Temat: Bar "Półksiężyc" Pią 16 Lut 2018, 21:42\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Pią 16 Lut 2018, 22:43\nDo miasta Nico przybył dzień wcześniej i wieczorem nie mógł oprzeć się pokusie zawitania do miejscowych kasyn. Przegrał kilkaset dolarów w pokera i na tym skończyła się zabawa.\nNastępnego dnia wstał dość późno i wziął szybki prysznic. Ubrał się w swoje zwyczajowe czarne bojówki, piaskowe desanty i białą podkoszulkę, na którą narzucił rozpiętą, zieloną koszulę. Następnie wybrał się do wcześniej umówionego baru, gdzie już czekał na niego Tony. Powitał przyjaciela i przysiadł się do niego. Zamówił sobie piwo i dwa mega cheeseburgera z - a jakże - potrójnym serem, gdyż jeszcze nie jadł śniadania. Każdy kto znał lepiej Nicolasa, wiedział o jego zamiłowaniu do tego konkretnego śmieciowego jedzenia. Zapewnił przyjaciela, że wkrótce zjawią się pozostali łowcy, po czym uśmiechnął się szeroko do zgrabnej kelnerki, która właśnie przyniosła mu piwo...\nOstatnio zmieniony przez Nicolas White dnia Pią 16 Lut 2018, 23:28, w całości zmieniany 2 razy\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Pią 16 Lut 2018, 23:07\nRose dostała telefon od Nico niedługo po dotarciu do domu. W sumie miał szczęście, bo jeszcze parę minut i położyłaby się spać, a wtedy nie obudziłaby jej nawet apokalipsa. Demony, piąty... tak tak, będzie. Tylko daj już człowieku spać.\nNastępne dni przesiedziała nad nowym autem robiąc skrytki w drzwiach i bagażniku, malując pułapki na demony i inne takie drobnostki. Zajechała też do znajomego mechanika po lekkie podrasowanie zderzaków i błotników, tak by bez problemu można było, no nie wiem, rozjechać kogoś czy coś... takie tam.\nPiątego budzik zerwał ją o nieludzkiej godzinie jaką jest szósta rano. Oczywiście zanim się zwlekła z łóżka i ogarnęła, o śniadaniu nie mówiąc, była już siódma, więc gdy tylko wjechała na autostradę ograniczenia prędkości przestały istnieć, a ona mogła porządnie wypróbować możliwości nowego auta. Mówiąc krótko, nie zawiodło, oj nie.\nParę minut po dwunastej parkowała już pod wskazanym barem, psiaki zajęły strategiczne miejsce przy drzwiach, a ona weszła spokojnie do środka. Nieśmiertelne kowbojki stukały o podłogę, biała koszula dobrze komponowała się z czarnymi rurkami, a całości stroju dopełniała skórzana kurtka.\n-Nico, dobrze cię widzieć - przywitała się podchodząc do stolika, przy okazji zapoznając się też z drugim łowcą. - Jak słyszałam nudzić mi się nie pozwolicie - usiadła na wolnym krześle i zamówiła cheeseburgera oraz dużą, mocną kawę.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Pią 16 Lut 2018, 23:35\nSiedział właśnie przy stoliku pod oknem i popijał pepsi przeglądając wstępną wersję swojej najnowszej książki. Nadał jej tytuł "Objawienia". Wydawał się całkiem chwytliwy szczerze mówiąc. Przerwał swoje rozmyślenia by podziękować kelnerce, która podała mu cheeseburgera z podwójnym bekonem, po czym podczas jedzenia zagłębił się w rozmyślenia nad swoimi bohaterami. Wydawało mu się, że musi poprawić trochę Johna. Tak, zdecydowanie powinien być jeszcze trochę większym dupkiem. Może przydałby się też jakiś ikoniczny samochód? Gdy kończył jeść drzwi po raz kolejny się otworzyły i stukając o podłogę obcasami wkroczyła do środka jakaś młoda blondynka. Wygląda znajomo pomyślał, zastanawiając się ułamki sekund gdzie już widział tę twarz. A tak... Ta z piekła. To dopiero silne geny. Uniósł słomkę do ust i siorbnął napoju, wracając do swoich notatek.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 00:02\nGdy Nico zadzwonił drugiego sierpnia Ced był akurat w Nevadzie, toteż drogę do Los Angeles miał niedaleką. Cały potrzebny sprzęt do polowań miał niezmiennie w samochodzie, więc na szczęście nie musiał cofać się do Nowego Orleanu, co zajęłoby potworną ilość czasu.\nWyjechał z Vegas dwa dni przed umówionym terminem. Gdy dotarł do Miasta Aniołów wynajął pokój w motelu na przedmieściach i pogrążył się w szukaniu informacji na temat rzekomej grupki demonów, na którą mieli polować. Pewnie i tak Nico przedstawi mu wszystko co wie jak się spotkają, ale skoro miał czas to wolał nie marnować go na picie w tanich barach.\nPiątego sierpnia zabrał się z motelu i ruszył w umówione miejsce.\nDotarł pod bar koło trzeciej po południu. Oczywiście odziany był w samą czerń, czyli tak jak lubił. Miał nadzieję, że wszyscy już są.\nZaparkował pod budynkiem i wysiadł. Poszedł do bagażnika sprawdzić czy niczego nie zapomniał, ale zatrzymał się w połowie drogi. Coś przy drzwiach wejściowych do baru przykuło jego uwagę.\nDwa psy. Wyglądały znajomo. Ced mógłby przysiąc, że już gdzieś je widział. Podszedł do nich i nachylił się zachowując bezpieczną odległość.\n- Czy my się przypadkiem nie znamy? - Nie mógł kompletnie nic rozszyfrować z niezwykle tajemniczych twarzy dwóch psin, które tylko patrzyły na niego kręcąc głowami.\nCed wzruszył ramionami i powrócił do bagażnika. Po sprawdzeniu wszystkiego udał się do baru, gdzie już z daleka zobaczył Nicolasa. Podszedł bliżej.\n- Siema Nico. Witaj Tony. - Rzucił do chłopaków, po czym spojrzał na młodą blondynkę.\nUczucie deja vu walnęło go jak młotem. Zmarszczył lekko brwi zatrzymując wzrok na klonie Rosemarie. Przez myśl przebiegło mu wiele rzeczy. Zmiennokształtny? Niemożliwe... Nico i Tony nie pozwoliliby tak się oszukać. Dawna Rose znalazła sposób na nieśmiertelność? Też niemożliwe... widział jak jej ciało płonęło podczas pogrzebu. Ach! Co to miało być... Wiedziałem, że znam te psy... Ester i Czort...\nPo chwili zawahania postanowił przywitać się klasycznie uściskiem dłoni. Później przyjdzie czas na pytania... choć jego zdziwiony wzrok na pewno dziewczynie nie umknął.\n- Witaj... - zrobił pauzę żeby usłyszeć od niej imię.\n- To co tam dla nas macie? Ile jest tych demonów, że aż czterech łowców potrzeba? - Zapytał potem Nicolasa.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 00:16\nTony witał się z każdym z przybyłych, nawiązując niezobowiązującą rozmowę dopóki zgodnie z zapowiedzią Nicolasa nie przybyli wszyscy łowcy. Kiedy zjawił się Cedric, który był ostatnim oczekiwanym, mężczyzna mógł wziąć się za wyjaśnienia.\n- Wpadłem na trop tej bandy dwa miesiące temu, polowałem na wiedźmę w Texasie. Okazało się, że miała powiązania z demonem, a demon... No, z innymi demonami - powiedział. - Z tego co udało mi się ustalić, a raczej wycisnąć z czarnookich sukinsynów których złapałem przewodzi nimi jakiś Arthamus i planują coś naprawdę grubego. Śledziłem ich od tamtego czasu jak tylko mogłem. Pojawiali się w barach i miejscach schadzek wiedźm, regularnie umawiali się z handlarzami zajmującymi się okultyzmem i rzadkimi przedmiotami. Skurwiele ewidentnie czegoś szukają, ale sam nie byłem w stanie dorwać aż tylu, a naliczyłem pięć. Pięć poza ich szefem, który jest podobno trochę twardszy niż twój przeciętny opętaniec.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 00:27\nZdążyli już chwilę porozmawiać, kiedy do baru weszła kolejna osoba, ewidentnie kolejny łowca. Sama wstała by się przywitać, ale wzrok, jakim została obdarowana był... dziwny. W sumie zastanawiała się, czy zaraz nie oberwie ze srebrnej kulki albo nie zostanie oblana wodą święconą, bo chyba na to wskazywała mina nieznajomego. W końcu jednak wyciągnął rękę i zdawało się, że tym razem wyjdzie z tego spotkania w całości. Żeby jeszcze wiedziała co ona właściwie takiego zrobiła.\n-Rose. Rose Westcourt - podała mu rękę i uśmiechnęła się najprzyjaźniej jak potrafiła. Jednak wolała pracować z kimś, kto ma wobec niej raczej pozytywne intencje, a teraz jakoś nie była tego do końca pewna.\nW końcu jednak znów usiedli i przyszła pora poznać szczegóły ich pobytu. W sumie opowieść o demonach, czarownicach i innych była całkiem ciekawa, nawet jeśli zapowiadała niezłe problemy.\n-Czyli w skrócie, jak dowiemy się czego chcą, to ich złapiemy, może łącznie z szefem. Miło. A wiemy chociaż z jakiego zakresu przedmiotu szukamy? Artefakt? Broń? Księga czarnomagiczna?\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 00:59\nTeraz to już poziom jego konsternacji osiągnął apogeum. Nazywała się Rose... i to jeszcze Westcourt. Dziwne uczucie patrzeć na takiego sobowtóra. Przeniosła się w czasie czy co? Nieee... to chyba niemożliwe. Chyba.\n- Cedric. Cedric Northman. - Przedstawił się w ten sam sposób jak ona i uścisnął jej dłoń.\nPóźniej to rozwikła. Teraz mieli sprawę do załatwienia. Ze słów Tonego wynikało, że nie będzie to rutynowa misja typu "wejdź > zabij wszystko > wyjdź". Tym razem demony zdawały się działać według planu. Organizacja to coś czym wykazywały się rzadko, ale jeśli już im się to udawało, to potrafiły być bardzo niebezpieczne. Zapowiadało się ciekawie. Cedric przejrzał w głowie wszystkie demony, które znał z imienia, ale żadnego Arthamusa nie kojarzył. Ciekawa postać. Czego może chcieć silny demon? Zapewne czegoś co da mu jeszcze większą siłę.\n- Robota wygląda na... skomplikowaną. - Powiedział wolno stukając palcami o blat. - Jeśli ten Arthemus to żółtooki... będą problemy. Nie zabijemy go. Atak na niego trzeba będzie dobrze zaplanować. Bardzo dobrze. - Wypowiadając ostatnie zdanie spojrzał na każdego z osobna. Nie był pewien czy spotkali wcześniej tak silne demony. Być może Nico już miał z nimi do czynienia ale pozostała dwójka? Ciekawe czy wiedzą na co się piszą.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 01:19\n- Wydają się szukać jakiegoś artefaktu, mówili na to "Koło" - powiedział Tony. - Niestety więcej w tej kwestii nie udało mi się z nich wycisnąć.\nGdy Northman wspomniał o kolorze oczu demona, Tony spojrzał na niego lekko zdezorientowany. Mimowolnie zacisnął dłoń mocniej na swoim kuflu piwa.\n- Żółtooki? - powiedział. - Nie możesz być poważny, takie demony to zwykły mit. Te skurwysyny z rozdroży mają czerwone ślepia, ale innych się nie spotyka. Żółtookie to bajeczka, którą straszy się młodych łowców żeby nie bawili się w bohaterów.\nTony uniósł kufel i pociągnął z niego większy łyk. Dziwne towarzystwo załatwił Nico.\n- Ale wracając do tematu, dowiedziałem się, że w pogoni za swoim artefaktem chcą dostać się na aukcję odbywającą się na piętrach nad klubem Afrodyzjak, którego właścicielem jest niejaki Larry Snow - powiedział, a nazwisko to niektórym mogło się pewnie wydać znajome. - Aukcja oczywiście odbywa się na czarno, a jej przedmiotem są rzadkie artefakty oraz przedmioty związane z okultyzmem. I tu zaczynają się schody... Żeby wejść do środa trzeba mieć dość gruby portfel, a nowi goście na pierwszą aukcję muszą sami wystawić jakiś rzadki okaz. O ile któreś z was może mieć jakiś grubszy sprzęt w zanadrzu, to nie wiem czy chcecie się z nim rozstawać, bo pewnie służy do zabijania jakiegoś cholerstwa. A nawet jeśli, to artefakt artefaktem, ale brakuje nam jeszcze gotówki... - Tony zerknął na Nico, który zapewne by się poświęcił jako udziałowca paru interesów. - I mowa tu o dziesiątkach, a nawet pewnie setkach tysięcy, nie o sumie kilkunastu...\nW tym momencie do stolika podeszła młoda kelnerka, która zauważyła przybycie kolejnych gości.\n- Podać coś? - zapytała, obdarzając wszystkich, a zwłaszcza Cedrica, szerokim uśmiechem.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 01:31\nCóż, może bajeczka, może nie. Rose zdaje się coś o żółtookich czytała, ale czy to prawda? Wolałaby, aby jednak nie, kto by w końcu chciał mierzyć się z czymś takim? Ale jeśli jednak...\n-Jeżeli to będzie żółtooki, to może coś poradzę - mruknęła. - Ale tylko on, ze słabszymi można się policzyć w konwencjonalny sposób.\nWysłuchała dalej Toniego. Jej nazwisko akurat nic nie mówiło, ale dalsze informacje nie były zbyt zachęcające. Nico pewnie coś ma, pozostali dwaj łowcy może tez coś wyskrobią, ona sama mogła trochę załatwić... ale czy zbiorą się setki tysięcy? Wątpiła. No i artefakt. Miała by jedną rzecz, ale stanowczo zbyt cenną, bez względu na to czym interesowały się demony, musiała więc liczyć na zasoby chłopaków.\n-Setki tysięcy... a biorąc pod uwagę, że chcemy zdobyć cholernie rzadkie coś, to wejście może nas nie usatysfakcjonować i będziemy potrzebowali milionów. Doskonale, to chciałam usłyszeć - odchyliła się na krześle. - To co chłopaki, wyciągamy zaskórniaki i jak nic to uzbieramy. Opcjonalnie możemy okraść jakiś bank, pojeździć i pozgarniać bankomaty...\nBankomaty... nie, nie, nie, cholera, mowy nie ma. Nie była aż tak zdesperowana, by w tak krótkim odstępie czasu dzwonić i prosić o coś takiego... prawda?\nGdy podeszła kelnerka zerknęła na swój pusty już talerz i kubek. Jeden burger jej wystarczył, ale zapowiadało się, że mogą być dzisiaj całkiem długo na nogach.\n-Ja poproszę jeszcze jedną kawę... z podwójnym espresso - dodała po chwili zastanowienia.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 02:19\nArtefaktem miało być jakieś Koło. Cokolwiek to było... na pewno mogło namieszać. Pewnie chodziło o atrybut jakiegoś bożka. Takie rzeczy miały wyjątkowe i potężne właściwości. Trzeba to znaleźć jak najszybciej.\nNa niedowierzające słowa Tonego Cedric westchnął tylko i skomentował:\n- W każdym micie jest ziarno prawdy. Pamiętaj, że kiedyś żadne z nas nie wierzyło w wilkołaki.\nRose zdawała się mieć bardziej otwarty umysł, a jej słowa o tym, że może coś poradzić bardzo Cedrica zaciekawiły. Znał tylko jeden sposób, żeby zabić żółtookiego. Jeden jedyny na świecie. I nie miał pojęcia, gdzie ten "sposób" teraz jest.\nTa kobieta jest coraz bardziej interesująca.\nDalej Tony objaśnił sytuacje nieco szerzej. Na dźwięk nazwiska "Larry Snow" nefilowi zapaliła się czerwona lampka w umyśle. Wiedział, że gość jest w Los Angeles, ale że trafi na niego zaraz po przyjeździe? O tym nawet nie marzył. Ciekawe czy przy okazji polowania na tego Arthemusa nadarzy się okazja dokonania swojej prywatnej vendetty...\nPlan wejścia do Afrodyzjaka był dosyć prosty, aczkolwiek jego realizacja wymagała środków... dużo środków.\n- Mam trochę szmalu na czarną godzinę, ale żeby to wypłacić musiałbym lecieć do Szwajcarii... a raczej nie mamy na to czasu.\nTrzymanie kapitału w złocie miało swoje zalety, jednak do zdecydowanych minusów należał brak możliwości wypłacania kasy w każdym bankomacie. Zresztą, te kilka sztabek, które posiadał i tak mogło nie wystarczyć.\nKilka artefaktów też by się znalazło, ale większość była w jego domu w Nowym Orleanie, albo w Kanadzie. Przy sobie miał tylko nóż...\nW tym momencie podeszła kelnerka. o mało co a w tym całym zamyśleniu nie zauważyłby jej uśmieszku, który posłała w jego stronę.\n- Szklankę wody. Byle zimnej. - Mrugnął do niej gdy odchodziła, po czym przeszedł do rzeczy.\nWyciągnął nóż z wewnętrznej kieszeni kurtki i położył go na stole.\n- Kurdyjskie runy pozbawiające życia pomniejsze demony. Niemożliwe do odtworzenia. Przez całe życie trafiłem na tylko jeden taki. Myślicie, że się nada? Nie mam przy sobie nic lepszego.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 13:10\nPonieważ nie miał nic do powiedzenia, jedynie słuchał, pochłaniając kolejne kawałki wielkiego burgera. Zdziwił się nieco na reakcję Ceda, był jednak zbyt mocno pochłonięty swoim jedzeniem, aby jakkolwiek zareagować. Na wspomnienie niejakiego Snowa, Nico także nie zareagował. Nazwisko to kompletnie nic mu nie mówiło. Następnie Tony wspomniał o pieniądzach i fancie, jakie będą im potrzebne, aby się wkręcić. White wyłapał spojrzenie łowcy i dobrze wiedział o co mu chodzi.\nBył współwłaścicielem firmy produkującej broń, którą prowadził jego brat. Fort także przynosił zyski. Pieniądze nie stanowiły dla niego większego problemu, o ile mowa była o sumie nie większej niż pół miliona.\n- Jeszcze jedno piwo. - rzucił do kelnerki, zniesmaczony faktem, że to nefilimowi okazywała większe zainteresowanie. Skończywszy pierwszego burgera, z ochotą wgryzł się w drugiego. Jeżeli pochłonie go w tak samo szybkim czasie, będzie chyba musiał wziąć jeszcze jednego na wynos. Tym razem normalnego. Jednakoż oczywiście z potrójnym serem.\n- Kasę mogę mieć, ale potsebuję casu. - rzucił z pełnymi ustami, przeżuwając ciągnący się ser. - Poza tym... - chciał już wspomnieć o fancie, którego potrzebują, kiedy nefilim wyciągnął nóż. Nicolasowi nagle rozszerzyły się oczy.\n- Czy to... - Tak, to był nóż na demony! Och gdyby tylko wtedy go miał. - Tak wiele rzeczy mogłoby się nie wydarzyć - Upił spory łyk piwa, ponieważ dziwnie zaschło mu w gardle.\n- Nie Cerdicu, nie możemy pozbawić się broni, która jako jedyna z całą pewnością zabija demony. - w głębokich piwnicach fortu pewnie znalazłby jakiś ciekawy artefakt, niestety to był ponad dzień drogi w jedną stronę. - Szczególnie przed walką z grupą tych bydlaków. - wolał je zabijać, niż odsyłać do piekła...\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 13:24\nA ci dalej o tych żółtookich... I jeszcze dziewczyna sobie z nim "poradzi". Serio, co to było? Zaraz się okaże, że ta dwójka to członkowie Klubu Łowców Smoków czy innego dziadostwa. Pewnie jeszcze co rok jeżdżą do Irlandii polować na leprechauny.\n- Wow... - powiedział jedynie odchylając się w krześle, gdy Cedric wyjął swoją zabawkę. Niewątpliwie nożyk zrobił wrażenie nie tylko na panu White. - Nico ma rację, jeżeli to cacko zabija demony, to będzie nam potrzebne do wypatroszenia tych skurczybyków. Możemy nie mieć czasu na zabawę w egzorcyzmy.\nTony dokończył swoje piwo, na szczęście przed chwilą poprosił kelnerkę o drugie.\n- I o ile dobrze, że coś takiego mieć będziemy - odezwał się odkładając kufel. - To wciąż brakuje nam czegoś na aukcję... Która odbywa się za dwa dni, więc też nie mamy za dużo czasu do stracenia. Zawsze możemy próbować tropić te skurwysyństwo dalej, ale może być za późno.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 15:20\nKlub Łowców Smoków może nie... ale w sumie jakiś tam nietypowy klub mieli. A na wieść o Irlandii chyba parsknęłaby mu śmiechem i stwierdziła, że Szkocja ciekawsza. W sumie szkocka pizza była naprawdę dobra.\n-Nie możemy im dawać broni, to jak strzał w kolano. A przynajmniej nie takiej... - sama patrzyła z zaciekawieniem na nóż. Ciekawe ile jeszcze takich cudeniek chowa się po świecie.\nSytuacja nie przedstawiała się ciekawie. Nie mieli fanta, pieniędzy w sumie na tę chwilę też nie. Dalsze szukanie mogło być szukaniem igły w stogu siana, a jak dranie dorwą czego tak szukają...\n-Ech, zaraz wracam... - mruknęła wstając i skierowała się na zewnątrz sięgając po telefon.\nPrzeleciała szybko książkę telefoniczną zatrzymując się na pozycji "bankomat". Ugh... dobra, raz kozie śmierć.\nZgrzytnęła zębami i schowała telefon. Mogła się tego spodziewać. Wróciła na swoje miejsce w nieco gorszym humorze niż wcześniej.\n-Mam załatwione pieniądze i artefakt, tyle, że będziemy mieli towarzystwo. Słabo ogarnięte w tych sprawach, ale nie piśnie słowa, gwarantuję - zabrała się za swoją kawę.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 17:50\nZaciekawiło go to chwilowe zniknięcie Rose, lecz właśnie miał przed sobą drugiego, do połowy zjedzonego mega burgera i nie mógł go tak zostawić. Cóż, wyszła, więc wróci. Nie ma co wyprzedzać faktów.\nPo kilku minutach dziewczyna wróciła i nie spodobało mu się to, co oznajmiła. Nie potrzebowali kuli u nogi, jaką z całą pewnością będzie cywil. Popił przeżuwany kęs i oblizał usta.\n- Pal licho, czy wygada, czy nie. Skoro nie zna się na tych sprawach, będzie dla nas zbędnym obciążeniem i zagrożeniem, bo będzie trzeba na niego uważać. Pal licho polowanie na demony, których jest więcej niż nas, łowców. Nawet na tej cholernej aukcji może pójść coś nie tak, a z całą pewnością będą tam jakieś potwory. Albo nawet demony. - Nico wcale nie krzyczał, ani nie podnosił głosu. Po prostu wyrażał swoje zdanie na pomysł Rose...\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 17:53\nWszyscy się trochę zdziwili na widok jego broni, co w sumie było zrozumiałe, jednak zgodnie stwierdzili, że nie można ryzykować stratą tak cennej rzeczy. Ced co prawda był gotów zaryzykować, ale taki obrót spraw go ucieszył. Zdążył się już przywiązać do tego nożyka.\n- W takim razie musimy szukać alternatywy. - Chwycił brzytwę i schował ją z powrotem do wewnętrznej kieszeni kurtki. - Nie mam pomysłu co mogłoby nią być.\nNico zaoferował pieniądze. Jako właściciel sporej firmy miał zdecydowanie największe możliwości, ale przewalenie całego majątku na jedno polowanie wydawało się ryzykowne... Nico tak miał, że dusza łowcy zawsze wygrywała u niego z duszą biznesmena.\nPotem Rose znów zaskoczyła. Wyszła na chwilę i wróciła z zapewnieniem, że pieniądze i artefakt na aukcje są już załatwione. To chyba była jedna z tych akcji pod tytułem "telefon do przyjaciela". Ciekawe kim był ten enigmatyczny i niezwykle hojny jegomość.\n- No proszę... wszystkie problemy rozwiązały się w jedną chwilę. - Cedric skrzyżował ręce na piersi i oparł się wygodniej na krześle. Gdy Nico powiedział co myśli o dodatkowym towarzystwie postanowił skomentować. - Jeśli ten ktoś załatwi nam wejście na aukcję to mogę go tolerować. Jak Nico nie chce to ja mogę go osłaniać w razie czego.\nCo jak co, ale wejść na tę cholerną aukcję musiał, a przyjaciel Rose wydawał się jedyną na to szansą.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 18:06\nNo ja pierdolę... Serio? Dziewczyna wychodzi na pięć minut i wraca z milionem w gotówce oraz pewnością, że załatwiła coś odpowiedniego na aukcję? Skąd się wzięli ci ludzie!? No dobra, nie będzie narzekał, wejście to wejście... Jak ktoś chce się tam pchać i umrzeć nadstawiając karku jego sprawa. On miał polowanie, w przeciwieństwie do Nico nie martwił się głupkami proszącymi się o guza. Ich problem...\n- No to zostaje nam ostatni problem... - powiedział. - To znaczy, nie jestem pewien, ale na takich przyjęciach raczej będą pozbawiać broni - stwierdził. - A warto by było mieć coś pod ręką jeżeli zrobi się gorąco. Ktoś ma jakiś pomysł jak wnieść nożyk Cedrica i może kilka gnatów do środka?\nTony przez patrzenie jak Nico pożera kolejnego burgera sam zrobił się głodny, więc zamówił jednego dla siebie. Idealnie będzie pasował do drugiego kufla piwa...\n- Byłem w tym klubie się rozejrzeć - dodał. - Winda na wyższe pokoje znajduje się tuż obok tej jadącej do bardziej ekskluzywnej części na piętrach niżej. Przy drzwiach i windach stoi oczywiście paru goryli - westchnął. - I ma nadzieję, że zapakowaliście do bagażników swoje garniaki od udawania federalnych... Lepiej nie wybijać się z tłumu wyglądając... No... Jak my...\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 18:25\nNo tak, zawsze były jakieś problemy. Człowiek rozwiązuje jeden, a zaraz pojawia się drugi.\n- Mam pomysł. - rzucił z pełnymi ustami, po czym przeżuł i połknął. - Powiedz, można tam zjechać teraz..? Przed aukcją..? Jeżeli tak, moglibyśmy podrzucić dajmy na to w łazienkach broń i wziąć ją w czasie aukcji. - na razie tyle przyszło mu do głowy. Na wspomnienie o garniturze skrzywił się.\n- Zawsze go mam, chociaż nienawidzę zakładać. - odparł i wrócił do burgera. W zasadzie kończył go już, ale nie czuł się jakoś specjalnie najedzony...\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 20:21\nRozumiała obiekcje Nico, sama przecież nie chciała ciągnąć za sobą ogona. Musiała też jednak przyznać, że w obecnej chwili nie mieli za bardzo z czego wybierać i dodatkowe towarzystwo nie było jakąś wielką ceną.\n-Nie zna się na tych sprawach, ale kompletnie bezużyteczny też nie jest. Zadba o siebie, o to nie trzeba się martwić, nie będzie więc raczej większym ciężarem - skończyła pić kawę. - A i pieniądze nie będą w gotówce. Będą w złocie - dodała na wszelki wypadek.\nNo tak, broń. Ryzyko przeszukania czy zostawianie broni w niewiadomym miejscu było za duże, by tak narażać Colta. Trzeba było pozostać przy konwencjonalnej broni, a w takim razie żółtooki znów stawał się problemem. Trudno... muszą sobie poradzić.\n-U mnie ten wybieg raczej nie wyjdzie... ale mamy jeszcze dwa dni. Przejdę się po sklepach, jakąś kieckę się dorwie - wzruszyła ramionami.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 22:52\nCedric zastanawiał się przez chwilę co poradzić na problem braku broni na aukcji.\n- Jeśli ten Larry Snow jest ostrożny, to zapewne już teraz kazał sprawdzać czy ktoś nie wnosi broni. Myślę, że najlepiej byłoby pozyskać kogoś z wewnątrz. Jakiegoś pracownika tego klubu, kogoś kto dobrze zna budynek na tyle, że mógłby jednego z nas dyskretnie wprowadzić. Można by podjechać dziś wieczorem pod klub, wypatrzyć kto tam pracuje i jak skończy zmianę to pod przykrywką federalnych przekonać go do współpracy. - Cedric pociągnął dwa duże łyki ze swojej szklanki wody. - Poza tym... przydałoby się znać rozkład pomieszczeń. Jak dojdzie do walki to może to nam uratować życia.\nNie miał póki co lepszego pomysłu. Ludzie raczej na ogół współpracują z FBI, więc wszystko powinno pójść bez komplikacji.\nNo i pozostawała jeszcze kwestia jakiegoś gustownego garniaka. Swoje dwa zostawił w Nowym Orleanie, więc będzie musiał kupić coś na mieście...\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 23:06\n- Cedric dobrze mówi, pewnie już teraz patrzą kto co wnosi - przytaknął Tony. - Poza tym, klubowe łazienki są na niższych piętrach niż aukcje, a teraz tam na górę nie wjedziesz. Chyba, że chcesz ryzykowac spotkanie jakimś gorylem, który później, bo zakładam, że i tak go spierzesz, rozpozna cię i będzie nici z wejścia na aukcję.\nMężczyzna wgryzł się w swój posiłek, kiedy Ced mówił dalej.\n- Spróbujcie - powiedział po przełknięciu. - Ja odpuszczę, ostatnio miałem małe spotkanie z glinami i zawinęli moje fałszywe odznaki, ledwo dałem nogę z komisariatu. Ale spokojnie - dodał - to było w Iowa.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Sob 17 Lut 2018, 23:38\nCóż, pomysł Cedrica był rzeczywiście lepszy. Po chwili zastanowienia musiał przyznać im rację, pewnie ten cały Larry już się zabezpieczył. Skończył akurat burgera, kiedy obok przechodziła kelnerka. Zaczepił ją i poprosił o zwykłego burgera z potrójnym serem na wynos.\n- Po całej tej akcji wpadnij Tony do fortu. Ogarniemy jakieś nowe blachy dla Ciebie. - skinął głową do łowcy. - No i pozostaje ostatnie ale. Tak duża grupa raczej będzie przyciągać uwagę i pytania. Najlepiej, gdybyśmy mieli jakieś role. Skoro i tak nie unikniemy obecności tajemniczego sponsora... - mówiąc to spojrzał na Rose. - To proponuję, aby zagrał on ekscentrycznego miliardera, Ty moja droga jego kochankę, a dwóch z nas jego obstawę. Garniaki idealnie wpasują się do ról. - Oczywiście każdy z trzech łowców nie będzie miał problemu z wcieleniem się w goryla, patrząc na ich sylwetki.\n- Co Wy na to..? - wysłuchał ich i rzekł na koniec.\n- No dobra, skoro wszystko ustalone, to może ja z Cedem zajmiemy się naszą wtyką, a Ty Rose naszym tajemniczym sponsorem..? - pozostało mu tylko odebrać burgera na wynos i zapłacić...\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Nie 18 Lut 2018, 00:03\nMiała wrażenie, że Nico ma do niej pretensje o dodatkową asystę... serio, jeśli tak mu to przeszkadzało, mógł załatwić na teraz milion dolców i ultra rzadkie znalezisko. Jej by było na rękę, nie miałaby przynajmniej długu wdzięczności, a ten widać by się dowartościował. Gdy usłyszała o graniu ekscentrycznego miliardera mało nie parsknęła śmiechem, jednak następna część zdania zdecydowanie pozbawiła ją wesołości. Kochankę... o losie! Cóż ona takiego uczyniła, że była aż tak karana? To był sadyzm w czystej postaci.\n-... tak, zdecydowanie muszę kupić kieckę - mruknęła średnio zadowolona.\nW sumie teraz najchętniej zamówiłaby coś mocniejszego, ale raz, była autem, dwa, miała jechać do osoby, przy której wolała pozostać bez najmniejszej ilości promili we krwi.\n-Tia, jadę przekazać mu szczegóły. Jakbyście mieli na oku jakiś motel możecie mi dać namiary, jeszcze nie miałam okazji się rozejrzeć - wyjęła portfel i zostawiła na blacie pieniądze. Zostawało pojechać na spotkanie ze... sponsorem.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Nie 18 Lut 2018, 01:21\n- Chyba nie będzie musiał specjalnie grać... - powiedział Ced na słowa o "ekscentrycznym miliarderze".\nRola ochroniarza nawet mu się podobała. Nie będzie musiał za wiele mówić. Wystarczy, że będzie odpowiednio wyglądał. Łatwizna.\n- Jestem za. - Odpowiedział Nicolasowi, potem zwrócił się do Rose, która też się zgodziła. - Na przedmieściach przy drodze numer 323 jest tani i dobry motel. - Sam się tam zatrzymał, więc mówił z doświadczenia. - Ale nie wiem jak tam patrzą na psy... - dopowiedział jeszcze mając na myśli Czorta i Ester.\nGdy Rose poszła on również zostawił kilka dolców na stole. Jego woda co prawda nie kosztowała nawet połowy tego, ale kelnerka zasługiwała przecież na napiwek.\n- Pojadę jeszcze sprawić sobie jakiś garniak i dołączę do Ciebie pod Afrodyzjakiem. Powiedzmy o 22:00. - Zaproponował Nicolasowi. Jeśli ten nie miał już do niego żadnej sprawy to wyszedł, wsiadł w auto i pojechał do najbliższego centrum handlowego.\nTemat: Re: Bar "Półksiężyc" Pią 23 Lut 2018, 17:39\n7 sierpnia 2016, ponad godzina do rozpoczęcia aukcji\nDzień wcześniej Nico dla dobra prowadzonej sprawy postanowił sprawdzić Afrodyzjak osobiście. W godzinach wieczornych wybrał się do klubu, aby zbadać lokal, oczywiście z nieco zmienionym wyglądem. Nie chciał przecież, aby rozpoznano go następnego dnia. Zamawiał kolejne drinki, zagrywał przy stołach do pokera, tańczył na parkiecie. Starał się rozpoznać, czy nie ma w lkubie stałych klientów-potworów, no i ogólnie co i jak.\nRano niestety obudził się z wielką pustynią w ustach, choć na szczęście nie miał potężnego kaca. Ogarnął się pod zimnym prysznicem i zjadł jakieś śniadanie. Pozostało czekać na aukcję.\nTym razem Nico pojawił się w barze jako pierwszy. Ubrany w swój znienawidzony garnitur i ciemne okulary, zajął ten sam stolik, który okupowali dwa dni wcześniej. Zamówił piwo i rozsiadł się wygodniej. Pozostało czekać na pozostałych...


Greg_1's Content - PurePC.pl - Forum Dyskusyjne\nEverything posted by Greg_1\nGreg_1 replied to kucyk's topic in Co kupić?\nAktualne graty: 2500k @ 4.7, HD7950, monitor 1440p Pytanie jak najlepiej wydać 500-600 zł na gpu? Głównie gram w Division 2, Używane karty wchodzą naturalnie w grę ;)\nGreg_1 replied to Fahtrin's topic in Klawiatury, myszki, joysticki itp\nGreg_1 replied to cavarr's topic in Gry\nW końcu udało mi się zrobić lepszy amulet :D\nMi jak do tej pory udało się zrobić tylko jakieś przyzwoite naramienniki, ale wszystko inne to porażka. Amuletów zrobiłem jak do tej pory ~120 i "najlepszy" odejmował mi 15k dps\nTaki to nie będzie porządny tylko zajebisty ;) Ja na swoim zamiast CC/CD wolałbym chyba CC/AS,\nCo rozumiesz przez 'porządny' ?\nhttp://www.youtube.com/watch?v=PdfKOcDJYRI wow, Det0x daje radę xD\nGdzie tak piszą ? Na pierścieniu nie ma wcale podanego min. lvl\nJeśli tak robią to świetny pomysł... A co Ci dokładnie "wyparowało" ?\nJa dostałem komunikat o malware edit: w tym filmiku jest poruszony problem:\nW końcu wypadło mi coś co mogę założyć a nie opchnąć na AH :) Trochę mało Vit ale nie można mieć wszystkiego ;)\n@up Dla przydupasa niezłe ;) Przez to wasze gadanie o DH odkurzyłem swojego i zaczęły się wydatki... ale przynajmniej teraz ciekawiej się gra niż barbem WW. Muszę jeszcze wczuć się z powrotem w DH i parę gratów jest jeszcze do wymiany http://eu.battle.net/d3/en/profile/GregoR-2582/hero/17711346\nNa Hellfire raczej nie mam co liczyć, mój barb jest za chudy w uszach, ma 41k HP więc na jakimś przyzwoitym MP będzie jeden strzał i po mnie A co do pierścieni to w co iść ? Wyższe wartości dla CC i IAS czy dobić CD ?\nNie wiem czego teraz szukać na upgrade, czego bym nie szukał to żeby była jakaś zauważalna poprawa to jakieś grube miliony potrzeba ;/ Jakieś sugestie ? http://eu.battle.net/d3/en/profile/GregoR-2582/hero/15540269 edit: ressy z WarCry\nWyjdź Mi dropnął całkiem niezły sztylet z LoH CD i gniazdem, chyba też za tanio wystawiłem bo w godzinę poszedł za 10kk, ale znowu passa na legendarne się skończyła. Chociaż wolę żeby takie sztylety wypadały niż legendy po 15k\nTeraz legendarnych sporo leci, tylko że syf. Ja już mam 16 i tylko jedna jest warta może 500k\noj, cicho bo każdy będzie chciał taki set'owy item ^^ edit: nawet nie wiedziałem że jest aż tyle g*****nych legendarnych przedmiotów\nCzuję się wywołany do tablicy Były trzy ale same kupy (MP1). Dzisiaj trochę lepiej (MP2) bo wypadło Echoing Fury, ale też słaby roll\nSkorzystam :) PS Ostatnio mam niezłe lagi, też tak macie czy to zasługa mojego cudnego dostawcy internetu ?\nCzy ma ktoś coś ciekawego do sprzedania dla barba do MH ? Aktualnie w łapie: http://eu.battle.net/d3/en/profile/GregoR-2582/hero/15540269\nW końcu wypadł mi legendarny przedmiot na inferno (A3) Nie wiem czy jest potrzebny komentarz....\nNo to wiem za jaką następną postać się brać jak mi się zakręci w głowie od WW :D


Biblioteczka Moni: "Gdzie jest Mia?" Alexandra Burt\nWiadomo tylko tyle, że kilka dni wcześniej Estelle odkryła, iż jej córeczki nie ma w łóżeczku, a co gorsza nie ma jej w całym domu. Zniknęły również jej wszystkie rzeczy, tak jakby nigdy jej tu nie było. Kobieta nie widziała żadnych śladów włamania, jak również nie ma pojęcia kto mógłby uprowadzić jej dziecko. Jej zachowanie jest dziwne, nie potrafi logicznie odpowiedzieć na pytania, które są kierowane w jej stronę. Aż w końcu dochodzi do tego, że staje się główną podejrzaną. Nikt jej nie wierzy, gdyż nie ma w co wierzyć. Kobieta nie potrafi się bronić, zależy jej jedynie na dojściu do prawdy i odkryciu tego co tak naprawdę się wydarzyło. Czy odkrycie tajemnicy oczyści kobietę z podejrzeń? Czy zakończenie będzie zaskakujące i niespodziewane?\nZ twórczością Alexandry Burt spotkałam się pierwszy raz. Autorka urodziła się w Niemczech, następnie po zakończeniu studiów wyjechała do Stanów Zjednoczonych, a obecnie wraz z rodziną mieszka w środkowym Teksasie. Po książkę "Gdzie jest Mia?" sięgnęłam w ciemno. Nigdy wcześniej nie słyszałam o autorce tej powieści, jak również nie wiedziałam jakie dokładniej opinie ona zbiera. Po prostu będąc w księgarni była jedną z książek, po którą sięgnęłam. Odleżała kilka miesięcy na półce, czekając na swoją kolej, aż w końcu zaczęłam ją zauważać oraz skupiła moją uwagę na sobie. I niestety pierwsze podejście do niej było niezbyt zachęcające. Książka najzwyczajniej w świecie mnie nudziła, nie mogłam się wciągnąć i każdego dnia udawało mi się przeczytać dosłownie po kilka stron. Doszłam mniej więcej do połowy i odłożyłam ją. Musiałam odpocząć. Nigdy wcześniej coś takiego mi się nie zdarzyło. Ale znów zaczęłam napotykać się na opinie na temat tego thrillera i należały one do pozytywnych. Więc dlaczego mnie ona nie wciąga? Zastanawiałam się. Zmobilizowałam się i sięgnęłam po tę lekturę ponownie. I wszystko jakby się obudziło. Zaczęłam ją czuć, zaczęły rosnąć emocje i czułam się jakbym do ręki wzięła coś zupełnie nowego. Wydaje mi się, że książkę odłożyłam w najlepszym momencie, gdy wszystko zaczęło rozwijać w zawrotnym tempie. Zdanie na temat tego tytułu zmieniłam zupełnie i troszkę żałowałam, że oceniłam ją będąc dopiero w połowie.\nAutorka porusza w swej powieści bardzo ważny temat, a mianowicie pokazuje jak wygląda depresja poporodowa. Jak łatwo jest ocenić kobietę i przypiąć jej łatkę złej matki, gdy wówczas ta zmaga się sama z sobą. Łatwo jest odtrącić taką osobę, myśląc iż jest nie do zniesienia, że się zmieniła. Chciałoby się aby zawsze pozostała tą, którą była przed porodem, a gdy tak się nie dzieje, odcina się od takiej osoby i zostawia samej sobie. Trudniej natomiast zauważyć w czym jest problem, zajrzeć głębiej, spostrzec w czym rzecz i pomóc.\nCiężko jest mi napisać czy bohaterowie powieści zyskali moją sympatię, czy też miałam do nich wrogie nastawienie. Niestety byłam czujna i każdego od samego początku podejrzewałam, co nie pozwalało mi na wzbudzenie pozytywnych uczuć co do ich osoby. Większość z pewnością lubiłam bądź nie lubiłam, choć przez chwilę, lecz wszystko zmieniało się jak w kalejdoskopie.\nSamo zakończenie lektury nie było zaskakujące, ponieważ autorka po kolei odkrywała karty, wszystko stopniowo się układało w jedną całość. Oczywiście budowała napięcie, które rosło i do samego końca mimo wszystko trzymało.\nAgnieszka Kaniuk 2 czerwca 2018 13:40\nKsiążka już bardzo długo czeka, aż wreszcie się za nią zabiorę. Muszę wkoncu ją przeczytać. 😊\nBiblioteczka Moni 3 czerwca 2018 06:48\nU mnie również bardzo długo czekała na swoją kolej :)\nIza | QualityTest.pl 2 czerwca 2018 14:22\nMnie teraz wciągnął od początku Harry Potter. Czytam kolejne części i po lekturze oglądamy wspólnie z mężem film :D Jak tylko się odkopię z całości, na pewno coś dobiorę z Twoich poleceń :)\nBiblioteczka Moni 3 czerwca 2018 06:50\nNie czytałam Harrego Pottera, jakoś mnie do niego nie ciągnie. Choć nie ukrywam, że chciałabym kiedyś poznać tą całą jego historię.\nZuzia 2 czerwca 2018 14:31\nNie spotkałam się wcześniej z tą książką, więc jeśli gdzieś znajdę to przeczytam, aby wyrobić sobie własną opinię. Wydaje się być ciekawa i pouczająca.\nBiblioteczka Moni 3 czerwca 2018 06:51\nCiekawa jestem jaka będzie Twoja opinia na temat książki. Pozdrawiam.\nKasia 2 czerwca 2018 17:10\nNa pierwszy rzut oka wydaje mi się, że taki pomysł na fabułę pojawił się już w wielu książkach - amnezja, porwanie.dziecka, matka.jako główna podejrzana. Ale ponieważ lubię ie thrillery to sięgnę po niego żeby przekonać się czy mnie wciągnie od początku ;) pozdrawiam\nBiblioteczka Moni 3 czerwca 2018 06:53\nTematy w książkach niestety są powielane, lecz zawsze jednak czymś się różnią, w czymś zaskoczą i mają coś co je wyróżnia. Pozdrawiam.\nBiblioteka Feniksa 2 czerwca 2018 17:16\nZnalazłam ja kiedyś na wyprzedaży w Biedronce i ją kupiłam. Poczatek nawet mi się podobał, ale nie miałam czasu jej przeczytać do końca, odłożyłam i zapomniałam o niej. Muszę koniecznie do niej wrócić.\nBiblioteczka Moni 3 czerwca 2018 06:55\nWróć do niej i powiesz mi co myślisz o tej książce. Pozdrawiam.\nkacik-ksiazkowy 3 czerwca 2018 09:11\nCzytałam, jednak nie powiem, że mnie jakoś specjalnie zachwyciła. :)\ntoukie ~ KSIĄŻKOWA PRZYSTAŃ 3 czerwca 2018 10:08\nTemat depresji poporodowej swego czasu bardzo mnie intrygował. Czytałam dużo artykułów na ten temat, a psychoza poporodowa jest przerażająca! Poszukam tej książki w bibliotece.\nWiewiórka w okularach 4 czerwca 2018 20:26\nJeśli tylko znajdę wolną chwilę, to chętnie poczytam, bo brzmi całkiem interesująco. :)\nkobiety w pewnym wieku 5 czerwca 2018 17:31\nSentyment mam do tego wydawnictwa 😍\nKsięgozbiór Kasiny 7 czerwca 2018 14:20\nAle historia... Ale rzeczywiście to bardzo ważny i trudny temat i dobrze, że jest coraz częściej poruszany...


Telewizja na kartę buduje sieć doładowań\nCyfrowy Dom zakończył fazę testową nowego systemu doładowań telewizji na kartę. Docelowo jej użytkownicy będą mogli doładować swoje konta bezpośrednio w punktach sprzedaży w całym kraju.\nOd czwartku użytkownicy telewizji na kartę mogą skorzystać z sieci ponad 100 punktów, w których mogą dokonać doładowań odpowiednio na jeden, trzy, sześć bądź dwanaście miesięcy. Pełną listę punktów, w których możliwe jest dokonanie doładowań znaleźć można na specjalnej mapce na stronie www.telewizjanakarte.pl oraz za pomocą lokalizatora internetowego Zumi.\nDocelowo sieć punktów, w których możliwe będzie doładowanie telewizji na kartę objąć ma swoim zasięgiem cały kraj. Spółka Cyfrowy Dom - właściciel telewizji na kartę - wciąż prowadzi rozmowy z kolejnymi satelitarnymi punktami dystrybucji.\nRusza oferta pre-paid “nc+ telewizja na kartę”. Ponad 50 stacji za 19,90 zł miesięcznie\nSmart HD - nowa oferta pre-paid dla klientów Telewizji na kartę SD. Jakie kanały?\nDołącz do dyskusji: Telewizja na kartę buduje sieć doładowań


Sięgając po tę książkę spodziewałam się błahego romansidła. Jakże błędne były moje myśli, gdyż „Tulipanowa gorączka” okazała się jedną z lepszych powieści, jakie ostatnio czytałam.\nJesteśmy w XVII-wiecznym Amsterdamie, w roku 1636. Mieście, które przeżywa swój Renesans. Kwitnie tu handel i rozwija się żegluga. Mężczyźni i kobiety w modnych strojach spacerują po ulicach, a w lustrze wody w kanałach odbijają się ich eleganckie domy. To również raj dla rybaków, handlarzy towarami, hodowców kwiatów i malarzy. Rozwija się życie artystyczne, a cała plejada mistrzów pędzla maluje pejzaże, martwe natury oraz portrety bogatych mieszkańców miasta.\nJeden z takich malarzy, Jan van Loos, dostaje zlecenie namalowania podwójnego portretu pewnego małżeństwa. On - Cornelius - 61-letni zamożny kupiec, właściciel kilku składów towarów w porcie, znawca sztuki, esteta. Ona - Sophia - młoda "praktyczna kobieta" (jak sama mówi o sobie), sprzedała swoją młodość za bogactwo, tym samym uwalniając się od biedy i życia w nędzy z siostrami i matką. Jan van Loos ma utrwalić na płótnie piękno, zatrzymać je na zawsze, ponieważ życie szybko przemija. Ma uchwycić szczęście, które - według Corneliusa - daje żonie. Sophia dostosowuje się do wszystkiego i potulnie spełnia wolę męża. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że jedno spojrzenie młodego malarza obudzi w niej uśpione pożądanie i namiętność. I tak między Sophią a Janem wybucha gorący romans, który musi pozostać w ukryciu.\nSophia z biegiem czasu odkrywa w sobie zdolności do samooszukiwania. Nauczyła się gry pozorów i wyrachowania. Wszystko w imię miłości. Dla Jana Sophia jest nie tylko miłością życia, a też inspiracją do malowania. Z biegiem czasu kochankowie mają dość ukrywania i knują pewien plan. Włączają do niego służącą Sophii - Marię, oraz Gerrita - służącego Jana. Cała intryga jest perfekcyjnie dopracowana i ma duże szanse powodzenia. Los jednak jest przewrotny i przypadkowy zbieg okoliczności potrafi wszystko zniweczyć.\nW książce pojawia się również tytułowy motyw - tulipanowej gorączki. Szczerze mówiąc nie miałam pojęcia, że tulipomania w Amsterdamie była aż tak ogromnym zjawiskiem. Przy okazji zbadałam szerzej temat i okazało się, że o tej tulipanowej manii pisało wielu twórców, między innymi nasz rodak Zbigniew Herbert w „Martwej naturze z wędzidłem”. Zamiłowanie do tulipanów, a raczej do dochodów związanych z nimi, doprowadziło niderlandzkie społeczeństwo do zbiorowej psychozy. A koniec końców - do hańby, bankructwa i ruiny cnotliwych mieszczan, porzucających zdrowy rozsądek kupiecki oraz protestanckie umiarkowanie. „Na początku 1637 roku handel cebulkami tulipanowymi upada. Najwyższy Trybunał Holandii, poważnie niezaniepokojony gorączką, która opanowała cały kraj, podejmuje interwencję i z dnia na dzień ustala bardzo niskie ceny cebulek”. Tysiące ludzi straciło wtedy środki utrzymania. Tamte wydarzenia odsunęły się na margines historii i mało kto o nich wie. Niemniej jednak świadczą one o ludzkiej chciwości i przewrotności losu, ale tym samym wywodzą się z miłości do piękna i zamiłowania do kwiatów. Tulipany mają niestety też inny przykry incydent w historii. Podczas II wojny światowej, ludzie cierpiąc z głodu, zmuszeni byli wykopywać cebulki tych kwiatów i je jeść. Wspominała choćby o tym aktorka, holenderskiego pochodzenia, Audrey Hepburn, która dzieciństwo spędziła właśnie w okupowanej Holandii. Również w literaturze często pojawia się ten motyw, na przykład w książce amerykańskiego pisarza Richarda Lourie „Wstręt do tulipanów”.\nWracając jednak do powieści, przepiękna była o opowieść o ludzkich namiętnościach i pożądaniu. Nie tylko z miłości. Cornelius jest kolekcjonerem sztuki. Jego zamiłowanie do malarstwa również jest tu widoczne. Poza tym to bardzo ciekawa postać. Mężczyzna pełen dobrych manier, esteta, miłośnik piękna, nie tylko zewnętrznego. Polecam, świetna lektura na zakończenie wakacji.\nA 8 września na ekrany kin wchodzi ekranizacja tej powieści. Reżyserem jest Justin Chadwick (m.in. „Kochanice króla” i „Mandela: Droga do wolności”). W rolach głównych: Alicia Vikander, Christoph Waltz (jeden z moich ulubionych aktorów) i Judi Dench! Ja nie mogę się doczekać.\nEtykiety: miłość Moggach Deborah namiętność Rebis


Przemysław Sobieszczuk – życie z Epidermolysis Bullosa (EB) Pęcherzowe oddzielanie się naskórka | Przemysław Sobieszczuk\nPrzemysław Sobieszczuk – życie z Epidermolysis Bullosa (EB) Pęcherzowe oddzielanie się naskórka\nprzez p.sobieszczuk na 17 maja 2013 w Strona Główna • 27 komentarzy\nW życiu, każdego z Nas zdarzają się sytuacje, chwile, które chcielibyśmy, aby nigdy się nie wydarzyły. Niestety nie jesteśmy w stanie takich sytuacji przewidzieć i musimy je akceptować. Jeśli już coś szczególnego wydarzy się w naszym życiu, szukamy powodu tego wydarzenia, z sytuacji naszego dotychczasowego życia. Zadajemy sobie często pytanie, czym sobie na to zasłużyłem? To pytanie zadajemy sobie w sytuacji, kiedy w naszym życiu zdarzy się coś dobrego jak i coś złego. Jesteśmy ludźmi, co prawda, życiem naszym My zarządzamy, ale zauważmy, że nie wszystko jesteśmy w stanie przewidzieć.\nOstatnie tygodnie mojego życia były dość intensywne, w sumie takie są zawsze, nigdy nie ma tak, żeby coś się nie działo i człowiek mógł żyć w jakiejś stagnacji. Będąc osobą, która żyje intensywnie nie jest w stanie się przewidzieć wypadków, sytuacji, które w danym momencie cię spotykają. Przecież wiadomo tylko komuś, kto nic nie robi, nic się nie przytrafia\nBył akurat piękny kwietniowy dzień, kiedy wraz z kolegą mieliśmy jechać na kilka dni na wieś w celu załatwienia spraw, które odwlekaliśmy już klika tygodni. Był to akurat dobry okres, bo pogoda wreszcie zaczęła dopisywać. Szczególnie, że zima w tym roku trzymał długo i przeszło nam i nie tylko nam przez myśl, że w tym roku wiosny nie będzie. No tak każdy mówi zmienia się klimat. No, ale ja nie o klimacie. Pojechaliśmy na wieś, dzień nam minął cały na jeździe, bo miejsce docelowe znajdowało się kilkaset km od Katowic. Zajechaliśmy w godzinach późno popołudniowych i byliśmy zmęczeni, szczególnie Ja, choć osobiście uwielbiam podróże, jazdę samochodem i mógłbym tak podróżować bez przerw, jedynie może, aby skorzystać z toalety. Jak to na wsi bywa, piękna pogoda, zaczynało się już powoli zielenić. Trawa była ledwo widoczna, ale zarysy dywaniku zielonego było już widać. Liści, na drzewach jeszcze nie było dużo, ale w końcu to dopiero początek tej wiosny. Siedzieliśmy razem na podwórku i piliśmy kawę. Bardzo było przyjemnie, taki nostalgiczny spokój, gdzie człowiek zaczynał czuć prawdziwe powietrze i wszystkie zapachy związane ze wsią. Otaczająca natura tak Nas zauroczyła, że siedzieliśmy na powietrzu koło domu do późnych godzin wieczornych. No, ale wszystko, co dobre, kończy się i należało pójść spać i tak też zrobiliśmy. Dano nam pokoje na piętrze, gdzie trzeba było wejść po ładnych, ale dość stromych schodach.\nPoszliśmy spać. Ja przez pierwsze pół godziny nie umiałem zasnąć, zawsze tak mam, kiedy jestem w nowym miejscu. Jednak po pół godziny udało mi się zasnąć, jednak długo nie spałem, bo zaledwie po dwóch godzinach musiałem skorzystać z toalety.\nByło bardzo ciemno, wiedziałem gdzie jest toaleta, więc nie zaświecałem światła i to niestety był mój błąd, poważny błąd. Szedłem do toalety na pamięć, nie zwracając na nic uwagi. Niestety otwierając drzwi zamiast do toalety otwarłem na schody, które prowadziły na parter domu, co spowodowało, że spadłem ze schodów.\nWtedy cały pobyt na wsi zmienił się w cierpienie i ból, ból, który przeszywał mnie i moje ciało na wylot, było to tak nie do zniesienia, że skory byłem odebrać sobie życie, by nie czuć tego bólu. Spadłem ze schodów – zdzierając z siebie całą skórę na plecach, pośladkach i stopach. Nie byłem w stanie się podnieść. Zacząłem płakać, starałem się nie głośno, choć nie umiałem, płacz pomagał mi uwolnić się z bólu i nerwów, które mi towarzyszyły, kiedy już spadłem. Kolega, z którym przyjechałem, był na tyle przytomny, że nie popadł w panikę i starał mi się jakoś pomóc, choć w przypadku choroby, jaka mi towarzyszy od urodzenia Epidermolysis Bullosa (EB) nie było to takie proste, bo kiedy upadłem, zupełnie już na mojej powierzchni ciała nie było miejsca, gdziekolwiek, można było by mnie chwycić, aby Mnie podnieść. Jednak wspólnymi siłami Moimi i jego udało się wstać i usiąść na krześle. Następnie musiałem zdjąć z siebie ubranie, by można było założyć opatrunki na rany powstałe przy upadku. To było jak by ponownie zdejmowali zemnie skórę, każdy dotyk, przywarta koszulka powodowały ból przeszywający na wylot, krew z ran tryskała niczym woda z kranu, trząsłem się, jak by mnie prądem poraziło. Nie byłem w stanie znieść bólu, byłem na skraju wyczerpania. Po za okropnym bólem, czułem się osłabiony, na tyle, że ledwo nie zemdlałem, z tego traumatycznego przeżycia. W tym momencie, kiedy upadłem, całe moje, życie zaczęło krążyć mi w oku mojej głowy, wszystkie przeżycia dotychczasowe, zaczęły mi przelatywać, a ja zwyczajnie płakałem, choć wtedy już nie wiem, czy z bólu, może częściowo tak, ale chyba prędzej z nerwów, że ja człowiek zmagający się z takim schorzeniem od urodzenia i wiedzący, co może Mnie spotkać, jak nie będę uważał na siebie, nagle zdarza się takie coś, co zniewala mnie na klika naście tygodni, bez jakichkolwiek możliwości ruchowych mojego ciała. Stałem się całkowicie uzależniony od innych ludzi, zwyczajnie bez nich nie byłem w stanie nic koło siebie zrobić, a to powodowało u mnie jeszcze dodatkowe nerwy, traumę i chęć opuszczenia tego świata na dobre. Bo jak inaczej myśleć, kiedy w ciągu zaledwie kilku sekund, człowiekowi przestawia się cały świat, staje się roślinką, która co prawda czuje, myśli, ale nie jest w stanie radzić sobie, na co dzień, staje się uzależniona od innych, rodziców, rodziny (żony, własnych dzieci). Czułem się wtedy, jak śmieć, nie potrzeby nikomu i tylko przeszkadzam innym. Przecież zniszczyłem im całe ich dotychczasowe życie, plany, uzgodnienia, jakąś stabilność i ciągłość życiową. Na szczęście, ważne jest to, że mogłem na bliskich liczyć i na przyjaciół. Nie każdy niestety ma to szczęście.\nCały mój pobyt na wsi zmienił się w łóżko i krzesło. Nie interesowało mnie nic, co się dzieje na, zewnątrz, jaka jest pogoda i kto przyszedł, odwiedził? To wszystko było ponad Mną. Byłem w innym świecie, świecie cierpienia, bólu, płaczu, obojętności. Naturą i wiosną na Wsi zachwycałem się tylko, kiedy przyjechałem, potem było to dla mnie nieważne. Co prawda nie wróciliśmy na drugi dzień do domu, bo pilne było załatwienie spraw, z jakimi przyjechaliśmy. Miałem na tyle opatrunków, bez nich nigdzie się nie ruszam to Moja skóra, chroni ciało i leczy rany. Wróciliśmy dopiero do domu na trzeci dzień, oczywiście Moja żona i cała moja rodzina wiedzieli już o zdarzeniu, jedynie, co to nie umieli sobie wyobrazić jak bardzo jest moje ciało zmasakrowane, a w szczególności plecy.\nWróciłem do domu, co mnie ucieszyło, ale zarazem, bałem się reakcji moich bliskich. Moja żona, co prawda jest pielęgniarką na dermatologii i wie na temat skóry wiele, ale nigdy jeszcze nie widziała mnie w stanie, kiedy moje ciało jest zupełnie pozbawione skóry i całe ciało to jedna wielka rana. Inaczej było w przypadku mojej mamy, na niej, co prawda też zrobiło to wrażenie, ale nie tak wielkie jak na innych, m.in. mojej żony. Matka, która zna mnie od urodzenia, widziała już mnie w takim stanie, jak byłem dzieckiem, często zdarzało mi się upadać pod wpływem najmniejszych czynności. Jak to bywa w przypadku młodych ludzi, wszystkiego chcą spróbować, mimo nawet tego, że rodzice zabraniają, to jednak cichaczem, gdzie nie widzą chce się spróbować tego, co zabronione. Oczywiście w moim przypadku nie mgło być inaczej, musiałem wszystkiego spróbować jazdy na rowerze, co było następstwem tego, że kilka razy przeleciałem przez kierownice, tłucząc sobie nos, wargi, dłonie, nogi, pośladki wtedy też wyglądałem tak jak po tym nieszczęsnym upadku w teraźniejszym życiu. Tak samo było jak grałem w babin tona, piłkę nożną lub zwyczajnie biegałem. Wszystko to powodowało u mnie taki stan jak teraz w dorosłym już życiu. Pewnie, będąc jednak człowiekiem już dorosłym, zawsze myślałem, że jestem bardziej rozważny, jednak niestety nawet najbardziej rozważni nie są w stanie przewidzieć sytuacji, które pojawiają się nagle i bez ostrzeżenia. Prawdą jest, że teraz takie sytuacje przeżywa się inaczej przynajmniej ja.\nCałe to zdarzenie, uświadomiło mnie w przekonaniu, że wszystko jest kruche, że my sami i bez względu na to, czy chorujemy, czy jesteśmy zdrowi, sprawni, jesteśmy tak niestabilni jak szkło, które jak upadnie to kruszy się w drobny mak i nic z niego nie zostaje, nadaje się tylko do wyrzucenia.\nMoje ciało i wszystkich dzieci zmagających się z tą okrutną chorobą, jest właśnie takie jak szkło, jak skrzydełka motylka, który najmniejszy nawet dotyk, uraz może spowodować śmierć.\nWażne, jest jednak to, że mimo tych upadków, które powalają i uświadamiają Nam, że jesteśmy istotami kruchymi, a jednak, kiedy korzystamy z tego, co wewnątrz Nas, Siły, która jest niewidoczna, a potężniejsza od Nas samych i naszego ciała, ona pozwala Nam się podnieść i iść dalej drogą życia. Bo nie sztuką jest upaść i się poddać, ale sztuką jest podnieść się z tego upadku i podążać dalej.\nTagi:ból chorzy cierpienie EB Epidermolysis Bullosa pęcheerzyca Pecherzowe oddzielanie się naskórka publiczne. spoleczeństwo życie\nCzym tak naprawdę jest Przyjaźń i zaufanie? Osobiste przemyślenia. →\n27 comments for “Przemysław Sobieszczuk – życie z Epidermolysis Bullosa (EB) Pęcherzowe oddzielanie się naskórka”\n17 maja 2013 o 19:12\nPrzemku piękna jest ta opowieść chociaż przeszyta bólem i ogromnym cierpieniem ale pamiętaj że masz wokół siebie ludzi którzy cię podziwiają, kochają,dażą szacunkiem chociaż nie zawsze umieja to okazać.Dla Motylków jesteś przykładem,nadzieją że mozna godnie iść z tą chorobą przez życie i robić tyle dobrego dla innych.Bo nie sztuką byc wesołym kiedy radość zewsząd tryska,ale iść z podniesionym czołem kiedy ból twe ciało ściska.Przemku jestes wielki.\n29 maja 2013 o 19:37\n29 maja 2013 o 21:39\n~katolik – Wypierdalaj z bloga tego dzielnego człowieka ty sedecka wszo. Piekło to on już tu i teraz ma. Nie pieprz tu o swojej żydowskiej mitologii i jej chciwych depozytariuszach.\n29 maja 2013 o 19:51\nMatko Boska, ja się walnę małym palcem stopy, to już umieram z bólu, a co jeszcze taka choroba i wypadek. Chyba bym umarła na miejscu z bólu. Cholernie Panu współczuję. Chociaż ja też nie miałam lekko kiedyś, jak chorowałam na padaczkę skroniową. Nic tylko iść przez życie na przód. Jak wyżej, Przemku jesteś wielki\n29 maja 2013 o 20:18\nPrzemku, a ja w twoich oczach widzę wielką chęć życia, wątpić i opadać z sił rzeczą ludzką jest a w twoim szczególnym przypadku najzupełniej normalną czy raczej uzasadnioną, bo też i z wielką rzeczą walczysz. Ważne aby się nie poddawać i podnosić po każdym upadku. I to świadczy o sile człowieka i sile jego charakteru. A ty się podniosłeś. Jesteś wielki!\n29 maja 2013 o 21:28\nPisze Pan bardzo ładnie i z taką wrażliwością. Czytałam ten tekst i zebrało mi się na płacz, bo kiedy widzę, że komuś dzieje się źle, to taki jest mój odruch. Mam jednak głęboką nadzieję, że powolutku dochodzi Pan do zdrowia i wszystko już niedługo wróci do normy, a Pan będzie mógł cieszyć się każdym dniem :). Przesyłam serdeczne pozdrowienia :).\n30 maja 2013 o 00:11\nbardzo Ci współczuje to co powiem to jest nie realne w naszym rozumieniu ale poświęcił bym się bo życie dla mnie straciło sens\n29 maja 2013 o 22:01\nPrzemku jesteś wielkim człowiekiem i można się od Ciebie uczyć,pamiętaj że BÓG ciebie kocha i widzi twe cierpienia,przyjdzie moment że zostanie ci to wynagrodzone.niech cie prowadzi wiara.pozdrawiam\n29 maja 2013 o 22:10\nHej Przemek!!!Z tej strony Arek!!Chodzilismy razem na studia WSB Chorzów!!!Pamietam dobrze Cie!!!Bylem w innej grupie, ale szczerze kilka razy rozmawialismy!!!Zycze Ci jak najbardziej szczesliwego zycia.Nie mialem pojecia o twojej chorobie choc wiedzialem ze nie jest Ci latwo!!!Zawsze usmiechniety !!!Pozdrawiam!!!\n29 maja 2013 o 22:12\n29 maja 2013 o 22:14\nWalcz Przemek,walcz,myśl pozytywnie,nie poddawaj sie,widzisz ile tu ludzi z dobrym sercem i którzy CI dobrze zyczą,mi nie pozostaje nic innego jak dołączyc do tego grona,trzymam kciuki zebybyło wszystko dobrze,Jestes Wielki,pozdrawiam\n29 maja 2013 o 22:17\nDomyślam sie jak trudno jest zyc z taka chorobą. Ale na pewno nie zdarza sie to wszystko bez powodu. Byc moze ujawniajac siebie i swoje problemy zdarzy sie cos ze Twoj problem stanie sie dla drugiej osoby pomoca i blogoslawienstwem. Zycie jest tak dziwne i pelne niespodzianek. Np przeczytalam kiedys w onecie historie ludzi ktorych trafił piorun i np. jednej starszej pani uleczył polączenia nerwowe nogi z powodu ktorego bardzo cierpiała cale zycie w wielkim bolu. Po tym uleczeniu zaczela ona z wielka miloscia i wdziecznoscia pomagac jako wolontariuszka roznym ciezko chorym ludziom i w ten sposob odnalazla cel i radosc swojego zycia. Patrze na pana zdjecie i jestem bardzo poruszona jakims cieplem ktore emanuje z pana osoby. Coś w tym jest to jakas szczerosc i otwartosc pana duszy na ten nasz szalony, chory swiat.\n29 maja 2013 o 23:28\nPrzemku z glebi serca, chlopie jestes moim wzorem, moje codzienne zyciowe rosterki to nic w porownaniu z twoim zyciem, bol ktorego doswiadczasz jest czyms dla mnie nie pojetnym w calej mojej zdolnosci empatii. Przemek jestem z toba chlopie!\n30 maja 2013 o 00:09\nPodziwiam Pana, za Pana normalność, której zdrowi ludzie często nie posiadają, za Pana siłę, której ja nie mam, pozdrawiam bardzo serdecznie Monika\n30 maja 2013 o 01:45\ntroche wiecej optymizmu i ostroznosci\nwszak to tylko znana ci choroba\na mogles skrecic kark albo dostac wylewu\ni smierc na miejscu\njednym slowem miales szczescie\n30 maja 2013 o 08:24\nWitam Cię serdecznie ! Z CAŁEGO SERCA życzę Ci wyleczenia z tej okrutnie ciężkiej choroby. Może to truizm, że wiara czyni cuda, ale przekonuję się o tym sama każdego dnia. I nie chodzi tu tylko o wiarę w Boga. Mam na myśli wiarę w ludzi, a przede wszystkim wiarę w siebie. Nasz organizm ma przeogromne właściwości samoleczenia\ni regeneracji, tylko trzeba go wspomóc i wzmocnić. Ja sama chorowałam na pewną teoretycznie nieuleczalna chorobę od 19 lat. Kilka miesięcy temu zaczęłam pić pewien preparat ( dostępny w każdej aptece za niewielkie pieniądze ). I zdarzył się cud !!!\nPO 2 miesiącach picia tego specyfiku poczułam, że mój organizm jest na tyle silny, że mogę odstawić leki. Zrobiłam to z dnia na dzień. Konsekwencje tak „nierozważnego” postępowania powinny być dla mnie dotkliwe. A tu nic z tych rzeczy. Mija już kolejnych 5 miesięcy , a ja nadal czuje się świetnie. Czego Tobie z całego serca życzę!!!!!!!!!!!!!!!!\n30 maja 2013 o 09:23\nSzczerze wspolczuje. Probowales moze opatrunkow z olejem lnianym? Uzywam gazy nasaczonej zwyklym „kuchennym” olejem lnianym na wszelkie domowe skaleczenia i opazenia i wszystko goi sie „w oczach”. Moze Tobie tez by ulzyly?\n30 maja 2013 o 16:08\nOgromny szacunek..dla Twojej siły ducha, dla mocy którą w sobie masz, którą krzesasz wciąż na nowo, ja z powodu byle bzdury zapadam się w czarną otchłań. Życzę Ci miłości ludzkiej dookoła, i aby Twój przykład był budujący dla słabych psychicznie. Trzymaj się!!!\n30 maja 2013 o 20:09\nWiększość ludzi ukrywa cierpienie pod maską pozorów… Podziwiam Twoją odwagę Przemku, bo nie udajesz, bo nie poddałeś się, bo jesteś świetnym przykładem, że choroba nie zamyka drogi do marzeń… że choroba to nie ułomność, ułomności tworzą ludzie swoim myśleniem.\nA mi osobiście uświadomiłeś jak bardzo po macoszemu traktuję swoje życie, chociaż jest moje i powinno być wyjątkowe.\nSmutna i niezwykle poruszająca historia…\nŻyczę Ci Przemku wielu dobrych ludzi na Twojej drodze i tęczy każdego dnia.\n31 maja 2013 o 02:02\nzdrówka Przemku, oby takich sytuacji w twoim życiu było jak naj naj naj mniej ! pozdrowienia uważaj na siebie\n18 lipca 2013 o 00:19\npodziwiam Pana i dobrze, że ma Pan przy sobie bliskich, którzy tak wspierają. Życzę aby takie sytuacje nie zdarzały się najlepiej wcale\n2 października 2013 o 16:12\n3 października 2013 o 16:30\nDziś przypadkiem odkryłam Twojego bloga. Jesteś wrażliwym, fajnym człowiekiem. Tak mnie strasznie wzruszyła Twoja historia i wiesz co? Ty sobie ze wszystkim poradzisz- jesteś naprawdę bardzo silny!!! Taki prawdziwy NIEPOKONANY! Mam nadzieję i życzę Ci spełnienia wszystkich marzeń, duuuuużo zdrówka i miłości najbliższych! Trzymaj tak dalej, jesteś wielki:))\n3 października 2013 o 17:13\nCzytając Pańską historię mam łzy w oczach, nie wyrażam swojego współczucia, bo tego Pan nie potrzebuje, życzę Pan dużo siły i miłości wiem, że Pan to dostaje od bliskich, ale dobrego w życiu nigdy nie za wiele.\nPo takich historiach zaczynam zastanawiać się nad przewartościowaniem swojego życia, nie to żebym była jakąś rozkapryszoną i wywyższoną ponad wszystkimi smarkulą, ale często nie doceniam tego co mi życie dostarcza, że mojej problemy są niczym w porównaniu z trudami z jakimi zmagają się inni.\nDziękuję, że podzielił się Pan z nami swoją historią, jest Pan Wielki.\n5 listopada 2013 o 01:10\nPięknie napisane na końcu i pięknie, że pomaga Pan innym zmagać się z tą chorobą. Mam kuzyna chorego na EB, ma dopiero 10 lat, a jest silniejszy od niejednego dorosłego! Na prawdę podziwiam ludzich chorych za tę wytrwałość. Trzymam kciuki i życzę dużo, dużo zdrówka. Pozdrawiam!\n4 kwietnia 2014 o 23:51\nWitam serdecznie:) Przed chwilą oglądałam Twój wywiad z Szymonem Hołownią. Bardzo poruszyła mnie Twoja historia. Ogromnie ci współczuję i chciałabym żebyś był zdrowy i nie czuł tego bólu który sprawia ci choroba.Powodzenia:)\nWszystkich wizyt: 361632\nPRZEMYSŁAW SOBIESZCZUK – CZŁOWIEK MOTYL, MIMO TAK TRUDNEJ CHOROBY POMAGA, MOTYWUJE I INSPIRUJE


MAMA WOJOWNICZKA - Mama i Sport\nMagda — 6 maja 2015\nMam na imię Iza. Mam rodzinę i jestem mamą dwójki dzieci. Dwadzieścia miesięcy temu rozpoczęła się moja metamorfoza. To właśnie w trosce o swoje dzieci zawalczyłam o własne zdrowie. Dzieci były i są moją największą motywacją, to dla nich chcę jak najdłużej być sprawna, mieć dobrą kondycję. Chciałabym też, żeby moje dzieci polubiły zdrowy i aktywny styl życia. Przekazuję im, że ruch i sport to fajna sprawa. Sport to nie tylko rywalizacja, osiąganie wyników, ale również relaks i zabawa.\nJak zaczęłam? Kiedy już odchowałam dzieci na tyle, że poszły do przedszkola, pomyślałam o tym, że w końcu mam trochę czasu dla siebie. Fałdki na brzuchu coraz bardziej przeszkadzały. Od okresów ciąż i porodów pojawiły się problemy z krążeniem w nogach, bóle kręgosłupa i dolegliwości żołądkowe (wzdęcia i zgaga). Brakowało mi też kontaktu z ludźmi. Postanowiłam, że zapiszę się do fitness klubu i tak się zaczęło. Szczerze mówiąc to nie myślałam, że tak mi się spodoba. Początki były bardzo trudne, bo byłam osobą, która wcześniej nie była aktywna fizycznie. Ze względu na sporą nadwagę, musiałam stopniowo zwiększać powtórzenia i włączać nowe ćwiczenia. Po 3 miesiącach inni zaczęli zauważać, że chudnę.\nZerwałam z kanapowym stylem życia. Ruch, sport, fitness i zdrowy styl życia uszczęśliwiły mnie. Teraz pozytywnie patrzę na świat, ludzi i wszystkie zdarzenia losowe, które mi się przytrafiają. Ruch odstresowuje, nabieramy dystansu do siebie, do problemów. Sport uczy nas pokory, wytrwałości, samodyscypliny. Patrząc wstecz, bardzo żałuję, że nigdy wcześniej nie spotkałam na swojej drodze takiej osoby, która by mnie tak zmotywowała, zaraziła bakcylem sportowym. A teraz znam tyle osób, które mnie inspirują!\nZa swój największy życiowy sukces uważam zrzucenie tych nadprogramowych kilogramów i figurę lepszą niż kiedyś. Pochwalę się wam – udało mi się zrzucić 32 kg!!! Jestem z siebie dumna. Na każdy trening cieszę się jak dziecko, czuję się nabuzowana tymi endorfinami, chętnie podejmuję nowe wyzwania i dziś czuję się szczęśliwa, spełniona. I chcę sobie ciągle podnosić poprzeczkę, próbować sił w innych dyscyplinach.\nŚmiało mogę powiedzieć, że zdrowy styl życia poprawił nie tylko moją kondycję, zdrowie, ale także samopoczucie. Moje życie nabrało barw! Jest ciekawe i kolorowe! Chcę się tym dzielić i pokazać, że sami jesteśmy kowalami swojego losu. Jeśli wierzymy w siebie, jesteśmy pozytywnie nastawieni, to wszystko układa się po naszej myśli. Wspaniale jest mieć cel, bo wtedy nasze życie ma sens. Moim celem na ten rok było przebiec półmaraton i już mi się udało!\nChcę zachęcić innych do zdrowego stylu życia poprzez pokazanie własnej metamorfozy. Zerwałam z kanapowym stylem życia i teraz aktywność fizyczna jest moją faworytką. Jestem Fighterką, Wojowniczką, która walczy o swoje cele, jest zdeterminowana i spełnia swoje marzenia. Od maja ubiegłego roku prowadzę bloga www.fitfighterka.blog.pl. Fit Fighterka jest kobietą, która odnalazła w zdrowym stylu życia swoją pasję.\nWalcz o siebie! Nigdy nie jest za późno! Uwierz mi! NIGDY!!!\nTagi: aktywność po ciążybieganiefitFit Fighterkafitnessmama i sport po ciążyodchudzanieruchsiłowniasport\nNastępny wpis STRETCHING W 15 MINUT\nPoprzedni wpis PRZYBIERANIE NA MASIE W CIĄŻY


Maj 12, 2021, 02:23:24\nAutor Wątek: Pokarm jajeczny. (Przeczytany 52139 razy)\n« : Luty 18, 2008, 01:04:35 »\nPokarm jajeczny budzi ciągle wiele nieporozumień i praktycznie każdy hodowca rozumie pod tym pojęciem coś innego.Każdy hodowca ma tez inną recepturę jego przygotowania ( przeważnie jest to receptura ściśle tajna i jedynie słuszna) każdy hodowca używa do jej sporządzenia innych składników.Dlatego chcę Wam przedstawić mój pokarm jajeczny,który stosuje zarówno jako pokarm do pobudzenia ptaków do lęgów jak i pokarm do wychowu młodych ptaków od pierwszego dnia ich życia.\nW skład mojego pokarmu wchodzą jajka kurze ,w miarę możliwości jak najbardziej świeże.Jako sztucznego jajka używam preparatów firmy CeDe Premium Eggfood jest to jedyne sztuczne jajko przeznaczone wyłącznie dla kanarków ,wszystkie inne preparaty jajeczne są zarówno dla kanarków jak i dla egzotyki.To że jest to preparat wyłącznie dla kanarków daje mi gwarancje że jego skład zarówno witamin ,mikroelementów ,protein zarówno zwierzęcych jak i roślinnych są dla kanarków optymalne.Stosuje też sztuczne jajko firmy Deli Nature (Bajers) które chociaż nie jest przeznaczone wyłącznie dla kanarków ale także dla małej egzotyki i papug to ma zbliżony skład do jajka firmy CeDe.Jako wypełniacza stosuje Rusk firmy Quiko,który jest bardzo dobrym wypełniaczem ,który doskonale spulchnia pokarm jajeczny.Stosując wypełniacze czyli suchary innych firm należy zwrócić uwagę czy jest on przeznaczony do moczenia go wodą,ponieważ istnieją tego typy suchary .które nie są przeznaczone do moczenia ich woda a po ich zmoczeniu robi sie z nich błoto.Następnym składnikiem jest mak i dodatkowo witaminy firmy Quiko.Proporcje mojej mieszanki jajecznej są następujące 3szt.jajek kurzych,5 łyżek stołowych sztucznego jajka,4 łyżki stołowe rusku,1 łyzka stołowa maku i pół łyżki stołowej witamin.Myslę że taki skład pokarmu jajecznego jest optymalny i zapewnia ptaka maksymalny wzrost w okresie wychowu młodych.Dodam jeszcze że uważam za bardzo ważne stosowanie jaj kurzych ponieważ mają one proteiny,hormony i mikroelementy ,które na pewno nie występują w sztucznym jajku.\n« Odpowiedz #1 : Luty 18, 2008, 02:54:32 »\nMoja mieszanka jajeczna dla młodych piskląt zawiera: posiekane jajko (naturalne), niewielką ilość pokruszonego biszkoptu, kilka kropel tranu, saszetkę vibovitu, kaszkę kukurydzianą (czasem z domieszką mąki kukurydzinej) oraz trochę kaszki kus-kus (kaszka podtrzymuje wilgoć).\n« Odpowiedz #2 : Luty 18, 2008, 03:33:00 »\nMarku, masz absolutną rację, pokarm jajeczny chyba u każdego posiadacza kanarków przygotowywany jest w trochę inny sposób:) Jedni robią go z biszkoptem (ptasim!), inni z bułką tartą, sucharkiem, czy wręcz z sucharkiem razowym, jeszcze inni rezygnują z jajka kurzego, zastępując je innymi, zwierzęcymi proteinami.\nCzasem do pokarmu dodaje się jeszcze inne składniki, jak posiekaną zieleninę, potartą marchewkę, jabłuszko, roztarte na proszek skorupki jaj kurzych, a także barwnik do dobarwiania kanarków kolorowych.\nTakże proporcje bywają różne, w zależności od sytuacji, w której podaje się go kanarkom.\nInny jest pokarm jajeczny podawanym pisklętom tuż po wykluciu (więcej żółtka jajka, mniej innych skladników), jeszcze inny w czasie wychowu młodzieży (mniej jajka, więcej bułki, biszkopta czy sucharka) lub w czasie pierzenia się dorosłych już kanarków (dodatki minerałów, pigmenty, barwiniki).\nWydaje mi się jednak, że przy przyrządzaniu KAżDEGO pokarmu jajecznego powinny obowiązywać następujące zasady:\n1. Jajka powinny być świeże i ugotowane na twardo (przynajmniej 10 minut gotowania),\n2. Ugotowane jajko należy dokładnie rozgnieść widelcem lub zmiksować w małym, mikserze. Poszczególne cząsteczki jajka powinny być bardzo drobne, wielkości ziarenek mieszanki dla kanarków.\n3. Po rozdrobnieniu jajka widelcem dodaje się bułki tartej lub potartego na tarce biszkopta lub sucharka. Jeśli pokarm jajeczny przygotowuje się w w/w mikserze, biszkopt czy sucharek wystarczy pokruszyć nieco i miksować razem z jajkiem.\n4. Powstały, dobrze wymieszany pokarm jajeczny nie powinien być zbyt suchy (sypki) ale też nie może być mokry, wodnisty czy mieć konsystencję zbitego, jednorodnego ciasta. Muszą to być takie lekko ze sobą pozlepiane kruszynki. Ja osobiście nigdy nie dodaję więcej niż łyżkę stołową wody na pokarm z dwóch jajek, czasem nawet z tego rezygnuję, bo wilgotne, ugotowane jajko plus razowy sucharek razem zmiksowane posiadają dostateczną ilość wilgoci i dają odpowiednio ziarnistą konsystencję.\nMoje proporcje pokarmu jajecznego dla dorosłych kanarków (w czasie pierzenia się) to półtora okrągłego, razowego sucharka (zamiennie trzy czubate łyżeczki do herbaty bułki tartej lub jeden pięciocentymetrowy ptasi biszkopt) na dwa średniej wielkości jajka. Dodatkowo dodaję do tak zmiksowanego pokarmu ¼ łyżeczki do herbaty proszku z rozdrobnionych w moŹdzierzu pastylek drożdży piwnych, a także czubatą łyżeczkę proszku pigmentowego, zawierającego czerwone algi morskie i rdest oraz czerwony barwnik – kantaksantynę (Can-tax firmy Orlux) w zalecanej ilości 1 g na 100 g gotowego pokarmu.\nNieŹle jest też dodać do pokarmu nieco maku (płaską łyżeczkę do herbaty na pokam z dwóch jajek), bo poprawia on atrakcyjność pokarmu i zapobiega biegunkom u kanarków, które zbyt obficie objadają się „jajówą“.\nTak przygotowany pokarm dzielę porcje dwu, trzydniowe (mam takie specjalne, małe pojemniczki) i poza pojemnikiem przeznaczonym do bezpośredniego skarmiania przez następne dni, pozostałe pojemniczki wstawiam do zamrażalki. Wieczorem w dniu, w którym kończy mi się aktualna porcja, wyjmuję następny pojemniczek i wstawiam go do lodówki, tak, aby na drugi dzień rano mieć do dyspozycji nową porcję. Oczywiście zamiast pojemników można użyć np. foli aluminiowej i porobić sobie z całości odpowiednio duże „paczuszki“ do zamrożenia.\nPonieważ pokarm jajeczny bardzo łatwo się psuje, więc najlepiej podawać go dwa razy dziennie w mniejszych porcjach, niż wszystko na raz na cały dzień. Ma się rozumieć, że naczyńko, w którym podaje się pokarm jajeczny, przed podaniem następnej porcji, powinno być każdorazowo dokładnie wymyte.\n« Ostatnia zmiana: Luty 26, 2008, 07:48:03 wysłane przez Jurek » Zapisane\n« Odpowiedz #3 : Styczeń 18, 2010, 11:34:56 »\nWitam ja swoją mieszankę stosuję kilkanaście lat zarówno u kanarków jak i egzotyki i papug i sprawdza się znakomicie . Przepis na mieszankę z dwóch jajek ;\ndwa ugotowane jajka rozgniatam widelcem na drobno , dodaje dwie płaskie łyżeczki maku, cztery łyżeczki zmielonego biszkoptu oraz trochę barwnika oczywiście kanarkom, wszystko razem mieszam i podaje ptakom.\n« Odpowiedz #4 : Kwiecień 24, 2010, 01:08:55 »\nMożna dodać do tego pokarmu jajecznego Vibovit Junior, czy jakiś konkretny? (ma waniliowy smak)\n« Odpowiedz #5 : Kwiecień 24, 2010, 07:01:18 »\nMożesz dodawać Vibovit o dowolnym smaku do mieszanki jajecznej.\n« Odpowiedz #6 : Kwiecień 25, 2010, 10:37:24 »\nA jakaś dawka? Na ile pokarmu 1 saszetka?\nPS.To jest Vibovit Bobas\n« Odpowiedz #7 : Kwiecień 25, 2010, 10:59:49 »\nJa podaję saszetkę na 2 jajka.\n« Odpowiedz #8 : Kwiecień 25, 2010, 04:11:00 »\nJa mam tylko 1 kanarka i robię mu z 1 jajka, więc sypnę pół. Któregoś razu zrobie większą ilość i zamrożę.\nJaki termin ważności ma zamrożony pokarm jajeczny??\n« Odpowiedz #9 : Kwiecień 25, 2010, 05:18:01 »\nJa przyzadzam mieszanke jajeczna na dwa ni- dokaldnie nie wiem, jaka jest waznosc, ale lepeij gora 2 dni przetrzymac, a nastepnego dnia zrobic juz nowa- po co narazac naszego kanarka na niepotrzebne problemy zdrowotne:)\n« Odpowiedz #10 : Kwiecień 25, 2010, 06:25:24 »\nFakt, chociaż szkoda wywalać 3/4 pokarmu\n« Odpowiedz #11 : Kwiecień 25, 2010, 07:59:46 »\nCo prawda to prawda- ale mozesz zamiast z calego jajka robic mieszanke to z jego polowy- kanarek bedzie najedzony i jego wlasciciel rowniez. Smacznego\n« Odpowiedz #12 : Kwiecień 26, 2010, 02:04:37 »\nJa przechowuje mieszankę jajeczną w szczelnie zamkniętym pojemniku w lodówce zwykle przez tydzień czasem nawet do 9 dni i nadal jest świeża.\n« Odpowiedz #13 : Kwiecień 26, 2010, 02:49:53 »\nJa wole nie narażać swoich kanarków na niepotrzebne zatrucia. Według mnie 2 dni to max.\n« Odpowiedz #14 : Kwiecień 26, 2010, 09:55:58 »\nPomysł z połową jajka nie jest zły\nTrochę nie chce mi się wierzyć, że przez 9 dni jajko wytrzymuje...\nGotowane, w skorupce i lodówce-ok, ale obrane i rozdrobnione? Nie ma mowy, że jest świeże i nic nie robi kanarkowi. Na pewno świeży jest lepszy, więc skorzystam z pomysłu z połową jajka.


Moje Robótkowanie: lipca 2019\n"No name" , tak kiedyś nazwałam tę chustę. Tym razem ciekawa gruba i mięsista struktura. Włóczka z zapasów koszykowych. Kolor też dość ciekawy jasny i oryginalny. Nie pamiętam też grubości drutów na jakich powstała chusta, bo po zrobieniu jej, wrzuciłam ją do szafki i zupełnie o niej zapomniałam. Był to czas, kiedy na bloga też nie było zwyczajnie czasu.\nCieszę się, że mogę Wam w końcu pokazać ten mini otulacz.\nZdjęcia zrobiłam późnym popołudniem, przy zachodzącym słońcu, jak widać są pięknie doświetlone i takie jak lubię. Sesja fotograficzna tym razem znowu bez ludzia, za to na malowniczym płotku.\nCieszę się z każdego Waszego komentarza i z każdych odwiedzin. Dziękuje, że o mnie pamiętacie. Pozdrawiam Was wakacyjnie i ciepło.\nA teraz pokaże już Wam wspomniane zdjęcia.\nChusta w ciepłych promieniach słońca\nNie jest duża\nMięsista i ciepła\nO ciekawym subtelnym kolorze\n" No name" czyli prosty wzorek\nIdealna pod szyję\nProsta w formie i kolorze\nMoże być także dla dziecka\nAutor: ciapara o 09:47 11 komentarzy:\nEtykiety: Buciki dziecinne, chusta "No name" by me, Chusty, Druty\nRobienie takich rzeczy do chrztu nie znudzi mi się nigdy. Tym razem powstał stroik do świecy i szatka do chrztu. Dla chłopczyka. Minimalizm formy i tak zwana prosta klasyka, zawsze bardzo mi się podobały.\nOczywiście są to rzeczy szydełkowe. Szydełko 1.6 do tego biały kordonek.\nNajwięcej pracy było przy wcelowaniu w wymiar. Reszta była już prosta.\nJeśli lubicie klimaty związane z chrztem, to w zakładce "do chrztu" po prawej strony bloga, możecie obejrzeć wszystkie moje prace wykonane na taką okoliczność.\nSerdecznie witam Was na moim blogu i dziękuję za odwiedzinki. Tym bardziej, że przez dłuższy czas mnie nie było tutaj i nic nie pokazywałam. Mogliście się odzwyczaić ode mnie. ;-)\nSznureczek do zawiązania na świecy\ntakże wykonany na szydełku\nDekoracją stroika jest zaledwie\njeden kwiatek zrobiony przeze mnie z białej wstążeczki\nWszystko proste i delikatne\nSwiecę dzierżył dumny ojciec chrzestny\nKokardka, ozdoba najmniejsza z możliwych\nTutaj podczas szykowania\njeszcze przed krochmaleniem\nI jeszcze raz stroik\nTak wykończyłam szydełkowy sznureczek\nAutor: ciapara o 12:28 2 komentarze:\nEtykiety: Do chrztu, Szydełkiem, Ubranka dziecinne