W spotkaniu 21. kolejki Nice 1 Ligi Stal Mielec pokonała Górnika Łęczna 1-0 (0-0). Mecz nie porywał, ale istotne są trzy kolejne punkty na koncie Stali. Obecnie drużyna prowadzona przez Zbigniewa Smółkę po dwudziestu rozegranych spotkaniach ma ich 34. Pierwsza część spotkania r ...\nRELACJA NA ŻYWO: Stal Mielec - Górnik Łęczna\nSzczegółowa relacja na żywo z meczu 1 ligi pomiędzy Stalą Mielec a Górnikiem Łęczna. Tylko w naszej relacji online znajdziecie szczegółowe informacje meczowe, statystyki oraz wirtualne boisko. Grający na zapleczu Ekstraklasy piłkarze Stali Mielec wreszcie rozpoczynają li ...\nMichał Żebrakowski na wiosnę zagra w Górniku Łęczna\nResovia słabsza od Górnika Łęczna w sparingu\nGracze Resovii ulegli 0-2 pierwszoligowemu Górnikowi Łęczna w kolejny przedsezonowym sparingu. Bramki dla Górnika Łęczna zdobywali Jurij Wereszczak i Dariusz Jarecki. W barwach Resovii zagrał jeden zawodnik testowany. GÓRNIK ŁĘCZNA - RESOVIA 2-0 (1-0) 1-0 Jurij Wer ...\nStal Rzeszów w swoim drugim meczu sparingowym pokonała 1-ligowego Górnika Łęczna 2-1 (1-1). Spotkanie kontrolne z Górnikiem Łęczna Stal Rzeszów rozegrała na sztucznej murawie boiska MOSiR Lubartów. Pierwsza część spotkania zakończyła się remisem. Już w 5. mi ...\nStal Stalowa Wola pokonała w środowym sparingu pierwszoligowy Górnik Łęczna 4-3 na wyjeździe. Do przerwy było 2-2. "Stalówka" testowała dwóch zawodników. Stal Stalowa Wola pokonała Górnik Łęczna w środowym sparingu rozegranym na stadionie w Łęcznej. Pierwszą b ...


[DK25] Zachodnia obwodnica Konina - SkyscraperCity\nDecember 29th, 2004, 03:33 PM #1\nWreszcie sie zebrałem i otwieram obiecany wątek o budowie drugiego mostu przez Wartę w Koninie. (Marian89 był zainteresowany )\n12.04.2007 zmieniono nazwę wątku w związku z budową odcinka w Starym Mieście\nJest też ta inwestycja nazywana "II przeprawą przez Wartę", gdyż:\n- rozlewisko Warty ma w tym miejscu jakieś (chyba) 2 km, więc most to nie wszystko,\n- reszta będzie (też chyba, bo nie mam jeszcze sprawdzonych informacji) na estakadach,\n- ma być nia poprowadzona DK25 [ale też jeszcze nie znam szczegółów :-( ]\nJest to więc duża inwestycja, ale Konin dostał na nią pieniądze z Warszawy (https://www.skyscrapercity.com/showthread.php?t=157163) i inwestycja powinna ruszyć w 2005.\nII przeprawa będzie na przedłużeniu ul. Kleczewskiej DW264. Mapka jest trochę myląca, bo most nie będzie raczej przechodził przez "Kanał Ulgi", tylko droga skręci na zachód.\nPrzepraszam za te "chyba" i "raczej", ale jak tylko zdobędę pewne info, dam znać.\ntutaj są wizualizacje, jedna "materialna" :-)\nLast edited by smar; April 12th, 2007 at 09:14 PM. Reason: zmiana nazwy wątku\nDecember 29th, 2004, 03:38 PM #2\nJa jestem zainteresowany. Jak kazdym mostem. Czy istnieja jeszcze jakies rendery? Prace konkursowe? Bo ten projekt niekoniecznie mi sie podoba...\nDecember 29th, 2004, 03:40 PM #3\nDziwne , aby przerzucać przeprawę w rejonie ul. Kleczewskiej . Jeśli ten most ma być nowym "śladem " DK 25 to pownien ( tak mój malutki rozumek to widzi ) na wschód od dotychczasowej ( czyli po prawej stronie prezentowanej mapy ) . Taka obwodnica miasta w ciągu DK 25 . Most , który jest w tej chwili dla mnie spełnia w pełni swoją rolę - no chyba , że nie , bo teraz TIRY walą przez Konin nie wjeżdżając na A2 . Jednak wydaje mi się , że taka sytuacja jest tylko tymczasowa . Więc nowa przeprawa powinna być częścią obwodnica miasta dla ruchu PN-PD .\nDecember 29th, 2004, 04:03 PM #4\nTak... przyznam szczerze, że też nie do końca sobie wyobrażam, jak oni chcą przerzucić DK25 na tę stronę? Na pewno istnieje projekt obwodnicy Konina [nie mam go :-( ] od południowego zachodu do mostu i ul. Kleczewskiej, ale dalej...\nStrona wschodnia nie jest zupełnie rozpatrywana (w sumie nie wiem dlaczego?-może warunki terenowe, zabudowa, koszty). Po wschodniej stronie jest głęboka dolina Warty, poza tym jest tam raczej niekorzystna zabudowa dla obwodnicy, las, zakłady przemysłowe gęsto usiane - może dlatego.\nMost, niestety, już dawno przestał spełniać w pełni swą rolę. Ilość samochodów wzrosła lawinowo, a jest to jedyna przeprawa w dużym promieniu. Oprócz ruchu lokalnego spotykają się tam DK2 i DK25.\nNie życzę Ci trafienia na korki spowodowane np. kolizją drogową na moście - gwarantowany, długi postój\nMoże A2 coś poprawi (koniec 2005), ale nie liczyłbym na to.\nEDIT: tutaj znalazłem starą (10.2000r), ale dającą odpowiedzi wiadomość na powyższy temat: http://www.gp.pl/prasa/gp/dokpub/00-...konin/074.html\nszczególnie dla Cudaka\nLast edited by smar; December 30th, 2004 at 11:22 AM.\nDecember 29th, 2004, 04:05 PM #5\nJak coś będę miał, na pewno podrzucę!\nDecember 30th, 2004, 11:00 AM #6\n29.12.2004, 16:00, Autor / źródło: TV Konin/Radio Flash\n"50 milionów złotych kredytu na budowę drugiej przeprawy przez Wartę zaciągnie samorząd Konina. Taką decyzję jednogłośnie podjęli dziś miejscy radni.\nBędzie to największe zadanie planowane na 2005 rok. Całkowity koszt inwestycji bowiem to około 200 milionów złotych. W 75 % budowa mostu finansowana będzie jednak ze środków unijnych w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Transport. Resztę, czyli 50 milionów złotych musi wyłożyć miasto.\nRozpoczęcie inwestycji zapowiedziano na maj 2005 roku, a budowa ma trwać dokładnie 3 lata. W przyszłym roku na to wielkie przedsięwzięcie miasto przeznaczy 20 milionów złotych."\nTakie pieniądze, to dla miasta ogromny wydatek i prezydent już zapowiedział, że nie będzie funduszy na inne (nowe) drogowe inwestycje.\nNowy most jest potrzebny, tylko żeby całkowicie nie zapominać o innych potrzebach drogowych. Ale coś za coś...\nDecember 30th, 2004, 11:40 AM #7\nZe strony: http://www.pk.host.pl/numer/main13_4_11_03.html (artukuł z wczesnej jesieni-brak daty)\nCzy latem przyszłego roku ruszy budowa drugiej przeprawy przez Wartę w Koninie? Czy doczekamy się prawie 5-kilometrowej drogi ekspresowej z estakadą i 200-metrowym mostem?\nWszystko powinno rozstrzygnąć się w ciągu 2-3 najbliższych miesięcy. Wtedy to okaże się, czy nasze miasto otrzyma 50 mln euro z funduszu strukturalnego "Transport". Pieniądze obiecał premier Leszek Miller. Jeżeli dotrzyma słowa, druga przeprawa stanie półtora kilometra na zachód od mostu im. Marszałka Piłsudskiego. Będzie tym samym fragmentem nowego przebiegu drogi krajowej nr 25 przez Konin. Zgodnie z planami 25-tka ciągnąć się będzie od skrzyżowania ulic Poznańskiej z Kleczewską aż do skrzyżowania Szpitalnej z Europejską. Trasa, wsparta na betonowych palach przetnie tereny zalewowe, dotrze do ul. Zagórowskiej i przejdzie obok osiedla Przydziałki.\nNa pieniądze dybie konkurencja!\nO tym, jak bardzo druga przeprawa przez Wartę jest Koninowi potrzebna, nie trzeba nikogo przekonywać. Od wielu lat w godzinach szczytu miasto stoi w korku. Podobnie dzieje się, gdy na Trasie Warszawskiej dojdzie do nawet najdrobniejszej kolizji. Natężenie ruchu wzrosło jeszcze bardziej po wprowadzeniu opłat na autostradzie. Teraz przez Konin, a co za tym idzie most, jadą również pojazdy, które drogą 92 chcą ominąć autostradowe bramki. W takiej sytuacji nic dziwnego, że o drugim moście mówi się coraz głośniej. Niestety wszelkie plany sprowadza na ziemię kwestia jego sfinansowania. W końcu nie jest tajemnicą, że tylko pierwszy etap budowy to wydatek rzędu 200-250 mln złotych. Od kilku dni wiadomo jednak, że pieniądze możemy pozyskać z funduszu strukturalnego "Transport". 50 mln euro obiecał już premier Leszek Miller i bardzo prawdopodobne, że środki te trafią do Konina i to w dużej mierze dzięki temu, iż jako pierwsi w kraju złożyliśmy odpowiedni wniosek, opracowanie koncepcyjne i projekt. Podobno o pieniądze starają się również takie miasta jak: Szczecin, Wrocław, Trójmiasto i Płock, a do podziału jest 160 mln euro: - Nasz projekt został włączony do strategicznego programu operacyjnego - zapewnia poseł Józef Nowicki. - Premier obiecał, że konińską sprawę potraktuje jako zadanie priorytetowe. Właściwie możemy powiedzieć, że środki będziemy mieć zapewnione i inwestycję zrealizujemy. Jestem przekonany, iż nie wydarzy się już nic niespodziewanego.\nBudowa ruszy w czerwcu?\nZakładając, że poseł się nie myli i pieniądze dostaniemy, warto przyjrzeć się planowanej budowie. Wiadomo już, że inwestycja umownie zwana "drugą przeprawą", a oficjalnie "Nowym przebiegiem drogi krajowej 25 w granicach Konina" podzielona została na dwa etapy. Pierwszy obejmuje odcinek od ulicy Poznańskiej do wlotu w ulicę Europejską (wraz z budową mostu), drugi to fragment od skrzyżowania Poznańska-Kleczewska aż do granic miasta w Pątnowie. Za środki z funduszu "Transport" sfinansujemy oczywiście etap pierwszy: - Jeżeli przyjmiemy, że wszystkie nasze dotychczasowe starania zakończą się zdobyciem pieniędzy, to prace rozpoczniemy w przyszłym roku między czerwcem a październikiem - mówi Andrzej Sybis, wiceprezydent Konina. - Zakładamy, że potrwają dwa lata (a trzy budżetowe) i na jesieni 2006 roku pierwszy etap inwestycji zostanie zakończony.\nPale staną na mokradłach\nCzego zatem możemy spodziewać się latem 2004 roku?: - Harmonogram prac zostanie ustalony z wykonawcą - tłumaczy Sybis. - Na pewno jednak zaczniemy od budowy estakady (1780 metrów) i 200-metrowego trzyprzęsłowego mostu. Estakada będzie przebiegać niemalże od skrzyżowania Poznańskiej z Kleczewską. Na początkowym odcinku planujemy tylko jeden wiadukt przez ulicę Dolną. Ponieważ mówimy o terenie zalewowym, trzeba będzie zbudować betonową palisadę. Stąd konieczność wbijania pali w grunt, a to wymaga czasu. Mam nadzieję, że zakończenie prac ziemnych na estakadzie zbiegnie się z finałem prac gruntowych na pozostałym odcinku.\nDroga pójdzie wykopem\nWygląda na to, że "pozostały odcinek" będzie dużo łatwiejszy. Na pewno droga pobiegnie tu na gruncie: - Od końca estakady do skrzyżowania z Zagórowską 25-tka będzie szła niewielkim nasypem (do 2 metrów wysokości) - relacjonuje wiceprezydent. - Na pewno ta krzyżówka będzie w poziomie z pasami włączeń i wyłączeń. Kolejny odcinek od Zagórowskiej do Europejskiej przejdzie obok osiedla Przydziałki. Ponieważ jest to teren lekko podniesiony, trzeba będzie puścić drogę wykopem. Jego średnia głębokość nie powinna przekroczyć 2,5 metra.\nKońcowy etap inwestycji to wykonanie węzła włączeniowego w ul. Europejską: - Jestem przekonany, że w ten sposób upłynnimy ruch wszystkim wjeżdżającym i wyjeżdżającym z miasta - mówi Andrzej Sybis. - Na skrzyżowaniu Szpitalnej z Europejską powstanie rondo i bezkolizyjny ślimak.\nJak dostać się na ekspresową?\nWarto podkreślić, że nowa droga nr 25 będzie posiadała parametry ekspresowej: - W związku z tym mieszkańcy nie powinni spodziewać się możliwości wjazdu na nią z każdej dróżki czy drogi osiedlowej - dodaje wiceprezydent. - W ruch włączyć się będzie można poprzez trzy skrzyżowania: Kleczewskiej z Poznańską, skrzyżowanie z Zagórowską oraz z Europejską. Dodatkowo specjalnie z myślą o oczyszczalni ścieków planujemy wjazd z ul. Nadrzecznej. Można umownie powiedzieć, że dzięki minimalnej liczbie skrzyżowań, z placu Wolności, Urzędu Miasta, ratusza i tej części Konina w czasie 5 minut będzie można dojechać do Międzylesia, Chorznia, Zatorza czy Niesłusza. Będzie to przecież trasa bez kolizji i oczekiwania.\nCzeka nas zaciskanie pasa?\nPrzypomnijmy, że nowa przeprawa stanie półtora kilometra na zachód od mostu im. Marszałka Piłsudskiego. Czy to nie za blisko?: - Ta odległość to wynik ukształtowania terenu - komentuje wiceprezydent Sybis. - Krótko mówiąc szukaliśmy takiej lokalizacji przebiegu drogi, by jej wykonawstwo było możliwe. Oczywiście można było sobie wymarzyć wybudowanie zupełnie nowej trasy poza miastem! Pytanie tylko czy to realny plan? Mówimy w takim przypadku o wydatkach rzędu 500-600 mln złotych!\nJeśli mowa o pieniądzach należy dodać, że obiecane 50 mln euro to nie koniec finansowych utrapień miasta. Warunkiem otrzymania środków z funduszu strukturalnego jest przecież wkład własny w wysokości 25 proc. Skąd władze Konina wezmą kilkanaście milionów euro?: - Myślę, że część tej kwoty uda nam się zabezpieczyć szukając oszczędności w budżecie - mówi wiceprezydent. - Rzecz jasna odbędzie się to przede wszystkim kosztem innych inwestycji drogowych. Resztę pokryjemy kredytem.\nKowalski "nie podskoczy"\nZanim budowa mostu wreszcie ruszy trzeba będzie jeszcze wykupić działki od prywatnych właścicieli. Sytuację w tym temacie bez wątpienia uprości nowa ustawa z 10 kwietnia 2003 roku. Nie ma w niej bowiem miejsca na wygórowane oczekiwania finansowe wobec inwestora. Negocjacje między stronami muszą zostać zakończone w ciągu trzech miesięcy. Po tym terminie, zgodnie z wyceną biegłego, zostanie wypłacone odszkodowanie i grunt przejdzie na własność skarbu państwa: - W ten sposób przysłowiowy Kowalski nie będzie mógł nam powiedzieć "Ta cena mnie nie interesuje! Przyjdźcie za 5 lat!" - komentuje Andrzej Sybis. Dodajmy, że działki miasto kupi w sąsiedztwie skrzyżowania z ul. Zagórowską, na osiedlu Przydziałki i terenach zalewowych.\nCzy w ciągu dwóch najbliższych lat doczekamy się nowej przeprawy mostowej w Koninie? Oby! A ponieważ rzecz wygląda realniej niż kiedykolwiek, należy do niezwykłych przeżyć przygotować się już dziś! W pięć minut ze starej do nowej części miasta i to o godzinie 16.00? W 2006 roku? Nie mamy nic przeciwko temu!\nJanuary 3rd, 2005, 07:57 PM #8\n03.01.2005 Autor / źródło: TV Konin/Radio Flash\nPrezydent Konina Kazimierz Pałasz otrzymał od Ministra Infrastruktury oficjalną decyzję o przyznaniu dofinansowania na realizację projektu budowy drugiej przeprawy przez Wartę.\nDecyzja o przyznaniu unijnej dotacji na budowę drugiej przeprawy przez Wartę zapadła 29 listopada ubiegłego roku. Zgodnie z nią miasto otrzyma na wykonanie zadania 42 mln euro. Kwota ta zabezpieczy 75% kosztów inwestycji. Pozostałe 25%, czyli 50 mln zł, będzie wkładem własnym samorządu.\nJak twierdzi Prezydent Konina Kazimierz Pałasz: O przyznaniu środków unijnych na budowę drugiej przeprawy przez rzekę Wartę zdecydował wysoki poziom opracowanego projektu, a także starania i zaangażowanie samorządu w realizację przedsięwzięcia. Miasto posiada dokumentację inwestycji oraz wykupione pod jej wykonanie tereny.\nBudowa drugiej przeprawy potrwa 3 lata.\nJanuary 11th, 2005, 06:46 PM #9\nAutor / źródło: TV Konin/Radio Flash\n"Coraz więcej osób chce mieć pierwszeństwo przejazdu nowym konińskim mostem.\nPrezydent Konina wystawił na licytację certyfikat upoważniający do pierwszeństwa przejścia lub przejazdu drugim mostem, którego budowa rozpocznie się wiosną tego roku, a który oddany do użytku zostanie w roku 2008.\nCertyfikat licytowany był podczas niedzielnego finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Prowadzący licytację postanowili dokończyć ją za pośrednictwem Radia Flash.\nDo soboty do godziny 14.00. przyjmować będziemy zgłoszenia telefoniczne pod numerem 244 99 77. Wynik licytacji ogłosimy w poniedziałek po godzinie 8.35.\nDo tej pory najwyższą kwotę za certyfikat zaoferowała firma Art-Mot z Konina.\nZa pierwszeństwo przejazdu nowym mostem chce zapłacić 500 złotych."\nCiekawe, wszystko widać można zlicytować\nJeśli i Wy chcecie byc pierwsi, telefon jest podany...\nJanuary 11th, 2005, 09:04 PM #10\nLudzie to mają pomysły tak jakby te sekundy, godziny zbawiły. Przypomina się kabaret Ani Mru Mru i scena relacji z otwarcia nowego hipermarketu\nJanuary 14th, 2005, 03:50 PM #11\nKilometr od obecnego\n(Wydarzenie) 2005-01-11 09:43:57\nNajprawdopodobniej 1 maja ruszy budowa drugiej przeprawy przez Wartę w Koninie: – Wybraliśmy tę datę nie po to, by uczcić Święto Pracy, a dlatego, że właśnie tego dnia przypada pierwsza rocznica wstąpienia Polski do Unii Europejskiej – tłumaczy Andrzej Sybis, wiceprezydent Konina. – To właśnie z UE pochodzi większość środków na inwestycję. Przypomnijmy, że budowa nowego mostu ma potrwać 24 miesiące. Mieszkańcy Konina będą mogli śledzić prace niemalże na bieżąco. Nowo powstający obiekt będzie oddalony od starego mostu zaledwie o kilometr. Choć pierwsze samochody wjadą na drugą przeprawę dopiero pod koniec 2007 roku, już dziś proponujemy państwu przejażdżkę tą trasą. W granicach miasta mamy do przebycia 4700 metrów (200 metrów będzie liczyć sam most). Zaczynamy od skrzyżowania ulic Kleczewskiej z Poznańską, a kończymy na Europejskiej.\nZałóżmy, że za dwa lata przez Konin w stronę Kalisza będzie chciał przejechać samochód jadący od Ślesina. Kierowca tego pojazdu na wysokości „Konwartu” zobaczy znaki kierujące go w prawą stronę. Uda się więc dwupasmową ulicą Paderewskiego (obok Polimeni i jeziorka Zatorze) do skrzyżowania z ulicą Kleczewską (na wysokości ogródków działkowych). Skręci więc w lewo i przejeżdżając przez wiadukt Briański (obok kościoła św. Maksymiliana) dojedzie do kolejnego skrzyżowania, tym razem Kleczewskiej z Poznańską. Tu czeka go niespodzianka. Zobaczy nowe, duże rondo. A tuż za nim (tak na „w pół do drugiej” w prawo) ujrzy wjazd na mały wiadukt nad ulicą Dolną. Tędy pokonując 2-3 przęsła estakady wjedzie na nowy most (w tej chwili na tej trasie stoi różowy budynek). Mostem nad łąkami przedostanie się na drugi brzeg rzeki. Po prawej stronie będzie miał starą oczyszczalnię ścieków, po lewej kilkaset metrów dalej noclegownię dla bezdomnych i osiedle domków socjalnych. Dalej wzdłuż rzeczki Powy kierowca dojedzie do skrzyżowania ul. Przydziałki (znikną z niej 3 domy) z Zagórowską. Dalej w kierunku południowym trasa pójdzie w niewielkim wykopie. Przejdzie pod ulicą Topazową (ta znajdzie się na wiadukcie, a po lewej stronie będzie widać bloki MTBS na osiedlu Sikorskiego). Następnie droga przetnie ul. Ametystową. W związku z tym zniknie fragment rosnącego tam dzisiaj lasu. Na koniec kierowca wyjedzie na ul. Europejską (niedaleko restauracji „Staromiejska”). Tu, w zależności dokąd chce dalej jechać, skorzysta z odpowiedniego ronda. I tak oto podróżny przejedzie przez Konin nowym mostem. Łatwo i przyjemnie. A co najważniejsze nie utrudniając życia mieszkańcom miasta.\nJanuary 14th, 2005, 04:42 PM #12\nWitaj Termit! wreszcie ktoś z mojego rodzinnego miasta\nFajny artykuł, tylko że wyjaśnił się w nim pólnocny przebieg "obwodnicy".\nPodaję " " bo to wcale nie będzie obwodnica (przynajmniej na tym odcinku: Przemysłowa-Zatorze-Kleczewska)\nPóźniej rozwinę wątek...\nJanuary 14th, 2005, 08:29 PM #13\nCo gorsza ten przebieg raczej eliminuje późniejszą rozbudowę. A przecież Kleczewska to ścisłe centrum . Choć trzeba przyznać, że ulica jest dobrze przygotowana na znaczne natężenie ruchu (wszak niedawno dobudowano drugą jezdnię).\nJanuary 15th, 2005, 12:25 PM #14\nto wcale nie będzie obwodnica (przynajmniej na tym odcinku: Przemysłowa-Zatorze-Kleczewska)\nUlica Przemysłowa, przynajmniej na odcinku ok. 600 m przed skrzyżowaniem z Paderewskiego, jest gęsto zabudowana; dom przy domu. Odległość domów od jezdni to jakieś 3-4 metry (w niektórych przypadkach mniej). Jezdnia tam jest bardzo wąska (dwa mijające sie ciężarowe mają niewiele miejsca), a chodniki też nie pozostawiaja komfortu pieszym (nie wspomnę o rowerach).\nZawsze myślałem, że właśnie ten odcinek będą chcieli odciążyć, a tu wręcz przeciwnie...\nUlica Paderewskiego (jak i dalsza część planowanej obwodnicy) jest dwujezdniowa, z dwoma pasami ruchu, oddalona od strefy zamieszkania (stanowi obwodnicę osiedla Zatorze), więc tu nie ma problemu.\nProblem zaczyna się po zjeździe z wiaduktu Briańskiego na Kleczewskiej. Jest tam dość zwarta zabudowa, blisko osiedla (ciekawe czy nie będzie protestów, ale może będą ekrany?).\nPoza tym są jeszcze takie problemy, jak modernizacja wiaduktu Briańskiego (nie był poważnie modernizowany od powstania w latach 70-tych), przebudowy małych rond. Jedno z nich zakrawa na kpinę drogowców-przy zjeździe z wiaduktu w kier. północnym-za małe, niebezpieczne krawężniki, pasy ruchu na wprost i nie wymalowane; były już ofiary śmiertelne).\nAle dość narzekania, może jednak wprowadzą jakieś zmiany (na lepsze!)\nDobrze, że będzie drugi most przez Wartę\nJanuary 15th, 2005, 05:28 PM #15\nFakt-600 metrow ul. Przemyslowej przed skretem w Paderewskiego to waskie gardlo ale Smar nie wiem czy kojarzysz ale jadac w strone Goslawic na wysokosci bylej juz brykietowni jest dosc szeroka jezdnia-kiedys slyszalem ze byly plany zamontowania tam swiatel i wtedy w zaleznosci natezenia ruchu i pory dnia zmienialby sie kierunek jazdy-rano 2 pasy w strone elektrowni a po poludniu odwrotnie.Sadze ze dzis jest realna szansa na poszerzenie przemyslowej az do krzyzowki w Patnowie-taka trasa swietnie radzilaby sobie zarowno z duza iloscia aut jadacych do Fugo, huty, 2 elektrowni i kopalni a takze latem sam wiesz jakia to jest makabra jechac na plaze do goslawic,mikorzyna czy patnowa -a z drugiej strony tranzyt tez na 2 pasach przebiegalby sprawniej. z drugiej strony trasa bedzie szla europejska do A2 i dzida do Pozka na Tresora\nJanuary 15th, 2005, 05:52 PM #16\nJasne Termit, że zmienne pasy i poszerzenie Przemysłowej do Pątnowa ( chociaż ) bardzo dobrze spełniałoby swoją rolę. Tylko wiesz, co z tym wąskim odcinkiem?.\nTen odcinek jest bardzo trudny: gęsta, zwarta zabudowa, duży ruch. Myślę, że poszerzenie w ogóle nie wchodzi w rachubę, a i nowy ślad DK25 też jest mało prawdopodobny\nLast edited by smar; January 17th, 2005 at 05:24 PM.\nJanuary 17th, 2005, 05:23 PM #17\n17.01.2005, 13:45, Autor / źródło: TV Konin/Radio Flash\nOgłoszenie i rozstrzygnięcie przetargu dzieli jeszcze Konin od rozpoczęcia największej tegorocznej inwestycji – budowy drugiego mostu przez Wartę.\nDruga przeprawa kosztować będzie 200 milionów złotych, jednak w 75 % finansowana będzie ze środków unijnych. Miasto będzie musiało dołożyć resztę. Pieniądze już są, tym bardziej musimy przyjąć dokładny harmonogram wydatków. W tym roku na budowę mostu miasto przeznaczy 20 milionów złotych – stwierdził prezydent Konina Kazimierz Pałasz.\nKiedy dokładnie rozpocznie się inwestycja i kiedy się zakończy będzie zależało do wyniku przetargu. Miasto zakłada jednak, że most stanie w ciągu dwóch lat.\nJuż niedługo na stronie miasta będzie można również przejechać się nową przeprawą przez Wartę. Umieszczony zostanie tam bowiem projekt mostu oraz krótka trasa przejazdu.\nFebruary 22nd, 2005, 04:09 PM #18\nBudowa nowej przeprawy mostowej przez Wartę i zachodniej obwodnicy Konina nie rozpocznie się na początku maja,\njak zapowiadał wielokrotnie Andrzej Sybis, zastępca prezydenta miasta. Zdaniem prezydenta Kazimierza Pałasza, nie uda się w tym roku wykonać planowanych wcześniej prac. – Ale generalny termin zakończenia budowy w 2007 roku zostanie dotrzymany – twierdzi.\nMost i obwodnica mają kosztować 200 milionów złotych. Czas realizacji – dwa lata (2005-2007). Inwestycja w 75 procentach będzie finansowana z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Pieniądze w zeszłym roku przyznało Ministerstwo Infrastruktury. W środę radni mają podjąć decyzję o zaciągnięciu kredytu 50 milionów złotych, by pokryć udziały miejskie na realizację inwestycji. Planowano, że w tym roku potrzebny będzie kredyt 20 milionów złotych. Tymczasem prezydent Pałasz poinformował w miniony piątek, że „drogowcy mówią, iż nie uda się w 2005 roku wykorzystać takiej kwoty”. Prezydent proponuje na ten rok zaciągnięcie kredytu w wysokości 7,5 miliona złotych, w 2006 – 25 milionów a w 2007 roku 17,5 milionów złotych.\nMiasto długo zabiegało o przyznanie mu pieniędzy na budowę tak zwanej zachodniej obwodnicy. I ma je przyrzeczone, choć nadal nie podpisało umowy z Ministerstwem Infrastruktury. Nie mam też wykupionych wszystkich terenów pod budowę. Prezydent uspokaja, że „akurat z ten problem zostanie na czas rozwiązany”. Przygotowywane są też dokumenty przetargowe na wykonawstwo inwestycji i inżyniera kontraktu. Udział w nich będą mogły wziąć firmy z całej Europy (ze względu na wartość inwestycji to tak zwane przetargi unijne). Jeśli weźmie się pod uwagę, w jaki sposób budowana jest autostrada A2 z Konina do Strykowa koło Łodzi, to jest szansa, że duża firma, albo duże i sprawnie zarządzane konsorcjum, będzie w stanie prace wykonać w zakładanym terminie. Jeśli znowu „coś” nie stanie na drodze inwestycji, albo „drogowcom nie uda się pieniędzy wykorzystać”.\nFebruary 24th, 2005, 05:28 PM #19\n24.02.2005, 12:31, Autor / źródło: TV Konin/Radio Flash\nSamorząd Konina zaciągnie kredyt w wysokości 50 milionów złotych na budowę drugiej przeprawy przez Wartę, tak zadecydowali radni miejscy.\nUchwała jest warunkiem do rozpoczęcia procedur przetargowych, a następnie budowy mostu, nowego przebiegu drogi krajowej nr 25 – stwierdził prezydent Kazimierz Pałasz.\nPrzygotowana inwestycja w 75 % finansowana będzie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego „Transport”. Resztę będzie musiało wyłożyć miasto. W sumie całkowity koszt inwestycji oszacowano na niecałe 200 milionów złotych.\nInwestycja finansowana będzie etapami. Pieniądze podzielone zostaną na trzy części, wypłacane rocznie. Pierwsze plany zakładały wkład miasta w tym roku w wysokości 20 milionów złotych, będzie to jednak 7,5 miliona.\nFaktyczny koszt inwestycji jeszcze ulegnie zmianie, wszystko wyjaśni się po przetargu, wówczas z pewnością będzie on nieco niższy – dodał prezydent Pałasz.\nMarch 11th, 2005, 04:29 PM #20\nOto wizualki drugiego mostu przez Wartę w Koninie w ciągu planowanej obwodnicy zachodniej (DK25).\nWedług mnie most trochę przyciężkawy, ale wygląda solidnie. Nie wiem też, gdzie miałby być ten pas awaryjny.\n- szerokość pasa awaryjnego (w przekroju drogowym): 2.00m\n- dopuszczalny nacisk osi pojazdu: 115kN\nDla zainteresowanych - dokładny, południowo-zachodni przebieg obwodnicy: http://www.konin.pl/index.php?content=27&page=9\nLast edited by smar; February 25th, 2007 at 11:09 AM.\n[Polska] Bazylika w Licheniu Starym k. Konina Tomaso Architektura i Urbanistyka 321 July 9th, 2010 01:15 PM\n[fotorelacja] Żywiec - BB [DK69-obwodnica zachodnia-S1] HTP Infrastruktura drogowa 4 September 25th, 2006 09:36 AM


Zimowa Japońska Przygoda z Mangą - Jastrzębia Góra - Zimowiska i ferie zimowe 2019\nSymbol oferty: Z-21214\nJeśli kręci Cię niezwykły świat mangi i anime, chcesz spróbować swoich sił w japońskim, zrobić sushi i wziąć udział w cosplay?u ? musisz być z nami w najbliższe ferie! Zimowa Japońska Przygoda z Mangą - to tutaj spotkasz mangowców takich jak Ty i właśnie tutaj rozwiniesz swoje pasje!\nWarsztaty komiksu. Zasmakuj tworzenia mangi od podstaw! Nauczymy się trudnej sztuki dobierania kadru tak, aby komiks był ciekawy i dynamiczny. Stworzymy oryginalne i ciekawe historie z własnymi bohaterami. A to wszystko przy pomocy różnych technik: tusz, kredka, marker, pastele, a może nawet farby? Zagłębimy się także w style tworzenia komiksów i spróbujemy znaleźć własną, niepowtarzalną kreskę.\nWarsztaty sztuki i kultury japońskiej. Zapraszamy na kulturoznawczą wycieczkę po Japonii! W programie japońskie legendy i mity, z których dowiemy się, jak powstał świat, czy bogowie się kłócą i co ma z tym wspólnego zombie. Poznamy też ciekawe obyczaje i święta, zasady tworzenia origami, elementy sztuki i kultury tradycyjnej oraz popkulturowe trendy nowoczesnej Japonii.\nCo zabrać: poprawnie wypełnioną kartę kwalifikacyjną z numerem PESEL, ważną legitymację szkolną z numerem PESEL, czapkę, szalik, rękawiczki, ciepłą kurtkę i buty zimowe, przybory toaletowe i ręcznik, mały plecak na wyjścia, krem na mróz z filtrem UV, strój kąpielowy/kąpielówki, klapki, ręcznik na basen, warto zabrać fartuch malarski oraz ulubione anime.


Analiza kursów LV BET - UFC on FOX 27: Jacare vs. Brunson 2 | Cohones\nAnaliza kursów LV BET - UFC on FOX 27: Jacare vs. Brunson 2\nJuż w tę niedzielę gala UFC on FOX: Jacare vs. Brunson 2, na której ujrzymy rewanż między zawodnikami z czołówki wagi średniej! Zapraszamy do przeczytania analiz na to wydarzenie. Na dane zestawienia można grać na stronie legalnego bukmachera LV BET.\nBoby Green nie potrafił znaleźć drogi do zwycięstwa w żadnym z ostatnich czterech pojedynków, ale i tak jest faworytem przed następną potyczką. Jego rywal to walczący w kratkę Erik Koch. Pojedynek ma spore szanse na bonus za "Walkę Wieczoru", chociaż umieszczono go na karcie wstępnej sobotniej gali.\nObaj zawodnicy wywodzą się z zapasów, ale z biegiem czasu podporządkowali swoją bazę do obrony obaleń i utrzymywania walki w stójce. Ostatecznie, rzadko sami próbują szukać parteru, a defensywne zapasy nie zawsze okazują się wystarczająco dobre. W bezpośrednim starciu nie możemy wykluczyć prób sprowadzeń walki na ziemię, jednak płaszczyzna kickbokserska powinna dominować.\nW sferze uderzanej jest już mniej podobieństw. Koch zdecydowanie częściej dąży do nokautów, podczas gdy Green woli punktować rywali, bazując na swojej szybkości. Problemem Bobby'ego jest to, że czasem zapomina po co wszedł do oktagonu i zaczyna "gadać" zamiast zadawać ciosy. Pasywność kosztuje go przegrane rundy na kartach sędziowskich. Jeśli jednak nadchodzą momenty "przebudzenia" to kuje oponentów precyzyjnymi ciosami prostymi i zaskakuje kontrami.\nKoch jest nieco bardziej przewidywalnym zawodnikiem, który jednak bije mocniej - zwłaszcza z lewej ręki. Jeśli trafi na niemrawego Greena z poprzednich walk, to jest w stanie nie tylko go wypunktować, ale i znokautować. Jeśli jednak Bobby zacznie błyszczeć, jak w ostatnim boju z Lando Vannatą, to ciężko będzie Erikowi wygrywać rundy.\nW mojej ocenie Green jest tylko nieznacznym faworytem tego starcia, dlatego kurs bukmacherski na zwycięstwo jego rywala jest atrakcyjny i wart ryzyka.\nMirsad Bektić vs. Godofredo Pepey\nNa gali UFC on FOX: Jacare vs. Brunson 2, do akcji wraca Mirsad Bektić! Ten bardzo utalentowany Bośniak, startuje z pozycji potężnego faworyta i nic dziwnego:\nNie jest zawodnikiem skomplikowanym w stójce – tutaj dominują zwłaszcza ciosy proste poparte okazjonalnymi zamachowymi. Często używa kombinacji dwóch lewych prostych i prawego sierpa, po których błyskawicznie nurkuje w nogi rywala szukając możliwości obalenia. Dysponuje solidnym kontrującym prawym. Zdarzały mu się też haki wymierzane w wątrobę rywala. Jednak jest mocny w tej płaszczyźnie i trzeba uważać bo może łatwo znokautować.\nCiężko jest go utrzymać przy siatce w klinczu. Szybko łapie podchwyt i dynamicznie odwraca pozycję na swoją korzyść. Przy wciskaniu do siatki używa kolan i krótkich podbródkowych, jednak nie jest to jego ulubiona pozycja. W boju ze Skellym zerwał klincz widząc, że zbyt wiele w nim nie wskóra.\nNajmocniejszą jego stroną są zapasy. Najczęściej używa tzw. „double leg” po skróceniu dystansu – kombinacją ciosów bądź w kontrze na uderzenia rywala. Swoją siłę wykorzystuje do efektownych wyniesień.\nNa Pepeya kurs jest olbrzymi bo aż 5.00. Jednak niestety kurs ten jest uzasadniony i Pepey ma małe szanse z Mirsadem, który przymierzany jest w przyszłości do walki o pas. Pepey miał problemy ze Noadem Lahatem do czasu nokautu i ostatnio pokonał go Elkins i Burgos. Jego styl jest wymarzony dla Mirsada (otwarty) i niestety ale potężny kurs nie ma odzwierciedlenia w szansach zawodnika.\nBrunson wygląda kusząco do dubla z Bermudezem.\n5.72 na Peppeya :O ich pojebało ?\nBetkic raczej to wygra zapasami na lajcie, Pepeya szansa to nokaut\nTyle że Godofredo lubi parter a w stójce ma szansę go trafić na tą podejrzaną szczękę\nniby ma, ale jednak wszystko inne przemawia za Betkicem\nobali i ubije\nale pinć złotych kusi\nNie zagram żadnego. Pepey bywa niebezpieczny, ale ogólnie jest chujowy.\nNigdy się nie nauczy, w żadnym wcieleniu.\nReactions: jut, Pietagoras, Gaara and 4 others\nNo co, można wrzucić na jakiś kupon forfun, Bektic jest przeceniany.\nReactions: Martin, michi972 and 99picks\n1.36 na 5.44 ? Coś tu nie gra\nWalka może być bardziej wyrównana niż wskazują na to kursy. zakładasz, że Koch będzie obalał?\nzielonego ciezko obalic\nUważam, że Koch jest lepszy w stójce, a Green zbyt porozbijany. Vannata to debil, który wdał się z nim w brawl, w ostatniej minucie walki oddając zwycięstwo. Ale głowy sobie uciąć nie dam.\nDla Vatannty odjeli punkt czy dostał tylko pouczenie za kolanko w 1rundzie dla greena?\nOdjęli, ale to było w pierwszej, a ja mówię o ostatnich 5 sekundach trzeciej, gdy dał się naruszyć w wymianie, przez co przegrał rundę i zremisował walkę. Na przestrzeni 15 minut to Vannata był lepszy.\nNajlepsze jest to że to kolano nawet go nie trafiło lol dziwię się że Bobby jest takim faworytem.\nErik ma ciekawą przeszłość\nReactions: Ignas, cholou92 and ninja\nRozkręcajcie się, rozkręcajcie, chętnie poczytam :) Że niby Koch mówicie? :)\nMoże 7 woda po kisielu\nPoszedł Koch za 150 i pójdzie taśma x5 za 50 z cashbackiem przy jednym chybieniu:\nCiekawie wygląda Sullivan po kursie 2.7\nJacare + Bermudez - @2.69\nReactions: JanuszWanZant and sebaboom\nJa tym razem Brunson - zabije dziadka Jacare, wg mojej opinii.\nJeśli wierzysz w Brunsona, to nie lepiej Ci będzie postawić na Brunsona przez ko po 2.75 złotych? Są małe szanse, że ta walka dotrwa do decyzji, chyba że wieżysz, że krokodyl będzie klepał?\nBTW. Brunson to nie Whittaker i moim zdaniem gówno zdziała w tej walce.\nchyba że wierzysz, że krokodyl będzie klepał?\nFili vs Bermudez (o.1.5) + Koch vs Green (o.1.5) + Betkic vs Peppey (o.0.5) + Lima vs Markos (o.1.5) + Chookagain vs Borella (o.1.5) - @4.05\nZdecydowanie połozy dziadka przez KO ;) i tak raczej będę grał, wg mnie era świetności Jacare jest już za nami.\nTeż nie wierzę w Jacare. Brunson to nie Rob, ale przypiedolić potrafi i nie przegrał żadnej walki via sub.\nPrzecież Brunson to idiota z zerowym fight IQ. Lata z tymi kombinacjami po całym oktagonie i liczy na łut szczęścia, że go nie trafią. (Chyba, że jest obsrany, jak przed Spiderem, hehe)\nA najlepsze jest to, że lata płyną, a ten nic się nie zmienia. Jacare załatwił go tak samo, jak Whittaker. Znaczy się na odwrót :)\nMiałem puścić krokodyla przez suba, ale jednak odpuszczę, bo mam czutkę, że Brunson znowu będzie leżał


gothic remake 10\nTHQ Nordic zapowiedziało stworzenie odświeżonej wersji kultowej gry Gothic. Wszystko za sprawą przeprowadzonej ankiety, która wyświetlała się na koniec rozgrywki w demie. Gracze mieli odpowiedzieć na kilka pytań i wydać swoje opinie. Po prawie dwóch miesiącach ujawniono jej wyniki – 94% osób, które zagrały, chce ukończenia remaku. Mowa tutaj o aż 43 110 graczach. Liczba ta robi naprawdę ogromne wrażenie.\nWspomniane demo to remake słynnego tytułu Gothic, wydanego w 2001 roku pod tą samą nazwą. Oryginał został stworzony przez niemieckie studio Piranha Bytes i stał się kultową już grą. Remake został odświeżony pod względem graficznym, co widać w załączonym poniżej filmie. Prócz tego twórcy wspomnieli także o zmienionej mechanice rozgrywki, co powinno ucieszyć sporo osób.\ngothic remake 13\ngothic remake 9\ngothic remake 8\ngothic remake 6\ngothic remake 5\ngothic remake 4\ngothic remake 3\ngothic remake 2\nCo ciekawe, od czasu wypuszczenia demo, zagrało w nie ponad 180 000 graczy. Z tego też względu THQ Nordic zamierza powołać nowe studio w Barcelonie. Także pozostaje nam teraz czekać.\nPoprzedni artykułIEM Katowice 2020: Kierunek – awans do Spodka\nNastępny artykułIEM Katowice 2020: Cztery drużyny w walce o półfinał\nTHQ Nordic przejmuje studio NovaLogic i wszystkie jego gry


Jak podatkowo rozliczyć sprzedaż wierzytelności? - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » CIT » Koszty » Jak podatkowo rozliczyć sprzedaż wierzytelności?\n07 września 2018, 13:37\nJak podatkowo rozliczyć sprzedaż wierzytelności? /fot.Shutterstock\nPod pojęciem wierzytelności rozumieć należy prawo majątkowe, z którego wynika uprawnienie wierzyciela co do otrzymania określonego świadczenia od dłużnika. Wierzytelność jest w pewnym sensie świadczeniem głównym, będącym przedmiotem umowy, a co za tym idzie, przedmiotem zobowiązania. Wszelkie inne roszczenia, w tym roszczenia o świadczenia uboczne, jak odsetki, prowizje czy kary umowne, nie stanowią wierzytelności, lecz składają się one na treść zobowiązania, często wspomagając realizację świadczenia głównego\nWedług artykułu 353 Kodeksu cywilnego, zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien to świadczenie spełnić. Zgodnie z nim, wierzycielem jest osoba, która dany dług posiada w swoich aktywach, a wierzytelność stanowi część stosunku zobowiązaniowego. "Wierzytelnością jest zatem uprawnienie wierzyciela do żądania spełnienia danego świadczenia przez dłużnika - prawo podmiotowe przysługujące wierzycielowi." Jest to pojęcie odwrotne do pojęcia długu, który znajduje się w pasywach dłużnika, czyli drugiej strony stosunku zobowiązaniowego.\nWierzytelność może mieć charakter zarówno pieniężny jak i niepieniężny.\nPodatkowe rozliczenie sprzedaży wierzytelności\nZgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz odpowiednio art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychodami związanymi z działalnością gospodarczą osiągniętymi w roku podatkowym są także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktyczne otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Jeżeli natomiast dochodzi do zbycia wierzytelności na rzecz innego podmiotu oraz co za tym idzie otrzymania zapłaty z tego tytułu, po stronie wierzyciela nie powstają żadne przychody, ponieważ osiągnięte zostały już wcześniej, gdy wykazano przychód należny. Co też za tym idzie, jeżeli wartość wierzytelności została przez podatnika zaliczona do przychodów należnych, to też cena uzyskana w wyniku zbycia tej wierzytelności stanowić będzie jedynie spłatę należności już uprzednio zaliczonej do przychodów.\nNależy przy tym podkreślić, iż przy okazji zbycia wierzytelności zazwyczaj zbywca ponosi stratę, gdyż wierzytelność jest zbywana za cenę mniejszą od wartości nominalnej wierzytelności. Dotyczy to zarówno zbycia wierzytelności własnej, jak i obcej. Strata ta w omawianym przypadku stanowi różnicę pomiędzy ceną nominalną zbywanej wierzytelności a jej ceną zbycia.\nZgodnie z zasadami ogólnymi, za koszty uzyskania przychodów uważa się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych wyraźnie jako niestanowiące kosztów podatkowych. Z artykułu 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i odpowiednio z artykułu 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów nie będą straty z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, chyba że wierzytelność ta uprzednio została zarachowana jako przychód należny.\nW związku z powyższym unormowania wynikające z ustaw o podatkach dochodowych umożliwiają uznanie straty za koszt uzyskania przychodów tylko w przypadku zbycia wierzytelności własnych, ponieważ jedynie takie wierzytelności mogą być zaliczone do przychodów należnych.\nW związku z powyższym w sytuacji, gdy wierzytelności nie zostały zaliczone do przychodów należnych, nie istnieje możliwość zaliczenia do kosztów straty poniesionej z tytułu sprzedaży wierzytelności. Co za tym idzie, gdy podatnik zbywa wierzytelność w cenie niższej niż jej wartość, musi wykazać przychód w wysokości otrzymanej ceny sprzedaży oraz koszty w wysokości wartości wierzytelności, czyli zadeklarować stratę z tytułu tej transakcji. Jednakże przepisy nie dają możliwości zaliczenia do kosztów straty z tytułu zbycia takiej wierzytelności.


WSiP na plusie już po półroczu - Puls Biznesu - pb.pl\nLada moment może\npojawić się oferta\nod inwestora na pakiet\nWSiP. W przededniu\ntego wydarzenia spółka\npodała dobre wyniki.\nW połowie sierpnia — czyli już za kilka dni — powinna pojawić się oficjalna oferta od inwestora, który chce kupić strategiczny pakiet Wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych (WSiP) od kilku inwestorów finansowych. Jak informowaliśmy, w firmie trwa due dilligence, a zainteresowane mogą być Agora i niemieckie wydawnictwo Cornelsen. Jest o co się bić, bo spółka po restrukturyzacji pokazała dobre wyniki finansowe. Grupa WSiP po raz pierwszy w swojej giełdowej historii (czyli od czterech lat) zamknęła pierwsze półrocze zyskiem netto. Rok temu miała po sześciu miesiącach 6,78 mln zł straty. W tym roku — 6,13 mln zł zysku. Przychody firmy za to spadły — z 66,86 do 60,8 mln zł. Jest to jednak skutek restrukturyzacji w grupie. W ubiegłym roku WSiP sprzedały dwie spółki zależne — Wkrę i Dom Książki.\nW drugim kwartale grupa miała przychody tylko nieznacznie niższe niż przed rokiem (52,07 mln zł w porównaniu z 52,95 mln zł). Zysk netto wzrósł do 17,18 mln zł z 10,38 mln zł rok wcześ- niej.\nSpółka podaje, że lepszy wynik netto w grupie to rezultat znacznie wyższego zysku netto Wydawnictw. Spółka matka zwiększyła przychody ze sprzedaży i zmniejszyła koszty operacyjne zarządu o 2,5 mln zł. Na zysk grupy wpłynęły też wyniki finansowe spółki zależnej Alfa-Logis, do której przeniesiono pion produkcji.\nSpółka podtrzymała wcześniejsze prognozy, które mówią o jednostkowych przychodach w tym roku na poziomie 166,85 mln zł i zysku netto 30,05 mln zł.\nWłoszczowa ma pierwsze zyski\nHandel Nieruchomościami , Magazyn , Firmy , Inwestor , Przychód , Inwestorzy , Złoty\nPuls Inwestora / WSiP na plusie już po półroczu


Niedziela, 6 października 2019 XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA – Na Chwale Trojcy Swietej\n« ŚWIĘTA FAUSTYNA – 5 październik 2019 r\nKonfederacja o wczorajszych „przeprosinach” TVP i kolejnych… »\nNiedziela, 6 października 2019 XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA\nO Panie, Ty powiedziałeś, że wszystko jest możliwe dla wierzącego. Wiemy też, że spośród wszystkich cnót najlepsza i najmilsza Tobie jest wiara. W istocie to dzięki niej przygotowujemy się wejść do świętego świętych. Bez niej nawet Ty, Panie chwały, nie dokonałbyś na naszą korzyść Twoich przedziwnych cudów: zanim ich dokonałeś, chciałeś, aby nasza wiara dołączyła się do Twojej dobroci. A to dlatego, że wiara jest zdolna sama przez się dać życie, zaledwie Cię dotknie z bliska, o Panie. Zresztą Twoje błogosławione usta wypowiedziały te słowa: „Wiara twoja cię uzdrowiła”…\nIstotnie, wiara nie większa od małego, pokornego ziarnka gorczycy ma moc przenosić wielkie góry do morza; my zaś otrzymaliśmy tę wiarę jako przewodnika, który otwiera drogę życia jako prawdziwy kult Boga. Ta wiara poprzez oczy duszy widzi bez wahania rzeczy przyszłe, nawet te zakryte… Ona jest złączona z miłością i nadzieją… Jeśli bowiem wierzę w Ciebie, również miłuję Cię, Panie, a równocześnie będę spodziewał się Twoich darów niewidzialnych (św. Grzegorz z Narek).\nKtóry, jako Przedwieczna Prawda, mylić się nie możesz,\nKtóryś swój Kościół na niewzruszonej ufundował opoce,\nKtóryś Kościołowi Twojemu pomoc nieustanną obiecał,\nŻeś jest Jedynym i prawdziwym Bogiem, który dobro nagradzasz, a za zło karzesz, wierzę mocno, o Boże.\nŻeś Jeden w naturze, a Trojaki w Osobach... Że Syn Twój Boski stał się człowiekiem,\nŻe dla zbawienia świata na krzyżu umarł,\nWe wszystko, coś nam w Piśmie Świętym objawił,\nWe wszystko, czego nas Jezus Chrystus w świętej Ewangelii uczył,\nWe wszystko, cokolwiek święci Apostołowie opowiadali,\nWe wszystko, cokolwiek powszechne i prawdziwe Sobory Ojców za prawdy wiary uznały,\nWe wszystko, cokolwiek Kościół święty katolicki do wierzenia podaje,\nZ zupełnym poddaniem rozumu mojego,\nZ całkowitym skłonieniem woli mojej,\nZ wewnętrznym i zewnętrznym wyznaniem,\nDla Twojej najwyższej powagi,\nDla nieomylnego słowa Twojego,\nDla prawdy i nieomylności Twojej,\nChoćbym też dla tego miał być prześladowany,\nChoćbym miał wszystek majątek i dobro utracić,\nChoćbym miał nawet zdrowie i życie położyć,\nW zjednoczeniu z żywą wiarą wszystkich sprawiedliwych,\nW zjednoczeniu z mocną wiarą wszystkich męczenników,\nW zjednoczeniu z najdoskonalszą wiarą Najświętszej Maryi Panny,\nMódlmy się: Boże, któryś mnie powołał z nieskończonej Twojej dobroci do prawdziwego Kościoła katolickiego, użycz mi łaski, abym w nim wytrwał aż do końca życia. Wejrzyj także z litością na niewierzących, za których Twój Boski Syn przelał swoją najdroższą Krew. Oświeć ich, aby poznali Twój prawdziwy i jedynie zbawiający Kościół; dodaj im męstwa Twoją nadprzyrodzoną łaską, aby się z nim odważnie złączyli, odrzuciwszy ludzkie względy, doczesne zyski i uporczywe zarzuty, i tak, przez szczere i czynne wyznanie wiary, osiągnęli wieczne zbawienie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.


NAPISANE | Gacjana\n„ Dwa Światy ”\nWokół panowała ciemność, a olbrzymie fale beznadziei coraz to przykrywały każdego, kto próbował wydostać się, a właściwie wynurzyć swoja część ciała na powierzchnię. Zdarzało się, że ludzie wdrapywali się jeden na drugiego i przez moment udawało im się utrzymać na powierzchni ale po chwili zanurzali się oboje i już nie wypływali. Ci, którzy zrezygnowali z walki, byli zanurzeni w falach zgorzknienia i rezygnacji wylewając swoje żale w toń, która ich unosiła, przez co fale stawały się jeszcze większe.\nPodaj mi dłoń ! Podaj mi dłoń ! Moment zawahania… i po chwili leżałem na plaży. Chociaż czułem się jeszcze zmęczony, to oddech mój był coraz spokojniejszy, a gorący piasek ogrzewał wyziębione ciało. Zauważyłem, że jedną decyzją, jednym ruchem myśli znalazłem się na lądzie. Przez myśl przebiegło – jestem uratowany. Kiedy wstałem, pojawił się przy mnie człowiek. W jednej dłoni trzymał światło, drugą wyciągając do mnie rzekł: „ Chodź ze mną ”. Chociaż nie znałem go, to czułem, że chce dla mnie dobrze, a poza tym, miałem jeszcze w pamięci tę straszną rzeczywistość, do której nie chciałem wracać. Po chwili znaleźliśmy się na drodze, a światło, które trzymał sprawiało, iż droga była jasna. Widać było na niej napisy: „ Cel, marzenia, pasja, miłość, radość, wiara” . Co znaczą te napisy? – zapytałem nieśmiało człowieka. To wszystko jest dla Ciebie- powiedział. Czułem, jak ogarnia mnie uczucie radości i nadziei, jakiej do tej pory nie znałem. Nagle zrobiło mi się smutno, bo pomyślałem, że tam ludzie w wodzie nie wiedzą, że jest drugi świat, suchy, wspaniały ląd. I już chciałem o tym powiedzieć człowiekowi, ale on przerwał mi mówiąc: „ Tak, wiem. Dlatego weź to światło z mojej dłoni i idź do ludzi, daj je każdemu, kto będzie chciał je wziąć i zmienić swoją rzeczywistość ”. No tak, ale kiedy wezmę od Ciebie światło, zostaniesz w ciemności, a poza tym, jak mogę dać je każdemu kto będzie chciał ? Przecież jest tylko jedno – powiedziałem. Człowiek uśmiechnął się serdecznie. „Widzisz Bóg kiedy stworzył świat, stworzył też prawa i zasady. Jedno z takich praw mówi „Dawajcie, a będzie wam dane”, „Daj, a otrzymasz stokrotnie więcej i to w tym życiu”.\nZ odrobiną niepewności wziąłem światło od człowieka. Ogarnęło mnie wielkie zdumienie i radość, gdy ujrzałem w jego dłoni jeszcze piękniejsze, jeszcze jaśniejsze światło. A więc to prawda- pomyślałem. Na moment zamknąłem oczy, a gdy je otworzyłem, zobaczyłem, że wokół mnie są ludzie: dorośli, dzieci, kobiety w ciąży, uczniowie, starcy, muzycy, górnicy itp. Zanurzeni w tych samych falach ciemnego oceanu beznadziei w jakich ja byłem, a z ich oczu wypływały łzy: zwątpienia, stresu, rezygnacji, głodu, zazdrości. W jednej ręce trzymałem światło, a drugą wyciągnąwszy w kierunku ludzi zawołałem: „ Podaj mi dłoń! Podaj mi dłoń!”.\nI chociaż od tego wydarzenia minęło tak niewiele czasu, to w mojej dłoni świeci coraz jaśniejsze światło.\nDla Tej, która w pochmurny dzień zapaliła dla mnie słońce i wszystkim tym, którzy innym zapalają słońce.


Szyjecie? - 2 - Forum MagazynDomowy\nZgłoś nadużycie #11 16 lipca 2019, 19:34\nJa szyję od dawna. Nauczyła mnie szyć moja babcia i do dzisiaj wykorzystuje tą umiejętność. Samodzielnie można przygotować naprawdę dużo rzeczy, co sprawia, że nie traci się większych pieniędzy na ich zakup. Ostatnio własnie zastanawiam się nad zakupem overlocka. Znalazłam ciekawe maszyny na stronie https://maszynydoszycia.pl/9-owerloki . Wcześniej nie korzystałam z tego typu urządzeń ale wiem, ze pozwalają na lepsza obróbkę brzegów co często bardzo się przydaje.\nZgłoś nadużycie #12 18 lipca 2019, 9:24\nMam w domu maszynę do szycia po babci,ale stoi nieużywana od lat.\nZgłoś nadużycie #13 21 listopada 2019, 22:29\nSzycie to super sprawa! Bardzo to lubię i dużo uczę się tego fachu od mojej przyjaciółki, która jest profesjonalną krawcową i ma już nieźle rozkręconą firmę odzieżową. Projektuje i szyje bardzo fajne i oryginalne ciuchy, a dodatkowo współpracuje już z profesojnalną szwalnią oraz farbiarnią tkanin www.bilo.pl – także produkcja ruszyła u niej na całego! Branża modowa to nie prosty biznes, ale zdecydowanie dający masę frajdy! Tworzenie ubrań to czysta przyjemność\nZgłoś nadużycie #14 27 listopada 2019, 13:41\nOd czasu do czasu lubię coś uszyć. A gdzie kupujecie tak w ogóle wszelkiego typu artykuły krawieckie? Może kojarzycie sklep http://www.kasmanteria.pl ? Może tam zdarzało się wam robić zakupy?\nZgłoś nadużycie #15 23 lutego 2020, 15:14\nMi naprawdę bardzo spodobało się szycie i uważam to za swoje główne hobby. Stram się wybierać dobrej jakości tkaniny i sprawdzone nici żeby mieć pewność, że to co uszyje nada się do użytku. Miałam okazję przetestować oferty wielu sklepów internetowych i na chwilę obecną najbardziej jestem zadowolona z tej: https://polimex.net/pl Mają duży wybór przeróżnych tkanin, ozdób i nici\nZgłoś nadużycie #16 6 marca 2020, 8:19\nnie szyję bardzo często, ale lubię to zamawiam tanie materiały ze sklepu internetowego a potem wymyślam różne projekty\nZgłoś nadużycie #17 16 marca 2020, 21:58\nPewnie, że tak! Mama nauczyła mnie szyć i bardzo mi się to spodobało. Teraz sama sobie szyję sukienki, pościel, zasłony itd. Gdybyś szukała materiałów zajrzyj na https://dekoma.eu/pl/ To bardzo dobrze wyposażony sklep.\nZgłoś nadużycie #18 16 marca 2020, 22:50\nGdzie można się zaopatrzyć w maszynę do szycia?\nZgłoś nadużycie #19 17 kwietnia 2020, 11:12\nJa maszynę odziedziczyłam po babci, jest na koło, nie na baterie, czy prąd i działa tak samo dobrze od co najmniej 40 lat . Tkaniny polarowe i pikowane na kocyki kupuję cały czas z hurtowni MIKU MIKI https://mikumiki.pl/ i jestem bardzo zadowolona z ich jakości i ceny, naprawdę mogę ich polecić.


ODPOWIEDZIALNOŚĆ MENEDŻERA. Marek Rybiec Leaders Island Podcast 6 | Podcasty Leadersisland\nHome > Leaders Island Podcast > ODPOWIEDZIALNOŚĆ MENEDŻERA. Marek Rybiec Leaders Island Podcast 6\nListen to "ZWL 006: Odpowiedzialność menedżera na dystansie 1000 km" on Spreaker.\nOdcinek 6 „Odpowiedzialność menedżera na dystansie 1000 km.” podcastu Z Warsztatu Lidera to rozmowa z Markiem Rybcem, prezesem zarządu Netfund.pl i członkiem Koalicji Prezesi Wolontariusze, który od ponad 20 lat pracuje na rynku inwestycyjnym. Marek zarządzał m.in. spółkami Skarbiec TFI oraz Skarbiec Holding na stanowisku prezesa zarządu. Ponad 18 miliardów kapitału, to suma jaką zgromadził Skarbiec TFI podczas zarządów mojego rozmówcy. To także 1000 km jakie przebiegnie w tym roku w ramach ultra maratonu „Cztery pustynie”, który wiąże się z projektem „Podwójne wyzwanie” i funduszem „Venture philanthropy”.\nLeaders Island Podcast 6 ODPOWIEDZIALNOŚĆ MENEDŻERA. Marek Rybiec\nJózef: Dzień dobry, dobry wieczór, cześć, witam Was bardzo serdecznie w szóstym odcinku audycji Z warsztatu menedżera. Starym zwyczajem, na początku bardzo serdecznie proszę o wystawianie oceny tego odcinka na iTunes. Każda Wasza gwiazdka zwiększa popularność podcastu w serwisie, co pozwoli dotrzeć do tej treści także innym słuchaczom. Jak wystawić opinię z podcastu, znajdziecie w komentarzu do tego odcinka. Dzisiaj będziemy rozmawiać z moim gościem o wielu kontekstach pracy menedżera. Będzie zatem mowa o odpowiedzialności, służebności, koncentracji, powściągliwości, Podwójnym wyzwaniu, funduszu Venture Philanthropy i nie tylko. W studio moim i Waszym gościem jest Marek Rybiec – prezes platformy Netfund.pl, który od ponad 20 lat pracuje na rynku inwestycyjnym. Marek zarządzał m.in. spółkami Skarbiec TFI oraz Skarbiec Holding na stanowisku prezesa zarządu. W ciągu pięciu lat zarządzania Skarbcem właściwie podwoił jego aktywa z 9,4 mld do 18 mld złotych. Jeśli po tym wstępie spodziewacie się, że dzisiejszy odcinek będzie o wielkich liczbach, to całkowicie macie rację, choć nie będą to wyłącznie wartości walutowe. Marek zamierza bowiem jeszcze w tym roku przebiec 1000 km po czterech wielkich pustyniach: Saharze, Gobi, Atakanie i Arktyce. Cześć Marku.\nM: Jeszcze szerzej, tak? To, co jest najważniejsze dla mnie, to jestem ojcem trójki dzieci. Mam bliźniaki Piotrka i Olę w wieku lat 13 i młodszą córkę Zosię w wieku lat 9 i oczywiście mężem wspaniałej żony Ani. No i to są te rzeczy najważniejsze dla mnie każdego dnia. Poza tym jeszcze co powiedział prowadzący, na co dzień jeszcze poza kwestiami zawodowymi bardzo lubię czytać, jeżeli tylko znajduję czas, a staram się to robić. Dużo słucham audiobooków, to też może być istotne przy tej formie. Bardzo lubię podróżować i robić zdjęcia.\nJ: No ja dodam do tego jeszcze jedną bardzo ważną informację, że należysz do Koalicji Prezesi – wolontariusze.\nM: Od kilku lat.\nJ: Gdzie skutecznie i intensywnie dzielisz się swoimi kompetencjami. W sumie należymy do tej samej grupy szczęśliwych posiadaczy Karty Dużej Rodziny. Ja też posiadam aktualnie trójkę dzieci, bo właśnie spodziewam się i czekam na czwarte. Dobrze. Biorąc pod uwagę temat dzisiejszej rozmowy, jako pierwsze mam dla Ciebie, myślę, istotne pytanie: dlaczego robisz to, co robisz?\nM: Zawodowo? I pozazawodowo. To jest tak, że każdy z nas w wyniku różnych okoliczności znajduje się w pewnym miejscu na tej mapie zawodowej. W pewnym momencie tak jak my – osoby z dwudziestoletnim doświadczeniem, zawsze pozostaje pytanie, w jaki sposób to doświadczenie wykorzystać. I można je wykorzystać w taki bardzo prosty sposób do robienia tego, w czym jesteśmy najlepsi. I tutaj, jak rozmawialiśmy trochę poza kuluarami, do maksymalizowania zysków spółki – bo to jest taki cel każdej firmy. Ale można próbować to wykorzystać dużo szerzej. I ja rzeczywiście już kilka lat temu zauważyłem, że daje – przede wszystkim chyba mnie – dużo satysfakcji to, żeby wykorzystać te moje kompetencje, relacje z ludźmi do tego, żeby tworzyć coś poza tylko i wyłącznie maksymalizowaniem zysków firmy, bo to zawsze też jest bardzo istotne i rzeczywiście już od kilku lat zacząłem angażować się w projekty, które powodują, że wiem, że robię rzeczy nie tylko efektywne, ale również dobre dla innych instytucji czy dla innych ludzi. Tutaj jest też zawsze kwestia znalezienia pewnego balansu między życiem prywatnym i zawodowym a właśnie tego typu działalnością, bo dla każdego menedżera, który robi to na poważnie, jest to spore wyzwanie.\nJ: Jesteś dla mnie uosobieniem branży finansowej, no 18, 19 mld zgromadzonego kapitału to spora kwota. Powiedz mi, będą trochę adwokatem diabła, jak łączysz te dwie rzeczy? Z jednej strony branżę finansową, która trochę jawi się jako takie siedlisko żmij i wielkie zło – od 2008/2009 roku odpowiedzialne za wielki kryzys, a z drugiej strony właśnie działania prospołeczne i odpowiedzialność za swoje otoczenie.\nM: To porównanie funkcjonuje w naszej świadomości i szczególnie w mediach, natomiast zwróćmy uwagę na coś takiego, że to zło było związane z dużymi założeniami, z dużymi transakcjami, głównie za granicą. Ja pracuję na tym rynku od 20 lat i znam, już nie powiem setki, tylko tysiące ludzi, którzy każdego dnia robią to bardzo dobrze. Angażują się w to, co robią, starają się to robić z dużą etyką i z dużym zaangażowaniem, więc to wrzucanie jakby wszystkiego, co jest związane z rynkiem finansowym do tego worka złych ludzi, to jest na pewno bardzo duże uproszczenie. Na pewno, jak w każdym biznesie, łącznie z medycznym i takimi bardzo wrażliwymi biznesami, są po prostu ludzie, którzy robią dobrze i źle to, co robią, więc ja bym bardziej podzielił każdą branżę na ludzi dobrych i złych, a nie branże jako takie na te, które z założenia są złe. Ja, być może też przez to, że sam mam takie podejście, a nie inne, to staram się otaczać ludźmi, którzy myślą w sposób bardzo podobny do mnie. Jak nawiązuję sojusze czy współpracę to również z osobami, które wyznają podobne wartości, przy czym pewnie z założenia spotykam pewnie tych ludzi, którzy myślą pozytywnie i etycznie o rynku finansowym i potrafią budować ten biznes w sposób odpowiedzialny, bo myślę, że w każdym biznesie, ale rzeczywiście szczególnie w finansowym są takie słowa-klucze bardzo istotne dla klientów, dla takich końcowych użytkowników i takim słowem na pewno jest odpowiedzialność. Nie tylko wobec akcjonariuszy.\nJ: Zgadzam się z Tobą, że pewnie w każdej branży i w każdej firmie można spotkać dobrych i złych ludzi, pewnie branża finansowa jest bardziej pod lupą i na celowniku opinii publicznej też dlatego, że w sumie żyjemy w ostatnich dekadach w takich czasach, gdzie, myślę, że oprócz branży IT, branża finansowa ma największy wpływ na naszą codzienność. To jednak bankierzy, maklerzy i cała ta tkanka właśnie finansowa ma wpływ na to, co możemy, czego nie możemy zrobić, jak drogi mamy kapitał do realizacji swoich projektów. Ma ona wpływ na nasze życie. W związku z tym pytanie. Jak rozumiem, są takie obszary, gdzie branżę finansową można połączyć ze słowem „odpowiedzialność”.\nM: Słuchajcie, zdecydowanie tak. Znaczy, jeżeli spojrzycie sobie z boku na banki, no bo pewnie banki tutaj są podstawą tego założenia, to ja, pracując od 20 lat na polskim rynku, znam różne podejście w bankach. Tak naprawdę, na koniec dnia mówiąc o banku czy o firmie, to tak szczerze: mówimy o jego zarządzie, jeżeli chodzi o jego podejście. No bo to zarząd realizuje podejście danej firmy czy kształtuje to podejście do różnych tematów, w związku z czym warto zadać sobie pytanie, jak dana firma funkcjonuje na tym rynku. Czy rzeczywiście stara się dbać o klientów, czy jest to bank nastawiony bardzo agresywnie na sprzedaż i na rośnięcie, czy jest to bank, który w swojej kulturze chce rosnąć razem z klientem i można tego typu instytucje zarówno do tej lepszej, jak i do tej gorszej grupy zaliczyć. Oczywiście, wymaga to pewnego zaangażowania, żeby popytać, zadać kilka pytań, poczytać, nawet nie tylko raporty bankowe, ale też generalnie informacje na temat tych banków, ale to jest do zrobienia. Na koniec dnia, z punktu widzenia klienta, zawsze warto zbliżyć się do tego banku, którego wartości, czy też wartości reprezentowane przez zarząd, są nam zdecydowanie bliższe. Na koniec dnia to się naprawdę bardzo mocno przekłada.\nJ: Byłeś także członkiem zarządu spółki TFA, połączonej z bankiem PKO. No właśnie, zarząd czy firma, bank to zwykle ludzie, którzy nim zarządzają i od ich decyzji zależy ten ogólny wizerunek i kierunek, który obiorą. Jak według Ciebie wygląda kwestia odpowiedzialności polskiego menedżera. Czy to są jednostki – ludzie, którzy czują się rzeczywiście odpowiedzialni, co ta odpowiedzialność w praktyce znaczy, czym ona dla Ciebie jest?\nM: Tutaj tylko takie jedno sprostowanie. Xelion to dystrybutor, rozwiązanie inwestycyjne, teraz obecnie dom maklerski. Natomiast słuchajcie, myślę, że bardzo dużo zależy od tego, na jakim etapie rozwoju tego menedżera jesteśmy, bo jeżeli mówimy o menedżerach, którzy dopiero zaczynają taką ścieżkę, zakładam, że wielu naszych słuchaczy może być właśnie na tym etapie, to pewnie jest im dużo trudniej trzymać się cały czas swojego zdania i w pewnym sensie stawiać na to zdanie, na swoje wartości. Na pewno dużo łatwiej jest zrobić to na dużo dalszym etapie rozwoju i myślę, że szczególnie – takie jest moje zdanie – szczególnie od menedżerów, którzy mogą sobie na to pozwolić, którzy mają dobre, duże doświadczenie, którzy zajmują kluczowe stanowiska w naszych firmach, powinniśmy spodziewać się takiej pełnej odpowiedzialności. Tak naprawdę wszystkie te decyzje, które kształtują politykę firmy, to są podejmowane właśnie na tych stanowiskach najwyższych. Oczywiście, każdy – czy jesteśmy menedżerem, czy nie jesteśmy menedżerem – odpowiada za jakiś obszar w danej firmie. Należy to robić zdecydowanie jak najlepiej i też w pełni ponosząc za to odpowiedzialność. Natomiast to, co chcę powiedzieć to to, że kształtowanie pewnych wartości w firmie, zdecydowanie łatwiej jest zrobić, będąc na tych stanowiskach wyższych i tam się należy go spodziewać, dlatego bardzo często jest tak, że jeżeli mamy zarząd w firmie, który podchodzi do swojej pracy odpowiedzialnie, ale odpowiedzialnie również w stosunku do pracowników, nie tylko do klientów, to tutaj możemy spodziewać się, że cała ta firma funkcjonuje zdecydowanie lepiej niż ta, gdzie zarząd w sposób, myślę – nieodpowiedzialny, wykorzystuje swoją pozycję również w stosunku do pracowników.\nJ: W jednym z wywiadów z Tobą wyczytałem Twoją odpowiedź na pytanie, jakie są dla Ciebie najważniejsze wartości w biznesie. Padły trzy słowa: służebność, koncentracja na pracownikach i powściągliwość. No to zacznijmy od pierwszego – służebność. Co to w praktyce oznacza? Dla prezesa branży finansowej.\nM: Ja wiem, że to są takie bardzo górnolotne słowa, ale też rozmawiamy z jednej strony o praktyce i o założeniach tego biznesu. Służebność to jest przeświadczenie, że to, co robimy, robimy dla innych i to jest oczywiście pytanie, jak sobie tych innych zdefiniujemy. Najczęściej patrzymy na to, że w firmie pracujemy dla klientów i to jest oczywiście, jak najbardziej dobre podejście. Natomiast jeżeli spojrzymy na to w ten sposób, że najlepszymi ambasadorami Twojej firmy mogą być Twoi pracownicy, to samo to daje do myślenia i każe bardzo mocno zastanawiać się nad tym, że to właśnie pracownicy powinni być tą grupą, do której kierujemy jakby najwięcej atencji. Bardzo często jest odwrotnie. Jeżeli klient do Ciebie napisze jako do menedżera, zawsze znajdziesz czas, żeby odpowiedzieć. Jak pracownik czasem dobija do Ciebie trzy dni, to nie ma czasu. Też rozawialiśmy o tym przed rozpoczęciem.\nJ: Tak, ja przerwę Ci, mam taką dygresję, bo to chyba Richard Branson powiedział, że najważniejszymi ludźmi w firmie są pracownicy, wbrew pozorom – nie ta koncentracja na klientach. Na przykład, jedna z firm, to są moi koledzy, którzy jako zarząd ostatnio wypowiedzieli umowę jednemu z kluczowych klientów tylko dlatego, że obrażał ich pracowników. I uznali, że strumień przychodów nie jest wart tego, żeby godzić się na taką relację i taką współpracę.\nM: No i to była słuszna decyzja. Powiedzmy sobie jeszcze, że chociaż bolesna.\nJ: Bolesna finansowo, tak? Przynajmniej tu i teraz, natomiast myślę, że takie konsekwencje długofalowe, w dłuższym horyzoncie i mające wpływ na kulturę pracy w tej firmie będą bardzo pozytywne.\nM: Tak, ja jestem przekonany, że ci pracownicy uzyskali coś absolutnie nieobliczalnego, w sensie finansowym. Zyskali ogromne poparcie swojego zarządu, wiedzą, że ten zarząd będzie ich popierał niezależnie od sytuacji, co się nie zawsze zdarza i uważam, że w tej sytuacji, w której wspomniałeś ci pracownicy szybko przyniosą im relację z innym klientem, która to zrównoważy. Ja uważam, że to jest dobra decyzja, na pewno nie powszechna. Bo to dbanie o pracowników – ja sam mam duże doświadczenie, sam pewnie popełniłem też mnóstwo błędów w tym zakresie – to jest trudna rzecz, ale jak patrzę na młode firmy, które powinniśmy budować i wierzyć, że ona jest najlepsza nie tylko dla nas jako dla właścicieli firmy, ale też dla pracowników, dla klientów to jest właśnie ten model, zdecydowanie ten.\nJ: Czyli mamy służebność, mamy też koncentrację na pracownikach. Powiedz mi jeszcze, jak w praktyce u Ciebie ta koncentracja na pracownikach wyglądała? Lub wygląda, teraz prowadzisz nową spółkę. Jakie elementy związane z tą koncentracją na pracownikach mógłbyś wskazać? właśnie ze swojego podwórka.\nM: To znaczy, ja zawsze starałem się pracować i z podwładnymi, i z nie podwładnymi, czyli z osobami z firmy, po partnersku, dlatego, że uważam, że to jest jedyny słuszny sposób pracowania. Starałem się, tak mi się przynajmniej wydaje, nie wykorzystywać pozycji, którą w firmie mam czy miałem. Wtedy ludzie dają z siebie zdecydowanie więcej. Więc to też jest tak, że nawet jeśli spojrzymy na to tylko i wyłącznie z punktu widzenia ekonomicznego, to to jest dla firmy lepiej, bo ci ludzie się rzeczywiście zdecydowanie bardziej angażują, wiedzą, że są częścią tej firmy, a nie są małym elementem dużej maszyny, w której tak naprawdę nic nie znaczą, bo można ich zastąpić. Każdy chce być kimś istotnym. I w domu, i w firmie, i w życiu prywatnym i społecznym, więc jeżeli pokażemy, chcemy, żeby rzeczywiście ta osoba została zaproszona do funkcjonowania w tej firmie, do tworzenia tej firmy, to tworzymy naprawdę bardzo silny organizm. Zauważmy, że bardzo często jest tak, że pracownik przychodzi do danej firmy, bo wynagrodzenie lepsze, dobry brand, jakieś systemy dodatkowe, natomiast odchodzi dlatego, że bezpośrednia relacja z menedżerem się nie układa. To jest typowy układ, ale często mamy też sytuację taką, że pracownicy zostają w firmie pomimo tego, że gdzie indziej wynagrodzenie jest wyższe, teoretycznie pewne czynniki mogą być lepsze właśnie dlatego, że czują się docenieni, że czują, że to co mają do powiedzenia, jest brane pod uwagę. I oczywiście na koniec dnia zawsze po stronie menedżera stoi wybranie ścieżki. Za to tak naprawdę płacimy tym menedżerom, że oni rozmawiają z ludźmi, wciągają ich w prowadzenie tej firmy. Oczywiście jakby ta odpowiedzialność, o której mówiliśmy, jest po stronie menedżera, żeby wybrać tę właściwą ścieżkę, ale oni powinni słuchać. Powinni rzeczywiście zastanowić się, które z tych opcji są najlepsze dla spółki, a nie słuchali konsultantów zewnętrznych. Z czym też mamy często do czyniena, że nie rozmawiamy z pracownikami, którzy u nas pracują, znają biznes 20 lat, tylko uważamy, że ktoś przyjdzie z zewnątrz, zrobi to zdecydowanie lepiej.\nJ: Całkowicie zgadzam się z tym, co mówisz i brzmi to dla mnie dość rewolucyjnie w kontekście branży finansowej, gdzie właśnie – znowu odwołam się do stereotypów – funkcjonuje ten kult zysku pieniądza, ewentualnie taki repertuar bardziej rozszerzony, jak to się mówi: Bóg, ojczyzna, honorarium. Bardzo często jednak w tych organizacjach, także jako menedżerowie mamy cele, które po prostu nam przykrywają drugiego człowieka, który staje się trochę mniej ważny niż realizacja kwartalnych KPI-ów albo osiągnięcie właściwej EBITY.\nM: To prawda, nie ma tutaj pytania, ale inteligentnie spróbuję do tego pytania dojść. To jest tak, że jeśli spojrzymy – ja jestem też w radzie fundacji EFPA, to jest taka fundacja związana z europejską dużą organizacją, która zajmuje się standardami na rynku finansowym, czyli temat, który dzisiaj poruszamy. I jeżeli my zrobiliśmy ankietę wśród doradców głównie preventbankingu polskiego, z różnych banków, którzy zrobili bardzo poważne kursy i ciężkie egzaminy, mają licencje i okazuje się, że na dzień dzisiejszy w wielu przypadkach oni z jednej strony nie mogą klientowi doradzać dlatego, że przepisy prawa na to nie pozwalają, a taka też jest decyzja banku. A z drugiej strony jest bardzo duża wewnętrzna sprzeczność między tymi zasadami, które oni chcieliby wyznawać a zasadami wyznawanymi w danym banku. Nie wszędzie i pewnie warto wybierać takie miejsca pracy, gdzie tego konfliktu nie ma, natomiast ten konflikt na rynku finansowym na pewno występuje. Wydaje mi się, że tutaj z punktu widzenia tego doradcy zdecydowanie warto iść w tę stronę, żeby tego konfliktu się pozbywać, ale wracając jeszcze do tej pierwszej części rozmowy na temat wynagrodzenia. Jeżeli prowadzimy firmę, to w takim bazowym założeniu tworzymy ją po to, żeby zarabiać te pieniądze dla akcjonariuszy, natomiast oczywiście ścieżka dojścia do tego sukcesu finansowego może być bardzo różna. Możemy próbować w krótkim czasie zrobić bardzo agresywne, niekoniecznie etyczne działania i osiągnąć ten cel. Możemy do tego celu dojść zupełnie inną ścieżką. Ja osobiście po 20 latach pracy na rynku finansowym uważam, że jak najbardziej możliwe jest budowanie bardzo dobrej finansowo i trwałej firmy, która wykorzystuje wszystkie możliwości ofertowe, które daje polski rynek i nie tylko polski, ale trzyma się mocnych, etycznych standardów i trzyma się relacji z klientem. Bo tak naprawdę, jeśli spojrzymy sobie na to, czego klient oczekuje, to klient oczekuje tego, żeby odpowiedź produktowa, no bo o tym tak naprawdę mówimy, była jak najbardziej kompatybilna z jego potrzebami. Często tutaj mamy największy zgryz, tak? Sprzedaje się to, co bank chce sprzedać, czy dana instytucja, a nie to co klient tak naprawdę potrzebuje. Jeżeli spojrzymy z punktu widzenia służebności, o której mówiliśmy wcześniej, to dla mnie instytucje finansowe to są instytucje, gdzie służebność jest wpisana w te instytucje, to tak naprawdę jesteśmy w stanie w ramach takiego modelu relacyjnego realizować ten zysk dla klienta. Przecież do tego te instytucje zostały powołane, ale w sposób zgodny z tym, jak to powinno wyglądać. I wręcz uważam, że jesteśmy w stanie zbudować instytucję, która dzięki temu, że relacja z klientem jest dobra, bo klient też czuje, że nie jest wykorzystywany: nie jest przedmiotem w tej całej grze, tylko jest podmiotem, którego słuchamy – ta relacja jest znacznie dłuższa. Więc jeżeli spojrzymy teraz, przechodząc do tego spektrum finansowego, to ta relacja z klientem również z punktu widzenia finansowego opłaca się dla spółki, bo ona jest zdecydowanie dłuższa. Klient jest zadowolony, my realizujemy nasze budżety, ale w zupełnie inny sposób. Tylko trzeba sobie zadać trud na to, żeby w odpowiedni sposób podejść do klienta i być może – bo może taki być koszt tego wszystkiego – określony zysk osiągnąć trochę później, na większej grupie klientów. Być może będzie to wymagało od nas większego wysiłku. Jest to scenariusz trudniejszy, ale zdecydowanie lepszy.\nJ: I tu płynnie przechodzimy do trzeciej wartości, czyli powściągliwość, bo właśnie o niej zaczęliśmy mówić, mając na horyzoncie krótkoterminowe cele: szybki zysk, ale może nie w optymalnej formie. A po drugiej stronie – budowanie powolne trwałej wartości. Trzeba mieć w sobie trochę tej powściągliwości, żeby się hamować, prawda?\nM: To znaczy, ja myślę, że to zawsze będzie walka między właściwością a zdrowym rozsądkiem. To jest bezpośrednie nawiązanie do tego, o czym mówiłem wcześniej. Jeżeli patrzymy na klienta w taki a nie inny sposób, to czasami niestety, albo właśnie stety, trzeba mieć tę powściągliwość i powiedzieć sobie, że w tym kwartale zrobimy trochę mniej. Warunki rynku są takie, a nie będziemy sprzedawać rzeczy, na których klienci mogliby stracić tylko po to, żeby w następnym kwartale całe czas móc tę relację z klientem utrzymać. I prowadzić przez kolejne lata. Wydaje mi się, że widzimy na polskim rynku zarówno przykłady instytucji, które w żaden sposób nie zwracają uwagi na podejście do klienta, zawsze starają się realizować bardzo agresywne targety, jak i takie banki, które realizują to w sposób bardzo rozsądny dla klienta i czasami nawet już są podejmowane decyzje, gdzie czy produktowcy czy zarząd mówią „nie”. „Ja wiem, że wiele instytucja by na tym zarobiła, ale to nie jest dla pana”. I wydaje mi się, że idziemy w tę stronę. Tych banków, które przechlają się na tę dobrą stronę, jest zdecydowanie więcej i to nie tylko dlatego, że taka sytuacja jest wymuszana europejskimi normami prawnymi, które też nas ogarniają z każdej strony, tylko dlatego, że menedżerowie dochodzą do tych wniosków, o których rozmawialiśmy wcześniej.\nJ: Jeśli chodzi o menedżerów liniowych, to myślę, że bardzo ważne jest, żeby oni funkcjonowali w otoczeniu, w którym mają przyzwolenie na takie działanie, prawda? To, co powiedziałeś choćby o tych standardach działania i tej takiej frustracji wynikającej z rozdźwięku między częścią konsultantów, którzy chcieliby już pracować w innych standardach a otoczeniem. Z drugiej strony, ci menedżerowie, którzy mają wpływ na to otoczenie też muszą pracować nad sobą w kontekście takiej dużej dojrzałości, żeby gdzieś tę naturalną chciwość w sobie ujarzmić, ale też podejmować czasem trudne decyzje. Ja pamietam taką ciekawą historię autora książki „Heroiczne przywództwo”, to jest człowiek, który nazywa się bodajże Chris Lowney, który całe swoje życie zawodowe spędził w branży finansowej, był pracownikiem JPMorgan w Stanach Zjednoczonych, w Europie i Azji na poziomie c-level. On ma bardzo ciekawy epizod życiowy, ponieważ zanim wszedł do świata finansów, to jako młody człowiek był w seminarium, był początkującym jezuitą. Opuścił ten zakon przed wyświęceniem, potem trafił do świata finansów i sama książka, którą rekomenduję, jest bardzo ciekawa, bo on jako człowiek korporacji w książce „Heroiczne przywództwo” popatrzył na Zakon jezuitów jak na korporację, zadając sobie pytanie, dlaczego grupka jedenastu ludzi z Ignacym Loyolą na początku była w stanie po pierwsze – zawojować świat, a po drugie – przetrwać wiele wieków w historii, nawet po ich delegalizacji (26 00– przejęzyczenie), potem podnieść się i z powrotem mieć wielki wpływ na świat. Jakie były tam czynniki za to odpowiedzialne? Kiedy Chris Lowney był w Krakowie, to pamiętam, opowiadał, że tę historię właśnie z Azji, która się odbywała na poziomie zarządu. Zarządu JPMorgan, wielkiej organizacji, więc można byłoby wyobrażać sobie, że sami dojrzali menedżerowie, mówi, że była rozmowa, która toczyła się na temat przejęcia jakieś organizacji. Jest zarząd, który obraduje, ma w głowie przeczucie, że to jest zła decyzja, że to jest absolutnie zła decyzja w kontekście takim etycznym, biznesowo jest prawna, ale nie powinniśmy tego robić. Rozmowa trwa godzinę, dwie i mówi: „mam to cały czas w głowie, ale nie potrafię o tym powiedzieć, nie potrafię publicznie się do tego przyznać, jest ileś osób z zarządu”. Właściwie wszystko dąży już do podpisania papierów, mamy je podpisać, po dwóch godzinach – inny człowiek to robi, nie on. Mówi: „Wiecie chłopaki, ale jest taka rzecz, o której muszę Wam powiedzieć: myślę, że to jest zła decyzja, nie powinniśmy tego robić. Mam wewnętrzne przeczucie, że to jest etycznie złe”. I Chris Lowney mówi, że w tym momencie – jak jeden mąż – cała reszta mówi: „Dzięki, że to powiedziałeś, też o tym myślałem”. W finale nie dokonano tej transakcji. To pokazuje, że odpowiedzialność jest na wszystkich szczeblach. Oczywiście ta góra, poziom c-level, musi stworzyć odpowiednie otoczenie dla menedżerów niższego szczebla, ale też sama się kontrolować, trzymać wzajemnie za rękę w kontekście powściągliwości.\nM: To jest bardzo dobry przykład, pokazujący tak naprawdę, jak to funkcjonuje. Pokazujący, że konsensusowa decyzja często jest decyzją bardzo złą, dlatego tutaj też bym nawiązał do tego, o czym mówiliśmy wcześniej, że na koniec dnia od lidera oczekujemy tego, że on jest w stanie podjąć czasami decyzję, która jest trudna. Taka, z którą część osób w danym momencie może się nie zgodzić. Jeżeli mówimy też o tych menedżerach, to pamiętajmy, że przykład absolutnie zawsze idzie z góry. Jeżeli mamy zarząd, który nie sprzyja takiemu podejściu, o jakim rozbawiliśmy, to bardzo trudno będzie taką kulturę utrzymać na niższych poziomach. Wręcz uważam, że osoby, które będą na niższych poziomach, które będą pewnie tematy chciały zrobić w sposób inny, bardziej etyczny, bardziej odpowiedzialny, to po prostu po serii frustrujących sytuacji, odejdą z pracy, pójdą do innego pracodawcy. To jest to, o czym też wspomniałem, że zawsze te osoby czy liderzy przyciągają innych pracowników czy partnerów, myślących podobnie. To, myślę, że ma silne przełożenie na biznes. Jeżeli mamy przyzwolenie ze strony zarządu, widzimy, że zarząd podchodzi odpowiedzialnie i etycznie do swojej pracy, do swoich celów, swojej firmy i pracowników, to zdecydowanie łatwiej jest to zrobić. Natomiast ja zawsze będę podkreślał, że na jakimkolwiek byśmy stanowisku nie pracowali, to powinniśmy walczyć o tę swoją odpowiedzialność. To może być po prostu trudne, bo ktoś tego nie zrozumie, ale trudno trzymać się argumentów, które były przez niemieckich, esesmańskich strażników utrzymywane: że wykonywaliśmy tylko rozkazy, „ja tylko strzelałem”. Przepraszam, to jest radykalny przykład, ale czasami w firmach mamy równie (! 30:00) trudne sytuacje. Nie tak dramatyczne w skutkach, ale po prostu trudne. Ja pracowałem w trzech zarządach, to jest czwarty – przez te 20 lat pracy. I też, nawiązując do tej sytuacji z JPMorganem, którą opowiedziałeś przed chwilą, to ja już widziałem nie raz, że decyzję dobrą od złej bardzo często różnicuje dosłownie jeden człowiek albo jedno zdanie. Czasami naprawdę przy podejmowaniu decyzji wystarczy wprowadzić trochę zdrowego rozsądku, nie poddawać się konsensusom, nie poddawać się temu, czego się oczekuje w danym momencie od nas, tylko po prostu usiąść na spokojnie, trochę się wycofać, zastanowić, czy ja się dobrze czuję z tą decyzją. Tutaj nawiązałeś do takiego bardzo ważnego, nienamacalnego czynnika, czy ja się dobrze czuję z tą decyzją, bo jeżeli chcemy wszyscy się rozwijać jako menedżerowie i jako ludzie z tymi decyzjami, które podejmujemy, powinniśmy się czuć dobrze.\nJ: Tak, zgadzam się z tym całkowicie. Zaczęliśmy od odpowiedzialności menedżerskiej, przełożyliśmy ją też na odpowiedzialność organizacji za otoczenie. No to porozmawiajmy o żywym przykładzie, Twoim najnowszym projekcie w obszarze odpowiedzialności za świat i otoczenie, o projekcie Podwójne wyzwanie.\nM: To jest długi projekt, nie wiem, ile mam czasu. Ale słuchajcie, to jest tak, że to jest prosta sprawa. Zacząłem biegać 2,5 roku temu. Nigdy nie byłem typem sportowca, wręcz mam wrażenie, że się po prostu oderwałem od biurka i dzięki szczęśliwemu splotowi okoliczności, zacząłem biegać i trafiłem na fajnych ludzi. Po pewnym czasie zobaczyłem, że to bieganie można łączyć z inną pasją, czyli właśnie z chęcią pomagania innym. Zaczęło się od naszego lokalnego tutaj najważniejszego wydarzenia, czyli od Fundacji Maratonu Warszawskiego. Przygotowując się do Półmaratonu Warszawkskiego, zapisałem się na ścieżkę charytatywną i okazało się, że tak naprawdę nie dając z siebie za dużo, zebrałem – tak naprawdę moi przyjaciele zebrali – około 18 tysięcy złotych na Fundację Wcześniak, a że moja dwójka dzieci, te bliźniaki, które wspominałem, to również były wcześniakami, to było mi to bliskie i to mi pokazało, że naprawdę można to w bardzo fajny sposób łączyć. Kilka miesięcy temu zrobiliśmy taki duży projekt, który był związany z moim pierwszym biegiem ultra – 250 km po pustyniach i górach Patagonii. Razem z moim kolegą biegaczem, z resztą z dwudziestoletnim doświadczeniem, więc takim prawdziwym biegaczem – sportowcem, przebiegliśmy te 250 km jednocześnie zbierając środki dla naszej szesnastoletniej sąsiadki Basi Pagoro, która od 14 lat była sparaliżowana i te środki przeznaczyliśmy na zakup cyfrowego oka i dzięki temu ta Basia dzisiaj może się kontaktować ze światem w sposób zdecydowanie lepszy niż wcześniej. I poszliśmy dalej. Razem z Pawłem Łukasiakiem z Akademii Rozwoju Filantropii w Polsce postanowiliśmy stworzyć fundusz Venture Philantropy – to jest taki trend, taki sposób myślenia, który jest bardzo popularny na Zachodzie, w Polsce jeszcze bardzo mało wykorzystywany, w ramach którego możemy pomóc cennym inicjatywom, czy fundacjom, czy stowarzyszeniom, które robią naprawdę fantastyczne rzeczy, a są w trudnej sytuacji finansowej. Z resztą, generalnie dzisiaj ten rynek nie jest w najlepszej sytuacji, my tu mówimy o konkretnych organizacjach. Biorąc pod uwagę, że ja po Patagonii podjąłem decyzję, o której wspomniałeś na początku, że spróbuję przebiec cztery pustynie w ciągu jednego roku. Tylko dodam, że takich ludzi w Polsce jest trzech i zresztą to oni mnie zainspirowali, to jest właśnie Marek Wikiera, Andrzej Gondek i Daniel Lewczuk, a na całym świecie jest takich ludzi około 70 i w ciągu tego roku, w ramach tego funduszu, chcemy pomagać właśnie konkretnej organizacji i tutaj wybraliśmy właśnie Hospicjum Onkologiczne św. Krzysztofa w Warszawie, które jakiś czas temu zbudowało klinikę leczenie bólu, natomiast cały czas nie ma pieniędzy na to, żeby ją wyposażyć i tu mówimy o stu tysiącach złotych. Moim celem finansowym, więc również jakby celem tego funduszu jest zebrać to 100 tysięcy złotych przez ten rok i wyposażyć tę klinikę w ten sprzęt, ale to jest tylko jeden z pierwszych celów. Drugim jest to, żeby pomóc merytorycznie fundacji w ramach takiego dwuletniego projektu. Chcemy zebrać tę wiedzę rady tego funduszu, jak również Prezesów- wolontariuszy, którzy też są inicjatorami tego rozwiązania po to, żeby w takiej warsztatowej, bezterminowej ścieżce pracować przez te dwa lata z fundacją po to, żeby ona działała efektywnie i lepiej, żebay sama sobie fundacja finansowo radziła lepiej niż przed tym projektem. Tutaj oczywiście sam zakup tego sprzętu będzie jednym z takich elementów, który pozwoli również zarabiać na tej działalności, bo to nie będzie skierowane tylko i wyłącznie do uczestników czy mieszkańców hospicjum, to będzie dla wszystkich mieszkańców, natomiast jakby generalnie założeniem tego Venture Philanthropy jest pomagać nie tylko finansowo, aczkolwiek również szukać tych ścieżek wsparcia finansowego, ale przede wszystkim pomóc przeorganizować tę organizację w sposób, żeby działała zdecydowanie efektywniej, czyli bardziej długofalowo.\nJ: Czyli tutaj ten pomysł związany z Venture Philanthropy oprócz tego, że ma to być, można powiedzieć, taki katalizator finansowy, to znaczy organizacja czy pewien mechanizm wspierania finansowego różnych inicjatyw, to ma być też jego wartością dodaną warstwa merytoryczna, czyli doświadczenie menedżerów, którzy pomagają potem organizacjom na podstawie tych funduszy pójść krok dalej. Popracować nad swoimi procesami, nad swoja kulturą, modelem po to, żeby nie tylko zaabsorbować, wydać, rozliczyć te pieniądze, tylko właśnie podniesienie na wyższy poziom zarządzania.\nM: Tak, to jest chyba główny tak naprawdę cel całego przedsięwzięcia, bo tak naprawdę, jeżeli spojrzymy na to z boku, to cele finansowe jest najłatwiej zrealizować, natomiast zrealizujemy ten cel i nadal pozostaje organizacja działająca w taki sam sposób. Tutaj chodzi o to, żeby się zastanowić – jak w firmie – co jesteśmy w stanie zrobić lepiej, jak wykorzystać ten potencjał, który jest, bo w fundacjach i stowarzyszeniach pracują naprawdę niesamowici ludzie, którzy mają wiele pomysłów, bardzo dużo danych do tych swoich organizacji i dla tych osób, z którymi ta organizacja współpracuje i czasami można spróbować spojrzeć z boku, jak to właśnie funkcjonuje, zobaczyć, co jest najważniejsze i jak to przeorganizować i to jest nasz drugi cel.\nJ: Dobrze, czyli tutaj padły dwie ważne nazwy: Akademia Rozwoju Filantropii w Polsce, Paweł Łukasiak – prezes i też Koalicja Prezesi-wolontariusze. To jest to źródło wiedzy i kompetencji, które ma wspierać sam fundusz Venture Philanthropy.\nM: Tak, sama Koalicja powstała już kilka lat temu i ona zrzesza – jak sama nazwa mówi – prezesów, którzy uważają, że poza maksymalizowaniem zysków we własnych firmach, warto robić coś jeszcze i to są naprawdę wspaniali ludzie, którzy organizują bardzo wiele działalności pomagając i osobom pojedynczym, i organizacjom. To są kwestie społeczne, edukacyjne, naprawdę na bardzo wielu polach, jakbyśmy spojrzeli na działalności wszystkich firm, tych prezesów to byśmy mogli mówić o tym godzinami. I to są mniejsze firmy, większe, a na koniec dnia powinno łączyć je to, że liderzy tych firm naprawdę chcą zrobić coś więcej. Właśnie robiąc taki zespół warsztatowy z Fundacją Hospicjum zakładam, że będziemy tutaj naprawdę w bardzo fajny sposób wykorzystać wiedzę i doświadczenie tych osób, bo to osoby z bardzo różnych branż, po to, żeby za dwa lata być w innym miejscu. Myślę, że też bardzo fajnym jest to, że ten fundusz stworzyliśmy w taki sposób, że ten sposób funkcjonowania był powtarzalny. Ja jestem takim pierwszym challangerem, fundacja jest pierwszym beneficjentem tego wydarzenia, natomiast mogą dołączać się do niej zarówno kolejni challangerzy, czyli tacy bohaterowie wyzwania, jak to ładnie po polsku nazwaliśmy, którzy będą chcieli jakieś duże wyzwanie m.in. sportowe, powiązać właśnie ze wsparciem jakieś organizacji, jak również można się przyłączyć, wspierając moją akcję i tutaj jeden z prezesów–wolontariuszy, a nie trzeba być prezesem-wolontariuszem, żeby wspierać tę akcję, Marek Jurkiewicz, który na jesieni planuje przebyć 120 km, jeżeli dobrze pamiętam, w Turcji, wchodzi do mojego teamu i zbiera środki również na ten cel, na który my zbieramy – wsparcie Fundacji Hospicjum Onkologiczne.\nJ: Pierwszym beneficjentem jest właśnie fundacja, o której wspomniałeś, ja tak w ramach dodatkowych informacji dodam, że powstała w 1990 roku i z tych informacji, które posiadam, obejmuje fachową opieka paliatywną rocznie ok. 2000 chorych ludzi. Ich model funkcjonowania wygląda mniej więcej w ten sposób, że z Narodowego Funduszu Zdrowia i z dotacji z Urzędu Miasta Warszawy mają ok. 60% krycia kosztów rzeczywistych, opieki, brakująca część środków to jest ok. 40%, więc jak rozumiem ta kwota dla nich zostanie przeznaczona na zakup sprzętu, ale co ważniejsze, warto tutaj jeszcze raz podkreślić: dzięki tej wiedzy i transferowi doświadczenia chodzi o to, żeby ten beneficjent i każdy następny podnosił się od takiej strony organizacyjnej, biznesowo-proceduralnej. To powiedz Marku, gdzie można poczytać o samym wyzwaniu, gdzie można zdobyć informacje o tym, w jaki sposób, jeszcze raz to podkreślmy – nie będąc prezesem-wolontariuszem, można włączyć się w tę ideę?\nM: Ja tylko dodam jeszcze, że zrobiliśmy to jeszcze m.in. dlatego z Hospicjum, że w naszej świadomości hospicjum to jest takie miejsce, gdzie – to powiem bardzo otwarcie, bo tego się nie da inaczej powiedzieć – które kojarzy nam się z tym, że ludzie przychodzą tam, aby odejść, umrzeć. Tak naprawdę jeśli spojrzymy sobie na sens hospicjum, na to co tam się robi, jak również na to, że tam przychodzi bardzo dużo osób spoza hospicjum pomóc w kwestiach walki z bólem, to to według mnie jest miejsce, gdzie ludzie przychodzą, żeby piękniej żyć. Ja bym chciał, żebyście Wy spojrzeli na to w taki sposób, że hospicjum jest miejscem, które warto wspomagać, chociażby dlatego, że – oby tak nie było – każdy z nas może kiedyś korzystać w rożnych problemach ze wsparcia takiej organizacji. Ludzie tam przychodzą po to, żeby piękniej żyć. Jeżeli tak samo jak ja chcecie wesprzeć Fundację Hospicjum Onkologiczne św. Krzysztofa z Warszawy, to bardzo serdecznie zapraszam na stronę internetową www.podwojnewyzwanie.com, gdzie macie zarówno opisane całe to nasze wydarzenie, rozumiane jako fundusz, biegi, jak również możliwość wpłaty w rożny sposób na nasz cel. Na dzień dzisiejszy mamy zebrane kilka tysięcy złotych, więc nam jeszcze dużo brakuje, więc bardzo z góry dziękuję za każdą wpłatę, którą Państwo na ten cel poczynicie, a jednocześnie bardzo Was mocno nakłaniam do tego, abyście się zastanowili w ramach tego, co robicie, niezależnie od tego czy jesteście prezesami, nie prezesami, liderami, nie liderami, co możecie, w jakim zakresie pomóc komuś wokół siebie. Naprawdę warto to robić. Moja mama zawsze mówiła, że dobro powraca, ja w to bardzo głęboko wierzę czysto filozoficznie i tyle.\nJ: No to przejdźmy jeszcze do tego tysiąca kilometrów, to działa na moją wyobraźnię, bo jako maratończyk z kilkoma maratonami na koncie uważam, że maraton nie jest takim wielkim wyzwaniem, ultramarton – już tak. Miałem okazję być kiedyś zającem dla swojego kolegi w Biegu 7 Dolin w Krynicy i pamiętam, jak go podciągałem od siedemdziesiątego kilometra. Sam po 20 kilometrach miałem już serdecznie dość. Patrzyłem na tych ludzi, którzy już właśnie na osiemdziesiątym dziewiątym kilometrze biegli obok nas, to właściwie ten wysiłek był nieporównywalnie większy niż na maratonie. Ty masz zamiar po prostu przebiec cztery wielkie pustynie, 250 kilometrów każdy dystans. Duże wyzwanie. Gdzie zaczynasz i kiedy?\nM: Rozmawialiśmy na początku o dużych cyfrach. To rzeczywiście, jak sobie to przeliczymy na kroki, to mówimy o milionie kroków i właśnie tak zamierzam to zrobić. Krok po kroku, aż dojdę do tego miliona, bo tego się nie da inaczej zrobić. Biegasz maratony, więc doskonale wiesz, że tak naprawdę w maratonie bieg zaczyna się powyżej dwudziestego kilometra. Na pierwszych dwudziestu nie masz żadnego problemu, a tak naprawdę to później zaczynają się kryzysy, natomiast każdy kto przebiegł maraton – tak mi się wydaje przynajmniej – wie, że przebiegnięcie tego maratonu rozgrywa się w głowie, dlatego że po dwudziestu kilometrach w głowie mamy już całkiem sporo argumentów, żeby zejść i przerwać ten maraton. Zakładam, że większość osób, która startuje w maratonie fizycznie jest do tego przygotowana. To jest bazowe założenie, bo to jest kwestia zdrowia, bezpieczeństwa, serca itd., dlatego wszystko rozgrywa się w głowie. Tego typu biegi należy przede wszystkim rozegrać w swojej głowie i chociażby w porównaniu do takiego sportowca jak Darek Pietluszenko, który biegł ze mną w Patagonii i który biega od dwudziestu lat i jest naprawdę takim amatorem, ale zawodowym, biega bardzo dobrze. To ja cały czas nazywam się biegaczem turystycznym. W takim rozumieniu, że biegam od niedawna, to jest mój trzeci rok, bardzo to lubię, staram się to łączyć z innymi pasjami. Natomiast od samego początku widziałem, że tego typu rzeczy jak maraton, ultramaraton, ultraultramarton to trzeba sobie przygotować dobrze w głowie i ja to zrobiłem w ten sposób, że lecąc do Patagonii, wiedziałem, że to co może mnie wyłączyć z biegu to kontuzja. Tak samo podchodzę do wszystkich tych czterech następnych biegów, natomiast nie może wyłączyć mnie kryzys typu zmęczenie, ogólne, poszczególne, ręce, nogi, plecy. I to jest tak, że takich kryzysów przeżywa się naprawdę całkiem sporo. Trzeba mieć swój sposób, żeby sobie z tym poradzić, głównie właśnie rozgrywając to w głowie. Każdy z nas robi to, myślę, w zupełnie inny sposób. No ten mój się sprawdził, bo przebiegłem Patagonię. Teraz przygotowuję się do Namibii, to jest Sahara Race, pierwotnie rozgrywany w Egipcie, teraz ze względów bezpieczeństwa jest rozgrywany na Pustyni Namib w Namibii. Lecę 25. kwietniam, bieg zaczyna się 29. kwietnia i potem, jak już wspomniałeś, przepiękny bieg na Pustyni Gobi w Mongolii, potem – podobno najpiękniejszy – ale też najtrudniejszy bieg na Pustyni Atakama w Chile, z resztą od zawsze moje marzenie i pod koniec, taka wisienka na torcie – Arktyka w grudniu. Przełom listopada i grudnia, więc to rzeczywiście ten rok logistycznie będzie bardzo trudny. Biegowo i fizycznie również.\nJ: Spore wyzwanie, zazdroszczę. Szczególnie pierwszego biegu. Miałem kiedyś okazję być w Namibii. Uważam, że to jest jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie. Wielki kraj, z małą gęstością zaludnienia, bardzo dużą różnorodnością krajobrazów. Rzeczywiście, jak ja sobie przypomnę swoje maratony, to jest takie powiedzenie, że pierwsze trzydzieści kilometrów biegnie się głową, resztę już sercem. I zdecydowanie pewnie tak będzie. Jest też inne: że ból przemija, a duma trwa wiecznie, więc na takim ultradystansie to się zdecydowanie sprawdza. Dobrze, to jest bardzo intrygujące, nie chciałbym zostawić tematu Venture Philanthropy tylko na tej rozmowie, więc od razu publicznie Cię zapytam, czy możemy się umówić na to, że po powrocie z każdego ultramaratonu powrócimy do Twych odczuć, wspomnień z każdego biegu i przy okazji będziemy na bieżąco komentowali rozwój samego funduszu Venture Philanthropy i przy okazji dzielili się ze słuchaczami kolejnymi refleksjami i Twoim menedżerskim doświadczeniem.\nM: Oczywiście, z ogromną przyjemnością.\nJ: Bardzo się cieszę w takim razie. Na koniec, mam dla Ciebie jeszcze jedno ważne pytanie, które wymaga trochę wyobraźni. Wiem z maratonu, że to co jest też bardzo fajne to jest to, że się biegnie z samym sobą, ze swoimi myślami i jedno z takich angielskich przemyśleń mówi, że jeśli nie rozwiążesz swoich spraw w trakcie maratonu, to prawdopodobnie już w ogóle ich nie rozwiążesz, bo jest tak dużo czasu rzeczywiście na pozadawanie sobie wielu pytań. No to teraz wyobraź sobie, że przebiegłeś już wszystkie ultramaratony i ten najważniejszy, czyli swojego życia, przeszedłeś na drugą stronę, zbliżasz się do bram raju, tam czeka na Ciebie św. Piotr, pyta o imię, nazwisko, numer PESEL dla pewności.\nM: Albo numer startowy.\nJ: Co chciałbyś od niego usłyszeć? W pierwszych zdaniach.\nM: No to co dotyczy nas wszystkich. Ja myślę, że to mogłoby spokojnie brzmieć w następujący sposób: „Jesteś człowiekiem wielu słabości, ale cieszę się, że z nimi walczyłeś przez całe życie”.\nJ: Marek, dziękuję Ci bardzo serdecznie za nasze spotkanie, Twój czas i życzę Ci przede wszystkim zdrowia na trasie ultramaratonu, bo ze słabościami tymi mentalnymi będziesz musiał sobie sam poradzić.\nM: Dziękuję bardzo. Słyszałem, że jest facet wynajęty, który odgania lwy na Pustyni Namib właśnie podczas tego rejsu, więc być może nie sam, ale mentalnie to pewnie tak będzie.\nJ: To oznacza, że masz szansę na życiówkę, bo to jest taka motywacja zewnętrzna mocna, którą ciężko znaleźć na ulicznym maratonie. Dobrze. Kochani, to był podcast Z warsztatu menedżera. Dzisiaj moim i Waszym gościem był Marek Rybiec. Zachęcam Was bardzo serdecznie do zwrócenia uwagi zarówno na sam fundusz Venture Philanthropy, jak i na stronę projektu Podwójne wyzwanie. Marek, bardzo dziękuję za Twój udział w audycji.\nJ: I dziękuję Akademii Rozwoju Filantropii w Polsce, o której rozmawialiśmy, za pomoc przy realizacji tego odcinka, dlatego że nasza rozmowa odbyła się właśnie w siedzibie tej fundacji.\nM: Dziękuję bardzo za gościnę.


Przekąski z ciasta francuskiego - pewniak na każdą imprezę! | Jak ugotować? Haps.pl\naleko 15.03.2019 09:01\nPrzekąski z ciasta francuskiego można przygotować na tak wiele sposobów, że każdy znajdzie coś dla siebie. Zarówno dla siebie, jak i dla swoich gości, bo to doskonały patent na przyjęcia - i te wystawne, i mniej oficjalne. Sprawdź, jakie mamy propozycje na przekąski na imprezę. Z ciasta francuskiego zrobisz prawdziwe przysmaki!\nPrzekąski z ciasta francuskiego na zimno będą równie smaczne, co na ciepło. Nie przejmuj się więc, że będzie konieczne podgrzewanie ich w trakcie przyjęcia. To doskonała propozycja dla tych, którzy lubią niezawodne przepisy – wystarczy płat ciasta francuskiego, ulubione dodatki i piekarnik. Jakie przekąski z ciasta francuskiego sprawdzą się najlepiej?\nCiasto francuskie – przekąski na słodko\nKoperty z czekoladą i wiśniami\nTabliczkę czekolady połam na pojedyncze kostki. Przygotuj tyle wiśni, ile jest kostek i pokrój ciasto francuskie na tyle samo kwadratów. Na każdym z nich połóż czekoladę i wiśnię. Rogi kwadratów z ciasta połącz ze sobą, tworząc koperty. Wstaw do piekarnika rozgrzanego do 180*C i piecz przez 15 minut, aż ciasto się przyrumieni.\nWskazówka: Spróbuj również połączyć czekoladę z masłem orzechowym lub bananem!\n- 6 łyżek cukru białego lub brązowego\nW misce rozmieszaj dobrze cukier i cynamon. Rozsyp połowę mieszanki na całej powierzchni płata z ciasta francuskiego. Następnie złap prostokąt za dwa krótsze boki i złóż je w taki sposób, by ich brzegi złączyły się na środku. Posyp połową pozostałego cukru z cynamonem. Złóż jeszcze raz w taki sam sposób i wysyp resztę cynamonowego cukru. Złóż ciasto na pół i potnij na kawałki o grubości ok. 1 cm. Ułóż je na papierze do pieczenia i piecz przez 15 minut, aż ciasto będzie rumiane.\n- 4 łyżki sosu pomidorowego lub ketchupu\nNa rozłożonym płacie ciasta francuskiego rozsmaruj warstwę sosu pomidorowego bądź ketchupu. Pieczarki posiekaj w drobną kostkę i rozłóż na cieście. Na to połóż plastry żółtego sera, a całość posyp bazylią i oregano. Zwiń ciasto w rulon i pokrój na kawałki o grubości ok. 1 cm. Rozłóż je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i piecz w temperaturze 180*C przez ok. 15 minut.\nWskazówka: Do ślimaków możesz dodać także plastry szynki lub inne ulubione dodatki do pizzy. Pamiętaj jednak, by nie było ich aż tyle, co na zwykłej pizzy, bo ślimaki będą się rozpadać.\nKwiat z łososiem, serkiem czosnkowym i szpinakiem\n- dwa płaty ciasta francuskiego\n- pół opakowania serka czosnkowego do kanapek\nZ płatów ciasta francuskiego wytnij dwa duże, identyczne koła. Na jednym z nich rozsmaruj serek czosnkowy. Na nim połóż plastry wędzonego łososia, a na nie liście szpinaku. Następnie przykryj drugim kołem z ciasta. Na środku koła postaw odwróconą do góry dnem szklankę. Weź nóż i ponacinaj ciasto dookoła tak, by powstały promienie dochodzące od brzegu ciasta do krawędzi szklanki. Zdejmij szklankę i każdy z promieni skręć, by powstały zawijasy. Twoje dzieło powinno przypominać kwiat z płatkami lub słońce z długimi promieniami. Wierzch ciasta posmaruj roztrzepanym jajkiem i posyp siemieniem lnianym. Następnie włóż kwiat do piekarnika i piecz przez 15 minut w temperaturze 180*C.


Najgorsze jest to, że to społeczeństwo jest już tak ogłupione, że broni nawet złodziei. Ktoś to już nazwał "syndromem bitej żony" - żona jest bita, ale broni swego oprawcę. Tak samo tu - okradani przez tych złodziei potrafią ich bronić zaciekle - vide ten baran poniżej, który syczy "Co to jest 1500 euro???". Jak to nie jest dużo, to przelej mi tyle na konto idioto jeden.\nCiężkie pieniądze dostaje za obijanie się w PE, a jeszcze połasiła się na 1500 euro. Nienażarte babsko.\nCzy ta pani również rozpłacze się przed kamerami?\nPodobno były poseł, obecny PO-wski wiceminister Sekuła... ma "wyjaśnić" sprawę !\nJakie czynności procesowe w sprawie o wyłudzenie 1,500 euro moą trwać 19 miesięcy? No chyba, że to czynność "zamiatania pod dywan" bo chodzi o Paradę Oszustów...\nco za pazernosc - dla 1500EURO... zenuła, cale szczescie ze sprawa jest w Brukseli. Tam moze sad bedzie sprawiedliwy i kara bedzie wyzsza niz jakby w Polsce ukradla 1 mln\nJakim prawem Bruksela miesza się do naszych spraw. Jeszcze nikt z PO za defraudację 1500 Euro nie odpowiadał przed sądem i nie będzie. Rozumiem, gdyby to był ktoś z SLD albo PiS. Ale PO? To już koniec świata.\nTa pani przestrzega standardów obowiązujących w PO .\nBierze przykład z kolesiów.......\nKradnie PO winny jest PIS, niezle. POpaprancy juz mozgi na sieczke zamienili