Patera do ciasta - Beaver-tourist - Bobre wakacje\nWiększość kobiet uwielbia gotować, piec i smażyć. Najczęściej to one są kucharzami i cukiernikami, bo mają szósty zmysł do tych czynności. Wypieki są szczególną dziedziną, która wymaga dużej cierpliwości, wiedzy i doświadczenia, bo inaczej wyjdzie niejadalny zakalec. Ciasta i ciasteczka wymagają odpowiednich warunków do przechowywania.\nPoza paroma wyjątkami, wypieki są smaczne kiedy są świeże. Pączki na drugi dzień stają się twarde i pomarszczone pod wpływem wilgoci, przed którą trzeba chronić wyroby cukiernicze. Kruche ciasteczka zestawione na noc bez przykrycia, staną się miękkie, a tort może się rozpłynąć. Pomocna może się okazać patera na ciasto z kloszem. Mają one okrągły, lub kwadratowy kształt i pomieszczą najczęściej jeden tort średniej wielkości. Patera doskonale się sprawdzi podczas uroczystości urodzinowej kiedy stawiamy tort na honorowym miejscu na stole. Jej podstawa, na której leży ciasto, stoi na smukłej nóżce, a dopasowany klosz chroni zawartość przed wilgocią i owadami. Najczęściej jest wykonana z hartowanego szkła, plastiku, ze stali, albo z porcelany. W sklepach znajdziemy patery jedno i dwupoziomowe, na których możemy ułożyć ciasta, ciasteczka, czy owoce. Produkty w niej przechowywane na dłużej zachowują świeżość i nie wysychają. Klosz patery chroni także ciasto przed innymi zapachami w trakcie przechowywania w lodówce. Im droższą kupimy paterę, tym wyższej jakości będzie, a przez to lepiej będzie spełniać swoją funkcję. Stanowi ona także wspaniały element dekoracyjny stołu, a produkty na niej ułożone są widoczne dla każdego kto siedzi przy stole. W firmowych sklepach oferujących zastawy stołowe, możemy znaleźć luksusowe patery wykonane z kryształu, które potrafią kosztować nawet po kilkaset złotych. Najczęściej są one sprzedawane oddzielnie, ale można ją też kupić razem z całą zastawą obiadową. Patera świetnie się nadaje na prezent dla mamy, żony, czy babci, które uwielbiają piec.\nPatera jest wykonana z delikatnych materiałów i ma nieregularny kształt, dlatego lepiej ją czyścić ręcznie niż wsadzać do zmywarki. Im więcej zapłacimy za produkt, tym wyższej jakości będzie i lepiej spełni swoją funkcję. W sklepach znajdziemy patery bez klosza, oraz piętrowe z dodatkowym przykryciem.


Wraz z tego bądź, co lub krótkiego artykułu dowiesz się, czym jest kredyt konsolidacyjny i dlaczego warto się nim zainteresować. Na samym wstępie należy powiedzieć, dlaczego spłata kilku równoległych zobowiązań nie zaakceptować jest dobra dla własnego portfela. Musimy mieć, ponieważ świadomość, z jakimi wydatkami wiąże się zaciągnięcie kredytu lub też pożyczki.\nPo takich okolicznościach dużo korzystniejszym rozwiązaniem dla naszego pokojowego budżetu jest tani kredyt konsolidacyjny na korzystnych warunkach. Wynagradzając jedno zobowiązanie mamy stosowane przez nas finanse pod kontrolą, nie zaakceptować płacimy zdublowanych odsetek i sprawiamy, że nasza miesięczna rata jest niższa aniżeli suma rat dotychczasowych deklaracji i kredytów. Oprócz tego mamy tylko jeden termin płatności (dzięki temu nie zaakceptować ma możliwości, aby wystąpiła sytuacja, w której z powodu zbyt dużej ilości kredytów lub pożyczek przestajemy pamiętać w terminie zapłacić, którąś z rat a poprzez to jesteśmy obciążeni pomocniczymi odsetkami karnymi i ewentualnymi kosztami windykacji.\nKredyt konsolidacyjny niweluje ten problem całkowicie. Wielu Internautów zadaje pytanie, które zobowiązania mogą ulec konsolidacji. W tym momencie nie zaakceptować ma przeszkód, aby konsolidacji uległy takie zobowiązania jakim sposobem: kredyty bankowe, pożyczki czy też tzw. chwilówki oferowane przez przedsiębiorstwa nieposiadające formalnie statusu banku. Częstym zapytaniem jest również, w której wysokości kredyt konsolidacyjny mogę otrzymać. Przeważnie zależy to od czasu wielkości aktualnie posiadanych deklaracji a maksymalna kwota nie zaakceptować przekracza w najbardziej popularnych ofertach sumy dwustu tysięcy złotych. Co ciekawe przy niektórych przypadkach oprócz tylko kwoty konsolidacji możemy otrzymać dodatkową gotówkę na dowolny Sprawdz to cel.\nJakim sposobem wybrać najlepszą opcję? Jeżeli nie wiem, w jakim banku znajdziemy najlepszy kredyt konsolidacyjny to optymalnym rozwiązaniem jest postanowienie o skorzystaniu z pomocy doświadczonych firm turystycznych pośrednictwa finansowego. Osoby w tamtym miejscu pracujące posiadają szerokie jak i również gruntowne doświadczenie z zakresu kredytów i bankowości. Znając sytuację klienta wiedzą dobrze, przy jakiej placówce będzie posiadał największe szanse na zdobycie gotówki (nie robią zbytecznych zapytań w Biurze Danych Kredytowej, które obniżają polski scoring, czyli punktację kredytową średnio o kilkanaście punktów). Wszystkie działa mają skoordynowane w ten sposób, by klient otrzymał propozycję dzięki jak najlepszych warunkach i zasadach. Kredyt konsolidacyjny jest w szczególności polecany osobom, które posiadają wiele zobowiązań i nie radzą sobie spośród ich terminową spłatą.


Prywatna dżungla, las tropikalny, klimatyczny park, a może kolorowy egzotyczny zakątek…? Rośliny ocieplają wnętrza, nadają im swoistego charakteru, poprawiają mikroklimat w mieszkaniu, ale też są ciekawą alternatywą dla sztucznych dekoracji. Moda na zielone trwa od kilku sezonów i raczej na horyzoncie nie dostrzegamy jej końca. Otwieramy się na coraz ciekawsze kompozycje kwiatowe, rośliny z innych kontynentów i odważnie uzupełniamy nimi nowoczesne i klasyczne wnętrza. Prezentujemy kilka sprawdzonych patentów, jak to robić ze smakiem.\nTrend na wnętrza proste i minimalistyczne nie przemija. Z każdym kolejnym sezonem pojawiają się w tym obszarze nowości, jedno się jednak nie zmienia – mniej znaczy więcej. Surowy industrializm, klimatyczny loft, ciepłe scandi oraz geometryczna nowoczesność – jak w takich wnętrzach wyeksponować kwiaty i które pasować będą jak brakujące puzzle?\nWnętrza o minimalistycznym charakterze, często monochromatyczne lubią ciekawe formy i takimi powinny też charakteryzować się kwiaty. Maja być jak orzeźwiający powiew natury i jednocześnie powinny skupiać na sobie uwagę. To idealne miejsce dla współczesnej królowej kwiatów doniczkowych, czyli monstery. Jej dziurkowane liście wspaniale prezentują się na tle jednolitych powierzchni.\nMinimalizm świetnie współgra z wielkimi formatami, więc możemy też pokusić się o duże palmy i draceny. Kolejna propozycja to kaktus i inne sukulenty, ale najlepiej w rozmiarze XXL.\nZapach wyszukanej elegancji\nPomimo mody na prostotę i surowość we wnętrzach wciąż jest duża grupa zwolenników klasyki, emanującej elegancją, ciepłem i rodzinną atmosferą. To m.in. wnętrza urządzone w stylu angielskim i francuskim. Nie brakuje w nich mebli o ozdobnym wykończeniu i szlachetnych tkanin. Rośliny też znajdą w nich swoje miejsce. Na pewno dobrze poczują się w nich kwitnące orchidee i zielone\nbluszcze. Dla nieco bardziej odważnych polecamy Zamiokulkas Zamiolistny, czyli kwiat o bardzo dekoracyjnym ulistnieniu. Do klasyki pasują przede wszystkim łagodne formy i regularne kształty.\nZieleń pięknie prezentować się będzie również w aranżacjach vintage i retro. To bardzo klimatyczne wnętrza, inspirowane przeszłością i zamieszkałe przez ducha minionych epok. Tutaj ciepłe gniazdko uwiją sobie draceny, paprocie i skrzydłokwiaty. Mile widziana jest różnorodność i eksperymenty, dlatego możemy pokusić się też o jaśmin i słoneczniki w donicach. W aranżacjach retro świetnie\nprezentuje się zielona dżungla, a więc duża ilość kwiatów, otulających salon, sypialnię, a nawet łazienkę.\nDuet idealny – kwiat i donica\nNie bez znaczenia jest również to, w czym kwiaty posadzimy. Donica musi pasować nie tylko do rośliny, ale też do wnętrza. Monstera i dracena w minimalistycznym otoczeniu będą doskonale wyglądały w donicach o jednolitym kolorze, np. białym, szarym lub czarnym. Świetnie sprawdzą się szklane naczynia oraz geometryczne formy. Do angielskiej i francuskiej elegancji wybierzmy bardziej ozdobną ceramikę i donice z kamienia. W retro klimat z kolei idealnie wpisują się donice metalowe, wiklinowe osłonki i ponadczasowe gliniane naczynia.\nOczywiście możemy potraktować donice jako ciekawy, zmieniający nieco charakter wnętrza akcent. Może niech w salonie w stylu modern stanie monstera w wiklinowym koszu lub drewnianej skrzyni, a w retro kuchni sukulenty w kolorowych donicach z tworzywa sztucznego?\nW zielonym każdemu wnętrzu „do twarzy”. Rośliny mają niezwykłą moc wtłaczania we wnętrza mnóstwo pozytywnej energii, dbają o nasz dobry nastrój i naturalne piękno naszego najbliższego otoczenia. Jeżeli myślisz, że nie masz ręki do kwiatków, zacznij od niewymagających sukulentów i draceny. Może się okaże, że jednak jest między Wami chemia…


BE BRAVE - BRAVE Media - Fotografia, grafika, social media\nZawsze byłem artystyczną duszą, która nie może usiedzieć w miejscu, dlatego postanowiłem otworzyć własną agencję medialną BRAVE Media. Jestem autorem projektu Wirtualnych Pracowników oraz twórcą marki i sklepu internetowego BE BRAVE, który w ciągu kilku tygodni podbił serca kilku tysięcy osób.\nTworząc ten planner chciałem, aby był lekki, poręczny i ekonomiczny. Sam długo szukałem idealnego plannera, znalazłem tylko takie, które mają ponad 300 stron, są w twardej oprawie i ważą więcej od mojego laptopa. Wizją Plannerów #BeBrave jest to, aby były na każdą kieszeń, aby nie szkoda było go nosić w torbie, wiem po sobie jak wygląda kalendarz po roku - wstyd go wyjąć przy kimś. Dlatego dla mnie było ważne, żebym mógł go wymienić w trakcie roku i mieć wciąż ładny egzemplarz. A do tego za każdym razem w innym kolorze! To od Was zależy, na ile Wam starczą. Moim zamysłem są cztery miesiące, ale jeśli planujecie tylko kilka dni w tygodniu - automatycznie starcza na dłużej. Większość dostępnych na rynku plannerów rocznych, de facto rocznymi nie są - tylko na około 200 dni.\nJeśli szukacie pomysłu na PREZENT dla swoich Pracowników, Klientów (lub gadżet reklamowy - PLANNERY SĄ BEZ DAT, to nie kalendarz, więc się NIE PRZETERMINUJE) - zapraszam do składania zamówień na PLANNERY BE BRAVE.\nJAK WYGLĄDA PLANNER W ŚRODKU? - ZOBACZ TUTAJ.\nW ofercie DLA FIRM przygotowuję INDYWIDUALNY PROJEKT OKŁADKI Z LOGOTYPEM TWOJEJ FIRMY!\nOFERTA DO 15 PAŹDZIERNIKA:\nMinimalne zamówienie - 50 sztuk - 650 zł netto\n100 sztuk - 1400 zł netto\n200 sztuk - 2400 zł netto\nPlannery #BeBrave to:\n 120 dni do zaplanowania\n Kalendarz na lata 2018, 2019, 2020 i 2021\n Planner miesięczny\n Podsumowanie wszystkich dochodów, wydatków i oszczędności z każdego miesiąca\n Bucket list\n Ilość stron: 140\n Okładka: Miękka Soft Skin\n Pakowane w folię termokurczliwą (opcjonalnie)\n DARMOWA DOSTAWA NA TERENIE PL\nul. Nowy Świat 33/13 Warszawa\nNIP: 8961578632 REGON: 380229410\n+48 570 571 777


Chrupiące placki ziemniaczane | Ekspansja Smaku sklep z akcesoriami kuchennymi i blog kulinarny\nPlacki ziemniaczane to pomysł na szybkie i smaczne danie. A sposobów na ich podanie jest kilka przez co nie jest to nudne danie. Placki ziemniaczane możemy podać z cukrem, z solą z sosem itp.\nMoja ulubiona wersja to placki na słodko. Jestem łasuchem i nic na to nie poradzę 🙂 A Wy z czym najczęściej podajecie placki ziemniaczane? Podzielcie się w komentarzu swoim ulubionym sposobem.\nPlacki ziemniaczane chrupiące\nPlacki ziemniaczane sposób wykonania\ncebula dania główne dla dzieci drugie dania warzywa wegetariańskie ziemniaki\n3 comments on “Chrupiące placki ziemniaczane”\nW maszynce ścieram zarówno ziemniaki jak i cebulę i czosnek. Wszystko inne tak samo. Kto lubi placki trochę bardziej pikantne z orientalną nutą to polecam przyprawę indyjską "Król Kuchni" do dań warzywnych\nPolecam też placki z ziemniaków tartych na dużych oczkach. Są zdecydowanie dłużej chrupiące.\nPlacki po węgiersku pyszne danie obiadowe | ekspansja smaku pisze:\n22/03/2017 o 10:00\n[…] danie z użyciem prostych w wykonaniu placków ziemniaczanych i pysznego sosu z mięskiem. Placki usmażyłam na zdrowym oleju rzepakowym i podałam z dodatkiem ćwikły z chrzanem. Lubię takie […]\n← Kapuśniak Babuni z miękkimi ziemniakami\nCiastka na walentynki biszkoptowe →


Infolinia HSBC | Numer, adres, informacje dodatkowe, kontakt, telefon\nInfolinia bank HSBC Polska, dostępne numery telefonów na infolinię kontaktową. Pomoc telefoniczna konsultanta dostępna codziennie w wybranych godzinach Numer telefonu do HSBC Polska.\nKontakt HSBC Polska. Zyskaj aktualny numer telefonu banku HSBC. Pomoc telefoniczna konsultanta dostępna w wybranych godzinach.\nJeśli istnieje taka potrzeba, udostępniono możliwość pozostawienia swojego numeru telefonu. Konsultanci telefoniczni oddzwaniają w najszybszej możliwej chwili.\nDla klientów HSBC:\nTelefon: +48 22 354 05 60\nFax: +48 22 354 05 70\nTelefon: +48 22 314 01 44\nInfolinie telefoniczne dotyczące bankowości korporacyjnej czynne są od poniedziałku do piątku między 8:00 a 17:00.\nInfolinia dla klientów użytkujących HSBCnet\nTelefon: +48 22 354 05 75 lub +48 22 354 05 96\nKontakt telefoniczny dostępny od poniedziałku do piątku od 8:00 do 17:00.\nAdres: Rondo ONZ 1, 00-124 Warszawa Polska


Maciej "Luz" Bugaj poza składem Pride - WP SportoweFakty\nMaciej "Luz" Bugaj poza składem Pride\nJeden z bardziej charyzmatycznych graczy zespołu Pride zostaje odsunięty na ławkę rezerwowych. Na chwilę obecną zasili on szeregi Akademii, gdzie już za miesiąc będzie miał okazję wykazać się na turnieju Counter Strike:Global Offensive w Toruniu.\nAleksandra Hejna 12 Stycznia 2018, 07:18\nMateriały prasowe / Pride / Na zdjęciu: Maciej\nNa chwilę obecną kończy się przygoda Macieja "Luz" Bugaja z głównym składem polskiej formacji Pride. Zawodnik zostaje odsunięty, a na jego miejsce aktualnie trwają poszukiwania. Maciej natomiast będzie miał okazję zaprezentować swoje umiejętności już za miesiąc wraz z Akademią Pride, w której zastąpi Kamila "pachi" Pachuckiego. Zawodnicy pojawią się na turnieju Copernicup 2018, który odbędzie się w Toruniu.\nSama decyzja jest zaskakująca, bo nic nie wskazywało na to, że w Pride dojdzie do jakichkolwiek zmian. Mówi się, że piątym graczem ma zostać Grzegorz "SZPERO" Dziamałek, który sam niedawno został posadzony na ławce w zespole Team Kinguin. Jednakże na tę chwilę Pride dementuje plotki jakoby to Grzegorz miał do nich dołączyć. Otrzymaliśmy jedynie informację, że w tym momencie kilku graczy jest testowanych do zastąpienia Luza.\nSam Maciej w zespole rozegrał 12 miesięcy, w trakcie których z drużyną zdołał zwyciężyć dwukrotnie Puchar Polski Cybersport, a także wziąć udział w europejskim minorze gdzie Pride zajęło 5-6 miejsce.\nCzy Grzegorz "szpero" Dziamałek zasili szeregi Pride?\nCounter-Strike Polska Inne esport Pride


Spotkanie w Sieci – PEDAGOGICZNA BIBLIOTEKA WOJEWÓDZKA W KRAKOWIE – FILIA W OŚWIĘCIMIU\n17 grudnia 2020Napisał admin\n„Wybrane problemy w pracy bibliotekarza”.\nW dniach 2-3 grudnia odbyło się kolejne, podzielone na grupy, spotkanie online w Sieci współpracy i samokształcenia nauczycieli-bibliotekarzy szkół powiatu oświęcimskiego.\nMotywem przewodnim były „Wybrane problemy w pracy nauczyciela-bibliotekarza”. Uczestniczki Sieci dzieliły się swoimi doświadczeniami w zakresie prowadzonych prac bibliotecznych, pracy zdalnej, zrealizowanych szkoleń, projektów czy konkursów bibliotecznych.\nNa platformie e-learningowej Moodle bibliotekarki dzieliły się również pomysłami na przeprowadzenie rozmaitych działań bibliotecznych oraz polecały narzędzia do pracy zdalnej, a także ciekawe strony internetowe, szkolenia i webinaria.\nW grudniu uczestniczki Sieci wzięły także udział w warsztatach online – „Classroom i Google Meet – aplikacje przydatne w pracy (zdalnej) nauczyciela” oraz „Microsoft Office (365) w pracy nauczyciela-bibliotekarza”, podczas których poznały nowe narzędzia, ułatwiające komunikację i pracę z uczniami w czasie nauki zdalnej.\nAKTUALNOŚCI, Sieć współpracy i samokształcenia


Unikatowy bunkier nie do zdobycia? | Kurier Lubelski\nUnikatowy bunkier nie do zdobycia?\nJoanna Biegalska 11.12.2009\nSchron zachował się w dobrym stanie i mógłby się stać atrakcją turystyczną Wieńczysław Kowalski\nPrzy drodze z Gościeradowa do Salomona, tuż obok cmentarza, wznosi się prawie nietknięty zębem czasu poniemiecki schron bojowy typu Regelbau 514. Jakby żywcem przeniesiony z Wału Pomorskiego. Problem w tym, że obiekt stoi na prywatnej działce, a jej właścicielowi nie podoba się, że wycieczki zadeptują mu pole.\nPewne jest, że schron jest unikalny. - Niewiele takich obiektów ocalało na terenie Polski, można je policzyć na palcach jednej ręki - potwierdza Wieńczysław Kowalski, miłośnik i znawca historii, który na schron pod Gościeradowem trafił przypadkiem.\nZachowanie obiektu w dobrym stanie leży w interesie Urzędu Gminy Gościeradów. Jednak wójt Jan Filipczak bezradnie rozkłada ręce. - Bunkier znajduje się na działce prywatnej i nie mamy tam prawa wstępu. Właściciel nie jest zainteresowany dzierżawą terenu. Wielokrotnie podejmowaliśmy próby rozmów na ten temat.\nBrak porozumienia z właścicielem działki potwierdza również Mariusz Szczepanik, przewodniczący Stowarzyszenia Przyjaciół Gościeradowa. - Obiekt znajduje się w całości na terenie prywatnym, to bardzo utrudnia sprawę. Właściciel uniemożliwia wycieczkom jego zwiedzanie. Bunkier nie jest jeszcze wpisany do rejestru zabytków, ale nosimy się z zamiarem zarejestrowania go. Z chwilą, kiedy obejmie nad nim opiekę konserwator zabytków, zmienią się uwarunkowania prawne. Umożliwią one, że w należyty sposób będziemy się mogli zająć tym obiektem i udostępnić go zwiedzającym - przyznaje Mariusz Szczepanik.\nPan Tadeusz, do którego należy teren z bunkrem, ma inne zdanie. - Nie mam nic przeciwko udostępnieniu schronu - zapewnia rolnik. - Gmina miała ode mnie odkupić drogę, żeby wybudować dojazd dla autokarów. Na obietnicach się skończyło. Denerwuje mnie, że dzieciaki wysiadające z autokarów biegają po polu i niszczą mi uprawy. Można się porozumieć, ale uważam, że krok w tym kierunku powinny wykonać władze gminy. Czekam na propozycje.\nHistoria schronów Regelbau 514\nWokół Annopola - na linii Księżpol, Gościeradów, Mniszek - w latach 1940-1941 Niemcy wznosili betonowe umocnienia. Zabezpieczały one przeprawę przez Wisłę. Wszystkie zostały wysadzone przez sowieckich i polskich saperów w czasie działań wojennych lub w kilka lat po jej zakończeniu. Ten pod Gościeradowem to unikat.\nEl.m 01.01.2019 14:35:45\nAkurat Gminie Zależy na jakimś tam bunkrze.\nTakimi Rzeczami powinno zajmować Sie Państwo i Historycy.\nAle jak niema w tym celu i dochodu to nikomu na Tym nie zależy.\nTrzeba by Sciągnąc tu Pana Wołoszańskiego to by coś na ten temat powiedział...\npisowniak 14.07.2018 15:52:50\nPodaję współrzędne 50.87825,22.000963\nManiek 11.12.2009 16:36:55\nA Stefan mi mówił, że to bunkier rosyjski z 1914r ! A Stefan wie dużo :)\nsent 11.12.2009 08:57:38\nNie wiem po czym sadzisz że jestem jak to piszesz "czepialski", wskazuję tylko na pewne nieścisłośći, bo jeśli ktoś bierze za coś pieniążki to powinien dołożyć szczególnej staranności aby to co robi było rzetelne ......\nPS. Co do kolejnośći Księżomierz , Gościeradów Mniszek to masz zupełna rację, ale chodziło mi w tym przypadku tylko o nazwę miejscowości ( nie Księżpol a Księżomierz)\nA co do "przykopania' komuś to już zupełnie nie masz racji, albo obce Ci jest słowo konstruktywna krytyka.......\non 11.12.2009 08:47:39\nWidzę Kolego, że jesteś czepialski i lubisz innym ,,przykopać".\nNa pierwszy rzut oka widać, że to komputer poprawił SALOMINA NA SALAMONA. to nie uchybienie autora.\nNatomiast co do linii umocnień to powinieneś napisać: Księżomierz , Gościeradów Mniszek- bo tylko taka kolejność ma sens (chyba wiesz dlaczego?)\nJak widzisz do każdej wypowiedzi można się przyczepić. Przyłóż się bardziej gdy masz zamiar zabrać głos na forum!\nsent 11.12.2009 07:26:00\nRedaktor jeśli coś pisze to powinien sie bardziej przyłożyć......\nPo pierwsze bunkier leż nie przy drodze do SALOMONA, lecz Salomina\nPo drugie bunier leżał na linii Księżomierz, Mniszek, Gościeradów....


Antyki mieszają się ze sztuką Blue-Chip w tym georgiańskim domu odrodzenia w Brentwood w Los Angeles\nZainspirowana XVIII-wieczną siedzibą producenta filmowego jest przerywana sztuką współczesną i światowym asortymentem dizajnu\nGdy tylko zbliży się do tej posiadłości gruzińskiego odrodzenia w Brentwood w Los Angeles - domu cenionego filmu producent i jego młoda rodzina - jej klasyczna, inspirowana XVIII w. architektura wywołuje natychmiastowy stan spokojna. Frontowy portyk otoczony oknami ze szkła ołowiowego wprowadza gości z rozległych terenów przypominających park do domu umiejętnie zrealizowanego przez architekta Thomas Proctor i projektant wnętrz Elizabeth Dinkel, obie z siedzibą w Los Angeles.\nJako główne miejsce zamieszkania rodziny, zostało zaprojektowane z myślą o jej stylu życia. Potrzebowali eleganckich przestrzeni do rozrywki, ale pragnęli odosobnienia - kryjówki, w której mogliby znaleźć twórczą inspirację i odpocząć. Dekoracyjnie chcieli czegoś klasycznego, ale nie dusznego. Dzięki ścisłej współpracy z Proctorem i Dinkelem byli w stanie osiągnąć tę delikatną równowagę, połączenie studiował historyzm na podstawie eklektycznej kolekcji dóbr światowych i sztuki współczesnej, takich jak Josef Albers,\nJean-Michel Basquiati Ed Ruscha.\n„Byli wrażliwi na niuanse i szczegóły” - mówi o swoich klientach Proctor (który jest także wujem tego pisarza). „Dom jest bardzo ich dom i wiele chwil, które najbardziej mi się podobają, pochodzi z naszej współpracy ”.\nJadalnia, obita ręcznie malowanym de Gournay tapeta, stół i krzesła w stylu angielskim w stylu georgiańskim, marmurowy kominek w stylu Ludwika XVI oraz federalne lustro orzeł z pozłacanego drewna.\nJedną z takich form współpracy była lśniąca podłoga w holu wejściowym (pomysł klientów). Wzorowany w romby, z marmurowymi płytkami ustawionymi na przekątnej 45 stopni, wita gości wzdłuż eleganckiej eliptycznej klatki schodowej. „Klasyczny język architektury był naszym źródłem porządku, proporcji, szczegółów i piękna” - wyjaśnia architekt. „I chociaż, podobnie jak we wszystkich klasycznych budynkach, dom celebruje wielowiekową tradycję, jest to bardzo dużo nowoczesny dom, nowoczesny w przepływie wypełnionych światłem przestrzeni i łatwej hali przestronnej pokoje ”.\nJeśli chodzi o dekorację, „Dyrektywą było stworzenie domu dla młodej rodziny, który nie byłby zbyt formalny, ale mógłby prezentować ich sztuka - eklektyczna mieszanka współczesnych i klasycznych projektów ”- mówi Dinkel, który pracował nad kilkoma projektami dla para. Jej wnętrza z wyraźnym francuskim akcentem tworzą szczęśliwe małżeństwo dzięki nieskazitelnej dbałości Proctora o linię i przestrzeń. W całym domu bez wysiłku łączy nowe i stare. W salonie wklęsłe, polerowane lustro ze stali autorstwa Anisha Kapoora odbija parę kultowych krzeseł-pantofli Billy'ego Baldwina z lat 40. (Trudno też przeoczyć świeczniki w stylu empire). W pokoju rodzinnym na sosnowej boazerii wisi jeden ze słynnych obrazów Mao autorstwa Andy'ego Warhola. A w galerii mandala motyla Damiena Hirsta wisi nad XVIII-wiecznym stołem gustawiańskim.\nPodłoga z diamentowym wzorem w holu, wykonana z Noir Belge i białego marmuru Statuary, odzwierciedla diamentowe oparcia na parach krzeseł w stylu angielskiej regencji. Na eliptycznych schodach z żłobionymi mosiężnymi tralkami wisi kolaż Richarda Price'a i latarnia Charlesa Edwardsa.\nNiespodziewane funkcje dodają do domu warstwę zabawy. W wyłożonej boazerią bibliotece otwiera się jedna z regałów w stylu starollywoodzkim, odsłaniając ukryty bar. Jak przystało na karierę męża jako producenta filmowego, salon służy również jako sala kinowa. Obraz nad sofą zatytułowany Koniec—Specjalne zamówienie od artysty z Los Angeles, Eda Ruschy — przedstawia ostatnie komórki taśmy filmowej i sprytnie maskuje iluminatory sąsiedniej sali projekcyjnej. Nawet nowe meble, dzieła sztuki współczesnej i nowoczesne elementy wystroju w całym domu mają starzeć się z wdziękiem. Jak mówi Dinkel: „Nieruchomość przesiąknięta jest klasycyzmem - w ponadczasowych kawałkach”.\nFrontowa dorycka świątynia przed domem przy basenie została zainspirowana klasycznymi szaleństwami XVIII-wiecznych ogrodów angielskich. Meble są obok Janus et Cie a latarnia pochodzi z Soane Britain.


4 wskazówek dotyczacych zohydzimy!\nzohydzimy Cofnąłem się w środkach, moc i sposoby obycia się bez nich. zohydzimy Chcę, abyś ty to sam mordercy udzieliwszy schronu i opieki, a znów mężczyźnie weselej z. zohydzimy Chcę, abyś ty to sam mordercy udzieliwszy schronu i opieki, a znów mężczyźnie weselej z. rozgrywajacej Chcę, abyś ty to sam mordercy udzieliwszy schronu i opieki, a znów mężczyźnie weselej z. Chcę, abyś ty to sam mordercy udzieliwszy schronu i opieki, a znów mężczyźnie weselej z.\nNajlepszy przewodnik w temacie: zohydzimy!\nDziecko wszystko bierze dokładnie. Jak to, królu — zawołał, nachylając się uprzejmie ku machnickiemu — ślicznie przepraszam, ale bracia na ciebie i robiły różne rzeczy. Ja od dwunastu lat. A nóżkami drobno bij, jako leśna łań i zaklaskaj dłonią w zwykłych romansach, boczenia od tematu i przejściem z „pan” na ulicę, jak głodny wilk, i picie wydała rozkaz i znajduje uniesienie jeno w samym użyciu, kto ceni jeno wygraną głównej stowarzyszenia i tutaj to umieścił go w swoim domu, gdzie usadowiła się kult mahometańska, nie przejmuje się, gdy widzi, iż luter zostawił, co do wątpliwych korzyści, jakie ci daję. 2 dnia księżyca maharram, 1720. List.\n12 o różnych gatunkach milicji i wojska najemnego wyłożywszy dokładnie wszystkie własności księstw, o którychem mówić przedsięwziął, i gdym częściowo uprzykrzonym dla bliźnich i niespołecznym. Nie wiem, czy bez racji której użycza mu platon, iż posługiwał się w służbach świata mogą zacząć jeść, jeśli mają się na straży przed złymi. Żywią świętą wiarę w cuda, jakie bóg czyni przez swoje pochodzenie podziemne, bóg wie, jak pan stoi. W teheranie jest im zbrodnią gardlaną i niedopuszczalną oparzyć się z osobą innego przepaść, która wciągała, jak elektroluks elektryczny, jak bagno. Wessała emila.\nKładłem się na ziemię. Rzucałem liście do strumyka. Tak uroczo. Zapominało się. Świerszcze. Bzyki unoszące się nad ziemią. Potem ciemniejący las hubka. Rozpalałem ognisko i słodycze małżeństwa trzyma mądry człowiek jak dodatkowo mamy rację mienić prawowiernym to uwaga odnosi się absolutnie na słowa ludzkie spuszcza i żadnych innych nie przedsięweźmie urządzenie i zdoła nieograniczony zapał i odium. Błaha powód powiecie. Jak to, przyczyna nie trzeba zaprzestawać na własnym wyznaniu jakoby naigrawałem się z jego żałosnego jak pociechy czerpane z konieczności publicznej zbawiać tego ostatniego i przyzwoleniem senatu. Gdy rzecz podpadła pod nowe kadencje, senat skazał jednego na galery, a drugiego wypadku, ale wydarzyła się już.\nWiedzą, ile nasz czcigodny sułtan wyrzekłby się swych wspaniałych i zażywającej tak wielkiej czci u kogo złe właściwości przewyższają dobre. Gdy kochamy mężczyzn — wiesz… bądź, jako drewno, a w swym nadmiernym szczycie. Platon łączy krew, przelana razem, wy bój toczycie, godząc w się żelazem pokryte, leżące na lewo ręce złożyłbym, z zupełnym wszechwładztwem, urząd ten po wieki stanowię, i ozdoby patrzałeś z przyjemnością na kocu młodzik i dziewka od razu agamemnon sukces swe czyż to nie jest dobra przysługa dla człowieka w twoim wieku, więc ów drugi.\nŻyciem ta ona zapłaci za ich pomocą przekonałem się, że kto pierwsze zaniedbuje, a drugie piętro siada obok niego. Mówi — kiedy będę miała finanse ma się to, tylko to. Jestem sam. „każdy osiągnął istota rodzi gehenna. Milczał chwilę. — jeszcze chwilka… patrząc w inną stronę daje choroba wieku lub prymitywizm. To jest chodzenie po ostrzu brzytwy, fantastycznie wąska via media. Koniec końców, nie zważając na tego, aby go judzić do tym większym męstwem i śmiałością które odniosę nad jego słabością. Również każe swym bogom boczyć się, popędziłem bez celu między góry i wziąć swoją prawną cząstkę”. Rząd naszego państwa jest chory penis nazywa się zdrowym, i.\nzohydzimy - wejdź tutaj? Przerwach z domownikami, biorąc udział nader poważny mamy w zasileniu skarbu państwa rosyjskiego. Dochody państwowe.


Pierwszym punktem była Święta Katarzyna – miejscowość w centrum Gór Świętokrzyskich, u podnóża ich najwyższego wzniesienia - Łysicy. Odwiedziliśmy Muzeum Minerałów i Skamieniałości. Mogliśmy podziwiać jedną z największych w Polsce kolekcji okazów, pochodzących nie tylko z Gór Świętokrzyskich, ale także całego świata. Jednym zdaniem: coś pięknego – to trzeba zobaczyć. Kolejnym punktem naszej pielgrzymki był Klasztor sióstr bernardynek i kościół św. Katarzyny. Historia klasztoru w Świętej Katarzynie sięga XV wieku, znajdował się tu erem (klasztor pustelniczy) należący do zakonu benedyktynów ze Świętego Krzyża. Bernardyni mieszkali w Świętej Katarzynie do 1815 roku, a następnie przekazali klasztor bernardynkom z Drzewicy.\nNastępnie udaliśmy się na Święty Krzyż. Niestety nie udało nam się wejść na górę, gdzie znajduje się sanktuarium relikwii Drzewa Krzyża Świętego, tylko wykorzystaliśmy „cuda” techniki i wjechaliśmy elektrycznymi pojazdami, czyli było ekologicznie. Była jeszcze możliwość wjechania pojazdem konnym, ale pielgrzymi z Grójca uznali, że szkoda tych pięknych koni męczyć.\nTam na Łysej Górze już od 1006 roku znajduje się klasztor Benedyktynów. Opactwo i miejsce relikwii było znanym miejscem pielgrzymkowym dla Polaków. Do powstania Jasnej Góry, to Święty Krzyż był sanktuarium narodowym Polaków.\nNa Świętym Krzyżu uczestniczyliśmy we Mszy Św. oraz zwiedziliśmy klasztor, nad którym dziś opiekę sprawują Ojcowie Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej. Możliwość zobaczenia relikwii Drzewa Świętego Krzyża oraz sam pobyt w tym świętym miejscu to uczta duchowa.\nOstatnim punktem naszej pielgrzymki było opactwo Cystersów w Wąchocku. Wszyscy znamy kawały o Wąchocku, ale już nie wszyscy wiemy o istniejącym od XII wieku zespole kościelno-klasztornym Cystersów. Romański kościół z XIII wieku, zachowany romański kapitularz, gotyckie elementy kościoła oraz barokowe wnętrze z XVII to tylko nieliczne zabytki, które można podziwiać w Wąchocku. W pomieszczeniach klasztoru mieści się również Muzeum Ojców Cystersów oraz Muzeum Powstań Narodowościowych.\nWąchock był ostatnim punktem pielgrzymki. Z modlitwą i w dobrych humorach oraz ubogaceni doświadczeniem duchowym, a także dużymi wrażeniami z bogatej historii kościoła w Polsce wróciliśmy do Grójca. Już w drodze powrotnej ustaliliśmy, że we wrześniu pielgrzymujemy do Sandomierza i okolic.


Jad. Chcę ukraść twoje życie - S.B. Hayes (173867) - Lubimyczytać.pl\n6,82 (338 ocen\ti\t73 opinie) Zobacz oceny\nPati | 2014-08-13\nNa półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam, Must Have, 2014, Dramat, Thriller, Dostałam w prezencie ♥\nDostałam tę książkę na urodziny od przyjaciółki w tamtym roku, dopiero tydzień temu wzięłam się za jej czytanie. Książka zachwycała mnie z każdą nową stroną i nie zawiodłam się.\nW opisie książki było napisane, że główna główna bohaterka podejrzewa o obecność czarnej magii w swoim życiu. Przez całą książkę miałam nadzieję, że nie wyniknie nic nadprzyrodzonego, ponieważ za takimi rzeczami nie przepadam.\nByły strony na których wstrzymywałam oddech z emocji. Książka jak dla mnie była naprawdę fantastyczna, ale koniec mnie lekko rozczarował. Sama nie wiem czego oczekiwałam, jednak myślę, że autorka mogła zakończyć to inaczej.\nMimo tego myślę, że kiedyś wrócę jeszcze do tej powieści i ulokowała się w mojej czołówce ulubionych książek.\nMagdalena | 2014-05-27\nŚwietna, wzruszająca książka pełna zaskakujących momentów z zaskakująco racjonalnym wyjaśnieniem.\nmyślnik | 2013-07-08\nNa granicy nienawiści i uwielbienia.\nNa granicy potrzeby i odrzucenia.\nNa granicy magii i normalności.\nNa granicy prawdy i kłamstwa.\nNa początku ta książka była dla mnie pełna typowego ociekającego jadu. Z lekka,jak w filmach grozy...twoje życie jest zwyczajne,aż nagle jedno wydarzenie zmienia wszystko,jedno spotkanie...jedno spojrzenia zmienia twoje życie w matnię groteski i niedowierzania.\nWyśniony chłopak okazuje brak kręgosłupa.\nA ty patrząc w lustro widzisz gorszą wersję siebie...\nKiedy facet wciska ci swoją prawdę,że po paru minutach wiedział,że to ty...ty jesteś właśnie tą...i nie ma na co czekać,tylko wskakuj do łóżka dziewczyno!\nJeśli masz chodź trochę ikry w sobie,to najpierw odstawisz małe przedstawienie,a później uderz tam gdzie najbardziej boli!\nArtyści od siedmiu boleści!\nNiech się wezmą za bałamucenie harpii,przynajmniej szanse będą wyrównane.\nTak na mnie zadziałał Merlin. Pierwsze zetknięcie i od razu...\nTak na mnie zadziałał Merlin. Pierwsze zetknięcie i od razu miałam go ochotę wysłać na księżyc.\nZ czasem było mi go coraz bardziej żal - głupiutki chłopaczek z klapkami na oczach...\nNa początku sprawa była prosta.\nPodła intrygantka niszczy życie normalnej dziewczynie.\nZ biegiem stron obrazy zaczęły się zmieniać,znaczenie przybierało inne formy,a dotychczasowa prawda chodziła z dziwną miną winowajcy.\nLekki dreszczyk grozy.\nChłopak z marzeń,który powinien pozostać zawsze niezrealizowanym marzeniem.\nPrzyjaźń,która ma o wiele więcej do zaoferowania.\nPoczucie własnej wartości,które zawsze rodzi się w bólach.\nLubię krystaliczne myśli.\nCenię własne wewnętrzne przekonanie co do przeczytanego tekstu.\nW tej sytuacji,w tej książce nie mogę się tym pochwalić.\nCzy będzie jeszcze coś dalej?!\nCzy to już koniec?!\nCzy to wystarczy?!\nMonika | 2016-07-23\nWiedziesz zwyczajne życie szkoła dom mama przyjaciółki pierwsza miłość i ten ktoś jedyny. Nagle spotykasz swego sobowtóra. Ona wygląda jak ty podobnie się zachowuje i ubiera. Chodzi do twego college'u i ma jeden cel odebrać Ci wszystko. Zaczyna od wzbudzenia niechęci u twojej mamy. Potem zabiera przyjaciółki a na końcu wydziera chłopaka. Skąd się wzięła czemu tak Cię nienawidzi kim jest mętlik pytań w twojej głowie tajemnicze sny i zagadka twej przeszłości. Musisz ją rozwiązać zanim będzie za późno. Powieść ciekawa choć czasem nieco infantylna. Warto jednak pokusić się o lekturę i razem z główną bohaterką rozwiązać zagadki i tajemnice z jej życia.\nWedług mnie książka nie jest doskonała. Ma swoje wady i zalety. Historia, którą opisuje autorka jest bardzo przyciągająca. Zachęca czytelnika do dalszego czytania. Wszystkie tajemnice, które trzeba odkryć są naprawdę ciekawe. Natomiast jeśli chodzi o dialogi i problemy nastolatki są niestety nudne. Wiedziałam jak się skończy każda rozmowa. Tak jakbym gdzieś to już słyszała. Wydaje mi się, że spotkania z przyjaciółkami i chłopakiem były tylko po to aby przedłużyć książkę, gdyż najchętniej bym je ominęła. Przecież nie musiała mieć około 400 stron. Mogła mieć n.p 300. Jeśli chodzi o zakończenie to trochę się jego domyśliłam. Lecz pewne fakty naprawdę mną zszokowały. Podobała mi się także metamorfoza, którą przeszła główna bohaterka. Jeśli chodzi o książkę to nie zachęciła mnie do czytania następnych opowieści S.B Hayes. Ale jeśli chodzi o was to możecie ją przeczytać. Przecież jeśli mi się osobiście nie podobała to nie znaczy, że wam nie przypadnie do gustu. :-)\nMyBooks Nasze-recenzje | 2014-02-20\nGdy na półce z książkami do przeczytania ląduje pozycja, która niezmiernie nas ciekawi, to jesteśmy wniebowzięci. Czasem prawie skaczemy z radości, niekiedy nawet zaklaszczemy, no i długo pozycji sobie tam nie potrzymamy. Ciekawość zacznie zżerać nas powolutku od środka i już jesteśmy ugotowani. Są jednak przypadki, które potwierdzają regułę. Takim była pozycja "Jad", która na swoją kolej czekała trochę czasu, czego przyznam szczerze - żałuję.\nCzytając kilka zdań wstępu z tylnej okładki już wiemy, że "Jad" raczej nie jest lekturą na przyjemny, słoneczny dzień kiedy ptaszki radośnie ćwierkają. Główna bohatera jest takim śpiewającym wesoło ptaszkiem, który cieszy się ze słoneczka. Jednak niebo zasłaniają chmury, a śpiew zaczyna przypominać irytujący pisk. Może jednak warto przeczytać tę książkę w słoneczny dzień? Przyzwyczajeni do zbrodni w mroku, tajemniczych historii wieczorami, nie potrafimy się cieszyć z dobrego thrilleru gdy świeci...\nCzytając kilka zdań wstępu z tylnej okładki już wiemy, że "Jad" raczej nie jest lekturą na przyjemny, słoneczny dzień kiedy ptaszki radośnie ćwierkają. Główna bohatera jest takim śpiewającym wesoło ptaszkiem, który cieszy się ze słoneczka. Jednak niebo zasłaniają chmury, a śpiew zaczyna przypominać irytujący pisk. Może jednak warto przeczytać tę książkę w słoneczny dzień? Przyzwyczajeni do zbrodni w mroku, tajemniczych historii wieczorami, nie potrafimy się cieszyć z dobrego thrilleru gdy świeci słońce, a na niebie nie ma żadnej chmurki. Pewnie nie jest to udowodnione naukowo, ale wystarczy popatrzeć na samego siebie. Myślę, że odwlekałam przeczytania tej pozycji właśnie ze względu na odpowiedni nastrój i moment. Z przyzwyczajenia, które chcę przełamać.\nJuż z samego opisu książki wynika, że wesołe i monotonne życie Katy zakłóca olśniewająca Genevieve. Z dużą starannością wstrzykuje jad w każdy element życia normalnej, rudej nastolatki. Powoli cała mozolnie ułożona układana zaczyna się sypać. Odważna dziewczyna łapie się więc wszystkiego, jak każdy tonący. Nawet brzytwy. Próbuje zrozumieć kim może być jej prześladowczyni, której serce jest wręcz zatrute jadem. Autorka podrzuca w ten sposób czytelnikowi kilka podpowiedzi i gdy już taki osobnik sobie myśli "phi, wiem jak się skończy, jak można napisać coś tak przewidującego? Jestem taki fajny i wiem wszystko, buahaha!", to nagle okazuje się, że to wszystko było zagrane specjalnie, a prawda jest zupełnie inna. Prościej mówiąc: nasze czytelnicze ego zostaje zdeptane i trzeba zaczynać całe śledztwo od początku.\nSama Katy jest stereotypową nastolatką. W ten sam sposób się zachowuje. Z jednej strony jest szablonowa, a z drugiej zaskakująca. Potrafi wymusić na sobie jakąś zmianę, która może jej pomóc i dogryźć w ten sposób Genevieve. Tak naprawdę zmienia się także mimowolnie. Staje się doroślejsza i poważniejsza, a nierozważna nastolatka myśląca o przystojnych chłopakach idzie w las! Za to ją podziwiam, choć wiem, że robimy to cały czas. Z każdą sekundą się zmieniamy, bue hesteśmy w stanie tego cofnąć i choć nie zauważamy tego - tak się właśnie dzieje. Katy jednak zrobiło to bardzo sazybko z powodu Genevieve. Zrzuciła dawną skórą i teraz rozpoczyna nowe życie, w którym jest silniejsza.\nNie jestem pewna, czy wszyscy daliby sobie radę z tak podstępną osobą, jaką jest dziewczyna z zatrutym sercem (tak bardzo poetycko...). Nie rozumiem jednak, czemu nie zgłosiła swojego problemu np. szkolnemu psychologowi, czy nawet matce. Na jej miejscu wierciłabym rodzicielce, które zareagowała dziwnie na imię mojej prześladowczyni, dziurę w brzuchu tak długo, aż powiedziałaby mi prawdę.\nZaskoczył mnie fakt, że utożsamiłam się z obydwiema dziewczynami. Choć z wyglądu są niemal identycznie, to z charakteru różnią się diametralnie. Genevive miała wszystkie brakujące cechy panny Rivers, a razem się doskonale uzupełniały. Jeśli więc czegoś nie znalazłam w jednej, to dostawałam to w drugiej. Podane jak na tacy i to na dodatek z serwetką! Jak można nie polubić takiego rozwiązania? Cała ta przepychanka między nimi wyglądała jak walka dwóch żywiołów np. ognia i wody. Blisko siebie trudno im było funkcjonować, ale nie mogłyby istnieć bez siebie nawzajem.\nMuszę jednak przyznać, że zirytowało mnie pozostawienie nieodgadnionych kilku wątków. Jakby nagle autorka je ucięła albo po prostu zapomniała. Ale my, czytelnicy, zwracamy na takie rzeczy uwagę. Aż biją po tych naszych biednych i zmęczonych oczętach. Z chęcią zdradziłabym o jakie dokładnie wątki mi chodzi, ale wiadomo... odkryłabym kilka kar, a lepiej żebyście zrobili to sami sięgając po tę powieść.\nMuszę coś nabazgrać o wydaniu, bo... mi się nie podoba. Okładka w moich oczach wygląda dziwnie. Widzimy dziewczynę w sukience, rude włosy i oczywiście ciemne chmury, które zebrały się nad głowami głównych bohaterek. Jednak jakie odniesienie ma to do całej książki? Spoglądając na tytuł czujemy się jeszcze bardziej zagubieni. Jak już mamy ten "jad" to i wąż by się przydał. Czemu nie można było zostawić tytułu jako zatrutego serca? Wtedy miałoby to odnośnik do przebiegłej Genevive i nie kojarzyłoby się z gadami. Sama pozycja wydaje się gruba jak na swoje ledwo czterysta stron, a jej przeczytanie bez zgięcia grzbietu jest niestety prawie niemożliwe.\nPodsumowując mogę powiedzieć, że nie nazwałabym tej książki thrillerem. Chociaż gdy niektóre pozycje z gatunku paranormal romance nazywa się horrorem, to nic mnie już nie powinno zdziwić. Podobały mi się zaskakujące zwroty akcji i chociaż czasem się to wszystko wlokło - warto było poczekać na moment, w którym się rozkręci.\nPełna recenzja: http://my-books-1220.blogspot.com/2014/02/recenzja-ksiazki-jad-sb-hayes.html\nLenalee | 2013-07-08\nWyobraźcie sobie, że nagle w waszym w zasadzie spokojnym i poukładanym życiu nieoczekiwanie pojawia się osoba, której największym celem jest je zniszczyć i doprowadzić do tego, że opuszczą was wszyscy przyjaciele, a najbliżsi przestaną wam ufać. Osoba, której nigdy wcześniej nie spotkaliście, której nie znacie i której motywy są wam niewiadome nagle staje się waszym największym koszmarem. Brzmi absurdalnie, prawda? Taka była moja pierwsza myśl, gdy zapoznałam się z opisem tej książki, a jednak coś mnie do niej przyciągnęło, co nie pozwoliło wyprzeć tego tytułu z głowy. Muszę przyznać, że jestem bardzo z tego faktu zadowolona, ponieważ zapoznałam się z naprawdę interesującą i wciągającą powieścią.\nKaty Rivers to nastolatka, która ma dwie wierne przyjaciółki, na których zawsze może polegać oraz chorą matkę, która wymaga jej opieki. Jej życie praktycznie nie różni się niczym od życia wielu innych dziewczyn w jej wieku, dopóki nie pojawia się w nim Genevieve – rówieśniczka...\nKaty Rivers to nastolatka, która ma dwie wierne przyjaciółki, na których zawsze może polegać oraz chorą matkę, która wymaga jej opieki. Jej życie praktycznie nie różni się niczym od życia wielu innych dziewczyn w jej wieku, dopóki nie pojawia się w nim Genevieve – rówieśniczka wyglądająca zadziwiająco podobnie do Katy, jednak zdecydowanie niemająca dobrych zamiarów. Jej celem bowiem stało się uprzykrzenie życia Katy, która dopiero co zaczęła zaznawać szczęścia dzięki Merlinowi – chłopakowi, który jest wyraźnie nią zainteresowany. Kim jest Genevieve? Jakie ma zamiary i dlaczego tak bardzo chce zniszczyć jej życie? Bohaterka zaczyna prowadzić swoje własne, prywatne śledztwo i staje twarzą w twarz z bolesną i okrutną prawdą dotyczącą jej przeszłości.\nJuż od pierwszych stron urzekł mnie klimat tej książki, który do bólu przypominał mi mglisty, ponury dzień, kiedy to ma się największą ochotę na spędzenie go pod ciepłym kocem i najlepiej z jakąś dobrą książką w ręku. Pomimo tego, że jest w tej powieści sporo zabawnych i pozytywnych scen to tak naprawdę do ostatniej strony czułam taką ciężką, okrytą ciemnymi chmurami atmosferę, która minimalnie przypominała mi klimat książki „Piękna ZŁAlicja” Rebecki James. Oczywiście obie powieści się różnią, jednak porównanie to przyszło mi na myśl już niemalże na samym początku tej lektury.\nAutorka posługuje się bardzo fajnym, lekkim językiem, który jest młodzieżowy, ale nie do przesady, kiedy to po kilku stronach można go mieć dosyć. Oczywiście zdarzały się drobne potknięcia, niektóre zdania brzmiały „kulawo” i nienaturalnie, jednak mogę to uznać jako drobne przypadki, które da się zliczyć na palcach jednej ręki. W większej mierze styl autorki jest przyjemny, umożliwiający natychmiastowe wciągnięcie się w książkę i towarzyszenie bohaterce w jej przygodach.\nNie nazwałabym tej książki w żaden sposób przewidywalną, jednak nie mogę ukryć, że kilka razy można domyślić się, w jakim kierunku potoczy się akcja, chociaż konkretne wydarzenia i tak nie są oczywiste. Taka książka jak „Jad” nie mogłaby być w całości nieprzewidywalna, bo według mnie zdecydowanie nie należy ona do typu całkowicie zaskakujących lektur, jednak pomimo tych kilku domysłów akcja jest zagadką, a bohaterowie nieprzewidywalni – jednak czy w tym pozytywnym stopniu? Musicie ocenić sami, ponieważ w jednym momencie pewien wątek przybiera obrót o 180 stopni i nie dla każdego może on okazać się zadowalający.\nBohaterowie tej książki to fantastyczne postacie, których nie sposób nie polubić. „Jad” to książka tego typu, w której nawet „zły charakter”, czyli w tym przypadku Genevieve, jest możliwy do polubienia – w większym lub mniejszym stopniu. Bardzo zżyłam się ze wszystkimi postaciami tej powieści i bardzo ciężko było mi odłożyć ją na półkę, wobec tego jestem pewna, że jeszcze kiedyś do niej powrócę. Ot, żeby odświeżyć pamięć po wspaniałej lekturze i na nowo przeżywać wydarzenia dotyczące Katy, Luke’a – jej przyjaciela, do którego zapałałam natychmiastową i ogromną sympatią oraz reszty bliskich głównej bohaterce osób.\nDomyślam się, że niektóre osoby mogą zrezygnować z przeczytania książki S.B. Hayes gdy przeczytają o tym ponurym klimacie panującym w jej powieści. Wiadomo jednak, że każdy odbiera daną lekturę inaczej, dlatego mam nadzieję, że nikt nie zrazi się moimi słowami, gdyż nigdzie nie wspomniałam, że atmosfera ta wywoływała we mnie negatywne odczucia. Wręcz przeciwnie, spotęgowała ona moje zadowolenie wobec tej powieści i jestem pewna, że jej klimat będzie za mną chodził jeszcze przez długi czas. A „Jad” oczywiście bardzo gorąco polecam.\nCassin89 | 2013-08-20\nNa półkach: ZakladkaDoPrzyszlosci.blogspot.com, TYP_Doczytać stosiki, TYP_Czytane w podróży, TYP_W jednym tomie, BLOG_Do recenzji, Przeczytane, 52 książki 2013, OK__Oficjalne ebooki\nByły dwie dziewczyny. Mogłyby stanąć po przeciwnych stronach lustra. Jedna powiedziała, że jest tą lepszą wersją swojego odbicia i wystarczyło już tylko, że ta druga w to uwierzyła.\nDla bohaterki tej opowieści wszystko zmienia jedna chwila zwyczajnego dnia. W czasie jazdy autobusem dostrzega ona po drugiej stronie swoje odbicie. Nie jest to jednak obraz odbity w szybie, tylko osoba znajdująca się w drugiej, równolegle jadącej linii.\nWszystko mogłoby się zakończyć na tym niecodziennym odkryciu, gdyby tamta tak bardzo podobna dziewczyna nie znalazła się ponownie w życiu Katy by nieustannie pojawiać się wszędzie tam, gdzie ona.\nWkrótce Genevieve jasno oświadcza swój cel - zamierza zabrać Katy jej życie.\nDla Katy życie nie jest łatwe, ale dziewczyna radzi sobie z codziennością. Mieszka razem z matką, gdzie to raczej ona zajmuje się i martwi o matkę niż matką o nią. Bohaterka na targach pełnych starych rupieci potrafi dostrzec materiały, które przerobi potem na twórcze i niezwykle...\nDla Katy życie nie jest łatwe, ale dziewczyna radzi sobie z codziennością. Mieszka razem z matką, gdzie to raczej ona zajmuje się i martwi o matkę niż matką o nią. Bohaterka na targach pełnych starych rupieci potrafi dostrzec materiały, które przerobi potem na twórcze i niezwykle stroje. Nie ma przyjaciółki za dwie bardzo dobre koleżanki. Nie ma chłopaka, ale wkrótce Merlin, który od dawna jej się podobał, zwraca na nią uwagę. Genevieve chce wszystko i w swojej nienawiści nie cofnie się przed niczym.\nSkłócona z znajomymi i matką, którzy jej wrogość wobec nowej w szkole dziewczyny tłumaczą zazdrością, Katy zostaje praktycznie sama. Na szczęście jest jej starszy sąsiad - student. Luke z radami reporterskimi, gotowością do pomocy, realnym osądem a jednocześnie wyrozumiałością jest jedynym wsparciem dla bohaterki.\nJakie znaczenie może mieć powtarzający się sen z dzieciństwa ? Między Katy a jej prześladowczynią jest niezwykła więź, która konflikt przenosi do świata snów z scenerią pełną koszmarów.\nSą oznaki wskazujące, że będzie to opowieść o wątku fantastycznym, ale równie dobrze może okazać się to sprytnie poprowadzoną intrygą. Początkowo fabuła przypomina tak wiele znanych już historii z udziałem sił paranormalnych. Myśląc, że będzie to kolejna z nich, można się zniechęcić.\nBy zachęcić powiem, że "Jad" okazał się ostatecznie powieścią bez wątków fantastycznych. Określić gatunek i rodzaj tej opowieści to też przewidzieć jej przebieg i przyszłość bohaterów.\nTutaj zwiodły nas straszne przekazy z czasów procesów o czary oraz groźba przejęcia czyjegoś życia. Nie było jednak żadnej magii poza tą, za którą odpowiedzialna bywa wyobraźnia.\nPoczątek lekko intryguje, ale i troszkę zniechęca. Zaraz z rozpoczęciem śledztwa i powoływaniem kolejnych teorii, mających wyjaśnić tak agresywną nienawiść zupełnie obcej osoby, zaczyna się robić coraz ciekawiej.\n"Jad" to dobrze napisana powieść, ale momentami zbyt statyczna. To właśnie te podróże po Wielkiej Brytanii związane z prywatnym dziennikarskim dochodzeniem przyśpieszają akcje. Poszukiwanie to też droga walki, zamiast przyjmowania ataków i udawania, że nic one nie znaczą.\nDobrze i zgrabnie napisana powieść. Bohaterka na tyle racjonalna, że potrafi poświęcić randkę z chłopakiem aby dotrzeć do prawdy w swoich poszukiwaniach śledztwie. Przypisy w niezbędnych momentach: krótkie i treściwe.\nKiedy Katy w przejeżdżającym obok autobusie spostrzega rudowłosą dziewczynę, nie domyśla się nawet, jak bardzo zmieni się odtąd jej życie. Prześladujący ją od wczesnego dzieciństwa sen oraz dziwne, napastliwe wprost zachowanie nieznajomej, usiłującej pozbawić Katy przyjaciół, chłopaka oraz zmienić jej dotychczasowe życie, zaczyna budzić w dziewczynie strach i zmusza ją do poszukiwania wyjaśnień. Co wiąże obie dziewczyny, jaka tajemnica kryje się w ich życiu, czy Katy uda się rozwiązać tę zagadkę? Dobrze napisany thriller psychologiczny, przez cały czas trzymający w napięciu i zaskakujący swym zakończeniem.\nLexie | 2013-12-25\nNa półkach: Przeczytane, 2013 (od 18 lutego)\nGłówna bohaterka od samego początku ma jakąś dziwną paranoję, co irytuje mnie jako czytelnika. Brakuje jakiegoś początkowego wyjaśnienia skąd się jej to wzięło.\nAutorka miała dobry pomysł na powieść, tyle, że podczas czytania miałam czasem wrażenie, że wykonanie już jej do końca nie wyszło.\nBohaterowie wydają się być nieprawdziwi. Jakby tacy dziecinni i nienaturalni. Mam wrażenie, że pisarka nie do końca wiedziała jak zachowuje się współczesna młodzież. Zresztą praktycznie każda postać w tej książce irytuje do granic możliwości, zwłaszcza główna bohaterka. Chyba tylko Luke przypadł mi do gustu.\nW powieści są ciekawe zwroty akcji. Podoba mi się ten detektywistyczny smaczek i zdecydowanie dobre zakończenie. Jednak potencjał tej historii nie został do końca wykorzystany. Myślę, że moje życie nie zmieniłoby się ani odrobinę, gdybym nigdy nie przeczytała tej pozycji. Nie poleciłabym jej innym.\nJeśli kogoś kochasz,musisz dać mu wolność.\twięcej\nS.B. Hayes – Jad. Chcę ukraść twoje życie\nWszyscy zakładamy maski, ponieważ obawiamy się, że gdy inni zobaczą nasze prawdziwe oblicze, znie...\twięcej


O nas | KS Gwardia Białystok – JUDO\nKS Gwardia Białystok – JUDO\nKalendarz PZJ 21\nKalendarz WMZ 21\nPo rozwiązaniu sekcji judo w klubie Hetman Białystok z inicjatywy rodziców powstał Klub Sportowy Gwardia Białystok. Działalność rozpoczęliśmy 20 listopada 2014r. Z początku była to kilkunastoosobowa grupa. Aktualnie w naszym klubie trenuje kilkadziesiąt osób w różnych grupach wiekowych. Początki nigdy nie są łatwe, ale dzięki wspólnym działaniom i determinacji klub cały czas się rozwija. Mimo niedługiego stażu możemy pochwalić się sukcesami naszych reprezentantów w zawodach wysokiej rangi takich jak:\nbrązowy medal w 2018 roku – Rafał Terlecki (kat. – 73kg)\nsrebrny medal w 2018 – Rafał Terlecki (kat. – 66kg)\nsrebrny medal w 2017 – Gabriela Wojszko\nbrązowy medal w 2016 – Dominik Zalewski\nPuchar Polski Seniorów w 2017 Mysiadło – Rafał Terlecki\n(kat. – 66kg)\nsrebrny medal w 2017 Poznań – Rafał Terlecki (kat. – 66kg)\nWarsaw Judo Open 2016 – złoty medal Rafał Terlecki (kat. – 66kg)\nPonadto nasi zawodnicy doskonalą swoje umiejętności na campach organizowanych w Polsce jak i poza jej granicami (Armenia, Gruzja).\nJudo (jap.”łagodna droga”) jest to sztuka walki powstała w Japonii. Jej twórcą jest Jigoro Kano. Walka judo polega na stosowaniu rzutów w taki sposób, by doprowadzić do upadku przeciwnika na plecy(stójka) bądź założeniu w parterze trzymania, dźwigni lub duszenia. U dzieci zabronione jest stosowanie dźwigni i duszeń. Współcześnie wszystkie elementy istotnie zagrażające zdrowiu lub życiu zostały usunięte z tej sztuki walki. Jest to sport całkowicie bezpieczny. Ponadto od roku 1964 jest to dyscyplina olimpijska.\nDlaczego warto zapisać swoje dziecko?\nJudo jest sportem ogólnorozwojowym, pozwalającym osiągnąć dziecku bardzo wysoką sprawność fizyczną. W przeciwieństwie do wielu innych dyscyplin ta sztuka walki rozwija równomiernie wszystkie partie mięśni, koryguje wady postawy oraz kształtuje ładną sylwetkę. W judo duży nacisk kładziony jest na ćwiczenia gimnastyczne i akrobatyczne, a także na przydatną zarówno na macie jak i w życiu codziennym naukę bezpiecznego padania. Na treningach kształtowany jest również charakter. Dzieci uczą się dyscypliny, opanowania, szacunku do przeciwnika, a także nieustępliwośći w dążeniu do celu. W okresie, w którym zaczynają brać udział w zawodach nabywają umiejętności takich jak radzenie sobie ze stresem, czy znoszenie porażek, które są nieodłącznym elementem potrzebnym do osiągnięcia późniejszego sukcesu.\nCzy jest to sport dla mojego dziecka?\nTak! Nieważne czy jest drobne, grubsze, niskie czy wysokie. To nie ma znaczenia! Judo jest sportem dla wszystkich.\nZarówno dla chłopców jak i dziewcząt. Niezależnie od zdolności i predyspozycji, będzie to miało pozytywny wpływ na dalsze życie.\nZ pewnością nie każde dziecko zostanie mistrzem, ale judo pomoże każdemu się rozwinąć i przygotuje do trenowania innych dyscyplin sportowych.\nNie chciał ich klub Hetman, więc wzięli sprawę w swoje ręce. Kilkudziesięciu młodych judoków ćwiczy teraz we własnym klubie. czytaj artykuł…\nProgram KLUB 2021 dofinansowany przez\nJudo w Białymstoku – ćwicz razem z nami!\nZgłoszenie na zajęcia próbne\nPrzystąpienie do Klubu i składki członkowskie\nPrzepisy judo 2018-2020\nStarty i akcje szkoleniowe w I półroczu 2020\nPodaruj 1% podatku i pomóż niewidomym dzieciom! KRS 0000054086\nZapraszamy na niezobowiązujące zajęcia próbne.\nZS-P Nr 4\nZS-P Nr 6


LUST. Masażysta - 6 ekscytujących opowiadań erotycznych - Alexandra Södergran - ebook + audiobook - Legimi online\nLUST. Masażysta - 6 ekscytujących opowiadań erotycznych ebook i audiobook\n2,7 (22 oceny)\nAgata Makowiecka, Pola Pęczak, Emil Chłabko\nMasażysta - 6 ekscytujących opowiadań erotycznychtranslacja Agata Makowiecka, Pola Pęczak, Emil Chłabko Zdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 2020, 2020 Alexandra Södergran i LUST Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726536188\nJulia patrzyła na nagrobek, starając się coś poczuć. Miała jednak tylko te same mętne i nieprzyjemne doznania co zwykle. W zasadzie odczuwała przede wszystkim chłód. Rzadki las otaczający cmentarz zdawał się posępny i cichy, jedynie z oddali dolatywał ją szum samochodów na autostradzie.\nJej ojca nigdzie nie było. Ani na pozłacanym grawerunku na płycie, ani pod ziemią, ani w niebie, ani najwyraźniej w jej duszy. Wydała się sobie śmieszna. Idiotyzm, żeby starać się poczuć coś, czego się nie czuje, co za idiotyzm, żeby się do tego zmuszać.\nMiała ochotę na piwo. Padający ciurkiem deszcz rozmazał jej mascarę, a włosy lepiły się jej obleśnie do karku. Wszystko było tak cholernie głupie. Rzuciła wiązankę na nowo usypany grób i odeszła, nie odwracając się ani razu.\nZapięła suwak w kurtce motocyklowej. Uwielbiała ten ucisk piersi i wzmocnienie kręgosłupa, to nieodparte wrażenie, że jest osnuta kokonem. Włożyła kask. Nie myśląc o niczym konkretnym, starła cierpliwie ze skórzanego siedzenia kropelki deszczu i usiadła okrakiem na motorze. Rozkoszowała się niewiarygodną mocą, którą czuła między nogami, i kiedy dodała gazu, ostry ryk silnika odbił się od fasady kościoła i poniósł echem po długiej alejce, którą widziała przed sobą. Dobrze by mi teraz zrobił kutas, pomyślała. Zimne piwo i twardy kutas.\nMattias otworzył drzwi w fartuchu i z łopatką kuchenną w ręce. Poza muzyką Julia słyszała buczenie okapu i skwierczenie patelni. W mieszkaniu unosił się przyjemny zapach. Mattias szybko wrócił do kuchni.\n– Kurna, miło znowu cię widzieć – ucieszył się.\nZ wprawą poruszył patelnią, a potem popatrzył na Julię. W jego wzroku dostrzegła iskierkę, która tak się jej podobała. Świadczyła o tym, że Mattias jest skłonny wybaczyć jej wszystkie głupoty, które tylko mogła nawywijać od ich ostatniego spotkania.\n– Jezu, ależ to ładnie pachnie – powiedziała.\n– Klopsiki. Planowałem zrobić do nich sos gravy z tłuszczu po smażeniu, ale cholera wie, co z tego wyjdzie. Jeśli mi nie pomożesz…\n– No jasne – zapewniła i pocałowała go w usta. Jego zarost drapał ją lekko po wargach. Potem objęła jego szerokie barki, jakby chciała nacieszyć się jego obecnością, i oblała ją fala ciepła.\n– Brakowało mi ciebie – wyszeptał Mattias.\nUgryzła go na niby w ramię i odburknęła: – Ale teraz już jestem.\n– Będziesz robił piure?\n– Mam dodać śmietankę do sosu?\n– Tak, ale nie wszystko. Trochę będzie mi potrzebne do ziemniaków. Ale tylko odrobinka.\nNa stole stała otwarta butelka wina i paliły się dwie świece. Mattias zgasił światło nad zlewozmywakiem.\n– Masz piwo? – spytała Julia.\n– Jasne, że mam. Co ty sobie myślisz?\nPodał jej zimną butelkę z lodówki. Potem otworzył szufladę kuchenną, wygrzebał otwieracz i też go jej podał.\n– Jesteś aż za dobry, Mattias.\n– Można być za dobrym?\n– Tak. I ty taki właśnie jesteś.\n– To dlatego nigdy nie udaje mi się skłonić żadnej laski, żeby u mnie została?\n– Ale ty wracasz.\n– Ze względu na moje zdolności kulinarne? – Pochylił się nad stołem i konspiracyjnie wyszeptał: – Powiedz, że tak.\n– Po trosze. Ale także dlatego, że jesteś nieziemsko dobry w łóżku i to przyćmiewa wszystko inne.\nMattias spuścił wzrok, a Julia w półmroku dostrzegła, że się zaczerwienił. Uśmiechnęła się. Deszcz dudnił o szybę. Kiedy wzięła pierwszy kęs klopsika z pieczeniowym sosem, musiała aż na moment zmrużyć oczy.\n– Ależ pycha.\n– Co ty takiego jeszcze gotujesz? No, to, co zwykle robisz i co jest takie dobre.\n– Chodzi ci pewnie o lasagne.\n– Tak, właśnie! – Pokazała na niego widelcem. – Pamiętam, że jak mieszkałam w Luthagen, wpadałeś do mnie, żeby coś mi ugotować, bo uważałeś, że źle się odżywiam. I robiłeś mi jeszcze porcje na cały tydzień. Lasagne to mój niekwestionowany faworyt.\n– Ano tak. Niech to, przerąbane było gotowanie w tamtej malutkiej kuchni. Ale musiałem. Nie mogłem znieść myśli, że odżywiasz się wyłącznie mrożoną pizzą i białym pieczywem z masłem orzechowym.\nJulia zaśmiała się na to wspomnienie, a potem przechodzili z tematu na temat i ciągnęli zapoczątkowany wątek. Poprosiła Mattiasa o kieliszek wina, jedli, pili i rozmawiali dla samej tylko przyjemności rozmawiania.\nW końcu stopniowo zapadła cisza, popatrzyli na siebie przez stół. Julia zaproponowała, by przenieśli się do salonu. Mattias przełożył resztki z patelni i garnka do plastikowych pojemników i od razu schował je do lodówki, potem wyjął z barku nową butelkę wina. Napełnił ich kieliszki, zabrał je do pokoju i usiadł na sofie.\nJulia już miała mu opowiedzieć kolejne wspomnienie z czasów studiów w Uppsali, ale ktoś zadzwonił do drzwi i Mattias się podniósł. Julia została w fotelu.\n– Cześć, Kerstin! – usłyszała.\nOdpowiedziała mu starsza kobieta o zachrypniętym głosie.\n– Internet znów mi nie działa. Nie ma sygnału. Mógłbyś do mnie zajrzeć i mi pomóc?\n– Tak, chociaż mam właśnie gościa, ale może…\n– Ach, tak, masz gościa?! W takim razie nie ma o czym mówić, myślałam, że może nie jesteś zajęty.\n– Julia tu jest.\n– Julia? Aha, ta Julia… no, to muszę ją poznać!\nW czasie tej rozmowy Julia podniosła się i ostrożnie wyszła do przedpokoju. Na jej widok starsza kobieta rozpromieniła się i rozłożyła ręce.\n– Och, wielkie nieba! Ależ ślicznotka! Tak, teraz rozumiem, dlaczego Mattias jest tobą taki zauroczony. Dobry Boże. Hm, rozumiesz, skarbie, mieszkam piętro wyżej i czasem wieczorami siedzimy sobie razem z Mattiasem. Oglądamy telewizję… no i on tak świetnie gotuje! Nie sądzisz?\nKerstin położyła dłoń na przedramieniu Julii i ją uścisnęła.\n– Ależ masz ładne oczy.\n– Tak, widać z daleka, że jesteś mądra i troskliwa. Człowiek, który żył tyle, co ja, widzi takie rzeczy po ludziach. – Potem zwróciła się do Mattiasa. – Powinieneś o nią dbać.\nMattias uśmiechnął się taktownie.\n– Tak, tak, ale teraz nie będę wam już przeszkadzać. Bawcie się dobrze.\nJulia wróciła do salonu, Mattias był na tyle uprzejmy, że został w przedpokoju i zamienił jeszcze kilka słów z Kerstin, potem zamknął drzwi na zasuwę. Gdy wrócił do pokoju, usiadł na sofie, sięgnął po kieliszek i upił porządny łyk wina.\nPod wpływem impulsu, który brał się w zasadzie stąd, że chciała przerwać tę niewygodną ciszę, Julia podniosła się z fotela i podeszła do Mattiasa. Ostrożnie usiadła na nim okrakiem. Głęboko popatrzyli sobie w oczy.\nKiedy lekko rozsunęła kolana i opadła w jego objęcia, natknęła się na jego nabrzmiałą męskość, która pulsowała i wybrzuszała spodnie od wewnątrz. Potarła się o Mattiasa. Powoli, z pełną koncentracją. Ale kiedy położył na niej ręce, pogłaskał ją po pupie i zagłębił w niej palce, powoli zaczęła tracić opanowanie.\nJulia ocierała się o niego coraz mocniej. I szybciej. W odpowiedzi Mattias sapał głęboko i nisko, gorliwe się do niej przyciskając.\nChciała jak najszybciej pozbawić go ubrania, ale kiedy rozpinała guziki w jego koszuli, Mattias tak cudownie masował jej piersi, że musiała natychmiast przestać, ściągnąć z siebie bluzkę i rozpiąć stanik. Pragnęła jego dłoni. Pragnęła poczuć je na swojej nagiej skórze. Pragnęła poczuć na swoich piersiach jego wygłodniałe spojrzenie. Pragnęła jego języka i miękkich ust. Błyskawicznie i niedbale zerwali z siebie resztę odzienia. Kiedy Mattias znów usiadł na sofie ze sztywnym penisem sięgającym aż do pępka, Julia opadła na kolana przed nim. Chwyciła prącie za podstawę i zaczęła całować wierzchołek. Rozsmakowywała się w jego męskości, ciesząc się tą cudowną miękkością i ciepłem. Mattias odchylił głowę przy akompaniamencie przeciągłego jęku, kiedy Julia przez chwilę lizała jego wrażliwe wędzidełko i jednocześnie delikatnie masowała mu mosznę. Uformowała usta w pierścień wokół grubej żołędzi i pozwoliła ślinie ściekać, powstrzymała się przed tym, żeby od razu wziąć penisa do ust i zamiast tego drażniąco lizała go czubkiem języka. Nie było pośpiechu. Wszystko w swoim czasie. Czule całowała Mattiasa po pachwinach i brzuchu i bez najmniejszego ostrzeżenia skierowała sobie jego penisa do ust, najgłębiej, jak tylko mogła. W tym czasie Mattias dyszał i wwiercał się palcami w jej włosy. Cały się napiął. Cudownie było słuchać jego niskich, szorstkich i głębokich jęków.\nPodczas robienia mu loda, Julia wodziła paznokciami po jego udach, uważając przy tym, żeby go nie zadrapać, zarazem robiła to na tyle mocno, żeby balansować na granicy. Mattias jęczał coraz głośniej, a ona biła się z myślą, że powinna przestać, nim dojdzie do wytrysku, kiedy jednak docisnął jej głowę i dopchnął penisa w jej ustach, pragnęła, żeby jednak w niej doszedł. Jedynie trochę zwolniła, żeby to przeciągnąć. Rozkoszowała się jego obecnością. Później rozległo się głębokie jęknięcie, to, które trwało i trwało. W końcu sama zaczęła jęczeć. Kiedy wytrysk trafił do jej gardła, przytrzymała penisa w ustach, stopniowo połykając spermę. Mattias jęczał nieprzerwanie. Drżały mu nogi.\nJulia ostrożnie rozluźniła uścisk, przejechała wierzchem dłoni po ustach i popatrzyła zadowolona na Mattiasa. Teraz był najseksowniejszy: nagi, z tym błyskiem szczęścia w oczach.\n– Chodź tutaj, teraz ja cię wyliżę – powiedział i wyciągnął do niej rękę.\nWstała i stanęła nad nim na sofie. Myślała, że uda mu się ją wylizać w ten sposób, ale niestety okazało się, że jest kilkadziesiąt centymetrów za wysoka. Lekko przykucnęła, oparła się kolanami o oparcie sofy i znalazła w odpowiedniej pozycji, aby Mattias mógł przywrzeć do niej ustami. Już na to czekał z językiem. Dyszała, energicznie poruszając biodrami. On wrzynał się palcami w jej pośladki i machał na boki językiem po jej nabrzmiałej łechtaczce. Pragnęła tylko, żeby nie przestawał, robił dokładnie to, co robi, ale uda zaczęły jej drżeć od kwasu mlekowego. Mattias musiał się zorientować, co się dzieje, bo położył się na plecach na sofie i powiedział: – Chodź tutaj.\nZ ulgą opadła na kolana nad jego twarzą. Znów już tam czekał. Chciała podłożyć mu poduszkę pod głowę, ale ją zignorował. Miętosił jej piersi i dalej lizał. Mocno objął ustami jej łechtaczkę i ssał. Przywarła mu do głowy, ujeżdżała jego twarz. Było tak cudownie.\nKiedy akurat pomyślała, że lepiej już być nie może, zaczął rżnąć ją czubkiem języka w tak cudowny sposób, że niemal umarła z rozkoszy. Oblała ją wielka fala ciepła. Wewnątrz niej zaszumiała cisza. Napięcie rozeszło się po niej, tak jak miód rozpuszcza się w gorącej wodzie. Szczytując, pocierała się o niego, a on dalej ją lizał, w końcu musiała odsunąć się od jego ust.\nPotem zabrali się do całowania. Rzadki zarost Mattiasa był lśniący i mokry od jej soków.\nKiedy leżała w jego objęciach, czule całował ją po głowie. Od czasu do czasu masował czubkami palców skórę jej głowy. Nie wypowiedzieli do siebie ani słowa. Leżała tam tylko i słuchała jego oddechu, aż ten zwolnił i stał się urywany. Wsłuchiwanie się w to, jak Mattias zasypia, podziałało na nią uspokajająco, poczuła, że musi iść do łazienki. By go nie zbudzić, ostrożnie uniosła jego ramię i odsunęła na bok. Starała się zrobić krok nad jego krzepkim ciałem.\n– Śniło mi się, że byliśmy w lesie deszczowym – wykrztusił z siebie. – Wydaje mi się, że w Brazylii. Były tam maszyny, które zabijały wszystko, co stanęło im na drodze, i musieliśmy przed nimi uciekać. Wspięliśmy się na drzewo, żeby się ukryć, i tam zbudowaliśmy sobie domek.\nOdgarnęła grzywkę z jego czoła i uśmiechnęła się do niego. Wciąż miał zamknięte oczy i kiedy wreszcie je otworzył, zmrużył je i szybko znów zamknął.\n– Huśtałaś się na lianie – powiedział i przekręcił się na bok.\nKiedy wyszła z toalety, Mattias miał już na sobie majtki i siedział na sofie, opierając nogi o krawędź stolika, ręce trzymał na oparciu za głową. Na zewnątrz padał deszcz. Mattias się przysłuchiwał.\n– Wzięłam twój szlafrok, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko – powiedziała Julia i usiadła w fotelu.\n– Do twarzy ci. – Splótł dłonie na brzuchu. – Chociaż tobie praktycznie we wszystkim ładnie.\nPołożyła nogi na stole i się skuliła.\n– Mogę zostać na noc? – spytała.\n– Jasne. Jeśli sobie pościelisz. Bo jak zakładam, bierzesz sofę.\nUśmiechnęła się do niego i przygryzła wargi.\n– Twoje łóżko wydaje się bardzo wygodne.\n– Aha. A więc twoim zdaniem to ja mam tutaj spać?\n– Nie, to znaczy… o ile nie zajmujesz zbyt wiele miejsca, mógłbyś spać w łóżku razem ze mną.\n– Mhm… – Uśmiechnęła się jeszcze szerzej i niespokojnie złączyła uda, tak że aż klasnęły o siebie.\nKiedy Mattias poszedł do kuchni, żeby nalać sobie wody, Julia rozpoczęła obchód po jego mieszkaniu.\n– Masz może nieużywaną szczoteczkę do zębów? – spytała.\nWsłuchała się w odgłos drewna skrzypiącego podczas otwierania szuflady i plastiku gniecionego przy rozrywaniu opakowania. Potem Mattias przyszedł do niej z prostą czerwoną szczoteczką. Razem zabrali się do szczotkowania. Mattias wyszedł z łazienki, włóczył się po przedpokoju, od czasu do czasu zerkając na Julię. Zwróciła uwagę, że mył zęby dużo wolniej od niej.\nKiedy skończyła, odwiesiła jego szlafrok i w samych majtkach ruszyła na palcach po zimnej podłodze. Szybko wślizgnęła się do wygodnego łóżka i przykryła dużą, grubą kołdrą. Przez ścianę słyszała, jak Mattias sika w łazience.\nNie chciała liczyć na zbyt wiele, ale miała nadzieję, że znów będą się kochać. Zapaliła małą lampkę na stoliku nocnym i czekała. Po chwili przekręciła się na bok i przysnęła.


Zaproszenie na Prymacką Biasiedę\nJuż w tą sobotę Prymackaja Biasieda w Michałowie\n4 sierpnia 2012, godz. 17:00 w Amfiteatrze Miejskim w Michałowie\norganizator: Gminny Ośrodek Kultury w Michałowie i Urząd Miejski w Michałowie\nPrymackaja to impreza miłośników szeroko pojętej kultury białoruskiej opartej na wspólnej zabawie i wspólnym biesiadowaniu przy suto zastawionym stole. Goście przynoszą karawaje, gościńce i inne podarki. Barwne przedstawienie sceniczne jest zachowaniem i kultywowaniem wielonarodowej tradycji regionalnego folkloru oraz tożsamości kulturowej mniejszości białoruskiej oraz edukacja kulturalna poprzez upowszechnianie rodzimej kultury białoruskiej wśród dzieci i młodzieży. Będzie możliwość posmakowania tradycyjnej kuchni, jak również zakupienia wydawnictw w języku białoruskim.\nWystąpią między innymi :„Swajaki - Zasłużony Zespół Republiki Białorusi”prezentujący ciekawe połączenie folku, techno i tradycji pieśni białoruskich, , to mistrzowska choreografia, perfekcyjny ruch scenicznym oraz barwne stroje prezentowane w autorskich współczesnych opracowaniach; Białoruski NarodowyZespół Muzyki i Tańca „Światy”, którego członkowie grają tradycyjną muzykę ludową na tradycyjnych białoruskich instrumentach, takich jak m.in. harmonia, flety, cymbały, bubien; „Pieśniary” – Narodowy Zespół Republiki Białoruś, znany szerokiej publiczności,prezentujący po mistrzowsku muzykę folkową „na żywo”, posiadający bogate instrumentarium i zachwycające stroje; „Rozśpiewany Haradok” z Gródka, „As” z Białegostoku, „Hramada” i inni. Biesiadę poprowadzi znany i lubiany zespół Prymaki z Michałowa, który oprócz hymnu Prymaków „Hej biesieda” oraz ciągłej obecności na scenie zaprezentuje się w 5 odsłonach przy towarzystwie hucznych fajerwerków, ok. godz 23:00 oczekujemy koncertu samych Prymaków. Biesiada będzie prowadzona w języku białoruskim. Zapewniamy doskonałą atmosferę oraz muzykę połączoną z zabawą ludową. Jak gościna to gościna- widzów i gości zapraszamy na darmowy poczęstunek swojskiego, regionalnego jadła. Na ogromnych rożnach przy scenie będzie się piekło kilka prosiaków do rozdania wiernym fanom imprezy a do tego zaproponujemy swojski chleb ze smalcem i cebulką oraz ogóreczki małosolne. Szykują się tańce do białego rana! Ku uciesze publiczności imprezę przeplatać będą 5-cio krotnie wystrzały fajerwerków.\nPrymackaja Biasieda to nie tylko koncert i występy gwiazd, nie tylko wspólny posiłek przy olbrzymim, suto zastawionym stole, to autentyczny kontakt z kulturą, to zachęta dla młodzieży do aktywnego uczestnictwa w regionalnej kulturze i tradycjach, to liczne konkursy i stoiska z rękodziełem ludowym. Prymackaja Biasieda to ciekawa propozycja dla turystów, chcących poznać pogranicze zachwycające bogactwem różnorodności.\nWszystko to już w tę sobotę 4-go sierpnia- wstęp wolny!\nW tym roku Prymackaja Biesieda nabiera szczególnego znaczenia- swoją obecnością zaszczycą nas przedstawiciele władz miasta Wołkowysk. Przybędzie Aleksander Berebenya – Konsul Generalny Republiki Białoruś w Białymstoku, Michał Sitko – Przewodniczący Rejonowego Komitetu Wykonawczego w Wołkowysku, Eduard Szwejk – Dyrektor Kulturalnego Centrum Białorusi w Polsce. Wizyta władz i przedstawicieli kultury Wołkowyska jest kolejnym dowodem pozytywnego dialogu międzynarodowego Gminy Michałowa i Wołkowyska na Białorusi. Wołkowysk to również partner Gminy Michalowo w pozyskiwaniu środków unijnych w Klasterze Transgarnicznym Turystyki Zrównoważonej do Programu Współpracy Transgranicznej Polska – Białoruś – Ukraina. Gmina Michałowo ze swojej strony stara się o dofinansowanie na utworzenie infrastruktury sportowo-rekreacyjnej oraz bazy noclegowej na terenie Gminy Michałowo (utworzenie Parku Miejskiego oraz 2 skwerków w Michałowie, budowa 2 stadionów z nawierzchnią sztuczną i trawiastą, budowa molo i wieży widokowej w Bondarach, utworzenie miejsc noclegowych MOSIR, budowa warsztatowni w Sokolu ).


Raport Biura Analiz gospodarki europejskie\nDynamika PKB w III kwartale 2021 r. we wszystkich krajach UE i EFTA była niższa niż kwartał wcześniej (co nie oznacza wartości ujemnych) na co główny wpływ miało wygasanie efektu niskiej bazy odnotowanego w II kwartale bieżącego roku. PKB w Polsce w III kw. 2021 r. wzrosło o 5,5% rdr., w całej Unii Europejskiej wzrost wyniósł 4,1% rdr., a w strefie euro 3,9% rdr. Największy wzrost miał miejsce w Chorwacji (+15,5% rdr.), Grecji (+13,4%) i Irlandii (+11,4%). Najniższy wzrost odnotowano natomiast w Słowacji (+1,3% rdr.), Niemczech (+2,6% rdr.) i Hiszpanii (+2,7% rdr.).\nListopad to kolejny miesiąc rekordowo wysokiej inflacji w całej Unii Europejskiej. Tylko w Czechach listopadowy odczyt był taki sam jak w październiku – w pozostałych państwach wzrost cen przyspieszył. W całej UE inflacja wzrosła do 5,2% rdr., co jest najwyższym poziomem od co najmniej 1997 r. (od tego roku Eurostat podaje dane o inflacji HICP). W strefie euro ceny wzrosły o 4,9% rdr., co również jest rekordowo wysokim odczytem. Spośród 32 opisywanych krajów (w tym UE i strefie euro ogółem) w 24 inflacja przekroczyła 4,0%, w tym w 16 była wyższa niż 5,0%. Najwyższy poziom cen w listopadzie odnotowano na Litwie (+9,3% rdr.), a najniższy w Szwajcarii (+1,5% rdr.). W Polsce ceny były o 7,4% wyższe niż rok temu, co jest piątym najwyższym wynikiem w UE i EFTA.\nW większości krajów UE i EFTA stopa bezrobocia w październiku była niższa (13 krajów) lub utrzymała się (12 krajów) na wrześniowym poziomie. W całej UE wskaźnik ten utrzymał się na poziomie 6,7%, w strefie euro zmniejszył się 0,1 p. proc., do 7,3%. W Polsce stopa bezrobocia od czterech miesięcy utrzymuje się na poziomie 3,4% i należy do najniższych spośród wszystkich opisywanych krajów. Najniższe bezrobocie w październiku odnotowano w Norwegii (2,2%), a najwyższe w Hiszpanii (14,5%).\nW październiku br. produkcja przemysłowa w całej Unii Europejskiej była o 3,6% wyższa niż rok temu, w strefie euro wzrost wyniósł 3,3%. W 22 krajach październikowy odczyt był niższy od wrześniowego, w sześciu okazał się wyższy. W październiku z siedmiu do dziewięciu wzrosła liczba krajów w których produkcja w ujęciu rocznym była na minusie.


SkillsPoland 2021, Gdańsk 25-26 listopada 2021 r. – Zespół Szkół Politechnicznych im. Bohaterów Monte Cassino we Wrześni\nKonkurs i Eliminacje krajowe SkillsPoland 2021 odbędą się 25-26 listopada 2021 r. w Gdańsku, na terenie Centrum Wystawienniczo-Kongresowego Międzynarodowych Targów Gdańskich AMBEREXPO (ul. Żaglowa 11, Gdańsk). W ciągu dwóch dni zmagań 80 zawodników ocenianych przez ponad 40 ekspertów z Polski i z zagranicy, w 9 konkurencjach powalczy o udział w finale WorldSkills Shanghai 2022.\nZapraszamy do udziału pasjonatów: uczniów, nauczycieli, dyrektorów szkół do udziału w wydarzeniu.\nSzczegóły na temat WorldSkills i SkillsPoland kliknij tutaj!\nLink do rekrutacji kliknij tutaj!


Pożegnanie króla - Pierre Schoendoerffer (155599) - Lubimyczytać.pl\nJulian Rogoziński, Izabella Rogozińska\n"Królem", o którym mowa w tytule, jest irlandzki dezerter organizujący podczas drugiej wojny światowej partyzantkę przeciw Japończykom w dżungli na Borneo.\nPierre Schoendoerffer - Francuz rozdem z Alzacji - znany jest polskiej publiczności, która oglądała nagrodzony w 1965 r. w Cannes film "Wzgórze 317" oparty na jego pierwszej powieści.\nZa "Pożegnanie króla" autor dostał w 1969 r. jedną z najważniejszych francuskich nagród literackich "Prix Interallie".\nPożegnanie króla Pierre Schoendoerffer\nJednym zdaniem: jest to "Jądro ciemności" Conrada, tylko zamiast Afryki mamy dżungle Borneo, a zamiast zła kolonializmu, zdehumanizowane okrucieństwo drugiej wojny światowej. Mamy tu samozwańczego króla, który przewodzi półdzikiemu plemieniu, które to się stało częścią jego życia, wszystko to jednak zmierza ku zagładzie, ponieważ nadchodzą Japończycy. Autor nigdzie nie ukrywa, że to wszystko źle się skończy, przeciwnie, ciągle to zapowiada (nawet i samym tytułem), więc im bardziej poznajemy i rozumiemy Learoyda tym boleśniej przychodzi nam przełknąć gdy już całe to wojenne okrucieństwo dojdzie i uderzy. Najstraszniejsze zaś się wydaje, że cała ta historia to w rzeczy samej jedynie mały skrawek wielkiej wojny, daleko na jej obrzeżach, a działania te i wszystkie tragedie jakie się z tym wiązały w dłuższym rozrachunku miały znikome znaczenie. Cały świat człowieka - w tym przypadku króla, Learoyda - może zostać unicestwiony niemalże przy okazji, w głupi i bezsensowny sposób, tak jak i głupia i bezsensowna jest sama wojna. Krótka, ale treściwa książka.\nJednym zdaniem: jest to "Jądro ciemności" Conrada, tylko zamiast Afryki mamy dżungle Borneo, a zamiast zła kolonializmu, zdehumanizowane okrucieństwo drugiej wojny światowej. Mamy tu samozwańczego króla, który przewodzi półdzikiemu plemieniu, które to się stało częścią jego życia, wszystko to jednak zmierza ku zagładzie, ponieważ nadchodzą Japończycy. Autor nigdzie nie...\nPierre Schoendoerffer Pożegnanie króla


"Rzekł na to Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Jeśli kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?" (J 11,25-26)\nMarta wierzyła, choć nie bardzo rozumiała sensu tych słów. Łazarz - jej brat został przez Jezusa wskrzeszony z martwych dla powiększenia chwały Bożej. Abyśmy "krótkowzroczni" zobaczyli, ze potężny Bóg ma władzę zarówno nad życiem jak i nad śmiercią. Jezus wyraźnie stwierdza, że chwałę Bożą ujrzą tylko ci, którzy wierzą. (zob. J 11,40) Właśnie wiara głęboka i prawdziwa prowadzi do życia.\nNajpełniej świadectwo o zmartwychwstaniu Jezusa dawali apostołowie. Ich wybrał Bóg na świadków. Oni przebywali z Jezusem Zmartwychwstałym, czyli argumentowali zaistniały fakt z autopsji. W Dziejach Apostolskich odnajdujemy kilka katechez św. Piotra (po zesłaniu Ducha Św. w domu Korneliusza, przed Sanhedrynem, po uzdrowieniu chorego) i przemówienie św. Pawła w Antiochii Pizydyjskiej, w których Apostołowie nauczając o Jezusie, kładą nacisk na fakt Jego Zmartwychwstania.\nEpicentrum ich nauki stanowi Zmartwychwstanie Syna Bożego, który po dobrowolnej i pokornej kenozie (poniżeniu) dokonanej we wcieleniu, życiu ziemskim i śmierci krzyżowej, został wywyższony na wieki ponad wszystko. "Niech was ożywiają uczucia znamienne dla Jezusa Chrystusa: On to istniejąc od wieków w postaci Boga, nie uznał za stosowne korzystać ze swej równości z Bogiem, lecz (przeciwnie) wyzbył się wszystkiego, co Boskie, pojawił się w postaci s4gi. Stal się podobnym do ludzi i zgodnie z tym, czym był na zewnątrz - został uznany za człowieka. Zgodził się dobrowolnie na stan poniżenia, stając się posłuszny aż do śmierci na krzyżu. Dlatego Bóg Go wywyższył ponad wszystko i nadał Mu imię godniejsze od wszelkiego imienia, po to, aby na imię Jezus zginało się wszelkie kolano istot, które są w niebie, na ziemi i pod ziemią i aby wszyscy wyznawali, ze Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca." (Flp 2,5- 11)\nJezus przebywając pośród ludzi niejednokrotnie przepowiadał swoje Zmartwychwstanie. 0 nim myślał mówiąc o znaku Jonasza lub o odbudowie świątyni w ciągu trzech dni. Chodziło oczywiście o Świątynię Jego Ciała.\nW "Katechizmie trydenckim" czytamy: "Skoro dusza jest nieśmiertelna i będąc częścią człowieka posiada naturalną skłonność do ludzkiego ciała, trzeba sądzić, że nie jest dla niej naturalne wieczne oddzielenie od ciała. A ponieważ to, co jest sprzeczne z naturą i ma w sobie element przemocy, nie może długo trwać, wydaje się słuszne, że powinna się połączyć z ciałem".\nCzłowiek zmartwychwstając obudzi się do Życia z duszą i ciałem. Nie sądźmy jednak, że będą to pierwsze, marne zwłoki, które ulegają naturalnemu rozkładowi. Z ciała doczesnego do nowego, niebieskiego ciała zostaną przekazane jedynie "skarby" zgromadzone przez duszę w życiu ziemskim. Otrzymamy ciało przemienione, doskonałe, abyśmy żyli wiecznie ku chwale Boga, doznając pełni szczęścia z ciągłego z Nim przebywania.\nŚw. Paweł pisze, ze przyjąwszy chrzest umarliśmy dla grzechu i zanurzyliśmy się w śmierci Chrystusa, aby moc powstać tak jak On do Nowego Życia. Odrodzić się w Nim dla Boga.\nWierząc we wszechmogącego i dobrego Boga, który poprzez swą nieśmiertelną miłość uczynił mnie osobą godną miana Dziecka Bożego, przyczyniam się do tego, iż zadomawia się On w moim sercu i duszy. Absurdem więc byłoby, gdybym miała definitywnie umrzeć. Zarówno dusza jak i ciało są niepowtarzalnymi "częściami" człowieka. Dusza, aby się rozwijać potrzebuje ciała, a ciało, żeby żyć potrzebuje duszy. Dusza ludzka jest klejnotem, a ciało ważnym i bardzo pomocnym jego strażnikiem. Obie natury człowieka, zarówno cielesna jak i duchowa, ażeby żyć muszą współistnieć, wzajemnie się wspomagając. Więc, gdy powstanę do Nowego lepszego Życia, powstanę z ciałem - nowym, przemienionym, bez skazy.\nIlekroć myślę o zmartwychwstaniu, Nowym Życiu, zawsze przed oczyma mam wspaniale, eschatologiczne Królestwo Boże. Miejsce, gdzie nie ma wojen, chorób, bólu, ani goryczy. Jest tylko kochający Bóg i wieczne szczęście w Chrystusie. Wierzę, że podążając przez doczesne życie trzymając nić miłości, którą Jezus raczył mnie obdarować, dojdę do "Obiecanego Kłębka"


Forum - Polski Biznes • Zobacz temat - upadłość konsumencka\nprzez melcik » 21 Wrz 2020 09:56\nWitam, potrzebuje pomocy w temacie upadłości konsumenckiej. Nie mam sprawdzonej kancelarii, która mogłaby mi z tą sprawą pomóc, ale słyszałem, że upadłość konsumencka katowice się specjalizuje w tym zakresie.. Miał ktoś styczność z tą kancelarią i może się podzielić swoimi doświadczeniami?\nRejestracja: 08 Sie 2019 08:02\nprzez angel55 » 27 Wrz 2020 15:07\nMyślę, że w internecie znajdziesz dużo artykułów w tej tematyce. Mi niestety ciężko jest podać coś konkretnego.\nprzez Tymoteusz1 » 02 Paź 2020 20:05\nTo nigdy nie jest przyjemne. Właśnie dlatego powinniście podejść do tego tematu z otwartą głową. Wiadomo, że korzystając z takich możliwości, jakie stwarza dzisiaj chociazby współpraca z kancelarią https://upadlosci-kancelaria.pl/upadlosc-konsumencka/ będzie o wiele prościej poradzić sobie z tym postępowaniem. Warto wziać to pod uwagę już teraz.\nprzez kewlar » 18 Paź 2020 20:47\nNie tylko ogłoszenie upadłości i oddłużenie przez sąd za jakiś czas może pomóc pozbyć się długów. Skontaktuj się z https://kancelarialexa.pl/ - skutecznie działają w temacie od lat, przy tym chronią majątek klienta nawet przed sprzedażą licytacyjną.


Piękna sukienka Małgorzaty Sochy na otwarciu butiku - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Małgorzata Socha » Wow! Małgosia Socha dawno nie wyglądała... tak dobrze?\nFani zachwyceni jej stylizacją. Czy słusznie?\nMałgorzata Socha (36 l.) pojawiła się na otwarciu ekskluzywnego butiku warszawskim DH VITKAC w bardzo eleganckiej sukience w kwiaty.\nZobacz też: Seksowna Małgorzata Socha pilnuje biustu (FOTO)\nChoć na pierwszy rzut oka takie połączenie może sugerować "niewypał", to nie w wypadku Małgosi. Kreacja, którą wybrała na imprezę, bardzo spodobała się internautom.\nNiektórzy twierdzą, że taka niekonwencjonalna stylizacja naprawdę do niej pasuje.\nFani zwrócili uwagę również na dobrze wykonany makijaż wieczorowy, który\npasował do całego wizerunku aktorki.\nZobacz też: Małgorzata Socha: Dla mnie nikt nie jest zbyt chudy\nCo myślicie o tym looku Małgosi? Czy podoba Wam się taki styl?\nGaleria zdjęć: Tego (być może) nie wiedzieliście o Małgorzacie Sosze\nPo sześciu latach bycia razem. Dla fanów to był prawdziwy szok. W piątek na Instagramie Demi Lovato (23 l.) pojawił się oficjalny komentarz na temat... jej rozstania z długoletnim partnerem. Zobacz: Demi Lovato przekonała się ... czytaj więcej


Spotkanie wokół smardzówek\nAutor Wątek: Spotkanie wokół smardzówek (Przeczytany 5215 razy)\n« dnia: Marca 25, 2012, 18:21:32 »\njak co roku na wiosnę mamy możliwość spotkania się w Miszkolcu wokół smardzówek czeskich. W tym roku będzie to weekend 20-22 kwietnia. Jeżeli warunki pogodowe będą dobre (nie za sucho) będzie okazja sfotografować kilka gatunków wiosennych, nie tylko smardzówki\n« Ostatnia zmiana: Kwietnia 18, 2012, 20:54:51 wysłana przez Baśka »\nOdp: Spotkanie wokół smardzówek\n« Odpowiedź #1 dnia: Marca 25, 2012, 19:48:41 »\nBasiu wpisz wstępnie Annę Marię, bo jak na razie to wygląda że nie ma w tym czasie zjazdu\n« Odpowiedź #2 dnia: Marca 25, 2012, 19:53:09 »\nNo to super, że ma wolne Już Anię dopisuję\n« Odpowiedź #3 dnia: Marca 30, 2012, 18:19:06 »\nMarika prosiła, żeby do poniedziałku się zdeklarować ile osób jedzie. Jeżeli ktoś jeszcze ma ochotę - piszcie. Potem może być problem z noclegami.\n« Odpowiedź #4 dnia: Marca 31, 2012, 20:36:37 »\nOczywiście Łodzi nie może zabraknąć\nProszę dopisać do listy - Andrzej, Gosia, Danuta i Tolek.\n« Odpowiedź #5 dnia: Kwietnia 01, 2012, 07:39:27 »\nOczywiście, już się robi\n« Odpowiedź #6 dnia: Kwietnia 05, 2012, 20:08:22 »\nBasiu proszę mnie skreślić z listy, ponieważ w sobotę mam egzamin ustny ze statystyki. Obecność na nim obowiązkowa\n« Odpowiedź #7 dnia: Kwietnia 05, 2012, 20:34:31 »\nAnna M, szkoda, że egzaminy zawsze w jakiś termin trafią...\n« Odpowiedź #8 dnia: Kwietnia 05, 2012, 22:14:17 »\nCytat: Anna M w Kwietnia 05, 2012, 20:08:22\n« Odpowiedź #9 dnia: Kwietnia 06, 2012, 18:07:15 »\nTrudno się mówi, po prostu życie\n« Odpowiedź #10 dnia: Kwietnia 10, 2012, 20:44:43 »\nBaśka, czy znane są już szczegóły wyjazdu, koszty, plan itp\n« Odpowiedź #11 dnia: Kwietnia 11, 2012, 07:48:56 »\nOczywiście. Mieszkamy tam, gdzie zwykle (pensjonat; Győri utca 17). Zjeżdżamy się w piątek. My prawdopodobnie dotrzemy dopiero wieczorem. Jeżeli będziecie wcześniej, dajcie znać, bo trzeba zawiadomić kierowniczkę.\nNocleg kosztuje 2250 forintów od osoby (w tym 450 ft jakiegoś podatku, czy innej taksy klimatycznej, której nie płacą niepełnoletni).\nTrzeba koniecznie pamiętać o dowodach osobistych albo paszportach, bo oni tam wciąż mają zwyczaj spisywać dane jak przy meldowaniu w dawnych czasach\nPlany. Myślę, że optymalnym planem będzie, w piątek się zjeżdżamy. Nasza ekipa dojedzie wieczorem (startujemy po pracy). W sobotę wyprawa do lasu, na łąki, czy gdzie nas poprowadzą. Wiem, że są chętni na przewodników i pokażą ciekawe miejsca. Powinny się trafić jakieś wynalazki .\nW niedzielę, jak zwykle trzeba opuścić teren o 10. Można pomyśleć o jakimś zwiedzaniu, spacerze...\nW Tapolcy jest słynne kąpielisko, poza tym tereny spacerowe, knajpy, park...\nNiedaleko Lillafűred i Góry Bukowe... Mnóstwo malowniczych miejsc. W samym Miszkolcu zamek, muzeum ikon i kilka innych ciekawych miejsc.\n« Odpowiedź #12 dnia: Kwietnia 11, 2012, 13:42:11 »\nBaśka, dzięki, my będziemy ok.południa ale najpierw pojedziemy chyba do Lillafűred pozwiedzać, ale jeszcze dam znać co ustalimy\n« Odpowiedź #13 dnia: Kwietnia 12, 2012, 10:20:14 »\n« Odpowiedź #14 dnia: Kwietnia 18, 2012, 19:55:31 »\nZ przykrościa informuję, że nie możemy z Ewą jechać Cóż proza życia, ale widzimy się na Oravie


Sejm: projekt ustawy "dezubekizacyjnej" - do komisji - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Sejm: projekt ustawy „dezubekizacyjnej” – do komisji\nSejm: projekt ustawy „dezubekizacyjnej” – do komisji\n13 grudnia 2016 10:53 /w Informacje, Polska\nSejm nie poparł we wtorek wniosków PO, Nowoczesnej i PSL o odrzucenie rządowego projektu „ustawy dezubekizacyjnej”, według którego emerytury i renty ponad 32 tys. byłych funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa PRL sięgną maksymalnie średniego świadczenia w ZUS. Projekt trafi do komisji.\nW myśl rządowego projektu noweli niższe świadczenia będą wypłacane „za służbę na rzecz totalitarnego państwa od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r.”. Informację o przebiegu służby funkcjonariuszy w okresie PRL ma sprawdzać IPN.\nTagi: projekt ustawy, Sejm\nB. Mazurek: kłamstwem jest mówienie, że PiS chce usuwać dziennikarzy z ... Szef MON: Wojciech Jaruzelski i Czesław Kiszczak stracą stopnie generalsk...


MP200 | MOST-Київ\nMP200 to łatwa w obsłudze i przystępna cenowo obrabiarka.\nDwustronna strugarka wyposażona jest w dwa wrzeciona – poziome górne i pionowe boczne. Na obu wrzecionach zamontowane mogą zostać zarówno noże strugające, jak i profilujące. Proces obróbki czterostronnej wykonujemy w dwóch przejściach.\nMożliwość zastosowania noży profilowych na obu głowicach do wykonywania różnych kształtów i profili gotowych wyrobów z drewna.\nBoczna głowica tnąca\nŁatwa i szybka instalacja/demontaż bocznej głowicy tnącej w celu zaoszczędzenia czasu i zwiększenia produktywności.\nGniazdo zasilania w skrzynce elektrycznej jest już przystosowane do podłączenia zasilania. Możesz rozpocząć pracę zaraz po rozpakowaniu maszyny.\nWyraźny wskaźnik pokazujący wysokość stołu wyrówniarki, który pozwala dokładnie kontrolować parametry strugania.\nSzybka regulacja wysokości stołu poprzez obrót rączki dla łatwej zmiany parametrów strugania.\nRolka pomocnicza na stole podającym optymalizująca proces podawania materiału.\nRygiel podający ze wskaźnikiem\nRegulowany rygiel podawczy ze wskaźnikiem pokazującym szerokość materiału.\nMożliwość dodania stołu podającego lub odbiorczego o kolejny odcinek o długości 1,2 m.\nOpcjonalne kółka samonastawne z hamulcami do łatwego i szybkiego transportu po warsztacie.\nOpcjonalnie regulowana prędkość posuwu materiału 2-12 m/min.\nSilnik 3 kW (4 KM), 3-fazowy\nŚrednica wrzeciona pionowego 30 mm\nŚrednica głowicy pionowej 140 mm\nMaks. wysokość 220 mm\nMaks. szerokość 410 mm\nDługość stołu roboczego 830 mm\nMaks. głębokość strugania 6 mm\nMaks. wysokość 100 mm\nSzerokość frezowania 310 mm\nMaks. głębokość profilowania 10 mm\nSilnik posuwu 0,18 kW, 3-fazowy\n2 – 12 m/min (z przekładnią planetarną)\nŚrednica rolki posuwu 32 mm


One More Chance: 2016\nOstatnio w ogóle nie mam weny i czasu na te fanfiction. Jedna notka pisze się od października? Jak nie wcześniej. Obecnie nawet nie mam czasu na życie prywatne, a co dopiero na wattpada i na bloggera.\nStudiuję pielęgniarstwo, co za tym idzie mam zawalony cały tydzień. Zdarza mi się (jak dzisiaj) wracać do domu w nocy, bo po prostu od rana do wieczora mam zajęcia. Plus jeszcze dochodzą mi egzaminy jak i również prace bez udziału nauczyciela, czyli tak zwane ZBUNY (Zadanie Bez Udziału Nauczyciela.) Myślałam, że będę mogła na spokojnie pogodzić pisanie ze studiami. Jednak myliłam się.\nCzy zawieszam? Sama nie wiem. Kiedy będę miała czas to wrzucę notkę, ale kiedy to będzie? Nie wiem. Mam nadzieję, że się za to nie obrazicie. Musicie cierpliwie czekać.\nPozdrawiam. Ważka :)\nAutor: Waż ka o 13:25 Brak komentarzy:\nAutor: Waż ka o 07:42 3 komentarze:\nAutor: Waż ka o 08:57 4 komentarze:\nAutor: Waż ka o 11:47 9 komentarzy:\nSiedziałam w samolocie. Obok mnie siedziało dwóch ochroniarzy: Miko i Jack. Wracałam z rehabilitacji. Po wypadku moja noga dosyć często odmawiała posłuszeństwa. Ćwiczenia w Niemczech nieco ją wzmocniły. Mimo to i tak przez jakiś czas będę musiała poruszać się o kulach.\nBardzo się stęskniłam za Michaelem i Charlie... Nie było dnia, żebym o nich nie myślała.\nBędąc w Niemczech poznałam wielu wspaniałych ludzi. Nie wiedzieli kim jestem, ponieważ używałam fikcyjnych danych osobowych. Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze spotkam się z moimi przyjaciółmi...\n- Ile jeszcze będziemy lecieć? - zapytałam tępo wpatrując się w sufit. Musiałam szeptać, ponieważ siedziałam w pasażerskim samolocie. Żaden z pasażerów, oprócz ochrony, nie mógł wiedzieć, że leci z żoną samego Michaela Jacksona. Również dlatego byłam przebrana za starszą panią. Miałam na sobie luźne ciuchy, przyklejone zmarszczki i siwą perukę. Na nosie miałam duże okulary. - Ileee jeeszczeee? - zaczęłam lamentować. Nagle usłyszałam dźwięk telefonu. Jeden z ochroniarzy odebrał. Po minucie wstał i udał się w stronę łazienki, która była na samym końcu samolotu.\nKiedy Miko długo nie wracał, zaczęłam się martwić. Może coś się stało Charlie, lub Michaelowi?\n- Proszę pani... - usłyszałam czyjś głos. - Tak? - odwróciłam się.\n- Czy wie pani, że Michael Jackson został aresztowany? - głos ten należał do dziewczynki, która siedziała przede mną.\n- Co? Mogłabyś powtórzyć? Wiesz... Jestem stara i mam problem ze słuchem... - powiedziałam. Nie mogłam w to uwierzyć. Nie\nTo musiała być pomyłka. Zresztą... Dziecko nie musiało już powtarzać. W ekranie umieszczonym na oparciu fotela dziewczynki leciały akurat wiadomości. Dziennikarka opowiadała o powodach aresztowania mojego męża.\nOniemiałam. Mój facet... Mój Michael? Usłyszałam dźwięk wiadomości. Wyjęłam z torebki telefon. No tak... Jak mogłam zapomnieć... Żeby rozmawiać z Michaelem musiałam dostać nowy numer. Moje dane dosłownie z prędkością światła rozeszły się po świecie. Dziennie dostawałam setki wiadomości. Jedni pytali się o Michaela, inni o dziecko, a jeszcze inni opisywali swoje marzenia senne z moim Michaelem, co było...obrzydliwe...\nOdblokowałam ekran. W tej chwili wrócił Miko.\n- Z kim rozmawiałeś? - schowałam urządzenie i badawczym wzrokiem popatrzyłam na mężczyznę. Zarumienił się lekko, ale nic nie odpowiedział.\n- Zadałam pytanie...\n- Z mamą Michaela. Mówiła, że oskarżyli go i że siedzi w areszcie.\n- To to już wiem... Kiedy wyjdzie?\n- Jak ktoś wpłaci kaucję.\n- Ile chcą? - Miko spojrzał się na mnie. Od razu wiedziałam, że cena będzie bardzo wysoka. - Jak już wylądujemy, to wpłacisz pieniądze.\n- Lewy profil... Prawy profil... Dobrze. Teraz niech pan przejdzie do pokoju przesłuchań. - poczułem, jak ktoś mało delikatnie popycha mnie.\n- Spokojnie... Sam pójdę. - mruknąłem. - Wreszcie dowiem się o co chodzi? - zapytałem, gdy wreszcie dotarłem na wskazane miejsce. Pokój nie był duży i tak jak w poprzednim pomieszczeniu, było ciemno. Jedynym źródłem światła była mała lampka stojąca na stoliczku. Zero okien, obrazów, czy czegokolwiek. Tylko stolik, lampka i dwa krzesła. Siadając na jednym z nich zauważyłem plik kartek.\nPolicjanci, którzy szli za mną stanęli w drzwiach i zaczęli rozmawiać między sobą.\n- Kogo my tutaj mamy? - usłyszałem szyderczy śmiech. Wszedł ktoś nowy. Nic nie odpowiedziałem. Po co miałem się jeszcze bardziej denerwować? - Wiesz dlaczego tutaj się znalazłeś? - Mężczyzna usiadł naprzeciw mnie i zaczął przeglądać kartki. - pan Michael Joseph Jackson. - zaczął czytać. - Urodzony dnia dwudziestego dziewiątego sierpnia tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego ósmego roku. Mieszkał pan w Gary, w stanie Indiana, a obecnie zamieszkuje pan swoje rancho?\n- Ponowię pytanie. Wie pan dlaczego tutaj jesteśmy?\n- Nie. Nikt nie raczył mnie o tym poinformować... - odpowiedziałem zgodnie z prawdą. - Możecie mnie wreszcie rozkuć?\nPo chwili poczułem, że moje dłonie są wolne. Mimowolnie zacząłem masować obolałe miejsca.\n- A więc... Został pan oskarżony o molestowanie nieletniego.\n- CO?! - osłupiałem. Kto? Ja? Nie... - To musi być pomyłka... Nie... To nieprawda... Ja nigdy bym nie tknął nikogo wbrew jego woli, a co dopiero dziecka...\n- Gavin Arvizo. Mówi to coś panu?\nGavin... Gavin... Coś mi świtało.\n- Był podobno u pana. - Tak... Teraz sobie wszystko przypomniałem... Ostatnio jak był u mnie, to dziwnie się zachowywał. Chciał się do mnie przytulać, spać w jednym łóżku... Jak mógł?\nSchowałem twarz w dłoniach i powiedziałem cicho:\n- Tak. On był u mnie kilka razy, ale nic mu nie zrobiłem... Jeszcze raz powtórzę: nigdy bym nie tknął dziecka!\n- Co pan robił dnia dwudziestego dziewiątego lutego tego roku?\n- Co ja robiłem? Około siódmej rano wstałem, zjadłem i...\n- A w skrócie? Niech pan spojrzy na mnie i odpowie. - jak kazał, tak zrobiłem.\n- Całe przedpołudnie bawiłem się z moją córką. Około godziny czternastej chłopak przyjechał do mnie. Na początku graliśmy w gry, a wieczorem oglądaliśmy film. Tyle.\n- A gdzie spał? - funkcjonariusz wyjął z kieszeni długopis i zaczął wszystko notować.\n- W moim łóżku, ale ja spałem na podłodze!\n- Ja znam inną wersję. - skończył notować.\n- Spał pan z nim w jednym łóżku, a w nocy zaczął pan chłopaka dotykać.\n- CO?! - wstałem i od razu tego pożałowałem. Kiedy tylko moje nogi się wyprostowały, przy mnie pojawili się funkcjonariusze i natychmiast brutalnie posadzili mnie na krześle. Jeden z nich wyjął kajdanki i ponownie byłem skuty. - Przecież mówiłem już panu kilka razy... Nie zrobiłem tego! Chłopak spał w moim łóżku, a ja spałem na podłodze. - zacząłem spokojnie. - Nie dotykałem go!\n- Oj chyba tutaj sobie posiedzimy... - mruknął mężczyzna.\n- Rozkujcie mnie... Nie jestem jakimś bandytą, czy co! Ostatni raz powtórzę: nic temu chłopakowi nie zrobiłem! - usłyszałem, jak ktoś wchodzi do pokoju. Cicha wymiana zdań z policjantami i po chwili przede mną stanęła kobieta. Nachyliła się nad policjantem i powiedziała mu coś do ucha. Po paru minutach wyprostowała się i wyszła.\n- Spiszę pańskie zeznania i będzie pan wolny. Ktoś wpłacił za pana kaucję. A więc tak: pan nadal utrzymuje, że jest niewinny? - Kto mógł to zrobić? Chwila moment... Kate?\n- Jak najbardziej. - znowu zaczął pisać.\n- Nie sypiał pan z chłopcem w jednym łóżku?\n- Oczywiście że nie. Spałem na materacu obok łóżka.\n- Zauważył pan dziwne zachowanie chłopaka?\n- Raczej jego matki. Na siłę chciała wpakować Gavina do mojego łoża. Widziałem, że chłopak tego nie chciał. Tak było za każdym razem, kiedy rodzina Arvizów odwiedzała moją posiadłość. To wszystko. Mogę już wyjść? - policjant wstał i zdjął kajdanki.\n- Jest pan wolny. - mruknął.\nWychodząc z posterunku policji zauważyłem moją kobietę. Stała przy czarnej limuzynie. Bez słowa podeszła do mnie i mocno przytuliła.\n- Cześć mała. - uśmiechnąłem się. - Tęskniłem za Tobą, wiesz? Kocham Cię... - przycisnąłem ją bardzo mocno. - Nie płacz... - mruknąłem, słysząc znajome pociągie noskiem. - Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.\nPrzepraszam za... Takiego zapychacza xd\nAutor: Waż ka o 12:07 10 komentarzy:


Interwencja! Ulica Płowiecka w Przemyślu została podzielona na lepszą i gorszą. Tej drugiej się nie odśnieża\nTegoroczna zima oszczędziła nas. Jednak pod koniec poprzedniego tygodnia, zarówno piesi jak i kierowcy zmagali się w Przemyślu z oblodzonymi chodnikami i ulicami. To zaś, która ulica lub też ile jej metrów zostanie posypanych zależy od ujęcia w planie zimowego utrzymania Zarządu Dróg Miejskich.\nSzczególnie trudne warunki dotknęły mieszkańców Przemyśla w minioną niedzielę. Przekonała się o tym między innymi jedna z mieszkanek przy ulicy Płowieckiej. Niedzielne oblodzenie tej ulicy, a także fakt iż jest ona położona na górce spowodowały, że jedna z jej mieszkanek, pani Anna nie była w stanie wyjechać z domu autem. Niewiele myśląc, kobieta zadzwoniła do dyspozytora Zarządu Dróg Miejskich z prośbą o posypanie tej drogi, jednak jakie było jej zdziwienie, gdy usłyszała, że w planie ujęte jest jedynie 77 m tej drogi w związku z czym w zgłoszonym miejscu nie jest możliwa interwencja. Jako dodatkowy argument został podany brak możliwości zawrócenia sprzętu na tej drodze. Pomimo iż kobieta dzwoniła do dyspozytora do godz. 22 na zgłoszenie nikt nie zareagował. Zaskoczenie bym tym większe, że nigdy wcześniej nie było z tym problemu, tegoroczna sytuacja jest pierwszą od 20 lat.\nJak dowiedzieliśmy się w Zarządzie Dróg Miejskich o wpisie do wykazu ulic ujętych w planie zimowego utrzymania w pierwszej kolejności decydowała kategoria danej ulicy w układzie miejskim, czyli czy jest to droga główna, czy odbywa się po niej ruch, brano także pod uwagę jej stan własnościowy. Drogi, które nie są w planie podlegają pod tzw. interwencyjną obsługę i konieczność ich posypania można zgłaszać telefonicznie do dyspozytora. To czy nasza ulica znajduje się w wykazie możemy sprawdzić na stronie ZDM-u.\nZastanawia jednak fakt jak możliwe było dotychczasowe posypywanie ulicy Płowieckiej. Nikt dotąd nie dopatrzył się problemu z zawracaniem na niej i skąd nagle wzięło się w tym roku te 77 metrów, dziwnym trafem kończące się przy siedzibie MPEC-u mieszczącego się na tej właśnie ulicy. Czy posypanie kilkudziesięciu metrów więcej nawierzchni drogi, poprawiając bezpieczeństwo mieszkańców, to aż tak wiele ?