Trudno mi się zebrać do wpisu.\nW poniedziałek ponownie byliśmy z Ignacym w Poznaniu u pewnego specjalisty. Tak, jak wspomniałam na fb, w poszukiwaniu kolejnej szansy terapeutycznej dla Ignasia...\nI chyba mogę napisać, że misja została pozytywnie zakończona, gdyż przywieźliśmy z sobą ekwipunek wart 750 zł i szeroką instrukcję obsługi.\nOd wtorku więc Ignac jest łaskotany.... prądem ;)\nElektrostymulacja, bo tak jej na imię, to metoda wspomagająca tradycyjną rehabilitację ruchową (kinezyterapię), która właściwie w opinii specjalistów poznańskich (ale nie tylko, w Niemczech też się ją zleca dzieciom) powinna być wdrażana do każdego typu terapii niedowładów (czy to wiotkich, czy spastycznych). Sprawa zaczęła się, jak zwykle, od moich obaw na zapas, dotyczących wydolności mięśniowej Iggiego w przyszłości.\nChuderlaczek z niego taki, same kości i skóra prawie, nic a nic przybrać nie chce na wadze, a w górę rośnie. Patrząc na te jego nóżki chudziutkie zaczęłam się zastanawiać, co to będzie, jeśli kiedyś nie udźwigną go zwyczajnie? Bo mięśni jak na lekarstwo...\nWiecie, takie bujdy sobie wstawiałam, ja - mamuśka nadopiekuńcza, żeby mieć się czym martwić na zapas, tymczasem.....\nPodzieliwszy się tymi wątpliwościami z Panią Moniką od koni, dostałam namiar... No i, że warto o to zadbać, bo faktycznie można, a nawet powinno się... coś zrobić.\nTak oto trafiliśmy do Poznania.\nW Polsce elektrostymulacja mięśni u dzieci raczkująca jest dopiero. Poza Iggim, znamy tylko jednego chłopca ze SMA, który z niej korzysta, z dobrym skutkiem- dodam.\nDecyzja o wprowadzeniu tej terapii poprzedzona została więc najpierw konsultacjami z rodzicami owego chłopca, poszukiwaniami w sieci, oraz badaniem powierzchniowym emg, wykonanym już w trakcie pierwszej wizyty.\nZ tego badania cuda -dziwy się dla nas wyłoniły i poprzewracały nam nieco nasz światopogląd odnośnie sprawności Ignasia...\nŻe zacytuję: "W przeważającej części zapisu ujawniono znacznego stopnia zaburzenia regulacji napięcia (napięcie znacznie wzmożone), wzrost częstotliwości wyładowań i silne impulsacje świadczące o uszkodzeniu ośrodkowych mechanizmów regulacji napięcia..."\nJakoś bardzo nas to nie przeraziło, choć - nie powiem- zaskoczyło ;)\nWhy? - spytacie.\nCóż. Jak dotąd spostrzegaliśmy Iggiego jako gościa wiotkiego ogólnie. A tymczasem wychodzi na to, że spastyk nam słodki rośnie, aż miło... By się jakoś odnaleźć w tych tajemnych sformułowaniach, w te pędy Pani Monice od koni zarzuciliśmy opis badania, bo ona naszym zaufaniem się cieszy dużym, ta zaś potwierdziła, że wszystko tu jest zrozumiałe, porządnie opisane i zanalizowane i jak na jej oko specjalisty- możemy podjąć wyzwanie dla dobra młodego.\nNawet nie sądziłam, że tak trudna to będzie dla mnie decyzja.\nKolejne zadanie do wykonania.\nCodziennie. Kilka rodzajów ćwiczeń w domu. Podpinanie elektrod, gimnastyka, pilnowanie ustawień, przełamywanie Ignacowego oporu. Nie wiało optymizmem. Zachęcająco nie brzmiało.\nWstyd przyznać, ale zmęczona jestem rehabilitacją młodego. Ćwiczy on, męczę się ja. Magiczna zależność. Ale kto musi ogarnąć taki obszar życia, zrozumie mnie na pewno i rozgrzeszy ;)\nZ drugiej strony- jadąc do tego Poznania- zastanawiałam się przez całą drogę, jak długo jeszcze?... ile czasu musi minąć, by rodzice powiedzieli sobie "dość", "koniec", "odpuszczamy i sobie i dziecku".\nI wiecie, że nie znalazłam w sobie odpowiedzi!\nJakaż jest siła pragnienia usprawnienia naszego dziecka do najwyższego stopnia dla niego możliwego! Pomocy mu w stawaniu się jak najbardziej samodzielnym, sprawnym człowiekiem....\nNie doceniałam jej widocznie. Bo w nas, jak widać, wciąż jeszcze jest przeogromna i żywa...\nWracając jednak do elektrostymulacji...\nNie chcę Wam tu opisywać szczegółów metody, jej podwalin naukowych, gdyż mogę coś przekłamać, wprowadzić w błąd, niech robią to za mnie fachowcy... o, choćby tutaj (klik, klik):\nTak, czy inaczej, z dumą informuję, że podjęliśmy wyzwanie!\nĆwiczenia wykonuje z Iggim tata :) za co jestem mu bezgranicznie wdzięczna ;) Codziennie. Nie, nie cały, kompletny, trzyetapowy zestaw ćwiczeń i upięć. Nie. Przynajmniej raz dziennie. Przynajmniej jeden zestaw stymulacji, choćby przed snem. Ale codziennie.\nCzego możemy oczekiwać? Wiele dobrego, wg słów specjalisty. Wraz z poprawą przewodnictwa neuromięśniowego, zwłaszcza w okolicy górnego odcinka kręgosłupa, powinno poprawić się ukrwienie zarówno mięśni, jak i mózgu. Mięśnie powinny się nie tylko wzmocnić, ale też wyregulowane napięcie we wszystkich kończynach, powinno przełożyć się na lepszą sprawność fizyczną i płynność ruchów Ignaca. Zdejmując, kolokwialnie mówiąc, nadmierne napięcie mięśniowe zarówno ze stóp i mięśni piszczelowych, jak i dłoni, Ignacy powinien poprawnie stawiać stopy, idąc, lepiej utrzymywać równowagę, sprawniej radzić sobie z pracami manualnymi (zwłaszcza motoryką małą). No i mózg powinien być lepiej dotleniony, a więc i sprawniejszy :) Zasadniczym efektem elektrostymulacji jest również regeneracja tkanki nerwowej, co w przypadku różnego typu niedowładów jest sprawą zasadniczą. Poza tym, w opinii owego specjalisty (jeszcze chyba za wcześnie, bym podawała dokładne namiary, dajmy metodzie popracować ;)), słabość mięśniówki Ignasia nie wynika z choroby mięśni samych w sobie, lecz ma podłoże właśnie neuronalne. A ta przyczyna może być rehabilitowana z powodzeniem.\nCóż- oby się nie mylił...\nDużo mamy do wygrania, jak widać. Ignaś ma. I jak dotychczas, intuicyjnie chyba czując, że jest to dla niego korzystne, poddaje się z pokorą, cierpliwością i ufnością tym zabiegom...\nO kosztach wspomnieć? Wspomnę, ale tylko po to, by Wam podziękować :)\nWasze wpłaty z 1% podatku, pieniądze przekazane nam na rehabilitację Ignacego z Biegu Sylwestrowego, klik, klik,, pozwalają nam bez finansowych obaw korzystać z tego rodzaju konsultacji: godzina wizyty kosztowała 150 zł bez Vat, zaś w gabinecie spędziliśmy w sumie 3 godziny, plus elektrostymulator z dwoma parami elektrod "na zaś"- co dało kwotę 1350,00 zł (w całości pokrytą ze środków na subkoncie Ignaca). Przy okazji napiszę Wam, że nigdy nie odliczamy sobie kosztów dojazdu. Już jakoś tak mamy;)\nA oto nasze nowe cacko:\nelektrostymulacja mięśni konsultacje lekarskie koszty i wydatki rehabilitacja


Jan Błoński: Epifanie Miłosza. - Czesław Miłosz\nW poezji Miłosza wraca od dawna - ale wyraźniej od lat wojny, natrętnie zaś w ostatnich dekadach - motyw (temat, obraz) nagłego objawienia, olśniewającej epifanii, którą poprzedza często wysiłek poety (np. bieg do celu). Zjawia się już w Opowieści z 1932 r.:\nAby w jednym mistycznym olśnieniu\npoznać serie obrazów które ciało żywe\nPlus metal puszczony w ruch stwarza,\nTrzeba przymrużać oczy,\nPatrzeć na rzeczy z ich zewnętrznej strony.\n(O 10) *1\nPo dwu latach w Pieśni:\n(...) zgaśnie ruch powolny,\na rzeczywiste nagle się obnaży\ni tarczą nowej, nieznajomej twarzy\nspojrzy kwiat polny, kamień polny.\nW Powolnej rzece (1936 r.), w nieco innej tonacji:\nW okupacyjnej Pieśni obywatela:\nW Mittelbergheim, które Miłosz napisał w roku 1951 we Francji:\nOczy mam jeszcze zamknięte. Nie goń mnie Ogniu,\npotęgo, siło, bo za wcześnie.\nTrzy lata później podobne przeżycie zostaje zapisane w prozaicznym Esse. Poetę poraża jakby twarz kobiety spotkanej w metrze:\nWchłonąć tę twarz, ale równocześnie mieć ją na tle wszystkich gałęzi wiosennych, murów, fal, w płaczu, w śmiechu, w cofnięciu jej o piętnaście lat, w posunięciu naprzód o trzydzieści lat. Mieć. To nawet nie pożądanie. Jak motyl, ryba, łodyga rośliny, tylko rzecz bardziej tajemnicza. Na to mi przyszło, że po tylu próbach nazywania świata umiem już tylko powtarzać w kółko najważniejsze, jedyne wyznanie, poza które żadna moc nie może sięgać; ja jestem - ona jest. Krzyczcie, dmijcie w trąby, utwórzcie tysiączne pochody, skaczcie, rozdzierajcie sobie ubrania, powtarzając to jedno: jest!\nI znowu po paru latach, już w Berkeley:\nTak, to prawda, nikt nie pojął społeczeństwa ni miasta\nAle kiedy życie się strawi na jednej nadziei;\nJeszcze tylko dwa przytoczenia, gdzie mowa o podobnych olśnieniach czy rewelacjach. Podobnie jak poprzednio, pozostają nieokreślone, nie zabarwione erotycznie czy religijnie:\nOlbrzymia lipcowa noc smakiem deszczu zaprawiła usta i wrócone było dzieciństwo za mostami koło Puybrun.\nNiepojęta moc mnie nosiła, jedno stulecie minęło, usłyszałem bijące w ciemności serce umarłych i żywych.\nNatrafiłem na to przechodząc ulicą i wydało mi się to jak wyjawione ludzkie przeznaczenie. Ale nie miało nazwy i przypominała mi się inna taka chwila dla której słów szukałem aż znalazłem po dwudziestu latach.\nTyle tych chwil, tyle cytatów! Można by przytoczyć wielokrotnie więcej. Poeta mówi o czymś dla siebie elementarnym. Elementarnym dla niego jako poety właśnie. Momenty olśnienia, objawienia warunkują powstanie wiersza, każą przez dziesiątki lat "szukać słów". Stanowią też coś, co powinno zostać powtórzone, odtworzone. Miłosz chce, aby odnowiły się podobne doznania, powiada wyraźnie, że na tym oczekiwaniu strawił życie. Stara się dalej "sięgnąć (...) granicy" i dążyć będzie "na jawie i we śnie" do przeżycia, które określa jako "to". Takie chwile stanowią zatem bodziec i cel twórczości. Co je cechuje? Przede wszystkim przysługuje im przekonanie o prawdziwości; poecie odsłania się "rzeczywiste", objawia "niewiadome", osiąga on - w widzeniu świata - "ostrość i przezroczystość". Ta prawda objawia się przez związek rzeczy i dzięki niemu. W "blasku jednej chwili" stanąć mają jednocześnie żywioły i pory roku. O ziemi, ogniu i wodzie mówią także fragmenty stylizowane na zaklęcia. Twarz kobiety chciałby poeta mieć "na tle (...) gałęzi (...) murów, fal, płaczu, śmiechu", w rozmaitych momentach czasowych, słowem, w jej bytowej zupełności. "Niepojęta moc" pokonuje zatem czas i przestrzeń, sprawić może nawet, że uobecniają się tak umarli, jak żywi. Epifanie zdają się mówić o "wyjawionym ludzkim przeznaczeniu". Ale - dodać należy - cechuje je także znikliwość, przelotność, fantasmagoryczność. Mowa o "ruchomej granicy" i ogrodach, które "gasną, kiedy się je chwyta". Trudno też takie chwile ująć w słowa; nigdy jednak poeta nie wątpi o wartości i realności tych krótkotrwałych objawień.\nJak je rozumieć? I cóż one objawiają?\nInterpretowano je czasem symbolistycznie *2. Dowodem byłyby przedwojenne (poetyckie, nie krytyczne!) formuły Miłosza. Poezji przypisana bywa nieokreślona moc poznawcza: "i niewiadome odsłaniało twarz". Sięganie do "serca metalu", zaklinanie "ducha ziemi" może nasuwać myśl o tajemnym świecie odpowiedników, w który wglądał - po romantykach - poeta symbolistyczny. Albo też o "duszy świata", gdzie łączy się obiektywne z subiektywnym, teraźniejsze i przeszłe, jawa i sen. Albo nawet - kto wie? - o oglądzie istoty? O estetycznej doskonałości epifanii Miłosza świadczy bogactwo i związek składników, sposób, w który "spełnia się barwa i dźwięk/ I połączone są rzeczy tej ziemi". Co oznacza słowo "spełnia"? Może: osiągając najwyższą intensywność, zbliża się do swej esencji... W wielu bałwochwalstwach sztuki, tak licznych na przełomie wieków, trafiamy na podobne ambicje i sformułowania. Mallarme patrzy na irysy i dostrzega:\nSans fin attestes sur mes pas\n(Prose pour des Esseintes)\nProust pragnie "dzięki któremuś z absolutnych podobieństw między teraźniejszością a przeszłością znaleźć się w jednym otoczeniu, gdzie (zdołałby) żyć i radować się treścią świata, to znaczy poza czasem" *3. A nasz Witkacy? Czy nie fundował doświadczenia estetycznego na kontemplacji - ależ tak, kontemplacji - metafizycznej Tajemnicy Istnienia? Zapewne, nie wolno tych doktryn sprowadzać do wspólnego mianownika. Coś je wszakże łączy: przekonanie, że poezja - własną mocą - odsłania niepoznawalne inaczej źródła (cechy, struktury) bytu i tym samym wchodzi na miejsce religii. Czyżby tak właśnie było u Czesława Miłosza, którego Oskar - symbolista szczególny, ale przecie symbolista - wprowadzał w światową sztukę? Jestem przekonany, że nie. Cała ta dygresja po to tylko, aby przypomnieć, że pamiętam o tej możliwości interpretacyjnej. Możliwe, prawdopodobne nawet, że estetyczna metafizyka kiedyś Miłosza kusiła. Zwracał się jednak przeciwko już w roku 1938 i najzupełniej jasno. "My wszyscy zbyt pragniemy wiedzy metafizycznej, czyhamy na chwilę poznania, na nagły błysk objawienia, który odkryje sens, utracony niepowrotnie sens świata i naszego życia na ziemi" - pisał, znamiennie przytaczając Maritaina: "Szaleństwem bowiem jest szukać w sztuce słów życia wiecznego i uciszenia serca" *4. I dodawał: "Upadek szacunku dla sztuki da się wytłumaczyć także zapoznawaniem tego prawa [rozróżnienia między celem twórcy, finis operantis, który zwykle pozaartystyczny bywa, oraz dzieła, finis operis] przez artystów, którzy ze swego rzemiosła czynią nie służkę, ale znak mający ich odróżnić od cuchnącej i tragicznej masy, tarczę dla kompleksów, differentia specifica wybranych" *5. Parę słów wyjaśnienia. Kiedy Miłosz potępia "wiedzę metafizyczną", myśli nie o metafizyce w ogóle, szeroko i tradycyjnie pojmowanej. "My" to przecież poeci... Mówi zatem o metafizycznej interpretacji poezji, o kapłaństwie sztuki. Jej ezoteryczny język (odziedziczony po symbolizmie - wtrąca Miłosz - i zeświecczony przez awangardę) miałby umożliwiać rozmowy z duchem świata, dawać wstęp do uniwersum idei, odsłaniać tajemnice bytu. Takich ambicji Miłosz nie przestaje wyklinać i wyszydzać. Odżegnuje się tym samym od symbolizmu. Czym więc są momenty olśnień i objawień? Niczym innym jak - dostępnymi każdemu - chwilami doznań zmysłowych tak intensywnych, że prowadzą do roztopienia się podmiotu w przedmiocie. Przedmiotem jest to, co jawne zmysłom, bezpośrednio doświadczane; nie zaś empireum idei, siatka odpowiedników czy metafizyczna struktura, do których pozwalałaby dotrzeć poezja (czy w ogóle sztuka). Poezja jest może sekretem, ale nie mówi o niczym co tajemne; cieszy się i syci światem codziennego doświadczenia. Nie jest tym, co "w trzech kropkach mieszka, za przecinkiem" - podrwiwa Miłosz w Traktacie poetyckim:\nOdkryciem nazwą postarzały zakaz.\nZnamienne jest umiłowanie jednorazowego zjawiska, niepowtarzalnego przypadku. Tym, co skupia uwagę poety, nie jest "pełnomocnik idei lisa w płaszczu podbitym uniwersaliami", ale konkretny lis, spotkany przed czterdziestu laty koło "kamienistych jelniaków niedaleko wioski Żegary" (Mbl 37). Inaczej: nie idea, nie pojęcie, ale okaz indywidualny, istnienie poszczególne. Momentów objawienia spodziewać się można tylko od punktualnych doznań zmysłowych: nihil est in poesis ąuid non fuerit in sensu. Co też Miłosz wielokrotnie powtarzał:\nPrzybyłych tego "ranka z ładunkami złota;\n( . . . . . . . . . . . . . . . . . )\n(Nie więcej, W 261)\nOpisywać chciałem ten, nie inny, kosz warzywa z położoną\nw poprzek rudowłosą lalką poru.\nI pończochę na poręczy krzesła, suknię zmiętą tak a nie inaczej.\nOpisywać chciałem ją, nie inną, śpi na brzuchu upewnia\nna ciepłem jego nogi.\nNadaremnie próbowałem, bo zostaje wielokrotny kosz warzywa.\nI nie ona, której skórę właśnie może ja kochałem, ale forma gramatyczna.\n(Na trąbach i na cytrze, MbI 36)\nStąd wniosek: dla Miłosza język uogólnia, sprowadza zmysłowe do pojęciowego, jednostkowe do powszechnego. Co przynosi - w dziedzinie sztuki - zdolność uogólnienia? Porządek intelektualny ("formę gramatyczną") i przyjemność estetyczną ("najwyżej piękno"). Ale zadaniem poezji - a przynajmniej jego poezji - jest coś innego jeszcze. Mianowicie "ocalanie", czyli zachwycanie czytelników tym, co jednorazowe i niepowtarzalne. Poeta używa języka inaczej niż człowiek praktyki lub nauki; nazywa indywidualne, odwracając tendencję do uogólnienia. Stąd wrażliwość poety na odmiany mowy, czerpanie z ogromnej obfitości stylów idiolektów. Bo w tej obfitości przechował się - choćby przyćmiony... - ślad jednorazowości mówiącego... i jednorazowości rzeczy, o której mówił. Również poetyka Miłosza zbudowana jest na miłości szczegółu. Polega ona, jak spostrzegł już Wyka, na quasi-filmowym szeregowaniu obrazów, zestawianiu punktowych doznań i spostrzeżeń *6. Opiera się o synekdochę, pars pro toto, o wszelkie figury metonimiczne. Z ptaka, dnia, człowieka, budowli zostają dziób, chwila, ręka i usta, mosiężne lwy dekoracyjne: w zakończeniu Ody do ptaka dwie tylko przenośnie na zwrotkę a erotyczny rezonans wzbudzony aluzyjnie, niedopowiedzeniem:\nZdarzenia przeciwstawia Miłosz prawom, jednostki społeczności (historii), całościom fragmenty, nadające swoistość powtarzalnemu zjawisku, widokowi czy zachowaniu ludzkiemu. Uderza gust do rzadkich nazw, słów i zwrotów, użytych kiedyś, w zapomnianym stylu czy narzeczu, nieobecnych w języku praktycznie pożytecznym. Także wstręt do polszczyzny zeszmaconej, instrumentalnie zautomatyzowanej. Trafiają się przytoczenia użyć jednorazowych, nie bardzo nawet zrozumiałych dla czytelnika, jak np.:\n(Jak mój biedniaszka Alik nazywał, priwáł)\n- odniesione do popasu w Sarlat, miasteczku we francuskiej prowincji Perigord. Poezja Miłosza jest w gruncie rzeczy anegdotyczna i autobiograficzna; odwołuje się stale do osobistych czy jednostkowych doświadczeń, zwłaszcza lektur i podróży, co zmusza do komentarza bardziej niż sięganie po stylizację i kostium historyczny, na co swego czasu kładł tak silny - chyba za silny? - nacisk Balcerzan *7. Już nieraz padło najważniejsze słowo: jednorazowość. Poetyckie jest to, co się nie powtarza, co nie wchodzi we wzór ogólny. Jesteśmy na antypodach symbolizmu. Szczegół nie zdradza żadnych zagadkowych związków z wszechbytem, nie czerpie uczuciowej mocy z reprezentowania porządku świata, archetypu, idei. Jego siła w wyłączności i niepowtarzalności. Albowiem najbardziej rzeczywiste - pierwotnie rzeczywiste - są doznania rzeczy. Już w Świecie pisał Miłosz:\nNadzieja bywa, jeżeli ktoś wierzy\nTylko przez to, co jednorazowe sięgamy bytu; cóż innego znaczy formuła: "z ruchu podjąć moment wieczny"? (Notatnik: Bon nad Lemanem, W 209). I właśnie dotarcie do bytowej jednorazowości wywołuje poetycką epifanię. Miłosz pisze expressis verbis: "Pamięć bywa uważana za matkę wszystkich Muz: Mnemosyne mater musarum. Przekonałem się, że tak jest rzeczywiście i że doskonałość wzywa, kusi, niedosięgalna, a jest nią zapamiętany szczegół - gładkie drzewo poręczy, wieże widziane przez lukę w zieleni, promień słońca na wodzie tej, a nie innej jeziornej zatoki. Ekstaza, w wierszu, malowidle, czy bierze się z czego innego niż z zapamiętanego szczegółu?" (ZU 24). Dalszy ciąg cytatu odkładam na później. Tymczasem podsumuję: poetyckie zachwycenie płynie ze zmysłowej, cielesnej intensywności doznawania rzeczy w ich zewnętrzności i jednokrotności, nie zaś w ich sekrecie i idealności. Miłosz nie kocha duszy świata, ale jego skórę.\nJak łatwo spostrzec, w tych epifaniach zjawiają się często nuty erotyczne, na powierzchnię wiersza przedziera się zgoła brutalna seksualność (np. w Odzie do ptaka). Zawinił głównie Miłosz, ale ja również, chcąc oszczędzić przytoczeń. Ale jeszcze się trzeba nad tym zastanowić. Miłosz należy do - jakże nielicznych! - poetów, którzy obywali się bez liryki miłosnej. Tym pilniej wypada szukać skrytych przejawów Erosa! Przyjrzyjmy się ponownie wyprawom po objawienie, zwłaszcza zapisywanym po roku 1960:\nZ jakąż to wielką wiedzą skręcam w Arsenalską i raz jeszcze otwieram oczy na daremny koniec świata?\nPrzez pokoje z szelestem jedwabi, jeden, drugi, dziesiąty, biegłem nie zatrzymany, bo wierzyłem w ostatnie drzwi.\nAle wykrój ust i jabłko, i kwiat przypięty do sukni było wszystkim, co poznać i wziąć było dano.\n(...) bo z miłosnych pożądań jest wzięte zwątpienie i wiele żalu.\nA biegnie się i żegluje z archipelagu na archipelag w nadziei że jest gdzieś miejsce niewzruszonego posiadania.\nAż gasną świeczniki w pokojach Heloizy albo Annaleny, anioły dmą w trąby na stopniach rzeźbionego łoża.\n(Na trąbach i na cytrze, MbI 37)\nHeloiza była Abelarda, Annalena zaś - Oskara Venceslava de Lubicz Miłosza.\nJest to las duży i bezpieczny, a każdy kto tam wejdzie czołga się aż do rana samym środkiem gęstwiny.\nOdczute ze zdumieniem jest "ja" w biciu serca, ale tak szerokie, że nie wypełni go cała ziemia z jej wiosną i latem.\n(Na trąbach l na cytrze,MbI 40)\nKochankowie idą rano ścieżką nad wioską i oglądają górską dolinę, triumfalni, olśnieni sobą i swoim udziałem w ziemi żyjących.\nI kiedy schodzą, nagle widzą w obramieniu sosen dachy dwóch wież jaśniejące blękitno-zieloną miedzią i odzywa się cienki głos niedużego dzwonu.\nTen klasztor i małe auta wysoko nad nim na drodze, i w słońcu dźwięk i znowu cisza.\nJak początek objawienia, ale jakiego, nie wiedzą, bo nigdy nie postąpi dalej niż początek.\n(Osobny zeszyt *8)\nA więc Eros umożliwia poezję. Więcej, Eros jest poezją, przynajmniej poezją pierwszą, naiwną, naturalną; przynosi "początek objawienia", energię, która pozwala kochać... kochać rzecz, widok, kobietę, zawsze szczegół (część świata, którą wyróżnia pożądanie), zawsze istność pojedynczą. W Ziemi Ulro opowiada Miłosz, jak - sześcioletni - zakochał się w wiewiórce. "Kochać się w drewnianej wiewiórce! A czyż nie kochałem się później w ilustracji, w ptaku, w poecie, w słowach jednej linijki spiętych rytmem? Zaryzykuję nawet twierdzenie, że mój Eros był zazdrosny i nie lubił, kiedy zwracałem moje afekty do ludzkich istot, bo chciał mnie wykształcić na sługę absolutnego, który byłby zakochany we wszelkiej rzeczy, jaka istnieje, każdej z osobna i wszystkich razem..." (ZU 38). W mowie wiązanej wygląda to tak:\nNie ukrywam, że wszystkie kwiaty jakie są\nChciałbym zjeść i zjeść jakie są kolory.\nCzterdzieści lat pochłaniam ten świat nadaremnie\nA wystarczyłoby tego na tysiąc.\nTak, być poetą pięciu zmysłów chciałbym,\nDlatego sobie zabraniam nim zostać.\n(W Mediolanie, KP GwS 35)\nŁakomstwo Erosa, chociaż poezji niezbędne, zostaje zatem zabronione, gorzej... zlekceważone. Jest początkiem, dzieciństwem, złudzeniem. Dlaczego? U Miłosza miłosne przeżycie nie zaciera, nie wygasza poczucia ja, nie roztapia jednostki w anonimowej rozkoszy. Przeciwnie, ujawnia to zaborcze ego, o którym tak często wspomina w wierszach. "Odczute ze zdumieniem jest 'ja' w biciu serca". Nawet - zwłaszcza? - dziecinne ego chce zagarnąć świat dla siebie, pochłonąć kąsek smaczny, wiewiórkę, blask słońca, słowem, wszelką materialność. Praca słowa, nazywanie, nie jest pierwotnie niczym innym. W zdumiewającym wyznaniu pisze poeta, że nazwać matkę\n(...) innym imieniem niż dawniej, dziecinnie jedynym\nJest to i siebie samego zmierzyć, zapomnieć, policzyć.\nO, co się stało i kiedy z principium individuationis ?\nGdzie zapach ajeru nad rzeką, mój tylko i dla nikogo?\nPoeta musi nazwać matkę dawnym, jedynym imieniem, inaczej zostanie policzony w tłum, zmierzony, zapomniany... Bo imię nowe, pospolicie stosowane, uogólnia i strąca w abstrakcję, pozbawiając jednostkowości, którą ocalić może tylko poezja. Jak ocalić principium individuationis? Za sprawą "ajeru nad rzeką", który był "mój tylko i dla nikogo"... Zgodnie ze świętym Tomaszem, właśnie materialność funduje principium individuationis. Więc ego , Eros, materia, poezja stoją po jednej stronie? Tak, i w tym właśnie dramat, w tym źródło osławionego "manicheizmu" Miłosza. Podsumowane to może najlepiej w tym oto fragmencie:\nAle będę wyrwany do tablicy, któż odgadnie w jakich latach.\nKreda łamie się w palcach, odwracam się i słyszę mój, chyba\n/ mój, g;os:\n"Biała jak końskie czaszki na pustyni, czarna jak tor\n/ międzyplanetarnej nocy\nNagość, nic więcej, bezobłoczny wizerunek ruchu.\nEros to był, który splatał nam girlandy z kwiatów i owoców,\nLite złoto sączył ze dzbana w zachody i wschody słońca.\nOn to prowadził nas między słodkie krajobrazy\nNisko nawisłych gałęzi u strumieni, wzgórz łagodnych,\nI wabiło nas echo dalej, dalej, kukułka obiecywała\nMiejsce gdzie nie ma tęsknoty, w gęstwinie schowane.\nTak, tylko zachwyt, Eros. Więc krwi alchemiom zawierzyć,\nDziecinną ziemię ułudy poślubiać na zawsze?\nCzy znosić gołe światło bez barw i bez mowy\nKtóre niczego nie chce, do nikąd nie wzywa?"\nJest tu mała antologia ulubionych obrazów Miłosza: łagodne podwileńskie wzgórza, scena u strumienia, kukułka (ptak) w zagajniku, girlandy ślubnej uczty... przeciwstawione nagiemu, pozbawionemu atrybutów ruchowi fizyków, intelektualnemu światłu "bez mowy", więc bez poezji. Nagość ujmowana dwojako: raz stanowi czarno-biały "wizerunek ruchu", raz barwną, owszem, ale dziecinną ułudę Erosa. Wewnątrz poetyckich epifanii rysuje się i poszerza pęknięcie.\nPojawia się tradycyjnie chrześcijański motyw przyrodzonego skażenia. Doczesność jest nietrwała, owszem. Jawi się także w kształcie ułudnym, dziecinnym. Przede wszystkim jednak jest niewspółmierna do pragnienia, do potrzeby człowieka. Rozmaicie można to pragnienie nazywać. Można powiedzieć za Heideggerem, jak ks. Sadzik, że także dla Miłosza "byt jest owym odsłaniającym się, które ostatecznie nigdy się w pełni nie odsłoni" (ZU 16). Ale Miłosz nie jest filozofem, w którym bezradność poznania budzi egzystencjalną trwogę. Jest poetą, który pragnie zatrzymać, uchować byt - czy może po prostu własne życie - w tym jego zachwycającym pięknie. Potrzeba to zaborcza i cielesna, nie skrywająca wcale zmysłowego zakorzenienia. Właśnie w jawności, z którą duchowe wynurza się u Miłosza z cielesnego, tkwi prawda i potęga jego poezji, jej dotykalna niemal, mickiewiczowska rzetelność.\nCzłowiek pragnie więcej, niż może otrzymać. Kocha więcej, niż zdoła posiąść. Może więc to, co zostało mu dane do kochania, jest złe, stworzone przez złośliwego demiurga, kto wie, czy nie na człowiecze pośmiewisko? Po miłosnych scenach zjawiają się rozmaici diabłowie i zapraszają do szyderczego tańca śmierci (np. MbI 17, 34). Ale ileż mają wcieleń wysłannicy ciemności, skoro pustoszą fizykę i erotykę, faunę i filozofię! Diabłowie bywają zwykle u Miłosza przedstawicielami pustki, nicości, nie synami zakazu ("widziałem nieobecność; mocarstwo przeciw-spełnienia; karę utraconej na zawsze obietnicy", MbI 42). Prowadzą w nic, kuszą do nieistnienia, jak już w Rozmowie na Wielkanoc 1620 roku. Albo nawet jak w autotelicznym wierszu Do księdza Ch., gdzie "morze nicości" godzi zbuntowanego ucznia z ascetycznym katechetą. Ale może człowiek źle pragnie, źle kocha? Od doczesności jakże się oderwać, zwłaszcza artyście; bez rzeczy nie ma poezji, nie ma sztuki. Czymże jest jednak sztuka, jeśli nie ocala? Dekadenckim zbieraniem piękna z powłoki rzeczy? Albo jest na potępienie artysty, skoro rodzi ją grzech, grzech samolubnej miłości do własnego ego, uwielbienie principium individuationis , zgoda na zaborczość Erosa? Takie właśnie pytania obracają wiersze Miłosza. I nie ma jednej odpowiedzi, bo miłość i nienawiść do życia splatają się nierozerwalnie, zaś dojmujące odczucie bólu i zła nie znaczą, że poeta chce "się tutaj przedstawić jako zwolennik manicheizmu w jego formach znanych nam z historii. Myślę tylko, że pewien komponent manichejski jest nam i potrzebny i trudny do uniknięcia" (ZU 199). Zło jest niezbywalnie obecne w roztrząsaniu losu, w poetyckiej kombinatoryce Miłosza. Zapewne byłoby to lepiej i spokojniej rozumiane w XVII w. niż dzisiaj, kiedy "wielkie ilości chrześcijan, z biciem w bębny, ze sztandarami, pod przewodem swoich teologów, przechodzą i będą przechodzić do obozu Człowieka-boga, nie wiedząc albo nie pamiętając o drodze odwrotnej, jaką kiedyś przebył Teodor Dostojewski" (ZU 199).\nTylko dwa przykłady, ale z przypomnieniem, że w poezji, której twórca mówi wieloma głosami, żadnego nie można uznać za najbardziej wiarygodny. W okupacyjnych Głosach biednych ludzi pojawił się Adrian Zieliński. Musiał go Miłosz dobrze czuć w sobie, skoro jego nazwiska użył w Polsce jako pseudonimu jeszcze na początku 1980 roku!\nI zrywa się wewnętrzny przytłumiony wicher Pieśnią pochlebczą:\nJakże ty mądry jesteś, Adrianie,\nŻe tobie jak staremu chińskiemu poecie\nWszystko jedno co jest, jakie tysiąclecie,\nPatrzysz na kwiat i uśmiechasz się.\nPochwała Adriana, oczywiście ironiczna, kończy się "zdradą" i uderzeniem gromu. Z ironią także liczy siebie samego Miłosz między japońskich rzemieślników\nOrient jest dla poety krainą sceptycyzmu, rezygnacji, estetyzmu; może trochę podobnie Francja, "Chiny Europy", jak żartował w Traktacie moralnym (W 147)? Tam gdzie przestano myśleć o Obietnicy, o Królestwie... sztuka nabrała rozsądku i ograniczyła się do wyrobu różowych spodeczków i kwiecistych filiżanek, słowem, do czysto estetycznych przyjemności. Spodeczki i filiżanki miażdży historia, jak w Piosence o porcelanie (W 160). Ale smutniejsze może, że nie mają one przywileju obecności właściwego przedmiotom wielkiej sztuki... oraz istnieniu ożywionemu nadzieją (Oeconomia divina, GwS 68).\nGroźniejsza druga możliwość: pakt sztuki ze złem, niemal nieuchronny, ponieważ trudno jej wyprzeć się zaborczości Erosa, pychy twórczego ego . Już w Powolnej rzece poeta nosił płaszcz Konrada buntownika: zaś "pogarda" jest u Miłosza słowem wysoce znaczącym, słowem, które staje w gardle, ale wypluć się nie pozwala. "W Mistrzu pojawia się Haendel jakiś czy Palestrina, twórca muzyki "anielskiej", muzyki, która nas "wywyższa / Ponad to czym jesteśmy". Ale ta muzyka została okupiona, ba - zrodzona z doświadczenia, które przypomina niewyraźnie historię Fausta i Małgorzaty:\nCzy Bóg chce, żebyśmy gubili duszę,\nBo tak ma tylko dar nieskazitelny?\nMowa aniołów! Nim wspomnisz o Łasce,\nBacz, abyś innych i siebie nie zwodził.\nCo z mego zła powstało, to tylko prawdziwe.\nJak trwałe, jak dręczące to przekonanie, że sztuka nie jest bezkarna, że zmusza do zanurzenia w zło, dowodzą wiersze z Kalifornii, zwłaszcza z tych lat, kiedy mogło się zdawać, iż\nTym razem był to naprawdę koniec Starego i Nowego Testamentu.\n(Jak było, MbI 42)\nPrzytoczę tylko W drodze, gdzie celem wędrówki będą znowu "nadzy klęczący" przy źródle, zaś biblijne reminiscencje - jabłko wiadomości, garncarzowa rola, wydziedziczenie z proroctwa - padają niby przekleństwa: czasu? losu?\nDo czego powołany? Dla kogo powołany? Wielki Boże, na oślep, przez widnokręgi z bawełny,\nWydziedziczony z proroctw, spożywają swój chleb w południe pod sosną wysokopienną mocniejszą od nadziei.\nW ekstazie szczegółu, w umiłowaniu jednorazowej rzeczy, w tym jabłku, w, którego swoistość i realność tak chciał Miłosz wierzyć wbrew Gombrowiczowi, który widział formy umysłu tam, gdzie poeta wchłaniał "blask, sok, róż dni" - w tym zatem arcyrzeczywistym jabłku czai się, także lub nawet zwłaszcza za sprawą poezji - robak grzechu i zwątpienia.\nBardzo to wszystko grubo powiedziane. Miłosz wypowiada się stale ustami sobowtórów, partnerów i przeciwników. Ale nawet sobowtóry są sobowtórami chwili, nie sobowtórami głębi. Poeta jednorazowości unika jak może jednoznaczności. Zapewne sam czuje się wielokrotny, rozmnożony; dopiero w dziesiątkach odbić chwyta prawdę własnego przeznaczenia. Tej poezji nie można przyszpilić, jawi się czytelnikom w ciągłym widmie przekształceń. Nawet zwyczaj przemawiania cudzymi (lub momentalnymi) ustami można wykładać dwojako. Albo łakomstwem świata, miłością szczegółu, który musi być związany z jednorazowym wypowiedzeniem. Albo też stałą oscylacją między zachwytem a zwątpieniem; podmiot liryczny zmieniałby się wtedy w manichejskich przekształceniach. Dialogowa struktura wielu wierszy zdaje się często pochodną tej oscylacji, która przeprowadza mówiącego przez niezgodne postawy, nastroje, tonacje. A więc własne słowa też muszę brać cum grano salis. Nie dlatego, abym uważał je za mylne. Dlatego, że każde stwierdzenie trzeba by wycieniować, uwzględniając bardzo szerokie pasmo wariantów... Ktokolwiek dłużej obcował z poezją Miłosza, dobrze wie, o czym mówię. I nie przypadkiem po przyznaniu Nagrody Nobla tylu poetów czy krytyków bezradnie wychwalało "bogactwo" i "rozmaitość" tej twórczości.\nJednak pytanie czeka dalej rozstrzygnięcia. Jak sprawić, aby te epifanie, ocalające jednokrotność i przesycone Erosem, a zatem krótkotrwałe i niewystarczalne, choć z momentalności i cielesności czerpiące siłę..., aby te ocalające epifanie same z kolei zostały ocalone? Miłosz powiada: "Ekstaza, w wierszu, w malowidle, czy bierze się z czego innego niż z zapamiętanego szczegółu? I jeżeli dystans jest istotą piękna, bo przez dystans rzeczywistość zostaje oczyszczona - oczyszczona z woli życia, z całej naszej drapieżnej żądzy posiadania i władania (...) to właśnie dystans osiąga się wtedy, kiedy świat ukazuje się we wspomnieniu" (ZU 24-25). Ale zaraz dodaje, że wspomnienie poetyckie - właśnie poetyckie - nie jest dzieckiem "nihilizującej pamięci", zdolnej tylko ludzi w cienie zamieniać i wywoływać blade migawki z przeszłości. Musi ono splatać się z aktem wyobraźni, która mgnienie wyrywa, "by tak rzec, z gardła ruchowi" (ZU 25). Inaczej mówiąc, pisarz powinien zakładać "z góry, że będzie wysnuwać baśń" albo też utonie w mdłym pamiętnikarstwie. Współzależność pamięci i wyobraźni znali wszyscy, co rozmyślali nad pracą poety. Ze swoich doświadczeń wywodzili czasem, jak Proust, piękne metafizyczne domysły. W tym zatem rozróżnieniu Miłosz idzie śladami poprzedników. Ciekawsza - zwłaszcza dzisiaj, kiedy w sztuce pełno opętanych własnym ego\n"Daimonizomenoi, czyli biesujących"\ni za znamię talentu uchodzą często\n(Lektury, GwS 67)\n- ciekawsza moralna interpretacja pojęcia dystansu, dobrze znanego w estetyce. Porzucenie "żądzy posiadania i władania" nie tylko uwalnia poetę od poczucia winy, ale - co może dla dzieła ważniejsze - nadaje mu jakość obecności, wyrywając je "z gardła ruchowi" i przenosząc jakby w bezczas. "Posiadanie i władanie" ma u Miłosza wyraźną barwę erotyczną. Czy zatem nie można by zaryzykować rozróżnienia między amor a caritas? Poezja wyrasta z miłości świeckiej i - pod grozą utraty estetycznej energii - nie może o swoich źródłach zapomnieć. Ale za sprawą wyobraźni zdaje się stawać po stronie świętej. Ta najbardziej zmysłowa z twórczości - "tak, być poetą pięciu zmysłów chciałbym" - zmierza jawnie do maksymalnej sublimacji: "dlatego sobie zabraniam nim zostać". Ale przecież nie może, nie chce popaść w (mdłe, obłudne, estetyczne?) anielstwo: pod lirycznym kotłem palić musi agresywne, okrutne, wzgardliwe ego . Węgla zaś podsypuje diabeł, nie przestając kusić i namawiać do wysadzenia całego gmachu w powietrze. Porównanie techniczne, lecz konflikt romantyczny. Miłosz wraca uparcie do swego "manicheizmu" i nikt właściwie nie rozumie, dlaczego. Ale też nie jest on tylko zagadnieniem intelektualnym, tematem dysertacji filozoficznej. Jest problemem praktycznym, od rozwiązania zależy zaś sama możliwość uprawiania poezji. Można jednak chyba wskazać kierunek starań Miłosza. W początkach przeważa chęć magicznego zawładnięcia przedmiotem: rośliną, kobietą, krajobrazem, społecznością.\nNie mam ani mądrości, ani umiejętności, ani wiary -\nale dostałem siłę, ona rozdziera świat.\n(Hymn, W 27)\ngrają, na drogach słowa szepcą klony\n(Powolna rzeka, W 40)\nSiła i panowanie, poetyckie oczywiście, dane "uczniowi marzenia", "zdobywcy snu", "ostatniemu poganinowi"... Tymczasem - po wielu przekształceniach - wspomnienie-marzenie zostaje jakby w końcu ukierunkowane na drugiego. Nie na zaborcze ja mówiącego, ale na wszystkich, którzy żyli niegdyś i wspólnie tworzyli świat wspomnienia. W Trzech zimach naprawdę obecny był tylko poeta. W Gdzie wschodzi słońce... towarzyszy mu cała społeczność, aż do maluczkich, najbardziej zapomnianych, Jurkszysa, Royzy rotmistrza, służącej Alżbiety, której nikt już nie pamięta. Jak to przesunięcie wyraża się na planie wypowiedzenia? Rosnącą rolą dialektyzmów, przytoczeń, wszelakich stylizacji. Liryczny egotyzm (który bynajmniej nie znika, i chwała Bogu, bo poezja potrzebuje osobności i wyniosłości) staje się częścią stylistyki wspólnoty. Tak pieśń zmienia się w symfonię. Późna twórczość Miłosza jest ogromnym przedsięwzięciem uspołecznienia i sakralizacji osobistego doświadczenia. "Ocalanie", o którym mówi tak często, nie jest ocalaniem siebie i dla siebie, staje się ocalaniem innych i dla innych. Zapewne i taki sens słowa pojawiał się dawniej; stanowił jakby przeciwbiegun agresywnej woli życia, egoizmu Erosa. Teraz jednak nabrał zdecydowanej wyrazistości.\nPrzecie nie oznacza to poczciwości i moralizowania... Proces wyłaniania słowa z cielesności, wyobraźni, z pożądania, zdumiewa nieraz groźną pierwotnością.\nNa tym stoku świerk, jodła i cedr, na tamtym sosnowe bory.\nBłyszczy dział wód spływających w zachodni i wschodni ocean.\nTylko jedna stężona rzeka struży się prosto na północ,\nGdzie przezroczysta szarość w złotawej górskiej bramie,\nSzarość ogromnej ciszy, blade jeziora,\nI bagienna jedlina jeszcze tysiąc mil\nAż do granicy, pustki polarnej.\nW moich snach ziemia była jednością mojego ciała,\nTutaj nad Athabasca i wszędzie gdzie żyłem, wędrowny.\nOpierałem rękę o spiętrzenia gór.\nDelty kroiły mnie w upale smoczych pobojowisk.\nI czekałem, nie mając w języku wyrazów,\nŻeby nazwać to wszystko co moje i ziemi,\nAż duch jakiś, z wulkanicznych mutacji poczęty,\nKrzyknie i odczaruje nasze prawdziwe imię.\n(Przed krajobrazem, GwS 70)\nNasze? Zatem wspólne, ludzkie? Jedno jeszcze pytanie: Miłosz rozprawia pięknie o wyobraźni, o oczyszczeniu z żądzy posiadania i władania. Czy jednak mówi prawdę? Inaczej: czy o ty m samym pisze wiersze? Chciałbym pokazać, że tak. Proces oczyszczenia jest w poezji obecny, stanowi jej na pół skrytą treść. Przypatrzmy się zakończeniu Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada. Część szósta, przedostatnia, nosi tytuł "Oskarżyciel". Kim jest ten oskarżyciel? Dlaczego się pojawia? Odpowiem najpierw ostrożnie. Poeta prowadzi dialog z samym sobą. W sobie znajduje przeciwnika, przekonanego o porażce wysiłku, po którym nic nie zostanie, nawet jeśli chwilowo zdobędzie poklask:\nCzy dalej mówisz sobie: non omnis moriar ?\nI rzeczywiście: poetę opuszcza najpierw epoka: "Orszaki. Pojazdy. Młodość w kwiatach". Potem zdradza go własne ciało: "W twoich ciemnych tunelach co dzieje się nie wiem". Co najgorsze, błądzi i myli go myśl własna:\nZaiste, wcześnie byłeś gnostyk, marcjonita,\nSekretny zjadacz trucizn manichejskich.\nZ jasnej naszej ojczyzny strąceni na ziemię,\nJeńcy na zgubę cielesną wydani Archontowi ciemności,\nJego dom i prawo. I gołąb tu, nad Bouffałową Górą,\nJest jego i ty sam. Przybądź, ogniu.\nBłysk - i stargana jest osnowa świata.\nTen grzech i wina.\nTrudno jaśniej powiedzieć, że świat w źle leży. Zaklęcie jest zaklęciem faustycznym; rwie "osnowę świata", "prawdomówne ściegi", które oglądają aniołowie (O aniołach, GwS 86). W tym grzech, że magiczne epifanie młodości rodziły się z paktu z "archontem ciemności". Po Mistrzu taka interpretacja nie jest na pewno nadużyciem. Dokąd uciec od "grzechu i winy"? W utopię, w arkadię, gdzie "chór włościanek śpiewa piosneczkę". Zdrobnienie i eufemizm ("włościanin" zamiast "chłopa") zdradza ironię poety... Ucieczka do arkadii to ucieczka w przeszłość i w miłość; mimo chwilowego przebłysku - "muzyki wiecznej uratowanych pokoleń" - z "głosu umarłych poetów" pozostaje zwierzęcość, trzykrotnie powtórzona - Bestiality, bestialité, bestialitá. Arkadyjczycy łudzą się powrotem do natury, lecz natura to:\nktóre za chwilę przestanie być żywe.\nZaś jak w naturze, tak w historii, gdzie człowiek urządza sobie gospodarstwo, zmywając ze ściany krew poprzedniego właściciela.\nSłowem, wszystkie ścieżki, którymi szuka ocalenia poeta, prowadzą do przekonania o źle immanentnym. Czy więc w "oskarżycielu" nie czai się kusiciel? Archont ciemności? Nie wzywaj imienia diabelskiego nadaremno. Może on bowiem - jak w końcowym dialogu - przekreślić czy wyszydzić słowa usprawiedliwienia:\n- Nauczyłem się jednak żyć z moją zgryzotą.\n- Jak gdyby coś pomogło układanie słów.\n- Nieprawda, byli inni, łaska i uroda, Pokłoniłem się im, uwielbiłem ich, Dary przyniosłem.\n- I nic tylko powtarzasz:\nAle dopóki zdążę.\nTy chciałbyś na rytuał oczyszczenia Lud zgromadzony prowadzić między kolumny świątyni.\nRytuał oczyszczenia! Gdzie? Kiedy? Dla kogo?\nChciałeś ocalić, oczyszczać ludzi? Ale czy lud tego pragnął? Czy rozumie jeszcze, o co chodzi? Ostatnia część nosi tytuł "Dzwony w zimie". Tak nazwał Miłosz swój drugi amerykański zbiór wierszy. Muszą więc te dzwony głosić prawdy ważne. Ciekawa rzecz: opowiedziane tu historie bardzo przypominają "Oskarżyciela". Jest zmyślona ucieczka w przeszłość, podobnymi słowami zaprzeczona ("Nie było żadnego zamku", 134, "Nie jeździłem do Siedmiogrodu", 138). Jest wspomnienie Wilna, jak tam - litewskiej wsi. Jest przypomnienie, że poeta znajduje się w kraju anglosaskim. Ale pokrewne składniki zostały użyte inaczej. Tak, jakby "oczyszczenie" zdołało się jednak dokonać. Tym razem nie "Prowansalczyk" usprawiedliwia Tristana i Izoldę, ale młodzieńca, który pojął żonę ojca, rozgrzesza Bóg. Opowiastka zostaje wsparta autorytetem Pisma, nie urokami poezji. Zamek z miłosnych marzeń zastąpiło rzeczywiste Wilno, średniowieczny dwór - cierpiące kobiety, schodzące się na nabożeństwo. Przede wszystkim jednak nastąpił rytuał, o którym marzył poeta. Jest nim po prostu msza w Laudzie, do której polski chłopiec ministrantował po łacinie litewskiemu księdzu. Prawda zostaje wyjawiona nie przez mówiącego, ale przez proroków, z których ostatnim jest Blake: nastąpi apokatastasis, przywrócenie wszystkiego, co stworzone do pełnej chwały obecności. Sobie zostawia poeta słowa skruchy i pokory:\nSądzony byłem za rozpacz (...)\nCóż to znaczy: żyć pod Sądem? Odpowiedź u św. Jana, w rozdziale trzecim:\n15. Aby wszelki, który weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.\n17. Bo nie posłał Bóg Syna swego na świat, aby sądził świat; ale iżby świat był zbawion przezeń.\n18. Kto wierzy weń, nie bywa sądzon; a kto nie wierzy, już osądzony jest, iż nie wierzy w imię jednorodzonego Syna Bożego.\n19. A ten jest sąd, że światłość przyszła na świat, a ludzie raczej miłowali ciemności niż światłość, bo były złe ich uczynki.\n(przekład J. Wujka)\nCzłowiek sam siebie sądzi, nie ufając Bogu, nie wierząc w Boga. Różne snuto domysły o powstaniu z martwych. Jednym z nich jest teoria apokatastasis, którą św. Grzegorz wyprowadził z napomknienia w Dziejach Apostolskich. Losy tej teorii, do której Kościół odnosił się nieufnie, choć jej nie potępiał, należą do historii idei. Ale apokatastasis jest przecież czymś, o czym marzyła zawsze, do czego zmierzała zawsze poezja Miłosza. Jest ostatnią epifanią, ponownymi narodzinami, ostatecznym ocaleniem. Jak to wędziagolski szlachcic (ojciec Miłosza z Wędziagoły rodem) odpowiadał na diabelskie szyderstwa?\nPomny obietnic wiecznego przymierza.\nPrzez kraje wschodu i kraje zachodu\nLepszych niż tutaj muzyk słuchać będę,\n(Kp GwS 26)\nW Gdzie wschodzi słońce... słowa Blake'a: "Cokolwiek może być Stworzone, może być Unicestwione; nigdy Formy." - zostają powtórzone przez Miłosza:\nO czymże tu mowa, jeśli nie o zmartwychwstaniu ciał? O radości, którą gotuje Bóg, usprawiedliwiając - tym samym - zachwyt nad stworzeniem? "Może tylko podziw uratuje mnie" - mówi poeta. Owszem, poezja związana jest z cielesnością, jednostkowością, materialnością. Jeśli nie całą rządzi archont ciemności, to na pewno podrzuca i rozświetla obrazy... Jakże się zatem może ocalić? Sama? Nie, boć przecież sama się za włosy z błota nie wyciągnie, jak baron Muenchhausen. Tylko Bóg, pomny obietnicy, może "formy pojedynczego ziarna" wprowadzić do Królestwa. Tym samym praca wyobraźni nie zostanie wydana zatraceniu. Zapowiada ona ostatecznie objawienie, w którym - dzięki zmartwychwstaniu Chrystusa, o którym wyraźnie mówi przytoczenie Blake'a - całe piękno stworzonego profanum zostanie przeniesione w doskonałość sacrum.\n1. Rozmaitość i niedostępność wydań Miłosza zmusza do sięgania do kilku źródeł jednocześnie. Za podstawę przyjąłem Wiersze, Londyn 1967 (W). Wiersze i wypowiedzi przytaczam poza tym z: Ocalenie, Kraków 1945 (O); Miasto bez imienia, Paryż 1969 (MbI); Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada, Kraków 1980 (GwS). Ten ostatni tom obejmuje również: Król Popiel i inne wiersze, Paryż, 1962. Dlatego cytaty z Króla Popiela oznaczam KP GwS. Wreszcie; Ziemia Ulro, Paryż 1977 (ZU).\n2. Por. W. P. Szymański, Neosymbolizm. Kraków 1973, s. 387-370.\n3. M. Proust, W poszukiwaniu straconego czasu. t. VII: Czas odnaleziony. tłum. J. Rogoziński, Warszawa 1963, s. 243.\n4. Inspiracje Maritaina są szczególnie trudne do rozplątania, ponieważ francuski filozof, który niewątpliwie "Sztuką i mądrością" pomógł Miłoszowi w określeniu miejsca sztuki (poezji) w kulturze, poszedł następnie, w swej teorii poezji, w nieco innym kierunku, odnosząc się łaskawiej do symbolizmu i rozmaitych awangardowych kierunków. Sprawa na dzisiaj zbyt szczegółowa, choć nie pozbawiona znaczenia.\n5. C. Miłosz, O milczeniu, "Ateneum" 1938, nr 2, s. 139-142.\n6. K. Wyka, Ogrody lunatyczne i ogrody pasterskie, w: Rzecz wyobraźni, wyd. II, Warszawa 1977, s. 269. Pierwodruk: "Twórczość" 1946, nr 5.\n7. E. Balcerzan, Polaryzacje sztuki poetyckiej, w: J. Błoński, Odmarsz, Kraków 1979, s. 216-220. Pierwodruk: "Miesięcznik Literacki" 1974, nr l.\n8. "Kultura" (Paryż) 1979, nr 10, s. 6.


W niepełnym wymiarze czasu studia magisterskie Design Management Europie 2019\nW niepełnym wymiarze czasu studia magisterskie na kierunku Design Management w Europie\nZnajdź W niepełnym wymiarze czasu studia magisterskie na kierunku Design Management w Europie\nW niepełnym wymiarze czasu studia magisterskie kierunek Design Management. Uzyskaj wszystkie informacje o W niepełnym wymiarze czasu studiach magisterskich na kierunku Design Management w Europie.\n7 Wyniki z Design Management, Europie\n7 Wyniki z Design Management, Europie Filter\nMagister zarządzania w branży mody i wzornictwa (z MANGO)\nW świecie mody posiadanie multidyscyplinarnego szkolenia ma podstawowe znaczenie dla identyfikacji potrzeb użytkowników i możliwości rynku. Z tego powodu nasz Master Zarządzania, opracowany wspólnie z modą międzynarodową MANGO, łączy kreację i innowację z narzędziami takimi jak marketing, komunikacja i technologia, zawsze biorąc pod uwagę również prawne, handlowe i finansowe aspekty tej branży. [+]\nW świecie mody posiadanie multidyscyplinarnego szkolenia ma podstawowe znaczenie dla identyfikacji potrzeb użytkowników i możliwości rynku. Z tego powodu nasz Master Zarządzania , opracowany wspólnie z modą międzynarodową MANGO, łączy kreację i innowację z narzędziami takimi jak marketing, komunikacja i technologia, zawsze biorąc pod uwagę również prawne, handlowe i finansowe aspekty tej branży.\nPrzez jeden rok akademicki nasz mistrz oferuje możliwość odbywania praktyk w krajowych i międzynarodowych firmach związanych ze światem mody i designu.\nTytuł: Magister zarządzania w branży mody i projektowaniaNapisy: 60 ECTSCzas trwania: 1 rok akademicki\nOptatywne staże do 720 godzin w ważnych firmach z branży mody i wzornictwa.... [-]\nLink to and share "W niepełnym wymiarze czasu studia magisterskie Design Management Europie 2019"


Banki » Forex\nJesteś tutaj: Home > Giełda > Banki\nKredyt i lokata – Czy pieniądze dają szczęście?Mimo kryzysu można jeszcze dostać kredyt na dom czy mieszkanieKredyty hipoteczne przyczyniły się w znacznym stopniu do załamania na amerykańskim rynku nieruchomości, a w konsekwencji ogólnoświatowego kryzysu finansowego. W pewnym momencie amerykańskie banki zaczęły udzielać kredytów na dom czy mieszkanie osobom bez odpowiedniego zabezpieczenia: bezrobotnym, emerytom, osobom nie posiadającym odpowiednich zabezpieczeń. Z amerykańskich doświadczeń lekcję wzięła Europa. Teraz aby dostać kredyt hipoteczny musimy legitymować się odpowiednimi dochodami i mieć stałą, dobrą pracę, koniecznie z umową na czas nieokreślony. Dobrze też pozostawać w związku małżeńskim – wtedy możemy liczyć na pomoc w spłacie kredytu od instytucji Państwa. Warto porównać oferty różnych banków – czasem lepiej samodzielnie, niż z pomocą doradców.


Zniżki na MyLoot: Pojazdy Shark | Armored Warfare - Official Website\nZniżki na MyLoot: Pojazdy Shark\n03/06/2019 - 12:55\nW tym tygodniu mamy dla was kolejną zniżkę, obowiązującą wyłącznie w systemie MyLoot.\nW tym tygodniu zniżka MyLoot dotyczy serii pojazdów Shark. Pojazdy edycji Shark mają załogi 5 poziomu i niepowtarzalny kamuflaż. Należą do nich:\nNiszczyciel czołgów premium 5 poziomu ERC 90 Shark\nOpancerzony wóz bojowy premium 6 poziomu FV721 Fox Shark\nCzołg lekki premium 7 poziomu Stingray 2 Shark\nOprócz stałej oferty typu "sam pojazd" w dniach od 6 do 15 marca 2019 r. dostępne są również następujące specjalne pakiety, na które obowiązuje w tym czasie 10% rabatu:\nERC 90 (znany też pod nazwą „Sagaie”) to francuski ciężko opancerzony wóz rozpoznania i niszczyciel czołgów. Jego nazwa pochodzi od afrykańskiego oszczepu. Od 1975 roku przedsiębiorstwo Panhard produkowało ERC 90 na eksport, przy czym w latach 80. zeszłego wieku Francja kupiła 192 wozy. Więcej na temat jego historii przeczytasz w poświęconym mu artykule!\nW Armored Warfare ERC 90 jest niszczycielem czołgów premium 5 poziomu. Zalicza się on do najbardziej popularnych pojazdów wśród graczy turniejowych 5 poziomu, a to nie bez powodu! Łączy on w sobie potężną armatę kalibru 90 mm z rewelacyjną mobilnością, dzięki którym jest śmiertelnie niebezpiecznym przeciwnikiem. Szybki i zwrotny - kiedy prowadzi go doświadczony gracz, wrogowie nie mają pojęcia, kto ich trafił.\nPaczka Plus ze zniżką 30% zawiera:\nFox CVR(W) przyszedł na świat na początku lat 60. XX wieku jako pojazd uzupełniający serię pojazdów CVR(T) (obejmującą gąsienicowe pojazdy rozpoznania Scorpion i Scimitar) w ramach programu, mającego na celu zastąpienie Saladina, produkowanego przez Alvis. W latach 1972/73-1985 wyprodukowano około 325 egzemplarzy pojazdu, z których Wielka Brytania zatrzymała 2000. Reszta trafiła na eksport. Pojazd nie odniósł sukcesu za granicą. Ponad 100 egzemplarzy trafiło do Nigerii i Malawi (nieznana liczba wciąż jeszcze jest na służbie). Brytyjczycy wycofali pojazdy Fox w okolica roku 1994. Z wycofanych wieży Fox oraz również wycofanych kadłubów Scorpion zbudowano dość osobliwy hybrydowy pojazd, Sabre.\nW Armored WarfareFV721 Fox Shark jest niszczycielem czołgów premium 6 poziomu. FV721 Fox zalicza się do najbardziej szybkich i mobilnych pojazdów w „Armored Warfare”. Potrafi zatańczyć na nosie przeciwników, traktując ich słabe punkty raz po razie pociskami kalibru 30 mm, ale też zniszczyć z daleka przeciwpancernymi pociskami kierowanymi. Zalicza się do najlepszych zwiadowców w grze, dlatego ma dużą wartość dla każdej drużyny.\nCzołg lekki Stingray 2, wyprodukowany przez zakład zbrojeniowy Cadillac Gage, stanowi modernizację oryginalnego Stingraya. Obydwa czołgi bazowały na koncepcji, zakładającej zainstalowanie potężnej, typowej dla klasy czołgów podstawowych armaty gwintowanej kal. 105 mm na lekkim, mobilnym i – co najważniejsze – niedrogim podwoziu. Pomimo swych zalet pojazd nigdy nie odniósł komercyjnego sukcesu, jako że rynek zalała nadprodukcja z czasów zimnej wojny.\nW Armored Warfare Stingray 2 Shark stanowi wersję premium czołgu lekkiego 7 poziomu, wzbogaconą o niepowtarzalny kamuflaż i załogę 5 poziomu. Rozchodzi się o jeden z najpotężniejszych pojazdów tego poziomu. Czołg ten, choć nie ma tak mocnego pancerza jak czołg podstawowy tego samego poziomu, nadgania to z nawiązką zwrotnością i siłą ognia. Stingray 2 to prawdziwy myśliwy na polu bitwy, oskrzydlający uparcie wrogów i strzelających do ich słabych boków z potężnej armaty kalibru 105 mm. We wprawnych rękach przedstawia sobą niszczycielską siłę.\nCzołg podstawowy T-80U stanowi najlepszy masowo produkowany wariant serii T-80. Opracowana w latach 80. zeszłego wieku maszyna miała ugruntować przewagę ZSRR na polach bitew zimnej wojny. I faktycznie, wyposażony w nowy zestaw pancerza reaktywnego Kontakt-5 pojazd był przypuszczalnie najbardziej niebezpiecznym radzieckim czołgiem podstawowym tego czasu. Więcej na temat jego historii przeczytacie w poświęconym mu artykule.\nT-80U Shark to wersja premium czołgu podstawowego 7 poziomu, wzbogacona o niepowtarzalny kamuflaż i załogę 5 poziomu. Rozchodzi się o wyśmienity pojazd bojowy o małym i średnim zasięgu, który stosunkowo łatwo poradzi sobie ze wszystkimi wrogami.\nOferta startuje 6 marca o godz. 16:00 czasu środkowoeuropejskiego\nOferta kończy się 15 marca o godz. 16:00 czasu środkowoeuropejskiego\nObowiązujące w tym miesiącu zniżki kredytowe oraz rabat na status zahartowanego w bitwie na gałąź czołgów lekkich, kończącą się PL-01!\nACF Spring Cup\nRzuć wyzwanie innym drużynom w emocjonującym turnieju PvP, zorganizowanym przez drużynę ACF!


Wszędzie „matka z dzieckiem”, a co z ojcem? | tatapad - tatapad\nStart » Filozofia » Wszędzie „matka z dzieckiem”, a co z ojcem?\nZastanawialiście się kiedyś, dlaczego zawsze i wszędzie funkcjonuje pojęcie „mama z dzieckiem”?\nZanim zostałem ojcem jakoś nie zwracałem na to uwagi, ale najpierw podczas trwania ciąży, a w szczególności odkąd urodziła się moja córka, coraz bardziej zauważam panującą wszędzie dookoła dyskryminację ojców.\nPierwszą kwestią jest samo społeczeństwo – fakt, że z definicji przypisuje się matce rolę opiekunki nad dzieckiem. Moja córka ma dopiero 11 tygodni, a już przynajmniej kilkanaście razy doświadczyłem sytuacji, gdy otoczenie szoku, że opiekuję się Lilką! Co dziwi ich bardziej, to to, że sobie radzę. Zupełnie, jakby dziecko było trudniejsze w obsłudze od sprzętu złożonego, jakim jest samochód z silnikiem o zapłonie iskrowym. A jakoś nie zauważyłem, by ludzi dziwiło, że potrafię skręcać w lewo, albo parkować równolegle tyłem.\nPamiętam nawet sytuację kiedy Ania wyjechała na cały dzień ze swoimi rodzicami – jej ojciec spytał wtedy, „jak Bartek poradzi sobie sam z Lilką przez cały dzień?!” A przecież nikt się nie zastanawia, jak matka sobie poradzi, kiedy zostaje z dzieckiem cały dzień, bo ojciec idzie do pracy…!\n(Unikając cliffhangerów – poradziłem sobie – na pewno nie tak dobrze jak Ania, bo nie dałem rady posprzątać w dodatku mieszkania, ale córka przeżyła).\nRozumiem sytuację, gdy dziecko jest karmione piersią – wtedy możliwości opieki są ograniczone, bo to kobieta musi je nakarmić; na to jednak też jest rozwiązanie, laktator plus lodówka. Cuda techniki ułatwiają mężczyznom zajmowanie się dzieciom! [nawiasem mówiąc, w ostatnim odcinku dziejącego się na Dzikim Zachodzie w czasach budowy kolei amerykańskiego serialu „Hell on Wheels” porwane dziecko karmiło dwóch gości, nalewając jakąś białą ciecz do przedziurawionej skórzanej rękawiczki. Można? Można! Hollywood już o tym wie – RedNacz] Natomiast w sytuacji gdy dziecko jest karmione mlekiem modyfikowanym, w ogóle nie ma żadnych przeszkód do tego, by to ojciec opiekował się dzieckiem.\nWystarczy tylko dobra wola i odrobina chęci ze strony tego ojca.\nTo, że – według społeczeństwa – matka winna zajmować się dzieckiem, widać wszędzie. A najwyraźniej – w toaletach publicznych. Chyba tylko raz widziałem, żeby przewijak był w męskiej toalecie – zawsze są w tej z kółkiem. Kolejnym wyzwaniem jest pływalnia; co ma zrobić ojciec przychodzący z córką na basen? Może iść z synem do szatni męskiej, matka z córką do damskiej, ale co robić w przypadku „krzyżowym”? Jakim problemem jest zrobienie małej szatni dla rodzica z dzieckiem? Bo łatwiej trafić na zwycięski mecz reprezentacji, niż do takiego przybytku.\nKolejną kwestią są koleje (te polskie, żelazne) – nie dość, że przedziały do przewozu małych dzieci znaleźć można w dwóch pociągach na krzyż (i to na jednej linii – Warszawa-Katowice-Warszawa) – to oczywiście jest to przedział dla matki z dzieckiem. Łatwiej o przedział dla palących, jak pragnę zdrowia!\nSam tatapad jest też dobrym przykładem – bo tak naprawdę ile jest na świecie portali dla ojców? Tyle co kot napłakał, a dla mam – setki, a nawet i tysiące…\nZresztą jak ma być inaczej skoro nawet piosenek dla dzieci o tematyce „tatowej” praktycznie nie ma – chyba że ta:\n[youtube id=”9p_IwrnoTO8” width=”640″ height=”360″]\nAle to chyba nie jest dobra piosenka o tacie prawda?\nNo i gwóźdź do trumny polskiego tacierzyństwa:\nPo wpisaniu w googlach „ mama z dzieckiem” – 11 000 000 wyników (urlop z dzieckiem, spa, kino itp)\nPo wpisaniu „tata z dzieckiem” – 4 440 000 wyników (prawo do opieki) – różnica dość znaczna.\nAcha, jeszcze jedno – ile czasu musieliśmy czekać na prawdziwy urlop dla ojców?!?!


Scuola Gdańsk Megamocni - Niepubliczny Żłobek i Przedszkole Językowo - Naukowe - Local Tourmake\nMegamocni - Niepubliczny Żłobek i Przedszkole Językowo - Naukowe Gdańsk\nul. Władysława Cieszyńskiego 1\n80-809 Gdańsk Pomorskie\nSito webApri tour\nWłasna kuchnia (Punto)\nW przedszkolu znajduje się kuchnia, która zapewnia dzieciom zbilansowaną dietę. Prowadzimy również diety specjalistyczne: cukrzycowa, bezglutenowa, bezmleczna, eliminacyjną (alergie pokarmowe). Dzięki odpowiednim produktom, pochodzącym od sprawdzonych dostawców, mamy pewność, że nasze posiłki będą najwyższej jakości.\nŻłobek to dwie komfortowe sale: dzienna oraz sypialna.\nSala przedszkolna nr... ... (Area)\nSala wielofunkcyjna (Area)\nPlacówka jest w pełni monitorowana przez 24 godziny. Kamery znajdują się w holu głównym, na korytarzach oraz w salach.\nMegamocni chełm (Area)\nZAPRASZAMY! http://www.megamocnichelm.pl/zapisy ul. Cieszyńskiego 1aGdańsk – Chełme-mail: biuro@megamocnichelm.plwww.megamocnichelm.plgodziny otwarcia: 6.00 - 18.00 Tel.: 58 300 00 23 Ewelina SzczęsnulewiczDyrektor operacyjnytel. 511 070 990Monika SokalskaDyrektor pedagogicznytel. 517 232 092\nOcean spokojny - syp... ... (Area)\n• Do najmłodszej grupy żłobkowej przyjmujemy dzieci w wieku od 12 miesiąca życia.• Specjalnie dostosowana i wyposażona sala pozwala na bezpieczny i komfortowy pobyt maluszka w przedszkolu. • Opiekę nad dziećmi sprawują wykwalifikowani nauczyciele.• Grupa realizuje program Zabawy FundamentalneC. Ros.\nSala marynarze - żło... ... (Area)\nSala żeglarze - prze... ... (Area)\nSala piraci - przeds... ... (Area)\nMegamocni stogi (Area)\nKameralne grupy, wykwalifikowana kadra, opieka nad dziećmi przewlekle chorymi(z astmą i cukrzycą), przestronne sale oraz ogromny ogród- to tylko niektóre z zalet Przedszkola i Żłobka MegaMocni Stogi.\nSala wielofunkcyjna (Punto)\nNa terenie przedszkola mieści się duża sala gimnastyczna, przystosowana do organizowania konferencji, zajęć grupowych, wydarzeń i spotkań. Sala wyposażona jest w sprzęt audio oraz profesjonalny rzutnik.\nSala b (Punto)\nSala wyposarzona w stół konferencyjny, rzutnik i tablicę. Umożliwia przeprowadzenie szkoleń, konferencji i spotkań.\nTaras + plac zabaw (Area)\nTaras + plac zabaw (Punto)\nTaras przylegający do przedszkola został wyposażony w atestowane i bezpieczne zabawki. Podłoże zostało wykonane z miękkiego tworzywa sztucznego. Barierki są zabezpieczone szklanymi płytami, dzięki którym dziecko nie ma możliwości wychylenia się poza barierkę.\nOcean spokojny - syp... ... (Punto)\nŻłobek - marynarze (Punto)\nSala przedszkolna -... ... (Punto)


Briefy kreatywne: co w nich zawrzeć, przykłady oraz szablon • Asana\nPrzewodnik po tworzeniu briefów kreatyw ...\nPrzewodnik po tworzeniu briefów kreatywnych\nJulia Martins24 stycznia 2020•7 min czytania\nNiezbędne elementy dobrego briefu kreatywnego\nPrzykład dobrze napisanego briefu kreatywnego\nSzablon briefu kreatywnego\nJak używać briefu kreatywnego podczas współpracy z agencjami\nPrzygotuj swój najlepszy z dotychczasowych briefów kreatywnych\nPodobnie jak w przypadku prac innego rodzaju, również zlecenia kreatywne należy odpowiednio zaplanować, a przed rozpoczęciem działań wyznaczyć wymierne cele. Tutaj właśnie przydaje się brief kreatywny. Utworzenie go umożliwia podjęcie proaktywnych działań i określenie wymagań już na etapie planowania. Oprócz innych istotnych elementów, brief kreatywny umożliwia także wyznaczenie zakresu, terminu realizacji i produktów końcowych kreatywnej części projektu.\nMówiąc ogólnie, brief kreatywny pomaga upewnić się, że wszyscy znają wymagania oraz zakres projektu, co pozwala uniknąć rozczarowań i frustracji oraz zapobiega powstawaniu wąskich gardeł.\nBrief kreatywny jest źródłem inspiracji i przewodnikiem podczas realizacji procesu, który obejmuje zazwyczaj współpracę zespołu projektantów, copywriterów, specjalistów ds. marketingu treści i innych działów. Tworzy się go w celu zagwarantowania, że wszyscy interesariusze znają wymagania kreatywne oraz główny przekaz danego projektu, a także, aby zarządzać oczekiwaniami i ułatwić zespołowi kreatywnemu pomyślną realizację projektu. Dobrze napisany brief jest pomocny nie tylko z punktu widzenia zespołu kreatywnego. Służy on również jako baza wszystkich kluczowych informacji na temat projektu.\nW ramach briefu kreatywnego należy podać wszystkie istotne dane, włącznie z treścią głównego przekazu, odbiorcami oraz sposobem zmierzenia sukcesu. Po utworzeniu briefu zorganizuj spotkanie inauguracyjne, aby dokładnie przedyskutować konflikty lub ograniczenia. W ten sposób będziesz mieć możliwość ponownego sprawdzenia briefu i zaktualizowania go jeszcze przed rozpoczęciem pracy.\nPamiętaj, że briefy kreatywne to żywe dokumenty, zwłaszcza przed inauguracją działań, kiedy wymagania zmieniają się, a zakres projektu jest dopracowywany. W momencie rozpoczęcia pracy, brief powinien zawierać już przejrzysty plan oraz jasno określone cele, aby zespoły projektowe, kreatywne i tworzące treści mogły sprawdzać i odwoływać się do niego w miarę realizacji działań. Dzięki temu każdy członek zespołu będzie o wszystkim poinformowany, a podejmowanie trafnych decyzji stanie się znacznie łatwiejsze.\n[Przeczytaj] Jak utworzyć brief projektu w 7 krokach\nZrozumienie czym jest brief kreatywny i dlaczego warto go przygotować jest ważne, ale świadomość tego, co powinien on obejmować liczy się jeszcze bardziej. Właściwie napisany brief pozwala zaoszczędzić czas i zredukować liczbę pytań od zespołu kreatywnego, ponieważ rozwiązuje on niejasności już na wstępie.\nZapoznaj się z niezbędnymi elementami briefu kreatywnego opisanymi poniżej. Niezależnie od tego, czy planujesz kampanię marketingową, zatrudniasz agencję kreatywną czy przygotowujesz brief dla zespołu wewnętrznego, te dziewięć kroków pomoże Ci w jasny sposób przedstawić informacje potrzebne do pomyślnej realizacji projektu. Poniższe elementy to podstawowe informacje, które powinny znaleźć się w każdym briefie, ale jeśli jest to konieczne, można dodać do niego więcej informacji.\nCele i oczekiwane wyniki\nPrzekaz i ton\nZasoby i produkty końcowe projektu\nNa początek nadaj swojemu briefowi tytuł. Dodaj również krótki opis pracy, która ma zostać wykonana, aby członkowie zespołu wiedzieli, dlaczego pracują nad danym projektem i czemu ma się on przysłużyć.\nTytuł: kampania reklamowa dotycząca premiery nowego produktu\nOpis: w ramach przygotowań do premiery najnowszego produktu firmy Apollo Enterprises będziemy pracować nad serią zapowiadających ją reklam.\nDlaczego realizujecie dany projekt? Opisz tu potrzebę biznesową oraz oczekiwane rezultaty projektu. Jakie są kryteria sukcesu? Przygotowując cele w formie pisemnej upewnij się, że są one wymierne, aby po zakończeniu projektu można było sprawdzić, czy jego cele zostały osiągnięte.\nCele i oczekiwane wyniki: dotrzeć do 500 tysięcy potencjalnych klientów przez płatne reklamy w wyszukiwarkach internetowych w okresie jednego miesiąca i dodać do naszej listy mailingowej 5 tysięcy nowych osób.\nDokładne określenie grona odbiorców pomoże Ci dostosować treści kreatywne do ich potrzeb. Spróbuj znaleźć szczegółowe statystyki, które będą stanowić najbardziej wiarygodne źródło informacji. Dowiedz się, kto będzie oglądał Twój film czy reklamę. Spróbuj opisać przykładowego odbiorcę określając jego wiek, płeć, dochody, stan cywilny czy wykształcenie.\nSpróbuj również dowiedzieć się, co najbardziej liczy się dla Twojego odbiorcy i poznać jego zainteresowania, pragnienia lub potrzeby. Opisz, czy chcesz dotrzeć do aktualnych klientów czy znaleźć nowych. Udzielenie odpowiedzi na jak najwięcej z tych pytań znacznie ułatwi Twojemu zespołowi realizację projektu.\nOdbiorcy: mężczyźni w wieku od 30 do 65 lat, dochody na poziomie średnim lub wysokim, wykształcenie co najmniej średnie. Cenią sobie oni czas spędzony na zewnątrz, prace manualne, narzędzia i gadżety. Nie są jeszcze klientami Apollo Enterprises.\nWiesz już, kim są odbiorcy Twoich materiałów, więc teraz musisz jasno określić przekaz, który chcesz im przedstawić. Kiedy wiadomość dotrze do Twojego odbiorcy, co powinien on myśleć, czuć, chcieć czy zrobić? Czy prosisz go o podjęcie jakichś działań?\nJeśli Twoja marka dysponuje już wytycznymi na ten temat, dołącz je do swojego briefu lub powiedz interesariuszom, gdzie można je znaleźć. Przestrzeganie wytycznych dotyczących marki umożliwi zachowanie spójnego wizerunku wszystkich kampanii marketingowych.\nJeśli Twoja firma nie ma wytycznych dotyczących marki, zaangażuj wybranych członków zespołu w utworzenie informacji na temat tonu i przekazu treści kreatywnych, nad którymi pracujesz. Wyobraź sobie, że Twój przekaz jest osobą z własnym tonem głosu (osobowością) i przekazem (nastrojem lub nastawieniem).\nPrzekaz i ton: chcemy umożliwić naszym odbiorcom rozwijanie swojej twórczości i korzystanie z nowego produktu Apollo Enterprises w ramach zaufanego zestawu narzędzi. Powinniśmy wzmagać w naszych odbiorcach poczucie dumy ze stworzonych przez siebie rzeczy.\nDziałania Twojego zespołu doprowadzą do utworzenia jakiegoś rodzaju zasobu kreatywnego (lub wielu zasobów), brief powinien dokładnie opisywać jego charakter. Jeśli tworzysz reklamę, to właśnie ona będzie produktem końcowym projektu. Upewnij się, że dokładnie określisz wszystkie wymagania, takie jak rozmiar, liczbę wersji i elementy projektu.\nZasoby i produkty końcowe: trzy różne reklamy, każda z nich powinna mieć inny slogan i obraz (każda wersja musi mieć trzy różne rozmiary: 250x250, 728x90, 120x600).\nProjekty kreatywne zazwyczaj wymagają współpracy zespołów międzyfunkcyjnych. Prawie zawsze obejmuje ona zespoły projektowe oraz marketingowe, a czasem także przedstawicieli innych działów. Oznacza to, że kilka osób z różnych zespołów współpracuje ze sobą, aby osiągnąć zamierzony cel.\nZ tego powodu ważne jest określenie wszystkich znaczących interesariuszy na wczesnym etapie. Każdy członek zespołu powinien wiedzieć, kto jest zaangażowany w realizację projektu i jakie są jego obowiązki. Dodając te informacje do briefu zaoszczędzisz mnóstwo czasu, który inaczej należałoby przeznaczyć na udzielanie odpowiedzi odnośnie podziału ról.\nZespół kreatywny: Larry (treści do reklam, Emma (projekty reklam)\nZespół marketingowy: Hannah (lider zespołu), Caleb (skonfigurowanie wysyłki e-maili marketingowych), Terry (wysłanie treści reklamowych)\nZespół produktowy: Zach (menedżer produktu)\nOkreślenie budżetu już na początku pomoże Ci go przestrzegać i pomoże w podejmowaniu decyzji. Jeśli jest to możliwe, zapisuj wydatki i postaraj się wykryć, co kosztuje najwięcej. Sprawdzenie rynku przed rozpoczęciem pracy może pomóc Ci znaleźć sposoby na obniżenie kosztów i zrobienie wrażenia na członkach zarządu.\nBudżet: całkowity budżet wynosi 8 tysięcy dolarów, z czego 5 tysięcy przeznaczone jest na opłacenie reklam, 1500 na projektowanie oraz 1500 na tworzenie treści.\nWczesne określenie osi czasu działań pozwoli Ci utrzymać pracę na właściwych torach. Wyznacz datę rozpoczęcia i zakończenia projektu, a następnie dodaj daty wykonania najważniejszych zadań. Dzięki temu, wszyscy interesariusze będą wiedzieli, ile czasu zajmie wykonanie poszczególnych części projektu, więc mogą odpowiednio planować i szybko wykrywać konflikty. Staraj się wyznaczać dokładne i realistyczne ramy czasowe, ale pamiętaj, że w miarę realizacji prac konieczne może być dostosowanie harmonogramu.\nSpotkanie inauguracyjne: 5 maja\nData wykonania ostatecznej wersji briefu kreatywnego: 10 maja\nSfinalizowanie treści reklamy: 30 maja\nSfinalizowanie projektów reklamy: 10 czerwca\nPrzygotowanie planu reklam płatnych: 15 czerwca\nCzas trwania kampanii reklamowej: od 1 do 31 lipca\nMierzenie sukcesu reklamy: ciągłe\nZakończenie kampanii: 15 sierpnia\nZaplanowanie, w jaki sposób utworzone prze Ciebie zasoby kreatywne dotrą do odbiorcy docelowego jest jednym z kluczowych elementów briefu. Skuteczna strategia dystrybucji to zwieńczenie wszystkich wysiłków włożonych w realizację danego projektu. Jak chcesz przekazać swoją wiadomość odbiorcom? Możesz użyć do tego na przykład mediów społecznościowych, wiadomości e-mail, postów na bloga czy płatnych reklam.\nProces dystrybucji: platforma Google Adwords\nAnaliza dobrze napisanych briefów kreatywnych może pomóc Ci w utworzeniu własnych. Zapoznaj się z poniższym przykładem, zwracając uwagę na szczegóły. Zdradzają one, że menedżer tego projektu przygotował brief kreatywny z uwagą, umożliwiając płynną współpracę zespołu.\nRozpocznij od naszego szablonu briefu kreatywnego, który pomoże Ci wyznaczyć cele kampanii, określić jej produkty końcowe oraz datę wykonania, opisać strategię marketingową i więcej.\nProsty tytuł, który można łatwo zapamiętać oraz krótkie podsumowanie, które opisuje powód utworzenia briefu kreatywnego.\nCele i oczekiwane wyniki:\nOkreśl wskaźniki sukcesu swojego briefu kreatywnego.\nDo kogo skierowana jest Twoja kampania i jakie są wartości, zainteresowania i potrzeby odbiorców? W tej sekcji należy dodać również informację o danych demograficznych.\nPrzekaz i ton:\nJak ma brzmieć Twój przekaz? Jakie uczucia powinny wywołać Twoje treści w odbiorcach?\nZasoby i produkty końcowe projektu:\nZasób i produkt końcowy projektu 1\nZasób i produkt końcowy projektu 2\nZasób i produkt końcowy projektu 3\nJaki jest Twój budżet? Czy istnieją jakieś wytyczne dotyczące tego, jak wydać dostępne środki?\nOkreśl, w jaki sposób chcesz dotrzeć do odbiorców po przygotowaniu zasobów i produktów końcowych.\nCzasem realizacja projektów kreatywnych wymaga nie tylko współpracy z interesariuszami wewnętrznymi. Niektóre firmy korzystają z pomocy zewnętrznych współpracowników. Jeśli jesteś jedną z nich, użyj briefu kreatywnego podczas współpracy z agencją.\nUżyj briefu kreatywnego jako punktu wyjściowego\nPo udostępnieniu agencji briefu kreatywnego zaplanuj spotkanie, w ramach którego przedyskutujecie cele projektu i, jeśli jest to konieczne, wprowadzicie odpowiednie zmiany w briefie. Poproś pracowników agencji o opinię na ten temat. Będziecie przecież ze sobą współpracować, więc ich wsparcie sprawi, że każda część procesu stanie się łatwiejsza. Skorzystaj z rad agencji dotyczących tego, co może okazać się skuteczne, a co nie.\nUpewnij się, że ostateczna wersja Twojego briefu jest jak najbardziej szczegółowa\nIm więcej informacji dołączysz do swojego briefu, tym mniej pytań otrzymasz później od współpracowników. Pamiętaj, że chociaż Ty współpracujesz bezpośrednio z agencją, to jej pracownicy muszą koordynować pracę wielu innych osób. Podanie szczegółowych informacji, takich jak przewodniki stylistyczne, rekomendacje dotyczące tonu komunikacji, informacje na temat przekazu czy wytyczne dotyczące marki sprawią, że Twój brief będzie pozytywnie się wyróżniał.\nDziałania kreatywne są bardzo dynamiczne, więc niektórzy liderzy projektów zakładają, że brief kreatywny nie powinien być elastyczny. Tak naprawdę, brief to interaktywny dokument, a dopóki nie rozpocznie się etap realizacji projektu, można wprowadzać w nim zmiany.\nMamy nadzieję, że po przeczytaniu tego artykułu napisanie briefu kreatywnego nie wydaje Ci się już skomplikowane. Po zatwierdzeniu jego ostatecznej wersji zarządzaj kolejnymi krokami procesu kreatywnego w narzędziu do zarządzania pracą, takim jak Asana. Pozwoli Ci to nie tylko lepiej zorganizować pracę, ale i utrzymać wszystko pod kontrolą.\nUtwórz brief kreatywny, który sprawi, że realizacja projektów będzie prosta dla Ciebie i członków Twojego zespołu.


Krzyżmo i rozkwit mocy chrzcielnych - Maria Campatelli - Portal OPOKA\nTa obecność, ta trwałość nie może istnieć, jeśli normalne życie nie będzie umacniać się wydarzeniem, które odbywało się w tajemnicy naszego istnienia. A zatem teologia związana z krzyżmem podkreśla na Wschodzie przede wszystkim dwa aspekty: rozwój życia duchowego i zmysły duchowe.\nNa Wschodzie istnieje teologia mocy duchowych ustanowionych w nas dzięki sakramentowi chrztu, ale uruchomionych dzięki namaszczeniu krzyżmem; one przyoblekają i przekształcają człowieka w całym jego jestestwie, ciała i ducha. Na przykład u Mikołaja Cabasilasa znajdujemy nadzwyczajną wizję progresywności w życiu w Chrystusie po otrzymaniu sakramentów — chrztu, bierzmowania i Eucharystii — która doskonali jedność, wprowadza ostatecznie w nas Jezusa Chrystusa. Sakrament bierzmowania jest tak złożony, jak „wprawione w ruch moce nadprzyrodzone wszystkich energii połączonych w świętej kąpieli”.\nChrzest jest narodzeniem, myron jest pryncypium naszej energii i naszego ruchu [aktualizowania zdolności duchowych], chleb życia i kielich eucharystyczny jest prawdziwym pokarmem i prawdziwym napojem; ale nie jest możliwe poruszanie się czy karmienie przed narodzeniem.\nTo w świetlej tej nauki można zrozumieć starożytny zwyczaj nieudzielania ponownie chrztu odstępcom czy schizmatykom powracającym na łono Kościoła, ale przyłączanie ich do jedności eklezjalnej poprzez namaszczenie krzyżmem. Sakrament chrztu nadaje znak nieodwołalny, którego nawet odstępstwo nie może wymazać. Ale inne zmysły podarowane podczas sakramentu chrztu mogą zaniknąć. Można także zrozumieć pierwotny związek, jaki miało zachowane w tradycji łacińskiej namaszczenie z biskupem, ponieważ rozwój w życiu w Chrystusie posiada zawsze horyzonty obszarów eklezjalnych, umocnienie wspólnoty eklezjalnej w różnorodności powołań, jak wszystko „zespalane i utrzymywane w łączności” (Ef 4, 16).\nKrzyżmo i zmysły duchowe\nWraz z namaszczeniem członków ciała, już oczyszczonych i odrodzonych poprzez sakrament chrztu, rodzi się nowy rodzaj poznania duchowego, w którym chrześcijanin staje się permanentną świątynią obecności Boga i gdzie, wraz ze wszystkimi zmysłami, przekształca się w schronienie mocy Bożych przemienienia: zmysły duchowe rozwijają się, stają się aktywne i zdolne do postrzegania tego, co duchowe. To nauka zmysłów duchowych potwierdzona już u Orygenesa, Grzegorza z Nyssy, Dionizego Areopagity, Maksyma Wyznawcy, Szymona Nowego Teologa, Grzegorza Palamasa. Człowiek duchowy chętnie zbiera doświadczenia, zachowuje w sercu wszystko, co widzi i czuje, łączy z Chrystusem wszystko, co otrzymuje. Jako człowiek zmysłowy, pozbawiony jest zmysłów zewnętrznych, dlatego jeśli nie będzie pracował nad rozwojem zdolności postrzegania swoimi zmysłami duchowymi, dosyć szybko stanie się niezdolny do zachowywania daru, jaki otrzymał. Dzięki naszym przekształconym zmysłom otrzymujemy Chrystusa, smakujemy Go jako pokarm, czujemy piękny zapach Jego Bożej wonności, słuchamy Jego słowa życia, oddychamy Nim, przyoblekamy się w Niego jak w szatę: takie jest znaczenie namaszczania krzyżmem poszczególnych części ciała (czoła, oczu, nozdrzy, uszu, rąk, stóp), aby wszystko stało się postrzeganiem jedynego integralnego życia, eschatologicznego doświadczenia królestwa.\nOto dla przykładu modlitwa w obrządku armeńskim, którą kapłan wypowiada, gdy dopełnia namaszczenia pochrzcielnego:\nNaznacza czoło świętym olejem, mówiąc: Olej przyjemny jest wylewany na ciebie w imię Chrystusa, pieczęć darów niebieskich, w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.\nPóźniej namaszcza oczy, mówiąc: Niech ta pieczęć, w imię Jezusa Chrystusa, oświeci twoje oczy, ażebyś nigdy nie zapadł w sen śmierci.\nNastępnie uszy, mówiąc: Niech namaszczenie święte posłuży ci do słuchania przykazań Bożych.\nNastępnie nozdrza: Niech ta pieczęć, w imię Jezusa Chrystusa, stanie się dla ciebie przyjemnym zapachem życia dla życia.\nNastępnie usta: Niech ta pieczęć, w imię Jezusa Chrystusa, stanie się dla ciebie strażnikiem i bezpieczną bramą dla twoich ust.\nNastępnie wewnętrzną część obydwu dłoni: Niech ta pieczęć, w imię Jezusa Chrystusa, sprawia, abyś czynił dobrze z dziełami i prowadzeniem cnotliwym.\nPóźniej serce: Niech ta pieczęć Bożej świętości umocni twoje serce czyste i odnowi w twojej piersi ducha stabilnego.\nNastępnie plecy: Niech ta pieczęć, w imię Jezusa Chrystusa, stanie się dla ciebie trwałą tarczą, dzięki której będziesz mógł zgasić wszystkie rozpalone strzały Zła.\nNastępnie stopy: Niech ta pieczęć Boża prowadzi cię ku życiu wiecznemu i zachowa twoją stopę, ażeby się nie zachwiała.\nWoń, tak istotna cecha krzyżma, odnosi się do promieniowania boskości, do Mądrości, „przeczystego wypływu chwały Wszechmocnego” (Mdr 7, 25) obecnego w świecie, ocenianego miarą przyjmowania tych, którzy nim oddychają. Aby bardziej podkreślić, jak to komunikowanie jest proporcjonalne do zdolności przyjmującego, Grzegorz z Nyssy porównuje ją do woni, którą wyczuwamy w butelce, po tym, jak została opróżniona z perfum, które w niej były: woni nie ma, ponieważ nieprzeniknioną istotą Boga jest to, że nie możemy Go poznać, ale możemy odczuwać coś z Jego obecności, z woni, którą nieustannie rozsiewa w wielu miejscach: świat widzialny jak odzwierciedlenie Boga, Kościoła, życia w łasce...\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: wspólnota Kościół tajemnica wierzący krzyżmo sakrament chrztu chrzes sakramenty inicjacji chrześcijańskiej namaszczenie przedchrzcielne myron


#458. „Zew nieśmiertelności” – Anne Frasier | miqaisonfire\n#458. „Zew nieśmiertelności” – Anne Frasier\nKryminalne Wyzwanie, Moje, Recenzje 31 stycznia, 2014 Komentarzy 21\nTytuł: „Zew nieśmiertelności”\nData przeczytania: 31 stycznia 2014\nAnne Frasier jest znaną amerykańską autorką thrillerów psychologicznych. Jest laureatką nagród RITA i Daphne du Maurier Award oraz wyróżnień przyznanych przez stowarzyszenia Mystery Guild i Literary Guild. Do tej pory w Polsce ukazały się cztery jej książki: „Śmiertelny sen”, „Zabawa w śmierć”, „Zew nieśmiertelności” oraz „Ogród ciemności”. W swoich powieściach autorka skupia się na najmroczniejszych aspektach ludzkiego umysłu, często też wprowadza elementy paranormalne.\nLudzie od lat fascynowali się możliwościami jakie daje krew – bo przecież musi jakieś dawać! I nie chodzi tu tylko o Drakulę Brama Stokera, czy o błyszczącego Edwarda Stephanie Meyer, ale o prawdziwe przykłady z historii, gdy mordowano młode, dziewczyny i chłopców nie tylko pijąc ich krew, ale wykorzystując ją do smarowania się nią, wierząc, że taki zabieg odmładza. Po dziś dzień można spotkać się z terminami: wampiryzm, z tym, że teraz nie chodzi tylko o picie krwi, można także wysysać z innych ludzi energię…\nMiasteczko Tuonela ma renomę strasznego i złowrogiego, zwłaszcza jego starsza część, która przed wieloma laty uważana była za przeklętą, gdyż grasował tam seryjny morderca, niby-wampir, Richard Manchester, zwany Nieśmiertelnym. W miasteczku tym mieszka Evan Stroud, pisarz dobrze obeznany w historii Tuoneli, uważany przez niektórych mieszkańców za wampira, jako że nie wychodzi z domu w dzień, tylko w nocy. Niestety, jest to spowodowane jego chorobą, porfirią, czyli wrażliwością na słońce. Ciszę Tuoneli przerwie morderstwo młodej dziewczyny, której nagie ciało porzucono. Śledztwo wykazuje, że w jej ciele nie ma krwi, a modus operandi niemiło przypomina krwawe wydarzenia z historii. Na dodatek w szpitalu niedawno skradziono krew. Rachel Burton, przyjaciółka Evana z dzieciństwa, jednocześnie okręgowy koroner i patolog sądowy, będzie chciała rozwikłać sprawę morderstw i pomóc oczyścić Strouda z zarzutów. Ten jednak nie spodziewa się, że wraz z pojawieniem się w mieście pewnego chłopaka, jego życie odwróci się o 180 stopni.\nKreacja bohaterów jest rozwijana z każdym kolejnym rozdziałem. Autorka skupiła się głównie na Evanie Stroudzie i Rachel Burton, która mimo że od dziecka marzyła, by wyrwać się z rodzinnego miasta, po latach zdecydowała, że to właśnie tu jest jej miejsce. Niestety wraz z powrotem i makabrycznymi zbrodniami zaczyna mieć wizje z dzieciństwa – znowu widzi martwych ludzi. Czy uda jej się rozwikłać zagadkę mordercy-wampira?\nJest to pierwsza książka Anne Frasier, po którą sięgnęłam zachęcona niedużą ilością stron i aspektami psychologicznymi. Niestety troszkę mi brakowało takiej lodowatej przenikliwości psychologicznej postaci, za to pojawiły się elementy paranormalne, mogące spokojnie mrozić krew w żyłach. Nie obyło się też bez krwawych i obrazowych opisów. Co więcej sama fabuła jest ciekawie skonstruowana, a podczas czytania oskarżałam o zbrodnie rad jedną, raz drugą osobę ciągle nie mogąc się zdecydować, kto tak na prawdę za tym stoi. Ale przyznam, że tropy miałam dobre. Pod tym względem jestem lekturą książki zadowolona.\n„Zew nieśmiertelności” to ciekawie skonstruowany thriller z elementami kryminalnymi, psychologicznymi i paranormalnymi. Z pewnością jeszcze w przyszłości sięgnę po inne książki tej autorki. Polecam miłośnikom gatunku.\nKsiążka przeczytana w ramach Kryminalnego Wyzwania, oraz w ramach wyzwania Z Literą W Tle a także w ramach wyzwania Czytam literaturę amerykańską\n← #457. English Matters numer 44 – recenzja\n#459. Podsumowanie Kryminalnego Wyzwania #5. →\n21 komentarzy do “#458. „Zew nieśmiertelności” – Anne Frasier”\nKassandra 31 stycznia, 2014 o 20:49 Reply\nBrzmi ciekawie ^^ Uwielbiam małe, dziwne miasteczka z przeszłością i tajemnicami.\nBasia Pelc z Czytelni 31 stycznia, 2014 o 21:01 Reply\nWszystko mi się tu podoba, normalnie all inclusive: i treść świetna i okładka i tytuł – nic, tylko czytać :)\nBombeletta 31 stycznia, 2014 o 21:17 Reply\nA ja wykorzystując niecnie okazję i tak zacytuję moje ulubione zdanie z „Draculi” Stokera (bo każda okazja jest dobra, by Draculę cytować :D): “For the blood is the life.”\n„Zew…” brzmi zdecydowanie jak coś co polubiłabym :D\nAgnieszka 31 stycznia, 2014 o 21:39 Reply\nBrzmi ciekawie. I na dodatek ta intrygująca okładka – czuję się podwójnie zachęcona :)\nmiqaisonfire 1 lutego, 2014 o 22:07 Reply\n@Kassandra: w takim razie jeśli do tego lubisz ten gatunek literacki, to z pewnością książka Ci się spodoba :)\n@Basia Pelc z Czytelni: bardzo fajnie to Basiu podsumowałaś hehe :) Pozdrawiam!\n@Bombeletta: haha :D zdanie dobrze pasuje do tej książki :)\n@Agnieszka: w takim razie polecam :)\nIrena Bujak 31 stycznia, 2014 o 22:01 Reply\nPołączenie thrillera z kryminałem, nutką psychologi oraz zagadnieniami paranormalnymi? Kobieto, Ty to wiesz jak zaintrygować :D\nJoanna Przybylska - Niedopisanie 31 stycznia, 2014 o 22:21 Reply\nMoże i bym się skusiła, nie teraz, w przyszłości. Ale jestem uprzedzona i bardzo, bardzo rzadko czytam książki z tego wydawnictwa.. Nie cierpię ich tłumaczeń i zamiłowania do błędów i literówek.\ntakitutaki 1 lutego, 2014 o 07:48 Reply\njakoś nie słyszałem o tej Pani Frasier.. ale chyba byśmy się polubili z nią :) musze poszukać jej książek..\nKinga 1 lutego, 2014 o 08:36 Reply\nThriller z elementami paranormalnymi? Brzmi super!\nmiqaisonfire 1 lutego, 2014 o 22:29 Reply\n@Irena Bujak: haha :D Dzięki kochana za miłe słowa!\n@Joanna Przybylska – Niedopisanie: rozumiem i troszkę Ci się nie dziwię… tu też nie obyło się bez literówek, a i czasami miałam wrażenie, że zabrakło tych polskich „-” wyznaczających rozpoczęcie dialogu.\n@Takitutaki: pewnie tak, koniecznie przeczytaj jakąś jej książkę i daj znać :)\nAkai “AkiDatchi” Datchi 1 lutego, 2014 o 12:09 Reply\nPunkt widokowy – Michael Cannelly\nAmbrose 1 lutego, 2014 o 13:48 Reply\nChyba zostanę przy Kingu :) Intrygująca wydaje się jedynie ta bezkrwistość – czyżby wygłodniały Edward zamieszkał w miasteczku?\nbarwinka 1 lutego, 2014 o 16:49 Reply\nNie znam, ale z chęcią to zmienię. Zapowiada się ciekawa pozycja.\nmonalisap 1 lutego, 2014 o 17:30 Reply\nDo wątków paranormalnych podchodzę ostrożnie, ale wątki kryminalno- psychologiczne jak najbardziej więc może kiedyś :)\nmiqaisonfire 1 lutego, 2014 o 22:39 Reply\n@Akai „AkiDatchi” Datchi: dzięki za podesłanie linku do wyzwania!\n@Ambrose: bardziej taki Dracula! :)\n@Barwinka: cieszy mnie to, że mogłam Cię tą książką zainteresować :)\n@Monalisap: daj znać, jak zdecydujesz się sięgnąć po jakąś książkę tej pisarki!\nMmonika 1 lutego, 2014 o 22:09 Reply\nCzytałam Śmiertelny Sen i uważam że książka była super. Zew Nieśmiertelności jeszcze przede mną. Powodzenia w konkursie na bloga roku ;-)\nBeata P. 2 lutego, 2014 o 14:56 Reply\nCiekawe, szczególnie te wątki paranormalne. Lubię tego typu powieści, więc czemu nie?;)\nWiki 2 lutego, 2014 o 15:26 Reply\nCiekawa historia, chętnie bym się z nią zapoznała :)\nJulia van Derhooven 2 lutego, 2014 o 15:51 Reply\nmiqaisonfire 2 lutego, 2014 o 16:03 Reply\n@Mmonika: ja muszę w takim razie wypożyczyć z biblioteki wcześniejsze książki tej pisarki :)\n@Beata P: w takim razie polecam :)\n@Julia van Derhooven: rozumiem, nie namawiam :)\nAleksnadra 9 lutego, 2014 o 14:35 Reply\nLubię połączenie kryminału z aspektami paranormalnymi :) Będę miała książkę na oku :)


Przechowalnia Bagażu Paryż Świątynia | Radical Storage\nGdzie znajdziesz punkt Radical? —\nPrzeczytaj instrukcje na stronie internetowej! System rezerwacji jest przejrzysty i prosty. Po prostu znajdź Anioła najbliższego Twojej aktualnej lokalizacji i zarezerwuj go. Nie zapomnij sprawdzić godzin otwarcia naszego punktu przed kontynuowaniem odkrywania pięknych ulic Paryża. Radical jest zawsze blisko strategicznych i łatwo dostępnych miejsc. Jesteśmy blisko głównych stacji metra, dworców kolejowych i popularnych przystanków autobusowych.\nNasz ostatni dzień był bryzą!\nBardzo przydatne i pomocne.\nŁatwe wsiadanie i wysiadanie. Cała transakcja zajęła zaledwie kilka minut. Lokalizacja była dogodnie zlokalizowana w pobliżu stacji metra. Na pewno ponownie skorzysta z tej usługi.\nTo uratowało moje plecy.\nByli bardzo mili i profesjonalni\nPo raz pierwszy użyliśmy Radical Storage i okazało się, że jest to bardzo prosty proces.


Tworzenie diagramu przyczynowo-skutkowego. - Visio\nTworzenie diagramu przyczynowo-skutkowego.\nDiagramy przyczynowo-skutkowe zawierają informacje o wszystkich czynnikach przyczyniających się do wystąpienia określonej sytuacji lub wpływające na nią, a więc o wszystkich przyczynach prowadzących do pewnych skutków. Nazywa się je także diagramami Ishikawy, diagramami typu „rybi szkielet” czy diagramami cech.\nSzablon Diagram przyczynowo-skutkowy powoduje otwarcie strony rysunku, która zawiera już kształt szkieletu (skutek) i cztery pola kategorii (przyczyny). Mogą one być pomocne przy tworzeniu rysunku. W szablonie znajduje się również wybór kształtów oznaczających przyczyny główne i podprzyczyny, za pomocą których można wprowadzać dodatkowe szczegóły.\nKliknij kartę Plik kliknij polecenie Nowe, kliknij pozycję Biznesowe, a następnie kliknij dwukrotnie pozycję Diagram przyczynowo-skutkowy.\nNa stronie rysunku zaznacz szkielet (strzałka pozioma), a następnie wpisz tekst opisujący skutek, problem lub cel.\nOkreśl liczbę kategorii przyczyn, które prowadzą do danego skutku, a następnie wykonaj jedną z następujących czynności: Aby dodać kategorię, przeciągnij na stronę rysunku kształt Kategoria 1 lub Kategoria 2 i ustaw go w takim położeniu, aby grot strzałki dotykał szkieletu. Aby usunąć kategorię, zaznacz kształt, a następnie naciśnij klawisz DELETE. Dla każdego kształtu kategorii na stronie rysunku zaznacz kształt, a następnie wpisz nazwę kategorii przyczyny. Aby wskazać główne przyczyny związane z kategoriami, przeciągnij na stronę rysunku kształty Przyczyna główna i przyciągnij groty strzałek do linii kategorii. Aby wskazać podprzyczyny związane z przyczynami głównymi, przeciągnij na stronę rysunku kształty Podprzyczyna i przyciągnij groty strzałek do linii przyczyn głównych. Aby oznaczyć etykietą kształt przyczyny głównej lub podprzyczyny, zaznacz kształt, a następnie wpisz tekst etykiety. Początek strony\nDotyczy: Visio Premium 2010, Visio 2010, Visio Standard 2010


Kielecka premiera udoskonalonych KH-KIPPER | Magazyn nowoczesnego transportu TRUCKauto.pl\nKatagoria: zabudowy, opublikowano: 08 maja 2014\nKielecka premiera udoskonalonych KH-KIPPER\nPodczas Targów Autostrada-Polska, Rotra w Kielcach firma KH-KIPPER prezentuje na stoisku kilka interesujących konstrukcji. Są to udoskonalone: wywrotka trójstronna W3H z lewą burtą hydrauliczną, wywrotka tylnozsypowa W1U i urządzenie hakowe ZH-12.\nWywrotka trójstronna W3H\nSamochód z wywrotką trójstronną W3H to uniwersalny zawodowiec do każdego zadania. Służy do transportu materiałów sypkich – piasek, żwir, towarów na paletach, małych maszyn budowlanych. Zabudowa to przykład uniwersalnego i wielofunkcyjnego rozwiązania, które pozwala w krótkim czasie zmienić przeznaczenie pojazdu. Dla użytkownika przekłada się to bezpośrednio na korzyści materialne.\nJak już wspomnieliśmy, firma KH-KIPPRER wprowadziła szereg zmian. W nowej wersji została zmniejszona masa zabudowy, dzięki czemu pojazd zyskał większą ładowność, a to z kolei przekłada się na obniżenie kosztów transportu. Użytkownik odczuje to w kieszeni.\nDzięki kątowi otwarcia lewej burty o pełne 180 stopni jest możliwe podjechanie bardzo blisko wózkiem widłowym i sprawny załadunek. Jako odbój wykorzystywane są koła samochodu. Szerokość wewnętrzna skrzyni wynosi 2410 mm. To rozwiązanie daje możliwość załadowania obok siebie dwóch palet po 1200 mm szerokości każda.\nPrzy opuszczeniu burty o ok. 90 stopni możliwy jest załadunek z rampy lub wysyp ładunku na bok w pewnej odległości od pojazdu. Jest to szczególnie pomocne przy sypaniu wałów bądź zasypywaniu wykopów wzdłuż drogi, gdyż materiał nie zanieczyszcza bocznych elementów podwozia – barier bocznych, pokrywy akumulatora, zbiornika paliwa czy powietrza.\nStandardowo sterowanie burtą hydrauliczną odbywa się za pomocą joysticka zamocowanego w kabinie przy siedzeniu kierowcy. Obsługa jest możliwa zarówno z ziemi, jak i z siedzenia bez konieczności wysiadania z kabiny, co jest ważne przy pracy w ciężkich warunkach terenowych bądź przy złej pogodzie. Prawa burta z górnymi zawiasami otwiera się dzięki centralnemu zamkowi na burcie przedniej, a burta tylna z górnymi zawiasami otwierana jest automatycznie przy podniesieniu skrzyni.\nZastosowanie nowoczesnych stali trudnościeralnych, a co za tym idzie brak potrzeby stosowania bocznego użebrowania wzmacniającego w postaci tzw. szpant znacząco wpływają na obniżenie wagi zabudowy. Burty boczne gięte dają również większą sztywność uzyskaną w trzech liniach gięcia. Zastosowanie wysokojakościowych stali w znaczący sposób wydłuża czas bezawaryjnej pracy wywrotki.\nMniejsza liczba wzmocnień oraz cieńsza blacha w stosunku do zwykłych stali to oszczędność wagi, a co za tym idzie większa ładowność pojazdu. Skraca się również czas produkcji, ze względu na mniejszy nakład pracy związany ze spawaniem i brakiem wzmocnień.\nSkrzynia wywrotki na podwoziu MAN 8×6 oraz Scania 6×4 posiada dodatkowo tylną szuflę zsypową SNEEP na równi z podłogą, zamiast SNEEP demontowanego. Takie rozwiązanie zapobiega zaleganiu lepkiego materiału, które z czasem uniemożliwiłoby domykanie burty tylnej.\nJako opcja występuje sterowanie radiowe wszelkimi funkcjami wywrotki, aluminiowy dach otwierany hydraulicznie, prawa burta hydrauliczna lub uchylna zamiast stałej, żuraw hydrauliczny, tylna burta w formie klapo-drzwi, nastawki zwiększające objętość skrzyni.\nZabudowa wywrotka tylnozsypowa W1U\nSkrzynię W1U charakteryzuje półokrągły kształt zapobiegający zaleganiu materiału podczas wyładunku. Udoskonalona zabudowa jest lżejsza i znacznie sztywniejsza. Cechuję ją w związku z tym wysoka produktywność i wytrzymałość. Dodatkowo przy projektowaniu nowej zabudowy duży nacisk położono na wzrost poziomu bezpieczeństwa. Poprzez obniżenie środka ciężkości ułatwiony jest wysyp ładunku.\nHakowiec ZH-12 na DAF FL\nUrządzenie hakowe ZH-12 uzupełnia ofertę hakowców. Do tej pory KH-KIPPER oferował urządzenia o ładowności 6 i 8 ton. W Kielcach KH-KIPPER pokaże tę zabudowę na nowym DAF FL.\nUrządzenie hakowe ZH-12 wyposażone jest w hydrauliczną blokadę kontenera oraz sterowanie z kabiny kierowcy. Długość gabarytowa urządzenia hakowego wynosi 3900 mm. Dolna rama i łączniki urządzenia wykonane są ze specjalnej stali o dużej wytrzymałości plastycznej, dźwignia hakowa oraz sam hak wykonane są ze stali renomowanych firm o podwyższonych właściwościach mechanicznych. Urządzenia charakteryzują się niską masą własną dzięki konstrukcji ze stali o dużej wytrzymałości.\nHak posiada grawitacyjne zabezpieczenie eliptyczne. Ładunek jest przesuwany łagodnie po rolkach. Poprawne zablokowanie kontenera sygnalizowane jest lampką kontrolną. Tam gdzie jest to wymagane resory odciążane są za pomocą siłowników lub rolką podpierającą sterowanymi ze stanowiska sterowniczego.\nSiłowniki posiadają zawory zabezpieczające przed niekontrolowanym opadnięciem ładunku i uszkodzeniem urządzenia w przypadku rozerwania przewodów hydraulicznych. Urządzenie wyposażone jest w hydrauliczną blokadę kontenera oraz sterowanie z kabiny kierowcy. Przy rozładunku i załadunku pustego kontenera lub obciążonego częściowo istnieje możliwość przejścia w szybszy tryb pracy urządzenia hakowego przez odpowiednie przełączenie dźwigni sterowania. Nowe urządzenie hakowe jest łatwe w montażu i w całości przykręcane do podwozia. Ciekawostkę stanowi fakt, że model prezentowany na Targach wyposażono w system automatycznego smarowania firmy Groeneveld. Skraca to znacząco czas obsługi.\nUrządzenia hakowe własnej konstrukcji na podwoziach 2-osiowych, to nie jedyna propozycja KH-KIPPER dla branży komunalnej. Firma zajmuje się również montażem hakowców innych producentów na podwoziach 6×4, 6×6 i 8×4 oraz produkcją przyczep podkontenerowych. Oprócz udoskonalonych produktów na stoisku KH-KIPPER zaprezentowana zostanie wywrotka tylnozsypowa W1U na podwoziu Mercedes-Benz Arocs 8×6, której konstrukcja charakteryzuje się kształtem zapobiegającym pozostawianiu materiału wewnątrz przestrzeni ładunkowej. Autostrada nie jest jedyną imprezą, na której pojawią się produkty KH-KIPPER. Polskie zabudowy zostaną pokazane także na Międzynarodowych Targach Pojazdów Użytkowych IAA w Hanowerze.


Lampka rowerowa tylna A2861 Axer | Sklep Asport.pl\nLampka rowerowa tylna A2861 Axer\nTylna lampka rowerowa sprawia, że rowerzysta jest bardziej widoczny dla kierowców. Lampka firmy Axer jest prosta w użyciu oraz montażu. Lampka posiada jedną diodę o mocy 0,5 W i dwie diody wspomagające, dzięki czemu można wybrać jeden z 3 rodzajów oświetlenia. Lampka posiada dodatkowy klips, który umożliwia jej przypięcie, np. do plecaka\n3 diody- 1 o mocy 0,5 W i 2 wspomagające\n3 funkcyjne światło\nobudowa posiada z tyłu klips-możliwość zawieszenia na plecaku\nKOD: 29408 A2861 / TAG: Oświetlenie rowerowe Axer\nBrak opinii dla Lampka rowerowa tylna A2861 Axer.


2019-09-03, godz. 13:45 Ciąg dalszy rewitalizacji Dobrodzienia. Park jordanowski zmienia się w wielofunkcyjne miejsce rekreacji Ruszyła modernizacja parku jordanowskiego w Dobrodzieniu. Celem jest przygotowanie dużego miejsca rekreacji. » więcej 2019-09-03, godz. 09:00 Szczypiorniści Gwardii Opole zagrają o drugie zwycięstwo w sezonie. Rywalem Górnik Zabrze W meczu 2. kolejki rozgrywek Superligi piłkarzy ręcznych Gwardia Opole, brązowy medalista ostatnich rozgrywek zagra dzisiaj (03.09) na wyjeździe z Górnikiem Z ... » więcej 2019-09-02, godz. 19:15 Świetna postawa reprezentacji koszykarzy na mistrzostwach świata w Chinach z opolskiej perspektywy Polscy koszykarze rewelacyjnie rozpoczęli swój udział w mistrzostwach świata. W drugim pojedynku grupowym pokonali po dogrywce gospodarzy - Chińczyków 79:76 i ... » więcej 2019-09-02, godz. 16:30 Trwa remont hali sportowej w Zawadzkiem. Pierwszy etap: ogrzewanie Rozpoczął się remont hali sportowej w Zawadzkiem. Budynek z lat 60. ma przejść gruntowną przebudowę - wymienione będą okna, oświetlenie, ogrzewanie, całość zo ... » więcej 2019-09-02, godz. 14:30 I-ligowi koszykarze rozegrali kolejne sparingi Kolejne sparingi pierwszoligowych opolskich koszykarzy. Znów zwycięsko z kontrolnej potyczki wyszła Pogoń Prudnik i ponownie wyższość rywala musiała uznać Wee ... » więcej 2019-09-02, godz. 10:30 Sparingi i turnieje - przygotowania do nowego sezonu siatkarskiego Wielkimi krokami zbliża się siatkarski sezon ligowy. Najwyższa klasa rozgrywkowa rozpocznie swoje zmagania dopiero w październiku, ale jej zaplecze ruszy już ... » więcej 2019-09-01, godz. 23:20 "Pamięć jest bardzo ważna dla lokalnych społeczności". Pobiegli w Sztafecie Pamięci [ZDJĘCIA] Przez trzy województwa prowadziła sztafeta, upamiętniająca 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej. Trasa obejmowała 13 miejsc szczególnych pod względem lokal ... » więcej 2019-09-01, godz. 11:59 Nowe baseny w Kędzierzynie-Koźlu cieszą się sporą popularnością Ponad 30 tysięcy osób odwiedziło już nowy kompleks basenów Wodne oKKo w Kędzierzynie-Koźlu. Obiekt otwarto z początkiem czerwca, a rekord frekwencji padł już ... » więcej 2019-08-31, godz. 20:54 Udana inauguracja sezonu szczypiornistów Gwardii Opole Gwardia Opole pokonała Pogoń Szczecin 33:24 na inaugurację nowego sezonu Superligi piłki ręcznej mężczyzn. Gospodarze byli faworytem i z tej roli, mimo proble ... » więcej 2019-08-31, godz. 19:16 Najlepsi rowerowi "górale" w Głuchołazach. Trwają CykloOpawy [ZDJĘCIA] Ponad 250 zawodników z całego kraju rywalizuje dziś w zawodach CykloOpawy XC-MTB. Wyścig na głuchołaskich trasach górskich jest zaliczany do klasyfikacji Puch ... » więcej\n3456789 15324 na 1533 stronach