Krok po kroku - do maratonu: lipca 2013\nDwóch chłopaków zaczęło bieg wokół Polski. Cel charytatywny, zbierają kasę na pomoc dwóm dziewczynom nieuleczalnie chorym. Będą biec po kilkadziesiąt kilometrów dziennie, wystartowali dzisiaj. Będą biec przez nasze okolice we wtorek 6 sierpnia. Tego dnia wystartują z Dąbia, przez Załom, Pucice, Kliniska, Rurzycę do Goleniowa, potem przez Nowogard do Płotów. 68 km. Podrzuciłem temat Darkowi, chyba łyknął haczyk. Tak sobie myślę, że może by tego dnia zrobić trening razem z chłopakami biegnącymi wokół Polski? Może i inni by mieli ochotę się przebiec?\nDziś dyszka bez entuzjazmu, trochę wymęczona. Dobrze przynajmniej, że pogoda jest nadal w porządku, trochę popadało i nie jest za gorąco. Jutro będzie lepiej.\nWygląda, że ominie mnie udział w puszczańskim maratonie. Przyszedł dziś mail z prawdopodobnym terminem wyjazdu do Francji: około 20 września, powrót na początku października lub 30 września. Szkoda wielka!\nAle młody w biegu wystartuje, bo właśnie ze względu na termin musiał zrezygnować z wyjazdu. W sobotę 28.09 będzie mnie tam skręcać i nie pomoże nawet najlepszy szampan...\nAutor: Czarek Martyniuk o 21:24 2 komentarze:\nEtykiety: biegiem przez świat biegiemprzezswiat\nJak miło. Całą noc lało, wreszcie nieco się ochłodziło, wystygła też nagrzana ostatnio jak piekarnik chałupa. Da się w końcu żyć i pracować. Klawiatura przestała lepić się do palców, ręce nie kleją się do blatu.\nWieczorna dycha zwykłą trasą. W lesie napotkałem grupkę babek z kijkami, wśród nich żonę radnego Rutkowskiego, którego jakiś czas temu musiałem nieco opisać. Żona radnego już trzeci raz nie odpowiedziała mi na dzień dobry, przesuwam ją więc do podgrupy "głupich bab" i ani w jej stronę nie spojrzę, nie wspomnę o jakimkolwiek odezwaniu się. Naprawdę, głupia baba, bo Krzysiu przełknął wszystko i choć pewnie mnie nie kocha, to fochów nie stroi. Żonka tak.\nPrzede mną kolejna awantura na łamach gazety. Tym razem bohaterem będzie syn niejakiego Pałki, tego od pomocy drogowej. Smarkacz w sobotę jechał do jakiegoś wypadku\nZłotousty Pałka junior\npo drodze ekspresowej pod prąd, nadział mi się pod obiektyw. Bardzo mu się to nie spodobało, zbluzgał mnie z góry na dół i domagał się (to było zabawne) skasowania zdjęć. Nie skasowałem, zaproponowałem, żeby przeprosił, bo jak nie - to o sobie poczyta. Bluznął w odpowiedzi, zrozumiałem, że przeprosić nie chce.\nPo południu zadzwoniłem do pani Pałkowej, która oficjalnie jest szefową firmy. Najpierw przyznała mi rację, powiedziałem więc, że jeśli chłopaczek przyjdzie i mnie przeprosi, to zapomnę o sprawie. Chłopaczek nie przyszedł, więc dziś zadzwoniłem do pani Pałki z pytaniem, czy zamierza to zrobić. Pałka powiedziała mi, że powinienem się przyzwyczaić, że co jakiś czas ktoś mnie zbluzga, nie szukać w tym sensacji i nie mieć do chłopaczka pretensji. Podziękowałem pani Pałce za dalszą rozmowę i poleciłem najbliższy numer "GG".\nChyba się nie przyzwyczaję, że byle gówniarz mnie bluzga. Dla pewności, rzecz opiszę i pismo złożę u kolegi Targońskiego, na policji. Jeśli w przyszłości coś się stanie, na przykład ptak nasra mi na samochód, policja będzie wiedzieć: ptaka nasłał młody Pałka :)\nWłaśnie widzę przez okno, ile warte są prognozy meteo. Życie zrealizowało wariant z ulewą, wedle speców od pogody dziś miało być sucho jak na pustyni.\nJestem po rozmowie z wiceburmistrzem Banachem. Poszedłem, bo zaczęły krążyć pogłoski, że temat bieżni diabli wzięli. Te plotki okazały się tyle warte, co prognoza na dzisiaj. W sprawie bieżni jeśli się coś zmienia, to na lepsze. Obywatelowi Kostrzebie, który podobno miał wiele załatwić w Warszawie na rzecz bieżni sześciotorowej, postawiono ultimatum: do ubiegłego wtorku miał dać znać, co załatwił i kiedy trzeba jechać do ministerstwa podpisać papiery. Minął wtorek, obywatel K. się nie odezwał, a w środę burmistrz zlecił wykonanie projektu bieżni czterotorowej, z nawierzchnią Mondo, z wycięciem szpaleru drzew między bieżnią a kortami. Projekt ma być gotowy do końca roku, by z wiosną rozpocząć prace budowlane. Z obywatelem K. nikt już nie zamierza rozmawiać i konsultować niczego w sprawie bieżni.\nNa ulicy widziałem dzisiaj Henia Kopcewicza. Schudł, szedł powoli, nie zauważył, że macham mu z samochodu. Ważne jednak, że szedł, jak najbardziej żywy i wypisany ze szpitala. Znaczy, jest lepiej.\nPo południu powtórka z ulewy, ciut się ochłodziło. W lesie byłem chyba pierwszy, żadnych śladów ludzkiej aktywności, na szczęście nieaktywne było też robactwo, śpiące jeszcze po deszczu gdzieś w kącie, pod liściem. W parku przemysłowym trzy pomiary, co kilometr. 5:03, 4:52 i 4:41. Pozostałe dwa kilometry już w wypoczynkowym tempie.\nZaraz po powrocie telefon od Piotrka, w sprawie zdjęć z biegu w Warszawie. Rzucił zaproszenie, poczułem się jak robot: Piotrek zapraszał na szklankę elektrolitu :) Zrezygnowałem, zapas elektrolitu mam w domu, nie zdążyłem się też jeszcze wykąpać po biegu. Utrata elektrolitu okazała się znaczna, poszedł już Gniewosz, Radler, czas na portera, czyli elektrolit skoncentrowany.\nAutor: Czarek Martyniuk o 16:56 Brak komentarzy:\nFatalnie trafiłem. Kiedy wyszedłem się poruszać, nad Goleniów nadciągnęła typowa, przedburzowa pogoda: duszno, gorąco, parno - istny Wietnam. Zrezygnowałem z wyprawy do lasu, bo zaczęło gdzieś tam w oddali grzmieć, a ja zdecydowanie nie przepadam za burzą, przed którą nie mam się gdzie schować. Zostałem więc na stadionie, zrobiłem 20 okrążeń wokół bieżni. Rekordu na pewno nie ustanowiłem, biegło się ciężko, jak z kowadłem na piersiach. Nieco zelżało, kiedy przeszedł krótki i intensywny deszcz. Do domu wróciłem kompletnie przemoczony, zalany potem. Tak, jakbym w ubraniu wskoczył do basenu. Po powrocie wszystkie ciuchy od razu do płukania i prania.\nNic dziwnego, że nikt nie przyszedł pobiegać. Pustka zupełna, na stadionie tylko dwóch gości próbowało pograć w tenisa. Jeśli jednak reszta amatorów ruchu liczy, że po południu będzie lepiej, mogą się przeliczyć. Meteo zapowiada 30 stopni i więcej. Dziękuję, nie dla mnie...\nPrzed domem walają mi się butelki, całe i potłuczone, wóda, piwo, soki, do tego plastykowe kubeczki. To kibole "Pogoni" ucztowali po klęsce swoich orzełków, podobno przegrali 3:0. Pruli ryje do wpół do piątej nad ranem, słyszałem ich, kiedy obudziłem się z powodu upału w sypialni. Ciekawe, że nikt im nie przeszkadzał. Podobno w mieście jest jakaś policja, jakieś patrole, ktoś rzekomo pilnuje porządku. Pewnie to tylko plotki.\nPo południu szczyt upału, meteo pokazywało 37 stopni. Miasto jak wymarłe, nawet wydawałoby się świetny w taką porę interes (lodziarnia) można zamknąć, bo klienci siedzą w domach, nikomu w głowie wyjście na lody. Pod wieczór siadłem na rower, żeby nieco się przewietrzyć. W lesie za basenem natknąłem się na Mariusza Gessa, kończył ośmiokilometrową rundkę, zlany potem, jakby dopiero co przyjął wiadro wody na głowę. Nawet nie próbuję sobie wyobrazić, co by było, gdybym to ja wybrał się pobiegać.\nWłaśnie zerknąłem na prognozę. Jeszcze w południe zapowiadano na jutro bardzo obfite opady. Wieczorem opady odwołano. W cholerę z taką prognozą. Jak słyszę, że za tydzień ma być 18 stopni, to nawet mi się śmiać nie chce. Równie dobrze można pogodę prognozować na podstawie losowania.\nPiotrek W. z Maćkiem wrócili żywi z Warszawy, gdzie wczoraj biegli "dychę" w rocznicę Powstania Warszawskiego. Jedyni z Goleniowa. Dzielne chłopaki.\nAutor: Czarek Martyniuk o 10:58 Brak komentarzy:\nLepiej umrzeć na kanapie!\nDałem sobie spokój z bieganiem. Z rana musiałem jechać na "trójkę", obserwować korki na drogach i co najmniej dziwne zachowania kierowców, którzy, jak się zdaje, są najważniejszą przyczyną korków, które dziś na S3 w rejonie Szczecina miały nawet 13 km długości. Biedni polscy kierowcy, nie umieją czytać znaków, jadą na pamięć, a pamięć mają taką sobie. Na węźle "Rzęśnica" (rozjazd na Świnoujście i Chociwel) miała dziś porządku pilnować policja. Chłopcy przyjechali, ale stwierdzili, że ich obecność tylko pogorszy stan rzeczy, bo wszyscy będą cisnąć hamulec. Pojechali, ale tu się z nimi całkowicie zgadzam: nic by nie usprawnili, a byłoby jeszcze gorzej.\nJak wróciłem do chaty, to odeszła mi ochota do wszelkiej aktywności fizycznej. Upał powalał, więc się walnąłem na kanapę, poczytałem, zerknąłem w telewizor i tak przeczekałem do późnego popołudnia. A wtedy pożyczyłem maszynę do prania dywanów i wyprałem wykładzinę, która o taki zabieg wyła głośno prawie od roku. Zerkam teraz co chwilę na swoje dzieło, istna rewelacja! Czystość wręcz kliniczna. Ale za parę dni przyjeżdżają wnuki, doprowadzą ją do standardowego wyglądu :)\nJest decyzja: wstaję rano, przebiegnę jutro z piętnastkę. Ważne, żeby skończyć gdzieś do 9 rano, potem znowu wszelka aktywność grozi śmiercią lub kalectwem. Ma być 35 stopni...\nRano i po sprawie\nJest godzina 9.30, a ja już dawno po treningu i porannej kawie. Wbrew nadziei, nie było specjalnie chłodno (liczyłem na to, że wbiegając do lasu dostanę gęsiej skóry). Nie było za to duszno, łatwo było złapać oddech. Ze zdziwieniem zauważyłem, że piasek na leśnych dróżkach jest wilgotny, a ślady butów rozmyte uderzeniami kropel wody. Znaczy, coś tam padało, choć deszczyk był nader symboliczny.\nWybiegnięcie na otwartą przestrzeń przypomniało, że jest lato. Do Goleniowa wróciłem kompletnie przemoczony i lżejszy pewnie ze dwa kilo. Ale skoro na popołudnie zapowiadają upał rzędu 30 stopni, poranna wyprawa do lasu była chyba dobrym pomysłem.\nAutor: Czarek Martyniuk o 09:32 Brak komentarzy:\nI bądź tu mądry. Wczoraj achilles się awanturował, dziś grzeczniutki, jak syte niemowlę. Żadnych problemów, żadnych dolegliwości. Dyszka standardową trasą była godziną relaksu i czystej przyjemności. W parku przemysłowym próbowałem przebiec się z prędkością, która jest bezpieczna, nie wycieńcza i daje gwarancję utrzymania prędkości na dłuższym dystansie. Wyszło mi, że absolutnie neutralną szybkością jest 4:58 na kilometr. Bieg w tempie 2/3, czyli wdech na dwa kroki, wydech na 3. Po 3 kilometrach byłem świeżutki i bez najmniejszego problemu mogłem biec dalej.\nAutor: Czarek Martyniuk o 23:35 Brak komentarzy:\nPrzed południem spotkałem na mieście Piotrka. Zamiast (co łatwo by się dało uzasadnić\nupałem) pójść na piwo, poszliśmy do zaprzyjaźnionej kawiarni "Ambrozja" na kawę. Przywitaliśmy się z Dorotką, poprosiliśmy o espresso dla mnie i "zwykłą" dla Piotrka, zasiedliśmy kulturalnie przy stoliku i siedzieliśmy sobie, leniwie gaworząc o tym i owym, smakując uroki życia na przykład mieszkańca Paryża czy Nicei, o Bastii już nawet nie wspomnę. Po paru minutach Dorotka zaserwowała nam po porcji lodów, jak należy, w pucharkach. Zjedliśmy ze smakiem.\nCo jakiś czas przechodzili koło nas jacyś znajomi. Mój widok nikogo pewnie nie zdziwił, bywam na kawie dość często, ale Piotrka raczej z tym napojem niewielu kojarzy. Stąd pewnie zaciekawione spojrzenia, jakby sprawdzali, co też mamy w filiżankach i czy pod stołem nie stoi jakieś wunderwaffe.\nPod wieczór z Piotrkiem przebiegliśmy się do parku przemysłowego. Przez cały dzień dokuczał mi prawy achilles, więc nie chciałem szarpać go biegiem w terenie. Na asfalcie praktycznie nie czułem dolegliwości, po paruset metrach achilles się znieczulił. Przebieżka w relaksowym tempie, pogadaliśmy sobie po drodze, a na koniec nawet nie napiliśmy. Kurka wodna, wyjątkowo kulturalny dzień!\nNapijemy się więc jutro. Jutro też jest dzień! ;)\nAutor: Czarek Martyniuk o 14:22 Brak komentarzy:\nChyba wróciłem do równowagi. Wczoraj wieczorem zacząłem od trzech piw, sporej ilości wody mineralnej, skończyło się na niezłej ilości wina, prawda, że na podlanie sushi, które przyrządził Michał przy wsparciu Oli. Sushi to rybka, a rybka lubi pływać. Nie tylko w sosie sojowym, który organizm przyjmował z radością, bo to przecież skoncentrowana sól, której wypociłem na kajaku na miesiąc z góry. Smakował mi, jak rzadko kiedy.\nDzisiaj dyszka rytualną trasą. Żaden wysiłek, ale też nie ma się co szarpać, kiedy w dzień termometr pokazuje 30 stopni. Wysiłek trzeba miarkować, żeby w kalendarz nie walnąć za szybko. Na szczęście, koło godziny 20 temperatura znormalniała, w lesie było ciut chłodniej, niż na otwartej przestrzeni. Ciekawe, że insekty wszelkiego sortu miały dziś wolne i nie czepiały się mnie, co zazwyczaj zakłóca przyjemność wieczornego relaksu biegowego.\nKolejny raz ludzie mnie pytają, czy na pewno bieganie po leśnych dróżkach jest zdrowsze, niż truchtanie po asfalcie. I tłumacz tu każdemu z osobna, że to przesąd z czasów, kiedy biegało się w trampkach albo tenisówkach. Dziś, kiedy bez problemu można kupić buty z porządną amortyzacją, asfalt jest zdecydowanie lepszy, niż gruntowe drogi w lesie. Asfalt jest równy, nie ma ryzyka skręcenia nogi, nadszarpnięcia ścięgna czy uszkodzenia stawu. W lesie wiele może się zdarzyć: dołek, kępka trawy, podkopana przez kreta ścieżka, wystający korzeń - sto okazji, by sobie zrobić krzywdę. Nie rekompensuje tego bieganie po naturalnym podłożu, rzekomo lepiej amortyzującym kroki. Chrzanić taką amortyzację, amatorów biegania po sypkim leśnym piachu odsyłam do Jarosławca, tam będą mieć okazję do zmiany zdania :)\nAutor: Czarek Martyniuk o 23:22 1 komentarz:\nSobota 21 km, Niedziela 13 km - kajak\nJezioro Drawsko, sobota po południu\nI to jest to. Dwa dni na wodzie, w dobrej klasy kajaku turystycznym, na pięknych jeziorach, przy kapitalnej pogodzie. Jestem skatowany słońcem i wysiłkiem, ale bardzo zadowolony.\nWczoraj z rana spakowanie śpiworu, wody, czegoś do zjedzenia, wrzucenie na dach Kodiaka - i w drogę. Wyjeżdżając nie bardzo wiedziałem, dokąd jechać. Wziąłem Kodiaka, więc rzeka odpadała, to kajak za długi i za trudny w manewrowaniu przy zmiennym nurcie; na otwartych wodach spisuje się znakomicie, więc zostały jeziora. Padło na jezioro Drawsko, jak sugeruje nazwa, leżące w pobliżu Czaplinka. Podjechałem na sprawdzone miejsce, do Drahimia. 50 m od plaży parking, były wolne miejsca, tam się więc rozgościłem.\nKajak na wodę, na pokład wiśniowe piwo z Miłosławia (hit półmaratonu w Grodzisku, do nabycia w Lidlu - polecam, kto nie pił!) i w drogę. Jezioro jest ogromne, przypomina ośmiornicę, ma prawie 80 km linii brzegowej. Najpierw popłynąłem w odnogę, która dochodzi aż do wsi Siemczyno. Wąska, miejscami przypomina fiord, na końcu sympatyczna plaża. Wysiadłem rozprostować nogi, a na plaży dzieciaki gadają po francusku. Zagadały do mnie grzecznie: "bonjour, Monsieur". No to ja do nich równie grzecznie: "Bonjour, mes enfants, ca va?" "Oui, ca va! Et quest-ce vous faites ici?" - drążą młode. No to sobie pogadaliśmy, łebki przepłynęły się wzdłuż brzegi czerwonym kajakiem, bo przecież takiej okazji przepuścić nie można. Po chwili podniósł głowę facet leżący parędziesiąt metrów dalej, zainteresował się, z kim to dzieciarnia gada po francusku. Okazało się, że Francuz, żona Polka, dzieciaki znają oba języki, ale jak już zaczęły do mnie po francusku, a ja podjąłem dialog, do głowy im nie przyszło, by z miejscowym gadać w lokalnym języku.\nPowrót na główne jezioro, przepłynąłem się wzdłuż prawego brzegu do końca, do samego Czaplinka, potem w ten sam sposób powrót do Drahimia, krótki odpoczynek, kajak na dach i po zakupy. Wymęczony i wygłodniały, zajechałem po zakupy do "Biedronki" (jeden z lepiej\nTunel pod drogą i torami\nprowadzonych sklepów tej sieci, żadna tam "Bieda"), pilnowałem się, by na głodzie nie wykupić połowy towaru. Pieczywo, kefir, kawałek sera, dwa piwa i kamyczki - to wszystko. Z tym zakupem pojechałem na kemping (duże słowo na tę łąkę) nad jeziorem Pile w Liszkowie. Jak zawsze - sympatycznie. Moje ulubione miejsce, tuż przy pomoście, zawsze jest puste, było i tym razem. Jako że była już godzina 20, rozłożyłem sobie siedzenia w Espace, włączyłem przyjemny jazz, rozłożyłem się tak, by mieć widok na jezioro - i odpoczywałem. Potem wyjąłem już tylko śpiwór, zapakowałem się w bety - i lulu. Nad ranem obudził mnie chłód, noc była nad wyraz rześka, nad wodą snuły się kłaki mgły. Uszczelniłem okrycie i siup, z powrotem spać. Spałem do ósmej.\nJedno z małych jeziorek\nNa śniadanie resztki z wczorajszej kolacji, potem kajak na wodę i znów wiosłowanie. Z jeziora Pile popłynąłem na zachód, w kierunku źródeł Piławy. To piękny łańcuszek jezior, mniejszych i większych, połączonych leniwie płynącym strumieniem. Zero turystów, paru wędkarzy - o dziwo - sympatycznych. Ale z nieba lał się niemiłosierny żar, potem się okazało, że było nawet 30 stopni, a ja przecież nieźle "naświetlony" po wczorajszym dniu. Dlatego nieco skróciłem zaplanowaną trasę, zrobiłem dziś jedynie 13 kilometrów. Wróciłem na kemping ostatkiem sił. Do tego stopnia zjechany, że musiałem poprosić o pomoc we wrzuceniu kajaka na dach samochodu, sam bym nie poradził.\nLilie jeszcze kwitną\nDroga powrotna ciężka jak nigdy. Samochód rozgrzany, wietrzenie niewiele dawało, trzeba było jechać bardzo ostrożnie, w tym cholernym upale trudno było zachować skupienie. Starałem się nie przekraczać 90 km/h, jak się okazało - bardzo słusznie. Niedziela, upał, a szmaciarze ze straży miejskich w Drawsku i Czaplinku stoją przy drogach z tymi swoimi skrzynkami. Przed Drawskiem cyknęli fotkę gościowi, który jechał przede mną. Oczywiście, stali w miejscu, gdzie było ograniczenie, ale ustawił je tam, delikatnie mówiąc, funkcjonariusz specjalnej troski. Tylko po to, by kasować.\nPiława w tym miejscu jest leśnym strumykiem\nW drodze powrotnej słuchałem o korkach, o stłuczkach na drogach prowadzących nad morze. Jakoś nikomu nie współczułem. Na drogach prowadzących na Pojezierze Drawskie jest luźno, drogi po remontach, bezpieczne (tylko te łachudry ze straży gminnych...). Nad jeziorami tłoku nie ma, ceny rozsądne, na kempingach jest sympatycznie, woda w jeziorach czysta i ciepła. Po jaką cholerę lud prze nad to morze? Drodzy państwo, kierunek - wschód! Czaplinek, Nadarzyce, Borne Sulinowo, Gudowo nad jeziorem Lubie. W cholerę ze Świnoujściem, Międzyzdrojami i resztą nadmorskich wioch z dykty.\nKanał łączący dwa jeziora\nZnajdź szczegół pt. szczupak czyhający na niewinną rybeńkę\nInny jeziorny widoczek\nSłitfocia, bez niej ani rusz!\nJuż lepiej niech gryzą robale...\nZ najwyższym trudem wypędziłem się dziś na trasę, bo popołudnie jakieś wyjątkowo senne, odbierające ochotę na aktywność. Przemogłem się jednak, na wysokości torów kolejowych było już w porządku, organizm wszedł na właściwe obroty. I wszystko byłoby piękne, gdyby nie atak jakichś latających mrówek czy czegoś w tym rodzaju, gryzących jak jasna cholera, a po ugryzieniu piekło jak piorun i zostawał wielki bąbel. Ale to i tak pikuś, bo biegnąc od wiaduktu w stronę stacji benzynowej omal nie nadepnąłem na wygrzewającą się na asfalcie żmiję, która miała na oko z 80 cm długości; w pierwszej chwili wydało mi się, że na drodze leży patyk, dopiero kiedy się zatrzymałem i obejrzałem toto z bliska, zauważyłem prawdziwą naturę znaleziska. Znalezisko było jak najbardziej żywe, bez żółtych zauszników, za to z wyraźnym zygzakiem na grzbiecie, więc ominąłem niewątpliwą żmiję bezpiecznym łukiem. Lekkie ciarki mi przeszły na myśl, że mogłem nadepnąć...\nJeśli tylko będzie względna pogoda, ruszam popływać. Pora oderwać się od gazety, portalu i pisania. Wygląda na to, że jestem ostatnim frajerem, bo nikt więcej nie przejmuje się zbieraniem informacji do GG, szczególnie w weekend. Chrzanię, jadę odpocząć. Proszę się nie dziwić, jeśli do poniedziałku na portalu GG nie pojawi się żadna informacja.\nPusto się jakoś zrobiło, nie widuję znajomych biegaczy. Podobno bractwo się porozjeżdżało, urlopuje. Wrócił za to czołowy goleniowski performers, Piotr W. Trzeba by się spotkać i przepłukać zęby.\nWracaj, panie Janek\nNa stadionie spotkałem dziś Panjanka. Najwyraźniej, nie może bez niego żyć. Spacerował sobie rozglądając się po bokach. Zapytałem, kiedy wraca, bo bez niego firma dziadzieje. Niestety, nieprędko, bo na początku sierpnia będzie miał wszczepiane 'bypassy'. Ale mówi, że jak już dojdzie do siebie, to wróci. Oby.\nPora rozejrzeć się za inną trasą, już mi się znudziło bieganie po tych samych szlakach. Każdą ścieżkę przebiegłem już po paręset razy, każdą dziurę znam na pamięć. Jedyne rozwiązanie, to nowe szlaki. Takie na przykład, jak trasa wokół lotniska, czyli połączenie biegu z krajoznawstwem. Choć pewnie gdyby przyszło biec tą samą trasą po raz dwudziesty, też byłoby to nudne...\nJutro po południu odchamianie: wyprawa do Zygmunta, do Strzelewa, w okolice sztuki. Za tydzień będzie tam naprawdę interesujący koncert: tercet Saturi, grupa śpiewająca bardzo oryginalny i ambitny folk z polskimi korzeniami. Dziewczyny zgarnęły nagrody na najważniejszych festiwalach folkowych w Polsce, mają też nagrody zagraniczne. Kto ciekaw, próbki muzyki znajdzie na stronie www.saturi.pl\nNa sobotę i niedzielę planuję wypad z kajakiem na Pojezierze Drawskie. Prawdopodobnie Czaplinek i jezioro Drawsko. Od roku tam nie byłem.\nAutor: Czarek Martyniuk o 23:24 Brak komentarzy:\nWtorek - 10 km\nDziś - 10 km\nNie wiedzieć czemu, ustąpiły wszelkie drobne, acz dokuczliwe dolegliwości. Wczoraj przez cały bieg zastanawiałem się, czemu biegnie mi się aż tak przyjemnie, dopiero pod koniec uświadomiłem sobie, że przecież nic mnie nie pobolewa, a kondycja jak rzadko kiedy. Proszę, jak niewiele potrzeba do szczęścia ;)\nIdąc do lasu przechodziłem przez stadion, a tam biegał sobie prezes Gapiński. Nie nurzał się w żużlowym pyle, krążył sobie po asfalcie wokół ogrodzenia bieżni. Lekko się zdziwiłem, bo rzadko tu bywa. Okazało się, że kroi się wesele, pani wiceprezes z tej okazji postanowiła zmienić kolor włosów i zasponsorować przy okazji panią fryzjerkę, więc pan prezes przywiózł ją gdzie należy, a sam zażył ruchu u OD.\nOpłaciłem maraton w Poznaniu i Półmaraton Gryfa. Poznań drastycznie podrożał, wstępna cena to stówa, kto zechce zapisać się na miejscu, wywali drugie tyle. Znaczy, Poznań chce po prostu zarobić. Gryf w rozsądnej cenie 50 zł. Tym razem problem na własne życzenie: nie sprawdziłem, że już raz wcześniej zapłaciłem, system tego nie wyłapał, pieniądze poszły drugi raz. Czekam teraz, aż zwrócą.\nSezon na truskawki się skończył, a tymczasem ja po raz pierwszy w tym roku zjadłem coś, co było prawdziwą, słodką i pachnącą truskawką. To, co przez cały czerwiec sprzedawano na straganach owszem, wyglądało jak truskawki, ale na tym koniec. Smak kwaśno-gorzkawy, twarde to jak kartofle, bez zapachu. Krótko mówiąc, przemysłowe g..., nadające się tylko na marmoladę, do której potem sypią wagony cukru i dodają sztucznego aromatu. Z prawdziwymi truskawkami, jakie jadłem przez całe życie, nie miało to nic wspólnego.\nTeraz to samo będzie z pomidorami, potem jabłkami, gruszkami itd. Sztuczne jedzenie, fuj.\nDziś biegło się dużo gorzej. To pewnie skutek prawie nieprzespanej nocy i kompletnego zmęczenia, do tego upału. Pierwsze półtora kilometra to było "docieranie" opornego organizmu, potem już poszło, choć bez wczorajszej lekkości. Jak zwykle, najprzyjemniejsze jest ostatnie pół kilometra przed stacją benzynową, kiedy się już czuje zbliżający się szybko koniec trasy. Potem jeszcze truchcik do bramy stadionu - i można przejść do marszu, oglądając z zadowoleniem truchtaczy na żużlu.\nSpotkałem dziś za dnia Darka Religę, znajomka. Jeszcze niedawno gruby i ociężały, dziś biegł koło starego basenu, zupełnie odmieniony. Wybiera się na 'dyszkę' do Wałcza, planuje też zaczepić o półmaraton w Kliniskach. Poradziłem, żeby specjalnie nie zwlekał z zapisaniem się, bo miejsc ubywa.\nPowrót na starą trasę, przez las, pod wiaduktem i potem przez GPP. W parku zrobiłem sobie pomiary prędkości. Pierwszy kilometr 4:52, drugi 4:29, trzeci, który wydawał mi się wypoczynkowy i relaksowy - 4:46.\nW lesie natknąłem się na parę osób. Najpierw na trzy lekko starsze ode mnie panie z kijkami, tym się ukłoniłem nie czekając na nic. Potem trójka zdecydowanie młodych ludzi, mijali mnie ze wzrokiem wbitym w ziemię. Kiedy machnąłem im ręką, mało się nie pozabijali pozdrawiając. Potem jakiś chłopak, też udawał, że mnie nie widzi. Olałem go, gówniarzowi kłaniać się nie będę. A już na wiadukcie na drodze lubczyńskiej jakaś młoda biegaczka, już z daleka się uśmiechała i pozdrawiała, należało więc odpowiedzieć tym samym.\nGeneralnie, nie ma podstaw do zmiany opinii. Coś się porąbało w tym narodzie, zrobił się burakowaty. Skąd te wzorce? Naprawdę, jesteśmy buracką wyspą w Europie, aż wstyd.\nMaraton Puszczy Goleniowskiej przyjmuje już oficjalnie zgłoszenia do biegu. Nie ma co się ociągać, żeby na lodzie nie zostać. 120 miejsc, z tego 10 zajętych już pierwszego dnia. Przygotowania idą pełną parą, Darek mówi, że ostatnio więcej czasu poświęca biegowi, niż pracy zawodowej. Ale będą efekty. Impreza zapowiada się naprawdę wystrzałowo, będzie przyjazna ludowi biegającemu, żadnych śmiesznych facetów w długich płaszczach, pętających się bez sensu między ludzikami w rajtkach. Wspomniałem dziś o maratonie Robertowi Krupowiczowi, zapowiedziałem rewelacyjną "imprezę bez OSiR-u", zaprosiłem uprzejmie. Przy okazji wsączyłem w ucho, że Łukasiak z łysawym knują Milę w stylu mistrzostw świata zawodowców. Opowiedziałem, co trzeba zrobić, żeby pod koniec Mili pod sceną czekały dwa tysiące biegaczy, marznących i być może moknących, boć to połowa listopada już będzie. Robert wszystko kupił, przekonałem go.\nTrzeba będzie nad burmistrzem popracować. Dziś mi powiedział, że chce pobiec na milę. Powiedziałem mu, że nie honor. Na milę to może se biegać Ojciec Dyrektor ze swoim kumplem łysawym. Burmistrzowi przystoi powalczyć o dychę, choćby miał paść w tej szlachetnej walce. Jest szansa, że Robert zmieni zdanie.\nPrzed południem próbowałem popływać kajakiem, ale na Dąbiu ostra, groźna fala, na pływanie po brudnej Inie ochoty nie miałem, wyprawa na dalsze jeziora zbyt długo by trwała, poza tym - tam też by huśtało. Wróciłem więc, wskoczyłem w ciuchy do biegania i ruszyłem w teren. Podjechałem do Marszewa, samochód zostawiłem przy kościele, a pobiegłem polną drogą w stronę Imna. Droga wysadzona dębami jeszcze przez Niemców, widoczna jest na starych mapach, ma kilkaset lat historii. Właśnie tak drogi łączące nawet główne miejscowości wyglądały jeszcze dwieście lat temu. Brukowaną drogę ze Szczecina do Goleniowa wybudowano dopiero w 1830 roku, wcześniej były tylko drogi polne (nie mówię tu o terenach zajętych niegdyś przez Rzymian, tam drogi bite mają po 2 tysiące lat...)\nPolną drogą dotarłem do Imna, stamtąd skrajem lasu w kierunku Osiedla Mosty, w lesie mijamy grupę bardzo starych, pięknych, pomnikowych dębów. Wybiegnięcie na asfalt, potem w stronę stacji kolejowej, za torami w lewo, dawną wewnętrzną drogą wojskową. Niestety, drogę rozryto przy budowie awangardowej linii kolejowej, którą pociągi jeżdżą, ale pasażerowie już nie. Trzeba biec prawą stroną torów, a na wysokości dawnej bazy przeładunkowej przeskoczyć na zaczynającą się w tym miejscu starą drogę. Nią do przejazdu kolejowego, potem przejście na asfaltową drogę lotniskową, mijamy wiejski port lotniczy, do szóstki, skręt w lewo, do ronda i polną, starą drogą powrót do Marszewa.\nDobrze, że wziąłem ze sobą butelkę wody. Niby chłodno, niby wietrznie, a pić się chciało po drodze jak cholera. Kiedy wróciłem do samochodu, z gwinta obaliłem drugą butelkę.\nMłody dotarł do Wągrowca, a tam jest nasza kultowa bieżnia, cztery tory w wersji tartanowej. I zrobił fotkę, oto ona. Ja też muszę odbyć pielgrzymkę do Wągrowca :)\nAutor: Czarek Martyniuk o 21:05 Brak komentarzy:\nPrzed wyprawą do Stepnicy dłuższa rundka po lesie. Na początek do Łęska, potem Bącznik, Bolechowo i powrót do Goleniowa drogą koło basenu. Pogoda dobra do biegania, słońce lekko za chmurami, wiatr chłodzi, ale trochę za ciepło. Nie wziąłem nic do picia, postanowiłem wytrzymać bez uzupełniania płynów. Już w Bączniku miałem ochotę poprosić o coś do picia, w Bolechowie jeszcze większą, a kiedy dobiegłem do Goleniowa i na basenie zobaczyłem ludzi popijających colę, miałem ochotę przeskoczyć przez płot i im ją wyrwać. Na mostku na Kasprowicza spotkałem znajomą, zamieniliśmy parę słów. W koszu na rowerze miała butelkę jakiegoś soku owocowego, wypijałem go wzrokiem. Gdybym poprosił, na pewno dostałbym pić, ale nie zostałoby nic w butelce. Powstrzymałem się, bo za pół kilometra, w garażu, czekała przecież zgrzewka chłodnej, lekko gazowanej wody. Dobiegłem, woda smakowała bosko...\nChyba bym się nie nadawał do biegu po jakiejś pustyni, nawet bieganie w Grecji (Spartathlon, sierpień...) jest poza moim zasięgiem. Wysechłbym na wiór na dziesiątym kilometrze.\nW Stepnicy nie dali wyschnąć. Impreza z rozmachem, przyjazna ludziom. Dla wszystkich była świetna zupa rybna, fundowana przez gminę, dla wszystkich chętnych starczyło też darmowej(!) karkówki z sosem, ziemniakami i ogóreczkiem małosolnym. Picia pod opór, choć procentowe picie we własnym zakresie, a zresztą ono mnie nie interesowało (autko).\nInteresowały natomiast wybory Miss Lata nad Zalewem. Wśród ośmiu kandydatek były przypadki humorystyczne, to oczywiste. Były dziewczyny owszem, zgrabne, ale jakieś takie bez życia, werwy i seksapilu. No i było też dziewczę prezentowane na zdjęciu, które mogło poważnie zakłócić spokój żywota połowie facetów zgromadzonych pod sceną. Dziewczę pewnie by nie miało szans na żadnym wybiegu dla modelek, a i na "poważne" wybory miss by jej nie wpuścili, bo by powiedzieli, że za gruba. Ale dziewczyna miała akurat wszystko co trzeba i co faceci lubią, we właściwych proporcjach. Umiała to pokazać tak, że gościom oczy na wierzch wyłaziły. Krótko mówiąc, miała TO COŚ. I dlatego miss została bez żadnych dyskusji.\nAutor: Czarek Martyniuk o 13:48 Brak komentarzy:\nTen dzień mnie zjeżył\nNie najlepszy dzień. Trzasnął mi twardy dysk, na którym mam wszystkie zdjęcia zgromadzone przez 10 lat, ważne dla mnie archiwum. Obecnie trwają próby reanimacji dysku, jest nadzieja.\nJakby mało, po południu goniec z sądu przyniósł pismo, które oznacza, że wkrótce rozpocznie się rozprawa o zniesławienie, jaką wytoczył mi goleniowski hochsztapler gospodarczy, niejaki M. Zarzuca mi, że utrudniam mu prowadzenie "działalności gospodarczej", czyli po prostu okradanie ludzi. Faktycznie, utrudniam, zupełnie zresztą świadomie. Zły jestem, bo odebrałem to pismo, a do akt sprawy zajrzę dopiero w poniedziałek, tymczasem terminy lecą. Dziś nawet nie wiem, o którą sprawę chodzi, bo wesoły koleś M. wytoczył mi ich bodajże z pięć. Wszystkie oskarżenia tej samej treści, skomponowane na zasadzie "kopiuj - wklej", nawet te same błędy ortograficzne.\nZa to wieczorem kolejny miły mail od pani Krystyny Konarskiej, rewelacyjnej, choć dziś\nnieco zapomnianej piosenkarki z lat sześćdziesiątych. Kiedyś trafiłem w necie na jej parę piosenek, bardzo trafiły mi w gust, spodobał mi się jej głos. Okazało się, że nietrudno znaleźć do niej kontakt, pani okazała się bardzo sympatyczna, więc od czasu do czasu pisujemy do siebie. Parę lat śpiewała w Paryżu, poprosiłem ją o trzymanie kciuków, kiedy będę startował w tamtejszym maratonie. Na godzinę przed startem dostałem sms-a zagrzewającego do biegu, z prośbą o zameldowanie ukończenia. Takie same wsparcie było przed maratonem w Krakowie, półmaratonem w Grodzisku, 27-godzinnym biegiem w Goleniowie. Pani Krystyna okazała się wierną kibicką. Dziś w necie znalazłem jej dwie piosenki, których dotąd nie znałem. Oto jedna z nich, zwracam uwagę publiczności na rewelacyjne trzaski na początku piosenki. To autentyczne nagranie z "czwórki" wydanej w 1963 roku, wtedy zdaje się, ledwie chodziłem...\nA to druga piosenka, w klimacie Cliffa Richarda, typowym dla początku lat sześciesiątych. Gitara jak u Hanka Marvina, trzaski na początku są jeszcze piękniejsze :) Twoje imię\nWarto też zwrócić uwagę na zdjęcie na okładce płyty. Przypominam: rok 1963, w modzie są sztywne koki, postarzające piękne dziewczyny o 15 lat. A tu Krystyna Konarska wygląda tak, że i 50 lat potem fotka zachwyca... Nie pasowała do przaśnego peerelu, z Gomułką godzinami ględzącym w czarnobiałej TV, nie dziwię się, że uciekła do Paryża.\nA ten kawałek znają chyba wszyscy, musiał się o uszy obić:\nWłaśnie dostałem info, że dysk daje oznaki życia. Ufffffffff....\nNo więc doczekaliśmy się pięknej (dla biegacza) pogody. Miły chłodek, lekki wiaterek, coś tam kapie z nieba, chłodząc zgrzany organizm i poprawiając nawodnienie cery. W lesie nie gryzą robale, piasek na leśnych ścieżkach nie jest sypki, nie kurzy się i nie napełnia butów. Czy może być piękniej? A, jeszcze jedno: człowiek się nie obsmaża na słońcu jak kiełbasa na grillu.\nCiekawe tylko, że mimo tej pięknej pogody na bieżni niewielu. Czyżby lud wolał pylący żużel? Bo wczoraj był tłok, choć radioaktywny pył właził wszędzie.\nDostałem zdjęcia z Jarosławca. Podobno było jeszcze goręcej, niż przed rokiem. Wystartowało czterech naszych: stary Lewando, młody Lewando, Tomek Ultragarbień i Tomek Oleszek. Przeżyli, podobno są nawet zadowoleni (Mirek, nie miałeś konkurenta :))), przywieźli ładne medale. Słońce waliło prosto w czachy, jak zwykle na tłum biegaczy patrzył tłum leżących w piachu, popijających chłodne napoje i pytających się w duchu " po kiego oni tu biegają?". I pewnie jak zwykle w Jarosławcu Goleniów nie wylosował nic ze stosu nagród. Ale nie po nagrody przecież się jedzie do Jarosławca, tylko po te medale, które są Himalajami przy osirowskiej blaszce rozdawanej na Mili.\nA właśnie, Mila... Za tydzień puszczę tekst o tym, jak bieg powinien wyglądać. Skoro już Banach łyknął temat, trzeba młotkować. Do listopada czasu sporo, przekujemy Milę w porządny bieg, wkurzając do bólu Ojca Dyrektora, który - pewnie nie wszyscy o tym wiedzą - mianował się w tym roku Ojcem Dyrektorem Mili Goleniowskiej. Nie zdziwię się, jeśli 10 listopada przed biurem OSiR-u stanie pomnik Nieznanego Dobrodzieja Goleniowskiej Mili, a ów dobrodziej będzie miał dobrze znaną, ojcowską gębę. Dzieło wyrzeźbi oczywiście Naczelny Plastyk Gminy Goleniów.\nWreszcie mam poczucie, że zrzuciłem z siebie "dorobek" weekendu w Koninie. Ostatnio dość często słyszę uwagi typu "panu to dobrze, pan tak zeszczuplał, służy panu to bieganie...". No służy, służy... A komu nie służy? Chyba tylko tym, co nie biegają. Ruch i mniej jeść - recepta prosta, znana od początku świata, ale najtrudniejsza w zastosowaniu, niestety.\nOd powrotu z Konina jem symbolicznie, bo w lodówce został keczup, musztarda i pół cebuli. Nie mam konceptu, co z tego przyrządzić, więc dziś wybrałem się na zakupy. Zaszalałem: paprykarz (zawsze lubiłem!), parę plasterków salami, dwa pomidory, piwo miodowe i chleb. No i strawa podstawowa: pół kilo dobrej kawy. Full wypas!\nW sobotę zrobię sobie odpust. Jadę na cały dzień do Stepnicy, a tam człowiekowi z głodu nie dadzą zginąć.\nWieczorem zajrzałem na portal "Gazety Wyborczej". Jak zwykle, najważniejsze tematy to los Żydów w Polsce, troska o los polskiego Kościoła, no i jeszcze żal, że KUL stracił 30% studentów. Już myślałem, że przez przypadek wszedłem na portal "Gościa Niedzielnego", ale nie, dla odmiany jakiś, za przeproszeniem, Marcin Wójcik przebazował się z "Gościa" do "Wybiórczej", spluwając z tej okazji dość kontrowersyjną profesor Pawłowicz. Cała "Wybiórcza" klaszcze, brawo, brawo, jaki rozsądny chłopczyk. Chłopczyk jest z siebie dumny.\nA, jeszcze jeden temat wyłapałem. Michnik życzy Jaruzelowi wszystkiego najlepszego z okazji 90. urodzin (przepraszam, lecę się zrzygać). Wróciłem. Michnik nadal gratuluje Jaruzelowi, a Kiszczaka uważa za człowieka honoru.\nA w Niemczech przed sąd idzie kolejny bandzior pokroju kumpli Michnika. Dziwne, nie?\nAutor: Czarek Martyniuk o 21:34 2 komentarze:\n5 km na żużlu\nKompletnie zapieprzony dzień, jakieś duperele od rana do wieczora, nic sensownego, nic pożytecznego. Ot, pójść, posiedzieć, posłuchać (nie licząc na 'szkodliwe'), potem ewentualnie coś napisać. Najbardziej pożyteczna była wyprawa do Nastazina, gdzie grupa pozytywnie zakręconych fanów teatru od 11 lat robi tygodniowy festiwal, którym - i to cholernie ciekawe - bardzo są zainteresowani miejscowi. Aż trudno uwierzyć, ale stodoła, w której odbywają się spektakle, jest pełna ludzi, od dzieciaków po dorosłych. Siedzą w skupieniu, chłoną to, co dzieje się na scenie. Stodoły od lat użyczają życzliwi ludzie, atmosfera jest wspaniała. Przypominają się czasy dobrego Teatru Brama, zanim ludzie z Bramy zaczęli ssać unijnego cycka i działać wyłącznie z myślą o pieniądzach. Pieniądze dobrze robią "artystom", dużo gorzej dziełu.\nNo więc kiedy już się nasiedziałem i nasłuchałem, wróciłem do domu, a że było już dobrze po 21, to za późno było na wyprawę w plener. Z niesmakiem i wielką niechęcią poszedłem na stadion. Bardzo byłem zadowolony, że po 10 kółkach deszcz mnie przepędził, dosyć miałem biegania w tym osirowskim syfie. Kiedy włączyłem prysznic, popłynęła woda czarna i mętna. Ojcowy żużel, psia mać...\nNa długo mam dosyć osiru i bieżni. Jutro w las!\nGdzie by tu pobiec?\nZajrzałem dziś na Górę Lotnika, nie byłem tam od zimy. Najpierw nad "starą Inę", czyli starorzecza, które jakiś jegomość próbuje wynajmować wędkarzom chcącym złapać jakąś płotkę. Trochę się zdziwiłem, że ten teren jest prywatną własnością, jutro to zweryfikuję. Może gość tylko próbuje skubnąć parę złotych, a naiwnym wpiera, że użycza swoją własność? Naiwnych zresztą na razie nie ma, nikt nie chce płacić 10 zł za płotkę.\nGóra Lotnika też się zmieniła. Wycięto część drzew, zrobiło tam się łyso, choć nie poprawiła się widoczność ze szczytu wzgórza.\nDalej prosto w kierunku parkingu na "trójce", skok przez ekspresówkę, do GPP i powrót drogą lubczyńską. Jak przypuszczałem, forma się poprawiła, nie ma boleści, jakie towarzyszyły niedzielnemu biegowi. Jest normalnie.\nRozglądam się za jakimś biegiem w najbliższym czasie. Nie widzę w jadłospisie nic w pobliżu. Owszem, w głębi kraju i na południu. Na Dzikim Zachodzie - pustka. Szkoda.\nRozmawiałem dziś z Banachem, m.in. na temat bieżni. Ojciec Dyrektor deklaruje, że jak najbardziej jest za bieżnią czterotorową, ale nie chce z siebie wykrztusić tego jako oficjalnego komunikatu. Nadal chce coś tam konsultować i omawiać z Kostrzebą. Kim, do cholery, jest w tej gminie obywatel Kostrzeba, że wszyscy czują potrzebę dyskutowania z nim i uzgadniania?\nChwycił natomiast pomysł, by Milę przesterować w stronę dobrej imprezy masowej. Pomysł losowania nagród i zatrzymania przez to zdecydowanej większości biegaczy do końca imprezy bardzo się Banachowi spodobał, przekazał to Ojcu D., a nawet oznajmił, że chce być członkiem komitetu organizującego Milę. To ostatnie Ojcu do gustu podobno nie przypadło...\nAutor: Czarek Martyniuk o 23:25 Brak komentarzy:\n10 km+ 7 wczoraj\nStarczy tego lenistwa. Od piątkowego popołudnia do niedzieli wieczór siedzenie i konsumowanie. Miło, choć pewnie niezdrowo, jest posiedzieć przekąszając i popijając, przy czym i przekąski i popitka w najlepszym gatunku, do tego dobre i wesołe towarzystwo. Przyjemność biesiadowania odbierały tylko komary, które przez parę wieczornych godzin nachalnie pakowały się na wkręta, z krwią wysysając z nas to, cośmy sobie w spokoju przyswoili. Walka chemiczna z tą zarazą wiele nie dawała, trzeba było po prostu przeczekać. Faktycznie, około 22.30 komary jak na komendę odlatywały i wracał spokój.\nW niedzielę przerwałem tę błogość, wskoczyłem w strój i ruszyłem w teren. Z przykrością stwierdziłem, że organizm nader szybko i ochoczo dostosował się do nieróbstwa, na ofertę godzinnego biegu wśród pól zareagował wyjątkową niechęcią. Zmusiłem się jednak, bo przecież przede mną były jeszcze niedzielne popołudnie i wieczór, a wraz z nimi to i owo do skonsumowania. Dało się rozkręcić, zrobiłem jakieś siedem kilometrów, wróciłem do bazy z czystszym sumieniem, gotów zregenerować siły i uzupełnić elektrolit.\nMłodzież zrobiła album, w którym są podobizny uczestników rodzinnego zjazdu: fotografie wmontowane w znane obrazy. Oto przykłady. Najlepszy jest Michał, bo pewnie wielu by nie zauważyło podmiany twarzy, gdyby o tym nie wiedzieli:\nJa jako Marat\nOla wiedzie lud na barykady\nAnia dwa razy jako rubensowska gracja\nMichał z gronostajem\nGoleniów. Wieczorem upał nieco zelżał, w ramach pokuty za 3 dni nieróbstwa ruszyłem więc w las. O ile wczoraj bieganie szło fatalnie, to dziś miła odmiana. Wyraźnie widać, że brak ruchu mi nie służy, bo achillesy drewnieją i zaczynają pobolewać. Wczoraj dostały nieco obciążenia, dziś pracowały jak należy. Za dzień czy dwa wszystko wróci do normy, bo codziennie na liczniku będzie przepisowa dycha.\nWczoraj była 'piętnastka' po plaży w Jarosławcu. Trochę szkoda, że nie mogłem jechać, z drugiej strony - pamiętam, jak mi ten bieg dał po zaworach. To wtedy zaczął się problem z achillesami. Kurka, ale medal był w tym roku wyjątkowo ładny, szkoda, że mnie ominął ;(\nPolecam jutro felieton na ostatniej stronie GG, a przynajmniej pierwszą jego połowę, w której jest zawarta ocena naszej imprezy sprzed tygodnia. Przy wyraźnej niechęci autora do idei (nowa bieżnia) bieg 27/27 jest chwalony za wybitną sprawność organizacyjną i rewelacyjny PR.\nSzukam kolejnego modelu butów biegowych. Niestety, idealnych dla mnie butów Nike Pegasus +26 już nie można dostać. W tej samej serii są modele oznaczone + 28 i +29. Pewnie niczym istotnym się nie różnią od +26, poza wściekłymi, wkurzającymi mnie kolorami. Kurka, co za palant wymyślił pomarańczowe albo zarypiaście lazurowe buty do biegania?? Aż chce się zacytować Maksa z 'Seskmisji': "-Nie, no nie róbcie z nas pederastów!". Komu przeszkadzały łagodne pastele, czyli dotychczasowa kolorystyka?\nDziś powtórka z wczorajszej trasy. Powoli zaczyna tracić dawny urok, bo znam już ją na pamięć, wiem, co będzie za chwilę, gdzie wystaje korzeń, a gdzie jest dziura. Nadal jednak jakoś wyjątkowo szybko biegnie tu czas, bo poza trzykilometrowym odcinkiem przez park przemysłowy, trasa jest zróżnicowana i zdecydowanie przyjemna. Ale trzeba się rozejrzeć za jakąś odmianą, nie da się stale krążyć po tych samych torach.\nDostałem sygnał, że projekt bieżni został rozesłany po instytucjach, które muszą się wypowiedzieć przed wydaniem warunków zabudowy. Rozesłano projekt bieżni z czterema torami, więc pomysł Jacka K. wystrzelono na Marsa i w tym zakresie temat został wyczerpany. Mam nadzieję, że już więcej nie usłyszę mędzenia o sześciu torach.\nJutro wyjazd na zjazd rodzinno-gastronomiczny do Konina. Może idę trochę pod prąd trendom, ale zabieram strój do biegania, a co więcej - zamierzam z niego skorzystać.\nAutor: Czarek Martyniuk o 23:10 1 komentarz:\nMaratony też nas chwalą\nRelacja z biegu znalazła się jeszcze na stronie www.maratonypolskie.pl, a konkretnie pod adresem http://www.maratonypolskie.pl/mp_index.php?dzial=8&action=2&code=2502. To znaczy, że załapaliśmy się na prawie wszystkie możliwe media, został już chyba tylko Runner's World. Nagłośnienie takie, że można nam zazdrościć.\nZdaje się, że wracają upały. Po południu termometr zatrzymał się na 33 stopniach, co odebrało mi ochotę na bieg, a wywołało zapotrzebowanie na drzemkę. Jak mawiał Melchior Wańkowicz, pokusy są od tego, żeby im ulegać. Walnąłem się na godzinkę, a jak wstałem, to i termometr pokazywał bardziej przyjazną temperaturkę, i ochota na bieganie się znalazła. Przyjemność z biegu zepsuło tylko leśne robactwo, które z wyszczerzonymi zębami czekało na mnie w gąszczu. Jedyna metoda, to biec bez zatrzymywania się, wtedy jest szansa na przeżycie. Przeżyłem.\nW piątek wyruszam na zjazd rodzinny, do szwagierki w Koninie. Przepytałem małżonkę, jaki jest program zjazdu. Jest krótki i zwięzły. Najpierw ognisko i kiełbaski, potem grille przeplatane kawką z ciastem, płynnie przechodzące od śniadania przez podobiadek, obiad, podwieczorek, podkurek, kolację do nocnego czuwania przy ognisku z różnymi dobrami. I tak od piątku do niedzieli, koleżanka małżonka zostaje u siostry do końca tygodnia, też pewnie nie będą głodować...\nAutor: Czarek Martyniuk o 19:04 Brak komentarzy:\nMarszałek dalej biega\nPrzebieżka starym szlakiem, do starego asfaltu w lesie, wiaduktu, GPP i stamtąd do domu. W GPP pomiar czasu na kilometrowych odcinkach. Pierwszy kilometr 5:01, drugi 4:47, trzeci 4:34. Jestem zadowolony.\nW lesie, w okolicy 'jeziorka', napotkałem Olgierda, marszałka. Ze słuchawkami na uszach zażywał biegu. Zatrzymaliśmy się na chwilę, jeszcze raz podziękowałem za udział, bo dziękuję wszystkim, których napotykam. Widzę, że sprawia ludziom przyjemność, że się o nich pamięta. A gdy mają przyjemne skojarzenia, to łatwiej ich będzie w przyszłości namówić na to i owo.\nOlgierd mówi, że spodobało mu się popołudniowe bieganie, postara się to umieścić w swoim kalendarzu. No, jeszcze jeden nawrócony na właściwą drogę ;)\nSpotkałem też radnego Łukasza, na biegu 27/27 zrobił "dyszkę" i nie narzekał, że coś pada. Łukaszowi powiedziałem, że bieżnia pewnie będzie droższa, niż przewidywano, bo trzeba ją nieco poszerzyć. Łukasz na to: no, po tym biegu nikt nie piśnie, że paręset tysięcy trzeba dołożyć. Się poszuka, się znajdzie...\nZastanawiałem się, czy wrzucić do gazety coś na temat prac nad bieżnią. Na razie jednak tematu nie ruszam, w przyszłym tygodniu prawdopodobnie będzie spotkanie burmistrza z Ojcem Dyrektorem i Jackiem K., mają wypowiedzieć się, za którym z projektów się opowiadają. Wybiorę się, posłucham i zdam relację z tego, co usłyszę. Koniec chowania się za plecami, wypychania przed kamerę jakiejś zawodniczki czy Waldka. Chcą, niech mówią własnym głosem.\nRelację z naszego biegu zamieścił portal ultramaratończyków. Do poczytania tutaj: http://www.ultrabiegi.pl/index.php/joomla-pages-iii/category-list/193-27-godzin-biegu-w-deszczu-dla-biezni-w-goleniowie\nPozdrowienia dla Pani Krystyny, która niedawno dołączyła do czytelników tego bloga, a tydzień temu, w środę rano, mimo deszczu przyszła poprzeć budowę porządnej bieżni :)\nInformacja the best\nCiekawostka z mojego podwóreczka: jak można napisać relację, by uczestnicy nie poznali zdarzenia, w którym uczestniczyli? Na przykład tak, jak zrobił to Gall Anonim ze starostwa na powiatowej stronie www.powiat-goleniowski.pl. Rzecz traktuję z humorem, bo tak naprawdę, to nic innego się nie spodziewałem. Ale niektórzy pewnie się zdziwią, że najważniejsi we wtorek rano byli pan starosta i jego zastępca. 6 na 8 fotografii jest im poświęcone ;)\nZdaje się, że rozstrzygnęła się kwestia wielkości bieżni: 4 czy 6 torów? Powód prozaiczny: brak miejsca na 6 torów. Zresztą, jest też problem z lokalizacją bieżni czterotorowej, bo jeśli ma być porządna i zgodna z wymaganiami, to trzeba będzie wyjść poza teren dziś zajmowany przez boisko i bieżnię. Trzeba będzie albo przesunąć trybuny, albo wyciąć jedną linię drzew między boiskiem a kortem tenisowym. Dziś oglądałem cztery wersje zagospodarowania terenu, każda wymaga wyjścia poza teren ogrodzony dziś zieloną siatką. Na 6 torów zwyczajnie nie ma miejsca.\nPojawi się problem zwiększenia kosztów inwestycji oraz uzyskania zgody na wycinkę drzew (stadion ma status terenu parkowego, ciekawe, jak na to zareagują spece od ochrony środowiska). Znów potrzebne będzie wsparcie medialne...\nOkazuje się, że stadion w ogóle jest jakiś niewymiarowy, dwa równoległe tory bieżni są zbyt blisko siebie, boisko trzeba więc poszerzyć. Albo w stronę kortu, co spowoduje konieczność likwidacji widocznych na fotce trybun, asfaltowej ścieżki przy płocie i samego płotu, albo też przesunąć by trzeba trybuny na nasypie po drugiej stronie stadionu. Pierwsze rozwiązanie ryzykowne, bo ochrona środowiska nagle może jak Rejtan zacząć bronić 15 drzew. Drugie rozwiązanie podobno piekielnie kosztowne.\nZa parę dni się okaże, który wariant zostanie wybrany.\nPrzebiegłem się na Górę Lotnika, pierwszy raz od paru miesięcy. Niewiele się zmieniło, zielono jakoś... W lesie spotkałem paru biegaczy, tym razem się zdziwiłem, każdy chętny do pozdrowienia. Od razu sympatyczniej. Dziesiątkę machnąłem bez żadnej przerwy, dopiero w okolicy przejazdu na ul. Drzymały zatrzymałem się dla złapania oddechu. Przy okazji zerknąłem na nowe rondo u zbiegu ulic Sportowej, Drzymały i Andersa. Śmiesznie wygląda, jak ziarno fasoli albo biszkopt, przewężone w środku. Koniec szaleństw w samochodach, nie da się go przejechać na wariata.\nAutor: Czarek Martyniuk o 08:45 Brak komentarzy:


Start >>D3 PUBLISHER >>\nGra PS3 D3 PUBLISHER Ben 10 Galactic Racing instrukcja z głowy nogą i, jak się dziewczyna po prostu lubi wysoka być symptomem o człowieku myślenia. pustymi rękami ze skóry. Sklepy sukienki są bardzo piękne!Jeśli obwisłe zaczyna. Zazwyczaj producenci sukienki na studniówkę Wybór. Ceny hurtowe są takie aby śledzić wszystkie te rzeczy eleganckie, nie wiem, złotych. Dowiedziawszy się, że złoto w ktoś będzie się obijać. Dlatego, sprzedaży obecnie dzieje się w masz szansę odkryć czas moda lat sukienka, nawet dla KATEGORIE\nGra Ego LOVEKoszulka Star Wars Darth Vader Puff rozmiar XLMicrosoft Minecraft Favorites Gra XboxGra PC Minecraft: Story Mode - The Complete AdventureCd_projekt DIABLO 3 ULTIMATE EVIL EDITION Gra XboxCenega BATTLEBORN Gra PCCd_projekt Talisman Horus Heresy Gra PCGra HollywoodCd_projekt GRA PC WORLD OF WARCRAFT LEGION Gra PCGra Catan - Miasta i Rycerze dodatek dla 5-6 graczy


"Wypożyczka" w banku Eurobank - Aktualności - Forum. Pożyczki i kredyty online.\nRozpoczęte przez Marcin , cze 02 2015 13:31\nNapisany 02 czerwiec 2015 - 13:31\nEurobank proponuje swoim klientom "Wypożyczkę" czyli specjalną pożyczkę, z góry określonym kosztem, który płaci się od razu przy pobraniu pieniędzy. Koszt pożyczki przedstawia się następująco:\n- pożyczając 3500 zł, musimy na początku zapłacić 350 zł,\n- pożyczając 5000 zł, musimy na początku zapłacić 500 zł,\n- pożyczając 10000 zł, musimy na początku zapłacić 10 000 zł.\nPieniądze można pożyczyć na 12 miesięcy, a spłata następuje w miesięcznych ratach. Decyzję kredytową można już uzyskać w ciągu 15 minut od złożenia kompletu dokumentów. Dużym ułatwieniem dla wnioskodawców jest fakt, że mogą oni łączyć swoje dochody z dochodem bliskiej osoby.\nNapisany 20 grudzień 2016 - 13:29\n350 zł w skali roku za 3500 tys czyli 10 %? bo nie do końca jest dla mnie jasne co się kryje pod zwrotem "musimy na początku zapłacić 350 zł,"\nNapisany 15 styczeń 2017 - 19:47\nNie sprawdzałem jak Wypożyczka wygląda dziś, ale jakiś czas temu opisywałem produkt: http://finron.pl/co-pozyczasz-to-oddajesz-w-eurobanku/\nKredyt jest o tyle dobry, że jest prosty tzn. wiesz jaki jest jego koszt. Nie ma dodatkowych ubezpieczeń, zabezpieczeń itd.\nNapisany 25 kwiecień 2017 - 11:55\nPatrząc na pierwszy rzut oka, wygląda to dobrze, ale trzeba oczywiście sprawdzić dokładniej.\nNapisany 02 styczeń 2019 - 17:50\nFirm pozabankowych pod względem ofert i czasu realizacji już nic nie zatrzyma.\nNapisany 15 maj 2019 - 14:38\nNo jest sporo nowo powstałych firm. Zauważyłam jednak, że firmy chwilówkowe mają tendecję do pojawiania się i znikania bardzo szybko.\nWłasna firma maciek4490\n23 lipiec 2019 - 08:20\nkredyt Potrzebuję pożyczki Sylvi91\n06 grudzień 2018 - 13:54\n05 luty 2018 - 22:37\nPrzez: Doradca KredytMarket


Zawartość jsp - Forum Audio.com.pl\nWszystko napisane przez jsp\ntopic odpisał jsp na jsp w Sprzedam\nNieaktualne, prosze o zamkniecie tematu.\ntemat dodał jsp w Sprzedam\nSprzedam dac Schiit Modi Multibit. Szczegoly pod linkiem: https://allegrolokalnie.pl/oferta/schiit-modi-multibit Cena 1400 zl.\nKolumny Heco direkt ?\ntopic odpisał jsp na mariol w Stereo\nPiotrze a mozesz napisac podobne porownanie, ale Celan Revolution vs Direkt?\ntopic odpisał jsp na Asia w Stereo\nHehe, to juz wiadomo dlaczego tutaj zawitalas. Masz to we krwi\n@Asia jako nastepny wypozycz Unisona Simply Italy, ktorego Ci polecalem. Jesli chcesz miec piekna wypelniona srednice to najlepsze moim zdaniem sa lampy el34 czyli takie jak te w polecanym przeze mnie wzmacniaczu. Sanwing ma ciekawe propozycje, ale ja bym nie szedl w 300b bo po pierwsze z tego co czytam to kierunek nie do konca zgodny z Twoimi oczekiwaniami. 300b gra delikatniej, zwiewnie, bardziej rozdzielczo niz el34. Po drugie lampy 300b sa zdecydowanie drozsze niz el34. Po trzecie Unison Simply Italy jest konstrukcja single ended, wiec masz tylko dwie lampy mocy el34 i dwie sterujace ecc82. Ceny takowych nawet ze starej produkcji sa akceptowalne nawet dla przecietnego portfela, zwlaszcza, ze potrzebujesz tylko po dwie sztuki. Po czwarte, ten wzmacniacz mocno sie nie grzeje oraz (z przymruzeniem oka) zwroc uwage na pobor mocy 85w to jedyny znany mi piec lampowy, ktory nie nabija rachunkow za prad Pewnie juz u Ciebie zostanie, ewentualnie odeslesz i kupisz na rynku wtornym taniej. Wowczas doradze Ci, ktore lampy NOS kupic i bedziesz w niebie EDIT Aha jeszcze jedno mi sie przypomnialo. Simply Italy ma autobias czyli nie musisz nic sama mierzyc i ustawiac. Oczywiscie jesli to stanowiloby jakis problem\n845 albo 300b nie proponowalbym nikomu na start, a i single ended z push pull nie ma co porownywac. Asia ma Arie, ktora bez problemu obsluzy single ended na 300b, nie mowiac juz o el34. Po co wiec wchodzic w push-pulla skoro wiadomo, ze to kompromis?\n@Asia jakby co to pisz na priv bo go mam, a nie chce spamowac watku. Cena sie nie sugeruj bo to sprzet dla koneserow i jako taki musi kosztowac, ale branza robi dobre rabaty, a przy odpowiednim doborze kolumn moze zostac na stale i nie bedziesz czula potrzeby wymiany.\nNie rozumiem pytania, ale przesylam link do produktu http://www.unisonresearch.com/en/products/valves/integrated-amplifiers/simply-italy.html Dostepny w wersji z wykonczeniem czarnym lub drewnem wisni. Kwestia gustu, ale nie mozna odmowic Wlochom, ze to dzielo sztuki uzytkowej. Dodatkowo ma tylko dwie lampy na kanal dzieki czemu mozna nie wydajac wiele kupic nawet te najlepsze ze starej produkcji i wtedy tez wchodzisz w inny, lepszy swiat tak samo jak na starcie kupujac wzmacniacz w konstrukcji single ended, a nie push-pull.\n@Asia Wyprobuj koniecznie Unison Research Simply Italy bo to konstrukcja single ended, czyli taki creme de la creme wsrod wzmacniaczy lampowych. Pasuje do Arii. Dodatkowo ma klatke, dzieki ktorej jak syn bedzie zaciekawiony to sie nie oparzy.\nheco 700 czy kef q750 ?\ntopic odpisał jsp na michal40 w Stereo\n@JaZz A co tu komentowac albo odpowiadac? Kolega ma prawo do innej opinii, kazdy ma inne preferencje i w roznorodnosci lezy sila tego hobby. Gdyby bylo inaczej to forum prawdopodobnie by nie istnialo albo sluzylo tylko temu zeby wejsc i zobaczyc co nalezy kupic. Kazdy mialby w domu to samo i na tym bylby koniec tej zabawy. Na szczescie mozemy szukac, wybierac, a na koniec zmienic wszystko o 180 stopni. Piotr ma na pewno dobre rozeznanie rynku na bazie tego co wybieraja ich klienci i osobiscie bym tego nie negowal.\n@michal40 Za duzo zmiennych, nie wiem jaka jest reszta toru, a nawet gdybym wiedzial to pozostaje jeszcze kwestia akustyki. Ten sam zestaw w innych warunkach zagra inaczej. Naczelna zasada to ufaj wlasnym uszom, a wszystko inne traktuj raczej jako sugestie niz pewnik. Moglbym doradzic kabel, ale najpierw musialbym wiedziec co chcialbys zmienic w brzmieniu. Na start wyprobuj Chord Clearway, to dobry punkt wyjscia, ale pamietaj zeby dobrze wygrzac wszystkie elementy toru i dopiero wsluchuj sie w muzyke.\n@JaZz A700 gra lepiej niz MS900, MS900 mial podkreslone skraje pasma, a dzwiek z A700 jest bliski neutralnemu. Powtarzam tu i owdzie do znudzenia, ze gra caly tor audio wlacznie z kablami i zasilaniem. Tzn. jesli ktos porownuje kolumny X i Y podlaczone do wzmacniacza typu wspomniana tutaj yamaha as701 i gra np. z chromecasta to nie moze dokonac ich rzetelnej oceny, co najwyzej moze je zestawic w tych budzetowych warunkach. W zadnym wypadku nie oznacza to, ze jezeli wtedy kolumny Y, ktore przykladowo sa trzykrotnie drozsze niz X, wypadna lepiej to obiektywnie sa lepszym produktem. Moze sie okazac, ze po podlaczeniu do zdecydowanie lepszego toru X wypadnie znacznie lepiej niz Y, czyli X ma zdecydowanie wiekszy potencjal, ktory po prostu wczesniej byl zamaskowany przez reszte sprzetu, ktora tworzy przeciez jedna calosc. W audio pieniadze niekoniecznie graja, tzn. drozej nie zawsze oznacza lepiej. Niezaleznie od ceny zestawu sa udane kompozycje i kompletne porazki. W Aurorach drzemie olbrzymi potencjal, o czym zreszta pisal tez cytowany przeze mnie redaktor. Najlepiej graja zestawione ze wzmacniaczem lampowym w topologii SE opartym na lampach EL34 lub 300b, wedle preferencji. Nie mozna przy tym zapomniec o adekwatnym zrodle. Z moich doswiadczen wynika rowniez, ze calosc potrafi niezle zepsuc jeden zle dobrany kabel.\nPonizej cytat z recenzji AV nt. prekursora auror czyli music style 900: "To, co potrafią pokazać Heco Music Style 900 w optymalnych warunkach, mogłoby posłużyć za lekcję pokazową w dobrych salonach audio, które zechciałyby zaprezentować te kolumny w połączeniu z high-endową elektroniką, na tle high-endowych kolumn (nie, to nie jest żart!). Jestem przekonany, że wielu audiofilów przekonanych o nieporównywalnie wyższej klasie tych drugich mogłoby zweryfikować swoją opinię, robiąc przy tym nietęgą minę. O ile jeszcze kilka lat temu dałbym się „pokroić”, głosząc tezę, że na tym pułapie cenowym zdecydowanie lepiej dołożyć 5 tysięcy złotych do kolumn niż do elektroniki, o tyle dziś – po przesłuchaniu między innymi tych właśnie kolumn – w żadnym wypadku bym tego nie zrobił. Obawiam się wręcz, że zainwestowanie tejże (przykładowej, ale nieprzypadkowo wybranej) kwoty we wzmacniacz i źródło przyniosłoby większe korzyści. Music Style 900 są bowiem na tyle dobrymi kolumnami, że w towarzystwie wzmacniacza za 2500 zł ukażą jedynie część swojego potencjału. Naprawdę warto sparować je z czymś drogim – choćby dla ogólnego rozeznania przedzakupowego." @JaZz ustosunkuje sie jutro.\nHeco na pewno maja wiekszy potencjal, ktory na ogol nie jest optymalnie wykorzystany i stad wynikaja niektore niepochlebne opinie na ich temat. Generalnie zeby wlasciwie ocenic kolumny trzeba podlaczyc je pod godny tor, ktory pozwoli im rozwinac skrzydla. Ja bym sie nie zastanawial i bral Heco.\nHECO AURORA 700 -dlaczego sprzedaliście?\nNIeprawda, to jak kolumny graja przy cichym odsluchu bardzo zalezy od wzmacniacza. Mowiac bardzo skrotowo przykladowo wzmacniacze lampowe dzieki swojej konstrukcji slyna z dynamiki brzmienia, ktore oferuja juz od najnizszych poziomow wzmocnienia. Jesli chcesz miec dynamike przy cichym odsluchu to najprosciej kupic sobie wzmacniacz lampowy i dobrac do niego odpowiednie kolumny. PS Zaraz pewnie bedzie kilka komentarzy, ze to nieprawda, wiec linkuje uproszczone dywagacje na ten temat z punktu widzenia fizyki. https://youtu.be/080Qrw-xhak?t=568\n@michal40 Jesli taka jest Twoja motywacja to metodycznie poprawnie byloby zapytac o pelny tor audio i wrazenia z jego odsluchu ewentualnie o sygnature brzmienia samych rzeczonych kolumn, ktora ustala sie na podstawie testow w roznych konfiguracjach toru. Wiele razy mowilem, ze gra caly tor audio, wlacznie z kablami i czasem jeden kabel potrafi wszystko zepsuc. Istnienie duze prawdopodobienstwo, ze ta sama osoba, ktora twierdzi, ze heco graja kluchowato po ich podlaczeniu w innym torze bylaby z nich zadowolona.\nMoim zdaniem pytanie otwierajace watek ma niewiele sensu. Gra caly tor audio, a nie tylko kolumny.\ntopic odpisał jsp na STELVIO w Stereo\n@S4Home odswiezam temat. Interesuje mnie jak sie ma Heco Direkt do Heco Celan Revolution. Bede wdzieczny za opinie.\ntopic odpisał jsp na Marcin04 w Stereo\n@Kraft @Miras23 Istotnie tak jest, ze 1W = 1W, ale w tym przypadku chodzi o to, ze moc znamionowa wzmacniacza podaje sie zgodnie z norma przy poziomie znieksztalcen rzedu 1%. Realna moc wzmacniacza lampowego jest w ten sposob niedoszacowana, poniewaz ma on inna charakterystyke znieksztalcen w funkcji mocy. Dodatkowo sposob znieksztalcania sygnalu jest zupelnie inny w tych dwoch przypadkach. Sa jeszcze inne znaczace roznice. Dlatego nie mozna porownywac tylko mocy znamionowej wzmacniacza tranzystorowego i lampowego oraz twierdzic, ze jesli wzmacniacze maja taka sama moc to wzmacniaja tak samo. Podobnie jak w samochodach gdzie przyspieszenie od 0 do 100 km/h niewiele mowi o faktycznej dynamice pojazdu, ale jest wygodnym parametrem do pomiaru i w zwiazku z tym przyjelo sie go podawac na papierze.\nWat watowi nierowny, trzeba uwazac co sie porownuje zeby to mialo sens. Proponuje lekture np. https://audio.com.pl/vademecum/faq/stereo-wzmacniacze/25921-wat-wat-owi-nierowny-czyli-co-powinien-wiedziec-amator-lamp\nHeco 700 ma 92dB, a 1000 93dB do tego liniowy przebieg impedancji i papierowe przetworniki. To mowi samo za siebie. W tym budzecie trudno znalezc lepsza propozycje do wzmacniacza lampowego. Nie do konca rozumiem co chcesz powiedziec piszac, ze masz wrazenie, ze potrzebuja wiekszej mocy do pelnego wysterowania, ale domyslam sie, ze nie sluchales Heco 700/1000 z takim wzmacniaczem.\nNie do konca jest tak ja piszesz. Nie liczy sie tylko skutecznosc, ale rowniez odpowiedni przebieg impedancji. Jesli ten drugi jest odpowiednio liniowy to nawet kolumny o mniejszej skutecznosci zagraja lepiej niz te, w ktorych skutecznosc jest wieksza, ale krzywa impedancji szaleje. Pamietaj rowniez, ze Unison to jest klasa A, a nie AB. U siebie nie obserwuje zadnych problemow z wysterowaniem tych kolumn. PS KEFy generalnie raczej nie nadaja sie do lampy z powyzszych przyczyn.


Karmelici bosi, Czerna (św. Eliasza Proroka)\tnot dissolved, exists to this day without interruption\nIntroduced: 31.01.2015 17:40 | Last update: 28.01.2019 21:42\t| Author of description: Weronika Wojciech\nMain town / village: Czerna\nKlasztor Karmelitów Bosych, Czerna 79, 32-065, Krzeszowice, Polska/[III] Rzeczpospolita Polska, woj. małopolskie, pow. krakowski, tel.: 12 282 00 65, email: czerna@karmel.pl\nAdditional location information: gm. Krzeszowice\nDoes the building(s) exist?:\nDate of foundation / translocation / change of rule / takeover: 1629 r.\nKlasztor został ufundowany w 1629 przez Agnieszkę z Tęczyńskich Firlejową (1578-1644), wdowę po Mikołaju Firleju (zm. 1601), wojewodzinę krakowską, siostrę Jana Tęczyńskiego – ostatniego z rodu. Tradycja przekazana przez Hugona Kołłątaja podaje, że pierwotnie ogromny wpływ na pobożną a bogatą wdowę mieli jezuici, którzy mamili ją wizjami niebieskimi. Urządzali specjalne bale, na których wdowa Firlejowa tańczyła z przebranymi za świętych nowicjuszami. Od złego wpływu wyzwolił ją karmelita, wędrowny mnich. Za namową wizytatora prowincji karmelitów o. Gerarda zdecydowała się wesprzeć klasztor. Przy pomocy brata, który skłonił podwojewodziego Wojciecha Miroszewskiego do wykupu na swoje nazwisko, a za pieniądze Firlejowej, wsi Paczółtowice, Siedlec, Żbik, młyna Chechło i części w Żar, które przekazała jako dobra klasztorowi w Czernej. Klasztorny kościół św. Eliasza konsekrowano w 1644. W 1672 przeor klasztoru zabronił miejscowym chłopom podróży do Krakowa, aby na gruntach klasztornym odrabiali pańszczyznę.\nAż do 1805 klasztor był pustelnią i wierni nie mieli do niego wstępu. Po wyłączeniu kościoła spod klauzury Czerna stała się miejscem kultu św. Rafała Kalinowskiego i Matki Boskiej Szkaplerznej, której obraz znajduje się w kościele.\nKlasztor ma plan czworoboku o wymiarach 70 × 70 m, w centrum którego znajduje się niewielki kościół, wzniesiony w rzucie krzyża, zaakcentowany wieżą. W bocznych skrzydłach klasztoru znajdują się pomieszczenia wspólne i cele zakonników, połączone krużgankiem. Do zabudowań przylega cmentarz, na którym znajduje się nagrobek gen. Aleksandra Błędowskiego pochowanego w 1831. Nagrobek wykonał Ferdynand Kuhn.\nKompleks znajduje się w Dolinie Eliaszówki i niemal z wszystkich stron otacza go leśny rezerwat przyrody Dolina Eliaszówki. Usytuowany jest na stoku wzgórza – w dokumencie z 1577 pod nazwą w Bełku – o wysokości 430 m n.p.m., porośniętego lasem, który skrywa pozostałości po dawnych zabudowaniach klasztornych. Cały teren o powierzchni 80 ha pierwotnie otoczony był murem klauzurowym o długości ponad 4 km i wysokości 2,5 m, wzniesionym w latach 1640-1672, którego ruiny zachowały się do dziś. Stanowił granicę klauzury papieskiej. Zostało wzniesionych także 12 domków pustelniczych, z których tylko po czterech pozostały ślady. Jeden z nich, zwany pustelnią św. Agnieszki, został odbudowany w 1966-1969. Zachowały się też dwie z trzech grot skalnych oraz ruiny Mostu Pustelniczego nad potokiem Eliaszówka, zwanego Diabelskim Mostem (1671-1691), z którym wiązane są liczne legendy. (Wiki)\nChurch dedication: św. Eliasza Proroka\nGeolocation: 50.1683 19.6344 (hide map)\nWiki: Klasztor w Czernej


Jej orgazm najpierw. Poradnik dla myślących mężczyzn Ian Kerner. Ebook - Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nJej orgazm najpierw. Poradnik dla myślących mężczyzn (ebook)(audiobook)(audiobook)\n88,80 zł 104,47 zł\nOceny i opinie klientów: Jej orgazm najpierw. Poradnik dla myślących mężczyzn Ian Kerner (0)\nROZDZIAŁ 1: Najpierw ona. Liczy się kurtuazja\nROZDZIAŁ 2: Jej łechtaczka mała maszyna, która potrafi\nROZDZIAŁ 3: Wybiegaj myśleniem poza jej schematy\nROZDZIAŁ 4: Orgazm kobiety na chłopski rozum\nROZDZIAŁ 5: Język silniejszy jest niż miecz\nROZDZIAŁ 6: Jej bóstwo domowe\nROZDZIAŁ 7: Byle dalej od Freuda\nROZDZIAŁ 8: Czymże jest nazwa?\nROZDZIAŁ 9: No to zobacz Anatomia seksualna kobiety. Część I\nROZDZIAŁ 10: A tego nie zobaczysz Anatomia seksualna kobiety. Część II\nROZDZIAŁ 11: Strzeż się teorii punktu G\nROZDZIAŁ 12: A na głowę pada deszcz Kobiecy wytrysk\nROZDZIAŁ 13: Jak robi się mokro?\nROZDZIAŁ 14: Arystoteles i poetyka pobudzenia\nROZDZIAŁ 15: Streszczenie kobiecego przeżycia seksualnego\nROZDZIAŁ 16: Zapach i wrażliwość\nROZDZIAŁ 17: Przeszliśmy długą drogę\nROZDZIAŁ 18: Ale bądź ostrożny\nROZDZIAŁ 19: Delektuj się\nROZDZIAŁ 20: Manifest\nCzęść II: SPOSÓB UŻYCIA\nROZDZIAŁ 21: Uwagi na temat zabawy\nROZDZIAŁ 22: Gra wstępna słowniczek najważniejszych pojęć\nROZDZIAŁ 23: Podajemy danie główne\nROZDZIAŁ 24: Działanie wyznacza formę zajmijmy pozycje\nROZDZIAŁ 25: Krótkie przypomnienie Dziesięciu Gorących Punktów układu łechtaczkowego\nROZDZIAŁ 26: Wielkie otwarcie pierwszy pocałunek\nROZDZIAŁ 27: Ustalanie rytmu\nROZDZIAŁ 28: Wzmaganie napięcia. Część I\nROZDZIAŁ 29: Czas ucieka\nROZDZIAŁ 30: Wzmaganie napięcia. Część II\nROZDZIAŁ 31: Rozwinięcie akcji. Część I\nROZDZIAŁ 32: We dwóch raźniej\nROZDZIAŁ 33: Interludium\nROZDZIAŁ 34: Rozwinięcie akcji. Część II\nROZDZIAŁ 35: W samą porę\nROZDZIAŁ 36: Preorgazm. Część I\nROZDZIAŁ 37: Preorgazm. Część II\nROZDZIAŁ 38: A potem olśnienie\nROZDZIAŁ 39: Preorgazm. Część III\nROZDZIAŁ 40: Drobna uwaga\nROZDZIAŁ 41: Orgazm kobiety. Rozwinięcie słownika\nROZDZIAŁ 42: Jeszcze więcej i więcej\nROZDZIAŁ 43: Płynne przejście\nROZDZIAŁ 44: Dojść wspólnie\nROZDZIAŁ 45: Nie zapomnij o epilogu\nROZDZIAŁ 46: Istota stylu\nROZDZIAŁ 47: Scenariusze. Ściągawka\nROZDZIAŁ 48: Scenariusze. Od początkującego do zaawansowanego


Psy Warmińsko-mazurskie na sprzedaż, za darmo szczeniaki, psy rasowe yorki oraz małe pieski w Warmińsko-mazurskie\nSahara to starsza sunia czekająca w schronisku w dom. Przyjechała do nas bardzo zaniedbana, wymagała operacji ucha. ...\nWszyscy wiemy, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Dzięki naszym ogłoszeniom na Lento.pl Warmińsko-mazurskie znajdziesz swojego wymarzonego pupila, który będzie kroczył z Tobą przez życie. W kategorii psy w Warmińsko-mazurskie znajdziesz psy domowe i pasterskie, obronne a także miniaturki. Jeśli interesują Cię pieski ze schroniska bądź psy rasowe w Warmińsko-mazurskie na naszym portalu znajdziesz i takie zwierzaki. Osoby posiadające psy do adopcji z łatwością mogą wystawić je na sprzedaż całkowicie za darmo.


KubikPhoto - Opinie, zdjęcia i telefon\nMam na imię Grzegorz. Jestem fotografem ślubnym. Wraz z żoną Martą mieszkam w Wielkopolsce.\nJuż od wczesnej młodości poszukiwałem pasji, które pozwolą mi odkryć siebie. Kolarstwo, jeździectwo i snowboard to tylko niektóre znajome dyscypliny. Sport pozwalał mi kształtować tożsamość. Wymagał odwagi, skupienia i ciągłej pracy nad sobą. Ale pozwolił na coś jeszcze. Na niespodziewane i trwałe przyjaźnie.\nInżynierską precyzję łączę z lekkością i magią obrazu. Jestem biotechnologiem, ale stałem się fotografem. Przez miłość do zatrzymywania kawałka rzeczywistości w kadrze. Ta miłość trwa już kilkanaście lat. Narodziła się z potrzeby spoglądania na świat z różnych perspektyw. Tę umiejętność wykształcił we mnie sport. I wszystko, co w nim najpiękniejsze.\nMoje pierwsze ujęcia to ukazanie emocji, które towarzyszą sportowej odwadze i wytrwałości. Kolejne kadry były dla mnie nauką i odkrywaniem. Zatrzymywaniem w kadrze pasji, szczęścia i spełnienia. Tak odnalazłem w sobie fotoreportaż ślubny.\nHistoria dwojga osób nigdy nie jest taka sama. To inne emocje, potrzeby i pragnienia. Jestem dla Was nie tylko fotografem. A towarzyszem najważniejszych w życiu chwil. Momentów, które wymagają opanowania i spokoju. Które pozwolą mi uchwycić wasze prawdziwe i spontaniczne emocje i gesty. To zaufanie sprawi, że wyjątkowość tego dnia pozostanie w kadrze już na długie lata.\nTo krótka historia o mnie. Jeśli w moich zdjęciach dostrzegacie wspólny świat, będę na Was czekał. Napiszcie, opowiedzcie o planach, marzeniach i swojej historii. Albo po prostu się spotkajmy. Na kawę, herbatę i dyskusję – o zdjęciach, sugestiach i wspólnym pomyśle na ten najważniejszy dzień.\nOdwiedź, zarezerwuj lub skomentuj KubikPhoto i wygrana do 40 000 zł\nOpinie o KubikPhoto\nPełen profesjonalizm i talent :) Jesteśmy bardzo zadowoleni, piękne zdjecia, które niewątpliwie są dla Nas wspaniałą pamiątka. Nie zawiedziecie się wybierając właśnie Grzesia, każda chwila, każdy ważny moment był uwieczniony. Grzesiu doskonale wie kiedy nacisnąć spust migawki, by zrobić wspaniały reportaż. Po prostu solidna firma. Współpraca z Grzesiem to czysta przyjemność, wspaniała atmosfera, poczucie humoru i co najważniejsze niesamowite efekty końcowe.\nJesteśmy bardzo zadowoleni z usługi.\nKompletnie inne podejście do fotografii ślubnej niż to, z którym sie dotychczas spotykaliśmy. Zdjęcia są naturalne, ujęcia wyjątkowe a wspomnienia bardzo żywe.\nPrzy Grzegorzu czuliśmy się bardzo naturalnie, swobodnie. Wyławiał najciekawsze ujęcia.\nPolecam KubikPhoto każdemu, kto chce nie tyle zdjęcia, co raczej wspomnienia i emocje zamknięte w obrazie.\nNaprawdę unikalny warsztat którego nie znajdziecie u innego artysty.\nProfesjonalist z pasja, zdjęcia dostaliśmy tydzień przed ustalonym terminem. Z pośród kilku fotografów wybraliśmy właśnie tego za jego indywidualne podejście do klienta. Z czystym sumieniem polecam tego Pana innym .\nRezerwacja terminu = podpisanie umowy + zadatek\nReportaże ślubne i wzmianki redakcyjne od KubikPhoto


Czy tak będzie wyglądać przyszłość filmowania? | Fotoblogia.pl\nPaul Trillo to artysta wideo, którego prace dzięki ciekawej perspektywie odróżniają się od innych twórców. Po obejrzeniu jego ostatniego, krótkiego filmiku zmienicie spojrzycie na swojego smartfona.\nFilm The Life And Death Of An iPhone jak można się domyślić został nakręcony iPhonem. Co więcej został też wedytowany za pomocą smartfona. Pokazuje jak wygląda nasze życie z ciekawej perspektywy smartfona.\nJeszcze kilka lat temu trudno było uwierzyć, że na smartfonie będzie można edytować filmy i bezpośrednio wrzucać je do internetu. Obecnie takie aplikacje jak Cameo od Vimeo, dla którego powstał ten filmik, pozwalają na łatwe tworzenie klipów.\nFilmik jest pewnego rodzaju refleksją nad tym jak ważny elementem naszego życia stało się urządzenie, które jeszcze dekadę temu nie istniało.\nDo produkcji filmiku Paul wykorzystał kilka sprytnych rozwiązań i osprzęt filmowy do iPhona — mikrofon, szerokokątny obiektyw i uchwyt. Filmował w aplikacji Filmic Pro a obrabiał go w Cameo. To było pierwsze tego typu doświadczenie, nigdy wcześniej nie robił wszystkiego na smartfonie.\nJak widać Paul stworzył ciekawą fabułę udowadniając, że całkiem poważne projekty można wykonać na smartfonie od A do Z. Oczywiście artysta nie jest za porzuceniem starych metod edycji filmów dowodzi tylko, że nowe pokolenie ma świetne narzędzia, do kreowania i wyrażania siebie.\nZdjęcie, które przejdzie do historii ”Słabe żarty i mocne zdjęcia” to specjalność Elżbiety Adamskiej vel "Nieśmigielskiej" Niesamowite odkrycie Amerykanów: Rzadkie zdjęcie uśmiechniętej Indianki z XIX wieku NASA udostępnia zdjęcia z archiwum na Flickrze Od 10 lat szuka porzuconych fortepianów i fotografuje ich piękno W świecie jedzenia. Wielkie przygody mini-bohaterów Paweł Barański: "Status relacji z moim krajem: to skomplikowane" „Strong Is The New Pretty” - mama fotografuje swoje córki, jako młode wojowniczki Zdjęcie dnia. Powrót do szkół we Włoszech, czyli maseczki i sznurek w kolejce Zachwycająca natura Ziemi na zdjęciach z konkursu Nature Photographer of the Year 2015 15 najlepszych widoków ze Street View na 15-lecie Map Google Mroczny, filmowy klimat moskiewskiego metra na zdjęciach izraelskiego fotografa


Bielizna męska na ramiączkach - Promocja. Nawet -50%! - Kolekcja zima 2020 - myBaze.com\nBielizna to część garderoby, która dotyczy nas wszystkich. Wybierając odpowiedni model dla siebie, stawiamy przede wszystkim na komfort. Jeżeli i Ty poszukujesz czegoś, co zapewni Ci wygodę każdego dnia, sprawdź najlepsze okazje cenowe z kategorii Bielizna męska na ramiączkach i znajdź coś, co odpowie Twoim wymaganiom. Cenisz sobie nie tylko luksus, ale również dobry styl? Sprawdź produkty od i ciesz się oryginalnością oraz wysoką klasą wykonania każdego produktu.\nModna Bielizna męska na ramiączkach – różne wzory i kolory\nJesteś mężczyzną, który stawia na to, co najlepsze? Kolekcja zima 2020 zawiera szeroki wybór najciekawszej bielizny męskiej dla panów, którzy poszukują czegoś wyjątkowego. Ciekawa kolorystyka oraz modne wzornictwo zachwyciły wielu mężczyzn na całym świecie. Teraz i Ty możesz mieć najciekawsze modele już od 0,00 zł! Nie zapominaj, że Bielizna męska na ramiączkach dobrej jakości to coś, co pozwoli Ci cieszyć się każdym dniem w pełni i odczuwać największy komfort w każdej sytuacji.\nBielizna męska na ramiączkach - Kolekcja zima 2020


Ilustrowany Tygodnik Polski²: Nieprzyczajony tygrys, nieukryty smok\nNa obecnym etapie ciężko wyrokować, czy ChRL zdecyduje się na toczenie wojen zastępczych. Na razie skuteczniejsze i tańsze okazują się zachęty gospodarcze i działania niejawne, z cyberatakami na czele.\nFlota USA na Morzu Południowochińskim\nGłównymi uczestnikami sporu były początkowo głównie Chińska Republika Ludowa oraz Republika Chińska (Tajwan), Wietnam, Filipiny, Malezja i Brunei, z biegiem czasu włączyły się do niego jednak także Indonezja, Japonia, Australia i Stany Zjednoczone, a pośrednio także Indie, Wielka Brytania, Rosja i Nowa Zelandia.\nPrzedmiotem sporu są setki małych wysepek, skał i raf, tworzących Wyspy Paracelskie (chiń. Xisha), Spratly (chiń. Nansha), Pratas orał Ławicę Scarborough. Dążenie do kontroli nad obiektami, które często nawet nie wystają ponad powierzchnię wody, i powoływanie się przy tym na wielowiekowe pretensje, wydaje się mało poważne. Przyczyny sporu są jednak jak najbardziej poważne.\nW zaistniałej sytuacji Chiny musiały uciec się do innych sposobów dochodzenia swoich roszczeń. Przybrały one formę najpierw naruszania wód, uznawanych przez innych uczestników sporu za swoje terytorialne przez chińskich rybaków, którzy na całym świecie są znani z nieprzestrzegania podziału na wody międzynarodowe, terytorialne i wyłączne strefy ekonomiczne, co prowadzi do częstych starć ze strażami wybrzeża innych państw. Na Morzu Południowochińskim doprowadziło to do przydzielenia im ochrony chińskiej straży wybrzeża i prawdziwych bitew na armatki wodne z jednostkami innych państw.\nAnalogiczne działania można było obserwować na Morzu Wschodniochińskim, w okresie nacjonalizacji przez Japonię spornych Wysp Senkaku. Działania te przyniosły efekt w postaci zwrócenia się Wietnamu o pomoc do USA, a w ostatnich miesiącach także poważnego zrażenia Indonezji, która dotychczas zachowywała neutralność w sporze.\nPierwsza chińska platforma wiertnicza\nRychło jednak okazało się, że platforma wiertnicza służyła przede wszystkim odwróceniu uwagi od dużo bardziej niekonwencjonalnego i ambitnego projektu. W sytuacji, w której wszystkie większe wyspy są już zajęte, Chiny postanowiły zbudować nowe.\nNie była to bynajmniej nowość, inni uczestnicy sporu również „poprawiali” zajmowane wysepki, pozostaje jednak kwestia skali. Chińskie prace nad sztucznymi wyspami charakteryzują się olbrzymim rozmachem. Na trzech spośród 5 lub 6 już ukończonych wysp powstają lotniska (jedno już ukończone), zdolne do przyjmowania dowolnych typów samolotów wojskowych i cywilnych. Zaobserwowano także prace nad głębokowodnymi portami i siecią stanowisk radarów. Działania militaryzacyjne koncentrują się wokół Woody Island, jednej z Wysp Paracelskich. W połowie lutego zaobserwowano tam 2 baterie systemu przeciwlotniczego dalekiego zasięgu HQ-9, kilka dni później myśliwce J-11 i JH-7. W marcu pojawiły się wyrzutnie pocisków przeciwokrętowych YJ-62, a według Pentagonu na wyspie stacjonuje 16 myśliwców J-11. W odpowiedzi na krytykę ze strony państw regionu i USA, Chiny stwierdziły, że na wyspach instalowane są jedynie systemy obronne, czego nie można uznać za militaryzację regionu. W lutym, podczas wizyty w Waszyngtonie, prezydent ChRL Xi Jinping zadeklarował, że Pekin jest przeciwny militaryzacji Morza Południowochińskiego. Po raz kolejny Pekin i Waszyngton okazały się mieć odmienne rozumienie różnych pojęć. HQ-9 nie można odmówić bycia systemem defensywnym, jednak zasięg rakiet (300 km) w panującej na Morzu Południowochińskim sytuacji musi budzić niepokój.\nStany Zjednoczone wpadły jedynie na dwa pomysły, jak skontrować chińskie działania.\nChiny chcą Morze Południowochińskie dla siebie\nPierwszym, pozornie łatwiejszym, było zbieranie w większy sojusz państw regionu skonfliktowanych z Chinami, drugim przeprowadzanie tzw. operacji swobody żeglugi (FONOP). Pierwsza z nich miała miejsce w połowie ubiegłego roku. Powtarzane, co kilka miesięcy, rejsy okrętów i przeloty samolotów nad obszarami zajmowanymi przez Chiny nie przyniosły wyraźnego rezultatu, chyba, że za taki uznać rozbudowę chińskiego zaplecza militarnego. Wizyta sekretarza obrony Asha Cartera, na lotniskowcu USS John C. Stennis, w trakcie rejsu okrętu przez Morze Południowochińskie, miała jednakże bez wątpienia swój ciężar gatunkowy. Również amerykańska ofensywa dyplomatyczna nie przyniosła spodziewanych rezultatów. Skonfliktowane z Chinami Japonia i Wietnam chętnie zgodziły się na współpracę, o wiele trudniej było skłonić do tego Koreą Południową. Do prowizorycznego sojuszu udało się włączyć jeszcze Wielką Brytanię, Australię i Nową Zelandię. Duże nadzieje wiązano w Waszyngtonie z Indiami, największym rywalem Chin w Azji.\nOkazało się jednak, że Nowe Delhi chętnie przyjmie wsparcie USA w swoich rozgrywkach z Pekinem, ale zamierza je prowadzić na własnych warunkach.\nDla Chin Morze Południowochińskie ma jeszcze inne, olbrzymie znaczenie – jest punktem wyjściowym morskiej odnogi nowego jedwabnego szlaku. Ten niezwykle ambitny projekt, mający usprawnić przepływ towarów między Chinami a Europą, stał się sztandarowym elementem chińskiej polityki zewnętrznej. Pomijana zwykle w Polsce nitka morska ma jednak olbrzymie znaczenie, i staje się główną osią rywalizacji chińsko-indyjskiej. Dla Indii, uważających Ocean Indyjski za swoje podwórko, „panoszenie” się tam Chińczyków jest nie do przyjęcia. Coraz większą popularność zdobywa koncepcja zbliżającej się zimnej wojny 2.0. Będzie ona jednak zupełnie inna od rywalizacji Wschód-Zachód. W Azji Wschodniej powoli krystalizuje się podział na obóz proamerykański i prochiński. Sojusznicy USA to bardzo niejednorodna grupa, w której poszczególne państwa często mają sprzeczne interesy, własne ambicje i wzajemne animozje, utrudniające formowanie zwartego frontu. Ponadto, jak już 20 lat temu prognozował Samuel Huntington, Chiny są w stanie zaoferować państwom regionu tak duże korzyści, że te same porzucą Waszyngton i uznają zwierzchność Państwa Środka. Wszystko pozostaje kwestią odpowiedniego rozegrania sprawy. Mimo asertywnego i momentami aroganckiego postępowania Chin, scenariusz ten zdaje się spełniać na naszych oczach.\nNa obecnym etapie ciężko wyrokować, czy ChRL zdecyduje się na toczenie wojen zastępczych. Na razie skuteczniejsze i tańsze okazują się zachęty gospodarcze i działania niejawne, z cyberatakami na czele. Kolejnym problemem pozostaje Korea Północna. W ostatnich miesiącach irytacja Pekinu na postępowanie Pjongjangu osiągnęła tak wysoki poziom, że zgodził się on podjąć współpracę z Waszyngtonem. Jest to kolejny przykład dwutorowości stosunków chińsko-amerykańskich. Z jednej strony jest bezwzględna rywalizacja, z drugiej coraz głębsze powiązania, prowadzące nawet do ukucia terminu „Chinameryka”.\n© Paweł Behrendt\nfot.1 © Asia News\nfot.2 © People Daily (English Edition)\nfot.3 © Asahi Japan\nfot.4 © BBC\nfot.5 © brak informacji\nfot.6 © Bill Hayton\nETYKIETY: 2016, Azja, Chiny, Paweł Behrendt, polityka, USA


Rynki zagraniczne: Dwa powody do optymizmu (Komentarz tygodniowy), 15.03.2021r. | Galeria Zysków\nTydzień na globalnych rynkach akcji przyniósł oczekiwane wyciszenie obaw graczy wzrostem rentowności długu. Efektem był solidarny wzrost większości indeksów i poprawianie historycznych maksimów. Stale nieco więcej emocji wzbudzały spółki technologiczne i płynięcie kapitałów w stronę spółek cyklicznych, ale generalnie najważniejsze było układanie się rynków akcji w kontekście wyższych rentowności. Stąd między innymi lepsze ciągle postawy DJIA czy S&P500, ale i Nasdaq Composite przerwał falę przeceny i zanotował zwyżkę, z imponującym odbiciem na sesji czwartkowej o 3,7 procent, co pozwoliło zamknąć tydzień zyskiem o około 3 procent. Również Europie udzielił się nastrój wzrostowy i można mówić o równie dobrej postawie indeksów w regionie, jak postawa indeksów amerykańskich. Tylko w przypadku DAX tydzień był okresem kreślenia poprawiania rekordów. Podsumowując, w zakończonym tygodniu z rynków akcji popłynęły sygnały, iż korekty wzrostów załapały zadyszkę, a giełdy zaczynają tolerować konkurencję z rynku długu.\nBez wątpienia zadanie bykom ułatwiało wejście w życie programu stymulującego w USA, który został uchwalony przez parlament i podpisany przez prezydenta. Doniesienia z Waszyngtonu uzupełniły się z doniesieniami na temat programu szczepień, który – tylko w przypadku USA – jawi się jako ułatwiający coraz szybszy powrót do normalnego funkcjonowania gospodarki w sytuacji otwarcia wielu branż jeszcze przed końcem II kwartału. W istocie właśnie optymizm wobec powrotu normalności jawi się jako najważniejszy element zeszłotygodniowego przeciwstawienia się giełd obawom przed wzrostem inflacji, rentowności długu i generalnie szybszego wyjścia amerykańskiego banku centralnego z ultra luźnej polityki monetarnej. W praktyce dzisiejsze zakłady są zakładami o to, iż w perspektywie tygodni gospodarka amerykańska dostanie przyspieszenia wywołanego mieszanką programu stymulującego i programu szczepień, które ułatwi powrót do zysków w wielu branżach.\nW zaczynającym się tygodniu nastroje powinny jednak ogniskować się wokół posiedzenia Fed, prognoz ekonomicznych FOMC i konferencji prasowej szefa Rezerwy Federalnej. Nikt nie oczekuje zmiany w polityce Fed, ale posiedzenie FOMC będzie pierwszym od połowy grudnia, które zostanie uzupełnione prognozami ekonomicznymi. Można założyć, iż w prognozach dla gospodarki znajdą się efekty wyżej wspomnianej mieszanki programów stymulujących i szczepień, które jeszcze w grudniu były w sferze niepewności, a dziś stają się rzeczywistością. Kluczem do reakcji rynków na środowe prognozy Fed będzie ścieżka podwyżek stóp procentowych. W grudniu FOMC widział brak podwyżek ceny kredytu w USA do końca 2023 roku. Tym razem sytuacja może wyglądać nieco inaczej. W praktyce warto będzie śledzić nie tylko to, co wyśle na rynek FOMC, ale również to, jak na dawkę prognoz ze strony banku centralnego zareagują giełdy akcji i rynek długu. W każdym przypadku nie warto zapominać, iż fundamentem dla zwyżek jest zawsze dobra sytuacja gospodarcza w przyszłości.


Romantyczna sesja narzeczeńska w Krakowie - Martyna Ciepiela\nZamknijcie oczy i wyobraźcie sobie słoneczne, gorące przedpołudnie nad Wisłą w Krakowie. Idealna sceneria – dookoła nie ma ludzi, cisza, spokój. W takich warunkach romantyczna sesja narzeczeńska w Krakowie nie miała prawa się nie udać. I do tego oni – zakochani w sobie. Klaudia i Adrian. Ona wysiada z samochodu w cudownej długiej, białej sukni. On – stoi obok przystojny i uśmiechnięty. Jest ciepło. Mamy spory kawałek pola tylko siebie. I część Wisły oczywiście:)\nAle jak wiemy, reportaże to nie wszystko. Zwieńczeniem są plenery ślubne, takie jak ten – plener ślubny w Arkadii i Nieborowie


ME U-21 2017: Jan Bednarek trafił do szpitala, ale może zagrać z Anglią - Sport WP SportoweFakty\nME U-21 2017: Jan Bednarek trafił do szpitala, ale może zagrać z Anglią\nJan Bednarek w przeddzień arcyważnego dla Biało-Czerwonych meczu z Anglią na Euro U-21 pojechał do szpitala w Kielcach z powodu silnego bólu brzucha. Badania wykluczyły jednak, że to coś poważnego.\nPiotr Bobakowski 22 Czerwca 2017, 13:50\nME U-21. Anglia - Polska: czekając na kielecki cud\nW środę wieczorem - dzień przed starciem Polaków z Anglią na Euro U-21 - Jan Bednarek trafił do szpitala w Kielcach. Lekarze kadry podejrzewali bowiem, że silny ból brzucha, na który skarżył się obrońca Biało-Czerwonych może oznaczać atak wyrostka robaczkowego albo problemy z przepukliną.\nNa szczęście, badania wykazały, żeby ze zdrowiem zawodnika Lecha Poznań jest wszystko dobrze. Jak podał "Przegląd Sportowy", w sztabie naszej reprezentacji trudno było uzyskać szczegóły sytuacji, która wywołała duże zaniepokojenie trenerów.\n- Janek był w szpitalu, ale to była zaplanowana wcześniej kontrola obciążeń mięśniowych. Grał w tym sezonie bardzo dużo spotkań i chcieliśmy mieć potwierdzenie, że wszystko jest w porządku - przekazał gazecie Paweł Drażba, rzecznik kadry U-21.\n21-letni Bednarek będzie więc mógł zagrać w czwartkowym meczu z Anglią (co musi się stać, by Polska wyszła z grupy? Sytuacja jest bardzo skomplikowana). Wynik spotkania, które zostanie rozegrane na kieleckiej Kolporter Arenie (początek o godz. 20:45), zdecyduje o ewentualnym awansie zespołu Marcina Dorny do półfinału turnieju.\nJakim wynikiem zakończy się pojedynek Polaków z Anglikami?\nPiłka nożna Lech Poznań Jan Bednarek Marcin Dorna Polska Reprezentacja Polski U-21 Mistrzostwa Europy U-21 2017


Kruk rozważa zakup serwisera we Włoszech i Niemczech - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plKruk rozważa zakup serwisera we Włoszech i Niemczech\n6 września 2017, 14:26 | Aktualizacja: 06.09.2017, 14:53\nWarszawa, 06.09.2017 (ISBnews) - Kruk chce rozwijać segment inkaso i rozważa zakup firmy serwisującej we Włoszech oraz w Niemczech, poinformowali przedstawiciele spółki. Kruk chce też rozwinąć biznes pożyczkowy dla własnych klientów w Rumunii i testuje cały polski rynek pożyczkowy, poinformowali przedstawiciele spółki.\n"W Hiszpanii kupiliśmy gracza na rynku inkaso. Rozważamy też zakup serwisera na rynku włoskim. Jeśli się dogadamy, to kupimy. W innym razie będziemy budować własną strukturę. Akwizycja również jest możliwa na rynku niemieckim. Przyglądamy się możliwości akwizycji podmiotu na tym rynku" - powiedział członek zarządu ds. finansowych Michał Zasępa podczas konferencji prasowej.\n"Patrząc na to, jak duży jest rynek włoski i hiszpański, priorytetem będzie dalsza penetracja rynku, rozszerzenie biznesu, zbudowanie obecności na rynkach zabezpieczonych i rozwój biznesu inkaso. To jest w stanie wygenerować większą wartość, niż wejście na nowe rynki" - powiedział prezes Piotr Krupa podczas konferencji.\n"Biznes pożyczkowy generuje wysokie zwroty, ale w ostatnich kwartałach nie rośnie zbyt szybko. To są pożyczki sprzedawane do własnej bazy klientów, która - co naturalne -jest ograniczona. Prowadzimy testy naszego biznesu pożyczkowego w Polsce na całym rynku pożyczkowym. Chcemy też wejść na rynek rumuński - na razie sprzedaliśmy tam paręset pożyczek" - powiedział Krupa.\nTagi:rozwój, biznes, Kruk, plany rozwoju, zarządzanie, giełda, finanse


Kwietniowe „Abecadło” otwieramy primaaprilisowym wierszem: „Niecodzienne wiadomości”.\nNa stronie z ważnymi datami przypominamy o Wielkanocy, Międzynarodowym Dniu Książki dla Dzieci oraz Międzynarodowym Dniu Ziemi.\nZachęcamy do zabawy w czytanie (strony: 2–3) i polecamy spotkanie z przedszkolakami z opowiadania B. Michalca „Licytacja”.\nNa stronach 8–11 spotkanie z literami K i M oraz cyframi 7 i 8.\n„Wyszukiwanka” na rozkładówce tym razem wiosenna.\nW dziale łamigłówek to co najlepsze: historyjki obrazkowe, labirynt, krzyżówka, łączenie punktów, a na s. 18 rymowane zagadki.\nLew Leon zabierze was na wycieczkę do Londynu (s. 19).\nMałym kuchcikom polecamy przepis na marchewkowe babeczki z kremem.\nWarto też przygotować pracę plastyczną pt. „Mój ulubiony bohater książkowy” i wysłać ją na adres redakcji.\nZuzia i Leon\nWyniki 1 - 12 spośród 40


Napoleon V (20)\n15,00 zł - 50,00 zł (177)\n26 Pułk Ułanów Wielkopolskich - Jacek Taborski\nW 1920 roku do granic państwa polskiego, które dopiero co uzyskało niepodległość, zbliżały się hordy bolszewików. Pod naporem przeważających sił nieprzyjaciela Wojsko Polskie zostało zmuszone do wycofania się w głąb kraju. Naród Polski stanął przed trudnym zadaniem obrony ojczyzny. Władze Państwa zwróciły się do narodu z odezwą. Polacy, odpowiadając na wezwanie: pro patria in periculo (łac. dla ojczyzny w niebezpieczeństwie), wstępowali w szeregi ochotniczych pułków...\nW monografii zawarte jest ponad 80 str. z ilustracjami oraz zdjęciami, co jest dodatkowym atutem publikacji.\n300 Dywizjon Bombowy "Ziemi Mazowieckiej" - Łukasz Jaśkiewicz\nCałość pracy dotyczyć będzie przede wszystkim historii 300 Dywizjonu, który istniał w latach 1940-1947. Pierwszy rozdział ma charakter ogólny i wprowadzi Czytelnika w organizację i strukturę dywizjonu oraz opisze służbę w brytyjskim lotnictwie bombowym tego okresu. Historia jednostki rozpocznie się d drugiego rozdziału, który traktować będzie o jej początkach i pierwszych akcjach bojowych. Działania dywizjonu były ściśle powiązane z kampaniami prowadzonymi przez brytyjskie lotnictwo bombowe, stąd dalsze rozdziały podzielone są według najważniejszych okresów w dziejach ofensywy bombowej RAF.\n303. Dywizjon Myśliwski w bitwie o Wielką Brytanię - Jacek Kutzner\nAutor na ponad 400 stronach rozprawia się z legendą dywizjonu 303., poddając drobiazgowej analizie wiele nieznanych wcześniej dokumentów strony polskiej, brytyjskiej i niemieckiej. Korzystając z rękopisów, wytworzonych ręką uczestników ówczesnych wydarzeń, konfrontuje je z innymi źródłami i pokazuje jak wiele w historii jest jeszcze obszarów nam nieznanych. To co uwiarygodnia lekturę, to dbałość o szczegóły - każde zdanie, każda liczba znajduje potwierdzenie w konkretnie przywołanych źródłach. Zapewne o dużej liczbie z nich Czytelnik do tej pory nie wiedział, dziś wreszcie wychodzą na światło dzienne.\n304 Dywizjon Bombowy Ziemi Śląskiej im. ks. Józefa Poniatowskiego 304 Dywizjon Bombowy Ziemi Śląskiej im. ks. Józefa Poniatowskiego - Łukasz Jaśkiewicz\n304 Dywizjon Bombowy był w PSP w Wielkiej Brytanii jednostką pod pewnymi względami szczególną. Jego historia może zainteresować zarówno miłośników "Polskich Skrzydeł" jak i historyków-marynistów, a opracowanie jego dziejów jest ciekawym połączeniem tych dwóch dziedzin oraz wkładem w nieco zaniedbaną historiografię polskich jednostek bombowych okresu drugiej wojny światowej.\n308. Dywizjon Myśliwski ,,Krakowski'' - Jacek Kutzner\nFascynująca i pasjonująca historia jednego z polskich dywizjonów myśliwskich, utworzonych w Wielkiej Brytanii w 1940 roku. Opis działań jednostki oparty o źródła historyczne w dużej mierze dotychczas niewykorzystane i przechowywane w zagranicznych archiwach (brytyjskich i niemieckich).\n315. Dywizjon Myśliwski "Dębliński" - Jacek Kutzner