDo konwersacji dołączyła także Vaya Vesper. Porucznik jedenastej dywizji przysłuchiwała się jednak wszystkiemu od pewnego czasu, więc wiedziała, z jakim pytaniem może wkroczyć, aby nie zaburzyć niczego. Swoją teorią wywołała chwilę zastanowienia wśród pozostałych. Octava Espada westchnął, uśmiechając się dość kwaśno.\n- Na pewno może to być jedna z ewentualności. Gorzej, jeśli zamierzają później robić to samo w innych światach. Nie mamy pewności. - Wyraźnie zaakcentował dwa słowa, oczywiście odwołując się do słów Ivette. Wiarygodność kobiety spadała z każdą chwilą, gdyż praktycznie nikt tutaj nie ufał jej słowom, jakoby Sigurd oraz Elise mieli swój cel jedynie w Świecie Żywych.\n- Wychodzi na to, że jeśli mnie nie zapolujemy na nich, oni zapolują na nas. - Skwitowała to wszystko Kimiko Sakurai. Ciężko było w tej sytuacji wyciągnąć inne wnioski, skoro po światach biegała dwójka absurdalnie potężnych osób w nieznanym nikomu celu. Nikt nie potrafił ich namierzyć w tej chwili, ani nikt nie wiedział, gdzie mogą uderzyć następnym razem. Pewne było tylko to, że jeśli nie zostaną powstrzymani na czas, to może pojawić się problem, który zdecydowanie przewyższy ten o nazwie "Hijikata Toshizou". Nawet Espada bardzo poważnie podchodziła do tych spraw. Arrancarzy można rzec na czas tej rozmowy zapomnieli o wszystkich spięciach z Shinigami, które jeszcze pojawiały się na początku tego spotkania.\nWówczas jednak nadeszła felerna wymiana kilku zdań zakończona bardzo nienaturalnym zachowaniem Ivette. Quincy, niemal jak odurzona, zareagowała na pytanie o możliwość wybuchu otwartej wojny międzyświatowej lub też wewnątrz Pustki. Odpowiedziała jednoznacznie, iż nie wchodzi to w grę, lecz to nikogo nie uspokoiło, ani nie przekonało. Głównie z tego powodu, że kobieta dostała bardzo krótkotrwałego ataku. Kapitan szóstej dywizji w ułamku sekundy wycelował w nią swoim zanpakutou. Tercera Espada także nie pozostała bez wzruszenia. Postąpiła tak samo, jak Chester, absolutnie przestając ufać byłej Sternritterce. Ivette straciła swoją pozycję wiarygodnej informatorki, choć sama zdawała się nie rozumieć dlaczego.\n- Ja nie wiem, co to było... - Wydukała z trudem. Zachowała się w sposób zupełnie niekontrolowany, nienaturalny wręcz. - Ale jestem absolutnie pewna, że nie dojdzie do wojen. Nie ma prawa. - Dodała grobowym tonem, spoglądając następnie z niepewnością na facjaty Sakame Hirano oraz Chestera Homecide'a. Oboje mierzyli do niej swoimi orężami, praktycznie decydując o tym, czy są w stanie wierzyć w jej słowa, czy nie.\nTa sytuacja trwała kilka sekund, choć czas ten przeciągał się niemiłosiernie. Dosłownie chwilę później Ivette odskoczyła w tył na odległość dobrych kilkunastu metrów, wykorzystując reiatsu. Z pomocą Hirenkyaku zbudowała dystans, który pozwoliłby się jej poczuć bardziej komfortowo. Na twarzy mocno przejętej Quincy pojawiły się krople potu, a jej oddech stał się ciężki.\n- Nie rozumiecie nic z Pustki. Ten świat jest inny, niż to, co znaliście do tej pory... - Rzekła w mgnieniu oka materializując swój nietypowy łuk w dłoniach. Broń wymierzoną miała oczywiście w duet kapitana oraz Tercery, lecz nie sięgała po żadną technikę. Uczyniła dokładnie to samo, co Chester oraz Hirano.\n- Rozumiem tyle, że jesteś niepoczytalna. - Oznajmiła jasno i klarownie stanowisko Espady czarnowłosa Arrancarka.\nShinkou przez cały ten czas przysłuchiwał się rozmowie. Taki miał styl; nie wtrącał się do momentu, aż nie będzie wiedział wystarczająco. Do póki to nie nastąpi, miał zamiar trwać w milczeniu, chłonąc wiedzę. Dowiedzieli się, że przez ostatnie pół roku nie doszło do żadnych walk w Pustce. Władcy byli ostrożni; nie podejmowali żadnych wrogich działań, jednak przygotowywali się do czegoś większego, zabezpieczając i węsząc.\nWiedzieli o działaniach dwóch Władców, pozostała dwójka kryła się w cieniu. Co się z nimi działo? Dlaczego oni się nie przygotowywali, jak swoi koledzy?\nZabicie Obserwatorki, jednej z pięciu Władców, okazało się być słuszne, na swój sposób. Ze strony Shinigami był to dobry ruch, gdyż nie pozwolili jej na dopełnienie swojego planu, który zawierał atak Świata Żywych. Zadaniem Shinigami była ochrona tego wymiaru przed istotami z innych Światów, a to oznaczało, że mieliby ręce pełne roboty. Dobrze, że pozbyli się jej przed dokonaniem się jej planu. Balans w Pustce został jednak zaburzony.\n- Co miała na myśli?\nDziałania Sigurda oraz Elise - dwóch najsilniejszych podwładnych Obserwatorki - przykuwają uwagę innych. Ivette wspomniała, że są silni; Obserwatorka podzieliła swą moc między nimi. Ponoć wzmocnili się.\nPod sam koniec dowiedzieli się, iż Obserwatorka była jedyną aktywną Władczynią Pustki. Pozostali ustąpili jej tego tytułu? Wszak była najsłabszą wśród Władców. Dlaczego zatem to ona była tą, która panowała? Pojawiło się wiele informacji, lecz z każdą kolejną informacją pojawiało się kolejne pytanie. Informacje Ivette nie zawierały szczegółów. Było w tym zbyt wiele zagadek.\nA kolejną zagadką była sama kobieta. Jej podejrzane zachowanie sprawiło, że Espada oraz Shinigami nie mogli już dłużej wierzyć w jej słowa. Zniechęciła wszystkich tu zebranych do siebie, sprawiła, że Vaya Vesper włączyła się do rozmowy, a na dodatek zmusiła Chestera i Hirano do dobycia broni. Spotkanie zamieniało się w pole walki z każdą kolejną sekundą. Uznał, że jako człowiek prawy, a także członek Onmitsukido, otrzymał najodpowiedniejszy moment do zareagowania. Musiał zważać na słowa, był tylko porucznikiem i brał pod uwagę, że niewiele zdziała. Chciał jednak spróbować, nie bojąc się konsekwencji swych słów, a także wykazując pewność siebie i odwagę. A może po prostu był głupi?\nGdy tylko Ivette odskoczyła, by dobyć swój łuk, Shinkou w mgnieniu oka chciał zjawić się w centrum tego trójkąta, wykorzystując do tego Shunpo. Stanął twarzą do Ivette, natomiast plecami zwrócony był do Chestera oraz Hirano.\n- Nie przyszliśmy tutaj, aby walczyć - zaczął, chcąc w ten sposób przygotować wszystkich do dłuższego monologu. - Przyszliśmy, by wysłuchać, co Ivette-san ma nam do powiedzenia. Przyszliśmy, by przestać walczyć. Tym czasem Wy nie robicie nic innego, tylko walczycie między sobą. Przestańmy. Marnujemy tylko i wyłącznie czas, kiedy Elise, Sigurd, a także Władcy Pustki szykują się do czegoś - postąpił dwa kroki do przodu, wychodząc w kierunku Ivette. - Czy możemy przestać walczyć chociaż na kilka chwil? Czy choć raz możemy przestać sięgać po jedyne rozwiązanie, jakie znamy? - w tym momencie obrócił się w kierunku Espady oraz Shinigami. Do nich również mówił. - To ciężki dzień. Zostaliśmy zaatakowani przez Deimosa, w dodatku Ivette zachowuje się podejrzanie. Nie przyszliśmy jednak, aby tutaj walczyć. Możemy jej wierzyć, bądź też nie, ale to jedyna informatorka jaką mamy, zgadza się? Możemy więc wysłuchać tego, co ma nam do powiedzenia, nie zważając na to, jak się zachowuje albo po prostu wybrać się do Pustki i przekonać się o tym wszystkim na własnej skórze. Jeśli wybierzemy jednak ten drugi przypadek, narazimy przyjaciół na niebezpieczeństwo. Możemy udawać obojętnych, możemy zachowywać się jak golemy bez uczuć, jednak nie możemy zaprzeczyć temu, że w głębi duszy nie chcemy sprowadzać tak wielkiego zagrożenia na naszych braci i siostry - ponownie zwrócił się do Ivette, obracając się w jej stronę. - Więc zamiast walczyć - czy możesz pomóc nam zrozumieć Pustkę? Pomoże nam to w rozpracowaniu planu Sigurda i Elise. Wydaje mi się, że to na nich powinniśmy się skupić w pierwszej kolejności\n30-11-2015 21:49 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-11-2015 21:51 przez Chester.)\nSytuacja lekko się skomplikowala. Nieprzemyslany ruch że strony Ivette mógł doprowadzić do katastrofy. Chester może i postąpił pochopnie, ale musiał dbać o bezpieczeństwo tej wyprawy. Rozkazy były jasne, by uniknąć walki i skupić się na rozmowach. Czy wtedy Glownodowodzacy spodziewał się, że wspólnie z Arrancarami staną na przeciw Quincy? Sytuacja potoczyła się zdecydowanie za szybko, a głowy zgromadzonych wręcz zagotowały się. Mimo wszystko, kapitan nie miał zamiaru wykorzystywać swojej mocy, ale reakcja obronną ze strony Ivette nie wrozyla nic dobrego. Wystarczyła drobna iskra, by to wszystko momentalnie wybuchło. Ciężko było o zaufanie w takim towarzystwie, ale musieli dołożyć wszelkich starań, by nie skończyło się to katastrofą. Shinkou zdecydowanie wszystkich zaskoczył. Któż mógł się spodziewać, że trzecioplanowa postać włączy się do konwersacji z takim zdecydowaniem? Jego słowa mogły być dla niektórych niczym kubeł zimnej wody. Chester był zadowolony z jego reakcji, ale mimo wszystko była niepotrzebna. Kapitan nie miał zamiaru doprowadzić do ogólnego chaosu podczas tej misji.\nMądry z niego chłopak, a zarazem odważny. Stanąć między trzema osobami gotowymi w każdej chwili przepuścić atak, to wymaga pochwały.\n-Mądre? Raczej głupie i nierozwazne, ale braku odwagi nie można mu zarzucić. Trzeba naprostowac te sytuacje, a to moja robota.\nChester westchnął głośno, opuszczając powoli zanpakutou, by ostatecznie schować je do pochwy. Nie chciał doprowadzić do nierozwaznych ruchów ze strony pozostałych, więc jako pierwszy zdecydował się na wycofanie z konfliktu. Mógł mieć tylko nadzieję, że Tercera postąpi podobnie i pochamuje swoich podwładnych.\n-Chyba wszyscy się trochę zapedzilismy. Agresja jest tu całkowicie zbędna i dziękuję Ci za przypomnienie o tym. - Podszedł do Shinkou i położył mu dłoń na ramieniu, lekko się uśmiechając -Możesz wrócić na swoje miejsce.\nPo tych słowach spowaznial i spojrzał na Ivette. Powinni wykazać się choć najmniejszym przejawem zaufania do siebie, jeśli te rozmowy miały skończyć się pozytywnie. Nikt z tu obecnych nie był ich prawdziwym wrogiem. A przynajmniej nie w tym momencie. Duet Obserwatorki stanowił zagrożenie, skoro Quincy była tak przekonana o braku możliwości otwartej wojny z Władcami.\n-Nie będzie tu dziś więcej żadnej walki. -spojrzał w kierunku Arrancrow, czekając na jakąś reakcje. Gdyby jej nie było, wzruszy po prostu ramionami i będzie kontynuował.\n-Postarajmy się zapomnieć o tym drobnym incydencie. Co sprawia, że jesteś taka pewna w swojej ocenie? Nie jesteśmy zagrożeni ze strony Władców? Nie będą szukać zemsty za śmierć Noctisse? Jak wspomniał już Shinkou, może przybliżysz nam nieco obraz pustki? Co takiego jest w niej wyjątkowego, że jej nie możemy zrozumieć?\nOdbył jedna wizytę do pustki i nie było to nic, co do tej pory doświadczył. Ivette spędziła tam znacznie dłużej niż ktokolwiek z nich. Zdążyła przez ten czas wiele się nauczyć. Mimo wszystko trudno było jej zaufać.\n-Sigurd i Elise staną się naszym priorytetem. A przynajmniej powinni. Zamierzasz nas wesprzeć w poszukiwaniach, czy wrócisz do pustki? Nadal możemy liczyć na twoje wsparcie? Myślę że powinniśmy ustalić jakiś wspólny plan działania.\nOstatnie słowa skierował bezpośrednio do Tercery. Jeśli ich tymczasowy sojusz miał się utrzymać, powinni koordynowac posunięcia wspólnie. Raczej nikomu nie było to na rękę, ale czego nie robi się dla wspólnego dobra? Musieli oczyścić świat żywych z zagrożenia, a mogli tego dokonać tylko wspólnie. Powinni ustalić kto objął stronę duetu z pustki i przez nich spróbować dotrzeć do ich prawdziwego celu.\nCzerwonowłosa nie wyglądała na specjalnie zadowoloną z tego, co usłyszała. No tak, nie mieli pewności, ale równie dobrze pewności co do tego, czy któryś z Arrancarów się zaraz na nich nie rzuci też nie mieli, a mimo tego stali obok siebie jak gdyby nigdy nic. Powoli zaczynało ją to drażnić, a skoro zaczynała już być rozdrażniona, jej spokój i opanowanie zwyczajnie szlag trafił. Skrzywiła się lekko właściwie sama do siebie, bo już w myślach słyszała głos Suna, którego słów jednak nie była w stanie zrozumieć. To znaczy była, ale go nie słuchała w tej chwili, pierdzielił coś o tym, że powinna się uspokoić, a jak miała to zrobić, kiedy ją aż ciągnęło do tego, żeby komuś złoić skórę? Pewnikiem skończyłoby się to zebranym oklepem od którejś Espady, albo od Chestera, albo od Kimiko...Westchnęła tylko ciężko i spojrzała w bok prychając.\nObserwując natomiast to, co działo się dookoła, zaczęła mieć coraz większe wrażenie, że coś tu jest zdecydowanie nie tak. Pomimo powierzchownego spokoju, Ivette zachowywała się dziwnie i nie było to zmęczenie. Reagowała tak jedynie wtedy, kiedy ktoś pytał o wojnę między wymiarami, a tak przynajmniej jej się wydawało.\nWszystko potoczyło się błyskawicznie, zobaczyła przebiegającego obok Shinkou, co zadziałało jak zapalnik. Obie dłonie sięgnęły rękojeści katan, jakby zamierzała wykonać błyskawiczny atak, zamiast tego jednak ruszyła za pomocą Shunpou za Kumorim tylko po to, by zatrzymać się tuż obok Chestera. Shinkou nie wyciągnął broni, zatem nie miał zamiaru atakować, dlatego zwyczajnie zatrzymała się mimo wszystko będąc w pogotowiu, jedyne co warknęła pod nosem, co pewnikiem usłyszał Chester, to niezbyt miłe warknięcie.\n- I po chuj się wpierdalasz...?\nSytuacja i bez tego była napięta, każdy patrzył na każdego wilkiem, Ivette zachowywała się dziwnie, do tego jeszcze Porucznik II. Dywizji postanowił, że stanie nagle między całą trójką i sobie zwyczajnie pogada. No tak, czego innego mogła się spodziewać? Aż ją korciło, żeby mu pierdolnąć i zabrać stamtąd jasno dając do zrozumienia, że nie powinien się w ogóle wtrącać, kiedy silniejsi od niego rozmawiali. Gotowała się, ewidentnie się gotowała, knykcie dłoni zaciśniętych na rękojeściach aż zbielały, a na jej twarzy pojawił się dość nieprzyjemny wyraz. Mimo wszystko zamierzała najwidoczniej zaczekać na dalszy rozwój sytuacji, gotowa do tego, by wkroczyć, jeśli będzie taka potrzeba. W pierwszej kolejności obserwowała Ivette zamierzając odepchnąć Shinkou, jeśli ta chciałaby go zaatakować, dopiero później przejmowała się resztą. To, co zrobił, było głupie, cholernie głupie, czy odważne? Nie miała na ten temat zdania. Wiedziała natomiast, że jeśli coś się stanie, jeśli ktoś przypuści atak, to będzie to tylko i wyłącznie jego wina, zabawne, bo nie jej. Aż uśmiechnęła się paskudnie zdając sobie sprawę z faktu, że Sun miał chyba na nią dobry wpływ. Cały czas pamiętała, że miała to być misja dyplomatyczna, do której sama nie miała zamiaru się wpierdalać, ale pamiętała, a to już była połowa sukcesu. Dlatego zwyczajnie czekał na to, co wydarzy się później, nie chciała wkraczać wiedząc, że może tym wywołać niepotrzebne nieporozumienia. Ona nie nadawała się do gadania, do misji dyplomatycznych, więc jedyne, co mogła w tej sytuacji zrobić, to stać jak ta pizda i pilnować się, żeby nie zrobić niczego głupiego. A póki co, szło jej całkiem dobrze.\nGdy Chester, Hirano oraz Ivette sięgnęli po swoje bronie, wszyscy spodziewali się rozpoczęcia walki, w której to Quincy byłaby z góry po stronie przegranej. Teraz wystarczyła malutka, najmniejsza iskierka, aby całe napięcie dosłownie eksplodowało i doszło do starcia. W tej jednak chwili do akcji wkroczył porucznik drugiej dywizji, stając między kapitanem szóstej dywizji, Tercera Espadą, a pochodzącą z Pustki Ivette. Szalony ruch spowodował, że cała trójka zamilkła na moment, co dało Shinkou czas na przedstawienie swojego stanowiska. Zaapelował on do wszystkich, aby zaprzestali tych agresywnych zapędów. W pierwszej kolejności te słowa dotarły do niebieskowłosego Boga Śmierci, który stanął murem za jednym ze swoich podwładnych. Zdawało się, że także Arrancarka uznała te działanie za słuszne. Jedynie Ivette nie odpuszczała swojej postawy, łuku wymierzonego przed siebie, wyglądając na coraz bardziej skonsternowaną i zestresowaną. W dodatku ostatnia część wypowiedzi spowodowała ponownie dziwną reakcję u kobiety, tracącej powoli swoje zdrowe zmysły. Sytuację spróbował także załagodzić Homecide - taichou, popierając w swym oświadczeniu Kumori'ego. W tym czasie Tercera schowała już całkowicie zanpakutou do pochwy, lecz nie potrafiła się już rozluźnić - jak prawdopodobnie wszyscy tutaj zgromadzeni. Gdy tylko jednak Chester spróbował skierować konwersację na wcześniejszy temat, zagadując o faktyczny obraz świata Pustki oraz jego lepsze zrozumienie, wówczas doszło do tego, przed czym właśnie Shinigami oraz Arrancarzy próbowali się obronić.\nTemat wojny, zrozumienia świata, tajemnicy, którą w sobie kryje, spowodował z jakiegoś powodu zbyt wielkie obciążenie dla Ivette. Wydała z siebie początkowo jęk bólu, lecz zanim ktokolwiek odezwał się ponownie, jej łuk zabłysnął purpurową energią oraz wyemitował potężną strzałę mknącą prosto na stojącego na froncie Shinkou Kumori'ego. Porucznik o jego sile, ograniczony limitem, nie miałby szans na efektywną obronę, ale na szczęście nie był tutaj sam. Vaya, zanim pokonała choćby połowę dystansu do towarzysza, żeby go odrzucić na bok, była świadkiem kolejnego widowiska zaaranżowanego przez członkinię Dywizji Zero. Kimiko wysunęła kilka centymetrów klingi białego sztyletu, kontrolując palcami, aby przypadkiem nie ujawnić zbyt dużej części ostrza. Wtem potworna presja wydobyła się z ciała kobiety, tym razem naprawdę nie szczędząc swojego potencjału. Zdawało się, że cała przestrzeń wokoło zaraz się zapadnie pod wpływem tej energii duchowej, jednakże Sakurai kontrolowała tę pasywną właściwość każdego reiatsu. Skupiła całą moc na dystansie między Shinkou, a Ivette, zmuszając purpurową smugę do poddania się. Pocisk najpierw opadł w kierunku ziemi, a następnie rozproszył się przy zderzeniu z podłożem. Szatynka schowała na powrót zanpakutou do pochwy, a cała presja ustąpiła. Co ciekawe, sposób, w jaki kontrolowała ją, spowodowała, że nikt tutaj nie odczuł żadnego dyskomfortu z nią związanego. To było praktycznie niewykonalne, co oznaczało, że musiało mieć związek z umiejętnościami kobiety.\n- Ona w istocie jest niepoczytalna. - Rzekła z powagą Kimiko, maszerując przed siebie, tym razem nie przejmując się faktem, iż ukazała swoją prawdziwą moc. Espada nie reagowała. Teraz to Sakurai rozdawała tutaj karty. Gdy tylko minęła Chestera oraz Shinkou, Ivette spanikowała. Wyraz twarzy Quincy wyglądał, jakby jednocześnie się przestraszyła, jak i poczuła potrzebę zrobienia czegoś tutaj. Reiatsu wokół niej zebrało się, tworząc istny kokon o fioletowej barwie, który dosłownie sekundę lub dwie zamknął się, nie pozostawiając po Sternritterce nawet śladu.\nArrancarzy wystąpili do przodu, chcąc zareagować, lecz nie zdążyli. Nawet Tercera, podobnie zresztą, jak Shinigami. Jedyną, która prawdopodobnie byłaby w stanie coś poradzić, była kobieta z Dywizji Zero, lecz zapewne była zaskoczona tym, co właśnie Ivette wykonała. Syknęła pod nosem. - Dostanie mi się za to, nosz kur... - Szepnęła do samej siebie Kimiko, a usłyszeli ją tylko stojący najbliżej mężczyźni. Była naprawdę rozeźlona, lecz tym razem chyba na siebie samą.\n- Nie czuję jej obecności. Uciekła. - Wypowiedziała Hirano z niezadowoleniem w głosie. W istocie nikt tutaj nie był w stanie wyczuć już aury należącej do Sternritterki.\n- Ktoś się orientuje, co się z nią stało? Od chwili, gdy zaczęliśmy pytać o wojnę, ona po prostu straciła panowanie nad sobą. Była kontrolowana przez kogoś? - Octava Espada wyglądał po minie na najbardziej zaskoczonego ze wszystkich. Absolutnie nie rozumiał już, co się tutaj działo.\n- W przeszłości ponoć tak, ale teraz... ciężko powiedzieć. Ivette nie jest słabą Quincy, nie mam pojęcia, kto mógłby w ten sposób na nią wpłynąć. - Odburknęła Kimiko, po czym ze złości kopnęła w kamień, na którym wcześniej siedziała. Skała rozbiła się na pył, który rozpadł się na dość dużym obszarze. - To nie była Wasza wina. Mogłam ją powstrzymać przed tą dziwną teleportacją, ale... cholera, kto by wiedział. - Wkurzona Sakurai teraz skierowała słowa do Bogów Śmierci z Gotei. To spotkanie nie poszło tak, jak powinno.\nShinkou przez chwilę zastanawiał się, czy słowa Chestera miały być pokrzepiające, czy może karcące. Zresztą, nie miało to żadnego znaczenia. To, co wydarzyło się później, trwało zaledwie kilka sekund. Nie minęła nawet minuta, a po Ivette nie było już śladu. Uciekła... i zapewne nie wróci, tego mogli być pewni. Kumori jeszcze przez kilka chwil stał w bezruchu, nie do końca mogąc uwierzyć w to, że gdyby nie kobieta z Dywizji Zero, byłby martwy. Strzała Sternritterki rozerwałaby go na milion kawałeczków. Westchnął, musząc się uspokoić. Nie do końca rozumiał to, co właśnie się wydarzyło, ale starał się poukładać to w swojej głowie.\n- Czy to może oznaczać, że zaprasza nas do poznania Pustki? - zastanawiał się, lecz nie musieli długo czekać na jego spostrzeżenia. - Wydaje mi się, że odpowiedzi możemy szukać tylko i wyłącznie w Pustce... To mogło być swego rodzaju zaproszenie. A Ivette bez dwóch zdań jest przez kogoś kontrolowana. Tak nie zachowuje się normalna osoba. Pytanie tylko... przez kogo? Czy jest to któryś z Władców Pustki? Strażnik? A może Suweren? A może ta dwójka, o której nie wspomniała, bo "nie miała na ich temat żadnych informacji"? - zaakcentował ostatnie słowa swojej wypowiedzi, wzdychając. - Winą obarczać możemy też Elise lub Sigurda. Być może to ich wina\nPo tych słowach rozejrzał się. Chciał zobaczyć, co reszta ma do powiedzenia na ten temat. Jako, iż Ivette uciekła, to spotkanie nie miało już najmniejszego sensu. Jedyne, co musieli teraz zrobić, to dogadać się z Espadą w kwestii tego, co dalej należy zrobić z tą sprawą. Może się okazać, że odwiedzenie Pustki jest rzeczą, do której dojdzie prędzej lub później...\nSytuacja ponownie zaczęła się uspokajać. Tercera poszła w ślady Chestera i również postanowiła schować swój miecz. Zdawać by się mogło, że powrócą do przerwanego tematu i zapomną o tej całej sytuacji. Były to jednak złudne odczucia. Kapitan nie spodziewał się tak nieprzemyślanego ruchu ze strony Ivette. Jej zachowanie nie pasowało do ówczesnej próby nawiązania współpracy. Niektóre ze skierowanych w jej stronę pytań, okazały się mieć fatalne skutku, choć ciężko powiedzieć, że to jedynie ich wpływ. Swoim ostatnim ruchem Quincy nie pozostawiła im wyboru, a strzała wymierzona w porucznika II. Dywizji była gwoździem do trumny. Żarty się skończyły, a tego ruchu Chester nie zamierzał puścić jej płazem.\nVaya zareagowała błyskawicznie, odpychając Shinkou z linii strzału, ale nie musiała mierzyć się z samym pociskiem. Kimiko postanowiła ponownie wkroczyć do akcji, niwelując atak swoim własnym reiatsu. Zdecydowanie zasługiwała na swoje miejsce w Dywizji Zero. Kapitan był im wdzięczny za szybką reakcję, która mimo wszystko okazała się za wolna. Ivette zdążyła uciec. Nikt nie mógł temu zapobiec. Ogarnęła go złość, że jej na to pozwolił. Po raz kolejny zostali zdradzeni. Jeśli takie było jej założenie od początku, to czemu w ogóle się z nimi spotkała? Może chciała ich zlikwidować przy pomocy Deimosa, a gdy jej plan się nie powiódł, próbowała ustalić jak wiele posiadają informacji?\n-Może Suweren nigdy nie stracił nad nią kontroli, a to całe spotkanie było jedynie farsą? W tym momencie ciężko ustalić jakieś konkrety, ale w zaistniałej sytuacji nie możemy zaufać przekazanym przez nią informacjom. Obawiam się, że próbowała odwrócić naszą uwagę od zagrożenia ze strony władców pustki i napuścić nas na Sigurda i Elise. Oczywiście nie mówię, że ta dwójka nie stanowi zagrożenia.\nSpotkanie zaowocowało jedynie liczniejszymi pytaniami niż odpowiedziami. Czemu wszystko musiało się zawsze tak komplikować? Nikt miał nie poznać prawdziwej tożsamości Kimiko, mieli nie doprowadzić do walki i uzyskać przydatne informację. Żaden z tych punktów nie został spełniony. Koizumi nie będzie zadowolony z takiego obrotu spraw. Pytania na temat wojny między światami zdecydowanie poruszyły Ivette. Słowami potwierdzała, że jest to niemożliwe, natomiast czyny świadczyły o czymś zupełnie innym. Jeśli miało dojść do tego starcia to musieli się poważnie przygotować. Gdyby udało im się dorwać podwładnych Obserwatorki, mogliby zadać im kilka pytań. Trudno było powiedzieć, czy Rada wyda pozwolenie na kolejną wizytę w Pustce, by odnaleźć Quincy.\n-Nie możemy sobie pozwolić na walkę na ich warunkach, a co za tym idzie nieprzygotowane wyprawy do Pustki. Wychodzi na to, że to koniec tego spotkania. Prawdopodobnie skupimy swoje kolejne poczynania na osobach Sigurda i Elise, tylko oni mogą pomóc nam poznać odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Nie ważne, czy zrobią to po dobroci, czy będziemy musieli wyciągnąć to z nich siłą. Jako przejaw dobrej woli z naszej strony, mogę was zapewnić, ze Hijikata przez dłuższy czas nie powinien stanowić zagrożenia z powodu odniesionych ostatnio obrażeń.\nNie było już miejsca na brak zaufania, nawet jeśli chodziło o ich odwiecznych wrogów. Tylko razem mogli zaradzić zagrożeniu ze strony tajemniczego wymiaru. Osobiste porachunki musiały odejść na drugi plan i miał nadzieję, że Tenvis to zrozumie. Powinni zapomnieć o przeszłości i skupić się na przyszłości.\n-Nieciekawa sytuacja. Można było to przewidzieć. Nasz jedyny sprzymierzeniec z pustki właśnie nas opuścił i nie sądzę, że będzie chciała się jeszcze z nami skontaktować. Może uwolnienie się spod wpływu Suwerena doprowadziło ją do szaleństwa?\n03-12-2015 22:25 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 03-12-2015 22:44 przez Vaya Vesper.)\nZ uwagą obserwowała całe zajście mając zamiar wtrącić się, jeśli będzie taka potrzeba. Nie bez powodu wciąż trzymała dłonie na rękojeściach zanpakutou i również jak Tercera, nie uspokoiła się nawet na chwilę. Mało tego, wydawało się, że jej wściekłość sięgnie apogeum, kiedy w kierunku Ivette zrobiła jeszcze dziwniejszą minę, czerwonowłosa pochyliła się w jej kierunku zupełnie tak, jakby się miała na nią zaraz rzucić, jednak kolejne wydarzenia potoczyły się tak szybko, że nie sposób było zareagować we właściwy sposób. W kierunku Shinkou została wystrzelona strzała purpurowej energii, a ona, która tylko czekała na taki moment, nie zdążyła. Jakieś było jej wkurwienie, kiedy po raz kolejny Kimiko zwyczajnie ujawniła wszem i wobec swoją moc, a ją ogarnęła nieopisana wręcz fala frustracji. Była gotowa do działania, jej Shunpou, mimo że poddane ograniczeniu, powinno wystarczyć, a tak...zatrzymała się tylko w połowie drogi obserwując, co wyprawia członkini Dywizji Zero. Nawet ona, ta, która nie wyczuwa reiatsu, chyba, że ktoś naprawdę nieźle przygrzeje, poczuła tą energię, która wprawiała ją w osłupienie. Wiedziała, że Sakurai jest silna, ale aż tak? Choć z jednej strony jej tego zazdrościła, z drugiej jednak poczuła nieodpartą chęć kiedyś ją przewyższyć. Dopiero teraz zdała sobie faktycznie sprawę, że świat nie kończy się na byciu Kapitanem, byciu Porucznikiem, że jest coś wyżej niż Głównodowodzący i chociaż sama nigdy nie miała z takimi osobami do czynienia, szanowała tylko najsilniejszych, niektórych respektowała, innych tolerowała, to w tej chyba właśnie chwili zdała sobie sprawę, że to, co potrafiła do tej pory, to gówno tak naprawdę. Kimiko jednym właściwie ruchem sprawiła, że pocisk zwyczajnie zwolnił tempa, by po chwili zniknąć, Ivette uciekła zostawiając ich bez odpowiedzi na pewne pytania, skonsternowanych, w jej przypadku wkurwionych, a tak naprawdę misja, która miała być stricte dyplomatyczna, z której mieli się czegoś dowiedzieć, zakończyła się klapą. I to nie z jej powodu! Po raz pierwszy chyba od dłuższego czasu potrafiła się ugryźć w język, aż poczuła krew w ustach, tak mocno powstrzymywała się przed jakimkolwiek komentarzem.\nNo tak, Kimiko mogła ją powstrzymać przed ucieczką, ale kto mógł wiedzieć, no kto? Spojrzała wściekła na cały świat oczywiście, warknęła coś pod nosem odwracając się na chwilę plecami do wszystkich, postąpiła ze dwa kroki w losowo wybranym kierunku kurwiąc pod nosem na czym świat stoi. A losowo usłyszane słowa to "tchórz", "pierdolona" i "zjebaliśmy".\n"Vaya, posłuchaj mnie chwilę..." - usłyszała w swoim umyśle głos Kuroi'ego, a słysząc ton jego głosu, nie mogła nie posłuchać. Mówił to takim głosem, jakby faktycznie miał jej coś ciekawego do przekazania, dlatego po prostu umilkła i słuchała -"Róże na górze, fiołki na dole, jak mi się nie chce, o ja pierdolę, róż jest wiele, fiołków niemało, czy mi się kurwa kiedyś chciało?"\nW pierwszej chwili na jej twarzy pojawiła się konsternacja, która zaraz przeszła w wyraz totalnego zrezygnowania i załamania, dopiero po chwili sięgnęła ręką do ust, by parsknąć w nią śmiechem tłumiąc jakikolwiek dźwięk za własnymi palcami. Nie mogła się opanować w pierwszej chwili, ten wierszyk był tak zupełnie wyrwany z kontekstu, nie miał totalnie nic wspólnego z tym, co się działo dookoła, że aż był zabawny. Chwila minęła, nim czerwonowłosa odzyskała władzę nad samą sobą, odwróciła się do reszty i zaczęła przysłuchiwać prowadzonej dalej rozmowie.\n- Moim zdaniem... - zaczęła zastanawiając się chwilę nad kolejnymi słowami. Skrzyżowała ręce na piersi stając do reszty w takiej odległości, by wszyscy mogli ją dobrze usłyszeć - Powinniśmy, mimo wszystko, poszukać Elise i Sigurda. A że do dwóch liczyć nawet potrafię, wydaje mi się, że wasz w tym też jest jakiś interes, żeby dowiedzieć się, o co tu naprawdę chodzi. I nie musimy się lubić - tu spojrzała na grupę Arrancarów złotymi oczami. Jej postawa jasno sugerowała, że niezbyt jej się to wszystko podoba, nawet jej własne słowa. Skrzywiła się lekko kończąc wypowiedź - Ja was nie lubię. Żeby było jasne.\n04-12-2015 21:15 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 04-12-2015 21:15 przez Skye.)\nZniknięcie Ivette wywołało burzę komentarzy po obu stronach frontu. Arrancarzy oraz Shinigami musieli się, choćby w paru krótkich zdaniach, naradzić, co robić dalej, lecz w obecnej sytuacji niewiele można było już zdziałać. Delegacja z Gotei zaproponowała nawet wydłużenie tego paktu o nieagresji, a także możliwość wspólnego działania z Espadą. Biorąc pod uwagę wstęp do spotkania, nieudane rozmowy dyplomatyczne Tercery z kapitanem szóstej dywizji, teraz to zachowanie było więcej, niż podejrzliwe. Hirano wykazywała dobre intencje, jednakże przy takim obrocie spraw nie mogła ot tak sobie pozwolić na frywolne podjęcie wiążącej decyzji.\n- Jeśli przeżył, to będzie podwukroć ostrożniejszy. Ciężej będzie go dobić. - Odrzekł jako pierwszy Fracción, który od dłuższego czasu milczał. Nie udzielał się w dyskusji z Quincy, a pokaz mocy Kimiko całkowicie przygasił jego zapał. Nawet teraz brakowało w jego słowach tej samej arogancji, choć nie można powiedzieć, aby prezentował najprzyjaźniejsze nastawienie. W najlepszym przypadku można byłoby określić chłodnym. Przynajmniej nie pałał wielką miłością do Hijikaty Toshizou, co mogło oznaczać, że również Arrancarom zdradziecki porucznik podpadł w bardziej personalnych kwestiach.\nHirano obejrzała się przez ramię, nawiązując kontakt wzrokowy z najniższym rangą mężczyzną. Nie skarciła go, lecz zapewne przekazała w ten sposób pewien sygnał. Octava kiwnął głową i westchnął pod nosem. Wówczas kobieta, stojąca na czele delegacji Las Noches, oznajmiła:\n- Przyjmiemy Wasze słowa o braku agresji, jako wiążące. Tak samo, jak odmowę współpracy na wszelkich innych płaszczyznach. - Po tych słowach odwróciła się, odchodząc parę kroków, po czym bardzo wymownie spojrzała na Fukushuro, który - tak samo zresztą, jak Tenvis - zdawali się być po prostu wyłączeni z całego spotkania. Nie ruszali się, nic nie mówili, ich aury były ustabilizowane na najniższym możliwym poziomie, a powolne oddechy oraz rytmy serc zsynchronizowane.\nPo paru sekundach obaj się ocknęli. Dla Fukushuro nie było to nic dziwnego, natomiast reakcja Tenvisa do najzwyklejszych nie należała. Nagle zachybotał się na nogach, starając się złapać równowagę, jakby próbował ustać na obracającej się nieustannie kuli. Odzyskanie pełni przytomności zajęło mu ładnych kilkanaście sekund. Kwartet przybyły z Hueco Mundo otworzył Gargantę, przez którą przeszedł, wycofując się ze Świata Żywych. Niewiele zostało osiągnięte koniec końców, choć pojawiło się sporo nowych punktów zaczepienia oraz pytań. Natomiast Ivette z pewnością nie uzna już ani Gotei, ani Espady za wystarczająco zaufane organizacje, żeby się ponownie z nimi spotkać. Jak zresztą i vice versa.\n[Możecie wracać do Seireitei. Koniec.]\nShinkou nie odezwał się już w kierunku Arrancarów, bądź pobratymców. Słuchał jedynie tego, co mają oni do powiedzenia. Wymiana zdań nie trwała jednak zbyt długo. Dwójka Shinigami wyraziła swoje zdanie na ten temat, a Arrancarzy jedynie skomentowali kilka kwestii. Chwilę po tym rozmowy dobiegły końca, albowiem Arrancarzy zniknęli za Gargantą, za którą zniknęli. Wrócili do domu, a Shinigami zostali pozostawieni sami sobie w Kilimandżaro. Nie było już nic, co mogliby zrobić. Mogli wracać do domu i złożyć raport Głównodowodzącemu. Zastanawiające było jednak zachowanie Tenvisa, który z jakiegoś powodu nie był "obecny" na tej rozmowie. Spojrzał na niego, gdy ten zachwiał się, "wracając" myślami do tego, co działo się w okół niego.\nKumori odetchnął z lekką ulgą. Rozluźnił do tej pory spięte mięśnie i stanął z boku, czekając aż ktoś otworzy portal. Sam nie chciał tego robić. Miał swoje powody, o których nie wszyscy musieli wiedzieć.\n[z/t - kiedy ktoś otworzy portal]\nTo był koniec. Nie mieli tu już nic więcej do załatwienia, więc mogli wracać do domu, choć nie można powiedzieć, że będzie to triumfalny powrót. Informacje które otrzymali zostały podważone przez zachowanie Ivette, więc wracali z pustymi rękoma. Przynajmniej sojusz z Arrancarami nie został zachwiany, bo to byłaby już totalna klapa.\nKapitan przez chwilę przyglądał się Tenvisowi, który postanowił się do nich „przyłączyć”. Podczas tej misji nie pokazał się z najlepszej strony, ale wszystkim zdarzały się wpadki. Mimo wszystko powinien okazać bardziej wytrzymały, a nie zamknąć się w sobie. Osobiste odczucia porucznika go nie interesowały, ale byli na misji, a podczas niej zawsze należy zachować czujność i otwartość umysłu. Tym razem skończyło się to dobrze, ale co jeśli Ivette postanowiłaby przypuścić atak? Chester był wyrozumiały, ale nawet on miał swoje granice.\nSpokojnie patrzył jak Arrancarzy znikają w swoim portalu. Na nich również przyszedł czas. Zastanawiał się jakie konsekwencje spotkają Kimiko, ale to on był bardziej odpowiedzialny za przebieg zadania i musiał przyjąć na siebie wszelkie konsekwencje. Dobył zanpakutou i wbił go przed sobą w powietrze. Po chwili wrota się rozstąpiły, zalewając ich jasnym światłem.\n-Pora wracać. Soutaichou powinien dowiedzieć się o przebiegu tego spotkania jak najszybciej.\n- Nie generalizuję. Po prostu nie pałam sympatią do tego gatunku. Poprzysiągłem zemstę i pewnego dnia jej dokonam. Mam tylko nadzieję, że nie staniemy wtedy sobie na drodze. - wtrącił się jeszcze zanim jego rozmówca wybuchnął śmiechem, bo najwyraźniej taka postawa porucznika go bawiła. Cóż, nie mógł go winić. Szkoda, że takich bzdur najczęściej uczą w akademii. Zawsze są dwie strony medalu, ale Tenvisa one po prostu nie obchodziły. Wymordowałby ich wszystkich. Najchętniej tu i teraz, ale brakowało mu do tego siły. Przynajmniej na razie... Po jego następnych słowach starał się przygotować na to, co ma nadejść, aczkolwiek nawet nie wiedział na co, więc naturalnym było, że nie przyjmie tego zbyt dobrze. Wszystkie barwy znów się rozmyły. Tym razem w gęsty, szary dym. Doszło to do momentu, że nie widział dalej, jak metr przed siebie. Było to naprawdę dezorientujące. Nie tak, jednak, jak nagłe pęknięcie całej zasłony. Towarzyszył temu bardzo wysoki dźwięk prawie rozsadzający mu bębenki uszne. Jeszcze nic nie widział, ale chwiał się na nogach, lekko zataczając. Starał się jakoś utrzymać na nogach, kiedy wszystkie zmysły powoli do niego wracały. Zajęło to pewnie kilka sekund, po których otworzył oczy by rozejrzeć się po otoczeniu.\nDrugiej delegacji już nie było, a razem z nimi zniknął tajemniczy jegomość z pustki. Westchnął cicho pod nosem, bo naprawdę liczył, że uda mu się ujrzeć go jeszcze przez chwilę. Może byłby w stanie wydedukować coś nowego? Zauważył na sobie nieprzychylne spojrzenie kapitana, ale może wybaczy mu, kiedy podzieli się z nim rewelacjami, które udało mu się wydobyć z Fukushuro. Nie było tego wiele, pewnie tyle samo, ile mieli oni na temat Ivette, aczkolwiek jego informacje mogły rzucać zupełnie inne światło na podtrzymywany sojusz. Chwilowo postanowił poddać się rozkazom ich dowódcy by jeszcze bardziej nie skomplikować sytuacji, aczkolwiek na pewno wypowie się przy głównodowodzącym.\n- Już jest bezpiecznie? - zapytała Kaminari w jego głowie. - Tak, powinno być. Najwyraźniej przekroczyli już Gargantę, ale kto by pomyślał, że będą mieć ze sobą kogoś tak nieprzewidywalnego. Może mógłby konkurować nawet z Kimiko, gdyby porozumiewała się ze swoim duchem tak, jak ja z Tobą. - wilczyca warknęła wyraźnie poirytowana całą sytuacją. - Czym są te istoty z pustki i dlaczego wszystkie są takie silne... Jakim cudem Gotei nic o nich wcześniej nie wiedziało, a może...? - porucznik westchnął lekko, przekraczając białe światło za resztą grupy. - Nawet tego nie sugeruj... To by szło zdecydowanie za głęboko. - Na pewno nie rozwiał wątpliwości swojego ducha w żadnym stopniu, ale kupił sobie względny spokój. Miał szczerą nadzieję, że po zdaniu raportu będzie mógł wreszcie odpocząć. Ostatnie kilka miesięcy, a może nawet rok były stanowczo za intensywne, jak na jego lata. Z chęcią posiedziałby sobie przy papierkach. Aż dziw, że w ogóle to mówił.\nCzerwonowłosa do samego końca obserwowała uważnie wszystkich tu obecnych skupiając się głównie na Arrancarach. Nic jednak nie wskazywało na to, by mieli ich zaatakować, nie po tym, co zrobiła Kimiko. Vaya westchnęła cicho mimo wszystko nie zabierając dłoni z rękojeści obydwu katan, przez co jej pozycja wydawała się być niezwykle agresywna. Nie obchodziło jej to. W milczeniu wysłuchała ostatnich już wypowiedzianych tu słów, widząc jednak dziwne zachowanie Porucznika VII. Dywizji, postanowiła zwyczajnie podejść do niego i go po prostu szturchnąć, jakby chciała go obudzić, a jeśli bardziej się zataczał, sięgnąć jedną ręką i zwyczajnie przytrzymać go w pionie. Widziała przecież, że od kilku już chwil był zupełnie oderwany od rzeczywistości, zamiast jednak cokolwiek powiedzieć, spojrzała tylko na niego ostro. Wspominając jej wcześniejsze spojrzenia, to nie różniło się w ogóle od innych, nie odezwała się jednak nawet słowem, co już sugerowało nadciągające wkurwienie.\nW milczeniu przeszła przez otworzoną Bramę niknąc w jej białym świetle. Zapewne oberwie im się od Soutaichou, nie wiedziała tylko, komu bardziej. O dziwo, jej nie powinno się oberwać, tym razem niczego nie odjebała, wiedziała jednak doskonale, że jak ktoś chciał, to się zawsze do czegoś przypierdoli.


Co to Gniezno (stacja kolejowa). Encyklopedia\nⓘ Gniezno (stacja kolejowa)\nGniezno – stacja kolejowa w Gnieźnie w województwie wielkopolskim, w Polsce na 50. km linii kolejowej liczącej 186.5 km z Poznania do Bydgoszczy przez Toruń. Jedna z największych i najbardziej rozbudowanych stacji w województwie wraz z kompleksem parowozowni. Jedna z trzech stacji kolejowych w mieście Gniezno: Gniezno, Gniezno Winiary oraz Gniezno Wąskotorowe.\nW roku 2018 stacja obsługiwała ok. 6100 pasażerów na dobę, co dawało jej 50. miejsce w kraju\nStacja kolejowa Gniezno zlokalizowana została na 50. kilometrze linii z Poznania do Torunia, po południowej stronie miasta Gniezna, na jego przedmieściach. Najważniejszym budynkiem całej stacji stał się potężny gmach dworca kolejowego oprócz którego wzniesiono także magazyn towarowy, lokomotywownię wielokrotnie przebudowywaną, która obecnie stała się parowozownią z największą w Europie 24-stanowiskową salą wachlarzową, stację wodną oraz budynek mieszkalny dla urzędników Parowozownia Gniezno.\nWraz z wybuchem II wojny światowej nad Gnieznem dokonywały się naloty. Już 4 września zniszczono koszary wojskowe, a w następnych dniach linie kolejowe. 6 września w wyniku bombardowania zniszczona została obecna parowozownia oraz kilka parowozów. W 1940 roku w wyniku obrad specjalnej komisji zatwierdzono plan "Otto”, który miał na celu odbudowę oraz przebudowę linii kolejowych, modernizację i rozbudowę stacji kolejowych oraz w przypadku Gniezna modernizację i rozbudowę parowozowni. Dzięki programowi "Otto” oprócz rozbudowy i modernizacji linii kolejowych oraz parowozowni dokonano budowy kładek drogowych, instalacji telekomunikacyjnych, przebudowy i elektryfikacji domów kolejowych, noclegowni, wagonowni.\nJednak sam program "Otto” w Gnieźnie nie zakończył się na ww. zadaniach. W Gnieźnie w celu odciążenia stacji w Poznaniu postanowiono rozbudować dworzec towarowy.\nHistoria stacji kolejowej oraz parowozowni spisana została w 2010 roku w książce Mirona Urbaniaka pt. "Zabytkowa stacja kolejowa Gniezno” oraz książce Tomasza Tomkowiaka pt. "Tajemnice Gniezna”.\nDworzec znajduje się w centrum miasta Gniezna w dzielnicy Stare Miasto. Dojechać do dworca można autobusami linii: 2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 17, C MPK Gniezno. Z dworca tymi liniami dojedziemy na Winiary, Wierzbiczany, Grunwald, do centrum, na Pustachowę, ul. Poznańską czy Witkowską i Wrzesińską, a nawet do miejscowości: Cielimowo C, Piekary, Żerniki, Obora 12, Pyszczyn 11, Pyszczynek 10.\nPeron 2 – peron wyspowy, dwukrawędziowy, położony między torami 1 i 2, używany w ruchu liniowym. Obsługuje wszystkie połączenia przejazdowe przez stację Gniezno regionalne i dalekobieżne TLK, IC, EuroCity na linii kolejowej 353 z Wrocławia i Poznania w kierunku Bydgoszczy, Gdyni i Torunia oraz Olsztyna.\nPeron 1a – peron czołowy, jednokrawędziowy, nieużywany w ruchu liniowym. Do połowy lat 90 XX wieku obsługiwał połączenia osobowe z Gniezna w kierunku Sławy Wielkopolskiej linią kolejową nr 377 przez odcinek linii kolejowej 281 i stację Gniezno Winiary.\n3. Ważne przebudowy i remonty\nPierwotny budynek stacji otwarto 26 maja 1872. W latach 1908–1911 rozbudowano zaplecze stacji i perony. W wyniku działań wojennych 6 września 1939 roku została zniszczona, a następnie odbudowywana plan "Otto”. W latach 1967–68 dokonano budowy nowego dworca kolejowego wraz z peronami. W roku 2014 przebudowę i modernizacje budynku dworca zakończono. Przyległe do niego: dworca autobusowego, postoju taksówek oraz terenów kolejowych jeszcze są w budowie lub na ukończeniu. Wstępny remont rozpoczął się w sierpniu 2012 roku. Zmianie uległo: całkowicie przebudowano budynek dworca PKP, zarówno z zewnątrz jak i wewnątrz budynku nie pozostawiono śladu PRL-owskiego "bałaganu”. Wyremontowane zostały zadaszenia peronów, położono nowy chodnik, na peronach dopiero prace z tym związane rozpoczynają się. W ukończeniu jest także parking, który mieścił się będzie w miejscu dawnego budynku z toaletami. Zmieniona zostaje nawierzchnia drogi przed dworcem częściowo także kostaka brukowana, np. postój TAXI. W budynku dworca, w części pasażerskiej, znajdują się toalety, cukiernia/piekarnia, kiosk-sklepik, automat ze słodyczami, napojami zimnymi i ciepłymi, a także automat z lekarstwami oraz 2 kasy. Budynek przystosowano do potrzeb osób niepełnosprawnych, założony został monitoring, obiektu pilnują ochroniarze i SOK, założono klimatyzację i ogrzewanie. Część wysoka budynku zarezerwowana jest na biura czy innego typu lokale, nie tylko gastronomiczne.\nWikipedia: Gniezno (stacja kolejowa)\ngniezno linia kolejowa,


Sławomir Skupiński – fotograf, operator filmowy, autor zdjęć do wielu filmów przyrodniczych. Przez lata zajmował się obsługą multimedialną imprez artystycznych, by w 2005 r. rozpocząć pracę w Leśnym Studiu Filmowym. Tu doświadczenie filmowe połączył z pasją do podpatrywania przyrody. Interesuje się zbiorowiskami roślinnymi, stąd pierwsze wyreżyserowane przez niego filmy to cykl o typach siedliskowych lasów. Poza zdjęciami w terenie realizuje też zdjęcia studyjne: hoduje postacie larwalne owadów, by rejestrować kamerą ich rozwój osobniczy. Ma też spore osiągnięcia w filmowej rejestracji kilku gatunków myszy. 🙂 Mieszka w bardzo ciekawym przyrodniczo miejscu, w środkowej Polsce, przy zbiorniku Jeziorsko nad Wartą. W okolicy występuje wiele gatunków ptaków wodno-błotnych, gniazdujących, ale także pojawiających się na przelotach. Sławek filmuje więc i w pracy i w czasie wolnym. Zakłada wodery, zabiera skonstruowane przez siebie pływadełko i rusza na łowy. Często towarzyszy mu żona Monika, a syn Kacper od najmłodszych lat obcuje z przyrodą, bezbłędnie rozpoznaje gatunki wokół i daje ojcu „cynk”, gdzie można zrobić ciekawe ujęcia. Ostatni wyreżyserowany przez Sławka film to ”Zadziwiający świat chrząszczy”.


Nowe logo i identyfikacja wizualna Getin Banku • Blog • VERT\nNowe logo i identyfikacja wizualna Getin Banku\n« Historia pamięci przenośnych Dlaczego powstała marka AVENIDO? »\nW ostatnim czasie Getin Bank przedstawił nowe logo oraz identyfikację wizualną.\nNowe logo Getin banku\nPrawdę mówiąc bardzo przypadło nam do gustu nowe logo. Sprytne użycie strzałki daje możliwość stosowania tego elementu w identyfikacji wizualnej. W połączeniu z użytym odcieniem koloru zielonego całość daje bardzo interesujące oraz charakterystyczne zestawienie, które wyjątkowo łatwo zapada w pamięć.\nPodstrona logowania do systemu bankowości elektronicznej\nMotyw strzałki w niebieskiej kolorystyce, przeznaczonej dla biznesu.\nJest to kolejny duży rebranding (po np. niedawnym PZU, Nivea, AIG), który pokazuje, iż trend upraszczania identyfikacji staje się popularny. W natłoku informacji istotne staje się aby przekaz był prosty, ale jednocześnie pomysłowy i zapadający w pamięć. W przypadku Getin wygląda na to, że się udało.\nPrzy tej okazji warto podkreślić, że zmiana identyfikacji banku, to element uzupełniający głębszych zmian - i jest to bardzo dobre posunięcie! Pod hasłem "Kampania GETIN UP – bankowość przemyślana od nowa" bank wprowadza na rynek konto GETIN UP. Jak na swoich stronach pisze Getin, konto pozwala na wykonywanie przelewów bez znajomości numeru konta adresata (np.: za pośrednictwem maila, sms, facebook'a), płatności zbliżeniowe przy pomocy telefonu. Wprowadzają też na rynek pierwszą na świecie kartę kredytową z wbudowanym ekranem. To bardzo dobry moment na zmiany w identyfikacji - podkreśla to wprowadzenie na rynek nowych produktów oraz usług, przez co zmiana z całą pewnością zostanie skuteczniej zaakcentowana.\nReklama telewizyjna konta GETIN UP:


Pojemnik szklany 600ml - Glasslock - Sokowo\n/ Akcesoria/Pojemniki/Pojemnik szklany 600ml - Glasslock\nSzukasz idealnego pojemnika, w którym będziesz mógł przechowywać świeżo wyciśnięty sok bez szkody dla jego smaku, koloru czy świeżości? Pojemnika, w którym doskonale zaprezentują się produkty sypkie, słodycze a przy okazji nie obeschną i utrzymają swoją świeżość przez długi czas? Jeśli tak, to wybierz Pojemnik szklany 600ml – Glasslock.\nGlasslock to firma, która może poszczycić się wspaniałymi produktami najwyższej jakości, produktami przeznaczonymi do przechowywania żywności w sposób ekologiczny i bezpieczny dla zdrowia człowieka. Stworzyli wiele serii pojemników, które charakteryzuje duża wytrzymałość oraz odporność na stłuczenia czy reakcje z przechowywaną w nich żywnością. My polecamy Państwu Pojemnik szklany 600ml – Glasslock.\nJest to pojemnik przypominający swoim kształtem wysoki słoik. Walcowaty, wysoki i smukły kształt pozwala na przechowywanie w nim wielu produktów. Szczególnie polecamy na artykuły sypkie, świeże soki, słodycze, kawę czy herbatę. Pojemnik wykonany jest ze szkła, trzykrotnie twardszego niż szkło tradycyjne. Posiada plastikowe wieczko wzmocnione silikonową uszczelką. Przeprowadzone badania potwierdzają, że przechowywana w nich żywność zachowuje swoją świeżość nawet trzykrotnie dłużej niż w przypadku zwykłych pudełek. Co równie ważne, pojemnik odporny jest na działanie ekstremalnie skrajnych temperatur – można go zamrażać a nawet nagrzewać w piekarniku – wszystko zależy od Ciebie!


Szykowana była pełzająca interwencja | Przegląd\nAutor: Robert Walenciak\t| Grudzień 19, 2010\nRok 1981. Polska, ZSRR, stan wojenny. Widziane ze Sztabu Generalnego\n– Panie generale, kiedy zaczęliście przygotowywać plany stanu wojennego?\n– To nie zaczęło się w Sztabie Generalnym. Sztab Generalny był wykonawcą decyzji politycznych. Trzeba by więc sięgnąć do materiałów Komitetu Obrony Kraju, przypuszczam, z jesieni 1980 r. Natomiast koncepcja stanu wojennego dojrzała w marcu 1981 r. 27 marca gen. Jaruzelski podpisał trzy najważniejsze dokumenty: Myśl przewodnią wprowadzenia stanu wojennego, Centralny plan działania wojska i Centralny plan kierowania państwem.\n– Czy dużo osób wiedziało, że stan wojenny jest przygotowywany?\n– Przy planowaniu tego typu przedsięwzięcia, podobnie jak przy planach na czas wojny czy rozwoju sił zbrojnych, zawsze pracowało wąskie grono osób. Te sprawy były trzymane w tajemnicy. Natomiast w miarę zbliżania się daty wprowadzenia stanu wojennego wiedzieliśmy coraz więcej i coraz więcej osób o tym wiedziało. Nie dało się zamknąć tej pracy w obrębie Sztabu Generalnego. Jako szef Oddziału Gotowości Bojowej i Dowodzenia musiałem współpracować a to z kwatermistrzostwem, a to z Inspektoratem Techniki, ze sztabami okręgów i rodzajów sił zbrojnych. Jak trzeba było uszczelnić granicę powietrzną – musiałem to konsultować ze specjalistami z Obrony Przeciwlotniczej Kraju, w sprawie granicy morskiej – z marynarką wojenną. I tak dalej.\n– Szykowaliście się.\n– Czy byłem przekonany, że stan wojenny będzie wprowadzony, czyli że to, co planowaliśmy, będzie uruchomione? Nikt nie wiedział do końca, czy to będzie uruchomione. Absolutnie. Plany były, ale równie dobrze mogły leżeć do tej pory gdzieś w sejfach. Podobnie jak z planami na czas wojny. Plany były, ale wojny na szczęście nie było.\n– Jedna rzecz to przygotować plany, druga to decyzja polityczna o ich uruchomieniu?\n– Był jakiś wariant, który zakładał pomoc wojsk radzieckich?\n– Nigdy z czymś takim się nie spotkałem. Słyszałem coś wręcz przeciwnego.\n– Kiedy się pan dowiedział, że stan wojenny zostanie wprowadzony?\n– 12 grudnia, wieczorem. Chociaż wtedy też nie wiedzieliśmy, że będzie on wprowadzony. Teraz wiemy, że ostateczna decyzja została podjęta ok. godz. 14.\n– A kiedy pan się dowiedział?\n– Gdy dostałem zadanie przygotowania szyfrogramu do wojsk, uruchomienia tej całej maszynerii. Wtedy już wiedziałem.\n– Był pan w siedzibie Sztabu Generalnego 13 grudnia?\n– Tak, byłem. Mieliśmy wyjechać na jakąś kontrolę. To było tak legendowane. Byliśmy więc przebrani w mundury polowe, długie buty. Potem zrozumieliśmy tego sens. Wyjeżdżały grupy operacyjne na stanowiska dowodzenia poza Sztab Generalny, poza Warszawę. Od nas grupa operacyjna też wyjechała.\n– W rejony ześrodkowania wojsk?\n– W różne miejsca. 13 grudnia wojska znalazły się w rejonach ześrodkowania. Na podstawie szyfrogramu podpisanego przez szefa Sztabu.\n– Czyli wyszły z garnizonów.\n– Wojska Obrony Powietrznej Kraju, Marynarka Wojenna, wojska lotnicze, Wojska Ochrony Pogranicza pozostawały w swoich garnizonach. One nie wychodziły, wykonywały zadania związane z zabezpieczeniem przestrzeni powietrznej kraju, granicy morskiej i lądowej, zabezpieczeniem samolotów na lotniskach, z poprawieniem pola radiolokacyjnego, tak żebyśmy mieli rozpoznanie obniżone do niższego pułapu. Opuściły garnizony tylko wojska lądowe. Te podległe dowódcom okręgów. Plus chłopcy w czerwonych beretach. Oni z kolei mieli specjalne zadania, np. opanowania w Warszawie obiektów radia i telewizji, tudzież jeszcze innych. Do rana 13 grudnia praktycznie wszyscy już byli na swoich miejscach.\nWojsko wyszło z koszar\n– Machina zadziałała?\n– Zgodnie z planami, które były zdeponowane w siedzibach okręgów i odpowiednich jednostek. Wszystko było odpowiednio skoordynowane. Rozpoznane były rejony ześrodkowania.\n– Nie w miastach?\n– Nie, bo nikt nie miał zamiaru wkraczać do miast. Wojsko miało zabezpieczać działania milicji i ZOMO. I zajęło rejony w pobliżu aglomeracji. Pokrywały się one z tymi, które miały zająć jednostki radzieckie, czechosłowackie i wschodnioniemieckie, o czym dowiedzieliśmy się w grudniu 1980 r., u marszałka Ogarkowa. Rejony te zajęły nasze wojska.\n– Tu chodziło o to, żeby być w pobliżu aglomeracji, jeżeli będzie potrzeba wsparcia akcji milicyjnych. Ale jednocześnie byliśmy w polu. Czyli najbardziej mobilnej części wojsk lądowych nie dałoby się zablokować w koszarach.\n– Tak jak Czechów w 1968 r.\n– Nawet jeszcze przed stanem wojennym jedna trzecia wojsk lądowych przebywała na poligonach. Rotacyjnie. Żeby nikt nas nie zaskoczył w koszarach.\n– Ale to była decyzja polityczna? Kierownictwa?\n– To była decyzja polityczna, absolutnie. Kłania się stara zasada Clausewitza: polityka to inteligencja, wojna to narzędzie. Wniosek: myślenie wojskowe musi się podporządkować myśleniu politycznemu. Koniec, kropka.\n– Czyli gdyby Rosjanie chcieli wylądować, nie mieliby gdzie.\n– Mówimy o rejonach ześrodkowania, a nie o lądowiskach ani lotniskach. Desant może lądować w różnym terenie. Byłem na manewrach “Zachód-81”, niedaleko Mińska białoruskiego, na poligonie, gdzie z gen. Molczykiem obserwowaliśmy ćwiczenia 7. Gwardyjskiej Dywizji Powietrzno-Desantowej. Dowodził nią późniejszy generał i wiceminister obrony Związku Radzieckiego, Władisław Aczałow. Widziałem na własne oczy, jak ta dywizja lądowała. W ciągu 48 minut wylądowało 6,1 tys. żołnierzy i 300 jednostek różnorodnego uzbrojenia, z transporterami opancerzonymi włącznie. Na platformach. Aczałow we wspomnieniach pisze, że to jego dywizja i dywizja kolegi miały zadanie opanowania Warszawy. Linią rozgraniczenia miała być ul. Marszałkowska. Obaj z podwładnymi dowódcami prowadzili rekonesans w Warszawie. Rozpoznawali obiekty, które mieli opanować. Były wśród nich m.in. siedziby parlamentu i innych władz państwa, a także PZPR. W planach było internowanie członków polskich władz, a w pierwszej kolejności generałów Jaruzelskiego i Siwickiego.\n– To wszystko miało mieć miejsce w grudniu 1980 r. W ramach ćwiczeń “Sojuz-80”. Wtedy też dowiedzieliście się o planowanych miejscach ześrodkowań wojsk radzieckich.\n– Ćwiczenia sojusznicze organizowaliśmy niejeden raz. Ale przygotowywał to sztab Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego. Tymczasem marszałek Ogarkow nie był szefem sztabu ZSZ, tylko szefem sztabu Armii Radzieckiej. Sił zbrojnych Związku Radzieckiego. To jest różnica! Po drugie, termin ćwiczeń. Przygotowywano je na grudzień. Przed świętami Bożego Narodzenia. To jeszcze była niewielka sprawa, oni na takie rzeczy nie zawsze zważali. Był to jednak koniec roku. Czas, kiedy środki materiałowe, finansowe przewidziane na dany rok już są “rozchodowane”.\n– Czyli taki termin ćwiczeń to nie rutyna, tylko decyzja polityczna?\n– Dalej – jak się zorientowaliśmy, ile tych wojsk ma wkroczyć na tzw. ćwiczenie “Sojuz-80”, było widać, że u nas nie ma takich poligonów, które by to pomieściły. To był kolejny ewenement – ćwiczenie, które miało objąć cały obszar kraju. Do Polski miało wkroczyć w pierwszym etapie pięć-sześć dywizji, a w drugim – 22. W tym 15 radzieckich. A gdzie oni zajęliby miejsca? Nie na poligonach. Właśnie w rejonach aglomeracji.\n– Byłaby taka pełzająca interwencja. Baliście się tego?\n– Oczywiście, że tak. Zdawaliśmy sobie sprawę z tego, czym my dysponujemy, a czym ewentualni interwenci. Nasze siły to 15 dywizji, Rosjan – 59. Plus sześć wschodnioniemieckich i dziesięć czechosłowackich. Poza tym po spotkaniu u marszałka Ogarkowa już wiedzieliśmy…\n– …co się szykuje?\n– Zgoda. I co istotne – nasze kierownictwo sprzeciwiło się prowadzeniu takiego “Sojuza”. Generałowie Jaruzelski i Siwicki, także ówczesny I sekretarz KC partii, Stanisław Kania. I to ćwiczenie nie rozpoczęło się u nas, ale wokół naszych granic. I kierował nim marszałek Ustinow, minister obrony Związku Radzieckiego, a więc nie głównodowodzący wojsk Układu Warszawskiego marszałek Kulikow. Były też kolejne ćwiczenia – “Sojuz-81”, które zaplanowano na następny rok. Rozpoczęły się w marcu i zostały przedłużone o dwa tygodnie po awanturze w Bydgoszczy. Wtedy już kierował nimi sztab Zjednoczonych Sił Zbrojnych. Ale znowu – rekonesanse, przegrupowania, obsada na centralnym stanowisku dowodzenia Obrony Powietrznej Kraju i szereg innych rozwiniętych elementów. Były nawet uruchamiane mosty powietrzne. W rozmaity sposób je tłumaczono, różne były legendy. Wiedzieliśmy, czemu to może służyć.\nJak kalkuluje Moskwa\n– To była manifestacja Moskwy czy przygotowanie się do działania?\n– Można to uznać i za przygotowywanie do inwazji, bardzo kosztowne, i za demonstrację siły. Dlaczego tak? Mamy doświadczenia, z Węgier, z Czechosłowacji, z Afganistanu. Oni nie byli skorzy od razu tam lecieć, zaprowadzać swoje porządki. Zawsze kalkulowali. Zanim weszli do Afganistanu, było kilka miesięcy przygotowań, wahań. A w końcu decyzja Breżniewa: wpieriod! Do Czechosłowacji… Najpierw były ćwiczenia “Szumawa”. Potem ćwiczenia “Pochmurne lato”. A potem dopiero operacja “Dunaj”. Było więc stopniowanie, eskalacja. Najpierw ćwiczyły sztaby, potem sztaby z jakimiś ograniczonymi wojskami, a potem dopiero ruszała cała armada.\n– Gdy Biuro Polityczne zdecydowało…\n– Więc musiano zakładać, że i u nas przygotowują interwencję na wzór czechosłowacki z 1968 r. Wszystkie interwencje zaczynały się od ćwiczeń. Małych, większych, była ich eskalacja, a potem była decyzja polityczna – i jechali. Plany były przygotowane. Każda jednostka wiedziała, co ma robić. Na tym polega wojsko. Oczywiście, teraz ktoś może powiedzieć: nie weszli, czyli nie ma pan racji. Ale my nie mamy wglądu do istotnych dokumentów. A że plany inwazji były – potwierdzili to w 1987 r. na konferencji międzynarodowej w Jachrance i Kulikow, i Gribkow, i Szachnazarow.\n– Ale oni mówią, że nie chcieli wejść.\n– Weszliby, gdyby musieli. Tak to bywało. Charakterystyczną opinię możemy przeczytać w raporcie połączonych wywiadów Stanów Zjednoczonych. Otóż gdyby się okazało, że sytuacja w Polsce rozwija się w takim kierunku, że zagraża to interesom Związku Radzieckiego, toby weszli. A kiedy? Kiedy nastąpiłyby niekorzystne z punktu widzenia Moskwy zdarzenia. Np. wojna domowa wybucha w Polsce. A czy nie mogło do tego dojść przy znanym wówczas stanie emocji? Mogło. Albo taka sytuacja: PZPR traci władzę. A co to znaczy, jeżeli ta właśnie partia traci władzę? Rosjanie uznają, że nie ma gwaranta przynależności Polski do Układu Warszawskiego. Podobnie to przedstawiał Szachnazarow w Jachrance. Teraz ktoś może powiedzieć: ale “Solidarność” mogła to zagwarantować. Nie wiemy jednak, czy wtedy ktoś to gwarantował. Szykowały się ponoć jakieś komitety powitalne. A do Układu Warszawskiego należeliśmy aż do jego rozwiązania, kiedy byliśmy już Rzecząpospolitą Polską, a nie PRL.\n– A nie było tak, że mieli wojsko zaangażowane w Afganistanie, więc…\n– Proszę pana, w 1980 r. w Afganistanie przebywało sześć dywizji radzieckich, w sumie 85 tys. żołnierzy. W apogeum interwencji brało w niej udział 110 tys. żołnierzy. Tymczasem w najbliższym otoczeniu Polski i na jej terytorium stacjonowało 59 dywizji radzieckich. Do tego dodajmy dywizje stacjonujące w europejskiej części ZSRR.\nUkład Warszawski na zawsze\n– A było możliwe, by zgodzili się na wyjście Polski z Układu Warszawskiego?\n– Raczej nigdy. Mieliśmy przykłady. I to były przykłady dla nas istotne. Węgry 1956 r. – kiedy weszli tam Rosjanie i zrobili pogrom? Kiedy Imre Nagy wręcz powiedział, że Węgry wyjdą z Układu Warszawskiego. To zdecydowało. Warte uwagi są wspomnienia gen. Majorowa, który w 1968 r. kierował wojskami radzieckimi na Słowacji. Zanim nastąpiła inwazja, wszystko było przygotowane. A symptomy były dokładnie takie same jak w Polsce. Nie dogadali się nad Cisą, zebrali więc wszystkich dowódców w Sztabie Generalnym w Moskwie. Z Biura Politycznego KC KPZR przyjechał minister obrony. Odprawa trwała 45 minut, z zegarkiem w ręku. Nie były tu stawiane zadania – dowódcy znali je wcześniej. Sprawdzono tylko, czy słuchający je rozumieją, uszczegółowiono je. I wpieriod. Na drugi dzień rano opanowane były najważniejsze lotniska. Jednostki armii czechosłowackiej pozostawały w koszarach. Prezydent Czechosłowacji dał taki rozkaz.\n– A Wojsko Polskie z koszar wyprowadzono. Jedna trzecia była na poligonach.\n– Tak było przed stanem wojennym. A na czas stanu wojennego wojska lądowe, te najważniejsze, operacyjne, uderzeniowe, wyszły poza koszary.\n– To był straszak? Ile one mogły się bronić? Ile miały amunicji?\n– Nasze wojska? Trudno tak kalkulować.\n– Żołnierze polscy by walczyli, to nie ulega wątpliwości. Zwłaszcza gdy wkroczyliby Niemcy. W myśl planów inwazji dwie dywizje wojsk NRD miały wkroczyć na Pomorze Zachodnie.\n– A czy przewidywano wejście do Polski wojsk z 375-tysięcznej Armii Radzieckiej stacjonującej w NRD?\n– Z tego, co wiedzieliśmy, Grupa Wojsk Radzieckich w Niemczech miała nie wkraczać. Tam chyba miała pilnować interesów ZSRR – za Łabą stali silni przeciwnicy.\n– W 1981 r. Rosjanie utrzymywali między swoim terytorium a bazami w Polsce mosty powietrzne.\n– Wiedza na ten temat pochodziła z Centralnego Stanowiska Dowodzenia Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Oni mają całą przestrzeń powietrzną na podglądzie. Stamtąd wiedzieliśmy, ile śmigłowców, ile samolotów przelatuje nad nami. Wiedzieliśmy, ile, ale nie wiedzieliśmy, co mają na pokładzie. To było w okresie ćwiczeń “Sojuz-81”. I znowu – ćwiczenia ćwiczeniami, a przy okazji ćwiczeń rozpoznanie i wzmacnianie za pomocą mostów powietrznych. A co najważniejsze – po ćwiczeniach została cała infrastruktura służąca dowodzeniu: stanowiska dowodzenia, sieci i węzły łączności, z troposferyczną włącznie. Również obsada personalna.\n– Oczywiście. Jest takie pojęcie: “przejmowanie dowodzenia na siebie”. Czyli najpierw wysuwam w rejon operacji stanowisko dowodzenia, a wojska siedzą w garnizonach albo w rejonach ześrodkowania. Wiedzą, jakie mają zadania, czekają. A potem daję sygnał, krótkie hasło, i uruchamia się całą machinę. Wojska idą tam, gdzie trzeba. A chcę przypomnieć, że wojska naszych sojuszników czekały jeszcze w 1982 r.\nn A w 1981 r. rosyjskie wojska stały w garnizonach czy w rejonach ześrodkowania?\n– Część ćwiczyła w ramach “Sojuz-81”. Czesi też ćwiczyli, podobnie Niemcy, częściowo u nas, a częściowo tylko na swoich terytoriach. Północna Grupa Wojsk Radzieckich zawsze była gotowa. W okresie polskiego przełomu w październiku 1956 r. maszerowali na Warszawę. Te wszystkie siły były gotowe do działania.\nCo się działo w Legnicy i w Rembertowie?\n– A co podczas ćwiczeń działo się w Legnicy?\n– W Legnicy marszałek Kulikow miał stanowisko dowodzenia. W 1981 r. skokowo zwiększono jego obsadę, nasycono oficerami radzieckimi. Było ich ok. 230. Warto pamiętać, że w czasie inwazji w 1968 r. obsada personalna sztabu była o połowę mniejsza. Wnioski narzucały się same. Mało tego – w Rembertowie pod Warszawą, w tamtejszych koszarach radzieckiej jednostki łączności, było stanowisko dowodzenia Sztabu Generalnego Armii Radzieckiej, a na nim czuwała radziecka grupa operacyjna. Trwały ciągłe dyżury w siedzibie przedstawiciela marszałka Kulikowa przy ul. Winnickiej w Warszawie. Chcieli nawet przywrócić instytucję doradców przy naszych dowódcach dywizji.\n– W Rembertowie było jedno stanowisko dowodzenia, a drugie w Legnicy.\n– W Rembertowie była niewielka grupa operacyjna. Ale co ważne – radzieckiego Sztabu Generalnego! To jakby wysunięte stanowisko dowodzenia Moskwy. Tak to jest w wojsku. Organizuje się główne stanowisko dowodzenia, a na wszelki wypadek – zapasowe. Zniszczą mi jedno stanowisko, to mam drugie. A jeszcze są WSD – wysunięte stanowiska dowodzenia, które przybliżają mnie do przeciwnika.\n– Skąd to wiedzieliście?\n– Trudno mi o pewnych szczegółach mówić. My też mieliśmy swoje oczy i uszy. Było wiele sygnałów świadczących o tym, że to nie jest tylko demonstracja. Że to są przygotowania. Oczywiście była to też forma nacisku. Tylko gdyby to była forma dla formy, rodzi się pytanie: ile to kosztowało ówczesny, biedny już przecież Związek Radziecki? Można w końcu naciskać inaczej, bezkosztowo – politycznie, ekonomicznie. Czynnik militarny używany jest na samym końcu.\n– Gdy w sztabie obserwowaliście te przygotowania, to czego się spodziewaliście?\n– Spodziewaliśmy się najgorszego. Że – pomogą. Nieproszeni wejdą. Zarzuca się gen. Jaruzelskiemu, że jakoby miał prosić Rosjan, by weszli. Spójrzmy na działania naszego wojska – czy to miało być zaproszenie? Sam Kukliński temu zaprzecza. Mówi: “Mijałbym się z prawdą, gdybym mówił, że oczekiwali pomocy”. Kulikow też to mówi.\n– Jak to się stało, że stan wojenny się udał?\n– Jest dużo przyczyn. Po pierwsze, precyzyjne planowanie i koordynacja. Jest to niewątpliwa zasługa wielu oficerów.\n– Kuklińskiego też?\n– Był zaangażowany w tę maszynerię. O stanie wojennym naprawdę wiedział wszystko. W którymś z udzielonych wywiadów nazwał się nawet jednoosobowym sekretariatem do tych spraw. Wracając do poprzedniego pytania, pragnę podkreślić dyscyplinę wojska. Żołnierze okazali się wysoce zdyscyplinowani, odpowiedzialni i sprawni. Nawet żołnierze Obrony Terytorialnej Kraju. To oni w ściśle określonym terminie zajęli wszystkie obiekty zaplanowane do ochrony. Już nie mówię o czerwonych beretach. Ponadto wszyscy rezerwiści, którzy mieli przydziały mobilizacyjne, jeżeli dotarła do nich karta powołania, rzucali wszystko i do woja. To świadczy o wielkim zdyscyplinowaniu. I następna przyczyna – społeczeństwo. Po pierwsze, było już wszystkim zmęczone. Były sygnały: róbcie coś itd. Z 9 na 10 grudnia gen. Jaruzelski prowadził w sztabie odprawę z dowódcami rodzajów sił zbrojnych i okręgów. Oni wiedzieli, co się dzieje w terenie. Mówili: ręce opadają, ludzie domagają się, żeby coś z tym zrobić. Na 17 grudnia Zarząd Re-gionu Mazowsze zapowiedział marsz gwiaździsty na Warszawę. Wszystko mogło się wymknąć spod kontroli. Znana jest psychologia tłumu. Nad tym wszystkim wisiała groźba inwazji.\nCo wiedział Kukliński?\n– A czym w ogóle zajmował się Kukliński w Sztabie Generalnym?\n– W Zarządzie Operacyjnym Sztabu Generalnego kierował Oddziałem I, Planowania Strategiczno-Obronnego. Ten oddział, w odróżnieniu od mojego, zajmował się przede wszystkim planowaniem rozwoju wojska i współpracą ze Sztabem Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego.\n– Na czym ta praca polegała?\n– Nie planowano tam działań wojennych. Sporządzało się np. pięcioletnie plany rozwoju wojsk i sił morskich wydzielanych z Wojska Polskiego w skład Zjednoczonych Sił Zbrojnych Układu Warszawskiego na czas ewentualnej wojny. Były one uzgadniane ze sztabem ZSZ UW. Tym uzgodnieniom towarzyszyły niesamowite przepychanki, bo oni zawsze chcieli dużo. Czasami wyrażano zgodę na zapisy, ot tak, dla świętego spokoju, na tzw. dywizje na papierze. Ale przede wszystkim to myśmy liczyli, kalkulowali i mówili, że nie damy rady. W końcu, po uzgodnieniach, protokoły były podpisywane. A potem trzeba było czuwać, jak są realizowane, czyli gromadzić odpowiednie dokumenty sprawozdawcze. To były solidne teczki. Jeżeli składalibyśmy je przez dziesięć lat i policzyli stronami, to nazbierałoby się tego kilkanaście tysięcy stron. Plany, korespondencja, rozliczanie planów, protokoły, sprawozdania… Powstawały sterty dokumentów. Ponadto sprawozdania i wnioski z ćwiczeń, z doświadczeń. A dlaczego to mówię? Jeżeli niektórzy eksperci twierdzą, że Kukliński przesłał na Zachód tysiące stron materiałów, to powstaje pytanie: jakich materiałów? I skąd miał znać największe tajemnice Związku Radzieckiego? Skąd mógł wiedzieć wszystko o jego siłach zbrojnych, o rzeczywistych planach strategiczno-operacyjnych ZSRR, skoro nie znał tego nawet gen. Jaruzelski? Nie znał tego premier polskiego rządu, minister obrony, szef Sztabu Generalnego.\n– Może dedukował z korespondencji, z pytań?\n– O tym nie dyskutowano nawet na posiedzeniach Doradczego Komitetu Politycznego Układu. Podobnie jak inne armie Układu Warszawskiego znaliśmy tylko swoje plany, a nie radzieckie. Nasi przedstawiciele pracujący w sztabie Zjednoczonych Sił Zbrojnych też znali nasze plany, a nie radzieckie. Za to radzieccy znali plany wszystkich pozostałych armii.\n– Więc co znał Kukliński?\n– Znał plany rozwoju naszego wojska i treści dokumentów ćwiczebnych. Znał szereg niejawnych opracowań teoretycznych zamieszczanych w fachowych periodykach wojskowych. No i znał plany stanu wojennego, współpracował z sekretariatem Komitetu Obrony Kraju i z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych.\n– I te plany przekazał Amerykanom.\n– Wiele mówiąca była reakcja po jego dezercji. Otóż niczego w tych planach nie zmieniono! Ani przecinka! Oficerowi obiektowemu, który odpowiadał za kontrwywiadowcze zabezpieczenie Zarządu i który dużo czasu spędzał z Kuklińskim, włos z głowy nie spadł, przeniesiono go tylko na inne stanowisko. Przyjechał do Polski marszałek Kulikow ze swoją świtą – i nic. Nic nie zmieniano. Nawet w planach operacyjnych na czas wojny!\nn Nikt się nie bał, że Amerykanie przekażą plany “Solidarności”? Ujawnią je?\nAmunicja była w skrzyniach\n– Jaka była reakcja społeczeństwa na stan wojenny?\n– Rankiem 13 grudnia podjechałem na chwilę ze sztabu do domu. Żona, dzieci – wszyscy przestraszeni. Patrzę na ulicę, stoją skoty. Mnie samego ciarki przeszły na widok tego, co narobiliśmy! Ale patrzę – stoją koksowniki, nic nadzwyczajnego się nie dzieje, jest spokój… W sztabie już przed stanem wojennym powołaliśmy grupę, która zbierała meldunki. Z terenu, stamtąd, gdzie stało wojsko. Przychodziła miejscowa ludność, częstowała herbatą żołnierzy. Jakieś paczki na święta im szykowano. Oczywiście były też inne postawy, nie powiem, że wszyscy klaskali.\n– Pół na pół…\n– Mam kolegów, którzy dowodzili wtedy dywizjami. Strajkujący robotnicy zajmowali takie stanowisko: przerwiemy strajk, jeżeli dogadamy się z wojskiem. Ale nie z milicją. W kopalni Wujek pod ziemią był mój kolega, pułkownik z 10. dywizji z Opola. Syn górnika. Gdyby nie ta cholerna prowokacja, to oni normalnie by ten strajk przerwali. Bo dogadywali się z wojskiem. A gdyby oni przerwali, cały Śląsk poszedłby do domu.\n– Wojsko by nie strzelało?\n– Wojsko nigdzie nie strzelało. Dlaczego? W odróżnieniu od Grudnia ’70, kiedy panował totalny bałagan, to wszystko było uregulowane w dekrecie o stanie wojennym i innych dokumentach. Otóż dowódca nie mógł podjąć decyzji o użyciu broni, o tym można było decydować na szczeblu centralnym, i to zgodnie z dekretem. Niezależnie od tego szef Sztabu Generalnego gen. Florian Siwicki wydał zarządzenie, aby amunicja była zdeponowana w zaplombowanych skrzynkach. I dowódca miał tego pilnować. Żołnierze nie mieli amunicji! Ślepaki mieli. Wszystko po to, żeby nie było okazji nawet przypadkowego użycia broni.\n– 14, 15 grudnia już wiedzieliście, że to wszystko dobrze wychodzi.\n– Wiedzieliśmy już 13 grudnia, w godzinach wieczornych, że cała maszyneria zadziałała tak, jak było to planowane.\n– Obawialiście się, że przyjdzie “pomoc” radzieckich?\n– Wiedzieliśmy, że oni dookoła czuwają. Mają tu system dowodzenia, obserwują, wypytują, oceniają, wysnuwają wnioski. Oni też odetchnęli. Podam panu taki szczegół. Jest luty 1982 r. Jedna jedyna nasza delegacja wojskowa pojechała uzgadniać jakieś sprawy związane z techniką wojskową, chyba z modernizacją czołgu. I kiedy się zakończyły oficjalne rozmowy, kiedy usiedli sobie przy tzw. herbatce, to gospodarze naszych o mało po rękach nie całowali. W rejonie Lwowa nasi naliczyli ok. 300 czołgów. To był luty 1982 r., a oni tam jeszcze stali. Czyli w 1980 r. stali, przez cały 1981 stali i w 1982 – jeszcze stali. W 1982 r. i Czesi, i Niemcy też jeszcze byli gotowi. Wystarczył sygnał!\nPrzyszedłem do pracy w Sztabie Generalnym w marcu 1980 r. Objąłem stanowisko Szefa Oddziału Gotowości Bojowej i Dowodzenia w Zarządzie Operacyjnym w tej instytucji. Nie wdając się w szczegóły, sama nazwa tego oddziału wskazuje na to, że musiałem zajmować się problemami gotowości bojowej całych sił zbrojnych. Niezależnie od tego – wojennym systemem dowodzenia. Bo taki był organizowany na najgorsze czasy. Byłem współautorem dyrektyw o gotowości bojowej sił zbrojnych. Współpracowałem z instytucjami centralnymi. Z Głównym Zarządem Szkolenia Bojowego, z dowódcami okręgów, rodzajów sił zbrojnych, z instytucjami w Warszawie – pionem kwatermistrzowskim, pionem służb technicznych, z szefostwem wojsk łączności… To proste – nie ma dowodzenia bez łączności, nie ma gotowości bojowej bez kwatermistrzowskiego zabezpieczenia.