To były dziwne dni, czyli rok 2018 według Elancheskiego & Kącik muzyczny - Blog użytkownika Elancheski - PPE.pl\nStrona głównaBlogi o grachElancheskiBlog użytkownika ElancheskiTo były dziwne dni, czyli rok 2018 według Elancheskiego & Kącik muzyczny\nW 2018 trochę się zmieniło w moim życiu i gdyby ktoś 12 miesięcy temu powiedział mi, że po pracy nie będę miał ochoty na pisanie, bo pisałem już kilka godzin w pracy, zwyczajnie bym mu nie uwierzył. Ale to nie tak, że nie grałem w gry wideo. Co to to nie! A że znów nadszedł ten czas, końcówka roku, która zawsze wprawia mnie – jak i wiele innych osób – w nieco sentymentalny nastrój, czas na małe podsumowanie tego, co się wydarzyło w moim growym życiu w ostatnich 12 miesiącach. Jako że nie ma lepszego portalu do opublikowania zestawienia ulubionych gier roku niż PPE…\nNie przedłużając – do każdej z najulubieńszych gier, w które grałem w tym roku, dobrałem głupią kategorię i całość opatrzyłem krótkim komentarzem. A na drugiej stronie podrzuciłem trochę kawałków z gier, które wpadły mi w ucho w ostatnim czasie. Zapraszam i ostrzegam – wysokie stężenie japońszczyzny!\nPo zapoznaniu się z siódmą i ósmą odsłoną serii Dragon Quest przy okazji ich 3DS-owych reedycji, jedenasta cześć Smoczego Zadania z miejsca stała się jedną z moich najbardziej wyglądanych gier 2018 roku. Zaprawdę powiadam Wam, warto było czekać!\nNajnowsza gra Yujiego Horiiego rozkręca się powoli niczym lokomotywa z wiersza Tuwima, ale gdy już wrzuca pełne obroty, nie bierze jeńców. Choć ogólny zarys fabuły można zawrzeć w jednym zdaniu, co w przypadku RPG-a wydaje się faktem dyskwalifikującym, Dragon Quest XI przypomniał mi, dlaczego w ogóle gram w rolpleje. Plejada świetnie napisanych i zagranych bohaterów (Sylvando!), których troski poznajemy na przestrzeni kilkudziesięciogodzinnej podróży po całym świecie; piękne, pełne detali miasta, w których uczestniczymy w charakterystycznym dla cyklu rozwiązywaniu problemów lokalnych mieszkańców; bardzo klasyczny system turowych starć z jednym twistem, który wystarcza, by uczynić je wręcz hipnotyzująco wciągającymi; piękna grafika, dzięki której gra wygląda niemal jak żywcem narysowana przez Akirę Toriyamę; no i możliwość utrudnienia sobie przygody, dzięki czemu zwyrole tacy jak ja mogą sobie robić pod górkę, męcząc się z każdym bossem. Jedynymi rysami na szkle są brak orkiestrowej ścieżki dźwiękowej, która istnieje, ale z jakichś powodów (rzekomo chodzi o samego kompozytora, który posiada pełne prawa do muzyki i chce zarabiać na koncertach) nie znalazła się w grze, a także przeciągnięta końcówka – gra jest tak długa, że w pewnym momencie zaczęła mnie już irytować i post-game'u do dziś nie skończyłem.\nNiemniej lepszego RPG-a rodem z Japonii w tym roku nie było. I nie wiem, czy w przyszłym roku któremukolwiek z japońskich studiów uda się zrobić coś, co zdoła wejść na tak wysoki poziom jak Smocze Zadanie Jedenaście. Chciałbym napisać o tej grze traktat na kilkanaście stron i pewnie to zrobię, nawet jeśli nikt tego nie przeczyta. Także ten, Square Enix, wydajcie tę grę na 3DS-a także na Zachodzie, kupię ją jeszcze raz. Naprawdę nie chcecie zarobić?\nPewnie i tak zarobicie, bo kupię ją jeszcze raz na Switchu…\nGra, o której jakimś cudem prawie zapomniałem\nGdy skończyłem już pisanie tego bloga i zacząłem go sprawdzać, poczułem, że chyba zapomniałem wspomnieć o jakiejś grze. Nie wiem, jak mogłem pominąć akurat Nier: Automata, pozycję, która jest tak dobra, że przeszedłem ją dwa razy z rzędu w kilkanaście dni.\nNie będę się specjalnie rozpisywał na temat tego, czym Nier: Automata jest, bo każdy zainteresowany już to wie. Do dzieła Yoko Taro podchodziłem jak pies do jeża, tłumacząc się przed sobą, że przecież nigdy wcześniej nie miałem do czynienia z tego typu grami, że nie grałem w pierwszego Niera ani żadnego Drakengarda i pewnie nie zrozumiem wielu nawiązań, że tam jakieś etapy shmupowe są, że, że… I po co było to wszystko, skoro już po kilku godzinach poczułem, że to wyjątkowa gra, a nie mogłem się wtedy nawet domyślać, jak bardzo rozwali mnie podczas ścieżki trzeciej?\nJako jedna z niewielu gier Nier: Automata łączy fabułę dobrą nie tylko jak na grę z rozgrywką polegającą na czymś więcej niż klikaniu i czytaniu kolejnych ramek z tekstem. Walka nie jest może tak mięsista jak w innych slasherach Platinum Games (których, nie ma co ukrywać, z własnego doświadczenia zupełnie nie znam, ale coś tam słyszałem), pozwalając na otrzymywanie wielu razów i bezkarnie leczenie się w dowolnym momencie, ale dzięki takim rozwiązaniom gra trafiła do szerszego grona odbiorców (chociaż zapewne mogłaby bardziej zadowolić hardkorowców, gdyby miała po prostu lepiej zbalansowane poziomy trudności). Scenariusz rozpisany przez Yoko Taro i współpracowników strasznie zaangażował mnie podczas scenek fabularnych, a podczas starć z nieukrywaną przyjemnością patrzyłem na poruszające się z niezwykłą zwinnością androidy. I ta muzyka Keiichiego Okabe. I ta walka z bossem pod koniec ścieżki trzeciej. I wreszcie to prawdziwe zakończenie… Niesamowite.\nNier: Automata to gra, która nie zdarzyła się ot tak, i pewnie nic podobnego nie zdarzy się ot tak w najbliższym czasie. Yoko Taro wreszcie dostał kompetentne studio, które podobno miałoby ogromne problemy z przetrwaniem, gdyby nie sukces finansowy Niera, i aż nie mogę się doczekać, czym będzie następny projekt tego ekscentrycznego twórcy.\nNajgłębiej ukryta perełka Atlusa\nNa hasło „Atlus” większości osobom przychodzą do głowy takie serie jak Shin Megami Tensei i Persona. Nooo, może jeszcze Etrian Odyssey. Ewentualnie Catherine. Radiant Historia z DS-a jest tymczasem jedną z tych podobno świetnych gier, w które praktycznie nikt nie zagrał. Sporo w tym winy samego wydawcy, który nie dość, że wypuścił ją na świat pod sam koniec życia konsoli, to nawet nie dał szansy na jej poznanie graczom europejskim, nie wydając jej u nas w ogóle. W przypadku 3DS-owej reedycji sytuacja wyglądała niemal bliźniaczo podobnie – remaster pojawił się w sprzedaży rok po premierze Switcha, chociaż tym razem na szczęście nie ominął Europy. I zupełnie nie wiem, o co temu Atlusowi z tym Radiantem chodzi, bo to przecież świetna i oryginalna pozycja.\nGra opiera się na wyświechtanym motywie podróży w czasie, ale podchodzi do niego w interesujący sposób, zachęcając gracza do eksperymentowania i sprawdzania „co by było gdyby”. Linia czasowa szybko dzieli się na dwie zupełnie rozbieżne ścieżki, zmuszając protagonistę gry, Stocke’a, jedyną osobę, która jest w ogóle zdolna ogarnąć cały ten burdel, do podejmowania odpowiednich decyzji mających na celu uratowanie świata przed zagładą (która, co ciekawe, nie przyjmuje tu postaci jakiegoś osobowego WIELKIEGO ZŁA, a… postępującego procesu pustynnienia). W każdym z kilkudziesięciu punktów zwanych „node’ami” musimy podjąć decyzję, która albo pozwoli nam na kontynuowanie misji ratunkowej, albo przedwcześnie zamknie naszą przygodę w komiczny lub tragiczny sposób – niektóre zakończenia są naprawdę okrutne i wywołują ciarki na plecach. Z wartych uwagi odstępstw od gatunkowej sztampy warto wspomnieć jeszcze o systemie walki – wrogowie rozmieszczeni są na siatce składającej się z 9 pól (3x3), a by efektywnie ich ubijać, musimy stosować ataki przesuwające ich po planszy i zbierające do kupy, by móc jednocześnie razić jak największą ich liczbę za jednym zamachem. Zmusza to do główkowania zamiast odpalania auto-walki czy używania ciągle tych samych umiejętności.\n3DS-owy remaster, polepszający nieco grafikę, dodający angielskie głosy, trochę nowych utworów od Yoko Shimomury oraz dodatkową zawartość fabularną, został wydany w skandalicznie niskim nakładzie – w Polsce grę miały chyba ze dwa sklepy – ale jeśli znajdziecie jakąś zagubioną kopię gdzieś na aukcji albo nie macie oporów przed kupowaniem takich rzeczy w cyfrze (gra czasami dostaje obniżkę), nie wahajcie się. Atlus prawdopodobnie nie zaryzykuje ponownie z wydaniem czegoś równie odmiennego od tego, co robi na co dzień, bo to się nie sprzeda, więc to być może ostatnia tak wyjątkowa gra w portfolio tego studia.\nBo bicie ludzi dwoma bohaterami jest lepsze niż jednym\nRok temu pisałem, że po ograniu Yakuzy Kiwami, która bardzo przypadła mi do gustu, będę chciał lepiej zapoznać się z serią od SEGI. A że Sony postanowiło wrzucić do taniej serii Playstation Hits odsłonę 0, prequel całego cyklu, nie mogłem wymignąć się od wypełnienia tego postanowienia.\nNie będę owijał w bawełnę – Yakuza 0 jest lepsza od swojego sequela w chyba każdym elemencie. Urzeka perfekcyjnie odwzorowana, dekadencka Japonia z końcówki lat 80, jeszcze sprzed pęknięcia bańki spekulacyjnej na rynku nieruchomości, z miastami, których dzielnice rozrywki w weekendy kładą się spać… chyba w ogóle nie kładą się spać. To idealne środowisko dla ugrupowań szukających mniej standardowych okazji do zarobku, między innymi tytułowej yakuzy, z którą nierozerwalnie związane są losy dwóch grywalnych bohaterów – protagonisty całej serii, Kazumy Kiryu, a także zaliczającego występ we wszystkich odsłonach, szalonego Majimy Goro. Tym razem odwiedzamy nie tylko modną dzielnicę Tokio, Kamurocho, wzorowane na rzeczywistym Kabukicho, ale także Sotenbori, rozrywkową część Osaki, czerpiącą inspiracje z realnie istniejącego Dotonbori.\nChoć początkowo historie obu bohaterów prowadzone są oddzielnie, nietrudno domyślić się, że ostatecznie ich wątki krzyżują się. Historia to najmocniejsza strona gry – angażuje zarówno wątek główny, jak i poznawanie młodzieńczych losów obu bohaterów. Scenariusz rozpisany przez Toshihiro Nagoshiego i jego współpracowników spokojnie mógłby być podstawą bardzo dobrego filmu o yakuzie. No, może gdyby wyjąć z niego pewne absurdy, które, choć są częścią konwencji, mogą irytować nawet jej fanów.\nFabuła to oczywiście nie wszystko, co Yakuza 0 ma graczowi do zaoferowania. Jak zwykle świetnie wypada system starć, który mocno czerpie z beat’em upów i bijatyk SEGI – jest i wciągający (a okazji do bitki nie brakuje, bo bohaterowie co chwilę atakowani są przez okolicznych wyrostków), i odpowiednio przerysowany (zwłaszcza w przypadku Majimy – jeden z jego stylów walki jest silnie inspirowany… breakdancem). Świat gry roi się od zadań i aktywności pobocznych, z niezwykle rozbudowanym systemem zakupu nieruchomości na czele, pełnych błyskotliwych, często bardzo zabawnych dialogów, zupełnie odbiegających tonem od poważnej głównej osi fabularnej. Nie można nie wspomnieć również o świetnej elektronicznej muzyce towarzyszącej chociażby starciom z bossami, której przykładami dzielę się na następnej stronie. Jestem pewien, że w 2019 w napędzie mojej „peesczwórki” zagości płyta z Yakuzą Kiwami 2, bo to seria, przy której zawsze będę się dobrze bawił.\nNajbardziej fanserwisowe gry, na które z ochotą wydałem pieniądze\nNie jestem na tyle głupi, by nie zdawać sobie sprawy, że kolejne odsłony tanecznych spin-offów z postaciami z serii Persona są okazją do wyciągnięcia od fanów gotówki za produkty, które z pewnością mogłyby, a nawet powinny prezentować wyższą jakość. Równocześnie jestem na tyle głupi, by zgarnąć je w pełnej cenie i nie kupić dodatkowych piosenek tylko dlatego, że zwyczajnie nie mieszczą mi się na karcie pamięci. Po prostu lubię tę serię, i wszystko co z nią związane, jak jasna cholera.\nPersona 3: Fikanie w Świetle Księżyca oraz Persona 5: Pląsanie w Świetle Gwiazd pod względem rozgrywki nie różnią się znacząco od mającej premierę 3 lata temu odsłony bazującej na czwartej iteracji cyklu. W każdej z gier dostajemy około 30 piosenek, część w wersji oryginalnej, część w zremiksowanej, które musimy wyklikać na przyciskach Vity lub Dualshocka. O ile na niższych poziomach nietrudno o robienie długich kombosów i zaliczanie jednego utworu za drugim, o tyle na wyższych, zwłaszcza koniecznym do uprzedniego odblokowania All Night, mój mózg często nie nadążał z przesyłaniem do paluchów odpowiednich informacji, co skutkowało spektakularnymi porażkami. Na szczęście całkiem szybko zacząłem obserwować postępy, więc po kilku/kilkunastu/kilkudziesięciu próbach powoli zacząłem rozprawiać się z kolejnymi utworami, a po każdym sukcesie zagadkowy organ w mojej czaszce częstował mnie dawką dopaminy. Dzięki, mózgu.\nRytmiczne Persony to gry, które będę odpalał na kilka-kilkanaście minut dziennie przez kilka następnych miesięcy, czy to podczas przedłużających się z niewiadomego powodu wizyt na kibelku, czy to podczas oczekiwania na rzeczy wymagające oczekiwania. Może zaimponuję moim refleksem jakiejś babci w kolejce do lekarza? Oby tylko psycholog nie zdiagnozował mi skwapliwie ukrywanego mangozjebizmu…\nPotencjalnie bardzo uzależniająca gra, w którą się na szczęście aż tak nie wciągnąłem\nMonster Hunter to jedna z serii, która „kupiła” mnie na 3DS-ie. Część czwarta z podtytułem Ultimate jest grą, z którą spędziłem prawdopodobnie najwięcej czasu spośród wszystkich tytułów wydanych nie tylko na kieszonsolkę Nintendo, ale w ogóle, a następnie dołożyłem jeszcze ponad 200 godzin w Generations, odsłonie będącej swego rodzaju podsumowaniem dotychczasowej historii cyklu. Nie dziwi więc, że World, które miał rozpocząć nowy rozdział dla serii Capcomu, jednocześnie ciekawiło mnie i niepokoiło.\nOkazało się, że większość zmian w rozgrywce była trafiona. Ogromne, piętrowe mapy bez ekranów ładowania to coś, czego Monster Hunter zdecydowanie potrzebował. Samo hasanie po nich, wspinanie się po pnączach i zbieranie materiałów w biegu (co za miła odmiana od komicznie wręcz powolnego „gatheringu” z poprzednich części) potrafi dawać dużo radochy. A to przecież tylko przystawka do dania głównego, czyli starć z ogromnymi monstrami, w World płynniejszymi niż kiedykolwiek. Choć z taką Kushalą Daorą ścierałem się w 4 Ultimate pewnie kilkadziesiąt razy, pierwsze spotkanie z tym majestatycznym smokiem w nowej odsłonie serii było dla mnie emocjonujące jak nigdy wcześniej.\nNiestety World ma też wady, zarówno te bardziej obiektywne, jak i typowo subiektywne. Monstrów do ubicia jest niewiele – nawet pomimo pojawienia się kilku debiutantów (niektórych bardzo trafionych, jak Anjanath czy Vaal Hazak, innych mniej, bo za bardzo przypominających te już dobrze znane potwory), maszkar jest łącznie o wiele mniej niż w odsłonach wydanych na 3DS-a. Nie ma też G-Ranku, więc po High Ranku od razu przechodzi się do właściwego endgame’u, który nie potrafił mnie zaangażować. Wpływ na ten stan rzeczy miało i ogólne zmęczenie formułą – w ostatnich kilku latach poświęciłem na gry z serii jakieś 1000 godzin – i brak przenośności – łatwiej zabrać mi się za tego typu gry na handheldach niż konsolach stacjonarnych. Monster Hunter Generations Ultimate na Switcha nie jest dla mnie właściwym rozwiązaniem, bo, jak wspominałem, grałem całkiem sporo w podstawową wersję gry, a powrót do „loadingów” i tekstur otoczenia rodem z 2002 roku to już dla mnie za wiele.\nMimo to z pewnością sprawdzę planowane na jesień przyszłego roku pełnoprawne rozszerzenie Iceborne, mające przynieść sporo nowej zawartości. Zdaje się, że po świetnej sprzedaży World Capcom udowodnił sobie i graczom, że powrót na maszynki „podtelewizorowe” był właściwą decyzją i główne moce przerobowe zostały zaangażowane w obmyślanie nowych potworów i map do World niż pospiesznie przygotowywanie kolejnej odsłony. Ciekawe tylko, co ze sztamą z Nintendo – czy Switch stanie się „martwy” dla cyklu, czy może firma z Osaki szykuje coś nowego dla posiadaczy „Przełącznika”. Pożyjemy, zobaczymy.\nGra, w którą wciągnąłem się zdecydowanie za bardzo…\nW pierwszej połowie tego roku byłem biednym kmiotem, który nie mógł sobie pozwolić na żaden nowy tytuł. Na szczęście pod koniec 2017 znalazłem na facebookowej grupce tanią kopię sequela jednej z moich ulubionych gier na Wii U, w której nabiłem ponad 300 godzin, zarzekając się zawczasu, że ewentualnej kontynuacji nie poświęcę aż tyle czasu. Po kilku miesiącach licznik Switcha informuje mnie, że spędziłem w Splatoonie 2 ponad 500 godzin…\nSplatoona 2 można by nazwać raczej Splatoonem 1.5 – pod względem rozgrywki gra nie różni się znacząco od poprzednika, ale po co zmieniać coś, co działa świetnie? Na szczęście następca już na start posiadał o wiele więcej zawartości niż skandalicznie ubogi w nią na premierę pierwowzór: trzy standardowe tryby sieciowe z 8 mapami do wyboru (zamiast jednego z 5 mapami), tryb kooperacyjny Salmon Run polegający na starciach z coraz potężniejszymi falami Salmonidów (w „jedynce” nie było go w ogóle), kampanię dla jednego gracza oraz sporo broni i gratów. Co więcej, Nintendo przez długi czas regularnie aktualizowało grę, dodając za darmo nowe rzeczy i organizując eventy, dzięki czemu jest w niej obecnie tyle plansz i narzędzi mordu, że nowy gracz ma się czego uczyć przez długie tygodnie. Nie można nie wspomnieć także o bardzo udanym, utrzymanym w vaporwave’owej stylistyce singlowym DLC o nazwie Octo Expansion. Tym razem za dodatkową zawartość trzeba było wysupłać pieniądze, ale zdecydowanie było warto, bo było jej sporo, a ukończenie niektórych plansz było prawdziwym wyzwaniem.\nPierwszy Splatoon był grą, która wraz z Mario Kartem 8 przekonała mnie, że mogę się dobrze bawić także z innymi graczami, a nie tylko w singlu. Tak naprawdę oczywiście nie żałuję żadnej z godzin spędzonych ani w nich, ani w Splatoonie 2, który przestał już otrzymywać bezpłatne dodatki, więc… Chyba trzeba szykować się na „trójkę”. Bardzo możliwe, że ujrzy światło dzienne jeszcze za życia Switcha.\nBo rok bez Etriana jest rokiem straconym\nLudzie często pytają mnie, czemu ja gram w te wszystkie Etriany. Że przecież to w kółko to samo, że to budżetowe gry sprzedawane za prawie 200 złotych, że przecież można poświęcić czas na coś lepszego, że rodzina zastanawia się, czy wszystko ze mną w porządku, że jest promocja na kurczaka w KFC…\nA ja zawsze chętnie tłumaczę, że Etriany to gry, które chyba najlepiej zaspokajają taki wewnętrzny zew przygody obecny we mnie gdzieś tam w środku. Właściwie nie posiadają fabuły, a członkowie drużyny określani są jedynie klasą i dostępnymi umiejętnościami, dzięki czemu mogę się skupić się na tym, co najważniejsze – eksplorowaniu krok po kroku świata przygotowanego przez deweloperów, sprawdzania, co kryje się za rogiem albo w zaułku, wyczekiwania na kolejne piętro, by zobaczyć, czym zaskoczy mnie teraz gra. Wysoki poziom trudności potyczek jest z kolei idealnie równoważony przez fantastyczną muzykę Yuzo Koshiro oraz odprężające rysowanie map zwiedzonych obszarów na dolnym ekranie 3DS-a. Chyba jedyną grą w ostatnich latach, której świat chciało mi się eksplorować tak bardzo jak te w Etrianach, było Breath of the Wild.\nZ niecierpliwością czekam na mającą mieć premierę w lutym ostatnią 3DS-ową odsłonę cyklu, która ma być kulminacją dotychczasowej etrianowej drogi. Nieco obawiam się, że wpakują tam wszystkiego trochę za dużo (a moja ulubiona część serii, „piątka”, o której napisałem kilka zdań rok temu, spodobała mi się tak bardzo, bo pozostawiono w niej to, co najważniejsze), ale nie ma opcji, bym nie zaklepał sobie własnej kopii, gdy tylko gra pojawi się w którymś z polskich sklepów. No, o ile w którymś się pojawi, bo z tym jest czasem problem.\nBo do tej pory nie grałem w Shin Megami Tensei\nChociaż jestem dużym fanem niemal wszystkiego, co wychodzi spod ręki deweloperów z Atlusa (myślę, że jeśli czytaliście cały ten wpis, pewnie już to zauważyliście, ale wolę zaznaczyć), przez długi czas nie odważyłem się sprawdzić żadnej z odsłon serii, od której się to wszystko zaczęło (no, zaczęło się od Digital Devil Story: Megami Tensei, ale nie wchodźmy w takie szczegóły). Pierwsze i drugie Shin Megami Tensei to stareńkie, żmudne gry z epoki SNES-a, „trójka” o podtytule Nocturne czy, jak kto woli, Lucifer’s Call, wyszła na PS2, którego nie mam, a „czwórka” ma podobno tak prz****any samouczek zakończony walką z minotaurem, że… No, speniałem.\nPewnego dnia zadałem sobie jednak kilka pytań. „Czy warto tak uciekać przez całe życie?”. „Czy mogę nazwać się Prawdziwym Fanem Japońskich Gier RPG™, jeśli nie grałem w chociaż jedno Shin Megami Tensei?”. „Czy jeśli spotkam na ulicy Kazumę Kaneko, jedną z najważniejszych osób pracujących nad serią, nie uderzy mnie on w twarz, gdy usłyszy, że grałem tylko w Persony?”. Niech za odpowiedź posłuży fakt, że zdecydowałem się na kupno Shin Megami Tensei: Strange Journey Redux, nieco odświeżonej pozycji z DS-a. Gdy zobaczyłem pierwszego poważniejszego bossa, którym okazał się minotaur…\nDziwna Podróż miała być początkowo kolejną numerowaną odsłoną serii, ale z powodu zmiany miejsca akcji z Tokio na Antarktydę (jeśli zaświtało wam w głowie „Coś” Johna Carpentera z 1982 roku, to dobrze, gratuluję), stało się ni to spin-offem, ni to prawdziwą „czwórką”. Zalążek fabuły wygląda następująco – nad wspomnianym lodowym kontynentem pojawia się tajemniczy obiekt zwany Schwarzweltem, z zewnątrz przypominający czarną dziurę. Gdy zespół fachowców wyselekcjonowanych przez ONZ udaje się w jego pobliże w celu zniszczenia go, okazuje się, że wewnątrz osobliwości istnieje wynaturzony świat pełen demonów, który musi zostać zniszczony… Albo i nie – zakończenie historii zależy od decyzji podjętych przez gracza podczas eksploracji kolejnych warstw wielopoziomowego labiryntu. Do stworzenia gry wykorzystano silnik z… tak, znów ten Etrian Odyssey – postać gracza porusza się o jedno pole w jednym z czterech kierunków, choć tym razem mapa „rysuje się” sama.\nStrange Journey z jednej strony zaimponowało mi ciężkim klimatem, porządnym systemem walki opartym na tworzeniu drużyny z demonów zgodnych z charakterem protagonisty i wymagającym poziomem trudności, z drugiej strony rozczarowało mnie zaś miejscami wkurzającymi rozwiązaniami eksploracyjnymi oraz absurdalnym z mojego punktu widzenia wyborem ścieżki prowadzącej do zakończenia – spośród trzech opcji tylko jedna miała dla mnie jakikolwiek sens. Mimo to poczułem się zachęcony do spróbowania innych części cyklu i czekam na „piątkę”, do której ukończenia Atlus potrzebuje zapewne jeszcze sporo czasu.\nTo nie wszystkie gry, w które grałem w 2018 roku, ale jak tak się zastanawiam, za ile pozycji zabrałem się w ostatnich miesiącach, to było ich raczej niewiele. Wolałem raczej skupiać się na konkretnych tytułach niż grać trochę w to i tamto, chociaż wiem, że powinienem przynajmniej sprawdzić God of Wara, Red Dead Redemption 2, Assassin’s Creed Odyssey, Tornę, Celeste czy Hollow Knighta. No ale ten, nigdzie nie uciekną. Może złapię je w 2019?


W Rawie Mazowieckiej niewiele wniosków w programie "Czyste powietrze" — Radio Łódź\nwto, 05 mar 2019 18:18:35 +0100\nW Rawie Mazowieckiej niewiele wniosków w programie "Czyste powietrze"\nMieszkańcy Rawy Mazowieckiej złożyli najmniej wniosków w województwie łódzkim w ramach rządowego programu „Czyste powietrze”. Na specjalnym spotkaniu eksperci i urzędnicy zachęcali ich do zainteresowania się programem.\nProgram „Czyste Powietrze” przeznaczony jest dla właścicieli domów jednorodzinnych lub osób posiadających zgodę na rozpoczęcie ich budowy. Rząd na dotacje i pożyczki na ten cel przeznaczył 103 mld zł.\nPaweł Sałek radny sejmiku i doradca prezydenta RP ds. ochrony środowiska i polityki klimatycznej przyznaje, że zainteresowanie rawian programem „Czyste powietrze” jest znikome. Patrząc na całe województwo stosunkowo najmniej tych wniosków złożono - mówi radny.\nProgram daje szereg możliwości, dlatego myśląc o remoncie domu, dociepleniu, wymianie stolarki okiennej, czy źródła ogrzewania warto przyjrzeć mu się bliżej - mówi Krzysztof Melka z Instytutu Ochrony Środowiska - Państwowego Instytutu Badawczego w Warszawie. - Oprócz starszych budynków, dotacja przyda się także w tych nowszych - zachęca Krzysztof Melka\nW poprzednich latach mieszkańcy chętnie korzystali z programu PONE na wymianę starych źródeł ciepła na nowe i ekologiczne - mówi Dariusz Misztal, były burmistrz Rawy, dzisiaj pełnomocnik Prawa i Sprawiedliwości na powiat rawski. - Dzięki temu stan czystości powietrza w Rawie już się poprawił - dodaje Dariusz Misztal.\nOficjalnych danych, które mogłyby to potwierdzić nie ma. Wiadomo natomiast, że Rawa Mazowiecka w najnowszym rankingu WHO jest na 18 miejscu w zestawieniu 50. najbardziej zanieczyszczonych miast Unii Europejskiej. Jest więc co robić. Niektórzy mieszkańcy przygotowują się do złożenia wniosku, który można składać także przez Internet.\nMaksymalny możliwy koszt, od którego liczona będzie dotacja wynosi on 53 tysiące złotych. Kwota dofinansowania może się wahać od 30 do 90 proc. kosztów kwalifikowanych inwestycji.\nWąskotorowym parowozem na trasie Rogów - Rawa - Biała Pocisk artyleryjski znaleziony na rynku w Rawie Mazowieckiej Opaski ratujące życie. W Rawie Mazowieckiej ruszył elektroniczny program teleopieki Smog spowija Łódź. Czy mieszkańcy dostają ostrzeżenia? Łódź walczy ze smogiem. Półmetek składania wniosków o dotacje na wymianę pieców


Analizy Giełdowe Archives | Strona 2 z 29 | Rankia: Społeczność finansowa\nHome » Analizy Giełdowe » Strona 2\nCo to jest tick i jak go obliczyć?\nBorjana\t21 kwietnia, 2022\nCo to jest tick i jak go zmierzyć? Tick jest ułamkową zmianą ceny akcji lub papierów wartościowych, która jest mniejsza niż dolar. W tym wpisie zapraszamy do zapoznania się z rozmiarami ticków\nLinia trendu: co to jest i analiza techniczna\nBorjana\t17 kwietnia, 2022\nW tym wpisie dowiesz się o linii trendu, czym jest i czym zajmuje się analiza techniczna. Co to jest linia trendu? Linia trendu – Linia trendu lub linie trendu są łatwo rozpoznawalnymi\nNasdaq: Market Maker vs NYSE Specialist\nBorjana\t15 kwietnia, 2022\nMarket Makers vs NYSE? Aby rozpocząć ten post, ważne jest, aby wiedzieć, że płynny przepływ rynków finansowych jest taki sam zarówno dla Market Makerów Nasdaq, jak i specjalistów NYSE. Różnice między animatorami\nZlecenie rynkowe: Rodzaje zleceń giełdowych\nTemjana Popovska\t12 kwietnia, 2022\nInwestując w akcje, inwestor ma możliwość handlu przy użyciu różnych rodzajów zleceń zarówno dla wejścia na rynek, jak i zarządzania ryzykiem. Dla tej operacji kupna-sprzedaży akcji, broker musi złożyć zlecenie handlowe. Wyjaśniamy\nCo to jest Cross Trade i jak to działa?\nBorjana\t8 kwietnia, 2022\nCzy wiesz co to jest Cross Trade i jak działa? Jeśli jesteś zainteresowany, aby dowiedzieć się więcej, zapraszamy do przeczytania tego wpisu. Co to jest Cross Trade? Cross Trade odnosi się do\nJak kupować akcje dywidendowe?\nTemjana Popovska\t8 kwietnia, 2022\nJak kupować akcje dywidendowe? Jeśli masz skromny kapitał i chcesz wejść w świat inwestycji z myślą o uzyskaniu korzyści z inwestycji, zdając sobie sprawę z obecnego poziomu ryzyka na rynku, to zapewne\nZlecenie giełdowe: Rodzaje zleceń w handlu\nTemjana Popovska\t6 kwietnia, 2022\nIstnieją różne rodzaje zleceń giełdowych, które mogą być złożone w celu otwarcia lub zamknięcia transakcji. Ich rodzaj zależy od tego, czy chcesz handlować natychmiast, czy poczekać na określoną cenę. Zlecenie giełdowe: Co\nCo to jest ticker?\nBorjana\t28 marca, 2022\nTermin ticker odnosi się do zmian w cenie papieru wartościowego. Niezależnie od tego, czy są to zmiany w górę, czy w dół. W systemie notowań giełdowych wyświetlane są ceny określonych papierów wartościowych,\nJeśli handlujesz na giełdzie i lubisz podążać za trendami, będziesz musiał znaleźć ruchy, które dadzą Ci wystarczający margines, aby wykonać zyskowne transakcje. Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się czym jest wskaźnik ADX i jak\n« Powrót Strona1 Strona2 Strona3 Strona4 … Strona29 Następny »


Premiera komiksu „Eskadra Kościuszki 1919” – Express. The Australian-Polish Magazine\nPremiera komiksu „Eskadra Kościuszki 1919”\nWrocław: premiera komiksu „Eskadra Kościuszki 1919” na polsko-amerykańskim pikniku historycznym\nMerian Cooper. Źródło: Wikimedia Commons\n„Największe zainteresowanie, szczególnie wśród najmłodszych, wzbudzali żołnierze amerykańscy, którzy od wiosny stacjonują na Dolnym Śląsku i przyjęli zaproszenie na nasz piknik. Nie mniejsze emocje wzbudzały również jazdy na rodeo. Każdy chciał spróbować swoich sił na tym sztucznym koniu” – powiedział PAP w niedzielę rzecznik imprezy Juliusz Woźny.\nCentrum Historii Zajezdnia we Wrocławiu rozpoczęło piknikiem promocję obchodów 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę. Podczas pikniku premierę miał wydany przez tę instytucję komiks „Eskadra Kościuszki 1919”, opowiadający o polskich i amerykańskich lotnikach walczących w wojnie polsko-bolszewickiej. Komiks przygotowano w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej.\n„Mało kto dziś pamięta, że kilkunastu Amerykanów zgłosiło się, aby bronić Polski przed sowieckim najazdem. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był Merian Cooper, człowiek, którego życiorys jest gotowym scenariuszem na fascynujący film przygodowy. Jego prapradziad, John Cooper walczył o wolność Stanów Zjednoczonych ramię w ramię z Kazimierzem Pułaskim” – powiedział Woźny, który jest autorem scenariusza do komiksu.\nCooper z grupą kolegów stworzył w niepodległej Polsce lotniczą Eskadrę im. Tadeusza Kościuszki. Byli postrachem słynnej Konnej Armii Budionnego w wojnie z bolszewikami. Trzech z nich zginęło. Pozostali wrócili do kraju odznaczeni, m.in. Krzyżami Virtuti Militari.\n„Józef Piłsudski początkowo miał wątpliwości, czy faktycznie Amerykanie chcą walczyć o wolność Polski, czy raczej kilku chłopców z awanturniczą żyłką po prostu poszukuje przygód w egzotycznym dla nich kraju. Szybko jednak przekonał się, że lotnicy ze Stanów Zjednoczonych nie tylko sprawdzają się w bezpośrednich starciach z bolszewikami, ale podczas lotów gromadzą cenne informacje o znaczeniu strategicznym” – powiedział Woźny.\nDodał, że komiks opowiada o frontowych wyczynach lotników i o tym, jak Cooper dostał się do sowieckiej niewoli. „Dzielny Amerykanin nie byłby sobą, gdyby nie podjął próby ucieczki. Wraz z dwoma Polakami, kapitanem Zalewskim i porucznikiem Sokołowskim, przebył podczas mroźnej zimy 700 kilometrów piechotą i dotarł na Łotwę” – powiedział autor scenariusza.\nPodczas pikniku nie zabrało akcentów militarnych: pokazywano sprzęt wojskowy, odbyły się walki rycerzy, koncert muzyki rap i plenerowa projekcja filmu „King Kong” z 1933 r.\nTags: Eskadra Kościuszki 1919, lotnicy amerykańscy, wojna polsko-sowiecka 1920


Rozdrabniacze i rozdrabniarki do gałęzi - Stihl\nStrona główna / Produkty STIHL / Rozdrabniacze do gałęzi\nPoszukujesz rozdrabniacza do gałęzi? U nas znajdziesz je w różnych wariantach, co pozwoli Ci z łatwością dopasować narzędzia do charakteru oraz intensywności wykonywanych prac. To praktyczni pomocnicy wszystkich ogrodników, którym zależy na utrzymaniu porządku w ogrodzie przy minimalnym nakładzie pracy. Do wyboru mają oni dwa rodzaje urządzeń – zasilane elektrycznie oraz spalinowo. Zobacz nasz asortyment i zdecyduj się na produkt najlepiej odpowiadający Twoim indywidualnym potrzebom oraz oczekiwaniom. Nie wiesz, co wybrać? Chętnie Ci doradzimy!\nRozdrabniacze do gałęzi STIHL elektryczne\nElektryczny rozdrabniacz do gałęzi STIHL to popularny wybór wśród polskich ogrodników. Cechuje się cichą oraz wydajną pracą, dzięki czemu nie zakłóca wypoczynku Twojej rodzinie czy sąsiadom.\nRozdrabniacze do gałęzi STIHL spalinowe\nAlternatywą dla modeli elektrycznych są spalinowe rozdrabniacze do gałęzi marki STIHL. Nadają się doskonale do mobilnych zastosowań, ponieważ są mocne, trwałe i wyposażone w kółka o dobrej przyczepności. Łatwo dotrzesz nimi w każdy kąt ogrodu czy parku.\nCechy dobrych rozdrabniarek do gałęzi STIHL\nDobre rozdrabniarki STIHL pozwalają Ci skutecznie, szybko i przy minimalnym wysiłku zadbać o porządek w ogrodzie. Chodzi o to, aby pracowały stabilnie i bezawaryjnie, a także pobierały niewiele energii. Oszczędne działanie czyni je produktami polecanymi dla pracowników różnych miejsc, którzy są odpowiedzialni za obcinanie i rozdrabnianie gałęzi zanim te trafią do utylizacji. Powierzono Ci takie zadanie? Skontaktuj się z nami i dobierz najlepszy rozdrabniacz do gałęzi STIHL.\nZarezerwuj online w Bulba-Serwis\nZapraszamy do rezerwacji rozdrabniarek do gałęzi STIHL online. To najlepszy i najszybszy sposób na szybkie oraz wygodne zamówienie wybranego urządzenia i gwarancja, że nie zabraknie go, gdy będziesz gotowy na zakup.\nJeżeli potrzebujesz pomocy w porównaniu czy wyborze – skontaktuj się z nami telefonicznie lub online. Chętnie odpowiemy na wszystkie pytania i pomożemy Ci w dopasowaniu najlepszego produktu dla konkretnych zastosowań w Twoim miejscu pracy.\nRozdrabniacze elektryczne (10)\nRozdrabniacze spalinowe (2)


Jagodowe, kiwi i truskawkowe koktajle mleczne - Plakat premium - Decor Mint\nZ tej kolekcji plakat Jagodowe, kiwi i truskawkowe koktajle mleczne doda smaku i koloru każdemu pomieszczeniu. Plakaty z kategorii Słodycze drukujemy w wersji premium na sztywnym papierze o gramaturze 265 g/m2. Technologia wydruku, jaką stosujemy pozwala na osiągniecie wysokiej naturalności barw i przejść tonalnych. Przez co plakat Jagodowe, kiwi i truskawkowe koktajle mleczne będzie wyglądał na ścianie naturalnie i bardzo realistycznie.\nPlakat z potrawami z kolekcji Słodycze to świetna opcja na dodanie nowego blasku nudnym wnętrzom. Spróbuj dodać go Do kuchni Do wnętrza użytkowego, to pomieszczenia, gdzie plakat Jagodowe, kiwi i truskawkowe koktajle mleczne będzie zachwycał wszystkich gości i domowników. Plakat Jagodowe, kiwi i truskawkowe koktajle mleczne ubogaci styl Twojego dom. W kolekcji plakatów z potrawami znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych, kolorowych i apetycznych potrwa z różnych regionów na świecie.


Statki na ratunek diabetykom | Dziecko Morza\nStatki na ratunek diabetykom\nPosted on 04/01/2019 by Dziecko Morza\nStatki transportują przeróżne rzeczy. Z serii ciekawych ładunków, dziś na tapetę bierzemy reefery transportujące leki. Jeśli chodzi o transport szczególnie wartościowych ładunków, czasami życie ludzkie zależy od tego, co znajduje się wewnętrzu kontenerów. Coraz częściej reefery zawierają leki o wysokiej wartości, takie jak insulina – hormon, który cukrzycy muszą podawać sobie kilka razy dziennie, aby obniżyć poziom cukru we krwi.\nSzacuje się, że na świecie żyje 400 milionów diabetyków. Ich liczba wzrosła ponad dwukrotnie od 2000r., a obecne szacunki wskazują, że do 2035 r. liczba ta może wzrosnąć o kolejne 50 %. Coraz ważniejsze staje się zatem zapewnienie tego ratującego życie leku osobom dotkniętym tą chorobą. Kontenerowce odgrywają tu coraz większą rolę.\nCoraz większą rolę w transporcie kontenerowców z insuliną odgrywają statki. Leki są jednym z rodzajów ładunków, które przez długi czas nie były przewożone drogą morską – jednak te wrażliwe produkty są obecnie częściej przewożone w kontenerach. Oznacza to, że nie muszą one już być transportowane przede wszystkim jako ładunek lotniczy – co wiąże się z bardzo wysokimi kosztami – jak to miało miejsce jeszcze kilka lat temu. Dzięki niezawodnej technologii tych najnowocześniejszych reeferów mogą one teraz podróżować statkiem. Insulina jest produkowana głównie w Europie i USA, a następnie wysyłana na cały świat. Największymi konsumentami są kraje uprzemysłowione, w których choroba rozwija się z powodu zawartości tłuszczu i cukru w żywności. Na szczycie listy znajdują się Stany Zjednoczone i Europa, choć stan ten wzrasta również w Chinach i Ameryce Południowej.\nPodróż statkiem jest dziś możliwa dzięki niezawodnej technologii najnowocześniejszych reeferów. Transport leku jest stosunkowo skomplikowany, ponieważ insulina jest bardzo wrażliwa na temperaturę. Jeżeli temperatura transportu spadnie do 0°C lub wzrośnie powyżej 8°C, istnieje ryzyko, że żywotność i skuteczność leku drastycznie spadnie. W związku z tym reefery muszą utrzymywać temperaturę na stałym poziomie przez cały czas podróży – niezależnie od tego, czy na zewnątrz panuje wilgotność subtropikalna, czy też temperatura lodu. Temperatura produktu jest ustawiona zgodnie z przepisami na 5°C, przy czym zwykle dopuszczalne są odchylenia od 2 do 8°C. Regularne kontrole temperatury są również przeprowadzane na pokładzie statków oraz w portach.\nPonadto insulina jest bardzo droga. Pojemnik z lekiem może szybko osiągnąć wartość 5 milionów dolarów, czyli około 500 razy więcej niż chłodnia zawierająca banany. W związku z tym kompanie traktują insulinę jako ładunek o wysokiej wartości. Dla tego szczególnie cennego ładunku wprowadzają również procesy bezpieczeństwa, aby go chronić.\nBardzo ważne jest, aby w szczególności podczas transportu leków nie pojawiały się żadne usterki, ponieważ pojemnik z uszkodzonymi lekami, którego skuteczność została zmniejszona, oznacza nie tylko duże straty, ale również stanowi zagrożenie dla pacjentów w kraju przeznaczenia – na przykład, jeżeli zaopatrzenie zastępcze nie dotrze do aptek i szpitali na czas.


[Radom] O komunikacji miejskiej - Strona 32 - WAWKOM\nPost autor: Emyl » 25 cze 2019, 23:01\nMoże i interpretowali je prawnicy, ale jeśli w Warszawie i dziesiątkach innych miast nie ma problemu, to ja bym się na tę interpretację wypiął\nPost autor: TranslatorPS » 26 cze 2019, 9:30\nJeśli mnie pamięć nie myli, numeracja przy niej idzie do centrum, a nie od centrum jak we wszystkich innych przypadkach, czytaj najniższe numery są oddalone od centrum. Efektem tego też jest fakt, że jest to praktycznie jedyna ważna ulica w mieście, gdzie do centrum jedzie się z parzystych przystanków.\nPost autor: MZ » 26 cze 2019, 22:42\nRejestracja: 24 kwie 2020, 12:43\nPost autor: SolarisE18 » 24 kwie 2020, 15:23\nRADOM. Do miasta dotarł pierwszy z 10 autobusów elektrycznych Solaris. Są też ładowarki Ekoenergetyki\nPost autor: SolarisE18 » 24 kwie 2020, 15:28\nDziesięć autobusów elektrycznych Solaris Urbino 12 Electric – a dwięc dwuosiowych, 12-metrowych bezprzegubowców – ma trafić do Radomia do połowy 2020 roku. Pierwszy już jest. Pojazdy mają obsługiwać linię nr 1 (źródło).\nAutobusy mogą zostać wyposażone w baterie o pojemnościach od 58, przez 120, 145 do 240 kWh. Należy zakładać, że średnie zużycie energii wynosi 100-120 kWh/100 km, dlatego przy akumulatorach 120 kWh autobusy powinny przejeżdżać do 100 kilometrów na jednym ładowaniu. Mówimy jednak o eksploatacji w sprzyjających warunkach, zimą zasięgi będą


Najnowsze strony w katalogu - Skrobak - moderowany katalog stron internetowych\nTop 15 najnowszych stron w katalogu:\nFotografia ślubna Warszawa | Vasco Images »\nOferuję autorską fotografię ślubną i sesje fotograficzne: ślubne, narzeczeńskie, portretowe. Stawiam na naturalną fotografię, subtelną, uniwersalną, subtelną. Jestem perfekcjonistą i na każdym kroku dążę do tego, aby moja fotografia ślubna była jak najpiękniejsza a współpraca z parami układała się jak najlepiej. Mam już bardzo doświadczenie w wykonywaniu zdjęć ślubnych. Kilkaset zrealizowanych rep ...\nKancelaria Adwokacka Karolina Drwięga-Waliczek »\nStrona jest wizytówką kancelarii Adwokackiej Karolina Drwięga-Waliczek w Gliwicach. Strona prezentuje profil adwokata, dane kontaktowe - telefony, godziny urzędowania oraz geolokalizację, zakres usług, umożliwia kontakt klientów poprzez formularz kontaktowy. Strona zawiera również linki do profili społecznościowych Facebook, Twitter oraz Google+. Kancelaria Adwokacka oferuje kompleksową obsługę pr ...\nSpecjalizujemy się w daniach kuchni rosyjskiej, ukraińskiej, kaukaskiej, w daniach kresowych, pierogach, deserach, przystawkach, zupach, daniach głównych. Oferujemy również kompleksowe usługi cateringowe na terenie całej Warszawy oraz okolic. Wszystkie nasze wyroby wytarzamy z najwyższej jakości składników, w ich przygotowanie wkładamy wiele serca. Do naszych największych hitów należą zdecydowanie ...\nFirma Serwis RTV-GPs zajmuje się naprawą sprzętu elektronicznego RTV (telewizorów oraz nawigacji GPS). W branży jesteśmy 20 lat więc cechuje nas duże doświadczenie.\nJesteśmy jednym z niewielu serwisów, który zajmuje się kompleksową naprawą oraz aktualizacją wszelkich nawigacji samochodowych na śląsku, gdzie wszelkie usługi są wykonywane szybko i profesjonalnie. Usługi naprawy oraz aktualizacj ...\nJeżeli jesteś w trakcie urządzania swojego mieszkania to niewątpliwie będziesz również zastanawiać się nad dekoracją okien. Firma Dekoracja Wnętrz Ewa Bukowska świadczy usługi właśnie w tej dziedzinie i robi to na najwyższym poziomie. Szycie zasłon, firan, rolet rzymskich czy innych elementów dekoracyjnych jak np. baldachimy to czynności wymagające wiedzy i doświadczenia, dlatego nie warto ich pow ...\nPit-format.pl Program pit 2019 - łatwe pity »\nCzęsto jesteśmy zabiegani i mamy mało czasu; pracujemy i dajemy pracę, zajmujemy się dziećmi, robimy zakupy itd.; musimy także złożyć nasze roczne zeznanie podatkowe pit 37, pit 28 czy inny pit 2019/pit 2020 w odpowiednim czasie. Darmowy program PIT Format, to idealna propozycja dla każdego na rozliczenie podatku i łatwe pity 2019/pity 2020. Zobaczmy więc jak funkcjonuje ten darmowy program PIT 20 ...\nKru.pl hosting internetowy, domeny »\nNasza firma oferuje szeroki wybór usług hostingowych. Posiadamy wieloletnie doświadczenie w branży telekomunikacyjnej, a oferowane przez nas usługi są zawsze w atrakcyjnych cenach. Oferujemy m.in. certyfikaty SSL, domeny, hosting dla firm, hosting internetowy, hosting SSD, hosting Wordpress, rejestrację domen, tanie domeny i wiele innych. Zapewniamy skuteczny support, odpowiemy na wszystkie pytani ...\nHydroizolacje fundamentów, osuszanie murów »\nJeśli szukasz firmy, która profesjonalnie wykonuje usługi z zakresu hydroizolacji i uszczelniania nowych jak i istniejących już budynków i konstrukcji – zajrzyj do oferty przygotowanej przez firmę Hydrostop-3. Wśród wielu usług znajdziesz hydroizolacje fundamentów, hydroizolacje ścian fundamentowych, izolacje przeciwwilgociowe, izolacje przeciwwodne, izolacje fundamentów, zabezpieczanie fundamentó ...\nSamochody poleasingowe - lepszeuzywane.pl »\nPrezentujemy Państwu używane samochody, w tym samochody poleasingowe w Warszawie na bardzo dobrych warunkach cenowych. Oddajemy do Państwa dyspozycji pojazdy sprawne techniczne na dobrych warunkach finansowych. Dobieramy klientom leasing, czy kredyt. Bazujemy na zasadzie minimum formalności przy nawiązywaniu współpracy. Dodatkowo obsługujemy wynajem samochodów, czy ich serwis. Dzięki temu macie Pa ...\nUprawnienia G2 - uprawnienia-g1.pl »\nFirma Uprawnienia-G1.pl z siedzibą we Wrocławiu to podmiot, który dostarcza certyfikowanych kursów na różne uprawnienia elektryczne. To niezbędny zestaw uprawnień wymaganych ustawowo dla wszystkich osób, które mają styczność w pracy z urządzeniami elektrycznymi. Do grupy takich urządzeń zaliczamy urządzenia, instalacje i sieci elektroenergetyczne, które wytwarzają, przetwarzają, przesyłają i zużyw ...\nOprawy sufitowe - homelamp.pl »\nSklep internetowy Homelamp.pl oferuje nowoczesne lampy do całego domu i na zewnątrz. To tu można kupić lampy wiszące, oprawy sufitowe LED, lampy na szyny czy też lampy ścienne. Na szczególną uwagę zasługuje oświetlenie łazienkowe reprezentowane przez bogatą rodzinę produktów, w tym także stylowe lustra oświetleniowe. Specjalność sklepu Homelamp.pl to także oświetlenie ledowe. Można zakupić w nim p ...\nSklep z lampami - lampy4home.pl »\nW naszym sklepie internetowym znajdziecie Państwo ponad 1000 oryginalnych wzorów lamp. To głównie lampy sufitowe oraz lampy podłogowe. Promujemy nowoczesne oświetlenie, w tym lampy wiszące, industrialne, minimalistyczne, mocno geometryczne. Dochodzą do tego plafony łazienkowe, młodzieżowe, powiązane z unikalnymi abażurami. Umożliwiamy Państwu skompletowanie dodatków do lamp, w tym abażurów, żarówe ...\nNasza najważniejsza specjalizacja to renowacja felg aluminiowych w bardzo konkurencyjnym cenniku. Współpracujemy z klientami w przestrzeni ogólnokrajowej. Wystarczy, że wypełnicie Państwo formularz na stronie, a uruchomimy procedury odnawiania felg aluminiowych. Dajemy szansę na tanie polerowanie i prostowanie felg aluminiowych. Dzięki nam nie musicie Państwo ponosić kosztów na zakup nowego komple ...\nSosnowski Adwokaci i Radcowie Prawni jest Kancelarią specjalizująca się w pomocy osobom, które zaciągnęły kredyt we frankach. Obecnie wsparciem zajmują się specjaliści z zakresu finansów i prawa, którzy pomogli wielu kredytobiorcom oszukanym przez banki. Pomoc Frankowiczom ma szeroki zakres i sprowadza się między innymi do żądania o odfrankowienie umowy. Na stronie Kancelarii klienci znajdą równie ...\nPrzekazujemy aktualne i zawsze wartościowe informacje o Międzyzdrojach. Ułatwiamy Państwu organizację wyjazdów turystycznych do regionu. Wskazujemy na najlepsze kwatery prywatne (nieruchomości) do wynajęcia. Powiadamiamy o najlepszych biznesach, szczególnie usługodawcach. Mamy też sporą przestrzeń reklamową dla zainteresowanych. Międzyzdroje to jedna z ciekawszych miejscowości turystycznych, w któ ...


Zagłada Baltici, czyli o podejściu do portu | Captain Jack of the Sea\nBy Jacek Kijewski, 05 May, 2020\nBy By Jacek Kijewski, 05 May, 2020\nPodchodząc do portu najczęściej patrzymy w GPSa - a potem sterujemy na główki, pewni, że już jesteśmy u celu. W nawigacji można odetchnąć dopiero po obłożeniu cum - i to też nie zawsze. Opowiem o wypadku, jaki przytrafił się rosyjskiemu jachtowi Baltica w Łebie, kilkanaście lat temu.\nBaltica - bandera\nJacht Baltica płynął z Bałtijska do Amsterdamu - a potem daleko, daleko w świat. Na pokładzie był skipper ze swoją towarzyszką, osobą niezbyt obeznaną z morzem. Jacht należał do typu Cetus - dzielnych łodzi budowanych kiedyś w szczecińskiej Telidze i masowo "eksportowanych" do ZSRS (cudzysłów, bo rozliczenia eksportowe ze Związkiem za tamtych czasów były dziwne i rzadko dla Polski korzystne). Skipper miał pecha i wypłynął w pogarszającą się pogodę. Zawinął do Władysławowa, by uzupełnić zapasy, zamustrować jeszcze jakiś towarzyszy i płynąć dalej, ale polskie służby graniczne nakazały niezwłoczne opuszczenie portu, nie bacząc na zbliżający się sztorm. Podobno były jakieś istotne powody.\nBaltica - dźwig\nJacht płynął dalej pod coraz bardziej zachodni wiatr, aż zmęczony skipper postanowił wejść do Łeby. Nie jest to zadanie proste - zwłaszcza przed przebudową falochronów, a i dziś raczej tylko przy dobrej pogodzie. W dodatku na wschód od toru podejściowego usypała się, jak to w Łebie częste, piaszczysta mielizna.\nSkipper minął pławę ŁEB i skierował się prosto w główki. Mimo utrzymania kursu na główki w pewnym momencie uderzył balastem i mieliznę - i potem poszło już szybko. Balast wbił się do środka, potem odpadł, złamał się maszt, jacht wyrzuciło na brzeg, skipper z towarzyszką szczęśliwie się uratowali Co tak naprawdę się stało? Analiza sytuacji wymaga zerknięcia na mapę.\nŁeba - podejście. Źródło: Googe Earth / TerraMetrics, CNES/Airbus\nPrzy silnym zachodnim wietrze wzdłuż brzegu powstaje wschodni (płynący na wschód) prąd. Może mieć on prędkość nawet 2-3 węzły. Do tego dochodził dryf jachtu w lewo, na wschód. O ile skipper poprawnie minął pławę ŁEB i przyjął kurs w główki, to był ciągle znoszony na wschód. Weźmy pod uwagę, że przy prędkości jachtu 4 węzły ewentualne 2 węzły prądu to aż połowa prędkości.\nOdruchowo korygował kurs, by wciąż celować w główki, jednak jacht nie poruszał się po prostej (zielonej) linii, tylko po czerwonej, dziobem celując coraz bardziej w prawo. Skipper tego nie zauważył i wylądował na mieliźnie. (mapa pokazuje Łebę po przebudowie, wówczas falochron był nieco krótszy)\nTu trzeba zadać sobie pytania:\nczy skipper powinien był wiedzieć o istnieniu prądu? Teoretycznie tak. Praktycznie - nie wszystko się przewidzi. Ale skoro nie mamy pewności, że prądu nie ma, trzeba postępować tak, jakby był. Gdy jesteśmy zmęczeni sztormem, brakiem snu, chorobą morską, łatwo przeoczymy zagrożenia. Dlatego zanim podejmiemy decyzję o wejściu do nieznanego portu, powinniśmy SPISAĆ (na papierze) plan podejścia i potencjalne zagrożenia, lub brak informacji o braku zagrożeń. Jeżeli w rubryce "prąd morski" wpiszemy "nie wiem", brzmi to inaczej, niż "brak", prawda?\nczy skipper mógł coś zrobić, by uniknąć sytuacji? Oczywiście tak. Skoro postanowił żeglować po prostej kresce (zielonej), powinien był określić "znaczniki poprawności". Locja określa kąt drogi po dnie, którego należy się trzymać, więc uwzględniając deklinację, dewiację, poprawkę na... STOP!!! Nawigacja powinna być prosta. Zatem mijamy pławę ŁEB, celujemy w główki i odczytujemy kurs z kompasu. Na przykład 210 stopni. Nieważne, że deklinacja, a i tabeli dewiacji nie mamy. Tyle pokazał. I cały czas ma pokazywać tyle samo. Jeżeli się zmienia - to znaczy, że sytuacja się zmieniła i ucieka spod naszej kontroli. Możemy użyć lornetki z kompasem, będzie wygodniej. Powinniśmy też obserwować, czy pława ŁEB jest równo na achtersztagu (główki będą na sztagu, bo odruchowo ciągle poprawiamy kurs). Nie chodzi o przewidywanie wszystkich możliwych zagrożeń. Chodzi o to, że uznałem, że bezpiecznie będzie płynąć po zielonej kresce, zatem MUSZĘ WIEDZIEĆ, czy jestem na zielonej kresce. Chartplotter miewa swoje opóźnienia i niedokładności, tam, gdzie chodzi o sekundy i odległości typu 50 metrów trzeba mieć jeszcze dodatkowe znaczniki.\nco zrobić, gdy widzimy, że coś jest nie tak? Przede wszystkim - nie zastanawiamy się, jak skorygować kurs. Ogromna szansa, że w pośpiechu wymyślimy już całkiem tragiczny wariant, pomylimy kolory świateł albo lewo z prawym. Po prostu robimy w tył zwrot i wracamy w miejsce, gdzie ostatnio byliśmy bezpieczni - czyli tu do pławy ŁEB. Tam się zastanawiamy, jak dalej rozegrać manewr. Oczywiście wcześniej musimy przemyśleć, w którą stronę zrobimy "w tył zwrot". To lepsze nawet, niż szykowanie iluś wariantów zapasowych - gdy jesteśmy w nerwach i niedoczasie, mamy dużą szansę sięgnąć po wariant niewłaściwy, albo w niewłaściwym momencie.\nBaltica - na piasku\nJak się skończyła ta historia? Znam to jedynie z tzw. trzeciej ręki, a w sumie paru rąk - właściciel jachtu, mokry, chory, zmęczony i wymarznięty został wezwany do lokalnej placówki urzędu morskiego. Okazało się, że szybko sprzedał wrak i zaraz (dosłownie w ciągu kilku godzin) wrócił drogą lądową do Bałtijska. Jak to możliwe, że tak szybko znalazł się kupiec, jakich argumentów użyto, jak załatwiono kwestie cła i vatu, a także odpowiedzialności za np. rozlane paliwo - nie chcę powtarzać plotek, ale chciałbym Wam przekazać drugą naukę - nigdy, naprawdę nigdy nie liczcie, że w trudnej sytuacji administracja morska wykaże się zrozumieniem, pomocą i łagodnością. Umiesz liczyć, licz na siebie. I staraj się zabezpieczyć od strony formalnej, bo posypią się kary, mandaty i postępowania.\nSam kadłub i maszt został zdjęty z plaży - zdjęcia przedstawiają tą akcję. Jacht został posklejany i wciąż pływa w rejsach i czarterach. Gdybyście trafili na Cetusa z datą budowy około 2010 i nieco krótszym masztem, to będziecie wiedzieli, że to on - w 2010 roku nie było już szczecińskiej stoczni im. Teligi i nie budowano Cetusów...\nBaltica na dźwigu


Okruszyna luty2018 by Zgromadzenie Sióstr św. Dominika - Issuu\nKRAKÓW luty 2018(269)\ndostrzec ◆ przyjąć dzielić się PRAWDĄ\n„To jest właśnie piękno konsekracji: radość, radość… Nie ma świętości w smutku…” Papież Franciszek\nOstatnio bardzo modne stały się kalendarze, które obfitują w podkreślanie nietypowych świąt i dni np.: „międzynarodowy dzień koszuli…”, „dzień całowania złotowłosych”, „dzień jedzenia czekolady” itp. Zastanawiające jest to, co wyrażają takie daty i co podkreślają takie wymyślone „święta”, dla kogo mają znaczenie? 2 lutego – Święto Ofiarowania Pańskiego, a także Dzień Życia Konsekrowanego...często nie mieści się w kalendarzu – zestawieniu „nietypowych świąt i uroczystości”. Co kryje się pod poważnym tytułem „Dzień Życia Konsekrowanego”? W przeciwieństwie do jednego „dnia koszuli” to jest 365 dni/ 366 dni – dzień po dniu, godzina po godzinie, życia trzema słowami, które są dla każdej osoby konsekrowanej jak oddech, jak codzienny chleb – „czystość, ubóstwo i posłuszeństwo”. To święto tych wszystkich, którzy uwierzyli Chrystusowi na Słowo, zostawiając często to co kochają, o czym marzą, czego pragną – nie wiedząc nawet, jak stokroć więcej otrzymają każdego dnia, gdy tylko szeroko otworzą swoje oczy i serca. To na pewno nie jest święto ludzi „lepszych”, świętszych, pobożniejszych „od”, ale święto ludzi, którzy dotknęli dna swojej słabości, swojego człowieczeństwa i w promieniach Bożego Miłosierdzia zaufali niepojętej miłości Boga – zupełnie za darmo, zupełnie niezasłużenie, która mówi: „Pójdź za mną”. To święto – jak podkreśla Papież Franciszek w Liście do Osób Konsekrowanych „Radujcie się” – ludzi odnalezionych, dogonionych i przemienionych przez Prawdę Chrystusa. Tego właśnie dnia, każdy trzyma w rękach gromnicę – świecę, która przecież spala się tylko wtedy, gdy daje światło, która pali się jako ostatnie światło, gdy umieramy dla świata, a rodzimy się dla nieba. To całkowicie tak – jak powinna żyć każda osoba konsekrowana, spalać się dając ciepło, miłość, radość tym wszystkim dookoła, we wspólnotach, środowiskach pracy, w cichej modlitwie. Umierać dla świata zawsze z uśmiechem, pamiętając o nadziei, że my już jesteśmy zbawieni, a kwestią czasu jest to, że będziemy wszyscy razem w niebie, nie po to, by jeden dzień świętować jak z kartki kalendarza „nietypowych świąt”, ale całą wieczność, którą nie obejmie już żaden kalendarz… s. Łucja\nGdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je [Dziecię Jezus] do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu (…) A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga”. (Łk 2, 22. 25-28)\nDziś nasze rozważanie prowadzi nas do świątyni jerozolimskiej, gdzie jesteśmy świadkami niezwykłego spotkania, które można by nazwać jednym z najpiękniejszych momentów ewangelicznych. Sędziwy, sprawiedliwy i pobożny starzec Symeon oraz podeszła w latach prorokini Anna trwają latami w świątyni Pana, wyczekując „pociechy Izraela” – Mesjasza. Ich nadzieje wypełniają się w momencie przedstawienia Jezusa w Bożym domu. Zgodnie z przepisami Prawa Pańskiego, czterdzieści dni po narodzeniu chłopca należało pierworodnego poświęcić Panu i złożyć przepisaną ofiarę. Świątynia to miejsce obecności Boga – swoisty znak niegasnącej nadziei i zawierzenia. Nie dziwi więc, że właśnie tu został ofiarowany Bogu – Boży Syn. Warto również zauważyć, że właściwie od pierwszego momentu wszystkie podejmowane działania, samoczynnie kierują się w stronę Jezusa. To tu następuje pierwsze „oficjalne” spotkanie między Zbawicielem, a Jego wybranym ludem, którego przedstawicielami są Anna i Symeon. Mały Jezus staje się również wyjątkowym zwornikiem dwóch pokoleń: młodych i starszych, ale także punktem wspólnym dwóch światów: tych którzy oczekiwali i tych, których nadzieje po latach zostały wypełnione. Ta ewangeliczna perykopa uczy nas dwóch rzeczy. Po pierwsze przypomina o cnocie cierpliwości. Jej uosobieniem są Anna i Symeon, którzy dzięki cierpliwości doczekali się spełnienia proroctwa. Nie wpadli w rutynę ani zniechęcenie. Dla nich każdy dzień stanowił nową okazję. Również my jesteśmy wezwani do cierpliwego oczekiwania na ostateczne spotkanie z Chrystusem, trwania w świątyni, aby każdy dzień mijającego życia był wypełniony obecnością Boga i nadzieją na spotkanie z Nim. Życzyć należy wszystkim spełnienia się słów modlitwy – wiersza Z. Herberta\n„Modlitwa Pana Cogito – podróżnika”: „Pozwól o Panie abym (…) nade wszystko (…) był pokorny, to znaczy ten który pragnie źródła”. Druga nauka ewangelicznego fragmentu to umiejętność łączenia tego, co stare i nowe, doświadczone i początkujące, odchodzące i przychodzące. Mimo różnych ludzkich ograniczeń, spotkanie tych dwóch rzeczywistości zawsze powinno prowadzić do wzajemnego ubogacenia – nigdy do odrzucenia i lekceważenia. Podsumowaniem naszych rozważań mogą być słowa papieża Franciszka, komentujące wspomnianą ewangeliczną perykopę. Są one ubogacone odniesieniem do życia konsekrowanego, którego tajemnicę w szczególny sposób rozważamy w Święto Ofiarowania Pańskiego: „Jest to spotkanie młodych, napełnionych radością w zachowywaniu Prawa Pana i starców pełnych radości z powodu działania Ducha Świętego. Jest to wyjątkowe spotkanie między obserwancją a proroctwem, gdzie młodzi są obserwantami, a starcy prorokami! (...) W świetle tej ewangelicznej sceny spójrzmy na życie konsekrowane jako spotkanie z Chrystusem: to On do nas przychodzi, niesiony przez Maryję i Józefa, i to my idziemy ku Niemu, prowadzeni przez Ducha Świętego. Ale w centrum jest On (...) Także w życiu konsekrowanym przeżywamy spotkanie młodych i starych, obserwancji i proroctwa. Nie postrzegajmy ich jako dwóch rzeczywistości przeciwstawnych! Raczej pozwólmy, aby Duch Święty ożywiał jedną i drugą, a znakiem tego jest radość (...). Dobrze, aby starsi przekazywali młodym mądrość, a młodzi przejmowali to dziedzictwo doświadczenia i mądrości, niosąc je w przyszłość, dla dobra poszczególnych rodzin zakonnych i całego Kościoła”.\nJedna z dróg Cierpienie przeżywamy na różne sposoby. Może nas ono zniszczyć, ale może się zdarzyć, że po jakimś czasie zobaczymy, że cierpienie w naszym życiu jest jedną z dróg, na której czeka na nas Bóg. Dlaczego tak jest, że jedni idą przez życie bez większych wstrząsów, a innym wciąż w oczy wieje wiatr? Nie ma niestety odpowiedzi na to pytanie, przynajmniej na tym świecie. Możemy tylko patrzeć na tych, którzy przeszli już swoją drogę. Jakie owoce przyniosło ich życie? Przykład wielu świętych pokazuje, że Bóg przez swoją łaskę może sprawić, iż cierpienie staje się bezcennym skarbem. Jedną z takich osób była nasza Siostra – Julia Stanisława Rodzińska. Została beatyfikowana przez św. Jana Pawła II w 1999 roku. Oddała swoje życie z miłości do bliźnich podczas II wojny światowej i dziś czczona jest jako jedna z męczenników tego czasu. Jej życie od początku nie było łatwe. Gdy miała osiem lat, zmarła jej mama, a dwa lata później straciła także tatę. Małą Stasię i jej siostrę przygarnęły siostry dominikanki z Nawojowej, gdzie mieszkali Rodzińscy. W wieku 17 lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr św. Dominika, w którym przeżyła 29 lat. Doświadczyła dramatu dwóch wojen światowych, uczestniczyła w odbudowie wolnej już od zaborów Polski, w trudnych czasach międzywojennych, sama też przez całe swoje życie zmagała się z bardzo uciążliwą chorobą żołądka. Co dawało jej siłę w tych różnorodnych doświadczeniach? Modlitwa. Atmosfera rodzinnego domu przesiąknięta była żywą wiarą i pobożnością. Ojciec małej Stasi był organistą w miejscowym kościele. Modlitwa śpiewem w domu oraz uczestnictwo w życiu parafialnej wspólnoty kształtowało duchową sylwetkę małej dziewczynki. Później, gdy po śmierci obojga rodziców zamieszkała w domu sióstr, na co dzień oddychała duchem liturgii. Przypatrywała się życiu swoich przybranych „mam”, w którym kontemplacja łączyła się z apostolstwem. Już wtedy dużo czasu spędzała na modlitwie. Pogłębiło się to, gdy została dominikanką. Na kształtowanie się postawy duchowej młodej siostry wpłynęło niewątpliwie to, że wychowywała się ona w otoczeniu sióstr, które znały jeszcze Matkę Kolumbę Białecką, Założycielkę Zgromadzenia. Żywa pamięć o niej i przykład świętego życia pobudzały siostry do naśladowania jej cnót. Przyswajały sobie one również cechy\nduchowości właściwej zakonowi dominikańskiemu: miłość do Jezusa Eucharystycznego i Jego Matki oraz gorące umiłowanie liturgii. Nie inaczej było z Siostrą Julią. Ukochała modlitwę różańcową, a swoich wychowanków zarażała pobożnością eucharystyczną. Jako przełożona dbała również o duchowy rozwój sióstr. Dbała o piękno wspólnie sprawowanej liturgii, organizowała też rekolekcje dla sióstr w wileńskim klasztorze. Codzienne życie wypełnione pracą i gorącą modlitwą przygotowywało Siostrę Julię do próby wiary, która na nią czekała w przyszłości. W lipcu 1943 roku została wraz z siostrami aresztowana i uwięziona. Inne siostry osadzono w celach wspólnych, natomiast Siostrę Julię umieszczono w izolatce – cementowej szafie, w której można było tylko siedzieć. Spędziła tam cały rok. Opuszczała izolatkę tylko na przesłuchania. Cierpienie fizyczne połączone było z cierpieniem duchowym, wynikającym z braku możliwości korzystania z sakramentów. Pobyt w tak ciężkich warunkach nie złamał jednak jej wiary. Przez modlitwę łączyła się z Bogiem i to dodawało jej siły w cierpieniu. Więźniowie wspominali, że gdy mijała ich w drodze na przesłuchania, jej twarz była pełna spokoju i wewnętrznego skupienia. Po roku przewieziona została do obozu koncentracyjnego w Stutthofie. Tam budowała wszystkich swoją postawą. To modlitwa pozwalała jej zachować człowieczeństwo w piekle obozu. Z jednej strony organizowała pomoc dla potrzebujących, dzieliła się jedzeniem z bardziej głodnymi od siebie, a z drugiej organizowała w baraku wspólne modlitwy. Mogła to przypłacić życiem, a jednak więźniarki właśnie taką ją zapamiętały: klęczącą na środku nawet wtedy, gdy wchodziły więźniarki funkcyjne, z różańcem zrobionym z chleba w ręku. Modlitwą dodawała innym otuchy, umacniała słabszych od siebie. Nie mogąc uczestniczyć w Eucharystii, łączyła się duchowo z Jezusem chodząc w skupieniu wokół baraku w porze niedzielnej Mszy świętej. Dzięki staraniom Siostry Julii do tej części obozu, w której przebywała, przychodził kapłan. Mogła się wtedy wyspowiadać. Rozmowa z Bogiem towarzyszyła Siostrze przez cały czas. To ciągłe zjednoczenie z Jezusem, który oddał życie za przyjaciół, pchnęło Siostrę Julię do tego, by poszła służyć do tych, których wszyscy opuścili – do chorych na tyfus. Wiedziała, że zarażenie się chorobą oznacza śmierć. Nie wahała się. Bóg był w jej sercu i ona niosła Go innym. Towarzyszyła modlitwą umierającym, niosła pociechę i otuchę.\nUmierała również z modlitwą na ustach. Gdy na pryczy, na której leżała, zapadła cisza, wszyscy wiedzieli, że odeszła do Pana. Życie Siostry Julii było pełne cierpienia, ale też wypełnione było modlitwą. To ona pomaga odczytać ukryty sens zdarzeń. Jak małe dziecko, stojąc w tłumie ludzi nie widzi, co się dzieje w oddali, musi zaufać swojemu tacie, który widzi więcej, tak chrześcijanin ufa Bogu, który widzi i wie wszystko. Modlitwa w cierpieniu pomaga zrozumieć jego sens, przeżyć je z godnością. Modlitwa składa ból w czułych rękach Boga, by mógł on zostać przemieniony w… miłość. Jak u Siostry Julii...\nMisja Zgromadzenia s. Karina\nMoje powołanie organistki „Bo nie tylko palce wędrują po klawiaturze... jest jeszcze serce...›› Kiedy z perspektywy moich ponad 30-letnich „wędrówek” po czarno-białych klawiaturach instrumentów, w wielu ziemskich świątyniach, zadaję sobie pytanie: na ile moje serce słyszało Bożą muzykę, na ile na nią otwierało się, na ile dało się jej poprowadzić....? Wyrywa się z serca modlitwa: „ Najdroższy mój Oblubieńcze, Trójjedyna Miłości. TY Jesteś Niezgłębioną, Najdelikatniejszą, Najpiękniejszą, Niekończącą się Muzyką... Ciszą Miłosnego zachwytu, Wiecznością przepełnioną...” Wrażliwość na świat dźwięków, w którą zostałam wyposażona przez Bożego Kreatora już od wczesnego dzieciństwa mniej lub więcej otwierała mnie na Bożą Obecność, pełną delikatnej i czułej Miłości. Pamiętam, jak nie mogłam zrozumieć, dlaczego ludzie wychodzą tak szybko z kościoła po niedzielnej Mszy świętej? Przecież organy tak wspaniale „modlą się” jeszcze... Ich potężne, wspaniałe brzmienie przenosiło mnie w zupełnie inny świat. Biedna moja Mama musiała mnie na siłę, jak lunatyka wyprowadzać wtedy z kościoła. Pamiętam także swój pierwszy instrument dzieciństwa – cymbałki, który dostałam w święta wielkanocne. Oczywiście, z wielkim wzruszeniem wystukiwałam na\nnich... pieśni wielkanocne, usłyszane podczas liturgii paschalnej w kościele. Kiedy potem zaczęłam grać na fortepianie i moje palce pod fachowym kierunkiem nauczycieli muzyki zaczęły coraz szybciej i sprawniej biegać po klawiaturze, często wypływały ze starego fortepianu melodie piosenek religijnych i kanonów, którymi zachwycałam się i modliłam podczas spotkań i wyjazdów oazowych. W życie zakonne weszłam z muzyką, bo ona poniekąd otworzyła mnie i podprowadziła do Pana Boga. Już w czasie postulatu po raz pierwszy usiadłam za organami, ucząc się w krakowskiej szkole organistowskiej. Od razu po złożeniu pierwszej profesji rozpoczęłam moją służbę organistowską. Ukończyłam w Warszawie szkołę organistowską. Grałam, śpiewałam, prowadziłam schole i chóry przy parafiach, w których posługiwałam. Po złożeniu ślubów wieczystych kolejne parafie i posługa organistowska. Równocześnie przez wiele lat kontynuowałam w Warszawie dokształcanie muzyczne tzw. kwalifikacje. Moje palce i nogi rozbiegały się na dobre po klawiaturach organowych. „Dobiegły” m.in. do preludiów, toccat i fug bachowskich. Od czasu do czasu koncertowały. Grały z wielką pasją z innymi instrumentalistami i wokalistami... Jednak ćwiczenie pochłaniało mi bardzo wiele czasu. Owszem, słuchający klasycznych utworów ludzie modlili się i chwalili Pana Boga przez pełne pięknej harmonii melodie, ale i...bili brawo, chwalili... a to niestety nie zbliżało mnie do Pana Boga, Twórcy wszelkiego Piękna, któremu Jedynemu należy się Chwała! Niby grałam dla Niego, ale On niewiele mógł zagrać wtedy we mnie...bo w większości to ja grałam. Po przeżyciu przed kilku laty mocnego duchowego wstrząsu i radykanego przyciągnięcia mnie przez Pana Boga do Siebie, chciałam nawet zostawić muzykę, jeśli w jakikolwiek sposób miałaby mnie ona odciągać od mojego Najdroższego Bożego Oblubieńca. Jednak dalej zlecano mi posługę organistki. Zaczęłam więc usilnie prosić Pana Boga, aby moje serce stawało się coraz bardziej uległym instrumentem Jego Miłości, abym nie zagłuszała sobą Jego pełnej pokoju i ciszy pieśni miłości, pozwalając Jej najpierw rozbrzmiewać w moim sercu. Muzykę, która nadal jest częścią mojego życia i powołania zakonnego, pragnę nieustannie „odsyłać do Nieba”, modląc się: „Śpiewaj Panie we mnie i przeze mnie, wędruj moimi palcami po klawiaturze, a Swoją Miłością po moim sercu, wygrywając w nim niekończącą się melodię odwiecznej Miłości, jaką mnie umiłowałeś”.\n, Wybrac droge, Postulantka Joanna\nNie lękaj się, bo cię wykupiłem, wezwałem cię po imieniu; tyś moim! Gdy pójdziesz przez wody, Ja będę z tobą, i gdy przez rzeki, nie zatopią ciebie. Gdy pójdziesz przez ogień, nie spalisz się, i nie strawi cię płomień. Albowiem Ja jestem Pan, twój Bóg\nTe słowa są odzwierciedleniem działania Pana Boga w moim życiu. Swoje powołanie zaczęłam odkrywać w wieku około 15 lat, kiedy to rok po moim nawróceniu zapragnęłam służyć Bogu. Dopiero teraz widzę jak On mnie prowadził przez całe me życie. Pochodzę z rodziny, w której jest trudna sytuacja. Rodzice są po rozwodzie. Z ojcem miałam zawsze bardzo mały kontakt. W szkole też było nie za dobrze. W podstawówce miałam trudności z kontaktami z rówieśnikami, byłam zamkniętą w sobie dziewczynką, która przez sytuację w domu nie umiała się otworzyć na drugiego człowieka. W gimnazjum, dwie koleżanki, które były mi dość bliskie oznajmiły, że nie chcą się ze mną już utrzymywać znajomości tak więc zostałam ze wszystkim na tamten czas całkowicie sama (przynajmniej tak myślałam). W niedługim czasie po tym wydarzeniu pewna bliska osoba pokazała mi pornografię - jeden raz, ale ten jeden raz wystarczył na to, żeby stała się ona dla mnie uzależnieniem, pewną formą ucieczki od szarej, codziennej rzeczywistości. W międzyczasie chodziłam do spowiedzi, ale w „bagno” ciągle wpadałam. Nikt prócz mnie i spowiednika o tym nie wiedział. Trwało to kilka miesięcy. Któregoś dnia wybrałam się z mamą na Mszę św. z modlitwą o uzdrowienie do kościoła księży pallotynów, który jest w niedalekim mieście. Tam usłyszałam wezwanie, że Pan uzdrawia młodą dziewczynę właśnie z pornografii. Stwierdziłam, że to nie do mnie, bo nic nie poczułam. Wróciłyśmy do domu a ja na następny dzień znów siadłam do komputera i włączyłam „to co zawsze”. Gdy tylko zaczęłam oglądać to równie szybko to wyłączyłam i zaczęłam płakać. To były łzy nad moim grzechem, które wlał w moje serce Duch Święty. Płakałam jak płakał i święty Piotr. I do tej mojej nędzy wkroczył wtedy sam Bóg. Czekając na powrotny autobus do domu, spotkałam na szkolnym korytarzu dziewczynę, która zaprosiła mnie na spotkania oazowe. Trochę się bałam, dlatego błagałam kuzynkę, żeby „w razie czego” była ze mną. Tam doznałam ogromu bożej bezwarunkowej\nmiłości i zaakceptowania mnie taką jaką jestem. To właśnie w tej wspólnocie zaczęłam odkrywać Boga i Jego miłosierdzie. Ludzie byli wspaniali, tacy boży. Dzięki niej zyskałam też przyjaciółkę (dziewczyna, która mnie zaprosiła). W międzyczasie chodziłam na pielgrzymki na Jasną Górę. Na pierwszej, gdy byliśmy już przed tronem Najświętszej Maryi, oddałam się Jezusowi całkowicie. Pielgrzymki pozwoliły mi pokochać Maryję jako matkę. W technikum byłam całkowicie inną osobą – pełną energii, radości z dnia codziennego, Pan Bóg ogromnie mnie odmienił, tak, że osoby z którymi chodziłam do klasy przez cały mój etap szkolnych lat nie poznawały mnie. Nie znaczy to, że trudów nie było. Bo właśnie pośród tych trudnych sytuacji Jezus postawił mi kolejną osobę, która stała również moją przyjaciółką i jest naprawdę cudowną osobą, która wiele mi pomogła, w byciu dziś tu, gdzie jestem. Cała moja historia jest dowodem tylko na to, że Pan Jezus kocha ogromnie mocno każdego z nas, ludzi, którzy są zatopieni w przeróżne grzechy, nawet w te bardzo ciężkie. Dla Niego nie ma nic niemożliwego a im większy grzesznik, tym ma większe prawo do miłosierdzia.(Dz. 423) bo ono jest Jego największym przymiotem a zarazem „słabością” przeznaczoną dla ludzi, bo nade wszystko u Niego jest miłosierdzie i odpuszczenie grzechów. A dlaczego siostry dominikanki? Sama do końca nie wiem, ale ufam, że On mnie prowadzi.\nCool-turalnie Siostra Benedykta\nPodróż przez ciemne miasteczko – „Najlepszy” (reż. Łukasz Palkowski, 2017) Mroczne zaułki komunistycznej Legnicy (po filmie „Mała Moskwa” mam sentyment do tego miasta, chociaż nigdy w nim nie byłam). Odrapane kamienice. Lichy kiosk ruchu. Chłopak i dziewczyna uciekający przed Milicją Obywatelską – młodzi, beztroscy, jeszcze nie dotknięci przez katastrofę… Już wiem, że ten film mnie zagarnie. Potem jest tylko lepiej… Nic nie zapowiada, że długowłosy, anemiczny nastolatek, którego coraz bardziej zżera nałóg, skończy inaczej niż większość jego kolegów. „To już dziesiąty zgon w tym roku” – mówi chłodno lekarka w szpitalu – „Ty będziesz następny”. Chłopak osiąga swoje dno, co symbolizuje scena, kiedy (dosłownie!) wpada do świeżo wykopanego\ngrobu podczas pogrzebu przyjaciela. Reżyser Łukasz Palkowski i scenarzyści (Agatha Dominik, Maciej Karpiński) mogli pójść w stronę ckliwego melodramatu (romans narkomana i jego „wybawicielki”, młodej lekarki), łzawej opowieści o człowieku znikąd, który zostaje gwiazdą sportu, albo płaskiego moralitetu o wychodzeniu z nałogu z serii „wszystko można, jak się chce”. Wszystkie te opcje są po części w filmie zawarte, bo jest miłość, która prowadzi bohatera. Jest wartko opowiedziana historia Jerzego Górskiego, mistrza świata w morderczym triathlonie Double Ironman w Huntsville w 1990 roku. Jest walka narkomana o trzeźwość – czyli życie. Można w nieskończoność pisać o każdej z tych rzeczy. Ja jednak chciałabym się skupić na dwóch sprawach, które najbardziej mnie uderzyły: zmaganiu i ciągłym zaczynaniu od nowa. Jurek Górski przestaje ćpać. Brzmi to pięknie, dopóki nie uświadomimy sobie, co to oznacza: całą wieczność (z perspektywy młodego, będącego na narkotykowym głodzie człowieka) spędzoną w Monarze, który pod pewnymi względami przypomina więzienie, a nawet – chwilami – obóz koncentracyjny. Golenie głowy i uniformy dla początkujących. Restrykcyjne zasady. Zamknięcie. Drobiazgową kontrolę. Brak możliwości posiadania przy sobie choćby zdjęcia ukochanej, jeśli była narkomanką. Przymusowe ćwiczenia na placu przed ośrodkiem. Powieszenie się zdesperowanej koleżanki skwitowane przez opiekuna bezemocjonalnym: „Samobójstwo jest oznaką słabości”. Najdrobniejsze wykroczenie okupione degradacją i ponownym ogoleniem głowy, co jest równoznaczne z powrotem do statusu nowicjusza. Nawet po roku, dwóch, trzech… „Nie możesz sobie ufać. Nie możesz ufać swoim emocjom” – mówi bohaterowi Marek Kotański, brawurowo zagrany przez Janusza Gajosa. Musi być twardo. Musi być bezlitośnie. Musi boleć. Jest tylko jedna alternatywa dla tego bólu: śmierć. Jurek wybiera życie. Zaczyna pływać – coraz bardziej wariacko, z coraz większą desperacją i wtedy odkrywa sens. Sens nabiera głębi, gdy Jurek dowiaduje się, że jest ojcem. Zaczyna pływać, jeździć na rowerze, biegać… Dostaje się do klubu, którego kierownictwo wpada na szalony pomysł wysłania byłego narkomana na międzynarodowe zawody w podwójnym triathlonie: Ironman. Jurek zwycięża: dystans 7,6 km pływania, 360 km jazdy na rowerze i 84 km biegu pokonuje w 24 godziny, 47 minut i 46 sekund. Najpiękniejszą, a zarazem najbardziej wstrząsającą sceną jest dla mnie moment, kiedy Jurek znajduje się już pod koniec triathlonowej trasy. Biegnie pokonując niewyobrażalny ból i wycieńczenie, z krwawiącymi stopami. Tak niewiele zostało do mety… I wtedy zmysły odmawiają mu posłuszeństwa. Trasa zawodów zmienia się w Legnicę. Z mroku wyłaniają się zjawy z przeszłości: zmarły przyjaciel, który chce go zatrzymać. Ukochana – piękna i niezniszczona przez nałóg… Wreszcie on sam. Dawny zaćpany Jurek, który chce zawrócić tego nowego człowieka z drogi. W oczach ma drwinę. Zaczynają się bić: zagubiony chłopak bez celu ze sportowcem. Ćpun ze zwycięzcą. Demon z kimś, kto ostatkiem sił pełznie w stronę światła… I nagle prawdziwa meta. Oklaski. Medal. Kobieta czekająca na swojego mężczyznę. Bohater\nokazuje się NAJLEPSZY. Ale nie chodzi o wynik. Chodzi o przekroczenie granicy mroku. Granicy, która przebiega w ludzkim sercu. KAŻDYM sercu: moim i twoim. I chociaż w „Najlepszym” nie pada ani razu słowo „Bóg” (szkoda…), a postać księdza (epizodyczna zresztą) jest pokazana dość groteskowo, to odczytuję ten film również jako opowieść o sobie samej. O moim zmaganiu z demonami przeszłości, o mojej własnej wędrówce przez ciemne miasteczko, o walce ze swoim nieprawdziwym ja – po to, żeby odkryć swoje prawdziwe piękno, zobaczyć siebie taką, jaką chce mnie mieć Bóg, i dojść do Mety, na której czeka na mnie Chrystus. „Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie.” (Flp 3, 13-14) – pisze św. Paweł. Nie da się jednak „pędzić ku wyznaczonej mecie” omijając ciemne miasteczko naszych słabości, lęków, upadków, ograniczeń. One są po to, żeby nigdy nie zapominać, że wobec Chrystusa jestem ciągle nowicjuszem. Bezsilnym, o pustych rękach, z ogoloną głową. Zaczynającym od zera. Nie da się „pędzić ku wyznaczonej mecie” omijając krzyż. „Najlepszy” to mocny, przejmujący film o pokonywaniu siebie. Niekoniecznie aż nałogu narkomanii (chociaż powinni go obejrzeć członkowie grup AA, AN czy DDA oraz – profilaktycznie – młodzież). Każdy ma swoją „ciemną stronę ja”, z którą musi się zmagać. To przypowieść o wędrówce przez mrok, pełnej upadków i demonów przeszłości, wędrówce, która dlatego kończy się zwycięstwem, że bohater godzi się na przyjęcie roli nieustannego nowicjusza, a więc kogoś, kto ciągle musi zaczynać od nowa. I ma cel, którym jest miłość. Czyli – historia o każdym z nas. Możesz być NAJLEPSZYM – jeśli odważysz się podjąć długą drogę w poszukiwaniu prawdziwego siebie… Polecam. Wbija w fotel!\nPLANOWANE TERMINY SPOTKAŃ Rok 2018: ● 3/4 lutego ● 3/4 marca ● 7/8 kwietnia ● 5/6 maja ● 16/17 czerwca\nSpotkania w roku szkolnym 2017/2018 Dni skupienia dla dziewcząt w Krakowie ✴✴ ✴✴ ✴✴ ✴✴ ✴✴\nLuty rekolekcje zimowe 29–31 marca ŚWIĘTE TRIDUUM PASCHALNE 13–15 kwietnia 11–13 maja 8–10 czerwca DNI WDZIĘCZNOŚCI\nSerdecznie zapraszamy Dojazd do klasztoru w Krakowie: od dworca Głównego, zarówno PKP jak i PKS, najlepiej dojechać autobusem nr 192 kierunek: CHEŁM. Przystanek znajduje się na dolnej płycie dworca PKS (dworzec Główny Wschód) obok ruchomych schodów, który jest obok dworca PKP. Czas dojazdu do nas: ok. 20–30 minut. Trzeba wysiąść na drugim przystanku przy al. Kasztanowej, przystanek nosi nazwę Kopalina i jest to przystanek na żądanie, po lewej stronie jest nasz klasztor. Wejście od ul. Kopalina. Podczas dni skupienia uczestniczymy w Eucharystii, rozważamy Słowo Boże, można uczestniczyć w modlitwach naszej wspólnoty. Zależnie od potrzeby, służymy także rozmową. Opłatę za pobyt stanowi ofiara pieniężna. Udział w dniach skupienia należy zgłaszać do Siostry Łucji najpóźniej na tydzień przed rozpoczęciem. Rozpoczynamy o godz. 17.00 – można przyjechać później, zależnie od połączeń. Dni skupienia kończą się niedzielnym obiadem. Można też wyjechać wcześniej, w zależności od połączeń. Czekamy na Twój przyjazd.\nRekolekcje zimowe Serdecznie zapraszamy na rekolekcje zimowe w naszych klasztorach:\n✴✴ 5.02-10.02.2018 r. Kraków ✴✴ 12.02-17.02.2018 r. Biała Niżna k. Nowego Udział w rekolekcjach należy zgłaszać do siostry Łucji telefonicznie: 514 580 644 lub mejlowo pisząc na adres: duszpowo@dominikanki.pl, do 20 stycznia! Szczegółowy program rekolekcji oraz wszelkie niezbędne informacje będziemy przesyłać mejlowo wraz z potwierdzeniem zgłoszenia.\nInformacje o życiu i misji apostolskiej dominikanek uzyskasz pisząc pod adres: Zgromadzenie Sióstr św. Dominika Duszpasterstwo Młodzieży Al. Kasztanowa 36 30-227 Kraków tel. 12 425–24–05 Internet: http://www.dominikanki.pl; email: duszpowo@dominikanki.pl Serdecznie dziękujemy za pomoc w wydawaniu i przesyłce „Okruszyny”. Informujemy, że na ten cel można nadesłać znaczki lub przekazać ofiarę. Nasze konto: BANK PeKaO. S.A. I ODDZIAŁ w Krakowie, NR 49 1240 1431 1111 0000 1047 9988 z dopiskiem „Okruszyna” Na to samo konto można przekazać ofiary na misje z dopiskiem: „Misje”.\nAl. Kasztanowa 36 30-227 Kraków\nhttp://www.dominikanki.pl/duszpasterstwo-powolan/ https://www.facebook.com/drogowskazop/ email: duszpowo@dominikanki.pl nr tel. 12 425 24 05 kom. 728429903\n2 Podajemy również numer telefonu i adres mailowy do Siostry Marii, która prowadzi Duszpasterstwo Młodzieży w Białej Niżnej: drogowskazop@gmail.com kom. 728429910\nA wszystkim zainteresowanym misjami podajemy adres mailowy i numer telefonu do\nSiostry Natalii– Referentki Misyjnej misjedom@dominikanki.pl kom. 791032618\nCo? Gdzie? Kiedy? ✴✴ 2 lutego – Ofiarowanie Pańskie. Dzień Życia Konsekrowanego. W tym dniu swoje patronalne święto przeżywa także Różańcowy Apostolat Młodych. ✴✴ 11 lutego – Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes. Światowy Dzień Chorego. ✴✴ 14 lutego – Środa Popielcowa, rozpoczyna się Wielki Post. ✴✴ 20 lutego – 73 rocznica męczeńskiej śmierci naszej Błogosławionej Siostry Julii Rodzińskiej. ✴✴ Ponawiamy zaproszenie na zimowe rekolekcje dla dziewcząt, na dni skupienia oraz na nocne czuwania dla młodzieży . Informacje na str. 13-16. Znajdziecie nas także na facebooku : www.facebook.com/drogowskazop Do spotkania zatem!!!\nZgromadzenie Sióstr św. Dominika Duszpasterstwo Młodzieży Al. Kasztanowa 36 30-227 Kraków tel. 12 425–24–05 email: duszpowo@dominikanki.pl www.dominikanki.pl


Balsam intensywnie nawilżający - Mandarynka - laboratorio di olio\nBalsam intensywnie nawilżający – Mandarynka – laboratorio di olio\nPielęgnacja skóry suchej i wrażliwej nie jest łatwa. Wymaga zastosowania balsamu intensywnie nawilżającego. Organiczny balsam laboratorio di olio – Mandarynka będzie idealnym rozwiązaniem dla skóry wrażliwej, suchej i skłonnej do podrażnień, ponieważ doskonale nawilża i koi.\nIntensywne nawilżenie dzięki naturalnym olejkom\nBalsam intensywnie nawilżający musi docierać do głębokich warstw skóry, aby zapewnić jej właściwą równowagę wodno-lipidową. Wówczas efekt nawilżenia pozostaje na znacznie dłużej niż kilka chwil po jego aplikacji. Ponadto balsam intensywnie nawilżający powinien mieć lekką konsystencję i dobrze się wchłaniać, wówczas jest najlepiej tolerowany, nawet przez bardzo wrażliwą i podrażnioną skórę. Balsam intensywnie nawilżający powinien również łagodzić podrażnienia, zapobiegać swędzeniu, zwiększać odporność skóry oraz wspomagać jej procesy regeneracyjne.\nBalsam intensywnie nawilżający laboratorio di olio – Mandarynka bazuje w 99% na składnikach pochodzenia naturalnego. Są to przede wszystkim starannie dobrane, bogate w witaminy i aktywne składniki oleje zapewniające skórze intensywne nawilżenie, regenerację, ujędrnienie oraz ukojenie.\nWyjątkowa kompozycja składników naturalnych i olei\nZa intensywne nawilżenie balsamu laboratorio di olio – Mandarynka odpowiadają takie oleje jak: lniany, z awokado, nasion chia, mandarynki, z pestek malin, marakui czy drzewa herbacianego. Dodatkowo zawiera cenny dla skóry sok z aloesu, który nie tylko doskonale nawilża skórę ale również łagodzi podrażnienia i przyspiesza jej regenerację. Laboratorio di olio – Mandarynka – balsam do ciała z uwagi na swój naturalny skład jest skuteczny i dobrze tolerowany przez skórę wrażliwą.