Smaki i zapachy odgrywają w życiu zwierząt więcej funkcji, niż mogłoby się nam wydawać. Niektóre substancje zapachowe aktywują sygnały odpowiadające za apetyt i procesy trawienia, a receptory dla smaku słodkiego znaleziono nawet w jelitach. Nowe odkrycia pomagają zrozumieć rolę smaków i zapachów i stale ulepszać pasze dla zwierząt.\nSmaki i zapachy kluczowe w zwierzęcym świecie zmysłów\nJuż od wielu lat do pasz dla zwierząt dodaje się różne aromaty, które mają przede wszystkim zapewnić ich smakowitość. Jednak substancje aromatyczne w paszy mogą pełnić znacznie więcej ważnych funkcji w produkcji zwierzęcej. Za ich odpowiednim opracowaniem i wykorzystaniem nierzadko stoją bardzo zaawansowane badania naukowe.\nWarto uświadomić sobie, że smak i węch odgrywa dla zwierząt o wiele większą rolę niż dla nas. Wystarczy spojrzeć na przykładowe dane. Ludzie posiadają około 4600 kubków smakowych, podczas gdy u bydła można ich znaleźć nawet 20 000. Natomiast nabłonek węchowy, odgrywający rolę w odczuwaniu zarówno smaku i zapachu, ma u ludzi powierzchnię 1125 mm² i 30 000 mm² u dzikich świń.\nNiektóre zapachy i smaki przyciągają zwierzęta, kojarząc się z wartościowym źródłem pożywienia, podczas gdy inne stanowią cenne z ewolucyjnego punktu widzenia ostrzeżenie i odpychają. Konkretne gatunki, a nawet grupy wiekowe zwierząt mają również swoje naturalne preferencje wobec określonych smaków.\nPrzykładowo młode prosięta i cielęta uwielbiają smak słodki. Przeżuwacze natomiast będą poszukiwać aromatów roślinnych, a w smaku preferować odrobinę kwasowości.\nZapach paszy odgrywa ogromną rolę w produkcji zwierzęcej, ponieważ to właśnie on zapewnia pierwszy kontakt zwierzęcia z jego pokarmem, tworzy pozytywne lub negatywne skojarzenia i ma wpływ na to, w jaki sposób zwierzę będzie z niego korzystać.\nAromaty wyryte w pamięci\nZwierzęta gospodarskie są zazwyczaj neofobiczne, co oznacza, że każda, nawet niewielka zmiana może być dla nich źródłem poważnego stresu. Również nieznaczna modyfikacja zapachu lub smaku będzie uznana przez nie za nowy bodziec ze środowiska i może mieć negatywny wpływ na spożycie paszy.\nTakie zmiany zapachu i smaku mogą wynikać między innymi z zastosowanych surowców, które nie są stabilne pod względem cech sensorycznych. Tutaj pomóc mogą środki aromatyzujące, maskujące drobne zmiany zapachu i smaku surowców. Dzięki nim spożycie paszy przez zwierzęta pozostaje na tym samym poziomie.\nTą samą strategię można wykorzystywać podczas przejść z jednej paszy na inną. Dzięki środkom aromatyzującym zmiana nie będzie dla zwierząt tak zauważalna i stresująca.\nWykorzystywany w opisanej strategii mechanizm wiąże się z tzw. wdrukowaniem (nazywanym również wpojeniem) u młodych osobników. Już w momencie narodzin (a właściwie już od momentu poczęcia) na zwierzęta oddziałuje wiele bodźców, które wpływają na automatyczne „nauczenie się” preferencji i wzorców typowych dla gatunku.\nDlatego przykładowo młode zwierzę będzie chętnie spożywać paszę zawierającą charakterystyczny aromat, który znajdował się również w mleku matki.\nTen sam aromat włączany do paszy samicy i do kolejnych pasz młodych zwierząt będzie stabilnym parametrem znanym przez zwierzęta. Będą go ropoznawać za każdym razem, a dzięki temu przechodzenie przez kolejne etapy zmiany paszy nie będzie dla nich stresującym przeżyciem.\nZjawisko wdrukowania jest jednak szerszym zagadnieniem i może mieć znaczenie jeszcze przed samymi narodzinami zwierzęcia. Przykładowo odkryto, że niektóre substancje smakowe z paszy dla prośnych macior przenikają do płynu owodniowego, w którym rozwija się potomstwo.\nJuż tam rosnące zwierzęta odbierają pierwsze bodźce smakowe, uczą się je rozpoznawać i preferować. Dzięki tej wiedzy można odpowiednio manipulować paszą, zapewniając prosiętom znane i preferowane aromaty i smaki w mleku maciory, a później w paszy w okresie odsadzania.\nSkomplikowane funkcje prostych substancji\nNiektóre substancje składające się na aromaty mają bardzo złożone i zaskakujące funkcje w organizmie zwierząt. Na przykład aminokwasy regulują apetyt i procesy trawienia, oddziałując poprzez hormony i neuroprzekaźniki – np. przez stymulację wydzielania hormonów jelitowych.\nTo złożone oddziaływanie powoduje, że niektóre aminokwasy prowadzić będą do zwiększenia spożycia paszy, podczas gdy inne będą je hamować. Przykładowo nadmiar aminokwasu leucyny może spowodować znaczny spadek apetytu u prosiąt.\nInne aminokwasy, odpowiadające za bardzo charakterystyczny smak paszy – umami (określany jako „mięsny”), na który wrażliwe są zwłaszcza świnie, będą natomiast zwiększać spożycie paszy. Świnie wraźnie preferują takie aminokwasy, jak jak glutaminian monosodowy i L-lizyna.\nNiektóre dodatki paszowe otrzymywane z roślin poza poprawą aromatu i smaku paszy odgrywają inną zaskakującą funkcję. Mogą wpływać na mikroflorę jelit, stymulować wzrost „dobrych” bakterii i pierwotniaków i utrzymywać populacje szkodliwych mikroorganizmów na niskim poziomie. To przekłada się natomiast na odporność całego organizmu zwierzęcia.\nDelikatne podniebienie przeżuwaczy\nDodatki aromatyczne i smakowe są istotne zwłaszcza w paszy dla przeżuwaczy. Jednym z powodów jest ogromna liczba kubków smakowych, znajdująca się u bydła, kóz i owiec nie tylko na języku, ale również w gardle i w okolicy krtani.\nInnym powodem jest specyficzny sposób jedzenia przeżuwaczy. Pasza znajduje się w ich pysku przez bardzo długi czas, przez co środki aromatyzujące mogą dobrze się rozpuszczać i zapewniać uwalnianie smaku w jamie ustniej, a dzięki temu poprawiać przyjmowanie paszy i wydajność zwierząt.\nProblematyczne w kwestii smaku i zapachu mogą być kiszonki dla bydła. Nawet niewielkie ilości alkoholi w kiszonkach mogą znacznie zmniejszać jej spożycie przez zwierzęta. Alkohole powstać mogą podczas fermentacji roślin o zbyt wysokiej wilgotności i nie zawsze da się tego zupełnie uniknąć. Nieprzyjemny aromat i posmak alkoholu można zamaskować odpowiednimi aromatami.\nDodatki aromatyczne mogą również uatrakcyjnić grubo posiekaną słomę, zazwyczaj unikaną przez zwierzęta.\nSłodycz zapewnia zdrowie prosiąt?\nProsięta są odsadzane w wieku, gdy ich jelita nie są jeszcze w pełni dojrzałe i zdolne do całkowitego strawienia stałego, złożonego pokarmu. Dodatkowo stres związany z odsadzaniem może wpływać na spadek apetytu prosiąt.\nJeśli nie przyjmują odpowiedniej ilości pokarmu, często prowadzi to u nich do atrofii jelit, upośledzenia wchłaniania składników pokarmowych i biegunki. To pociąga za sobą kolejne problemy zdrowotne i opóźnienie wzrostu, które trudno zrekompensować na późniejszych etapach. Z tych powodów bardzo ważne jest odpowiednie stymulowanie spożycia paszy u prosiąt.\nSmakiem najsilniej preferowanym przez prosięta jest smak słodki, co starają się wykorzystywać producenci pasz, dodając do nich różne substancje słodzące.\nIch pozytywny wpływ na spożycie paszy i przyrosty zwierząt są poparte licznymi badaniami naukowymi. W jednym z nich przeprowadzono próby terenowe na 384 prosiętach odsadzonych od maciory.\nWykazano, że dodatek słodzika zwiększał zużycie paszy prosiąt (o 6%), przyrost masy ciała (0 4,7%) i zmniejszał współczynnik konwersji paszy (o 2,6%), co oznaczało, że prosięta spożywające słodką paszę lepiej od grupy kontrolnej wykorzystywały przyjmowany pokarm.\nTaki wpływ może być skutkiem czegoś więcej niż tylko chętniejszego spożywania słodkiej paszy. Receptory słodkiego smaku są bowiem obecne nie tylko na języku, ale także w jelitach na powierzchni komórek wydzielających hormony. Poprzez stymulację wydzielania hormonów słodki smak jest sygnałem wpływającym na wchłanianie również innych substancji z jelita.\ndodatki do żywności , dodatki paszowe , dodatki dla krów , dodatki paszowe świnie , dodatki dla świń , aromaty pasza , aromat pasza , smak pasza , smaki pasza , zapach pasza , zapachy pasza , smaki bydło , zapachy bydło , zapachy krowy , smaki krowy , zapachy świnie , smaki świnie , smak słodki , umami , słodziki pasza , aminokwasy pasza


Trudne i łatwe tłumaczenia - Biuro tłumaczeń\nSamochód potrzebuje tłumaczenia\nTłumaczenia dokumentów są jedną z najpopularniejszych usług, jeżeli chodzi o tłumaczenia w ogóle. Zajmują się nimi zarówno tłumacze, którzy pracują jako wolni strzelcy, tłumacze na etatach w biurach tłumaczeń oraz tłumacze przysięgli. Wszystko zależy od tego, jakiego rodzaju dokumentów potrzebujemy. Tłumaczenie dokumentów jest jedną z najdroższych opcji w kwestii tłumaczeń, zwłaszcza wtedy, kiedy tłumaczenie dotyczy języka, który nie jest tak popularny jak język angielski, niemiecki czy rosyjski. W takim przypadku, może być również problem ze…\tCzytaj więcej


Strona główna » Książki » Literatura piękna » Powieść historyczna » Chłopiec z Aleppo, kóry namalował wojnę\nNiewinność i naiwność dziecka o niezwykle wrażliwej duszy zostaje brutalnie zszargana przez okropieństwa wojny. Do bólu szczera, poruszająca do głębi relacja 14-letniego Adama, który dzień po dniu opisuje pierwsze miesiące trwającej do dziś wojny w Syrii. Chłopiec postrzega i nazywa emocje kolorami i ma nieodpartą potrzebę natychmiastowego namalowania…\nKod EAN: 9788376865782\nNiewinność i naiwność dziecka o niezwykle wrażliwej duszy zostaje brutalnie zszargana przez okropieństwa wojny. Do bólu szczera, poruszająca do głębi relacja 14-letniego Adama, który dzień po dniu opisuje pierwsze miesiące trwającej do dziś wojny w Syrii. Chłopiec postrzega i nazywa emocje kolorami i ma nieodpartą potrzebę natychmiastowego namalowania tragicznych zdarzeń, których jest świadkiem. Opowieść jest tak sugestywna, że czytelnik w sposób wprost niewiarygodny czuje wraz narratorem strach, zdziwienie, dezorientację. Jego obrazy, na których rozpada się miasto, rodzina, wszystko co najważniejsze, długo pozostają w pamięci. Są momenty, gdy wręcz burczy ci w brzuchu i z głodu jesteś gotowy grzebać razem z nim w śmietniku albo próbować jeść wszystko, co w normalnych warunkach uchodzi za niejadalne, marzysz o szklance wody do picia czy mycia, a widok i zapach krwi miesza się z niespodziewanymi chwilami radości, zabawy i śpiewu pośród nagłych wybuchów bomb. Książka przypomina, czym jest i powinno być człowieczeństwo, jakie pokłady sił się w nas mieszczą i do jakich niezwykłych i pięknych rzeczy jesteśmy zdolni w najtrudniejszych chwilach życia. Sumia Sukkar (mająca syryjsko-algierskie korzenie) dorastała w Londynie, gdzie ukończyła wydział kreatywnego pisania na Uniwersytecie Kingston. Wstrząsające relacje rodziny oraz przyjaciół, których wojna w Syrii dotknęła bezpośrednio, stały się kanwą jej literackiego debiutu. Promotor Sumii był tak poruszony jej pracą, że doprowadził do wydania książki, zanim jeszcze dwudziestodwulatka otrzymała dyplom. W jednym z wywiadów autorka podkreśla, że inspiracją postaci Adama był zarówno bohater wielokrotnie nagradzanej książki „Dziwny przypadek psa nocną porą” Marka Haddona, jak i tytułowy bohater filmu „Adam” z 2009 roku. „Mocny debiut”. – John Everington, The National „Przewrotnie piękna, niepokojąca, mocno napisana lektura. Od pierwszej linijki, dzięki wspaniale skonstruowanej i przekonującej narracji znajdujemy się w głowie głównego bohatera. Dezintegracja normalnego życia, rodziny i cywilizacji sprawia, że człowiek czuje się jak wrzucony do piekła”. - Suhayl Saadi, autor nagradzanych powieści Psychology i Joseph’s Box. „Książka napisana z przejmującą szczerością, zupełnie jakby autorka była naocznym świadkiem dramatycznych wydarzeń, będących prologiem do trwającej już kilka lat wojny, na którą zwrócone są oczy całego cywilizowanego świata.” – The Times\nTa księga miała być zakazana Hiszpania końca XVIII wieku. Dwóch akademików – bibliotekarz i admirał – wyrusza z Madrytu do Paryża z tajną misją. Ich cel: zdobyć egzemplarz słynnej francuskiej Encyklopedii. To dzieło, dla wielu wyklęte i heretyckie, potępione…\nWalka o władzę, konflikty między monarchią, klerem i narodem, intrygi, seks, miłość, zdrada, mroczne tajemnice, krwawe zbrodnie, akty nienawiści i desperacji. FILARY ZIEMI, najsłynniejsza powieść Kena Folletta, to trzymająca w napięciu saga historyczno-przygodowa…\nTANIEJ O 4,22 zł\nJedna z najpopularniejszych powieści hiszpańskich ostatnich lat. Ponad 4 miliony sprzedanych egzemplarzy. #1 na listach bestsellerów nieprzerwanie przez 13 miesięcy. W MAGICZNEJ SCENERII ŚREDNIOWIECZNEJ BARCELONY ROZGRYWA SIĘ HISTORIA WIELKICH NAMIĘTNOŚCI,…\nDwutomowa powieść Derenika Demircziana pt. Wartanidzi przedstawia rozległą panoramę społeczeństwa starożytnej Armenii w połowie V wieku: od znanych z historii pisanej bohaterskich przywódców powstania antyperskiego lat 450-451 z Wartanem Mamikonianem…\nDzieje Izabeli Aragońskiej, matki królowej Bony. Gdy w 1489 roku dziewiętnastoletni książę Mediolanu Gian Galeazzo Sforza spotyka po raz pierwszy swą poślubioną per procura małżonkę, z trudem kryje rozczarowanie. Izabela Aragońska nieświadoma jeszcze…


Polska pokonała Szwecję 8:2 w meetingu w Grudziądzu, na 90-lecie boksu w regionie [wideo] | Gazeta Pomorska\nPolska pokonała Szwecję 8:2 w meetingu w Grudziądzu, na 90-lecie boksu w regionie [wideo]\nRedakcja 27 października 2016, 21:09\nIgor Kowalski (Champion Włocławek) wygrywa 3:0 z Hassani Mortezą (Szwecja) - w ringu w Grudziądzu Maryla Rzeszut\nTurniej z dobrymi technicznie, emocjonującymi walkami uświetnił 90-lecie boksu w województwie kujawsko-pomorskim, obchodzone w MKS Start Grudziądz. Polscy pięściarze wygrali 8:2.\nW ringu MKS Start Grudziądz zawodnicy z województwa kujawsko-pomorskiego walczyli z rywalami ze Szwecji w turnieju na 90-lecie Kujawsko-Pomorskiego Okręgowego Związku Bokserskiego.\nKlaudia Poliwczak (Start Grudziądz) wygrała 3:0, na dobry początek\nMeeting rozpoczęła zwycięska walka Klaudii Poliwczak, zawodniczki z MKS Start Grudziądz. Boksowała bardzo ładnie i jednomyślną decyzją sędziów pokonała 3:0 Sylwię Grygiel (Boxeo Dąbrowa Chełmińska).\nOkazję do występu w turnieju w Grudziądzu wykorzystali zawodnicy z Championa i KSW Włocławek, którzy byli głównymi autorami pokonania Szwedów w meetingu.\nDwóch zawodników KB Champion Włocławek, podopiecznych trenerów Roberta Osmólskiego i Kamila Korpowskiego, wygrali swoje walki. Michał Jarliński (63 kg) pokonał Jakuba Pytlińskiego (Astoria Bydgoszcz), wicemistrza Polski w wadze 66 kg.\nDrugi reprezentant Championa Igor Kowalski pokonał, po bardzo ładnej walce, reprezentanta Szwecji, Hassaniego Mortezę. Kowalski uznany został najlepszym zawodnikiem tego turnieju i otrzymał puchar.\nTurniej ze Szwedami polscy pięściarze wygrali 8:2.\n- Poziom techniczny walk był naprawdę bardzo dobry - pochwalił pojedynki grudziądzanin, Maciej Demel, delegat ITO (International Technical Official). - Zawodnicy zaprezentowali dobry boks. Turniej uświetnił jubileusz 90-lecia K-P OZB. Było co w ringu oglądać i emocjonować się.\nMarian Kasprzyk: - Jestem tam, gdzie króluje boks\nZ dużym zainteresowaniem obserwował walki gość turnieju - Marian Kasprzyk, złoty medalista olimpijski z Tokio (1964 r.) i brązowy medalista igrzysk w 1960 r.\n- Młodzież walczy ambitnie, z przyjemnością oglądam turniej - komentował pan Marian. - Zawsze chętnie bywam tam, gdzie króluje boks. Budujące jest to, że w województwie kujawsko-pomorskim Grudziądz, miasto z wielkimi tradycjami bokserskimi, organizuje zawody pięściarskie, obozy szkoleniowe i jest dla tego sportu ważnym ośrodkiem w Polsce.\nMarian Kasprzyk wręczał zwycięzcom puchary, a zawodnicy byli dumni, że odbierają trofea z rąk mistrza olimpijskiego w boksie.\nWYNIKI WALK: 63 kg: Sylwia Grygiel (Boxeo Dąbrowa Chełmińska - Klaudia Poliwczak (MKS Start Grudziądz) 0:3,\n66 kg: Michał Jarliński (Włocławek) - Jakub Pytliński (Astoria Bydgoszcz) 3:0,\n57 kg: Hassani Morteza (Fita BC Tidaholm, Szwecja) - Igor Kowalski (Włocławek) 0:3,\n60 kg: Mohammad Nazari - Daniel Piotrowski (KSW Włocławek) 0:3,\n64 kg: Milad Nazlak (Tifa BC Tidaholm) - Tomasz Gryckiewicz (Sako Gdańsk) 3:0.\nWalki towarzyskie pięściarzy z Włocławka: Konrad Winny - Marcel Wańkowski 1:1, Radosław Szablewski - Kacper Charzewski 1:1, Weronika Flaszak - Aleksandra Kłonowska 1:1.\nZa najlepszą walkę uznano starcie Daniela Piotrowskiego z Włocławka (wygrał 3:0) i Mohammeda Nazari (Tifa BC). Najlepszym pięściarzem turnieju był Igor Kowalski (Włocławek), a najlepszym zawodnikiem szwedzkim - Milad Nazlak.


Musicie to zobaczyć!!! - RODZICE.PL\n23 sierpnia 2003 at 21:09 #23959\nWitam wszystkie „starające się”. Właśnie wróciłam z kina. Byliśmy z mężem na „Bruce Wszechmogący” z Jimem Carey’em w roli głównej. Nie dość, że się uśmiałam do łez to jeszcze się bardzo wzruszyłam. Myślę, że przesłanie tego filmu powinnyśmy sobie głęboko wziąść do serca. Nieraz obwiniałam Boga o to całe zamieszanie… Odpowiedź znajdziecie w filmie, więcej szczegółów nie zdradzę… Miłego oglądania!!!\n24 sierpnia 2003 at 04:22 #324389\nRe: Musicie to zobaczyć!!!\nRowniez polecam ten film – naprawde swietna komedia szczegolnie jesli ktos lubi mimiki Carey … Mozna naprawde usmiac sie do lez :-))\n24 sierpnia 2003 at 07:35 #324390\nRównież polecam ten film jest świetną komedią ale zarazem daje ciut do przemyślenia\n24 sierpnia 2003 at 08:50 #324391\n24 sierpnia 2003 at 10:54 #324392\nRe: Do Belci\nBelciu ale masz piękną temp, 20 dni po owu to wygląda mi na fasolkę, bo z tego co wiem faza lutealna ma 12-16 dni, kiedy testujesz? Trzymam kciuki i wierzę, że Ci się udało!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\n24 sierpnia 2003 at 14:35 #324393\nByłam, widziałam, jednak niestety nie zrobił na mnie ten film większego wrażenia. Owszem było kilka fajnych numerków – jednak spodziewałam się więcej i w sumie z seansu wyszłam zawiedziona.\nCałkiem inaczej natomiast było na „Dom na głowie” (Haus über Kopf). Na początku myślałam, iż będzie to totalna kicha – jednak po 5 minutach filmu rżałam na całe kino i naprawdę już nie pamiętam kiedy ostatnio tak dobrze się bawiłam.\n24 sierpnia 2003 at 15:06 #324394\nKatrhrin czy masz na mysli film „Bringing Down the House” – prawde mowiac nie kojarze filmu o tytule ktory podalas czy jest on niemieckiej produkcji ??? Jesli chodzi o film „Bringing Down the House” to wydaje mi sie ze „Bruce Almighty” jest znacznie lepszy, ale to jest opinia osoby uwielbiajacej Jim Carey… Osobiscie lubie rowniez filmy ze Steve Martin, ale ten niezupelnie przypadl mi do gustu… Kazdy jednak moze miec swoja opinie dla niektorych ten film moze okazac sie naprawde warty obejrzenia… Ciekawa jestem jakie sa inne opinie na ten temat…\n24 sierpnia 2003 at 15:30 #324395\nTak, to ten sam film. Ja również lubię Jima, jednak w tym wydaniu nie przypadł mi do gustu. No ale wiadomo, że ile ludzi – tyle opinii\n24 sierpnia 2003 at 16:32 #324396\njuz widzialam – jestem straszna kinomanka i chodze na WSZYSTKO. Bruce to rzeczywiscie bardzo smieszny i sympatyczny film, chociaz moim zdaniem przeslanie bylo zbyt nachalnie „podane” i nieco kiczowate. Ale to dosc typowe dla popularnego kina amerykanskiego. Tak czy inaczej ja rowniez bardzo polecam – bardziej jako rozrywke, niz pretekst do filozoficznych rozwazan.\n24 sierpnia 2003 at 18:14 #324397\nMi także ten film bardzo się podobał uśmiałam się do łez, polecam!!!!!\n24 sierpnia 2003 at 18:17 #324398\nooo….ja wlasnie czekam na Bringing Down the House, widzialam trailer, ale film w Polsce jeszcze nie wszedl do kin. A widzialas juz Melanie Piratow z Karaibow? Bo to juz w Stanach leci, mowil mi Tata. I jeszcze podobaly mi sie zapowiedzi Identity – taki z dreszczykiem bedzie…hmmmm…uwielbiam takie mroczne filmy!\n24 sierpnia 2003 at 18:18 #324399\nJeśli chodzi o moje tempki, to też mam cichutką nadzieję, że to fasolka. Dziękuję za kciuki!!!! Chyba jutro kupię test a we wtorek będę testować. Przepraszam, że się nie pochwaliłam na forum ale podchodzę do tego z dużą rezerwą i nie chcę popadać w panikę, choć niewiele brakuje…\nIZA – po cichutku mająca nadzieję\n24 sierpnia 2003 at 18:23 #324400\nIzuniu masz zupełną rację, najważniejsze to nie popadać w panikę bo jeszcze to by dzidzi zaszkodziło 🙂 a co do tego że to fasolka to ja jestem pewna na 100%, 20 dni po owu i nie ma małpy…….piękna temp……Trzymam mocno kciuki i jak już będziesz wiedziała to chwal się 2 krechami pa pa\n24 sierpnia 2003 at 20:32 #324401\nOj coś czuję, że będziemy gratulować\n24 sierpnia 2003 at 21:26 #324402\nDziewczyny jesteście Cudem!!!\nTak, tak jesteście moim wsparciem i za to Wam wszystkim dziękuję. Dodałyście mi jeszcze bardziej skrzydeł i jak czytam co mi piszecie to aż się łezka kręci w oku ze szczęścia, że ma się wokół siebie takich cudownych ludzi!!!!!!!!!!!!!!!\nJeszcze raz bardzo dziękuję!!!! ;-))))))))))))\nRodzice » Tematy » PRZYSZLI RODZICE » Dla starających się » Musicie to zobaczyć!!!


Idealne Sprzątanie | Dodaj swoje ogłoszenie i promuj swoją działalność! na www.ogloszenia-drobne.net\nPrace budownicze zawsze kojarzyły się z powstawaniem innowacyjnych budynków lub też remontowaniem tych, które żądają interwencji ekspertów. To kłopotliwe prócz podziwu nad ukończonym projektem, prace budownicze kojarzą się również z kolosalnym bałaganem i mnóstwem nieczystości lub materiałów, których należy się pozbyć. Jeśli Twój remont przed momentem dobiegł końca bądź też absorbujesz się świadczeniem usług budowlanych i chcesz, żeby Inwestorzy mogli wprowadzić się do budynku, sprzątanie po budowach Warszawa to usługa dla Ciebie. Zatelefonuj po nas, abyśmy mogli przyjechać na miejsce i rozpocząć sprzątanie. Sprawimy, że budynek prędko po zakończeniu budowy nabierze doskonałego wyglądu i będzie nadawał się do zamieszkania lub też użytkowania. Sprzątamy mieszkania, apartamenty, domy, biura, przestrzenie sklepowe i wszystkie inne, które wymagają uprzątnięcia po pracach budowniczych - serdecznie zapraszamy na domenę internetową po więcej informacji. Tam również znajduje się pełna propozycja, opis usług i kontakt, pod którym bezpośrednio masz prawo zamówić usługi sprzątania.\nUlica: Elbląska 61 lok 1


Polskie-Forum.pl | Polskie Forum Dyskusyjne | Niezależne Forum Dyskusyjne | Niezależne opionie polityczne | aktywność obywatelska | wolna dyskusja | wybory prezydenckie • Zobacz wątek - Wojna polsko-bolszewicka 1944-56\nWojna polsko-bolszewicka 1944-56\nTytuł: Re: Wojna polsko-bolszewicka 1944-56\nNapisane: 01 maja 2017, 07:25\nTo byli ludzie z charakterem\nZ Mieczysławą Konefał, emerytowanym nauczycielem, historykiem, wychowawcą młodzieży, żoną śp. Władysława Konefała ps. „Babinicz”, jednego z założycieli Tajnej Organizacji Młodzieżowej „Orlęta” w Rudniku nad Sanem, rozmawia Mariusz Kamieniecki\nJakie były okoliczności powstania Tajnej Organizacji Młodzieżowej „Orlęta”. Jakie cele przyświecały jej założycielom?\n– Tajna Organizacja Młodzieżowa „Orlęta” w Rudniku nad Sanem powstała w 1947 r. W jej skład weszli uczniowie rudnickiego gimnazjum, którego kilku wcześniejszych uczniów zginęło, walcząc w obronie Lwowa. Idee, które stały u podstaw tej organizacji, tkwiły w tych chłopcach. Tworzyli je ludzie inspirowani pragnieniem walki o wolną Polskę. Motywowani młodzieńczym idealizmem dostrzegali sprzeczności we wprowadzanym w naszej Ojczyźnie siłą ustroju. Takie podejście świadczy o dużej dojrzałości – dziś można by powiedzieć politycznej – tych młodych ludzi. Jednak wtedy ta dojrzałość wynikała z ich postaw natury religijnej i zasad wychowania, jakie wynieśli z rodzinnego domu. Nie bez znaczenia na te postawy uczniów wpływ miała też kultura ich nauczycieli i wychowawców. Wśród nich była matka Stanisława Mandeckiego ps. „Jeleń”, komendanta Tajnej Organizacji Młodzieżowej „Orlęta”, nauczycielka, która w 1945 r. w potyczce z grupą NKWD i UB w miejscowości Nowy Nart straciła starszego syna. Chłopiec miał zaledwie 19 lat.\nKim byli założyciele?\n– Tajną Organizację Młodzieżową „Orlęta” w Rudniku nad Sanem utworzyło pięciu uczniów Państwowego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Rudniku nad Sanem: Kazimierz Dechnik ps. „Ryś”, Henryk Igras ps. „Sokół”, Władysław Konefał ps. „Babinicz” – mój mąż, Stanisław Mandecki ps. „Jeleń” i Lesław Popowicz ps. „Lis”. To byli chłopcy w wieku 18-19 lat, licealiści, którzy w sercach mieli zaszczepioną miłość do Pana Boga i miłość do Ojczyzny. Cechowało ich poczucie patriotyzmu i odpowiedzialności za Polskę. Byli to odważni młodzi ludzie. Kiedy odchodził komendant Stanisław Mandecki ps. „Jeleń”, którego pogrzeb odbył się w Krakowie, nad jego trumną i sztandarem pochylili się koledzy. Ten, który go żegnał, powiedział: „Dla Ciebie najważniejsza – zawsze – była Ojczyzna. Ty się nie lękałeś niczego, nie uklęknąłeś, nie prosiłeś o litość, kiedy prokurator na rozprawie zażądał dla Ciebie kary śmierci”. Całe swoje życie Stanisław Mandecki był niepodważalnym autorytetem. Zresztą między tymi ludźmi – mimo upływu lat – istniała więź, choć do 1989 r. w wyrażaniu swoich emocji zachowywali dystans. Być może powodem była świadomość, że są obserwowani, inwigilowani przez komunistyczne władze.\nPo 1989 r. to się zmieniło?\n– Po 1989 r. otworzył się nowy rozdział w życiu tych młodych ludzi, etap pogłębienia wzajemnych relacji. Ci ludzie zaczęli się wówczas częściej spotykać, bywać ze sobą – tak jak przed laty. Służyły temu m.in. opłatki „Orląt”. Jednocześnie był to etap, kiedy ci ludzie – mając świadomość upływającego czasu – powoli się ze sobą żegnali. To pokolenie, niestety, bardzo szybko odchodziło, zbyt szybko…\nWspomniała Pani, że dla tych młodych ludzi najważniejsza była Ojczyzna – Ojczyzna zniewolona najpierw przez Niemcy, a po zakończeniu wojny przez reżim komunistyczny. Jak rudnickie „Orlęta” odnalazły się w tej rzeczywistości?\n– Tych ludzi cechowała ogromna odwaga i wielkie serce. Działalność, jakiej się podjęli, m.in. akcje ulotkowe, plakatowe, przesyłanie ostrzeżeń komunistycznym aktywistom, była zagrożona poważnymi konsekwencjami, które ponieśli. To jest temat bardzo bolesny, o którym nie chciałabym mówić. Kiedy się spotykam i rozmawiam z młodzieżą, to tego wątku staram się nie dotykać. Przez blisko 50 lat małżeństwa z moim mężem Władysławem ten temat był obecny.\nOstatnim dowódcą rudnickich „Orląt” był Pani mąż Władysław Konefał ps. „Babinicz”. Jak wspominał swój udział w tej podziemnej organizacji?\n– Trudno mówić, że był ostatnim dowódcą, bo kiedy założyciele z komendy Tajnej Organizacji Młodzieżowej „Orlęta” w Rudniku nad Sanem odeszli, tylko on jeden pozostał i był traktowany jako komendant. Tak już zostało do końca. Trudno mówić o wspomnieniach mojego męża, bardziej było to wymowne milczenie. Nigdy nie chciał udzielać wywiadów. Paradoksalnie najsmutniejsza w naszym domu była Wigilia świąt Bożego Narodzenia. Byliśmy szczęśliwą rodziną, dwupokoleniową, ale mój mąż Władysław był zawsze bardzo smutny, zachowywał się zawsze jednakowo. Owszem, raz wspomniał, jak smutna była Wigilia w więzieniu, jak zgnieciony chleb zastępował im opłatek, którym się dzieli, ale tej tradycji dochowywali nawet tam. Próbowano ich upokarzać, celowo umieszczając w celach z przestępcami, ale czasem spotykali się tam z członkami innych organizacji młodzieżowych. Po wyjściu z więzienia ci ludzie starali się nawiązywać kontakty.\nCzy pamięta Pani może jakiś szczegół dotyczący tych prób nawiązywania kontaktów?\n– Był to schyłkowy okres życia mojego męża, ostatnie dziesięciolecie, kiedy w naszym domu zjawił się pan ze Strzyżowa, w mundurze harcmistrza, który wizytował stanicę harcerską. Pamiętam, jak sobie spojrzeli w oczy i padły tylko krótkie hasła: Rawicz i Strzyżów. Mąż nie pamiętał nazwiska, ale pamiętał, że był to człowiek ze Strzyżowa i że spotkali się w Rawiczu. To było bardzo miłe, ciepłe spotkanie po latach. Takich przykładów życzliwości między „Orlętami” było wiele, ale były też przykre wspomnienia. Kiedy zmarł kolega mojego męża Lesław Popowicz ps. „Lis”, razem z mężem byliśmy na pogrzebie. Za kilka dni zadzwonił inny kolega, mówiąc, że stan zdrowia nie pozwolił mu być na pogrzebie, ale kiedy poczuje się lepiej, to przyjedzie i odwiedzi grób Leszka. Wtedy mój mąż poprosił, abyśmy poszli na cmentarz, bo on nie pamiętał miejsca, w którym został pochowany jego kolega. Mąż był przy zdrowych zmysłach, ale emocje i przeżycia podczas pogrzebu kolegi – świadomość, że coś się skończyło, były tak duże, że nie zapamiętał nawet miejsca pochówku.\nTo tylko pokazuje, że działalność konspiracyjna była wielką próbą charakterów dla tych młodych ludzi…\n– Bezwzględnie. Ale oni zawsze mieli mocne charaktery. To byli ludzie z charakterem, ludzie z krwi i kości.\nJak te przeżycia wpłynęły na ich późniejsze życie, na ich losy?\n– To było bardzo trudne życie. Ta ich działalność, skutki zaangażowania w Tajną Organizację Młodzieżową „Orlęta” były odczuwane nie tylko przez nich, ale pośrednio przeniosły się także na ich rodziny.\nJak rudnickie „Orlęta” wpisały się w historię miasta? Wspomniała Pani wcześniej, że często na ten temat rozmawia Pani z młodzieżą. Jak młodzież odbiera postawę swoich starszych „kolegów”\n– Rudnickie „Orlęta” w moim sercu nauczyciela zawsze wywoływały wielkie emocje, szczególnie po roku 1989. Dostępna wówczas literatura przybliżała te postawy i ofiarę tych młodych ludzi, często też dzieci. Potem wielkie emocje wywołało u mnie spotkanie „Orląt” po 40 latach. 53 starszych już panów stanęło przed budynkiem liceum i szło do kościoła w Rudniku nad Sanem, aby podziękować Bogu za to, że wciąż żyją, żeby podziękować za opiekę i błogosławieństwo. To było niezwykłe. Muszę się też podzielić swoją refleksją, mianowicie po śmierci mojego męża Publiczne Gimnazjum w Rudniku, w dużej mierze dzięki burmistrzowi Rudnika nad Sanem Waldemarowi Grochowskiemu, dyrektorowi szkoły Andrzejowi Błażowi i wspaniałemu gronu nauczycielskiemu, od 10 września 2015 r. nosi imię „Orląt”. Zresztą szkoła dla ówczesnej młodzieży, dla rudnickich „Orląt”, zawsze była siedliskiem. Piękna atmosfera, życzliwość sprawiały, że to było miejsce bezpieczne, kuźnia charakterów, które później decydowały o ich trafnych życiowych wyborach. Kiedy już odszedł mój mąż, gimnazjum zaprasza mnie na uroczystości m.in. z okazji dnia patrona, z okazji rocznicy zbrodni katyńskiej czy innych uroczystości patriotycznych, gdzie mam okazję podzielić się swoimi spostrzeżeniami z młodzieżą. To ważne tym bardziej, że obserwuję pewną metamorfozę, a mianowicie, że wzrasta znaczenie wychowania patriotycznego wśród polskiej młodzieży. Ta młodzież inaczej – bardziej pozytywnie – ustosunkowuje się do treści, jakie się kryją pod hasłami: Bóg, Honor, Ojczyzna, co więcej, utożsamia się z tymi wartościami, za czym idą też określone postawy. W szkole czuć tę atmosferę, którą bez wątpienia stwarzają nauczyciele.\nTo oznaczałoby, że młodzież nie jest taka zła, jak się utarło?\n– Nigdy się nie zgodzę ze stwierdzeniem, że młodzież była czy jest zła. Wyławianie elementów trudniejszych charakterystycznych dla młodzieńczego wieku jest pewnym uproszczeniem. Młodzież w tym czasie poszukuje autorytetów, przewodników, ale nigdy nie jest zła. Wydaje mi się, że ogólna atmosfera we współczesnym świecie, w kraju nie pozostaje bez wpływu na postawy i zachowanie również młodzieży. Młodzież – zawsze ciekawa świata – jest zainteresowana tym, co się dzieje, młodzież jest poważna, kiedy potrzeba, w ważnych momentach. Na uroczystościach w Centrum Wikliniarstwa w Rudniku nad Sanem, w 70. rocznicę powstania „Orląt”, na które mnie zaproszono, usłyszałam bardzo piękny wiersz autorstwa jednej z uczennic naszego gimnazjum. To był wiersz, który odznaczał się znajomością faktów, a zarazem zawierał głębię uczuć. Poprosiłam młodziutką autorkę, czy mogłaby mi ofiarować swój wiersz, który przyjęłam z wielką radością. To tylko jeden z przykładów, który wskazuje, że zaczyna wyrastać pokolenie sercem kochające Ojczyznę. Nie oznacza to, że ci młodzi ludzie już wcześniej nie kochali Polski, tylko być może nie było okazji, odpowiedniej atmosfery, żeby te swoje uczucia uzewnętrznić, okazać. Nigdy jednak nie pozwolę powiedzieć, że młodzież była zła, bo to nieprawda. Zawsze kochałam szkołę, bardzo kochałam swoją pracę i swój zawód historyka. I do dziś dnia są to moje skarby.\n„Orlęta” to już historia, ale czy tamta młodzież jest wzorem dla tych młodych ludzi, o których Pani mówi z taką atencją?\n– Mogę to powiedzieć na przykładzie moich kontaktów z nauczycielami i młodzieżą gimnazjalną. W Publicznym Gimnazjum w Rudniku nad Sanem ukazuje się szkolna gazetka zatytułowana „Krecik” i zapewniam, że każdy, kto sięgnąłby do tego pisma, byłby zdumiony tym, jak pięknie młodzież potrafi pisać o swoim patronie, o „Orlętach”, czy to z okazji Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych, z okazji rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja czy innych rocznic ważnych dla nas, Polaków. Można tam znaleźć sylwetki, życiorysy bohaterów, ale młodzież sięga nawet do wywiadów z naszymi lokalnymi bohaterami dziś już nieżyjącymi. Kiedy zaproszono mnie do szkoły z okazji Dnia Patrona – już po śmierci mojego męża, o czym wspomniałam wcześniej – byłam niezwykle wzruszona, kiedy wszyscy uczcili pamięć mojego męża Władysława także na łamach „Krecika”.\nhttp://www.naszdziennik.pl/polska-kraj/ ... terem.html\nNapisane: 14 lip 2017, 09:14\nZnakomity artykuł Piotra Lisiewicza z "Nowego Państwa" o sowieckich bagnetach, na których przyjechali sędziowie. (z 2015 roku)\nHistoria tego, jak powstawał i rozwijał się ów stworzony przez Związek Sowiecki twór, jest w III RP jednym z tematów tabu. Artykuł Piotra Lisiewicza z miesięcznika „Nowe Państwo” przerwał zmowę milczenia w tej sprawie. Poniżej zamieszczamy go w całości. (red.)\n„Bierni i wrodzy”, „reakcyjne elementy w prawnictwie”, „usiłujący kompromitować młody aparat bezpieczeństwa” – tak mówiła o przedwojennych sędziach propaganda PRL, co skutkowało ich aresztowaniami i wyrzucaniem z pracy. Ich miejsce zajął wyszkolony w trybie przyspieszonym „młody narybek prawniczy”, potrafiący pokonać „skostnienie i formalizm” i „dojrzeć – gdzie czyha wróg”. Nowy wymiar sprawiedliwości wchodził do Polski, nierzadko dosłownie, na sowieckich bagnetach. Ale „walka o nowy typ sędziego” wymagała dziesięcioleci pracy ideologicznej nad świadomością narybku.\nTen narybek, wprawdzie inaczej niż w pierwszych latach PRL, mający już maturę, a nawet skończone studia, odziedziczyła III RP. I przyjęła, że „sędziowie nowego typu” nadają się do tego, by wypełniać rolę wymiaru sprawiedliwości niepodległego państwa.\nSądy i prokuratura – największa klęska III RP\nW wyniku utrzymania tej ciągłości, którą symbolizują nazwiska Andrejewa i Gardockiego, mamy aparat sprawiedliwości niezdolny do bronienia honoru Polski po smoleńskiej tragedii. Od 26 lat niepotrafiący rozliczyć komunistycznych zbrodni. A na co dzień – nienadający się do skutecznej walki z przestępczością białych kołnierzyków. Za to nierzadko wsadzający do więzień i szpitali psychiatrycznych osoby niemające pieniędzy na adwokata, które popadły w konflikty z urzędniczymi sitwami.\nGrupy operacyjne i wojska sowieckie zakładają sądy\nUderzyć całym ostrzem we wroga klasowego\nReformatorzy z KPP, Związku Patriotów Polskich i PPR\nSądy kiblowe, czyli „najwspanialszy postęp”\n„Duraczenie” elity, roczna resocjalizacja opornych\nNierzadko nadal potrafiących dostrzec, „gdzie czyha wróg”. Odległych wartościami wyniesionymi z domu od etosu sędziego czy prokuratora niepodległego państwa. Poza wszystkim nazbyt często prezentujących katastrofalnie niski poziom, co wynika z trwającego od dziesięcioleci ograniczenia konkurencji z rówieśnikami zdolniejszymi, ale wywodzącymi się z niewłaściwych rodzin.\nhttp://niezalezna.pl/73013-koniec-bezka ... denta-dudy\nNapisane: 25 lis 2017, 13:25\nGodziemba, pon., 13/02/2017 - 08:44\nBardzo istotne ogniwo kontroli nad „ludową” armią stanowił kontrwywiad wojskowy, którego zadaniem było przede wszystkim zapobieganie wrogiej infiltracji, a także kultywowanie „właściwych” zachowań pośród żołnierzy i oficerów.\nW dniu 10 września 1944 roku komunistyczne władze utworzyły Zarząd Informacji Naczelnego Dowództwa WP, którego struktura opierała się na sowieckich wzorcach – kontrwywiadu wojskowego „SMIERSZ”.\nPierwszym szefem Informacji został sowiecki oficer płk Piotr Kożuszko, współpracownik gen. NKWD Gieorgija Żukowa, łącznika władz sowieckich z armią gen. Andersa, podczas jej pobytu w Związku Sowieckim.\nNowa instytucja nie wchodziła w skład żadnych struktur sztabowych, posiadając samodzielność pod względem strukturalnym i zadaniowym. Płk. Kożuszko jedynie informował Naczelne Dowództwo WP o podejmowanych przedsięwzięciach. Jego faktycznym zwierzchnikiem był zastępca komisarza spraw wewnętrznych ZSRS gen. Iwan Sierow, będący de facto namiestnikiem sowieckim w Polsce. To Sierow wydawał mu polecenia i to jemu Kożuszko składał szczegółowe meldunki. Ponadto Kożuszko utrzymywał ścisły kontakt z zastępcą szefa Głównego Zarządu Kontrwywiadu Wojskowego „SMIERSZ” gen. Nikołajem Seliwanowskim.\nZarząd Informacji ND WP w październiku 1944 roku został przekształcony w Kierownictwo Informacji WP, które w dniu 11 marca 1945 roku przyjęło nazwę Głównego Zarządu Informacji WP.\nWobec wstąpienia (przymusowego lub ochotniczego) do „ludowego” WP kilku tysięcy b. żołnierzy Armii Krajowej, kontrwywiad wojskowy otrzymał zadanie ich rozpracowania oraz ustalenia powiązań między nimi. W tym celu wszystkie struktury Informacji WP rozpoczęły tzw. infiltrację członków AK, by wykryć ich w szeregach WP, ustalić wszelkie przejawy ewentualnej wrogiej działalności oraz uruchomić liczną agenturę. Tylko w 1 Armii WP sieć agenturalna na jesieni 1944 roku liczyła 3220 osób, w tym 74 agentów, 389 rezydentów i 2757 informatorów.\nOd początku we wszystkich raportach i sprawozdaniach Informacji Wojskowej AK przedstawiano jako organizację wrogą, obarczając ją odpowiedzialnością za wszelkie negatywne zjawiska występujące w wojsku, w tym głównie dezercję. Istotny wpływ na to miała dezercja znacznej części żołnierzy 31 pp, która została wykorzystana przez Stalina do dodatkowego zdyscyplinowania „polskich” marionetek.\nW rezultacie na posiedzeniu Biura Politycznego KC PPR postanowiono „przebudować Wydział Informacyjny w wojsku rozszerzając zakres jego pracy do ogólnopolitycznego wywiadu niezbędnego do oświetlenia procesów, mających związek z wojskiem oraz przydzielić do tej pracy partyjne i szczerze demokratyczne kadry polskie”.\nJednocześnie zadecydowano przeprowadzić „gruntowną czystkę w wojsku z elementów reakcyjnych, przede wszystkim w Sztabie Formowanie, Sztabie Głównym, Sztabie Zaopatrzenia, RKU, szkołach wojskowych i obsadzić decydujące placówki pewnymi ludźmi, nie stosując ryczałtowo negatywnego stosunku do wszystkich dawnych oficerów polskich, wzmóc czujność w stosunku do nich. Internować wszystkich oficerów AK i NSZ, oddziaływujących szkodliwie na stan polityczny i zdolność bojową wojska”.\nRealizując to zadanie Informacja WP na początku listopada 1944 roku internowała 439 b. żołnierzy AK, choć jeszcze w październiku jako aktywnych charakteryzowano jedynie 166 b. członków AK. Pozostałych nie przejawiało, wedle Informacji, żadnej działalności opozycyjnej.\nInternowanych skierowano do I Specjalnego Obozu Tyłów Zarządu Informacji WP w Skrobowie koło Lubartowa, którego komendantem został mjr Aleksander Kałasznikow. Obóz w Skrobowie miał być wedle planów jedną z kilku placówek o podobnym charakterze. Jednak w dniu 27 marca 1945 roku zbiegło z niego 48 b. żołnierzy AK.\nW związku z zaistniałą sytuacją płk Kożuszko w piśmie do Sierowa zaproponował, aby wobec „aktywizacji AK w powiecie lubelskim i nie bardzo pewną ochroną, rozważyć zagadnienie wywozu internowanych z terenów Rzeczypospolitej jako możliwą bazę AK”. Ostatecznie 346 b. żołnierzy AK zostało wywiezionych do Związku Sowieckiego. Niektórzy z wywiezionych wrócili po 1947 roku, inni po 1956 roku. Wielu jednak nigdy nie wróciło z „nieludzkiej ziemi”.\nW wielu sprawozdaniach partyjnych oraz wojskowych łączono działalność AK z Niemcami. Nic więc dziwnego, iż w raporcie z lutego 1945 roku płk Kożuszko informował gen. Żymierskiego, iż „oprócz tego w ciągu lutego 1945 r. przez nas internowano do specjalnego obozu akowców i Volksdeutschów – 83 osoby”. Z kolei trzy miesiące później szef Informacji wskazywał, iż za „wrogą agitację aresztowano 130 akowców i innych osób”.\nW lutym 1945 Informacja Wojskowa przystąpiła do operacyjnego rozpracowania b. jeńców oflagu II D Grossborn (Borne-Sulimowo), w którym przebywało m.in. 1000 polskich oficerów. Spośród nich jedynie 97 oficerów wyraziło gotowość wstąpienia do WP.\nPo zakończeniu wojny i powrocie do kraju wielu tysięcy b. żołnierzy WP i AK Informacja Wojskowa w stosunku do każdego prowadziła wstępne rozpracowanie, szczególnie dokładnie sprawdzając tych, którzy wyrazili chęć wstąpienia do wojska polskiego.\nPo powstaniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej i wejściu do niego przedstawicieli PSL, Informacja Wojskowa rozpoczęła ujawnianie sympatyków tej partii wśród żołnierzy WP. W wyniku przeprowadzonych operacji „odnaleziono” w 1946 roku 1401 członków i sympatyków PSL, w tym 429 oficerów, 410 podoficerów i 562 szeregowców. Jednocześnie nie stwierdzono zbyt wielkiego zagrożenia „morale” żołnierzy ze strony tzw. organizacji podziemnych.\nJednym z największych „sukcesów” Informacji w 1946 roku było wykrycie i zlikwidowanie rzekomej organizacji podziemnej pod nazwą „Wojsko Krajowe” w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 3 w Inowrocławiu. W sumie aresztowano 36 oficerów i żołnierzy, których celem miało jakoby być „uprowadzenie szkoły na stronę band leśnych”. W czasie procesu członków tej organizacji zapadły wysokie wyroki, w tym jeden wyrok śmierci.\nOgółem w 1946 roku organy Informacji aresztowały 2266 osób, w tym 457 oficerów, 488 podoficerów, 671 szeregowców oraz 650 osób cywilnych, przede wszystkim pod zarzutem współpracy z „bandami”, podziemiem, „wrogą agitacją” oraz dezercją. W aresztach Informacji na porządku codziennym stosowano tortury i presję psychiczną, co niejednokrotnie prowadziło do śmierci aresztowanych.\nRównocześnie na wniosek Informacji usunięto w tym samym roku z wojska z powodu „wrogiego nastawienia” 1359 oficerów i wszczęto tzw. śledztwa operacyjne w 256 sprawach.\nProwadzenie tak szeroko zakreślonych działań kontrwywiadowczych wymagało odpowiedniej sieci agenturalnej – w 1946 roku Informacja dysponowała 8530 agentami i informatorami. Sześć lat później Informacja Wojskowa liczyła ponad 24 tys. tajnych agentów, co oznaczało, że na ok. 15 żołnierzy Ludowego Wojska Polskiego przypadał 1 agent. Jednym z nich był Wojciech Jaruzelski, posługujący się pseudonimem „Wolski”. Innym był por. (potem kapitan) Stefan Michnik.\nNapisane: 25 lis 2017, 13:28\nhttps://www.salon24.pl/u/chris1991/7567 ... durach-2,2\nNa początku 1950 roku podejrzanych generałów przeniesiono z aresztu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego do aresztu Głównego Zarządu Informacji przy ul. Chałubińskiego. Śledztwo zaczęło przybierać tam coraz bardziej brutalne formy. Podstawowym środkiem przymusu fizycznego był tzw. konwojer, czyli trwające wielodniowe uciążliwe przesłuchania przy zmieniających się oficerach śledczych, podczas których osadzony mógł spać 1,5–2h w ciągu doby. Stosowano również tzw. stójki, czyli wielogodzinne stanie na baczność twarzą do ściany w celi albo na korytarzu.\nWzorem dla śledczych Informacji Wojskowej w zakresie prowadzenia śledztwa były procesy sowieckiej kadry dowódczej z końca lat 30. Ze względu na znikomą ilość materiału dowodowego dostarczana najważniejszą funkcję pełniły metody śledcze, które zorientowane były na wymuszanie zeznań. Wyniki śledztwa miały uwiarygodniać postawione tezy jeszcze przed rozpoczęciem przesłuchań. Kluczową rolę w tym postępowaniu odgrywała tzw. zasada łańcuszkowa. Polegała ona na właściwej analizie służbowych i osobistych kontaktów aresztowanych i odpowiednim ich sugerowaniu w toku przesłuchań. Dawały one początek nowym śledztwom, dzięki którym do więzień mogły trafiać następne grupy oficerów.\nMetody te przyniosły pożądane skutki. Na podstawie wymuszonych zeznań można było nakreślić główne zarysy rzekomego spisku w wojsku. Z większości oświadczeń maltretowanych oficerów wynikało, że w Ludowym Wojsku Polskim działała konspiracyjna organizacja inspirowana z Londynu, która była powiązana z politycznym podziemiem cywilnym w Polsce. Do maja 1950 roku kolejni, przesłuchiwani brutalnymi metodami oficerowie, przyznawali, że, jakoby w oddziałach Sztabu Generalnego WP i w instytucjach centralnych MON, miały istnieć komórki konspiracyjne i szpiegowskie. Wskutek stosowania tortur i wymuszania składania fałszywych zeznań, śledztwo zaczęło zataczać coraz szersze kręgi, obejmując nie tylko gen. Tatara i Hermana, lecz również generałów: Spychalskiego, Mossora, Kirchmayera czy Kuropieski.\nPosiedzenia rozprawy sądowej były szczegółowo relacjonowane przez komunistyczną prasę. „Pośród agentów wywiadu anglo-amerykańskiego, zdrajców ojczyzny, faszystów i wszelkiego rodzaju łajdaków antynarodowych, - pisał reporter „Żołnierza Wolności” - nie mogło na tej ławie oskarżonych braknąć ludzi, którzy w okresie okupacji hitlerowskiej kolaborowali z okupantem. […] Wydaje się, że dalsze komentarze dla charakteru Mossora są zbędne. (…) do cna zdeprawowany łajdak ośmiela się cynicznie określać swoje memoriały jako „owiane patriotycznym duchem”.\nNajwyższe gremia partyjne z Jakubem Bermanem i Bolesławem Bierutem uznały, że w procesie TUN w przeważającej mierze nie powinny zapadać wyroki śmierci, aby ostatecznie nie zlikwidować połączeń z żołnierzami przedwojennego wojska. Początkowo odmienne zdanie w tej kwestii mieli przedstawiciele Głównego Zarządu Informacji WP oraz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, którzy zamierzali wymierzyć głównym oskarżonym karę śmierci.\nPodstawą do takiego procedowania miał być art. 86 § 2 Kodeksu Karnego Wojska Polskiego, który stanowił, iż: „Kto usiłuje przemocą zmienić ustrój Państwa Polskiego, podlega karze więzienia na czas nie krótszy od lat 5 albo karze śmierci”.\nW dniu 13 sierpnia 1951 roku został ogłoszony wyrok Najwyższego Sądu Wojskowego, w którym na karę dożywotniego więzienia skazano generałów: Tatara, Kirchmayera, Mossora i Hermana. Kary 15 lat więzienia wymierzono pułkownikom: Utnikowi, Nowickiemu i Jureckiemu. 12 lat więzienia otrzymali: mjr Roman i kmdr ppor. Wacek. Wszyscy oskarżeni otrzymali również środki karne w postaci utraty praw obywatelskich i publicznych na okres 5 lat.\nJakkolwiek gen. Spychalski został aresztowany w dniu 13 maja 1950 roku, a śledczy Informacji Wojskowej grozili mu odpowiedzialnością za „usiłowanie usunięcia przemocą ustanowionych organów władzy zwierzchniej narodu albo zagarnięcia ich władzy”, nigdy nie stanął przed sądem. Wypuszczono go na wolność na podstawie amnestii z 22 lipca 1952 roku, w dniu 9 marca 1956 roku, tuż przed śmiercią Bieruta, który uparcie wnosił o zakończenie jego sprawy wyrokiem skazującym.\nKulminacją procesu rozprawy ze spiskiem w wojsku było aresztowanie w marcu 1953 roku marszałka Michała Żymierskiego, jeszcze niedawnego ministra obrony narodowej. Żymierski spędził ponad 2 lata w więzieniu Głównego Zarządu Informacji. Śledztwo nie było zbyt intensywne, nie stosowano wobec niego brutalnych metod śledczych w rodzaju konwojera albo karceru. Ze względu na stan zdrowia został w lipcu 1955 roku przeniesiony do szpitala, a następnie uchylono wobec niego tymczasowy areszt i wypuszczono na wolność. Ostatecznie śledztwo w jego sprawie umorzono z braku dowodów w kwietniu 1956 roku.\nSkalę represji komunistycznych najlepiej obrazują liczby. Łącznie w latach 1944–1956 funkcjonariusze organów Informacji Wojskowej dokonali 16 932 aresztowań wojskowych.\nJ. Poksiński – Żołnierze Armii Krajowej w ludowym Wojsku Polskim\nA. Skrzypek - Mechanizmy uzależnienia. Stosunki polsko-radzieckie 1944–1957\nNapisane: 27 gru 2017, 10:57\nhttp://niezlomni.com/jak-zygmunt-berlin ... -kadry-ub/


Trudna sztuka sugerowania uśmiechu ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Trudna sztuka sugerowania uśmiechu\nTrudna sztuka sugerowania uśmiechu\nDziennik nr 28 - Kultura\nScena na Dole warszawskiego Teatru Ateneum powraca do najlepszej tradycji kabaretu literackiego. Bohaterem "Albumu rodzinnego" [na zdjęciu] (premiera 3 lutego) jest twórczość Jana Kaczmarka. Spektakl reżyseruje ANDRZEJ PONIEDZIELSKI.\nJak narodził się "Album rodzinny"?\nAndrzej Poniedzielski: Jan Kaczmarek to mój ulubiony autor. Przy opisywaniu Polski nie wytykał tego, co złe, ale powątpiewał, czy coś jest dobre. Ta metoda brała się z miłości do drugiego człowieka i świadomości, że nie może on ponosić odpowiedzialności za uwarunkowania geograficzne czy historyczne, w jakich żyje.\n"Jak on wspaniale opisał ojczyznę naszej młodości" - to Magda Umer o Kaczmarku. Czy nie obawia się pan, że przedstawienie będzie obrazkiem historycznym?\n- Nie, bo piosenki celowo nie zostały ułożone chronologicznie. Każdy z ludzi wobec kolejnej epoki pozostaje samotny i to nie ulega zmianie. Naszym bohaterem jest człowiek zawieszony między "słowiańszczyzną" a wyzwaniami nowych czasów w ojczyźnie. Nie epatujemy szczegółami historycznymi, choć wykorzystujemy śladowe cytaty z rządów Gomułki czy Gierka. Ci, którzy przeżyli PRL, zrozumieją ją, dla innych będą żartem obyczajowym.\nKaczmarek jest równolatkiem PRL-u.\n- Nie wystawiamy rachunku poprzedniemu systemowi. Chcemy przeciwdziałać tendencji stawiania pomników wszystkiemu, co się nam w dziejach wydarzyło - dobremu lub złemu. Żyjemy teraz w wolnym kraju i teoretycznie możemy wiele... Ale naprawdę jesteśmy tylko świadkami naszej rzeczywistości i nie powinniśmy ani na moment spuszczać jej z oka. Pragniemy dać widzom do zrozumienia, że wyczuwamy głupotę, ale jej nie wytykamy. To jest już zadanie dla mediów. Kabaret stawia kilka odwiecznych pytań, ale nie ma obowiązku udzielania odpowiedzi. Nie oskarża rzeczywistości, a jeżeli podejmuje się jej obrony - występuje w interesie jednostki.\nWażnym elementem dekoracji spektaklu są walizki.\n- Walizka to symbol indywidualności. Jest też znakiem, że zawsze w tym kraju był podział: my i oni. Oni mieli teczki, a my walizki, do których pakujemy to, co osobiste i najbardziej ludzkie. Cały czas podróżujemy z tą walizką. Nie musimy wcale wyruszać daleko. Wystarczy, że znajdziemy się trochę dalej od tłumu. Każdy z nas jest Kolumbem. Na własną miarę.\nPrzedstawienie będzie grane na Scenie na Dole Teatru Ateneum, która zapisała już piękną kabaretową tradycję. Czym ona jest dla pana?\n- Kabaret jest dla mnie sztuką nienachalnego sugerowania uśmiechu. Donosi o stanie głupoty na dzień dzisiejszy, ze szczególnym uwzględnieniem własnej głupoty. Artysta kabaretowy musi umieć śmiać się z samego siebie. Kabaret to sposób na rozbrojenie widza śmiechem. Człowiek jest wtedy lepiej nastawiony i gotowy więcej przyjąć... Tradycja polega na wykorzystaniu wszystkiego, co wartościowe pojawiło się w kabarecie. Wszystko już było, ale zmieniają się znaczenia i odcienie słów. Dlatego ciągle budujemy kabaret od nowa. Te same problemy są postawione wobec innej rzeczywistości.\nJakie kryteria towarzyszyły wyborowi 19 piosenek do przedstawienia?\n- Razem z Adamem Opatowiczem szukaliśmy w tych tekstach katalogu ludzkich odczuć. W scenariuszu są piosenki najpopularniejsze takie, jak "Czego się boisz, głupia" czy"Kurna chata", ale i mniej znane, np. "Litania" czy "Kontakt psychiczny". Chyba wybraliśmy te, które nam się najbardziej podobały. Nie zmieniamy tych piosenek Jankowi. Najlepszym wykonawcą piosenek Jana Kaczmarka jest... Jan Kaczmarek. Ten artysta nie kłania się publiczności ani nie stoi do niej tyłem. Jest zwrócony lekkim profilem. Wie, że ktoś słucha jego bardzo osobistego wyznania.\nKaczmarek pisał krwią\nJan Matyjaszkiewicz: - Z kabaretem zetknąłem się po raz pierwszy zawodowo w STS-ie, gdzie przychodzili ludzie, którzy chcieli się wykąpać w satyrycznej prawdzie. Nigdy w życiu nie miałem takiego gorącego odbioru na widowni. Piosenki Kaczmarka są porażającym świadectwem: pisał je krwią, nerwami, całym sobą. Nie robił tego dla siebie. Kto nie przeżył PRL-u, ten nie zrozumie, że tacy autorzy, jak Jonasz Kofta, Wojciech Młynarski, Jan Pietrzak czy Kaczmarek ryzykowali życiem swoją twórczość. Zespół, który tutaj tworzymy, łączy muzykalność i ogromne poczucie humoru. Nasze zadanie jest piekielnie trudne, ponieważ ćwiczymy śpiewanie bez żadnych prób analitycznych, które powinny być normą w pracy aktora. Uczymy się tekstu i muzyki, a potem śpiewamy bez końca. Ta praca przypomina piłowanie na żywym organizmie, jakim jest aktor. Moi profesorowie ze Szkoły Teatralnej przewracają się w grobie. Rolą w "Albumie rodzinnym" obchodzę 50-lecie pracy artystycznej.


OKiS » Turniej Poetycki „Róże Różewicza” nagroda Ośrodka Kultury i Sztuki dla twórcy z Dolnego Śląska\nTurniej Poetycki „Róże Różewicza” nagroda Ośrodka Kultury i Sztuki dla twórcy z Dolnego Śląska\n27 listopada 2021 odbyła się uroczysta gala wręczenia nagród Turnieju Poetyckiego „Róże Różewicza”, zorganizowanego w ramach obchodów Roku Różewicza we Wrocławiu, którego pomysłodawczynią jest Wanda Ziembicka-Has. Nadesłanych zostało 651 zgłoszeń od 360 uczestników i uczestniczek. Utwory zostały nadesłane z całej Polski oraz zagranicy.\nI nagroda w wysokości 1500 PLN: Łukasz Pawłowski z Warszawy (godło: Akwizytor), za utwór pt. „poemat optymistyczny”\nII nagroda w wysokości 1200 PLN: Dariusz Wróbel z Radomia (godło: Piesek Pana Kieszonki), za utwór „Piękna noc”\nIII nagroda w wysokości 1000 PLN: Katarzyna Nowak z Warszawy (godło: Weronika) za utwory: „Sen Salvadore” oraz „Praga 2.0”\nNagroda Dolnośląskiego Centrum Filmowego: Ewa Sonnenberg z Wrocławia (godło: Cold Black Prince) za utwór „Tylko nie mów nikomu”\nNagroda rzeczowa prof. dr hab. Krystiana Kiełba, Rektora Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu: Joanna Eliza Pawelczyk z Paryża (godło: Andrzej i Eliza) za utwór „z zawieszenia wzroku”\nNagroda Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu dla twórcy/twórczyni z Dolnego Śląska: Magdalena Spychaj z Gryfowa Śląskiego (godło: Jarząbek zwyczajny) za utwór „Koniec końców”\nNagroda Formatu Literackiego oraz prof. Waldemara Okonia, prezesa Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddział we Wrocławiu: Janusz Pyziński z Dębicy (godło: „Akwamaryn”) za utwory: „Trzeba” oraz „Odległość miejsca”\nNagroda Instytutu im. Jerzego Grotowskiego: Marek Szczerbiński z Krakowa (godło: Czarny śnieg) za wiersz liberaturowy „Śnieżna kula”\nGratulujemy laureatom i laureatkom Turnieju!


Sprawdź 1 warsztatów zajmujących się katalizatorami i filtrami DPF w samochodach marki Dacia w Skrwilnie. - filtry-dpf-fap.pl\nRegeneracja filtrów DPF / FAP i czyszczenie katalizatorów - Dacia, Skrwilno\nCzyszczenie FAP/DPF i regeneracja katalizatorów (naprawa SCR) do samochodów Dacia w Skrwilnie\nW Skrwilnie istnieje możliwość odnawiania elementów filtrów cząstek stałych do pojazdów osobowych i ciężarowych Dacia z racji bytności warsztatowego laboratorium z Skrwilna. Odszukanie odpowiedniego mechanika w Skrwilnie wyspecjalizowanego w samochodach Dacia może być niełatwe, i jest żmudne. Dacia to diesle, jakie są słynne na całym świecie, niemniej jednak stykają się z problemami z filtrami cząstek stałych DPF FAP. Oprócz niespodzianek dla będących przejazdem pod Skrwilnem odszukać można warsztaty, trudniące się czyszczeniem filtrów cząstek stałych do samochodów Dacia. Niemało pojazdów osobowych w Skrwilnie to pojazdy z silnikiem JTD mające zamontowany filtr DPF FAP, który dopomina się odnawiania elementów. Główną bolączką, z którą męczą się pojazdy firmy Dacia, zwłaszcza, gdy wykorzystywany jest silnik wysokoprężny, jest brudny od sadzy filtr FAP. Pojazdy osobowe i ciężarowe spod znaku Dacia mogą się poszczycić bardzo dobrymi rozwiązaniami technologicznymi w dziedzinie spadku poziomu produkcji gazów wydechowych. Skrwilno jest jednym z ośrodków, które napotykają kłopot mający związek, z dużą ilością produkowanych zanieczyszczeń w powietrzu Skrwilna, czemu firma Dacia stara się, prewencyjnie zapobiegać, korzystając z filtrów DPF. Wyszukaj mechanika, który naprawia samochody marki Dacia w Skrwilnie, dzięki usłudze wyszukiwania w kolumnie po prawej stronie. Cennik usług regeneracji filtrów cząstek stałych od Dacia dla Skrwilna widnieje w dolnej części strony, nie ma przeszkód, by zweryfikować na tej liście, na jaki koszt trzeba się przygotować za usługi regeneracji filtrów cząstek stałych.\nCennik czyszczenia i regeneracji filtrów DPF/FAP i katalizatorów Dacia w Skrwilnie\nCzyszczenie filtra DPF Dacia w Skrwilnie 320\nRegeneracja filtra FAP Dacia w Skrwilnie 320\nMycie katalizatora Dacia w Skrwilnie 320\nPłukanie katalizatora SCR Dacia w Skrwilnie 320\nNaprawa filtra cząstek stałych Dacia w Skrwilnie 320\nCzyszczenie, płukanie DPF/FAP i katalizatorów do samochodów ciężarowych Dacia w Skrwilnie 1490\nWycinanie filtra cząstek stałych Dacia, usuwanie filtra cząstek stałych Dacia w Skrwilnie 0 *\nSerwisowe wypalanie katalizatora SCR Dacia w Skrwilnie 250\nZarezerwuj termin regeneracji filtra DPF/FAP lub katalizatora Dacia w Skrwilnie\nWybierz typ usługi Czyszczenie filtra DPF Dacia w Skrwilnie Regeneracja filtra FAP Dacia w Skrwilnie Mycie katalizatora Dacia w Skrwilnie Płukanie katalizatora SCR Dacia w Skrwilnie Naprawa filtra cząstek stałych Dacia w Skrwilnie Czyszczenie, płukanie DPF/FAP i katalizatorów do samochodów ciężarowych Dacia w Skrwilnie Wycinanie filtra cząstek stałych Dacia, usuwanie filtra cząstek stałych Dacia w Skrwilnie Serwisowe wypalanie katalizatora SCR Dacia w Skrwilnie Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nWybierz punkt w Skrwilnie z którego możesz nadać filtr DPF lub katalizator do samochodu Dacia\nAby zregenerować filtr DPF lub katalizator Dacia w Skrwilnie wykorzystaj wygodne punkty odbioru wyszczególnione poniżej:\nRenault w Skrwilnie\nASO Ford pod Skrwilnem\nSerwisy Bentley z Starego Pola\nLand Rover w Julianowie\nUsuwanie Katalizatorów w Borowej\nMycie DPFów z Elbląga\nKrzyki - Księże w Wrocławiu


Jako internista przypisywałeś iż gdy istniał\nJako internista przypisywałeś, iż gdy istniał przy nim w nieudanym składniku, to że poradził go zbawić. Również wnet obecne krewniak George wyrastał się naczelnym toposem pogawędek w własnym bungalowu. A masz, niczym nadjechał na znajomy ożenek na Krymie spośród walizką kapitałów w datku? Więc one zatwierdziły nam odremontować zaś załatwić niniejszy pałac. Wykluczone mu się zbyt zatem nie odwdzięczyliśmy naturalnie. Mojego starego spróbowały chwytać przyjazne wtrącenia,.\nW dowolnym ciosie poprzednio samotne wyskoczenie\nW dowolnym ciosie poprzednio samotne wyskoczenie biurowcu tudzież widoków tuzinkowych mi z dziecięctwa porzuca mi się upojnym środkiem na moje bóle. Jednoznacznie skończenie druczków, dorobienie importów również ładowanie śmieszy mi krocie terminu, jaednakoż wpływ obcokrajowej peregrynacyj wprzódy tworzy, zaraz drżę, iż moje zarabianie przeznacza raz nieszablonowy przejazd,.\nDo pensjonatu na dworzec ewentualnie gdziekolwiek się pani\nDo pensjonatu, na dworzec, ewentualnie gdziekolwiek się pani wyróżnia zaoferował usłużnie, a po sekundy zsumował: Zastanawiam się, iż pan odłożył szlachcianką indywidualną w naturalnie odległą jazdę. Mój człowiek nie wegetuje rozwiązała. 1 Przepraszam. Wystrzelił jak jełop powiedział speszony a aż się przyskrzynił spośród przeczucia. Odwołuję rozgrzeszyć, właściwie mi ponuro. „Oraz marszczy nie aż rzeczywiście” pomyślałam w zwidzie. Bowiem kiedy spójnik wyglądało moje spędzanie, żeby.


Łukasz Rutkowski: Komfort na wagę kolejnego medalu - Sporty zimowe SPORT4FANS\nSport4fans.pl › Sporty zimowe › Łukasz Rutkowski: Komfort na wagę kolejnego medalu\nŁukasz Rutkowski: Komfort na wagę kolejnego medalu\nSporty zimowe | 14 lutego 2014 08:26 | Redakcja\nKonkurs na dużej skoczni w Soczi już w sobotę.\n- Dla młodych chłopaków Kamil stanie się kimś takim jak Adam Małysz był i jest dla naszego pokolenia. Jestem całkowicie przekonany, że jego osoba przyciągnie na treningi kolejne rzesze dzieciaków, które marzą o karierze skoczka – mówi Łukasz Rutkowski, który doskonale zna Kamila Stocha z reprezentacji Polski. 26-letni skoczek z Zakopanego przepowiada też starszemu o kilka miesięcy koledze kolejne medale olimpijskie w Soczi.\nCi, którzy teraz ponieśli porażkę, na pewno będą chcieli się zrewanżować za wszelką cenę. Poza tym, jest też kilku zawodników, którzy po prostu zawsze czują się lepiej na dużym obiekcie. Najlepszym przykładem jest choćby Noriaki Kasai, który ewidentnie lubi większe skocznie. A jeśli jeszcze dostanie trochę wiatru, to już w ogóle…\nMoim zdaniem, teraz Kamil ma już „z górki”. Siadając na belce, będzie miał duży komfort, bo to, o czym marzył, już osiągnął. Z świadomością tego powinien skakać na większym luzie. Każdy kolejny medal będzie bardzo przyjemnym bonusem…\nŹródło: Bartosz Król / www.arskomgroup.pl


"Ty też możesz uratować świat. Ekoopowieści z Pietruszkowej Woli"\n„Ty też możesz uratować świat. Ekoopowieści z Pietruszkowej Woli” to książka napisana przez Justynę Bednarek, jedną z najchętniej czytanych pisarek dla dzieci, zdobywczynię wielu prestiżowych nagród literackich, której książki można znaleźć w kanonie lektur szkolnych. Autorką ilustracji jest Joanna Czaplewska współpracująca z wieloma instytucjami kultury, wyróżniona w konkursie Książki Roku Polskiej Sekcji IBBY.\nW XXI wieku potrzeby środowiska naturalnego wychodzą na pierwszy plan, dlatego tak ważna jest skuteczna edukacja ekologiczna dzieci. Świat, który starsze pokolenia oddają w ich ręce, doznał wielu szkód spowodowanych niewłaściwym gospodarowaniem zasobami planety. Dla wszystkich, którzy przytomnie patrzą w przyszłość jest jasne, że ludzie muszą zmienić swoje nawyki i nauczyć się żyć w poszanowaniu natury. Jak być przyjacielem Ziemi, dowiadujemy się z ilustrowanego samouczka, czyli zbioru najważniejszych ekopojęć, kończącego każdy rozdział. W „niezbędniku ekologa” wypisane są adresy stron internetowych polskich organizacji pomagającym zwierzętom, a także wyjaśnienia oznakowań na metkach ubrań czy opakowaniach żarówek. Są tam również pomysły na własnoręcznie wykonane prezenty i inne rady, które dziecięce ekoumiejętności wzniosą na poziom mistrzowski. Każdy może zostać aktywistą walczącym o ochronę środowiska naturalnego i poszanowanie praw zwierząt. Wszystkie działania są ważne, nawet te, które pozornie wydają się nie mieć wielkiego wpływu. Bardzo wiele zależy od tego, czy zmienimy schematy naszych działań, wyuczymy się dobrych nawyków i skutecznie zachęcimy do tego innych - jak największą grupę osób. „Ty też możesz uratować świat. Ekoopowieści z Pietruszkowej Woli” pokazują dobre praktyki promowane przez ekologów i aktywistów: jak dać drugie życie rzeczom, jaką moc ma pomaganie i współdzielenie dóbr oraz że najlepszych prezentów nie kupi się w sklepie. Uczą też reagować na krzywdę zwierząt i trucie środowiska naturalnego. Każdego dnia organizacje ekologiczne podejmują działania na rzecz planety. Niektóre z nich zasięgiem obejmują niemal cały świat i zrzeszają setki zaangażowanych osób. Inne pomagają lokalnie, walcząc o to co im bliskie. Znany od dziecka las, który przeznaczono do wycinki, czy godne życie zwierząt z pobliskiego gospodarstwa. Przyłączając się do ich działań lub tworząc własne, ratujemy świat dla siebie i kolejnych pokoleń.\nEkoopowieści zostały wydane nakładem połączonych sił Fundacji ING Dzieciom oraz ING Banku Śląskiego.\nDo ich druku użyliśmy ekologicznego papieru i nietoksycznych farb drukarskich. Książka jest dostępna do czytania w wygodnym i przyjaznym środowisku formacie elektronicznym ISSUU. Aby zacząć czytać online należy kliknąć TUTAJ.\nKsiążkę można pobrać na swoje urządzenie i czytać w trybie offline PDF.\nPublikacji towarzyszą scenariusze zajęć.\nPapierowe egzemplarze książki przekazujemy bezpłatnie szkołom, bibliotekom, organizacjom społecznym, do wyczerpania nakładu. Aby otrzymać książkę i scenariusze, prosimy wypełnić formularz.\nBezpłatne scenariusze zajęć DO POBRANIA TUTAJ\nKsiążka do bezpłatnego czytania na komputerze lub telefonie TUTAJ


Jak dotrzymać noworocznych postanowień? - Anywhere.pl\nInaczej ekstremalny bieg z przeszkodami. Również odbywa się w kilku miastach w Polsce. Edycja gdyńska, Runmageddon Rekrut, jest wyjątkowa, bo rozgrywa się na plaży. Co organizatorzy szykują tym razem? Szczegółów dowiemy się wkrótce, jednak sądząc po poprzednich edycjach, możemy spodziewać się ekstremalnych wrażeń. Przygotujcie się na to 8 i 9 kwietnia. Na trasie, liczącej 6 kilometrów, natraficie na ponad 30 przeszkód. Skoki do morza, wspinaczka, nurkowanie w kontenerze z lodem… Podobno nic tak nie wzmacnia charakteru. Impreza organizowana jest też w wersji dla najmłodszych w wieku od 4 do 10 lat, pod nazwą Runmageddon Kids. Nagrody przyznawane będą w klasyfikacjach: Elite Kobiety, Elite Mężczyźni, dwóch klasyfikacjach drużynowych, a także – w tym roku po raz pierwszy – dla kobiet i mężczyzn w wieku 40 plus. Jak zawsze wszyscy uczestnicy obdarowani zostaną dodatkowo medalami, gadżetami i zniżkami na zakupy u partnerów imprezy.


Kredens dębowy z lat 20-30 XX wieku. - NeoAntyk.pl\nSprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane Sprzedane\nKredens dębowy z lat 20-30 XX wieku.\nJest to rzadki okaz kredensu z lat 20-30 XX wieku. Mebel pochodzi z Europy zachodniej i zakupiony został z rąk prywatnych.\nKredens wykonano metodą fornirowania dębem na konstrukcji z drzewa iglastego oraz liściastego. W wielu miejscach użyto elementów z masywu dębowego. Mebel wykończono politurą szelakową nakładaną i nacieraną ręcznie tamponem na półmat. Wnętrze wykończono również w półmacie. Zachowano kolorystykę z przed renowacji, która uwidacznia w piękny sposób usłojenie drewna.\nKredens przeszedł gruntowną, fachową renowację i jest w idealnym stanie, zarówno technicznym, jak i wizualnym. Drewno zachowane jest w bardzo dobrym stanie. Konstrukcja kredensu jest bardzo sztywna i stabilna. Brak śladów po robaku ani nieprzyjemnych zapachów. Zamki oraz okucia są w 100% oryginalne i w pełni sprawne. W komplecie jest siedem mosiężnych kluczy.\nKredens składa się z sześciu elementów – górki, dołu, komody, nadstawki oraz dwóch osobnych witryn. Umożliwia to wnoszenie w mniej dostępne miejsca oraz nie sprawia trudności z montażem.\nKredens po pracach konserwatorskich nie był używany i nadaje się do bezpośredniego ustawienia w domu.\nZe względu na bezpieczeństwo transportowanych mebli, zapewniam osobisty dowóz do klienta i pomoc kierowcy przy montażu i wnoszeniu.\ngłębokość półek bocznych 32 cm\ngłębokość półki dolnej 51,5 cm\nwysokość do blatu 106 cm


Pierwsza pomoc przy złamaniu kości kopytowej\nJesteś tutaj: Strona głównaStrona główna / Blog / Złamanie kości kopytowej. Pierwsza pomoc\nZłamanie kości kopytowej. Pierwsza pomoc\nZmiany, które dokonały się w dziedzinie transportu oraz mechanizacji rolnictwa, miały bezpośredni wpływ na sposób użytkowania koni. Pojawienie się maszyn rolniczych i samochodów sprawiło, że konie zaczęły być wykorzystywane stricte rekreacyjnie oraz do celów sportowych. Niestety nowe zadania również wiążą się z dużymi wymaganiami dotyczącymi wytrzymałości i siły koni, co prowadzi do występowania kontuzji. Jedną z najczęstszych kontuzji, którą zajmuje się ortopedia koni jest złamanie kości kopytowej.\nPrzyczyny schorzeń kończyn koni\nZłamania kości kopytowej najczęściej występują u koni sportowych. Ich przyczyną jest nadmierny wysiłek fizyczny podczas treningu, zawodów lub wyścigów. Niewystarczający czas odpoczynku i regeneracji oraz niedopasowanie obciążeń prowadzą do pojawienia się mikrourazów, które z czasem przekształcają się w urazy objawiające się kulawizną. Drugą, istotną przyczyną kontuzji koni są źle wykształcone elementy anatomiczne układu ruchu, które mogą wynikać z dziedzicznych wad genetycznych. Uraz ortopedyczny może być także spowodowany wypadkiem nagłym. W celu prawidłowego zdiagnozowania schorzenia ortopedycznego stosuje się różnego rodzaju badania. W pierwszej kolejności wykonywane jest szczegółowe badanie kończyn konia – badanie w ruchu i próby zginania stawów. Następnie można zrobić obrazowe RTG, USG, scyntygrafię, artroskopię oraz badanie wskaźników biochemicznych krwi, które pozwalają nakreślić predyspozycje do powstania schorzenia.\nZłamanie kości kopytowej częściej dotyczy kończyn piersiowych, w znacznie mniejszym stopniu miednicznych. Może być pojedyncze lub złożone, otwarte lub zamknięte. Najczęściej powstaje na skutek urazów, uderzenia kopytem w twardy przedmiot lub o twardą i nierówną powierzchnię. Bezpośrednio po urazie pojawia się kulawizna, która narasta, a koń zupełnie nie obarcza uszkodzonej kończyny. Może pojawić się obrzęk w okolicy korony, a badanie czułkami kopytowymi wywołuje silną reakcję bólową. Wyczuwalne jest zwiększone tętnienie tętnic palcowych jak również wzrost ciepłoty puszki kopytowej. Brak wprowadzenia szybkiego leczenia może skutkować zwyrodnieniem stawu kopytowego. Postępowanie polega na założeniu opatrunku ochronnego oraz zapewnieniu miękkiej ściółki. Znieczulenie okołonerwowe nerwów podeszwowych zmniejsza kulawiznę, ale nie znosi jej całkowicie. W diagnostyce kluczowe jest badanie radiologiczne. Należy wykonać zdjęcia w kilku projekcjach, aby dokładnie określić linię złamania. Gdy złamanie nie przebiega wewnątrzstawowo stosuje się leczenie konserwatywne, czyli okucie konia zamkniętą podkową. W przypadku złamań śródstawowych stosuje się natomiast zabieg operacyjny, polegający na zastosowaniu śruby dociskowej. To leczenie jest wspomagane kuciem ortopedycznym.


Na łamach 36 numeru TPR informowaliśmy Państwa o wielu śmiertelnych, nieszczęśliwych wypadkach z udziałem rolników. W większości przypadków główną winą niefortunnych zdarzeń był pośpiech, zły stan techniczny maszyn oraz awarie. Jednakże czasami problemy mogą wystąpić niespodziewanie, bez jakiejkolwiek winy maszyny lub producenta rolnego.\nKtoś specjalnie umieścił aluminiową puszkę na kukurydzy\nMowa w tym przypadku o różnych najczęściej metalowych przedmiotach pozostawionych w głębi plantacji kukurydzy zaczepionych w górnych częściach rośliny. Często umiejscowione w taki sposób, aby trudno było dany przedmiot zauważyć lub zdjąć. Nieszczęśliwie przekonał się o tym Łukasz Kosowski prowadzący kanał na YouTube: Kosa Tv, który w ostatnim czasie skontaktował się z Redakcją TPR i poinformował o bulwersującej sprawie. Do zdarzenia doszło 20 września w okolicach miejscowości Nur (powiat ostrowski). Sprawca umyślnie umieścił między kolbą kukurydzy a łodygą kawałek aluminium (widoczne na załączonych zdjęciach).\nNa szczęście gospodarz wykrył pozostawiony przedmioty przed koszeniem kukurydzy. Jednakże z dużą pewnością nie jest to przypadek, ponieważ w przeszłości gospodarz miał już kilka podobnych przykrych niespodzianek pozostawionych w gąszczu plantacji kukurydzy. We wcześniejszych latach charakterystyczne objawy połknięcia ciał obcych w jego stadzie posiadało już kilka sztuk krów.\nTo już kolejny podobny incydent na plantacji kukurydzy Kosy\nPolicja zajmuje się ustaleniem sprawcy, jednakże jego wykrycie prawdopodobnie nie będzie takie proste.\n- Jest to zrobione z pełną premedytacją, osoba świadomie umieszcza taki gadżet, puszkę w plantacji. Już w 2018 roku miałem śruby przywiązane drutem najprawdopodobniej od konstrukcji stalowej przywiązane do łodyg kukurydzy. Wspomniane przedmioty nie wyrosły z ziemi. Jednakże detektor metalu, w który sieczkarnia była wyposażona wykrył te metalowe części. Drobny aluminiowy element nie uszkodzi sieczkarni, jednak wyrządzonych szkód w stadzie nikt nie zrekompensuje. W ciągu 3 ostatnich lat, kilka sztuk z mojego stada wyjechało do rzeźni z objawami ciała obcego – opowiada Łukasz Kossowski.\nWysoka nagroda za pomoc w ujawnieniu sprawcy\nRolnik uważa, że jest to forma zemsty, gdyż jego gospodarstwo w ostatnich latach dynamicznie się rozwija.\n- Dlaczego trzeba się mścić na kimś, zwłaszcza gdy komuś, coś w życiu wyszło, lepiej niż innym? Nie można wychylić się poza szereg. Gdy pracuję po nocach, tego nikt nie widzi, gdyż ludzie zauważają jedynie efekty ciężkiej pracy w postaci inwestycji. Aktualny poziom gospodarstwa to dzieło wieloletniej pracy mojej, moich rodziców oraz dziadków. Jednak niektórzy, zamiast wziąć się do roboty, wolą podkładać kłody pod nogi innym – dodaje Łukasz Kossowski.\nRolnik uważa, że nie zrobiła tego osoba z daleka, gdyż plantacje jego kukurydzy umiejscowione są w różnych lokalizacjach. "Kosa" wyznaczył sporą nagrodę za pomoc w ustaleniu sprawcy w wysokości 2500 zł.\nApelujemy o czujność i solidarność wśród rolników. Baczna obserwacja plantacji, lustracja zwłaszcza przed koszeniem roślin powinna w pewnym stopniu ograniczyć występowanie ww. zjawiska. W przypadku gdy nieznany pojazd lub postronna osoba zatrzymuje się w okolicach plantacji kukurydzy warto nie być obojętnym, poinformować pobliskich sąsiadów lub właściciela plantacji, a w ostateczności odpowiednie służby.\nAluminiowe czy metalowe elementy w kukurydzy to śmiertelne zagrożenie dla krów\nWykonany z aluminium przedmiot umieszczony na łodydze kukurydzy może potencjalnie wyrządzić jeszcze większe szkody niż metalowa śruba. Detektory metalu w które większość sieczkarni jest wyposażona lub magnes w wozie paszowym, nie jest w stanie wykryć lub zatrzymać ww. aluminiowego przedmiotu przed rozdrobnieniem na małe elementy.\nW konsekwencji pocięty przedmiot trafia ostatecznie do dawki TMR lub PMR, i jest pobierany razem z paszą przez bydło. Metalowe ciała obce stanowią poważne zagrożenie, ponieważ mogą prowadzić do uszkodzeń układu pokarmowego m.in. mogą powodować krwawienie w przewodzie pokarmowym, ból, spadek apetytu i wydajności mlecznej krów. U przeżuwaczy czepiec jest jednym z przedżołądków, w którym zatrzymują się cała obce. W niedalekim pobliżu czepca występuje worek osierdziowy, w którym znajduje się serce. Gwoździe, druty, kawałki blachy i inne fragmenty metalu o ostrych krawędziach mogą przebić się z przewodu pokarmowego do jamy otrzewnej oraz do worka osierdziowego. W efekcie mogą spowodować wystąpienie zapalenia otrzewnej i worka osierdziowego. Zwierzęta przestają pobierać paszę, występuje u nich gorączka, a w skrajnych przypadkach może dochodzić do nagłych upadków. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię oraz podanie magnesu dożwaczowego za pomocą specjalnego aplikatora. Rokowanie w takich przypadkach u bydła jest ciężko określić, przed podaniem leków warto rozważyć możliwość sprzedaży zwierzęcia na ubój, gdyż w wielu przypadkach leczenie nie przynosi pożądanych efektów.\nfot. Łukasz Łuniewski, Łukasz Kosowski


Opinie o REMONT Jarosław Gierczyk\n5.0 - poziom obsługi\n5.0 - jakość usług / cena\n5.0 - poleciłbyś znajomym?\nJeździłem z materiałami budowlanymi dla Jarka (właściciela Firmy Remont) prawie 20 lat. Współpraca była WZOROWA, a pracownicy BARDZO pracowici. Klienci także byli ZADOWOLENI i SYMPATYCZNI. Niestety zdarzyło się kilku klientów NIEUCZCIWYCH o których nie będę pisał, ponieważ NIE są tego godni. ŻAŁUJĘ tylko iż współpraca transportowa się zakończyła (z uwagi na moją chorobę) ale nadal współpracujemy np. przy wywożeniu zbędnego drewna typu palety i inne. POLECAM Firmę REMONT. [rozwiń/zwiń]\nJuz po raz drugi w przeciągu kilku lat ocieplałem dom zlecając prace tej firmie i za każdym razem byłem z pracy zadowolony a efekt końcowy jak i cały proces ocieplania zgodny z moimi oczekiwaniami . Wiem że firma z mojego polecenia wykonała jeszcze inne budynki i nie slyszałem żadnych negatywnych opinii. Firma godna zaufania [rozwiń/zwiń]\nPolecam usługi tego zakładu budowlanego. Ocieplanie moje domu zrobili bardzo ładnie i sprawnie i dobrze doradzili w sprawie tynku.Na zakończenie posprzątane i śmieci wywiezione .\nPorządna firma , robota wykonana bez problemów czysto i schludnie . Całe ocieplenie wykonane w terminie a koszty nie przekroczyły zapisów w umowie . Po takich doświadczeniach gorąco polecam\nRównież korzystałem z usług tej firmy i również jestem z niej zadowolony. Wszystko odbyło si e zgodnie z umową i w terminie i przy nie wygórowanych cena za uslugę. Pierwszy wpis to chyba zazdrosna konkurencja\nPolecam usługi Firmy bardzo szybko i fachowo wykonanna robota widac duże doświadczenie i kompetencje\nSzybko sprawnie solidniue


- Ciociu? – zapytałam przekraczając próg drzwi wejściowych do baru.\nTo co zobaczyłam było przerażające. Na ziemi leżały potłuczone butelki wraz z połamanymi krzesłami. Stoliki były poprzewracane, tak samo jak reszta mebli. Naczynia, które właśnie zbierał George były zbite, nie nadawały się już do użytku. Klamka od drzwi prowadzących na zaplecze była wyłamana, natomiast jedno z okien zostało bez szyby. Podniosłam jedno ze szkieł leżących na ziemii przypatrując się mu z ostrożnością. Odrzuciłam je kiedy tylko moje oczy spostrzegły Eleanor.\nciotka rozmawiała z policjantami stojąc za barem. Jej mina wyrażała przygnębienie, była zmartwiona i zdezorientowana. Prawdopodobnie spisywali jej zeznania, a George i Andre - drugi z pracowników sprzątali całe pomieszczenie.\nJa wciąż stałam nieruchomo, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie widzę. Mój wzrok przelatywał każdy zakątek czterech ścian, które wyglądały jak po przejściu najgorszego tornada w historii. Alkohol czuć było w całym barze, a mój żołądek wariował przez mdłości, które mnie dopadały. Nienawidziłam tego zapachu, a gdzie tylko nie przeszłam - leżały rozbite flaszki wódki, czy whisky. Byłam zniesmaczona i obrzydzona. Co za paradoks - nienawidzić zapachu alkoholu, a pracować w barze, gdzie znajdują się praktycznie same trunki.\nPodeszłam do grupy funkcjonariuszy z którymi stała moja ciotka i złapałam ją za nadgarstek. Kobieta odwróciła głowę smutno na mnie patrząc, natomiast wyraz mojej twarzy był pytający. Podniesienie moich brwi tylko pogłębiło ciekawość wymalowaną na mojej buzi. Czekałam, aż brunetka zakończy rozmowę z policją, aby dowiedzieć się co miało tutaj miejsce, bo jak na razie miałam jedynie swoje podejrzenia.\n- Na tą chwilę to tyle od nas, zawiadomimy panią, kiedy odciski palców cokolwiek wykażą – powiedział jeden z poruczników, po czym oddalił się razem ze swoją ekipą. Pociągnęłam ciocię za rękę prowadząc na zaplecze. Kiedy ją puściłam skrzyżowałam ręce i wpatrywałam się zdenerwowana na kobietę, która milczała.\n- No powiedz wreszcie co się stało! – ponagliłam ją podnosząc ton.\n- Było włamanie – odparła wzruszając ramionami. Ciotka sięgnęła po jedną z ocalałych szklanek, a następnie zaczęła ją obracać w dłoni oglądając niezdarnie wzrokiem, jakby fakt, że jest cała nie miał dla niej największego znaczenia – Jedź do domu Caitlin, nic tu po tobie – powiedziała odkładając naczynie po czym pokierowała się do gabinetu. Nie mogłam tak po prostu wyjść, więc ruszyłam za nią.\n- Ja, ja, jak to mam jechać do domu? – wyjąkałam – Przecież nie zostawię cię tutaj. – oburzyłam się.\n- Cait, a co masz zamiar tu robić? Bar jest dziś zamknięty, muszę zamówić nowe kieliszki, alkohol, a zanim to dowiozą minie około tygodnia. Powiedzmy, że masz urlop – ciotka oznajmiła, zasiadając za biurkiem i włączając komputer. Otworzyła segregator z dokumentami dotyczącymi baru zaczynając je przeglądać.\n- Ciociu, nie mogę iść na urlop – powiedziałam błagalnie siadając naprzeciwko kobiety – Muszę mieć jak zapłacić czynsz, mogę dziś sprzątać, jutro też, cokolwiek, ale nie mogę mieć uciętego tygodnia.\n- Cait, będę musiała złożyć zamówienia na nowy sprzęt oraz artykuły. Mnie również to kosztuje, ale postaram Ci się pomóc jak mogę – brunetka posłała mi ciepły uśmiech.\nZa to właśnie ceniłam ciocię. Nawet w tragicznej sytuacji potrafiła się uśmiechnąć i podnieść głowę do góry. Można było się od niej nauczyć wielu rzeczy, ale tej nigdy nie potrafiłam. Zawsze jednak podziwiałam kobietę za jej kontrolę emocjonalną i chciałam być taka jak ona. Widocznie muszę poświęcić na to więcej czasu.\n- Jedź do domu Cait, wykorzystaj ten dzień i odpocznij – ciotka nalegała, a ja skinęłam. Pożegnałam się z nią jak i resztą pracowników baru, którzy kończyli porządki.\nNie pozostało mi nic innego jak wrócić do mieszkania. Miałam dzień wolny, a raczej tydzień. Cholerne włamanie. Nie dość, że nie zarabiam milionów, ciężko mi w życiu, to jeszcze muszę toczyć walkę z takimi przeszkodami. Kto mógłby być zdolny do czegoś takiego?! I jaki miał w ogóle powód?!\n- Kretynka – powiedziałam sama do siebie siedząc w samochodzie.\nJak mogłam wcześniej o tym nie pomyśleć? To sprawka tego prześladowcy! Mści się za zagrożenie mu policją!\nUderzyłam rękoma o kierownice samochodu z wściekłością. Nie myślałam, że będzie zdolny do czegoś takiego. Jak śmiał zrobić coś takiego mojej ciotce? Dlaczego jej? Nie wystarczyło mu, że wczoraj mało nie umarłam na zawał?\nOparłam głowę o siedzenie łapiąc kilka wdechów. Nie wierzę, że on mógł to zrobić, nie chcę nawet w to wierzyć! Przez moją głupotę konsekwencje ponosi moja rodzina. Boże, dlaczego?\nW tym samym momencie odezwał się mój telefon. Dobrze wiedziałam kto dzwoni, więc w głowie od razu przygotowałam sobie co powiem prześladowcy nie dając mu nawet dojść do słowa. Gniew wciąż się zwiększał, miałam ochotę go zabić mimo, że nie miałam możliwości.\n- Ty perfidny gnoju! Jak śmiałeś zrobić to mojej ciotce?! Skoro tak bardzo mnie nienawidzisz to mścij się na mnie, ale nie na mojej rodzinie? Myślisz, że teraz przejdzie ci to na sucho? Oh, nie licz na to, już za chwilę będę na komisariacie składać zeznania, zniszczę cię rozumiesz? Nie podaruję ci tego ty popieprzony psycholu! – wydzierałam siedząc w samochodzie, a przechodnie jedynie patrzyli na mnie jak na wariatkę.\n- Caitlin opanuj się – odezwał się szorstko.\n- Opanuj się?! Oh nie licz na to, jesteś skończony, rozumiesz? Dociera to w ogóle do Ciebie?!\n- TO NIE BYŁEM JA – warknął tym samym uciszając moje pretensje.\nZapadła chwilowa cisza. Dało mi to do myślenia.\n- Niby dlaczego powinnam ci wierzyć? – zapytałam miękko.\n- A dlaczego nie? - rzekł melancholijnie nieznajomy - Do tej pory zawsze potwierdzałem czyny, których dokonałem, czemu nagle miałbym zaprzeczać? Gdybym to zrobił przyznałbym się jak zawsze Caitlin. Pomyśl. - mówił bez gniewu, jego głos wskazywał bardziej na rozbawienie moimi podejrzeniami i oskarżeniami. Jakby to brzmiało niedorzecznie, a wydawało się całkiem logiczne.\nWłamał się do mojego domu, wyłączył prąd w moim bloku, znalazł mój numer po pół godzinie od włożenia nowej karty, a teraz...\n- Więc kto to zrobił? - spytałam pewnym, poważnym tonem obserwując z samochodu otaczającą mnie przestrzeń.\n- Skąd mam wiedzieć? Wyglądam ci na wikipedię? - odparł śmiało, śmiejąc się.\n- Wiesz o mnie praktycznie wszystko - mruknęłam nieśmiało czując, że chłopak ma nade mną przewagę. Wciąż dominował w naszych rozmowach, miał nad nimi całkowitą kontrolę, kiedy tylko mu się przeciwstawiałam robił wszystko, abym przestała.\n- Fakt - urwał - Obserwuję ciebie i miejsca w których jesteś, a nie do których zmierzasz za godzinę. - wyjaśnił, a moje dłonie zaczęły drżeć. Jedna z nich ledwo utrzymywała telefon, druga natomiast zacisnęła się na kierownicy spinając mięśnie, aby zapanować nad nerwami.\nZagryzłam wargę rozglądając się po parkingu, jednak nie dostrzegłam nikogo podejrzanego. Odwróciłam się do tyłu patrząc na ulicę obok baru, ale tam również nie pojawił się nikt, kto mógłby przykuć moją uwagę.\nMoje ciało powolnie osunęło się w dół fotela, aby głowa nie wystawała nad oparciem. Drżąca ręką sięgnęłam po górne lusterko opuszczając je niżej, żeby widzieć tył samochodu. Wciąż patrzyłam na przód licząc, że wychwycę kogokolwiek, jakiegoś zakapturzonego chłopaka z bronią w ręku, albo kujona siedzącego ze swoim laptopem na ławeczce wgapiającego się we mnie. Nic a nic.\n- Gdzie jesteś? - zapytałam nieco śmielej, przełykając głośno ślinę.\nChłopak parsknął śmiechem w odpowiedzi na moje pytanie. Przewróciłam teatralnie oczami wciąż oczekując na jego odzew. Kaszlnął kilkakrotnie opanowując się po czym w końcu odparł:\n- Uważasz, że muszę być w tym samym miejscu co ty, żeby wiedzieć gdzie jesteś, co robisz i co masz aktualnie na sobie? Właśnie, zapomniałbym. Dzisiaj wyglądasz na prawdę zabójczo. Muszę stwierdzić, że ta pozdzierana koszulka z nadrukiem Guns 'n roses jest bardzo seksowna i chętnie bym ją z ciebie zdjął bo pod nią na pewno jest o wiele lepiej - stwierdził bezwstydnie, a moje policzki oblał rumieniec. Próbowałam coś z siebie wydusić, jakąś ripostę, cokolwiek, jednak jego słowa onieśmieliły mnie kompletnie. Mimo, że ten komplement, jeśli mogę go w ogóle tak nazwać był wyjątkowo bezczelny, dawno nie usłyszałam żadnego. W moim brzuchu zaczęło wirować od mdłości jakie mnie dopadły, kiedy tylko opanowałam się i wróciłam na ziemię.\nCo za palant! - pomyślałam.\nPrzecież ja go w ogóle nie znam, ani on mnie. Jak śmie w ogóle być tak bezpośredni i sprośny? To nawet nie było zabawne.\n- Dlaczego nic mi o sobie nie powiesz? - zadałam kolejne pytanie zmieniając temat na konkretny. Liczyłam, że chociaż teraz odpowie mi poprawnie na jedną z moich wątpliwości, które staram się rozwiązać.\n- Miłego dnia słodka Caitlin. - Anonim wyszeptał potulnie, po czym się rozłączył.\nSpojrzałam w ekran telefonu wskazujący na zakończone połączenie. Po raz kolejny wkurzona rzuciłam komórką o siedzenie pasażera, a ta wylądowała idealnie na dnie mojej torebki, zajmującej tam miejsce. Zniesmaczona rozmową z nieznajomym przekręciłam klucz w stacyjce wyjeżdżając spod baru i kierując się do domu. Dzisiejszy dzień był fatalny.\nSzlag mnie trafiał, kiedy do moich myśli nachodziły wspomnienia o zniszczonym barze ciotki. Męczyły mnie wyrzuty sumienia mimo faktu, że mój prześladowca definitywnie zaprzeczył w o swoim udziale w tym wydarzeniu. Jednak nie mogłam ufać całkowicie komuś, o kim nie mam zielonego pojęcia.\nTo również mnie irytowało.\nBył wkurzającym, aroganckim, zaborczym chamem, ale coś w nim mnie interesowało. To 'coś' nie pozwalało mi tak po prostu zgłosić sprawy na policję. Chciałam dowiedzieć się czegoś o tym człowieku, który nęka mnie już przez dłuższy czas na własną rękę. W końcu musi mieć jakiś powód? Chciałabym go poznać.\nJara cię koleś wyłączający ci prąd Caitlin? Moje sumienie zaczęło się odzywać i kłócić z moimi myślami podczas powrotu do domu.\n- Boże Cait, zejdź na ziemię - powiedziałam już głośno sama do siebie wjeżdżając na parking obok bloku - Nie wariuj przez jakiegoś dzieciaka - rozkazałam swojemu umysłowi.\nZabierając torbę wyjęłam z niej klucze od mieszkania i zamknęłam auto włączając autoalarm. Powędrowałam do budynku, a następnie weszłam do swojego domu zamykając drzwi na wszystkie zamki. Rzuciłam rzeczy na ziemię, aby zdjąć błękitną, cienką bluzę, którą miałam dziś na sobie. Zsunęłam ubranie z ramion łapiąc je w ostatniej chwili przed samą podłogą ratując ciuch od upadku. Zawiesiłam bluzę na wieszaku, przejeżdżając po niej dłonią i oglądając czy aby jej nie ubrudziłam.\nNie zdążyłam przejść do salonu a w mieszkaniu rozległ się dźwięk dzwonka. Moja głowa odwróciła się w kierunku drzwi. Brwi na twarzy zmarszczyły się w wyrazie zapytania, ciekawości. Podeszłam powolnie do prostokątnego, drewna służącego za wejście i wyjście z mojego lokum, a następnie krzyknęłam pytając.\n- Przesyłka dla Caitlin Teasel - usłyszałam znajomy głos listonosza zza drzwi.\nOd razu zabrałam się za przekręcanie klucza w zamku i wyszłam do niskiego, młodego mężczyzny o blond loczkach. Brązowooki trzymał w rękach dość duże prostokątne pudełko do którego przyklejona była kartka z moim imieniem i nazwiskiem. Podał mi listę, na której złożyłam swój podpis i przejęłam od niego przesyłkę wnosząc ją do domu.\nPudełko było obwiązane czerwoną wstążką. Natychmiast zaczęłam odwiązywać wiązankę, a potem zdjęłam nakrycie pudełka.\nMoje oczy rozszerzyły się, wyglądając jak dwie ping-pong'owe kuleczki, a kąciki ust uniosły się do góry. Byłam kompletnie zaskoczona tym co zobaczyłam. Obserwując z dokładnością zawartość pudełka ze strachem, aby nic nie zniszczyć wsunęłam dłonie do środka gładząc delikatny, miękki materiał. W końcu odważyłam się wziąć w ręce czarną, gładką sukienkę bez ramiączek. Materiał był elastyczny, przyjemny w dotyku, a po bokach widoczne było fantazyjne drapowanie. Na końcu sukienki widniały ściągnięcia podkreślające kobiece kształty. Wyciągnęłam ubranie przed siebie oglądając je z każdej strony.\nPiękna - powiedziałam, jakby sama do siebie. Zakochałam się od pierwszego wejrzenia.\nPo chwili moje oczy przeniosły się na pudełko, na dnie którego widniał list.\n'Prezent na poprawę dnia. Słyszałem, że wychodzisz w piątek. Załóż ją, nie chcę odrywać od Ciebie oczu.'\nCaro liine 4 października 2013 19:48\nDziękuję za dedykację i będę się starała rozpowszechniać to opowiadanie jak najczęściej, ponieważ jest warte uwagi :) xx\nCo do rozdziału - strasznie mi się spodobał, a tym bardziej postać Cienia coraz bardziej mnie intryguje.\nJaki z niego zboczeniec jest, Boże. ;ooo\nAle jakoś nie przemawia do mnie fakt, że to nie jego sprawka, bo na pewno musiał maczać w tym palce, jego charakter na to wskazuje haha ;D\nUhh, rozpisałam się, ale dla tak genialnego opowiadania jednak warto :)\nCzekam już niecierpliwie na szósteczkę <3\nPepe 4 października 2013 20:17\ndziękuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuję za rozpowszechnianie i będę to robić za każdym razem haha.\nmogę powiedzieć, że to akurat nie jego sprawka :)\nMrs. Styles 4 października 2013 19:51\nsupciooo :) czekam na cd :)\nLyme Jeffer/Isabelle Carstairs 4 października 2013 19:52\nDziewczyno, jak ty piszesz! Boże, zabijasz mnie! Z każdym kolejnym rozdziałem jest coraz lepiej - z moją psychiką gorzej.\nCaitlin jest taka omg, uwielbiam ją! Nie jest jak w typowym fanfikszyn, że wiesz, zakochuje sie w nim itd, ale tak powoli :D\nCień asdfghjkl nie mam słów na tego psychola :3\nOgólnie to nie spodziewałam się, że to nie on. Myślałam, że właśnie z zemsty to zniszczył, a tu chujnia :x\nAshton jest taki dżiz, słodki omg. CZEMU JA NIE MOGĘ MIEĆ TAKIEGO PRZEŚLADOWCY NO?! DAJTA MI GO SAWCWGDVXKSPEYWQDDTCYBINL *____*\nFajnie też było, jak dostała tą sukienkę. I zabij mnie, ale ja teraz W KAŻDYM nieznajomym widzę Cienia :D\nJa chcę żeby ona założyła tą sukienkę i żeby w końcu coś się stało pomiędzy nimi! <3\nCzekam cholernie niecierpliwie na kolejny, bo to mnie zabijaaaaaaaaaa :*\nPozdro bejb, życzę weny xx\nPepe 4 października 2013 20:21\nawwwwwwww, nie chcę Cię zabić wybacz :( hahaha.\nCieszę się w sumie, że nie jest jak w typowym fan fiction, bo wydawało mi się że jednak tak jest hahah.\nTeż bym chciała mieć takiego czuba na głowie jkashdjkashdjkashdkas\nZałoży ją , spokojnie :>\nRównież pozdrawiam i dziękuję za komentarz! :) x\nimcurly7 4 października 2013 19:59\nAshton w tej roli jest.. pociągający haha :D nie wiem czy może być jeszcze bardziej taki no ale. I ta akcja z sukienką.. no genialne!\nForever Young 4 października 2013 20:00\nRozdział jak zwykle fnrewlvjghnewjbhwnjbnwerjbnwejlrbnwebljewrlhjbhob powala! Piszesz tak, że nie moge się doczekać następnych rozdziałów omg omg jak ja wtytrzymam *-* kcjwbnvljkbnejvkbnej\nSloth Yy 4 października 2013 20:29\nPowiedz mi jak ty to robisz że wszystkie twoje opowiadania są takie zarąbiste?\na ten rozdział mnie na serio powalił, mega ;)\nTo jest niesamowite! Dziewczyno masz talent! Czekam na następny ;) xx @PollKlaudia\nomnomnoonmonm boooooskieeee *.*\nAnonimowy 4 października 2013 21:05\nNawet nie mam słów, żeby to opisać! :D\nNa prawdę dobrze napisane :) Kocham to czytać i chcę więcej!\nAnonimowy 4 października 2013 22:00\nto jest świetne! naprawdę! kocham to opowiadanie i nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału :)\nnie ma to jak przysyłać dziewczynie sukienkę :D\njestem strasznie ciekawa kto jest odpowiedzialny za to włamanie jeśli to nie nasz kochany Anonim... intrygujące.. :D\nWow to nie on?! A to nowość :P\nAle jak długo pogadali przez tel, hahahaha normalnie och i ach :D\nNo. No. Rozkręca się! :D\nI przysłał jej sukienkę? :O\nKurcze! Nie mogę doczekać się kolejnego. Coś czuję, że będzie dobry :D\nAlice K. 4 października 2013 23:38\nTa sukienka skojarzyła mi się z Klausem, ohhhh *.*\nWidać, C. zaczyna gdzieś tam podświadomie i chyba nie do końca z własnej woli zmieniać nastawienia do swojego prześladowcy. To w zasadzie dobrze rokuje dla wątku romantycznego, ale z drugiej strony boję się o nią, bo powinna drżeć na samą myśl o nim, a nie "jarać się".\nCiekawa jestem kto tak naprawdę stoi za tym włamaniem. No i oczywiście, jak zakończy się wątek z sukienką, ubierze czy nie ubierze.\nAh ten Ashton :D\nJak już pisałam Ci na tt, nie wiem, czy zasłużyłam na to, ale megaaaaa dziękuję za polecenie! :)\nPepe 5 października 2013 11:04\nOczywiście, że zasłużyłaś! Twoje opowiadanie jest świetne! :)\nNie ma za co i dziękuję za komentarz :)\nAlice K. 5 października 2013 12:46\nPisanie komentarzy pod czymś naprawdę dobrym jest zawsze przyjemne! :))\nAnonimowy 4 października 2013 23:59\nNo nieźle ;> czekam na dalszy ciąg akcji ;) ily! <3 x\nMonika Łabuda 5 października 2013 10:00\nNie wiem jak to robisz że każdy rozdział jest zajebisty ale rób to dalej < 333\nolkka 5 października 2013 13:03\nNobody Special 5 października 2013 22:06\nNaprawdę świetny rozdział! Z wielką przyjemnością go czytałam. Ogólnie pomysł na opowiadanie jest ciekawy i bardzo oryginalny.\nAnonimowy 6 października 2013 14:42\nŚwietnyy <3 czekam na nn:))) @craazygirl96 xx\nbeelieeeveee 6 października 2013 18:53\nświetne, czekam na nn. :)\nAnonimowy 10 października 2013 18:15\nHej. Niedawno zauważyłam link do twojego bloga. Od razu weszłam i zaczełam czytać. Twoj blog jest boski i taki dugedhedeg. Jesli moglabys mnie poinformowac moim twiterze bylabym ci wdzieczna @Official_Nati\nAnonimowy 11 października 2013 17:28\njest wspaniały! kocham twoje ff i z niecierpliwością czekam na następny :) @irish_teenager\nEwa Jagodzińska 16 października 2013 21:37\nVera Czachor 3 stycznia 2014 17:20\nTen Anonim to niezłe ziółko. Ha Ha. świetne.\nPolish Brat 7 lutego 2014 17:12\nhv bmvbhjvjh jh bhmhngc vmhgj to jest po prostu perfekcyjne, nie możeliwe że znalazłam to ff dopiero wczoraj. Lece czytać dalej xxx\nJudi Cze 3 kwietnia 2014 21:19\nOhhh <3 Niesamowite <3\nCzytam dopiero od wczoraj chyba trochę mi to zajmie :)\nBardzo mi się podoba, bo nie jest to takie typowe fanfiction :)\nA ta czarna sukienka - normalnie mnie rozwaliłaś :D\nSkąd ty bierzesz takie super pomysły <3\nI jeszcze ta ortografia - jak ja bym taj chciała pisać <3\nTo się nadaję na książkę :)\nomg omg fiedwhgfviwhgvofwhasogvhedwho on dał jej sukienkę! eohqfoieq\nShawty 4 maja 2014 13:39\nO MÓJ BOŻE, O MÓJ BOŻE, EJJJJ JEZU JARAM SIĘ *.* HAHHA ZAJEBISTE FANFIC <3333\nKinga Payne 4 maja 2014 13:51\nKolejny cudowny *__* Jak ja go uwielbiam! Widać, że Caitlin mimo tego wszystkiego jest zadowolona, że ktoś tam z ukrycia ją obserwuje, zresztą kto by nie był patrząc na to, że to ON <3\nŚwietny pomysł na prawdę! Mam nadzieję, że w przyszłych rozdziałach już się coś wydarzy pomiędzy nimi, bo nie wytrzymam już dłużej tego napięcia!\nDirectioner 4 maja 2014 20:22\nJejku nie interesuje sie w ogole 5SOS ale moja kolezanka mi to polecila i serio bardzo wciaga. Zrobie kolacje i zabieram sie dalej za czytanie :)\nJesteś niesamowita ! Uwielbiam Cię <3\nMaja Wagner 11 czerwca 2014 23:05\nJezu! Kocham Cień tak jak 5sos! Mam tylko pare pytań:\n- Ile zajmuje ci czasu napisanie 1 rozdzialu?\n- Co cię zainspirowało do pisania?\nMam nadzieję, ze odpowiesz :*\nWierna fanka Maja <3\nO mój Boże. Jestem zdruzgotana tym, jak dobrze piszesz. Caitlin jest porządną dziewczyną i nie daje sobie w kaszę dmuchać, ale jednak gdzieś tam w środku podoba jej sięta cała zabawa. Natomiast Ash jest po prostu zajebiście podniecającym psychopatą, który zrobi wszystko dla Cait. To jest niesamowite! :) ♡ xx\nAnonimowy 24 czerwca 2014 00:34\n"Jara cię koleś wyłączający ci prąd Caitlin?" to mnie rozjebało hahaha.\nMuszę przyznać że jakby to była książka to bys odniosła taki sukces, masz wielki talent do pisania, wgl nie nudzę się czytając rozdziały!\nMoja mina po każdym rozdziale >>>>>>>\nKornelia Gruszczyńska 17 listopada 2014 17:24\nKocham to jejejjejejejejejejejejej ♥\nDevourer of Book 10 stycznia 2015 19:54