objaśnię ci księżyc (gwen) – REPOTTERED\nCategory: objaśnię ci księżyc (gwen)\nCzęść trzynasta, w której parę spraw się wyjaśnia\nOgień w kominku trzaskał wesoło i ostatnim, co Ingrid miała ochotę robić, było wkładanie do niego głowy, nawet jeśli wcześniej wrzuci odpowiednią ilość proszku Fiuu. Dobre pół godziny układała fryzurę i podejrzewała, że nawet mugolski lakier do włosów, którego użyła, nie zniesie próby wytrzymałościowej, jaką będzie rozmowa przez kominek. Westchnęła, zamknęła drzwi zaklęciem – w końcu nie mogła pozwolić, by ukochany mugol Gwen zobaczył coś tak nienaturalnego jak jej tułów sterczący z kominka – i rzuciła proszek w płomienie, które natychmiast zmieniły barwę. Ingrid nie była w stanie opisać, jak bardzo nie chce tego robić, ale wypowiedziała odpowiednie słowa i wetknęła głowę do kominka.\nPoczątkowo myślała, że coś zepsuła albo pomyliła ruszty, ale wkrótce jej oczom ukazały się różowe, kosmate kapcie, z których starczały dość chuderlawe nogi. Przewróciła oczami, starając się przypomnieć sobie, dlaczego uznała, że to będzie dobry pomysł.\n– Stęskniłaś się? – zapytał Mortimer, wyszczerzając zęby w zbyt szerokim uśmiechu. Przykucnął, żeby mogła go lepiej widzieć, i żałowała, że to zrobił: miał na sobie bokserki w znicze i koszulkę ubrudzoną czymś żółtym, prawdopodobnie curry. Na koszulce widniał wielki napis „Peace & Love”. Ingrid się skrzywiła.\n– Naprawdę nie miałeś nic innego?\n– Dzień prania, księżniczko. Myślałem, że jesteś w Leeds.\n– Jestem w Leeds – warknęła. Żałowała, że w ogóle pomyślała o tym, by zwrócić się do niego po pomoc. – Castor też tu jest.\nMortimer na chwilę przestał się uśmiechać. Przeczesał włosy palcami i spojrzał na nią, jakby liczył, że powie, że żartowała. Ingrid jednak milczała, a jej spojrzenie świadczyło o tym, że mówi poważnie.\n– Nie mówił mi o tym – zapewnił.\n– Nieważne, czy mówił o tym królowej! Wyobraź sobie, co się stanie w czasie kolacji!\nMortimer najwyraźniej zaczął sobie wyobrażać, bo tym razem to on zamilkł. Ingrid prychnęła, najwyraźniej rozgniewana.\n– Możesz coś wymyślić? Kolana mnie już bolą – mruknęła, a widząc uśmieszek Mortimera, dodała: – Nawet nie próbuj nic mówić.\n– Musisz go zatrzymać – oświadczył spokojnie. – Albo ją.\n– Kiedy ostatni raz udało ci się zatrzymać Castora? Bo powinnam to odnotować w kalendarzu – powiedziała, a potem poruszyła głową, jakby próbowała zatoczyć koło, co nie było łatwe w jej obecnej pozycji. – Musimy coś zrobić!\n– Chwila, kochanie, to ty jesteś w Leeds, nie ja – zaprotestował.\n– Mogę zabrać osobę towarzyszącą – mruknęła niechętnie.\n– Wiem. I stanowczo powiedziałaś, że prędzej prześpisz się z trytonem niż mnie zaprosisz. To oznacza – urwał na chwilę, przybliżając się do jej twarzy – że tkwisz w tym sama. Chociaż zawsze możesz mnie poprosić.\n– Przestań – warknęła. – Dobrze wiesz, że Ketteridge’owie są nam potrzebni.\n– Owszem, dlatego właśnie ty się miałaś nimi zająć.\n– I się zajmowałam! – krzyknęła. – Ale pojawienie się Castora nie było w moim planie. Do tego Marge najwyraźniej go uwielbia, dasz wiarę?\n– Potrafi być czarujący – stwierdził pogodnie Mortimer. – Nie zaprzeczysz, że ma ten nieodparty urok, który sprawia…\n– Zamknij się, znajdź jakieś porządne ubranie i za pięć minut chcę cię tu widzieć.\n– Nie da rady, księżniczko, mówiłem, dzień prania. – Zaśmiał się bezczelnie.\n– Transmutuj coś. – Przewróciła oczami, po czym dodała najciszej, jak tylko mogła: – Proszę?\nMortimer chwycił się za serce i teatralnie westchnął, posyłając w kierunku Ingrid całusa. Potem jednak od razu spoważniał i wstał z podłogi.\n– Czekaj na mnie przy kominku – rzucił i wyszedł z pokoju.\nZadowolona z siebie Ingrid wyciągnęła głowę z kominka i wyprostowała się. Nie wiedziała, co było bardziej upokarzające: to, że musiała komunikować się z kimkolwiek w tak niewygodny sposób, czy to, że musiała prosić o pomoc Mortimera. Teraz jednak nie było czasu na tego typu rozważania. Powinna poprawić fryzurę i zająć się Castorem. Nie wydawało jej się, żeby Marge Ketteridge ucieszyła się, gdyby Castor nie pojawił się na kolacji – wiedziała o jego przybyciu i najwyraźniej bardzo liczyła na jego obecność, toteż oszołomienie go i związanie odpadało. Na tym inwencja Ingrid się kończyła. Jeśli miała nie dopuścić do spotkania Gwen z Castorem, potrzebowała Mortimera – chociaż nie chciała przyznawać, że ten irytujący bubek mógł się do czegokolwiek przydać.\nPo chwili jednak, kiedy wyszedł z kominka i otrzepał popiół z nienagannie skrojonego garnituru, musiała przyznać, że miał swoje zastosowania. Gdyby pominąć fryzurę, wyglądałby jak wzór młodego człowieka, który zawsze panuje nad sytuacją i wie, co mówi. Jak ktoś, kto może powstrzymać nadciągającą katastrofę. Do tego to był naprawdę dobrze skrojony garnitur. Ingrid nieświadomie oblizała wargi, co nie uszło uwadze Mortimera.\n– Boli mnie, że muszę to powiedzieć, ale nie mamy teraz czasu. – Uśmiechnął się, kiedy posłała mu poirytowane spojrzenie. – Idź do Gwen i nie dopuść, żeby wpadła na niego przed kolacją.\n– Jak to przed kolacją? Sprowadziłam cię tutaj, żebyś się go pozbył! Nie próbuj żadnych numerów, bo nie jestem w nastroju do żartów. Kiedy wejdziemy do jadalni, Castora ma tam nie być, obojętne, jak tego dokonasz, on…\nIngrid urwała, bo Mortimer popchnął ją w stronę ściany i przyłożył jej różdżkę do policzka. Zniknął gdzieś irytujący uśmiech i po raz pierwszy zielone oczy, zwykle ukryte pod strzechą włosów, patrzyły na nią z nieskrywaną złością. Ingrid była gotowa odszczekać wszystko, co mówiła na temat nieszkodliwości Mortimera. W tym momencie wyglądał jak ktoś, kto jest zdolny do wszystkiego. I bardzo dobrze, bo kogoś takiego właśnie potrzebowała.\n– Chyba się nie rozumiemy, księżniczko – syknął. – To nie ty wydajesz rozkazy.\nPokiwała lekko głową, niepewna, jakiej odpowiedzi się spodziewał.\n– Ketteridge’owie chcą odzyskać córkę, my chcemy pozyskać ich dla naszej sprawy, może umknął ci ten szczegół – kontynuował, ani na chwilę nie opuszczając różdżki. – Musimy sprawić, by wszystkie strony, łącznie z Castorem, były zadowolone, nie tylko twoja przyjaciółeczka. Ona jest tu najmniej ważna i lepiej, żebyś o tym pamiętała.\n– Ale Gwen…\n– Gwen jest w to wszystko zamieszana przypadkiem – odpowiedział, opuszczając różdżkę, po czym posłał jej jeden z tych głupkowatych uśmiechów, które sprawiały, że nie była w stanie traktować go poważnie. Do tej pory. – Powinnaś do niej iść, wiesz? Nie zachowujesz się jak dobra przyjaciółka.\nPocałował ją szybko, zanim zdążyła zareagować, po czym odsunął się na stosowną odległość. Ingrid powoli wciągnęła powietrze. Ani trochę nie podobała jej się sytuacja, w której się znaleźli, ale nie żałowała już, że sprowadziła Mortimera.\n– Trzymaj go z daleka od niej, a wszystko będzie dobrze – powiedziała, a kiedy Mortimer skinął głową, wyszła z pokoju, odblokowując wcześniej drzwi.\nWiedziała, że musi znaleźć Gwen, zanim ta wpakuje się w jakieś kłopoty. Powinna też zająć się mugolem; gdyby spotkał Castora, pewnie nie skończyłoby się to dobrze, szczególnie jeśli Castor nadal był zainteresowany Gwen. Nie wydawało jej się to prawdopodobne, w końcu wszystko wydarzyło się ponad rok temu i – jak jej się wydawało – chodziło tylko o złoto, ale być może nie znała wszystkich faktów. Być może zamieszany był w to też honor rodu; coś, na czego punkcie Castor miał obsesję.\nIngrid poczuła, jak coś przewraca jej się w żołądku. Reagowała tak, ilekroć przypomniała sobie o krótkotrwałym związku Castora z Gwen, o ile można to tak nazwać. Była Puchonka należała do ludzi ufnych i wierzących w miłość od pierwszego wejrzenia, więc nie zdziwiło ją, kiedy pewnego dnia podszedł do niej Castor Fairbairn, Ślizgon i najlepszy pałkarz w Hogwarcie. Opowiadała później Ingrid, jaki był czarujący, a Ingrid mogła tylko potakiwać; Castor był czarujący, kiedy chciał być. Wiedziało o tym już kilkanaście dziewcząt na zamku i choć Ingrid się do nich nie zaliczała, słyszała to i owo. Nawet nie sugerowała przyjaciółce, że to zły pomysł – wcześniej jej sugestie nie spotykały się z wdzięcznością, więc powinna oszczędzić sobie trudu i po prostu czekać na rozwój zdarzeń. Nie musiała czekać długo, nie minął nawet miesiąc, a Gwen już wypłakiwała sobie po nim oczy. Ingrid pamiętała ten dzień aż za dobrze. Przechodziła jednym z korytarzy, których zwykle unikała – kobieta z jednego z obrazów zwykła obrzucać ją wyzwiskami tylko dlatego, że kiedyś dorysowała jej wąsy. Tego dnia jednak spieszyła się do biblioteki i nawet wyzwiska nie mogły jej powstrzymać. Gdyby nie to, że była już spóźniona, na pewno by tamtędy nie szła i nie usłyszała krzyku, który dochodził z jednej z pustych sal. Zatrzymała się, niepewna, jak powinna zareagować; nigdy nie należała do osób z radością niosącym pomóc ludziom w potrzebie. Krzyk jednak się powtórzył, a Ingrid zaświtało w głowie, że brzmiał znajomo. Podeszła bliżej do drzwi i usłyszała drugi głos:\n– Nadal nie chcesz? Myślisz, że jesteś za dobra, dziwko?!\n– C-castor, proszę… – odpowiedział głos, który poprzednio krzyczał.\nIngrid nie czekała dłużej, kopnęła drzwi, a kiedy nie chciały ustąpić, użyła zaklęcia. Dziękowała Merlinowi, że Fairbairn nie wpadł na to, by wyciszyć pomieszczenie.\n– Drętwota! – krzyknęła Ingrid, a Ślizgon padł na ziemię.\nLeżąca na podłodze Gwen oddychała ciężko, a z rozciętej wargi płynęła jej krew. Poza tym wyglądała na nieuszkodzoną i Ingrid odetchnęła z ulgą. Przez ułamek sekundy myślała, że Castor zrobił coś gorszego.\n– Gwen, co się stało? Co ten sukinsyn zrobił? – zapytała, pomagając przyjaciółce wstać.\n– Crusiatus… Nie wyszedł mu najlepiej, ale… ale i tak bolało – siąknęła Gwen, wycierając krew i łzy rękawem. Trzęsła się jak osika i unikała patrzenia w stronę Castora, co było w pełni zrozumiałe.\n– Musimy iść do skrzydła, pielęgniarka powinna cię obejrzeć.\n– Nie! – zaprotestowała Gwen. – Nie chcę, żeby… żeby każdy wiedział. Nic takiego się nie stało – dodała, przełykając głośno ślinę, jakby próbowała się uspokoić. Zrobiła też krok w stronę wyjścia i by się przewróciła, gdyby Ingrid jej nie podtrzymywała.\n– Nikt się o niczym nie dowie, ale musisz iść do skrzydła – przekonywała Ślizgonka.\nGwen jednak pokręciła głową i powiedziała, że chce iść do dormitorium. Obiecała, że jeśli rano nadal będzie się źle czuła, zajrzy do skrzydła. Obie wiedziały jednak, że tego nie zrobi; podobnie obie zdawały sobie sprawę, że będzie się źle czuła. Ingrid próbowała ją przekonać, ale panna Ketteridge nie zmieniła zdania. Nie chciała też wyjaśnić, czemu Castor ją zaatakował, choć Ślizgonka miała pewne podejrzenia. Kiedy tylko doprowadziła Gwen do pokoju wspólnego Puchonów, zawróciła i pobiegła do sali, w której powinien leżeć oszołomiony Castor. Był tam, choć zaklęcie przestawało działać, o czym świadczył fakt, że poruszał palcami u rąk. Ingrid kopnęła go w żebra.\n– Coś ty zrobił?! – krzyknęła, szykując się do kolejnego kopnięcia, ale poczuła na ramieniu czyjąś rękę.\n– Spokojnie, po co te nerwy? – zapytał Alfred, najlepszy przyjaciel Castora.\n– Wiesz, co ten sukinsyn chciał zrobić? – zapytała Ingrid, odwracając się w jego kierunku. Była wściekła i gdyby tylko sięgnął po różdżkę, chętnie by się z nim pojedynkowała. Zresztą nie musiał nawet wyciągać różdżki.\n– To tylko zakład – odpowiedział, jakby to wyjaśniało wszystko. – Założyliśmy się z chłopakami, że w ciągu miesiąca nie uda mu się z nią przespać. Wiesz, że Castor nie lubi przegrywać.\nIngrid patrzyła na nich z niedowierzaniem.\n– Próbował ją zgwałcić! – krzyknęła. – Dla cholernego zakładu?!\n– Nie, nie, gwałt byłby wbrew zasadom – zaśmiał się Alfred, ale chwilę później oberwał prawym sierpowym i zatoczył się lekko do tyłu.\nIngrid doskoczyła do niego i zaczęła okładać go pięściami, całkiem zapominając o tym, że ma różdżkę. Nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała.\n– Ej! Uspokój się! Castor! Zrób coś! – krzyknął Alfred.\nIngrid poczuła, że świat się przemieszcza i szybko zdała sobie sprawę, że to ona ląduje na podłodze. Nie mogła się ruszyć, ale doskonale słyszała, co się wokół niej działo. Widziała, jak Castor posyła jej pogardliwe spojrzenie. Słyszała śmiech Alfreda. Zarejestrowała, że mówią coś do siebie nawzajem, ale nie była pewna co; wściekłość i niemoc sprawiały, że nie mogła zarejestrować słów. W końcu jednak Castor nachylił się nad nią i wycedził:\n– Nie waż się chodzić po zamku i opowiadać te zmyślone historyjki, to był uczciwy zakład, żadnych zaklęć obezwładniających ani eliksirów. Ten Cruciatus miał ją po prostu przekonać, a ty, wredna, mała suko… Ciebie to nie dotyczy, więc zapomnij, że cokolwiek widziałaś, jasne?\nNa odchodne kopnął ją w żebra mocniej, niż ona kopnęła jego. Zaklęcie jeszcze działało, więc nie mogła się ruszyć, musiała poczekać, aż przestanie działać albo aż ktoś ją znajdzie i je zdejmie. Wolała jednak być sama. Czuła obrzydzenie tak silne, że na samą myśl, że musiałaby komuś opowiadać, co widziała w tej sali, chciało jej się wymiotować. Dlatego też nie powiedziała nikomu – ani tego dnia, ani następnego, ani żadnego innego w ciągu miesięcy, które upłynęły od tego czasu. Nawet Gwen nie wiedziała, że Ingrid wróciła do tej sali. Zresztą Gwen nie chciała o tym rozmawiać. Płakała, jadła czekoladę, spędzała większość czasu wolnego od nauki w dormitorium, bo tam czuła się bezpiecznie. Ingrid starała się ją chronić przed konfrontacją z Castorem, ale zdawała sobie sprawę, że prędzej czy później będą musieli się spotkać. Miała tylko nadzieję, że nastąpi to później.\nTeraz jednak, kiedy Castor i Gwen znajdowali się pod jednym dachem, wydawało się, że spotkanie to jest nieuchronne. Nie byłoby to spotkanie w rodzaju tych, które miały miejsce w Hogwarcie – wyminięcie w drzwiach czy uczestniczenie w tych samych zajęciach; nie, to byłoby spotkanie o wiele trudniejsze, zwłaszcza jeśli matka Gwen była przekonana, że powinna wyswatać córkę z Castorem. Ingrid po raz kolejny poczuła, że żołądek jej się przewraca.\nSzybko znalazła Gwen i bez słowa zaprowadziła ją do pokoju.\n– Gdzie David? – zapytała szybko.\n– Coś się stało? Ingrid, wyglądasz… no, gorzej niż ja – zaśmiała się.\n– Jeszcze nie, ale jesteśmy w domu pełnym magii, powinnaś go pilnować – warknęła Ingrid, ignorując drugą część zdania. – Gdzie on jest?\nGwen spojrzała na nią z obawą. Nie podobał jej się ton głosu przyjaciółki, dobitnie świadczył o tym, że działo się coś złego – coś, o czym Gwen nie wiedziała, a czego się bała, odkąd tylko przekroczyła próg domu.\n– Ostatnio był w salonie, ciotka Portia chciała opowiedzieć mu coś o rodowej zastawie… Ale uprzedzałam ją, że David jest mugolem! – dodała szybko panna Ketteridge. – Obiecała, że nie zrobi ani nie powie nic, co mogłoby mu się wydać dziwne.\nIngrid westchnęła. Ani trochę jej się to nie podobało.\n– Czekaj tu, pójdę po niego. Nie wracaj tam, musimy o czymś porozmawiać – powiedziała, zdając sobie sprawę, że jej słowa ani trochę nie uspokoją Gwen. Nie powinny, w końcu obie znajdowały się w nieciekawej sytuacji.\n– Ingrid, co się… – zaczęła panna Ketteridge, ale przyjaciółka uciszyła ją gestem ręki.\n– Później wszystko wyjaśnię – odpowiedziała.\nNie zdążyła jednak wyjść, bo drzwi się otworzyły i do pokoju wszedł David. Zakrywał dłonią prawe oko i Ingrid przemknęło przez myśl, że być może rodowa zastawa nauczyła się latać. Nie zapytała o to jednak na głos, bo Gwen natychmiast podeszła do mugola i zaczęła pytać, co się stało. Nie chciał udzielać informacji, co irytowało Ingrid, ale w końcu opuścił rękę i dla obu dziewczyn stało się jasne, że niebawem wokół jego oka wykwitnie wielki, fioletowy siniec.\n– Kto to zrobił? – zapytała przerażona Gwen.\n– Nie pytałem o nazwisko – odpowiedział David, siadając na łóżku. Po raz kolejny przyłożył dłoń do oka, po czym się skrzywił.\n– Cholera – wymamrotała Ingrid. – Nie ruszajcie się stąd, muszę sprowadzić… Po prostu się stąd nie ruszajcie.\nZnów nie zdążyła wyjść, bo drzwi po raz kolejny się otworzyły. Ingrid szybko spojrzała w nich kierunku, gotowa rzucić klątwę na każdego, kto przekroczy próg tego pokoju, ale szybko odetchnęła z ulgą. Zza drzwi wystawała rozczochrana głowa Mortimera.\n– Co on tu robi? – zapytała Gwen, która nadal siedziała obok Davida.\nIngrid i Mortimer zignorowali jej pytanie.\n– Znalazłeś go? – zapytała Ingrid.\n– Raczej rzuca się w oczy – odpowiedział Mortimer, po czym wyminął ją i podszedł do Davida, który oparł obie dłonie na kolanach i próbował przyjrzeć się przybyszowi. Mortimer przechylił głowę na bok, po czym oświadczył: – Chwała Merlinowi, to tylko podbite oko. Już myślałem, że jesteś jednym z tych punków.\nNikt się nie zaśmiał, więc Mortimer zrobił smutną minę i wycofał się o parę kroków. Zdawał sobie sprawę, że są w nim utkwione trzy pary oczu, i wyraźnie się tym rozkoszował. W końcu Gwen nie wytrzymała:\n– Czy ktoś mi może wyjaśnić, co się tu dzieje? Niedługo będzie kolacja, przez którą chcę przebrnąć w spokoju i zapomnieć, że w ogóle tu przyjechałam! Nie potrzebuję żadnych bójek ani innego zamieszania, więc wyjaśnijcie, co właściwie robicie w moim pokoju!\nIngrid przełknęła ślinę i spojrzała na Mortimera. Uśmiechał się lekko, jakby cała ta sytuacja go bawiła. Ingrid miała ochotę go uderzyć; nic z tego, co się działo, nie było ani trochę zabawne. Jednak fakt, że nie próbował nic mówić, oznaczał, że nie wiedział, jak uniknąć mówienia prawdy, a ten obowiązek wolał zwalić na kogoś innego.\n– Chodzi o gości, których zaprosili twoi rodzice – zaczęła Ingrid. – Niektórzy są dość… nieprzewidywalni.\n– Zauważyłam! – fuknęła Gwen. – Przecież David nie podbił sobie tego oka sam!\n– Nie, z pewnością nie – stwierdził z uśmiechem Mortimer. – Wyręczył go w tym Castor.\nCiszę, która zapadła w pokoju, można było ciąć nożem.\nPosted on January 7, 2017 Categories objaśnię ci księżyc (gwen)Tags sylvLeave a comment on Część trzynasta, w której parę spraw się wyjaśnia\nPosted on January 7, 2017 January 7, 2017 Categories objaśnię ci księżyc (gwen)Tags sylvLeave a comment on Część dwunasta, w której świat drastycznie się zmniejsza\nPosted on January 7, 2017 Categories objaśnię ci księżyc (gwen)Tags sylvLeave a comment on Część jedenasta, w której świat przewraca się do góry nogami i sprawia, że można grać na żebrach jak na cymbałkach\nPosted on January 7, 2017 Categories objaśnię ci księżyc (gwen)Tags sylvLeave a comment on Część dziesiąta, w której przedstawiona zostaje sieć wzajemnych animozji\nPosted on January 7, 2017 Categories objaśnię ci księżyc (gwen)Tags sylvLeave a comment on Część dziewiąta, w której zostają podjęte pewne decyzje\nPosted on January 7, 2017 Categories objaśnię ci księżyc (gwen)Tags sylvLeave a comment on Część ósma, w której świat zamyka się w delfinie\nCzęść siódma, w której słoneczna niedziela okazuje się całkiem depresyjna\nMatt znowu leżał jej na głowie, co nie byłoby specjalnie irytujące, gdyby nie fakt, że raz po raz poruszał ogonem, co wytrącało Gwen z płytkiego snu. W końcu uznała, że nie ma sensu kontynuować tego rodzaju męczarni i, zepchnąwszy kota, zerknęła na zegarek. Dochodziła siódma. Zdecydowanie za wcześnie, żeby myśleć o pukaniu do drzwi Davida.\nGwen nie była pewna, czy w ogóle powinna tam pukać. Owszem, nie była pewna, co stało się poprzedniego wieczoru, ale nie miała wątpliwości, że coś się stało. I oboje będą musieli się do tego w jakiś sposób ustosunkować, nawet jeśli będzie to polegało na zignorowaniu sprawy. Chociaż Gwen wolałaby jej nie ignorować; zwykle nie radziła sobie najgorzej z takim podejściem do problemu, ale martwiła się o Davida. Jeśli potrzebował pomocy – chciała mu jej udzielić, ale jednocześnie nie chciała się z tą ofertą narzucać, w końcu nie była jego… Czym właściwie była? Czy można zostać czyimś przyjacielem po dwóch tygodniach znajomości? Może była po prostu wścibską sąsiadką. Świetnie pasowała do stereotypu, samotna i z kotem. Jeszcze tylko parędziesiąt lat i różowy szlafrok, a jej zdjęcie będzie mogło pojawiać się w jakiejś encyklopedii przy definicji wścibskiej sąsiadki. O ile taka definicja występuje w encyklopediach. Jeśli nie – powinna.\nZegarek tykał niemiłosiernie, słońce świeciło, a Matt usnął. Gwen mogła leżeć dalej i patrzeć na sufit albo wstać i znaleźć jakieś zajęcie, które pozwoli jej nie zastanawiać się nad tym, co stanie się wieczorem. Nie była pewna, czy kiedy mówił „jutro”, naprawdę miał to na myśl. Mógł po prostu chcieć się jej pozbyć. Oczywiście, nigdy wcześniej nie był dla niej niemiły, ale wczoraj…\nPotrząsnęła głową. Nie powinna się nad tym zastanawiać, póki z nim nie porozmawia. Być może istniało jakieś zupełnie logiczne rozwiązanie, które po prostu nie przyszło jej na myśl, ale kiedy je usłyszy, będzie musiała sama zaśmiać się z własnych obaw.\n– Jasne, tak jak zawsze – mruknęła do siebie. – Matt, zaczynam tracić rozum, rozmawiam sama ze sobą.\nKot nie odpowiedział, najwyraźniej zadowolony, że dostał na własność dużą ilość kołdry, którą Gwen wcześniej odrzuciła. Panna Ketteridge przetarła twarz dłonią. Nie istniał żaden powód, dla którego powinna wstawać w niedzielę o siódmej rano. Prawdopodobnie nie istniał żaden powód, dla którego powinna w ogóle wstawać w niedzielę.\n– Dobra, dość tego – powiedziała do Matta, który nadal spał w najlepsze. – Możesz marnować taki piękny dzień, jeśli chcesz, ale ja nie zamierzam.\nWstała i przeciągnęła się, po czym wyjrzała przez okno. Było naprawdę ładnie; być może to właśnie był najpiękniejszy dzień tego lata – nie wiadomo, nikt nie przeprowadzał ankiet, nikt nie prowadził dokładnej statystyki. A przynajmniej nikt znany Gwen. Zresztą nie interesowała jej statystyka, nie była nawet pewna, czy dobrze rozumie to słowo. Właściwie istniało sporo słów, których Gwen nie rozumiała, a którymi mugole posługiwali się z upodobaniem. Większość z nich wydawała jej się dość pusta, bo nie wywierała żadnego wrażenia na tych, którzy ich słuchali, ale z drugiej strony – co ona o tym wiedziała. Planowała kupić sobie książki, z których uczą się mugolskie dzieci, a także jakiś słownik, w którym byłyby te wszystkie trudne i puste słowa.\nNa trawniku przed oknem Gwen biegało dwoje dzieci, którym towarzyszył łaciaty pies. Grupa ta wydawała z siebie tyle hałasu, że połowa kamienicy powinna już być na nogach. Panna Ketteridge zerknęła w kierunku ściany oddzielającej jej mieszkanie od mieszkania Davida, jakby chciała przewiercić ją wzrokiem. Czy obudziły go te dzieci? Czy powinna do niego zapukać i upewnić się, że wszystko w porządku? Czy powinna się cieszyć ze słonecznego dnia tak samo jak te dzieci? Zerknęła na Matta; jedno było pewne, kot nie będzie się chciał bawić z nią w berka. Westchnęła. Żałowała, że Ingrid nie dała się namówić na kupienie telefonu komórkowego. Zresztą, nawet gdyby go kupiła, i tak nie istniała na ziemi żadna siła, która zmusiłaby ją do wstania z łóżka o tak wczesnej porze. Zawsze powtarzała, że niedziele są po to, żeby każdy mógł robić to, na co ma ochotę. W soboty należało skończyć wszystkie wypracowania, żeby w niedzielę móc się wyspać, chodzić po błoniach, beztrosko zajadać się ciastem, które skrzaty podawały po obiedzie, plotkować ze znajomymi…\nGwen zagryzła wargę. To był świetny plan, kiedy były w Hogwarcie i miały wypracowania czy znajomych. Teraz wszyscy rozjechali się po świecie, a ona – na własne życzenie, jak ciągle sobie przypominała – wylądowała tutaj. W tym mieszkaniu. Sama. Oczywiście, to była jej decyzja; wcześniej rozważyła wszystkie za i przeciw, dokładnie obejrzała swoje wyniki z owutemów, kilka raz wysłuchała przemów ojca, z których sugerował, że jest głupsza od skrzata domowego i do tej pory zdumiewa go, że nie okazała się charłakiem. Ojciec zawsze potrafił powiedzieć coś, co bolało, wyglądało na to, że to jego specjalny talent. Chyba nikt go przez to nie lubił. Matka go kochała, oczywiście, ale nie lubiła go tak samo jak reszta rodziny. Zdawał sobie z tego sprawę i strasznie go to frustrowało, przez co stawał się jeszcze bardziej nieprzyjemny. To właśnie ojciec w dużej mierze wpłynął na decyzję Gwen. Kiedy przyznała, że myśli o porzuceniu świata magicznego, przypomniał jej o tym, ile pokoleń Ketteridge’ów patrzy na jej poczynania i w zdumieniu kręci głowami. Nigdy nie spełniała jego oczekiwań i byłoby dziwnym, gdyby zaczęła je spełniać teraz. Nie mogła podjąć żadnej sensownej pracy, której rodzina by się nie wstydziła. Nie była wystarczająco inteligentna, wystarczająco przebojowa, w żaden sposób wystarczająca. Nie pasowała do obrazka i nikomu nie wystarczała, dla nikogo nie była dostatecznie dobra – ani dla nich, ani dla Castora. Gdyby miała uszeregować powody – prawdziwe powody, dla których porzuciła magiczny świat, to prawdopodobnie Castor znalazłby się na liście wyżej niż kiepskie wyniki owutemów czy ciekawość, jak żyją mugole. Castor o całe lata świetlne wyprzedzałby chęć zakosztowania życia na własny rachunek, sprawdzenia się czy te wszystkie inne bzdury, które wszystkim opowiadała, kiedy nie chciała, żeby patrzyli na nią ze współczuciem i oferowali chusteczki, które potem musiała chować w rękawie swetra, co było irytujące, bo wypadały w najmniej oczekiwanych momentach.\nNie, myślenie o Castorze tylko popsułoby jej nastrój. Już teraz czuła zbierające się łzy, więc przetarła twarz, zamrugała kilka razy, po czym utkwiła wzrok w trawniku. Dzieci z psem dalej biegały, wydając z siebie dźwięki godne stada małp, które Gwen i Ingrid widziały w Zoo. Wydawało się, że nie mają ani jednego zmartwienia – i dzieci, i małpy, a już w szczególności pies, który właśnie z zapałem przeżuwał jakiś patyk. Gwen uśmiechnęła się pod nosem. Zdecydowanie powinna zmienić tok myślenia, bo to do niczego dobrego nie doprowadzi.\n– Co powiesz na śniadanie, Matt? Mam dużo czasu, możemy zrobić sobie prawdziwą ucztę.\nKot nie zareagował, więc Gwen wzięła go na ręce i wyniosła do kuchni. Nie chciała być sama; Matt, nawet gdyby usnął na jednym z blatów lub na lodówce, był lepszy niż konieczność pozostania sam na sam z ciszą.\nKilka godzin później Gwen zrobiła już wszystko, co miała do zrobienia, a co odkładała przez cały tydzień. Siedziała na stoliczku wystawionym na balkon. Wcześniej próbowała zajrzeć na balkon Davida, ale nie zauważyła żadnych oznak życia. Przez kilka minut przekonywała samą siebie, że to nie powód do zmartwień; w końcu po prostu przestała patrzeć w tamtą stronę, zamiast tego koncentrując wzrok na trawniku. Było tam teraz więcej dzieci, bawiących się radośnie pod opieką rodziców, krzyczących, biegających, kopiących piłkę i ogólnie cieszących się towarzystwem siebie nawzajem. Na kilku widocznych ławkach siedziały ich matki, babki, ciotki czy nianie i prowadziły ożywione rozmowy, raz po raz popychając wózki lub rozglądając się w poszukiwaniu dziecka, które zaginęło gdzieś w rozkrzyczanej gromadzie. Na jednej z ławek siedziało nawet kilku ojców, jeden z nich pokazywał pozostałym jakiś nader ciekawy artykuł w gazecie. Idylliczny obrazek, nadający się w sam raz do jednej z tych reklam, które drukowano w czasopismach, które ktoś porzucił przy szafkach, w których Gwen i inne kelnerki zamykały swoje torebki. Życie toczyło się bez niej, świat wcale jej nie potrzebował i nie miał nic przeciwko pokazywaniu jej, jak wiele traci.\nGwen westchnęła. To nie był jej najlepszy dzień, miała tego pełną świadomość. Zeszła ze stolika i postanowiła, że spróbuje się zdrzemnąć. W końcu jeśli naprawdę pojedzie z Davidem oglądać gwiazdy, będzie w poniedziałek niewyspana. Powinna być odpowiedzialna, prawda?\nSen jednak nie przychodził, a ilekroć zamknęła oczy, prędzej czy później przypominała jej się twarz Castora. Słyszała jego słowa, widziała ten uśmiech, który zawsze sprawiał, że miękło jej serce, przypominała sobie sposób, w jaki odgarniał włosy z czoła i… Merlinie, jak ona go nienawidziła. Panna Ketteridge była na ogół ciepłą osobą, która nie potrafiła długo się na kogoś złościć, a już z całą pewnością obca jej była nienawiść, jednak ilekroć przypominała sobie Castora – ogarniała ją niechęć tak silna, że nie sposób jej było pomylić z niczym innym.\nDalsze leżenie pod kocem i unikanie świata zewnętrznego nie miała sensu i kilka minut później Gwen znalazła się pod prysznicem, starając się zmyć z siebie wszystkie wspomnienia czy zawiedzione nadzieje. Miała nadzieję, że strumień nieco zbyt chłodnej wody wypłucze z jej głowy wszystkie myśli. Być może poczułaby się lepiej, gdyby wiedziała, że nie jest jedyną osobą na świecie – ani nawet jedyną w tym budynku – która pokłada w wodzie takie nadzieje. Nic z tego, woda rozwiązuje wiele problemów, ale natłok myśli w rzadkich przypadkach; jedynym pewnym sposobem na pozbycie się natłoku myśli przy pomocy wody jest wypełnienie nią płuc, ale Gwen nigdy nie zdecydowałaby się na coś takiego, nawet gdyby tego rodzaju pomysł zrodził się w jej głowie. Nie oznacza to, że nie rozważali go inni ludzi biorący tego samego dnia prysznic. Wiadomo, ludzie rozważają najdziwniejsze rzeczy pod prysznicem.\nW końcu jednak Gwen, owinięta w żółty szlafrok w chmurki, wróciła do sypialni i usiadła na brzegu łóżka. Zegarek wskazywał siedemnastą. Nie było źle, zmarnowała już prawie cały dzień. Jeszcze tylko parę godzin. Żałowała, że nie umówiła się z Davidem na konkretną godzinę, wiedziałaby, kiedy powinna poczuć się wystawiona do wiatru. Żałowała wielu rzeczy, ale żadnej z nich nie była w stanie naprawić przez siedzenie na łóżku w szlafroku. Świat byłby o wiele łatwiejszy, gdyby to wystarczało.\nDłuższa wskazówka przesunęła się znacząco, zanim Gwen zdecydowała się wstać i ubrać. Uznała, że o osiemnastej sama pójdzie do Davida. Nawet jeśli nie chce nigdzie z nią jechać, to powinien powiedzieć jej to wprost. Gdyby wiedziała, mogłaby przecież zaplanować coś innego na wieczór. Zerknęła na książki, które pożyczyła jej Emily, a potem przeniosła wzrok na ścianę. Nie miała ochoty czytać. Miała ochotę oglądać gwiazdy. Póki co jednak powinna się przygotować do wyjścia i coś zjeść.\nKończyła właśnie jeść kanapkę, kiedy usłyszała pukanie do drzwi. Nie miała wątpliwości, kto znajduje się po ich drugiej stronie, w końcu nie spodziewała się, by Ingrid tak szybko zdecydowałaby się na kolejną wizytę.\n– Um, cześć – powiedział David, kiedy zaprosiła go do środka.\n– Cześć – odpowiedziała, niepewna, jak powinna się odnieść do rozmowy, której tak właściwie nie odbyli poprzedniego wieczoru. Cały dzień zmarnowała na myślenie o niczym, podczas gdy powinna była myśleć o tym. – Obserwowanie gwiazd nadal aktualne, prawda?\nIgnorowanie problemu zawsze było bezpieczne.\n– Co? A, tak, oczywiście, jeśli nadal chcesz. – David spojrzał na nią poważnie. – Gwen, przepraszam za wczoraj.\n– Nic się nie stało – zapewniła szybko.\nTylko się bałam, że jakiś psychopatyczny włamywacz przebija ci czaszkę łomem, dodała w myślach. Uznała jednak, że wypowiedzenie tego na głos świadczyłoby o tym, że domaga się jakichś wyjaśnień, a nie chciała powiedzieć nic, co by sprawiło, że David poczułby się nieswojo w jej towarzystwie.\n– Nie byłem pewien, czy powinienem tu dziś przychodzić – powiedział po chwili milczenia.\nSerce Gwen wylądowało gdzieś w okolicach dywanu. Czyli jednak żałował, że przyszedł? Nie chciał spędzać z nią czasu?\n– Nie, nie, nie dlatego, że nie chciałem – dodał szybko, kiedy zobaczył jej minę. – Po prostu nie byłem pewien, co sobie pomyślałaś po… wczoraj.\n– Nic – odpowiedziała Gwen. – Nie pomyślałam sobie absolutnie nic.\nUśmiechnął się smętnie. Oboje wiedzieli, że coś musiała pomyśleć, ale żadne z nich nie chciało kontynuować tematu. W końcu Gwen zapytała:\n– Jak długo będziemy obserwować gwiazdy? Może trzeba zrobić kanapki.\nZmiana tematu okazała się świetnym pomysłem. Oboje poczuli się bezpieczniej, kiedy nie istniało niebezpieczeństwo, że rozmowa doprowadzi do jakichś nieprzyjemnych pytań czy wyjaśnień. Przez chwilę rozmawiali o gatunkach serów w pobliskim sklepie, potem Gwen opowiedziała o wizycie Ingrid, a David o znajomym z pracy, który próbował kupić dom i każdą odwiedzoną nieruchomość opisywał w niezwykle zabawny sposób.\n– Masz w domu termos? Moglibyśmy też zabrać herbatę – zapytała Gwen, kiedy kanapki były już zrobione, a śmieszne historyjki opowiedziane.\nDavid pokiwał głową i powiedział, że zaraz wróci, po czym wyszedł z jej kuchni. Panna Ketteridge wahała się przez ułamek sekundy, ale zdecydowała się iść za nim. To, że ignorowała temat wczorajszego wieczoru w rozmowie, nie oznaczało, że nie chciała się upewnić, że żaden włamywacz ani morderca nie włamał się do mieszkania Davida. Ledwie zdążyła wejść do przedpokoju, kiedy w kuchennych drzwiach pojawił się David z termosem w ręku. Przez chwilę żadne z nich nic nie mówiło. Głównie dlatego, że Gwen zajęta była przyglądaniem się kilku workom na śmieci w przedpokoju. Wydawało się, że część z nich zawierała potłuczone naczynia czy butelki, a inne fragmenty drewna. Koło jednego z nich rozsypane było coś, co mogłoby być skutym tynkiem.\nW końcu przeniosła wzrok z worków na Davida i na fragment kuchni, który widziała za jego plecami. Ściany nie były już żółte; widziała kilka szarych dziur, ale nie była w stanie ustalić, jak powstały. Nie zauważyła też stolika, który powinien być widoczny z przedpokoju. Podejrzewała, że gdyby tam weszła, nie zobaczyłaby wielu innych rzeczy, które widziała poprzednio.\n– Właściciel mieszkania cię zabije – powiedziała w końcu, bo wydawało jej się to lepsze od O rany, co się tu stało? lub innych pytań, które cisnęły jej się na usta.\n– Nie zabije, to moje mieszkanie – odpowiedział szybko, jednocześnie przestępując z nogi na nogę, jakby chciał jak najszybciej uciec. – Skoro już mamy termos…\nGwen spojrzała na niego zdziwiona. Nie rozumiała nic z tego, co się tu działo; nie rozumiała nawet, jak David może spokojnie myśleć o termosie, kiedy przez jego kuchnię przeszło tornado. Przecież to była prześliczna kuchnia! A teraz większość tego uroku i przytulnej atmosfery najwyraźniej znajdowała się w workach na śmieci.\n– Nie rozumiem, co… – zaczęła, ale nie dokończyła, przypomniawszy sobie, ile razy wcześniej decydowała, że nie będzie pytać o poprzedni wieczór. – Mogę jakoś pomóc? No wiesz, z workami?\n– Nie musisz, to nic takiego – zapewnił David, trącając jeden z worków nogą.\nWorki nie wyglądały jak „nic takiego”. Wyglądały jak coś. Wyglądały tak, jakby zawierały znaczącą część kuchni.\n– Ale kuchnia… coś się tam stało, mogę pomóc sprzątać albo…\n– Nie musisz – powtórzył. – Naprawdę.\nGwen westchnęła. Cały dzień czuła się niepotrzebna, a teraz, kiedy wydawało jej się, że może zrobić coś użytecznego, nie chciano jej pomocy. Nawet jeśli David zrobił to nieświadomie, pogorszył jej i tak zły humor. Nie miała pojęcia, co mogło się stać w jego kuchni, ale nie wyobrażała sobie, by było to coś tak okropnego, że nie mógł jej o tym powiedzieć. Mógł! Mógł i nie chciał!\n– Wiem, że nie muszę – powiedziała po chwili milczenia, w czasie której oboje mierzyli się wzrokiem, jakby nie byli pewni, co powinni zrobić. – Po prostu chcę. Myślałam, że będziemy przyjaciółmi, a przyjaciele powinni pomagać przyjaciołom sprzątać pozostałości po eksplozjach, tornadach i włamaniach.\n– Eksplozjach, tornadach i włam…? Nie, nie, nic z tych rzeczy. – David westchnął. – Powiedzmy, że to była spontaniczna i nieprzemyślana decyzja o remoncie.\nGwen zmarszczyła brwi i czekała, aż David rozwinie temat, ale najwyraźniej nie planował tego uczynić, bo patrzył to na nią, to na termos, jakby chciał zasugerować, że powinni zająć się ważniejszymi sprawami.\n– To nie wygląda jak remont – powiedziała, po czym z wahaniem dodała: – To wygląda, jakbyś świadomie zniszczył najładniejszą kuchnię, jaką widziałam. Nie żebyś nie miał do tego prawa, po prostu… nie rozumiem.\n– Najładniejsza kuchnia, naprawdę? – powtórzył, starając się powstrzymać uśmiech. – Moja żona ją uwielbiała.\nŻona? David jest żonaty?, pomyślała Gwen, czując wyrzuty sumienia z powodu wszystkich tych chwil, w czasie których zastanawiała się, czy mogą być czymś więcej niż przyjaciółmi. Nie poznała jego żony – właściwie dlaczego jej nie poznała? – ale czuła się nie w porządku wobec niej. Coś takiego nawet by jej przez myśl nie przeszło, gdyby wiedziała, że David kogoś ma. Zajęci faceci nigdy jej nie interesowali, niezależnie od tego, jak usilnie Ingrid starała się ją przekonać, że to bezsensowne ograniczanie sobie wyboru.\nCisza, która zapadła w przedpokoju, z każdą sekundą stawała się coraz bardziej nieznośna. Gwen nie miała pojęcia, co powinna powiedzieć, ale wiedziała, że przedłużanie ciszy jest złym pomysłem. W końcu zdecydowała się na stwierdzenie oczywistości:\n– Twoja żona ma dobry gust. To znaczy w kwestii kuchni, no wiesz, wystroju.\n– Miała – poprawił.\nGwen miała wrażenie, że zaczęli werbalnie tańczyć wokół źródła problemu. Domyślała się, że będzie tego żałować, ale uznała, że powinna przejść do sedna. Istniało jedno logiczne wyjaśnienie – dlaczego nie widziała jego żony, dlaczego zniszczył jej ulubione pomieszczenie, dlaczego był taki… dziwny.\n– Rozwiedliście się? – zapytała.\n– Nie – odparł. – Wczoraj była rocznica jej śmierci.\nPosted on January 7, 2017 Categories objaśnię ci księżyc (gwen)Tags sylvLeave a comment on Część siódma, w której słoneczna niedziela okazuje się całkiem depresyjna


PTT - Aktualności - Nowa Platforma Transferu Technologii - Platforma Transferu Technologii\nAktualności - Nowa Platforma Transferu Technologii\nWitaj na nowej Platformie Transferu Technologii,\nzmieniamy się dla Ciebie! Prowadząc hub rozwiązań technologicznych, poczuliśmy się zmotywowani, żeby innowacyjnością nie odbiegać od firm w naszej bazie.\nNa stronie, oprócz nowego wyglądu, znajdziesz więcej możliwości wyszukiwania, usystematyzowaną wiedzę i narzędzia, które w szybki sposób pomogą Ci wyszukać szukanych przez Ciebie informacji. Jesteśmy szybsi, dokładniejsi i mamy więcej opcji wyszukiwania.\nZupełnie nowa jest możliwość wyszukania technologii po :\nlokalizacji (zarówno mieście jak i województwie)\nSą to bardzo przydatne opcje, gdzie istnieje możliwość zawężenia poszukiwania wybranych rozwiązań. Wyszukiwarka działa, natomiast uzyska pełną funkcjonalność kiedy użytkownicy uzupełnią swoje wpisy w bazie o te dodatkowe informacje.\nZapraszamy do wpisywania swoich technologii i uzupełniania dotychczasowych wpisów. Ponieważ zmiana nowej Platformy była gruntowna, dotychczasowe loginy zostają bez zmian, natomiast hasła trzeba zrestartować\nJak można zrobić reset hasła szybko i bez problemu?\nWpisz swój dotychczasowy login - czyli adres email. Właśnie wysłaliśmy Ci mailem wiadomość z linkiem resetującym hasło\nKliknij w link z maila i zostaniesz automatycznie przekierowany na Platformę,\nUstaw nowe hasło i korzystaj z Platformy:)\nW razie problemów technicznych nasz Zespół chętnie służy pomocą. Oddajemy w Wasze ręce nowy i lepszy produkt, który, mamy nadzieję przyczyni się do szybszego procesu komercjalizacji technologii.\nZapraszamy do przeglądania naszej bazy.


Czy każda czynność niebędąca dostawą towarów stanowi świadczenie usług - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiCzy każda czynność niebędąca dostawą towarów stanowi świadczenie usług\nautor: Svb06.08.2008, 03:00\nTo oczywisty absurd. Co prawda, istnienie odpłatnego świadczenia oznacza prawdopodobieństwo, że świadczenie to stanowi opodatkowane świadczenie usług, niemniej jednak nie ma tu mowy o żadnym automatyzmie.\nI tak na przykład opodatkowaniu nie podlegają odszkodowania, kary umowne z tytułu wadliwie wykonanej usługi czy odsetki za zwłokę, w przypadku gdy nabywca opóźnia się z zapłatą ceny. Tytułem do zapłaty tych kwot nie jest bowiem wykonanie jakiegokolwiek świadczenia, ale przeciwnie - niewykonanie zobowiązania, względnie niewłaściwe jego wykonanie. Płatności te mają w istocie rzeczy funkcje nie wynagrodzenia, ale odszkodowawcze. Tym samym nie stanowią płatności za usługę, a zatem nie podlegają opodatkowaniu VAT.\nOczywiście może się zdarzyć, że podatnicy tak określą cenę i warunki świadczenia, że ustalone odsetki, względnie kara umowna, mają charakter jedynie pozorny, a w istocie stanowią element ceny towaru lub usługi. Wtedy jednak prawdziwą ich funkcją nie jest funkcja odszkodowawcza. Tym samym, jeżeli odsetki, względnie kara umowna, stanowią element składowy ceny, wówczas ich wartość wejdzie do podstawy opodatkowania - w takim przypadku ich realną funkcją jest funkcja wynagrodzenia.\nSąd Najwyższy w wyroku z 26 maja 2000 r. (III RN 166/99) uznał, że odsetki związane z rozłożeniem zapłaty ceny należnej na raty stanowią w istocie rzeczy element składowy tej ceny i dlatego nie mogą być traktowane jako świadczenie uboczne z tytułu opóźniania się dłużnika w spełnieniu świadczenia pieniężnego. W tym przypadku odsetki nie pełniły funkcji odszkodowawczej natomiast stanowiły element kwoty należnej. Powinny więc zostać uwzględnione w podstawie opodatkowania.\nZasadą jest to, że płatności takie mają charakter kary lub odszkodowania i w związku z tym nie stanowią ani samoistnego tytułu do opodatkowania, ani też nie są elementem kwoty należnej z tytułu sprzedaży towarów czy świadczenia usług.\nW wyroku z 10 czerwca 2008 (I SA/Bd 170/08) WSA w Bydgoszczy trafnie uznał, że faktura wystawiona tytułem kary za niewywiązanie się z zobowiązań wynikających z umowy nie dokumentuje czynności opodatkowanej (ani dostawy towarów, ani świadczenia usług), a zatem nie powinna zawierać VAT.\nW korekcie można uwzględnić ulgę


Teraz jest 28 maja 2020 20:37:52\nDołączył(a): 18 lip 2011 22:16:35\neCzytnik: Amazon.com Kindle 3G\nCzy wersja Kindle z reklamami tzn. Special Offers po wykonaniu jailbrake'a umożliwia usunięcie tych "niekoniecznie chcianych dodatków", a może wgranie jailbreak'a jest jednoznaczne z pozbyciem się ich czy się tego chce czy nie- bo słyszałem o takich co im odpowiada wyświetlanie tych Special Offers;) no i czy na jailbreak'u można nadal bezproblemowo korzystać z internetu 3g i kupować oryginalne książki na Amazon.com?\nNa prawdę szukałem odpowiedzi u wujka google'a, ale są szczątkowe i niepewne... ba, często opinie są rozbieżne lub jak się okazuje nieaktualne, dlatego liczę na poradę fachowców z forum bez odsyłania\nDZIĘKUJĘ dodam, że jestem dumny z faktu, bycia nowym forumowiczem i częścią tej wspaniałej eKsiążkowej społeczności\n18 lip 2011 22:33:20\nKiedy podłączyć kabel? Zaraz po restarcie czy może jak Kindle się ładuje\n20 lip 2011 14:12:05\nDołączył(a): 19 lip 2011 19:34:46\nWRESZCIE SIĘ UDAŁO!! dla tych co mają problemy podpowiem:\n1) nie zniechęcajcie się, ja próbowałem ok 10 razy zanim jailbrake wszedł.\n2) ja nie zmieniałem nazwy katalogu "documents" ponieważ po zmianie nazwy na np. "documents.bac", ZAWSZE opcja "update your kindle" jest NIEKATYWNA!! więc nie ma co kombinować wg. mnie z nazwami katalogów\n3) ważne jest aby po każdej nieudanej próbie zjailbrakowania wybierać opcję "Reset"\n4) w momencie uzyskania komunikatu: "the update was succesfull" mamy zjailbrakowanego kindla\n5) po zjailbrakowaniu, nie ma najmniejszego problemu ze spolszczeniem naszego kindla!! dla wersji 3.2.1 (spolszczenie z wersji 3.1 jest kompatybilne z wersją 3.2.1)\nP.S Rahim ja kabelek podpiąłem już po zrestartowaniu i uruchomieniu urządzenia, jak widać poszło mimo że w instrukcji dołączonej do pliku z jailbrakiem napisał autor, że powinno się w trakcie uruchamiania po restarcie urządzenia\n20 lip 2011 18:36:31\nDołączył(a): 25 lip 2011 21:08:07\nja przy instalacji jalibreaka popełniłem jeden podstawowy błąd: NIE ściągnąłem paczki ze strony którą podał kowalpeter w drugim poście tego tematu, tylko poszukałem najnowszej wersji jalibreaka 0.7N, który nie działa na sofcie 3.2.1 i męczyłem się z nim kilka dni. Dzisiaj pobrałem paczkę z http://yifan.lu/2011/06/02/kindle-3-2-1-jailbreak/ i okazało się że jest w nim specjalnie przygotowana wersja jalibreaka 0.5 która bez żadnego problemu za pierwszym razem zadziałał\n25 lip 2011 21:21:02\nNie jestem pewny czy dopiero od dziś ale dostępny jest jb-0.5.1, który nie wymaga ekwilibrystyki - działa dostojnie na 3.2.1, przed chwilą sprawdzone. PL Menu 0.1.0 działa.\n02 wrz 2011 15:48:58\nDołączył(a): 10 lip 2011 20:30:20\nsniegoo dzięki za info W końcu się udało, bo mój czytnik poszedł przez te nieudane próy w zapomnienie.\n04 wrz 2011 19:44:46\nDołączył(a): 31 sie 2011 22:33:29\nPrzydałby się przyklejony temat o jailbreaku oprogramowania najnowszego (na bieżąco aktualizowany). Myślę, że wiele osób szuka tego a tak to najważniejsze rzeczy albo te o które pytają najczęściej są ukryte w głębi. Nie głęboko - ale są.\n04 wrz 2011 22:56:53\nRapido, to zakładaj\n05 wrz 2011 6:58:03\nCholera mam ten sam problem z kolega. A tak w ogóle to u mnie w menu nie ma opcji reset. 30 sekund przytrzymałem wyłącznik kindla i ekran pocżątkowy się ładuje jednak mogę na niego coś skopiować dopiero kiedy cały się załaduje. Jestem tam już plik install. Niestety nic się nie zmienia. Muszę się chyba pogodzić z angilelskim kindlem...\n06 wrz 2011 23:58:59\nRapido, zarejestrowałeś swojego K3 na koncie w Amazonie, prawda?\n07 wrz 2011 1:32:57\nZ tego co wiem to mój kindle automatycznie jest zarejestrowany po tym jak go kupiłem właśnie z wymienionego konta. Czy to ma znaczenie? Mam się hmm... odrejestrować?\n08 wrz 2011 12:27:38\nTrochę nieprecyzyjny opis ten na stronie źródłowej http://yifan.lu/2011/06/02/kindle-3-2-1-jailbreak/\nTak dla potomnych jak wyglądała instalacja u mnie krok po kroku (udało się za 1. razem):\n1. Pobranie paczki z http://yifan.lu/2011/06/02/kindle-3-2-1-jailbreak/\n2. Podłączenie kindla do komputera, zrobienie backupu "documents".\n3. Odłączenie kindle od komputera.\n4. Wejście w kindle w menu settings -> restart.\n5. W momencie gdy restart doszedł do ładowania systemu kindle (widoczny pasek postępu na ekranie kindle) podłączenie do komputera i wrzucenie do katalogu głównego wykrytego napędu pliku instalacyjnego jailbreak odpowiedniego dla mojej wersji kindle.\n6. Po restarcie kindle wejście w menu settings -> update kindle.\n7. Kindle instaluje aktualizację, restartuje się i gotowe\n06 paź 2011 9:50:31\nA tak w ogóle to u mnie w menu nie ma opcji reset.\nkolego sympatyczny, owa opcja pojawia się po sekwencji: Menu > Settings > i jak Ci się otworzy strona z ustawieniami jeszcze raz wciskasz przycisk Menu i wtedy ku twojemu zaskoczeniu ukaże się następna lista rozwijalna, na której zobaczysz napis: "Reset to Factory Defaults" << to jest ów RESET, którego szukałeś\n06 paź 2011 18:36:17\nInstalacja u mnie (zadziałała za pierwszym razem):\n1-4. Po kolei, tak jak u apa-sf dwa posty wyżej, do pkt 5.\n5. Podłączenie USB, gdy rusza w drogę pasek postępu ładowania systemu, mały stres: nie mogę nic wrzucić, bo komp nie rozpoznaje dysku/napędóki nie załaduje się do końca system kindle`a.\n6. Dopiero, jak komp rozpoznał go jako Kindle, otwieram, wrzucam jailbreak. Uff!\n7. Poszło, restart, gotowe. Wielki uff!\nBo po tygodniu czytania mam z całego serca i serdecznie dosyć tych obrzydliwie smutnych portretów pamięciowych- wygaszaczy kindla, zwłaszcza, że atakują mnie już po 10 minut przerwy w czytaniu (w Sony PRS 505 było po godzinie). Zgroza i ponuractwo.\nJuż bym wolał nie mieć tych przerażaczy w ogóle, albo kupić za 5$ paczkę 25 szt. np. ze Star Wars (a- dziękuję, już nie trzeba: pobrałem z Kindle Wallpapers)\n13 paź 2011 17:35:32\n26 paź 2011 16:49:49


"Niezliczone śledztwa w sprawie nadużyć" - w hamaku z takim napisem spoczywała beztrosko figura symbolizująca kościelnych hierarchów. Po bokach - pękające pod jej ciężarem krzyże.\nPremier Wielkiej Brytanii i karykaturalny nos z podpisem Brexit. I przebita przezeń na wylot brytyjska gospodarka.\nNa paradzie nie mogło zabraknąć Donalda Trumpa. Na poniższej instalacji - rozrywa wraz z Władimirem Putinem porozumienie atomowe.\nPrezydent USA został też przedstawiony jako aniołek, który unosi się nad księciem Arabii Saudyjskiej Salmanem. Nadzorowanym przez niego służbom przypisuje się odpowiedzialność za brutalne morderstwo saudyjskiego dziennikarza.\nMatteo Salvini - który chce ścisłej współpracy z PiS w Brukseli, został przedstawiony w nawiązaniu do rzymskiej legendy o wilczycy. Włoski wicepremier karmi potworki "Nacjonalizm" oraz "Rasizm".\nW Duesseldorfie pojawiła się też karykatura 15-letniej Grety Thunsberg. Szwedka walcząca o zmiany polityki klimatycznej została przedstawiona, trzymająca za uszy postaci symbolizujące starsze pokolenie.\nDonald Trump przemawiał. 11-letni chłopiec zasnął i został gwiazdą sieci\n11-latek, który nazywa się Joshua Trump i został gościem prezydenta USA, zasnął podczas jego orędzia. Zdjęcia śpiącego dziecka trafiły do sieci, gdzie obwołano go bohaterem anty-Trumpowej opozycji.


Architektura - Jedyny taki katalog biznesowy\nPotrzebujesz dobrego i profesjonalnego projektanta? Potrzebowałbyś, ażeby zaprojektował Twój wymarzony dom? A może potrzebowałbyś nabyć gotowy projekt domu i poszukujesz czegoś interesującego, czegoś co zaspokoi Twoje oczekiwania? W obu przypadkach na pewno może zaciekawić Cię propozycja pracowni architektonicznej, której propozycję...\nObecnie można rzeczywiście łatwo znaleźć biuro architektoniczne, które będzie w stanie zaproponować dla zainteresowanych ludzi niesłychanie wartościowe usługi. Jak najniezwyklej warto decydować się na najlepsze oferty od sprawdzonych firm. Architekt Bytom o stosownym doświadczeniu będzie w stanie realizować swoje usługi na niesłychanie...\nDobredomy.pl to miejsce, w jakim odnajdzie odpowiedź każda postać wypatrująca projektu perfekcyjnego domy. Firmę tworzą profesjonaliści dbający o każdy detal realizacji, biorąc pod szczególną uwagę wszystkie indywidualne życzenia oraz preferencje kontrahentów. Wolno w szerokiej ofercie Dobre Domy odkryć projekty domów jednorodzinnych...\nOsiągnięcie wyśmienitego wystroju wnętrza naszego domu jednorodzinnego bądź mieszkania to uciążliwe zadanie, którego realizacja żąda mnóstwo pracy. Funkcjonują firmy, które są w stanie zaproponować klientom tanie wnętrza, co rzecz jasna obejmuje wykonanie projektu naszej nieruchomości, którego realizacji potem podejmie się ekipa...\nTanie wnętrza Szczecin – kto o tym nie marzy. Zapewne zrządzasz swój dom na nowo i właśnie szukasz nowych inspiracji, bowiem w końcu dom świadczy o dobrym guście właścicieli. Urządzając własne mieszkanie pamiętaj meble są nieodłącznym jego dodatkiem. Meble jak też wszystkie dodatki. Każde pomieszczenie powinno być spójne z innymi...\nBudowa domu zupełnie od podstaw, to niesłychanie skomplikowane przedsięwzięcie. Przede wszystkim, należy na samym początku zadbać o wykupienie działki budowlanej. Jak cudownie wiemy, terenów pod budowę domów wcale nie przybywa, wręcz przeciwnie szans kurczą się wszelkiego roku, terenów pod budowę brakuje. Architekt Katowice to temat z...


Usprawnij wdrażanie pracownika do pracy | Microsoft Dynamics 365\nUsprawnij wdrażanie pracownika do pracy\nGratulacje! Udało Ci się w końcu znaleźć odpowiedniego kandydata na stanowisko. Poszukiwanie pracownika, przeprowadzanie rozmów kwalifikacyjnych i negocjowanie warunków mogło się wydawać trudnym zadaniem, ale to dopiero połowa pracy. Teraz, gdy udało się znaleźć idealnego pracownika, bardzo ważne jest ukierunkowanie go na sukces, aby na długo chciał zostać w firmie.\nDlaczego skuteczny program wdrażania do pracy ukierunkowuje pracowników na sukces\nFirmy, takie jak Twoja, przeznaczają wiele czasu i zasobów na poszukiwanie kandydatów. Korzystają z najnowszych i najlepszych narzędzi cyfrowych, aby przyciągać utalentowane osoby. Ale często zdarza się, że na tym się kończy, co może spowodować, że pracownik odejdzie z firmy, zanim na dobre się w niej zadomowi. Badania wykazały, że jeśli w pierwszych miesiącach zatrudnienia pracownik nie poczuje się zaangażowany, najprawdopodobniej nie odnajdzie się w firmie. To oznacza, że trzeba będzie zacząć wszystko od początku, co znowu wymaga poświęcenia czasu i zasobów.\nKluczowe elementy skutecznego programu wdrażania do pracy\nZapewnianie nowym pracownikom dostępu do zasobów oraz automatyzacja przygotowania dokumentów oraz ważnych zadań to tylko część procesu wdrażania do pracy. Badania wykazały, że istnieją inne elementy, o których muszą pamiętać menedżerowie ds. zatrudnienia.\nDopilnuj, aby od początku czuli się mile widziani\nW procesie wdrażania do pracy liczy się pierwsze wrażenie. Nie wolno dopuścić, aby nowo zatrudnieni odnieśli wrażenie, że ich przysposabianie jest tylko jednym z zadań na Twojej liście. Aby poczuli się mile widziani, możesz spersonalizować narzędzia ułatwiające rozpoczęcie pracy i interakcje. Warto też przekazać wskazówki i instrukcje dotyczące wszelkich zadań administracyjnych, w tym wypełniania różnych formularzy dotyczących np. danych osobowych czy przelewów bankowych.\nJasno określ pracownikowi jego rolę, obowiązki i oczekiwania wobec niego, ale zapewnij też centralny dostęp do zasobów, które pozwolą mu osiągnąć sukces. Zapewniając łatwy dostęp do narzędzi umożliwiających uczenie się i rozwój oraz ustanawiając jednolite zasady kontroli postępów, dajesz nowo zatrudnionym wszystko, czego potrzebują, aby odnieść sukces.\nPomagaj w nawiązywaniu kontaktów\nTwoim zadaniem jest pełnienie roli gospodarza i przedstawienie nowego pracownika właściwym członkom zespołu, działom i wszelkim innym osobom, które trzeba poznać. Pamiętaj, aby przekazywane informacje były szczegółowe, a jednocześnie łatwe do zrozumienia. Możesz też przekazać mapki, opis możliwości dojazdu i zapewnić dostęp do firmowych kalendarzy.\nNiektóre fakty i dane liczbowe dotyczące wdrażania pracowników do pracy\n„Pracownicy, którym brak zaangażowania, kosztują firmę 3400 USD na każde 10 000 USD wynagrodzenia”.\nBadanie firmy Gallup\n„Przełożeni poświęcają 17% czasu na zarządzanie niskowydajnymi pracownikami”.\n„Cyfrowe zarządzanie zasobami ludzkimi ma priorytetowe znaczenie dla 72% organizacji”.\n„Firmy z grupy 25% firm najlepiej dbających o zaangażowanie pracowników osiągają o 21% wyższą wydajność i o 22% wyższą rentowność”.\nPoznaj koszty oprogramowania do wdrażania nowych pracowników\nIstnieją metody oszczędzania na kosztach oprogramowania do wdrażania do pracy bez pogarszania jego skuteczności. Większość dostawców rozwiązań w chmurze oferuje bezpłatne wersje próbne lub dostęp za miesięczną opłatą. Modułowe aplikacje, które łatwo integrują się z posiadanym przez Ciebie starszym oprogramowaniem HR, to najbardziej ekonomiczna opcja.\nW jaki sposób aplikacje do wdrażania pracowników upraszczają proces wdrażania do pracy\nJednym ze sposobów uproszczenia procesu wdrażania do pracy jest wyposażenie nowo zatrudnionych w narzędzia cyfrowe. Odpowiednie aplikacje zapewniają też wgląd w codzienne procesy firmy, dzięki czemu nowym pracownikom łatwiej się odnaleźć w ich zespołach.\nOto 5 funkcji oferowanych przez dobre aplikacje do wdrażania do pracy:\n1. Łatwa instalacja i integracja\nInstalacja powinna być prosta i ważne jest, aby zawierała ekrany informujące, z czym się będzie wiązać i jak długo będzie trwać. Aplikacja powinna też integrować się z istniejącym oprogramowaniem.\nAplikacje powinny działać intuicyjnie i zawierać instrukcje, jak z nich korzystać w sposób zapewniający największą wydajność.\nZadbaj, aby nowo zatrudnieni mieli dostęp do aplikacji do wdrażania do pracy i aby mogli wykonywać zadania w miejscu i czasie najbardziej im odpowiadającym.\n4. Elastyczne i rozszerzalne programy\nAplikacje, które zapewniasz pracownikom, powinny integrować się i współpracować z platformami, z których mogą korzystać nowo zatrudnieni.\n5. Predykcyjne analizy i prognozy\nZapewnij narzędzia, takie jak pulpity zarządcze, które będą pomagać nowym pracownikom kontrolować ich postępy i zapewniać wszelkie informacje, poczynając od kultury firmy po szczegółowe dane na temat otoczenia, w którym pracują.\nMobilne aplikacje do wdrażania pracowników do pracy. Czy pracownik będzie używać stworzonej przez Ciebie aplikacji?\nSamo udostępnienie nowym członkom zespołu aplikacji nie oznacza, że będą z nich korzystać.\nNiektóre działy HR bazują na szkoleniu nowych pracowników w zakresie używania aplikacji. Jednak lepszym podejściem jest stosowanie aplikacji, których używanie jest intuicyjne. Zaimplementuj nowoczesną aplikację do zarządzania pracownikami, której używanie jest intuicyjne od samego początku. Nie są potrzebne podręczniki w postaci prezentacji PowerPoint czy filmy instruktażowe. Zadbaj o zaangażowanie pracowników, zapewniając im przewodniki wdrażania do pracy, listy kontrolne, wykazy materiałów szkoleniowych, a nawet możliwość przekazywania opinii — wszystko łatwo dostępne za pośrednictwem aplikacji.\nDowiedz się, jak uprościć wdrażanie pracowników do pracy\nPobierz tę bezpłatną listę kontrolną aplikacji Talent, dzięki której usprawnisz proces wdrażania nowych osób do pracy oraz odpowiednio zadbasz o najlepszych pracowników i zatrzymasz ich w firmie.\nUkierunkuj pracowników na sukces\nTeraz, gdy wiesz już więcej o zarządzaniu, usprawnianiu i upraszczaniu procesu wdrażania do pracy, zobacz, w jaki sposób Dynamics 365 for Talent umożliwia usprawnianie procesu, by nowo zatrudnieni czuli się częścią zespołu, zapewniając im skuteczne wdrożenie do pracy.


Personalizowany fotokalendarz – pomysł na prezent pod choinkę | Fotobum.pl\n20 listopada 2019 21 listopada 2019 FotobumBez kategorii, fotoGrafie, fotoKalendarze, fotoProdukty\nSzukasz doskonałego prezentu świątecznego dla wiecznie zapracowanej albo doskonale zorganizowanej osoby? Co powiesz na to, aby był on funkcjonalny i jednocześnie estetyczny? Postaw na wyjątkowy fotokalendarz na nadchodzący nowy rok i podaruj go komuś bliskiemu pod choinkę.\nWyjątkowy fotokalendarz dla dziadków\nTwoi rodzice to dumni dziadkowie, którzy są zakochani po uszy w swoich wnukach? Z pewnością wiesz już, że zdjęć ukochanych wnucząt nigdy za wiele! Co powiesz zatem na to, aby nadchodzący rok minął właśnie w tak rodzinnej atmosferze dzięki wyjątkowemu fotokalendarzowi dedykowanemu właśnie dziadkom. Jego design zachwyci wszystkich swoją prostotą, ale również estetycznym wykonaniem. Wybierz zachwycające zdjęcie swoich rodziców z wnukami, które będzie przepełnione radością oraz miłością, wywołaj je na fotokalendarzu i spraw ukochanym osobom wzruszającą niespodziankę, jaka będzie im towarzyszyła cały rok.\nDomowy klimat w pracy, czyli fotokalendarz biurkowy\nMasz w swoim domu pracusia, który dużo czasu spędza w biurze? Jeśli tak, to z pewnością wiesz, że chwile spędzone razem są na wagę złota. Ciągłe zabieganie i zmęczenie nie pozwalają Wam cieszyć się codziennością. Aby ugasić tęsknotę za domem u ukochanej osoby, możesz podarować jej pod choinkę symboliczny, a także sentymentalny upominek. Okaże się nim fotokalendarz biurkowy, który dzięki temu, że będzie zawierał Waszą wspólną fotografię, zawsze przypomni o cieple ogniska domowego. Możesz wybrać wersję bardziej klasyczną dla zwolennika minimalizmu bądź kolorową dla kogoś, kto uwielbia otaczać się barwnymi gadżetami.\nUważasz, że każda okazja oraz dzień jest doskonały do tego, aby świętować ze swoją ukochaną przyjaciółką? Jeśli szukasz pretekstów, aby spędzać wieczory ze swoją bratnią duszą, to ten oryginalny fotokalendarz ze świętami nietypowymi stanie się strzałem w dziesiątkę! To nie tylko zabawny upominek, który wywoła szczery uśmiech na twarzy, ale również niezwykle estetyczny prezent. Wszystko za sprawą dużych fotografii, jakie można na nim zamieścić. Rzecz jasna – Waszych wspólnych fotografii.\nFotokalendarz ścienny z eleganckimi fotografiami\nNowy rok zbliża się nieuchronnie i warto się do niego odpowiednio przygotować. Dlatego też fotokalendarz ścienny full foto jest idealnym prezentem na prezent świąteczny. Pozwoli on lepiej zorganizować swój czas. Podaruj go komuś bliskiemu, kto zawsze ma problem z zapamiętaniem ważnych dat, spotkań czy uroczystości. Całość uświetniają fotografie w dużym rozmiarze, a zachwycą każdego swoją jakością oraz dbałością o detale. Postaw na wysoką jakość upominku i pozwól komuś na to, aby jego czas nie umykał między palcami.\nFotokalendarz jest gadżetem, który powinien przypaść do gustu każdej osobie. Nawet jeśli masz do czynienia z najbardziej wymagającą – jakość produktów z pewnością sprosta jej oczekiwaniom. Połączenie kalendarza z ulubionymi zdjęciami to świetny sposób na lepszą organizację czasu, a także gwarancja na to, że każdy dzień będzie naprawdę udany. Wystarczy spojrzeć na kadry, które wywołują uśmiech i… świat staje się piękniejszy. Niezależnie od okoliczności!\nTagged fotokalendarz, fotoprodukty, kalendarz, kalendarzzezdjeciami\n1 thought on “Personalizowany fotokalendarz – pomysł na prezent pod choinkę”\nFotokalendarz A3 pisze:\nKalendarz jest extra!!!polecam,jestem zachwycona jakoscia i predkoscia z jaka dotarl!!!Polecam!


Pogoda Shipichnyy ⇒ Prognoza pogody w Shipichnyy • Pogoda na dziś ⇒ jutro, na cały, dzień, wieczorem w Rosji METEOPROG.PL\nPogoda Shipichnyy – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Shipichnyy dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Shipichnyy na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Shipichnyy - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Shipichnyy pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Shipichnyy – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Shipichnyy tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPrognoza pogody w Shipichnyy na 19 01 - 23 01\nprognoza pogody w Shipichnyy\nPogoda w Shipichnyy: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Małe zachmurzenie - <= 5 stopni chmur piętra niskiego,


Jak dzisiejszy kryzys giełdowy wpłynie na rynki kryptowalut – Crypto News\nJak dzisiejszy kryzys giełdowy wpłynie na rynki kryptowalut\nPosted By: admin 6 lutego, 2018\nW ciągu ostatnich kilku dni, a szczególnie w ciągu ostatnich 24 godzin, wiadomości na Wall Street przeszły z hiperoptymizmu na po prostu przygnębiające. Jeden z artykułów zadeklarował, że doszliśmy do “końca miesiąca miodowego Trumpa na rynku”, inni analizują, czy nie trwa wielka korekta, ale czy ona doprowadzi do “wielomiesięcznych ruchów niedźwiedzia na rynku”, czy też nie. Zmiana nastrojów jest zaskakująca i została niemal perfekcyjnie naśladowana przez rynek kryptowalut. Obserwacja tego spowodowała powstanie dwóch pytań: po pierwsze, jak silna jest korelacja między tradycyjnymi rynkami finansowymi a rynkami kryptowalut a po drugie, czy korelacja istnieje, jakie mogą być implikacje dzisiejszego dnia.\nKażdy rynek kryptowalut jest unikalny. Bitcoin ma niezwykle wysoką zmienność, ponieważ ludzie szczerze nie wiedzą, co to jest i jak go wycenić. Nie ma żadnej namacalnej wartości, więc jego cena zmienia się wraz z “postrzeganą” wartością – a percepcja zmienia się szybko. Etherium różni się tym, że jego waluta, eter, ma rzeczywiście pół-namacalną wartość. Eter można uważać za paliwo do obliczeń. Możesz go używać do uruchamiania aplikacji w łańcuchu bloków (przeczytaj “inteligentne umowy”, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat). Rynki akcji są zupełnie innym zwierzęciem. Zapasy stanowią niezwykle namacalną wartość – zapasy stanowią własność firmy. Chociaż wartość każdej firmy może się zmieniać, nadal wiadomo, że firma ma pewną wartość – ma aktywa, dochód itp.\nNa początek, nawet jeśli wartość jest oparta na idei waluty lub akcji, na giełdzie, którą faktycznie inwestujesz w firmę, na rynku kryptowalut inwestujesz w technologię lub walutę, ale chcesz ją zobaczyć , ale nigdy nie dostajesz żadnej części firmy, nawet jeśli działalność firmy wpływa na cenę waluty.\nWpływa to również na całkowitą ocenę rynku kryptowalut, nie ma go. Nikt tak naprawdę nie wie, jaka jest całkowita kapitalizacja rynkowa kryptowalut. Rynek kryptowalut działa również dziesięć razy szybciej (nie wiem, jak prawdziwe jest to stwierdzenie, ale według mnie, jak już wcześniej powiedziałem). Wpływa to na wszystko. Ceny rosną szybciej, ceny spadają szybciej, ceny zmieniają się przy większych rozmiarach.\nManipulacja na rynku jest czymś, co tak naprawdę nie istnieje na giełdzie, jednak na rynku kryptowalut zdecydowanie to robi. Czy to źle? Cóż, to zależy, czy zostaniesz złapany pomiędzy, czy nie. W pewnym stopniu może to być korzystne dla szerszej adopcji, ponieważ angażuje coraz więcej osób.\nOstatnia różnica polega na tym, że na rynku giełdowym nie ma manipulacji bo jest regulowany, podczas gdy rynek kryptowalut nie jest. Wpływa to na wiele zachowań. Można używać wszelkich starych sztuczek, ponieważ nikt ich nie reguluje. Jednak nikt nie mówi, że musisz robić to, na co pozwala agencja. Również nowi konkurenci mogą przychodzić o wiele łatwiej.\nWreszcie, ponieważ nowi konkurenci mogą tak łatwo wejść na rynek kryptowalut, stare waluty giną znacznie szybciej niż stare firmy giną na giełdzie. Nie ma powodu, by istniały setki kryptowalut, ponieważ istnieją powody, dla których istnieją setki firm.\nAustralijskie banki “wielkiej czwórki” nie będą zabraniać transakcji zakupu bitcoinów\nGiełda, Kryptowaluta, News, Prognozy, Szkalowanie kryptowalut\nBanki, Kryptowaluta, News, Regulacje Bitcoin\nJPMorgan: Kryptowaluta raczej nie zniknie\nBe the first to comment on "Jak dzisiejszy kryzys giełdowy wpłynie na rynki kryptowalut"


Masz dość stresu? Rzuć wszystko i jedź nad Chańczę! - Atelier wnętrza - home wnętrza\n13 sierpnia 2019 homeatelier.com.pl Innej kategorii 0\nCiągły stres i pęd miejskiego życia nie pozwala Ci zebrać myśli? A może szef w pracy ciągle się na Ciebie złości i codziennie obiecujesz sobie, że jutro rzucasz tą robotę. Jeśli czujesz, że tego wszystkiego jest za dużo, nie zastanawiaj się zbyt długo – rzuć to wszystko, choćby tylko na weekend i jedź nad zalew Chańcza.\nPowiew świeżego powietrza, zielona przyroda wokół Ciebie. W takich warunkach każdy stres odejdzie w niepamięć.\nJeśli będziesz zechcesz zostać dłużej Chańcza domki zapewnią Ci wygodę i komfortowy pobyt w tym zielonym raju. Agroturystyka nad zalewem jest na świetnym poziomie, więc Chańcza domki dostarczą Ci wszystkiego czego będzie Ci potrzeba, by cieszyć się niczym nie zakłóconym relaksem.\nKażdy z nas podskórnie czuje, że przydałby mu się taki wypad na łono przyrody.\nNiesie to za sobą wiele korzyści dla naszego organizmu i psychiki. Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego jak bardzo wypoczniesz i nabierzesz nowych sił do pracy i do życia w zabieganym mieście. Dlatego nie zwlekaj i wybierz się nad zalew Chańcza już dziś!


Kancelaria radcy prawnego Anna Wójcik Czy podział majątku po rozwodzie musi być równy\nCzęsto występującym po rozwodzie problemem jest to, jak podzielić majątek pomiędzy byłymi małżonkami. Punktem wyjścia zwykle staje się pytanie, czy podział majątku musi być równy.\nZgodnie z art. 43 § 1 k.r.o., zasadą jest, że oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Oczywiście o takich udziałach można mówić dopiero po ustaniu wspólności majątkowej, co następuje z momentem prawomocnego orzeczenia rozwodu (ewentualnie w razie ustanowienia rozdzielności majątkowej w trakcie trwania związku małżeńskiego). W czasie trwania wspólności majątek jest objęty wspólnością łączną, która ma charakter bezudziałowy.\nKiedy zatem możliwe jest odejście od zasady równości udziałów i podzielenie majątku na nierówne części? Otóż zgodnie z art. 43 § 2 k.r.o., z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać, ażeby ustalenie udziałów w majątku wspólnym nastąpiło z uwzględnieniem stopnia, w którym każdy z nich przyczynił się do powstania tego majątku.\nWielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że odejście od zasady równości udziałów możliwe jest tylko wtedy, gdy małżonek przeciwko któremu jest skierowane takie żądanie, w sposób rażący i uporczywy nie przyczynia się do powstania bądź powiększenia majątku wspólnego stosownie do swoich sił i możliwości zarobkowych. Przykładowo, za ważne powody w rozumieniu art. 43 § 2 k.r.o. uznaje się fakt trwonienia majątku przez jedno z małżonków, alkoholizm, narkomanię, hazard czy tez dokonywanie ryzykownych operacji finansowych.\nWarto podkreślić, że zachowanie małżonka, któremu zarzuca się takie negatywne działania, musi mieć charakter rażący i uporczywy. Nie w każdym zatem przypadku istnienia różnicy w przyczynianiu się do powiększenia majątku wspólnego będzie można zastosować art. 43 § 2 k.r.o. Przepis ten nie znajdzie zastosowania także w sytuacji, gdy jeden z małżonków nie przyczynia się do powstania majątku wspólnego z przyczyn obiektywnych, niezależnych od jego woli (np. z powodu choroby czy nieporadności życiowej).\nNależy również pamiętać, że zgodnie z art. 43 § 3 k.r.o., przy ocenie, w jakim stopniu każdy z małżonków przyczynił się do powstania majątku wspólnego, uwzględnia się także nakład osobistej pracy przy wychowaniu dzieci i we wspólnym gospodarstwie domowym. Przyczynianie się do powstania majątku wspólnego nie może być zatem rozumiane wyłącznie jako uzyskiwanie środków finansowych, lecz może również polegać na podjęciu osobistych starań o dobro rodziny.\nStan prawny na dzień 09.08.2020 r.


Przekuj zawiść w radość. Ciesz się z powodzenia sąsiada | eioba.pl\nPrzekuj zawiść w radość. Ciesz się z powodzenia sąsiada\nPoniższy tekst inspirowany jest koncepcją Transerfingu Vadima Zelanda. Sztuka zarządzania rzeczywistością to w dużej mierze gra z nią prowadzona. Spróbujmy zbudować pew...\nWyświetlenia: 2.160 Zamieszczono 09/04/2016\nPoniższy tekst inspirowany jest koncepcją Transerfingu Vadima Zelanda.\nSztuka zarządzania rzeczywistością to w dużej mierze gra z nią prowadzona. Spróbujmy zbudować pewien model, który pozwoli nam lepiej zrozumieć istotę zagadnienia. centralnym elementem owego modelu będzie Kowalski.\nSąsiadem Kowalskiego jest Malinowski, który kupuje nowy, bardzo drogi samochód. Kowalski nie ma bladego pojęcia o zarządzaniu rzeczywistością i jest po prostu, jak większość ludzi, przez życie niesiony. Co to znaczy? Znaczy to, że Kowalski reaguje standardowo, czyli zgodnie z nawykami umysłu i roszczeniami co do ważności własnego "ja". Mówiąc wprost, w Kowalskim zrodzi się zawiść. To typowa reakcja. Zawiść jest bardzo silną i szalenie destruktywną emocją, w związku z tym biedak zabarwi nią cały swój świat. Aura będzie stawać się coraz ciemniejsza. Kontury konkretnych kształtów myślowych będą coraz ostrzejsze: "Skąd facet ma pieniądze na ten samochód?", "Jakim cudem go na to stać?" i coraz bardziej absurdalne: "Czy on czasem nie kupił samochodu tylko dlatego, żeby mnie zrobić na złość?", "Na pewno patrzy na mnie lekceważąco, a może nawet z pogardą". I tak dalej, i tym podobnie. Gdyby Kowalski znał zasady gry, zrozumiałby dosyć szybko, że Malinowski, planując swoje zakupy, całkowicie zeruje obecność Kowalskiego. Nie będzie zastanawiał się, w jaki sposób zareaguje na jego nowy samochód sąsiad, ponieważ kwestia ta pozostaje poza jego przestrzenią wariantów. I tak oto nowa zabawka w jednym wywołuje radość, w drugim obsesję; w jednym potęguje poczucie wolności, drugiego czyni niewolnikiem własnych emocji. Ja mechanizm ten dobrze zrozumiałem kilka lat temu, kiedy ówczesny szef zakomunikował mi, że straszną rzeczą jest przez miesiąc pobytu w klinice myśleć tylko o jednym i w żaden sposób nie móc tej myśli się pozbyć. Chodziło o to, że tuż przed wakacjami moi uczniowie wyremontowali salę, w której na co dzień prowadzę lekcje. Środki na remont pochodziły od rodziców. Niby nic szczególnego - odświeżenie kawałka przestrzeni. Problem jednak polegał na tym, że ówczesny mój szef wielokrotnie nazywał mnie "nieudacznikiem". Dlaczego to robił? Do dzisiaj nie wiem i wiedzieć nie chcę. Jednakże żywo zainteresował mnie fakt, iż po miesiącu praca uczniów i rodziców (moja też) została zwyczajnie zniszczona - płyty pozrywane a żywy kolor ścian został zastąpiony "nieśmiertelną" szkolną żółcią. Co motywowało szefa, jaki mechanizm psychologiczny legł u podstaw jego działania? Otóż dysonans poznawczy! Bo albo prawdą jest opinia "nieudacznika", albo prawdą jest efekt w postaci wykonanego i skończonego projektu. Nieskomplikowane osobowości nie potrafią długo trwać w kleszczach tego dysonansu, w związku z tym któraś z tych prawd musi zostać unicestwiona - ergo praca musiała zostać zniszczona, a wszelkie ślady zatarte. W ten oto sposób ocalała integralność prawdy o nieudaczniku.\nAle nie konkretne zachowania są tu najistotniejsze. Dla mnie najciekawszy jest mechanika mentalna zamanifestowana w komunikacie, że nieszczęśnik nie mógł myśleć o niczym innym. Zauważmy, zewnętrzne nieprzyjemności spotkały mnie (niezbyt dotkliwe zresztą, jeśli po kilku dniach potrafiłem do całej sytuacji podejść z humorem), ale prawdziwa tortura dotknęła tego, kto działał w mechanice złych emocji (gniewu, zawiści, kompleksu?).\nProszę czytelnika o wybaczenie za tę długą dygresję o charakterze osobistym, ale w świetle analizowanego problemu lepiej jest bazować na własnym doświadczeniu.\nWracamy zatem do Kowalskiego. Gdyby był Kowalski bardziej bystry, szybko pojąłby, że sytuacja, w której zakup samochodu przez sąsiada, jest dla niego karą - to absurd. Zawiść jako emocja jest takim właśnie nonsensem, a on niestety może stać się dominującą treścią życia; torturą jednej myśli. W jaki sposób można nie tylko wyzwolić się spod władzy jednej myśli, ale też zmienić całe zdarzenie, by zaczęło przynosić korzyści? Dla uproszczenia całego wywodu przedstawię scenariusz w punktach:\nZatrzymanie jednej myśli. Zdystansowanie się nie do sytuacji zewnętrznej (zakupu sąsiada), ale do własnej mechaniki umysłowej i emocjonalnej. Chodzi tu o przeniesienie środka ciężkości ze zdarzenia na interpretację tego zdarzenia. Dlaczego ja w taki sposób reaguję, dlaczego reakcja ta staje się źródłem cierpienia? Kowalski, który będzie w stanie zdystansować się do treści własnych przeżyć, zauważy z pewnością, że źródłem cierpienia są stare nawyki utrwalone przez umysł oraz podniesienie potencjału własnej ważności spowodowane przez uroszczenia ego. W ten sposób już sama analiza reakcji stanie się początkiem wyzwolenia spod władzy jednej myśli.\nWypracowanie nowych nawyków. Zatrzymanie niepożądanego, bo niekorzystnego, myślenia i reagowania jest dopiero początkiem, ważnym pierwszym krokiem. Następny będzie zmierzał do wypracowania nowych nawyków. Jest sprawą oczywistą, że na wstępnych etapach będzie bardzo trudno. Stare przyzwyczajenia wrastają mocno korzeniami w umysł i wyrwanie ich jednym pociągnięciem jest postępowaniem przeciwskutecznym. Trzeba raczej dzień po dniu korzenie te podważać, dbając jednocześnie o system korzenny nowych sposobów reagowania. Ta praca winna być prowadzona dwutorowo.\nPrzekroczenie masy krytycznej. Kowalski w pewnym momencie zauważy, że nowy samochód sąsiada nie budzi już w nim negatywnych emocji (zawiści). To etap, który nazywam punktem zerowania.\nUtrwalenie zmiany. To ten etap ewolucji, który jest najbardziej nieoczekiwany i czasami zdumiewający. Jeżeli reakcja zawiści zostanie wykorzeniona i zastąpiona przez radość, to efekt w postaci odpowiedzi zewnętrznej graniczyć może z cudem. Kowalski cieszy się z tego, że sąsiadowi tak dobrze się wiedzie i życzy mu, żeby wiodło się jeszcze lepiej. A wówczas i Kowalskiemu zacznie dziać się o wiele lepiej. I on, wcześniej czy później, kupi samochód, którego wcześniej tak sąsiadowi zawiścił.\nTak tak, po stokroć tak. :) Buziaczki za ten artykuł. :)* Dokładnie o to chodzi drogi Janie. :))\nJan Stasica, 09/04/2016\nDo stołu pokerowego zasiadają gracze z standardowym nastawieniem na zgarnięcie puli, wygrywają przegrywają i obijają się od euforii powodowanej wygraną do dramatu powodowanego przegraną, ale tak naprawdę nigdy nie są szczęśliwi żyją w ciągle zamroczeni 3 elementami gry, wygranej, przegranej ..., a Czas im dany, przecieka między palcami. Co jest tego przyczyną ??\nJak świat światem, jest to odwieczny problem człowieka... zazdrość i zawiść...Dobrze, że o tym napisałeś i choć przez chwilę pochylimy się nad tym, każda refleksja jest ważna...\nWybacz proszę bezczelne wtrącenie ... ale o ile doceniam i rozumiem ogromną wartość Twojego artykułu, o tyle tak dla przewrotności i odświeżenia pozwolę sobie moją (nie bójmy się użyć tego słowa) twórczość podsunę ... również w temacie :-)\nJan Stasica, 11/04/2016\n@Trebor: To jest zdumiewające, ale ja wczoraj zupełnie przypadkowo odkryłem Twój tekst. Nawet dałem mu głos.\n@Jan Stasica: cieszę się, że Cię zainteresował :-)\nO pewnych rzeczach nie lubię i nie potrafię pisać w sposób poważny lecz groteskowo - ale na ile groteska mi wyszła - nie mnie oceniać.\nCieszę się, że podjąłeś ten temat właśnie w taki sposób, bo to naprawdę poważna sprawa - zawiść\nW rzeczy samej, cóż to takiego jest samochód? Trochę blachy, gumy, w końcu znajdzie się na złomie.\n@lewi: który zawiezie do kościoła, do pracy, do szkoły/na uczelnie, do lekarza itd.\n@Trebor: Dokładnie mam na myśli zazdrość, bo ktoś ma ,,furę'' a ja tylko trabanta. Co to jest dzisiaj samochód?, Nic. Weźmie kredyt i już ma , czy to jakiś wyczyn?\n@lewi: to prawda ... skąd się bierze zawiść i zazdrość?\nPatrzenie tylko na to co posiadają inni w niczym nikomu nie pomoże przecież.\nSamemu trzeba zapracować na pewne rzeczy - zarówno te materialne jak i niematerialne.\nI tylko pracą można coś osiągnąć czy wejść w posiadanie czegoś.\n@Trebor: Otóż to , wtedy człowiek z osiągnięć ma satysfakcję\nBuszująca w zborzu, 13/04/2016\nŁadny tekst, dzięki, miodem mi trochę duszę polał :) Tylko co ten Pan na tym zdjęciu tymi malutkimi literkami ma napisane?? Nijak nie widzę...


MODNE PAZNOKCIE - WIOSNA 2017 - Radaksana\nby Unknown - czwartek, marca 23, 2017\nPrzyszła wiosna a z nią nowa moda na paznokcie. Chodząc do kosmetyczki lub po prostu oglądając półki w drogeriach widzimy wiele różnorodnych nowości, dzięki którym możemy pięknie urozmaicić nasze paznokcie. Większość kobiet nie lubi zostawać w tyle i chce się dowiedzieć o modowych nowościach. Zapadają więc pytania:\nJakie paznokcie są/będą modne na wiosnę 2017 roku?\nW jakim kolorze pomalować paznokcie na wiosnę?\nJak je ozdobić żeby wyglądały modnie?\nPozwoliłam sobie poszperać po Internecie i znalazłam kilka inspirujących i modnych zdjęć paznokci na wiosnę tego roku, które odpowiedzą Wam na wyżej zadane pytania :)\nJak możecie zauważyć, każdy kolor na paznokciach tej wiosny jest modny. Nowością jest efekt marmuru i efekt lustrzany. Pięknie wyglądają te efekty z każdym kolorem lakieru :)\nMam nadzieję że zainspirowałam Was tym wpisem co do paznokci na tegoroczną wiosnę :) Dajcie znać w komentarzach czy coś Wam się spodobało, coś z tego wykorzystacie lub czy macie podobne paznokcie :)\nŻyczę wszystkim przyjemnej, ciepłej, kolorowej i pełnej optymizmu wiosny! :)\nTags : 2017, inspiracje, moda, paznokcie, wiosna\nAleksandra Sternal 23 marca 2017 16:12\nPiękne paznokcie! Ja zawsze mam problem z paznokciami gdyż nie wyglądają one atrakcyjnie.\nRoksana Świrczewska 23 marca 2017 17:08\nDziękuję! Może powinnaś pójść do kosmetyczki żeby zadbała o Twoje paznokcie? :)\nWiktoria Komisarz 23 marca 2017 18:08\nPaznokcie ze zdjęć są piękne, szkoda, że moje tak nie wyglądają. Niestety za każdym razem kiedy je zapuszczę to nie potrafię wypiłować je na ładny kształt.\nRoksana Świrczewska 23 marca 2017 18:51\nMoże powinnaś iść do kosmetyczki żeby chociaż wypiłowała Ci ładny kształt? Na pewno dużo to nie wyniesie :)\nLena Molendowska 23 marca 2017 18:20\nPrzedostanie zdecydowanie w moim stylu ! :)\nRoksana Świrczewska 23 marca 2017 18:47\nCieszę się że coś Ci się spodobało :D\nStestuj To 23 marca 2017 18:53\nJa generalnie modom się nie poddaję i maluję paznokcie na kolor na jaki akurat mam ochotę, ale inspiracje fajne, skorzystam z nich :)\nRoksana Świrczewska 23 marca 2017 23:28\nJa generalnie tez :) Ale warto od czasu do czasu dowiedzieć się o panującym trendzie :)\nspam 2506 23 marca 2017 19:18\nBardzo podobają mi sie chyba każde z tych paznokcji są na prawdę przepiękne.\nWeronika Szewczyk 23 marca 2017 19:22\nMarmurowe są prześliczne *-*\nRoksana Świrczewska 23 marca 2017 23:29\nTez mi się podobają! :)\nSweet Wika 23 marca 2017 19:38\nUwielbiam patrzeć na takie inspiracje ! Ale ogólnie prawa każde z tych paznokci mi się podobają :*\nRoksana Świrczewska 23 marca 2017 23:30\nPytanie: a kto nie lubi? :)\nEmilia Skucińska 23 marca 2017 20:17\nGloryHaul 23 marca 2017 20:37\nŚliczne są te pazurki! :)\nRoksana Świrczewska 23 marca 2017 23:31\nAriadna 23 marca 2017 23:15\nDzięki za super dawkę inspiracji! :)\nStanisław Górny 24 marca 2017 07:52\nA wiesz że to naprawdę fajnie wygląda. Sprzedawczyni w naszym osiedlowym sklepie ma talent do wymyślania najróżniejszych wzorów, co kilka dni je zmienia. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za komentarz u mnie. Stasiek z www.stanislawgorny.blog.onet.pl\nRoksana Świrczewska 24 marca 2017 11:50\nDziekuje :) Zdolna kobiecina :)\nJa rowniez pozdrawiam i rowniez dziekuje!\nAltea Leszczyńska 24 marca 2017 12:43\nMam żelowe paznokcie, niezbyt długie, a na nich French. Bardzo podobają mi się paznokcie ze zdjęć, które wybrałaś, szczególnie te ze strony kobieceporady.pl :)\nRoksana Świrczewska 24 marca 2017 20:24\nTez mi się podobają takie zwykle paznokcie z French'em. Dziękuje! :)\nKsiążki Dobre Jak Czekolada 24 marca 2017 14:46\nNiektóre wzory mi się bardzo podobają, inne w ogóle. Trudno trafić w mój gust ;)\nRoksana Świrczewska 25 marca 2017 17:44\nSandra Sandras 24 marca 2017 21:06\nBardzo ładne są te niektóre paznokietki! ♥\nRoksana Świrczewska 25 marca 2017 17:45\nPanmalofel 25 marca 2017 11:02\nUwielbiam te wszystkie inspiracje paznokci! Niektóre są jak małe dzieła sztuki! Nic tylko patrzeć!\nFajnie ze ci się podobają! :)\nBeautydorczi 25 marca 2017 17:08\nKażde bardzo mi się podobają:)\nRoksana Świrczewska 25 marca 2017 17:48\nMamusiowelove Blog 25 marca 2017 17:41\nOj ile inspiracji! Wszystkie są piękne!\nIstota Ludzka 26 marca 2017 11:05\nCudowne inspiracje pazurkowe! Muszę w końcu pomalować moje! :D\nRoksana Świrczewska 26 marca 2017 14:38\nDziękuję! Haha, ja dzisiaj swoje też :)\nBlogii 27 marca 2017 08:28\nBardzo fajny wpis. Piękne paznokcie! :)\nRoksana Świrczewska 29 marca 2017 15:09\nkaja wichowska 28 marca 2017 22:30\nJestem uzalezniona od zeli i hybrydy! Na szczescie mam zdolna siostre z calym sprzetem i zawsze próbujemy nowości. Uwielbiam metaliczne i marmurowe pazurki! Ale takze te naturalne z czarnymi kropeczkami sa sliczne! Buziaki :)\nRoksana Świrczewska 29 marca 2017 19:29\nMasz szczęście :) Są piękne! Pozdrawiam :)\nmademoiselleKinga 31 marca 2017 23:34\nTe paznokcie są przepiękne ! Sama myślę o hybrydach na wiosnę i zastanawiam się nad kolorem. Dzięki za fajne inspiracje :) U mnie pojawił się nowy post. Zapraszam serdecznie do mnie i pozdrawiam cieplutko :) http://mademoisellekinga.blogspot.com/2017/03/rozowi-ulubiency-lutego-i-marca.html\nRoksana Świrczewska 2 kwietnia 2017 16:24\nDziękuję i proszę bardzo! :)\nZajrzę! Również pozdrawiam :)\nAleksandra Gackowska 4 kwietnia 2017 12:40\nna pewno wykorzystam któryś z pomysłów ! <3\nWera Muchiewicz 4 kwietnia 2017 21:05\nDla mnie bordo zawsze na 1 miejscu!! <3


Trasa trekkingowa Tatry: Kościelisko- Jaskinia Mroźna - Traseo.pl\nPrzewyższenie: 214,95 m\nSuma podejść: 304,06 m\nSuma zejść: 328,69 m\nMoja piąta wycieczka w Tatry- Jaskinia Mroźna.\nCały dzień albo padało i grzmiało albo zanosiło się na burzę. W końcu już późnym popołudniem trochę się rozpogodziło i wyszło nawet słońce, więc wyszliśmy z naszego pensjonatu w Kościelisku nie mając żadnych konkretnych planów i ruszyliśmy przed siebie. Jedząc obiad w napotkanej po drodze karczmie mój chłopak podsunął pomysł, żeby iść do Jaskini Mroźnej.\nByło już trochę późno i zostało niewiele czasu do jej zamknięcia, ale stwierdziliśmy że jeśli zdążymy to zdążymy, a jeśli nie- przejdziemy się po Dolinie Kościeliskiej. Ruszyliśmy więc pieszo wzdłuż drogi, która po jakimś czasie zaprowadziła nas pod wejście do TPNu.\nSprawdziliśmy orientacyjny czas przejścia podany na mapie i uznaliśmy, że jest szansa zdążyć jeśli się pospieszymy, więc... drogę do Jaskini Mroźnej pokonaliśmy trochę maszerując, trochę biegnąc i wyprzedzając po drodze wszystkich mijanych turystów. Początkowy odcinek tej trasy jest zupełnie płaski i typowo spacerowy, dopiero skręcając w kierunku jaskini robi się trochę stromo. My biegliśmy w górę po kamieniach i udało się- zdążyliśmy!!! :) Weszliśmy do jaskini jako ostatni, co miało swoje plusy- nikt za nami nie szedł i mogliśmy do woli sobie wszystko oglądać i robić zdjęcia. Później co prawda pojawił się pan, który popędzał nas, żebyśmy już wychodzili, ale i tak byliśmy bardzo zadowoleni, że w ogóle zdążyliśmy się tam dostać.\nSama jaskinia jest dobrze oświetlona. Trzeba tylko uważać, bo momentami jest mokro i nisko. Kilka razy moja głowa miała bliski kontakt ze stropem, co było trochę bolesne :D. Widziałam jaskinie z o wiele bogatszą szatą naciekową, ale myślę, że i tak warto zrobić sobie tam wycieczkę. To fajna atrakcja.\nGdy już zeszliśmy z powrotem do głównego szlaku zaczęliśmy się zastanawiać nad tym, czy nie iść dalej w stronę schroniska. Było już jednak dość późno, a pogoda dość nieprzewidywalna, więc zostawiliśmy sobie tą wycieczkę na kiedy indziej.\nDrogę powrotną pokonaliśmy już spacerkiem, więc miałam okazję bliżej przyjrzeć się temu fragmentowi doliny. Podejrzewam, że dalsza część jest jeszcze ładniejsza. Przed wyjściem wstąpiliśmy do bacówki na polanie i zjedliśmy na prawdę pyszny oscypek.\nNa pewno jeszcze kiedyś wrócę do Doliny Kościeliskiej, bo mam mały niedosyt i jestem ciekawa tego, co jest dalej :)


Vedrana Rent A Boat (Dubrownik, Chorwacja) - opinie\nVedrana Rent A Boat opinie, Dubrownik\nNr 83 wśród 101 Rejsy i sporty wodne w lokalizacji Dubrownik\nWypoczynek na świeżym powietrzu, Wycieczki, Rejsy i sporty wodne, Wypożyczalnie łodzi, Sporty wodne, Nurkowanie z akwalungiem i snorkelling Więcej\nWypożyczyliśmy łódź dzień przed naszym ślubem i mieliśmy łódź, która doprowadziła nas do Lokrum Island w dniu naszego ślubu. Boattrip dzień wcześniej zabrał sześć godzin, zatrzymując się na kilku Wyspach, gdzie pasażerowie mogli się opalać lub zwiedzać. Byliśmy 50 osób i ten boattrip był główną...atrakcją naszej podróży. Mieliśmy to wszystko dla siebie, a kapitan i personel byli bardzo przyjaźni i zrobili naprawdę dobry grill na pokładzie. Wszyscy byli zadowoleni z podróży! Gorąco polecam.Więcej\nFantastyczny dzień spędzony z tych facetów. Fantastyczna łódź, miły i profesjonalny Skippers. Mogę gorąco polecić wszystkim\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Marin H, Owner, Vedrana Rent A BoatOdpowiedź udzielona 14 czerwca 2017\nPostanowiliśmy udać się na wycieczkę statkiem podczas gdy zatrzymaliśmy się w Dubrowniku. Osoba obok nas w hotelu nam tę usługę, a było super! 3 Wyspy rejs jest wspaniałe. Gorąco polecam!\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Marin H, Owner, Vedrana Rent A BoatOdpowiedź udzielona 9 czerwca 2017\nWspaniałe łodzie i świetna obsługa\nNic nie jest trudne dla tych facetów. piękny, czysty, doskonała obsługa i rekomendacje co do restauracji.\nŚwietna profesjonalna wypożyczalnia łodzi\nZwiedziliśmy Wyspy Elafickie w MB "VEDRANA" od Vedranda Rent A Boat Company. W uczciwości łódź została wynajęta w naszym imieniu przez Collette Vacations za ich opcjonalną wycieczkę po wyspach podczas pobytu w Dubrowniku. Odwiedziliśmy wyspy Otok i Lopud podczas naszej wycieczki. Załoga była bardzo przyjazna...i profesjonalna i mieliśmy świetną, bezpieczną wycieczkę z nimi.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Marin H, Owner, Vedrana Rent A BoatOdpowiedź udzielona 26 maja 2017\nZobacz 68 hoteli w pobliżu.Zobacz 438 restauracji w pobliżu.Zobacz 458 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Vedrana Rent A Boat.


Transport Kraków Podgórze przewozy osób, wynajem autokarów, taxi, przeprowadzki w Krakowie Podgórze\nTransport / Przeprowadzki Kraków Podgórze\nPotrzebujesz transportu na lotnisko? A może dopiero co się przeprowadziliście a Wasze auto nie jest w stanie pomieścić całego wyposażenia Waszego dawnego mieszkania? Dzięki kategorii transport i przeprowadzki w Krakowie Podgórze na Lento.pl w Naszej bazie darmowych ogłoszeń znajdziesz oferty usługodawców w Krakowie Podgórze oferujących transport, busy, przewozy osób, wywozy gruzów, mebli a także usługi przeprowadzek w Krakowie Podgórze.\nUsługi PRZEPROWADZKI KRAJOWE Nasza firma zorganizowała już bardzo wiele przeprowadzek międzymiastowych z małych do ...\nTransport przeprowadzki Kraków okolice wywozy do utylizacji\nNasza firma zajmuje się przeprowadzkami mieszkań, domów, kawalerek - starannie planując wszystkie szczegóły. Posiadamy ...\n16 sie 08:36\nLaweta przystosowana do transportu aut oraz Motocykli ! Transport na terenie Krakowa już od 90 zł . Transport na terenie ...\nPRZEPROWADZKI, TRANSPORT, UTYLIZACJA. TANIO I SOLIDNIE !!!\nPlanujesz przeprowadzkę? A może masz rzeczy, których chcesz się pozbyć? Nasza ekipa zadba o twoje potrzeby ...\nTANIE PRZEPROWADZKI!! SPRAWDŹ TO NIC NIE KOSZTUJE!! ZAPRASZA\nTRANSPORT PRZEPROWADZKI UTYLIZACJA KRAKÓW POLSKA EUROPA Tel:517933103 MERCEDES SPRINTER Z WINDĄ ZALADOWCZĄ ...\nPrzesyłki kurierskie Kraków - Tanio!\nW Marcu przesyłki międzynarodowe w cenie od 55 PLN! Do krajów: Niemcy, Czechy, Holandia, Austria, Belgia, Dania, ...\n11 lip 06:52\nTransport bardzo tanio 24h-7 przeprowadzki demontaż mebli pr\nWitam, Oferuję bardzo tani transport na terenie Krakowa, Nowego Sacza i okolic na tej trasie i nie tylko. W mojej ...\nKOMPLEKSOWE PRZEPROWADZKI Nasza Firma zajmuje się Kompleksowymi Przeprowadzkami od A do Z Jesteśmy Profesjonalną Firmą ...\nPrzeprowadzki i Transport Kraków TANIO!!!!!!!\nNajtańsze przeprowadzki w Krakowie - Tel. 883-024-670 TANIE PRZEPROWADZKI Kraków, Wieliczka, Skawina Tel. 883-024-670 ...\nUslugi transportowe Transport Krakow Przeprowadzki Zespoly\nOferujemy panstwu profesjonalne uslugi transportowe nasza ekipa posiada wieloletnie doswiadczenie w dziedzinie transportu ...\nPrzeprowadzki Kraków, Transport, Montaż mebli!!! Tanio!!\nWitamy serdecznie, Nasza firma zajmuje się kompleksową obsługą przeprowadzek. Przewozimy dla firm, instytucji oraz ...\n11 cze 17:04\nTransport 4 opon do jeepa\nZlecę transport 4 opon do jeepa - opony nowe - możliwość załadunku na palecie ew. luzem Transport z Krakowa 30-418 do ...


Propozycje herbu Gminy Horyniec - Zdrój. Redakcja Albumpolski.pl | Album Polski\nPropozycje herbu Gminy Horyniec - Zdrój\nRedakcja Albumpolski.pl 2006-10-25\nIdea herbu odnosi się do położenia i funkcji uzdrowiskowej Horyńca Zdroju oraz walorów przyrodniczo-kulturowych okolicznych miejscowości wchodzących w skład gminy. Wykorzystanie herbu Łodzia nawiązuje do rodu książąt Ponińskich właścicieli dóbr horynieckich, zasłużonych dla rozwoju uzdrowiska. Występowanie na tarczy herbowej symbolu źródła jednoznacznie kojarzy się z funkcją uzdrowiskową Horyńca Zdroju i wypoczynkowej roli położonych pobliżu osad.\nŹródło: odnosi się bezpośrednio do zdroju, uzdrowiska, oznacza czystość, szlachetność, niewinność i zdrowie oraz siłę witaną mieszkańców, a ponadto nieskażoną przyrodę. Źródło wytryska ze złotej misy - symbolu zasobności i bogactwa, opartego na wykorzystaniu unikalnych darów natury.\nHerb Łodzia: znany już od czasów średniowiecza, popularny wśród rodów szlacheckich środkowej i zachodniej Polski. Pieczętowała się nim również rodzina Ponińskich, która w końcu XVIII w. otrzymała tytuł książęcy. Już w tym czasie, a ostatecznie na początku XIX w. gałąź rodu weszła w posiadanie dóbr horynieckich, które utrzymała w swych rękach po początku XX w. Kilka pokoleń Ponińskich przyczyniło się do rozwoju gospodarczego i kulturalnego Horyńca i okolic, wniosło również ważny wkład w pomnożenie dziedzictwa kulturowego Polski.\nZłota łódź lub inaczej barka (bez masztów i ożaglowania) na czerwonym tle ma nawiązywać wg Herbarza Kacpra Niesieckiego do niebezpiecznych wypraw morskich i godło to nadawane było "najprzedniejszym rycerzom", którzy w obronie ojczyzny "własną i nieprzyjacielską krwią [stąd czerwone pole] wspieniali morza i rzeki". Łódź porównywana była również do "Łodzi Chrystusowej", która nie obawia się żadnej burzy i wytrwale zmierza do portu, jako symbol wierności wierze chrześcijańskiej i jej ostatecznego zwycięstwa.\nHerb Szreniawa: herb Stadnickich\nZielone pole: element uzdrowiska\nŹródło:Oficjalny serwis Urzędu Gminy


wordpress – Zalnet- wdrożenia, konsultacje online Azure , administrowanie MS SQL , C# , optymalizacja baz danych\nPrzechodzimy ponownie do sekcji Formularze i kopiujemy kod skrótowy dla Naszego formularza. U mnie ten kod to [contact-form-7 id="1206" title="Kontakt"]. Następnie przechodzimy do sekcji strony i wybieramy stronę, na której chcemy umieścić Nasz formularz kontaktowy. U mnie ta strona nazywa się Kontakt. Jeśli takiej strony nie mamy to możemy stworzyć nową. Wybieramy opcję Edytuj, aby wyedytować stronę.


„PEWNE granice” Zbigniewa Łagockiego w Muzeum Manggha — SZUM\n„PEWNE granice” Zbigniewa Łagockiego w Muzeum Manggha\nZbigniew Łagocki, „Walkał, Jardin des Tuileries, Paryż, Francja, 1966\nFotografowanie jest jakby dotykaniem, dla mnie. Dotykaniem fizycznym drugiego człowieka. Ale też przekraczaniem pewnych granic, przekraczaniem pewnej intymności…\nPrzekraczanie „pewnych granic” to częsty i ważny element w twórczości Łagockiego.\nIstnieje w sposób różny – świadomy lub nieświadomy. Bezpośredni lub pośredni – symboliczny. Posiada rozmaite znaczenia. Jest zgłębianiem wiedzy, poznawaniem świata i pragnieniem zrozumienia go, a także pragnieniem zrozumienia drugiego człowieka. Jest też oswajaniem i przekraczaniem granic fizycznych czy granic intymności, próbą zrozumienia świata poprzez siebie – własne widzenie, ograniczenia, wiedzę, kulturę – aż do „zaprojektowania” go w fotografii.\nZbigniew Łagocki za najważniejszy w swojej twórczości uważa sposób, w jaki coś fotografuje, nazywa to: „moim własnym komentarzem”. Buduje fotografie czernią i bielą, za pomocą linii pionowych, poziomych, dopełnieniem są skosy i cała gama szarości, za ich pomocą wydobywa, jak sam to określał, „napięcie wewnętrzne fotografii”. Te podziały wpisywane są w swoją siatkę geometrii – zderzeń form biologicznych z formami abstrakcyjnymi.\nKoncepcja obrazu powstawała już w chwili zainteresowania się jakimś motywem. Na każdym etapie budowy obraz poddawany jest konstrukcji, a zarazem dekonstrukcji. To pozwala nam mówić o pracach Zbigniewa Łagockiego jako o „zaprojektowanych fotografiach”.\nPole widzenia Artysty, zawężone do obserwacji przez jedno oko, ogranicza, ale też paradoksalnie skupia wzrok na tym, co istotne. Gest wyboru kadru i jego zapis na negatywie w przypadku Łagockiego to szkic. Skończony obraz pozostawał w głowie. Ten obraz w pełni pojawiał się dopiero na odbitce fotograficznej. Jak mówił Łagocki: „cała praca i przyjemność fotografowania to praca w ciemni. To wtedy powstaje końcowy efekt. Końcowy obraz”. Niedoskonałości pojawiające się na negatywach są tak jak błędy w życiu – błędy, które korygował w procesie powstawania odbitki. Pewne fragmenty wzmacniał, inne zaś niwelował. Ingerując w powiększenie fotograficzne, często zostawiał „błąd” jako pewnego rodzaju świadectwo swojego uczestnictwa w autonomicznym zdarzeniu.\nZbigniew Łagocki, „Torre Latinoamericana”, Meksyk, 1967\nZbigniew Łagocki, „Pomnik obywatela Szwajcarii (Pomnik przechodnia)”, Szwajcaria, 1962\nZbigniew Łagocki, „Poliformia”, 1967\nZbigniew Łagocki, Forum Romanum, fragment świątyni Wespazjana, Rzym, Włochy, 1970\nArtysta świadomie poruszał problemy ważne i trudne, w których może przekraczać granice, wszelkie granice, pewne granice. Mimo to fotografie Łagockiego nigdy nie szukają rozgłosu poprzez drastyczność scen. Raczej stają się manifestem piękna i humanizmu.\nKiedy Artysta odchodzi, zabiera ze sobą swoje koncepcje, plany, myśli, idee. Zabiera swoje ograniczenia. Swoje pewne granice. Swój niepowtarzalny sposób wypowiedzi, patrzenia, kadrowania, interpretacji. Swoją delikatność. Wrażliwość. Zostawia „zamknięte” archiwum.\nPozostawione archiwum prowokuje do interpretacji. Dokonując wyboru fotografii na tę wystawę, narzuciłam sobie pewną dyscyplinę patrzenia. Rozbicie i zestawianie na nowo „zaprojektowanej fotografii” Łagockiego dało możliwość odkrywania i tworzenia nowych znaczeń, niwelowania i przesuwania granic widzenia. Możemy patrzeć na nie pozbawieni obciążeń treściowych, wizualnych czy związanych z kontekstami: datą, osobami czy miejscami powstania.\nWedług Umberta Eco dzieło istnieje w pełni dopiero w procesie interpretacji. Punkt ciężkości zostaje więc przeniesiony z autora i samego dzieła na odbiorcę, który musi wejść w interakcję z przedmiotem artystycznym… dzieło sztuki jest zatem skończone dopiero w procesie odbioru.\n„Pewne” to coś, co jest kategoryczne, trwałe, zdecydowane, ale i coś, co jest nieokreślone. „Pewne!” może potwierdzać lub zaprzeczać, być nieoczywiste, nieokreślone, niedomówione. Zagadkowe. Enigmatyczne. „Granica” to coś, co zamyka, ogranicza, dzieli, jest miarą poziomu wartości, zasięgu dozwolonego. Jest kresem.\nZbigniew Łagocki, „PEWNE granice”, widok wystawy, fot. Rafał Sosin\nDo końca fotografował i organizował wystawy, ostatnia, zatytułowana Moje góry, pokazywana była w kwietniu 2009 roku\nArtystka / Artysta Zbigniew Łagocki\nWystawa PEWNE granice\nMiejsce Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie\nCzas trwania 26.09–14.11.2021\nKuratorka / Kurator Maria Luiza Pyrlik\nFotografie Rafał Sosin; dzięki uprzejmości Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie\nIndeks Maria Luiza Pyrlik Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha Zbigniew Łagocki