Wto Lut 16, 2016 6:22 pm\nPomocnik Bibliotekarki: ---\nUtrzymywana z dofinansowań od państwa biblioteka publiczna, cieszy się wbrew pozorom bardzo dużym zainteresowaniem, szczególnie wśród licealistów i studentów. Wielu przychodzi tu by szukać materiałów do swoich projektów, prac dodatkowych i esejów. Inni potrzebują po prostu chwili odpoczynku nad swoją ulubioną książką. W końcu zawsze coś się znajdzie na tych wielkich, zastawionych milionami tomów regałach. Bibliotekarka choć przestrzega ciszy niesamowicie rygorystycznie, zawsze się uśmiecha i chętnie pomaga wszystkim, którzy poproszą ją o pomoc. Ponadto w północnej części biblioteki wyznaczono za szklaną szybą miejsce integracji, gdzie uczniowie mogą usiąść na długich kanapach i rozmawiać głośno do woli, bez strachu że ich zachowanie będzie przeszkadzać innym odwiedzającym.\nJasnowłosy przesunął powoli wzrokiem po drzwiach, przyglądając im się w milczeniu. Korzystając z okazji, postanowił chwilowo wyrwać się ze szkoły i zaszyć w publicznej bibliotece z dala od innych uczniów. Z prywatnych doświadczeń, dużo częściej widział tu studentów niż uczniów Riverdale, którzy mieli w końcu własne, prywatne wyposażenie.\nPchnął drzwi ręką, wchodząc powoli do środka i skinął głową bibliotekarce na powitanie w odpowiedzi na jej uprzejmy uśmiech. Nie zamierzał nawiązywać większego kontaktu, wiedział po co tutaj przyszedł. Ruszył pomiędzy półkami przesuwając z zamyśleniem palcem po tytułach, szukając odpowiedniej litery. W końcu zatrzymał się przy jednym z tomów i wziął go w ręce, udając się do wolnych stolików. Tak jak się spodziewał, tym razem nie było tu zbyt wielu osób. Nawet jeśli dostrzegał parę grupek, ich usta ledwo się poruszały. Był zatem pewien, że pomimo rozmów zachowują odpowiednią głośność, zwłaszcza że bibliotekarka nawet nie zerkała w ich stronę, spokojnie wstukując coś na klawiaturze do bazy danych w komputerze.\nOdsunął krzesło i położył swoją skórzaną torbę na ziemi. Gruba, granatowa książka którą wcześniej wybrał wylądowała na blacie zadbanego stolika razem z zeszytem, długopisem i paroma zapisanymi papierami które wyciągnął. Nie zwracając uwagi na otoczenie zaczął porównywać informacje, przepisując wybrane fragmenty w formie notatek. Wyglądało na to, że nikt i nic nie będzie w stanie wyrwać go z amoku. Gdy chłopak skupiał się na nauce czy swoich obowiązkach związanych z pozycją vice-przewodniczącego, nie odbierał żadnych bodźców z zewnątrz. Nie żeby robił to w innych sytuacjach.\nLiam był w końcu idealnym przykładem kogoś, kto zdawał się ignorować cały świat bez większych wyrzutów sumienia. I pewnie właśnie dzięki tej promieniującej od niego aurze, nawet nowi przechodzący ludzie całkowicie go ignorowali i dawali mu spokój, nie próbując siadać obok. Co absolutnie mu pasowało.\nPracownicy publicznej biblioteki byli ustawowo bądź naturalnie mili w przeciwieństwie do pracującej w szkolnym odpowiedniku tej instytucji pani, która gardziła wszystkim, co egzystowało, toteż jakaś część uczniów wolała fatygę do centrum Vancouver, niż atak napuszonej femme fatale. Tutaj, choć było zwykle więcej ludzi, było stosunkowo spokojniej. Domowo. Lecz.\nAno lecz. Przyjemne wyrazy twarzy rzedły, gdy zza półek wyglądała ta blond głowa, dając znak, że nadal tu jest i chce czyjejś uwagi. Nikt nie lubił tu obecności Chestera, choć wyproszenie go było operacją.. marną. Głównie z tego względu, że nie był on osobą, która daje się ot tak odtrącić.\nI właśnie drapieżnik się wyłonił, ewidentnie zwęszył ofiarę, na którą wyznaczył Bogu ducha winnego kujona robiącego grzecznie notatki. Brytyjczyk wychylił się lekko zza jednego z regałów, obserwując swój jasnowłosy cel. Czy go znał? Niby w większości wypadków odpowiedź byłaby zbędna, zważywszy na to, czym trudnił się blondyn w szkole. Nie, z nim akurat jeszcze do czynienia nie miał, czyli najwidoczniej dzieciak był z młodszego rocznika, najpewniej tego, co we wrześniu wszedł do Riverdale. Blondynek mógłby być z właściwie jakiegokolwiek liceum (może nawet gimnazjum), ale Heachthinghearn dałby sobie rękę uciąć, że choć raz go mijał.\nBez większego wahania, rękami zaczepił o metalowe obręcze obok kół wózka, a potem wymanewrował, aby nie wjechać w półkę, po czym podjechał obok stolika uczniaka, żeby zaraz potem, zatrzymując się prostopadle do niego, oprzeć łokcie o blat z najurokliwszym uśmiechem w tej Ameryce.\n- Liam, tak? - nie można zaprzeczyć temu, że strzelił. Obiło mu się kiedyś o oczy takie imię, gdy na początku roku sprawdzał grupy pierwszoroczniaków. Wyglądał na takiego Liama, no ej! - Co tam czytasz? Coś niegrzecznego, że się tak zaszyłeś? Starożytna erotyka to temat godny zaczepienia. - zaczął się droczyć, przy czym ręcznie założył sobie nogę na nogę.\nOstatnio zmieniony przez Chester dnia Sro Lut 17, 2016 3:06 pm, w całości zmieniany 1 raz\nLiam nigdy nie wypraszał innych. Niemniej bez wątpienia nie dawał on im do siebie podejść, a gdy już próbowali przez większość czasu zwyczajnie ich ignorował. Spędzanie wolnych chwil w towarzystwie kujona zdecydowanie nie należało do wymarzonych sytuacji w życiu żadnej osoby o zdrowym umyśle. Były rzecz jasna osoby, które pomimo zapatrzenia w naukę, bardzo chętnie udzielały innym porad czy korepetycji tłumacząc ostatni materiał, którego mogli nie zrozumieć podczas wykładów nauczycieli. W końcu nikt nie był idealny i należało to zrozumieć.\nNie w przypadku Liama.\nProszenie go o pomoc w jakiejkolwiek dziedzinie z wyszczególnieniem udostępnienia notatek czy przepisania pracy domowej nie miało najmniejszych szans na sukces. Już w gimnazjum nie trudził się nawet by odpowiadać na podobne zaczepki. Teraz gdy znalazł się w liceum nie zamierzał zmieniać swojego podejścia niezależnie od sytuacji.\nDlatego też wpatrzony w stertę papierów zaznaczał coś przy poszczególnych nazwiskach. Otworzył książkę na pierwszej stronie przemykając pobieżnie wzrokiem przez wstęp. Zaraz przebiegł palcami po spisie treści i przerzucił kartki na osiemdziesiątą stronę.\nPo odnalezieniu odpowiedniej informacji przepisał ją na odrębną kartkę, na której znajdowało się już kilka pozycji. Kątem oka zarejestrował jakiś ruch przy biurku, nie poświęcił mu jednak jakiejkolwiek uwagi. Nim nie zdał sobie sprawy, że osoba obok niego nie przechodzi. Jeszcze przez chwilę skupiony na kartkach czekał aż zwyczajnie sobie pójdzie, lecz wszystko wskazywało na to, że... czegoś od niego chciał.\nPodniósł bardzo powoli głowę, a jego dłoń przestała się poruszać. Obrócił się powoli w stronę nieznanej mu osoby, zerkając na niego zza okularów.\n- Przepraszam, mówiłeś coś? - zapytał w pozornie uprzejmy sposób. Problemem był jego chłodny głos, który w żaden sposób nie zachęcał rozmówcy do dalszej wypowiedzi. Co więcej tuż po tym odwrócił się z powrotem w stronę książki, wracając do wcześniejszej czynności. Wystarczyło jedno drobne spojrzenie by dostrzec duże zdjęcie zdobiące stronę i zrozumieć co czytał.\nIlustrowany przewodnik turystyczny po Kanadzie.\nWto Lut 16, 2016 9:02 pm\nZmrużył lekko oczy, choć psotny uśmieszek za nic nie chciał oddelegować się z jego ust. Chester już taki był, że choćby ten obudził się rano, a Vancouver byłoby ogarnięte apokalipsą, choćby nagle dostał wiadomość, że jego dobry znajomy umarł, choćby jakiś maluch go ignorował bezczelnie jak ten teraz, nie rozstawał się z uciechą na wargach. Nie umiał publicznie ujawniać słabości, jaką jest smutek, co nie było równoznaczne z tym, że nastolatek był wiecznie radosny. No, jeżeli rozbawienie z czyjegoś wywrócenia się na chodniku się liczy, to w sumie. Chociaż nikt się nie wypieprza z częstotliwością oddychania.\n- Mówiłem. - syknął wręcz, usiłując rozszyfrować, co też ten obrazek ukazuje. - Oho, a gdzie to się wybieramy, szkrabie? Ludzie są lepsi niż krajobrazy, wiedziałeś? - tym razem wymruczał, tyrpiąc go ręką w nogę pod stołem, żeby Liam wrócił z mentalnej wycieczki po Kanadzie. - Odpowiedz mi, bo będzie mi smutno, chcesz tego? - wykrzywił usta w sarkastycznym żalu, jakby ten zabieg miał odciągnąć pokojową drogą kujonka od tego tomiszcza, które parę minut potem omal nie zniszczyło ławki przy uderzeniu o nią.\n"Szesnastka jak ta lala." - wysnuł teorię blondyn, zaczynając również uwzględniać inne ewentualności. Jeszcze się nie ewakuował, to znaczy, że Chesterowa upierdliwość mu nie straszna, zapewne nieznana. Czyli trzeba było udowodnić, na co go stać!\nIrlandczyk zwyczajnie był złośliwcem i to najszkaradniejszym w okolicach Riverdale. Choć widok jego mizernego i niewładnego "ja" winien wywoływać jakiekolwiek współczucie, zamiast tego był przyczyną, dla której bitna młodzież rozgrzewała stawy w palcach, matki uciekały z płaczącymi dziećmi, a mężczyźni wchodzili przed nimi do schronów przeciwchesterowych. To był tego typu człowiek. Tego nieznośnego.\nOstatnio zmieniony przez Chester dnia Sro Lut 17, 2016 3:10 pm, w całości zmieniany 1 raz\nZwykle ta metoda działała. Wystarczyło rzucić jakiś pozbawiony emocji tekst, wskazujący na to że nie ma się ochoty na rozmowę, odwrócić w bok nie utrzymując kontaktu wzrokowego i prędzej czy później dawali mu święty spokój. Stosował tę taktykę także w tym momencie, gdy pomimo swojego wcześniejszego pytania nadal nie poświęcał mu nawet odrobiny uwagi, wyraźnie skupiając się na swoim zadaniu. Był pewien, że to da odpowiednie efekty.\nMimo że nie słyszał niczego poza niewyraźnym mamrotem, gdy tylko poczuł na swojej nodze jego rękę, podskoczył wyraźnie przestraszony wypuszczając długopis z dłoni. Ten poturlał się przez biurko, zatrzymując na opasłym przewodniku, podczas gdy chłopak wlepiał wzrok w niechcianego towarzysza, odsuwając się od niego w bok.\n- Co ty wyprawiasz? - zapytał pocierając twarz rękawem swetra. Nie cierpiał gdy inni go dotykali. Szczególnie, gdy robiły to osoby, których nie znał. Ponownie nie wyłapał nawet słowa z jego poprzedniej wypowiedzi, dlatego skupił wzrok na jego ustach, gdy wypowiadał ostatnie pytanie. Przez chwilę zastanawiał się jak powinien odpowiedzieć, skoro nawet nie wiedział o czym właściwie mówił do niego wcześniej. Zerknął kątem oka na książkę.\n- Nie. - odpowiedział w najprostszy sposób, prawdopodobnie licząc na to, że uda mu się wpasować w wypowiedź i nieznajomy da mu w końcu święty spokój. Nie radził sobie dobrze z towarzystwem innych. Co wiecej, nawet nie próbował podjąć jakichkolwiek kroków, by to zmienić. Miał jednak wrażenie, że trafił na wyjątkowo upartego osobnika, który nie da mu tak łatwo spokoju.\n- Wycieczka klasowa. Szukam... ciekawych miejsc. - wymamrotał w końcu, sięgając powoli po wypuszczony wcześniej z dłoni długopis. Obrócił go parę razy w palcach i przysunął bliżej siebie, póki co nie próbując pisać niczego więcej. Zamiast tego spuścił głowę, wpatrując się pusto w zdobiący go napis, od czasu do czasu zerkając na chłopaka. Wyraźnie liczył - a raczej czekał - aż sobie stąd pójdzie i pozwoli mu wrócić do poprzedniej czynności. Z pewnością zdał już sobie sprawę z tego, że nie trafił na chętną do zawierania znajomości duszę towarzystwa.\nWto Lut 16, 2016 11:03 pm\n- Nic takiego. Nie lubisz ludzi? - zapytał nieco szyderczo, w swoim stylu, przyciągając się nieco do blatu i zaciągając hamulec, żeby aby nie odjechać od swojego nowego znajomego, który czy chciał, czy nie, musiał go teraz znosić. Na ten wyrok sam się skazał w momencie, w którym mu odpowiedział, czy też chcąc go spławić czy nie chcąc być chamem, który ignoruje innych ot tak. Tak też to widział Chesterek, który, mimo wszystko, nie lubił stanu tkwienia w niepewności, toteż nie był specjalnie cierpliwy. Żądał odpowiedzi tu i teraz. - Jeżeli nie chcesz, to udzielaj się.\nOczywiście, że nie liczył na to, że ta partykuła od nieznajomego padła wraz z jednoczesną pracą mózgu, który najpewniej skupił się na czymś innym. Albo też wcale nie, tylko odrzucał od siebie istnienie takiego osobnika, jakim był Heachthinghearn, to też niewykluczone, a i niezwykle dobrze wczepiające się w obraz okularnika. 100% nerdziny, okaz na wolności w swoim naturalnym środowisku - on byłby tutaj, żeby prowokować rozmowy?\n- Wycieczka, tak? - mówiąc, usiadł sobie wygodniej, naciągając na siebie bardziej kraciasty koc. Zagryzł lekko wargę, po czym oparł się o podłokietnik, łypiąc na rzekomego Liama. Wszystkie znaki na niebie i na ziemi wskazywały na to, że musi mieć jakąś pozycję w szkole, jeżeli uważa, że ma jakiś wpływ na wyjazdy klasowe. Istnienie w tej korpo-pseudo-szkole, jak to ją ozwał Irlandczyk, było niemożliwe. Chyba, że jesteś jebanym nierobem, na którego robią rodzice, wtedy Twoje zdanie liczy się wszędzie! Oczywiście, tego nigdy na głos nie wypowie, choć trzeba przyznać, że na wieść, że nagle jego ulubiony poligon łobuzów jest przyłączany do fermy biznesowych szczurów, nie był zadowolony. On, na ten przykład, był żadną inwestycją swoich rodziców. Irytacji nie stłumiła nawet świadomość nowych ofiar na polowania. - Meh, Kanada do wyjazdów.. Byłeś kiedyś na Islandii? Cicho, spokojnie, można poczytać, wyłączyć się.. lubisz takie miejsca, co?\nOjoj, odpędzenie Chestera nie było rzeczą łatwą. Biorąc pod uwagę to, że miał nieustannie wolne, niektórzy musieli go mieć na głowie, a jako, że pani Inghram miała dosyć aktywne życie zawodowe, jak na badacza, ten nie miał, po co siedzieć w pustym domu. Czy jakiś człowiek chciałby być uziemiony na miesiące w czterech ścianach? No jasne, że słaba opcja! Nawet taki potworek musiał w końcu się w jakimś, choćby minimalnym, stopniu uspołecznić, żeby nie być udokumentowanym wariatem. Choć wzrok bibliotekarki, jaki wręcz łaskotał go w łopatki, nie był przyjemny i dobrze o chłopaku nie świadczył. Jakby nie było, 4 godziny upominania go o to, że biblioteka to nie tor rajdowy, były troszeczkę już uciążliwe. Tak samo, jak odpieranie zręcznymi ripostami jego końskich zalotów.\nWto Lut 16, 2016 11:32 pm\nKolejne pytanie. Tym razem je usłyszał, niemniej nie zmieniało to faktu, że jego chęci odpowiedzi były równie wielkie co jeszcze chwilę temu. Niestety wyglądało na to, że miał rację, a chłopak nie da mu spokoju. Mógł go po prostu zignorować i nie odzywać się ani słowem, na pewno prędzej czy później by mu się znudziło.\n- Nie. - kolejna zdawkowa odpowiedź. To, że nie lubił ludzi promieniowało w końcu z całej jego osoby. Wątpił, by chłopak nie zdążył się tego domyśleć. Chociaż miał ochotę wydać z siebie pomruk niezadowolenia, powstrzymał się zachowując absolutną ciszę. Zamiast tego wyciągnął rękę po książkę, podsuwając ją bliżej siebie i przewrócił kartkę, przebiegając po niej wzrokiem. Kolejny szept ze strony towarzyszącego mu chłopaka, który zignorował. Obrócił długopis do góry nogami i przesunął niepiszącą końcówką po jakimś zdaniu, zwiększając w tym momencie swoje skupienie. Niewidzialne podkreślenie, które sam zaznaczył w swojej wyobraźni, zaraz zostało zwinnie przeniesione na kawałek papieru. Zerknął kątem oka na chłopaka obok. Traf chciał, że właśnie zadał mu kolejne pytanie. Islandia?\n- Nie. - nigdy jakoś specjalnie nie podróżował. Lubił jeździć po Kanadzie. Parę razy był z ojcem w Stanach Zjednoczonych, ale to właściwie tyle. Dalsze kraje pozostawały poza jego zasięgiem w przeróżnych aspektach i niespecjalnie zamierzał na to narzekać, czy się nad tym rozwodzić.\nDrugie pytanie zignorował.\nNie odpowiedział w żadnym stopniu, przewracając strony z powrotem na spis treści. Przez chwilę zastanawiał się nad tym jaki dział sprawdzić. Porównał go ze swoimi notatkami. Może Lodowiec Salmon? Albo kanion Horseshoe. Mieli tam świetne, wyjątkowo duże muzeum dinozaurów. Mimo że Liam nie przepadał za gadami, jeśli chodziło o zwierzęta prehistoryczne, jego ciekawość sięgała zenitu. Mógł spędzać w podobnych miejscach całe godziny, wpatrując się w rozmaite kości, czytając o tym jaki tryb życia prowadziły, czym się żywiły.\nPostukał końcówką długopisu w odpowiednim punkcie. Tak, kanion Horseshoe brzmiał świetnie. Odnalazł odpowiednią stronę, zapisując starannym pismem jej nazwę, tuż pod poprzednią atrakcją. W momencie gdy każdy straciłby nadzieję na to, że chłopak w ogóle odpowie, wydobył z siebie parę słów.\n- Biblioteka mi wystarcza. - sam nie wiedział, dlaczego właściwie nadal mu odpowiadał. Jedyne punkty, które pozostawały w tym momencie niezmienne to jego chłodny ton wypowiedzi i fakt, że nadal nie zamierzał mu patrzeć w oczy, pokazując całym sobą jak bardzo lekceważąco podchodzi do całej sytuacji i jego obecności. Niezależnie czy nadal będzie tu sterczał, czy też postanowi sobie stąd odjechać, nie miał dla niego najmniejszego znaczenia.\nCzw Lut 18, 2016 12:05 am\nUparta cholera. Jest wyzwanie. Jeszcze się nie łamał, ciągle trwał w tym swoim ślepym założeniu, że jeżeli on udaje, że go nie ma, to rzeczywiście nikt go nie widzi i od niego niczego nie będzie wymagał. Jego plan możliwe, że miałby przełożenie praktyczne, o ile napatoczyłby się ktoś inny, niż Chester, który to nieodpowiadanie potraktował jak rywalizację o tytule, kto wygra w swoim irytowaniu przeciwnika. A w takich pojedynkach Chesterek był w tym niezłomny ze swoim odstręczającym usposobieniem. Nierzadko nie musiał nawet się odezwać, żeby ktoś kipiał złością przez niego.\n- A znasz więcej słów? - odrzekł, wiercąc się w miejscu, w ostatecznym rozrachunku rozkładając się ze swoimi kościstymi ramionami na blacie. - Ja wiem, że nie chcesz, żeby rozmowa upadła, ale możesz się zaangażować, nie obrażę się za to, księżniczko.\nZacząłby go tyrpać nogą, gdyby nie miał tej operacji uniemożliwionej. Oh, tak, gdyby z jego motoryką było wszystko w porządku, byłby utrapieniem cztery razy większym dla okolicznej młodzieży, za to nieco mniejszym obciążeniem za tych, co są za niego odpowiedzialni. Właściwie, trudno orzec to jednoznacznie. Może teraz jest równie wkurzający, co rok temu, tyle, że dokucza ludziom w innej sferze życiowej? Albo nawet w dodatkowej. Czyli byłoby lepiej, gdyby byłby nieco samodzielniejszy i nie był przez nikogo pilnowany?\nWidząc, że okularnik znów zaczął dzierżyć w swoich palcach długopis, sunąc nim po kartce z innymi zapisanymi wyrazami, co zmusiło Brytyjczyka do lekkiego uniesienia się na przedramionach, aby przeczytać, co on tam natworzył. “Tam, gdzie były te dinozaury?” - mówiąc w głowie, oblizał sobie wargi ostentacyjnie.\n- Lubisz gady, co? - zagadnął znowuż, po czym wyszło z niego siarczyste ziewnięcie, jako komentarz do tematu, którym się zajmował. Dinozaury były fajne tylko wtedy, gdy zżerały jakiegoś cywila albo atakowały innego drapieżnika, który zaczynał z nim walczyć. - Widziałem rok temu porno o pterodaktylach, podesłać Ci link? Oczywiście, nic ni jest za darmo. Jak mnie ładnie poprosisz, to Ci je wyszukam. - parsknął śmiechem, wyjmując ze spodni telefon, którym począł obracać w ręce, jakby był w teledysku Ylvis “I’ll never be a star”.\nGdy otrzymał jakąś odpowiedź na jedno ze swoich wielu pytań, o ścianki czaszki obiło mu się warknięcie - no, a gdzie to ten młodzik zapodział resztę tych swoich odzywek? Głos tracił? Trzeba było go szturchnąć tu i ówdzie, żeby się rozbudził nieco. W tym celu wyciągnął szybko rękę, wysuwając spod Liama książkę, którą złożył w sekundę, po czym umiejscowił sobie na kolanach, pod kocem, który wypadałoby najpierw zdjąć, żeby tę biblioteczną własność odzyskać. Czyżby uczniak się do tego skłonił?\nNie uraczył go żadnym wytłumaczeniem, z jakiej racji zawłaszczył sobie przedmiot, którego on używał, aczkolwiek, w zamian za to, posłał mu cwaniacki uśmieszek od ucha do ucha.\n- Ja Ci mogę coś opowiedzieć.\nCzw Lut 18, 2016 5:13 am\nDlaczego był aż taki uparty?\nNieważne jak długo Liam nie analizowałby jego zachowania, nie było najmniejszych szans na to, by był w stanie go zrozumieć. Pomijając fakt, że na co dzień w ogóle nie rozumiał innych, nieznajomy był po prostu inny. Dziwny, natrętny i niesamowicie bezczelny. Był pewien, że mówiono mu to nie raz. Gdy wpatrywał się uparcie w książkę, próbując go zignorować, ten strzelał kolejnymi przeróżnymi słowami. Czy znał więcej słów?\n- Nie. - oczywiście, że znał. Ale to nie zmieniało faktu że nie zamierzał się nimi dzielić z kimś, kogo nie znał i poznać nie chciał. Kiedy w końcu to do niego dotrze?\nZ drugiej strony ogarniało go niesamowicie dziwne odczucie. Kiedy ostatni raz ktoś naciskał na niego tak długo, czekając na odpowiedź? Większość wolała go zignorować i odpuścić - co rzecz jasna było mu niesamowicie na rękę - niemniej przez to że przyzwyczaił się do podobnego stanu rzeczy, w obecniej sytuacji nie wiedział jak sobie poradzić. Zerknął ukradkiem w stronę torby. Może powinien zadzwonić do Nathanaela? Jego brat przynależał w końcu do tego typu osób, na których widok większość wolała spieprzyć na drugi koniec świata. Z drugiej strony zasłanianie się kimś innym byłoby przyznaniem się do własnej słabości.\nPodobne rozmaite rozważania przelatywały przez jego głowę jedno po drugim, nie pozostawiając po sobie najmniejszego śladu na jego obojętnej twarzy. Na wspomnienie o gadach wzdrygnął się nieznacznie, spuszczając wzrok. Momentalnie przed oczami stanęła mu bestia, którą trzymał w domu Nathan. Oślizgła skóra, łuski, kły jadowe... nie.\n- Nie. - powtórzył na głos. Słowa chłopaka momentami zlewały się w jedną całość. Zupełnie automatycznie przestawał go wtedy słuchać, wyłapując jedynie pojedyncze wyrazy nie mające łącznie większego sensu. Porno, pterodaktyl, darmo, ładnie, szukam. Nawet gdyby się postarał, nie potrafiłby złączyć tego wszystkiego w logiczną całość, nie zadawał więc sobie nawet podobnego trudu.\n... i wyglądało na to, że jego praca została brutalnie zakończona. Wyrwana mu niesamowicie brutalnie - tak sądził - książka, znalazła się poza zasięgiem jego rąk. Nawet nie spojrzał gdzie chłopak ją ukrył. Zamiast tego utkwił chłodne spojrzenie w jego obojczykach, ściągając brwi z wyraźnym niezadowoleniem. Wystarczył jeden ruch, by złapał swoją torbę i dość chaotycznie zebrał wszystkie notatki przyciskając je do siebie, by zaraz ruszyć w stronę wyjścia.\nZdążył minąć regał, gdy zatrzymał się w miejscu wbijając wzrok w ziemię. Stał tak przez kilka sekund, nagle odwracając się gwałtownie z powrotem w stronę nieznajomego chłopaka. Wrócił dokładnie tą samą trasą i odłożył gwałtownie swoje rzeczy na stolik, łapiąc krzesło za oparcie. Przesunął je odpowiednio i usiadł, po raz pierwszy faktycznie skupiając się na twarzy rozmówcy. Wielkie, otoczone ciemnymi rzęsami oczy wpatrywały się w niego w sposób, który ciężko było jakkolwiek opisać. Jedno było pewne. Czekał.\nPią Lut 19, 2016 4:46 am\nI ponownie to cholernie irytujące, obojętne “nie”.\n- Oh, nie? Jak to nie? Dinozaury są gadami. Jedne obślizgłe, inne ze zrogowaciałą skórą, z łuskami. Pluły jadem, roszarpywały ofiary zębami z gnijącymi dziąsłami, żywiły się tygodniowymi zwłokami.. A wiesz, ile chorób w sobie nosiły? Jedne umierały od drugich! Aż dziwne, że zabił je ten meteoryt, a nie wytłukły siebie samych! - mówiąc ciągiem, aż sepleniąc czasem na wskutek impulsu, zaczął się chichrać; tak, jednak dobrze, że tu przyjechał, miał jakąś rozrywkę, jak np. obrzydzanie Pana “Nie”!\nI gdy ów nieznajomy wkuł w niego ten lodowaty wzrok, po ciele Chestera aż przeszły lekkie dreszcze, zaczynając się w okolicach jego ramion, a wstrząsając tułowiem. Mimo to, nie przystopował z dokuczaniem uczniowi od razu, tylko rechotał, aż tamten nie ruszył się ze swojego miejsca wyraźnie wzburzony.\n"Wygrałem." - wypowiedział w myślach, opatulając się bardziej wełnistym kocem, obserwując to nieporadne pakowanie się tych chudych rączek, a raczej chwytanie wszystkiego, co jego, oraz udawanie się w stronę wyjścia z wielkiego pomieszczenia, a na usta temu delikwentowi znów cisnął mu się uśmieszek.\nLiam ulotnił się z jego pola widzenia, toteż Heachthinghearn odblokował trzymany w ręce telefon komórkowy i zaczął oglądać skrzynkę wiadomości, czy też ktoś wykazywał chęć nawiązania z nim sms-owego kontaktu. Oczywiście, z własnej, nieprzymuszonej woli napisałby do niego idiota, więc Chester nie miał raczej, komu odpisywać.\nNiby zwycięstwo, a jednak porażka. Miał być tu znów sam? Jasne, że jedynie względnie. Byli tu pracownicy, jacyś czytelnicy, pod telefonem matka, ale nie trzeba było być Sherlockiem, aby wydedukować, że Chester nie ma się tu, do kogo odezwać po ludzku, bądź zwyczajnie po swojemu. Tak, było w to trudno uwierzyć, biorąc pod uwagę to, że swoim zachowaniem zabiegał raczej o zakaz zbliżania się, niżeli o normalną rozmowę na poziomie, choćby był to level low. Lecz dla niego takie przekomarzanki nie były niczym niestosownym. Albo inaczej - stanowiły jakiś punkt zaczepienia dla wymiany zdań. Może nieco wykrzyknikowych niekiedy i rozkazujących oddalenie się, aczkolwiek dla blondyna to było coś. Tego oczekiwał. On nie cierpiał rozmawiać o pogodzie, on kochał widzieć, jak czyjaś mimika gwałtownie się zmienia! A Liam ustąpił.\nWestchnął cicho. Może rzeczywiście zacznie czytać jedno z tomiszczy ulokowanych w tej sali, żeby zabić to, co tak wolno upływa? Choć wolał coś nieinwazyjnego na start, to przecież będzie chyba trzecia książka przeczytana przez niego przez cały jego żywot. Powinna być lekka i nie zawierać jakiś wyszukanych, specjalistycznych terminów.\nAh, i oto nawrócił pan wielce obrażony! Te pół minuty to dla Irlandczyka były iście godziny, w których chciał zrobić naprawdę głupie i ryzykowne rzeczy (nie no, zgarnie jakąś książkę przed jazdą do domu)! Na jego osowiałej i smętnej twarzy znów wykwitł jak maki w maju rozległy, krzywy uśmiech, gdy nastolatek obok zajmował się ciskaniem krzesłem w dal tymi swoimi kurczęcymi ramionami.\n- Oh, czyli mogę liczyć na to, że będziesz ze mną rozmawiał? Zacznijmy może od gry, co? - mówiąc, zaczął miętolić materiał nakrycia na kolana, wypowiadając się ciut za cicho tym razem. - W skojarzenia, będzie fajnie! Podaję hasło na Twoją cześć i moje skojarzenie: Liam. Hmmm, hmm, hmm.. - przytknął swój kościsty palec do bladego polika w geście głębokiego myślenia. - Nathanael Fürksver. Co Cię z nim łączy, ha?\nPią Lut 19, 2016 10:06 am\nNieważne czy w tym momencie się starał, czy nie. Gdy tylko chłopak zaczął wyrzucać z siebie jedno słowo po drugim w niewyraźny, wręcz sepleniący sposób, spuścił głowę odwracając ją nieznacznie w bok, by utkwić wzrok w ławce. Jedyną dobrą stroną całej tej sytuacji był fakt, że biorąc pod uwagę ton jego głosu, tym razem nie zadał mu żadnego pytania. Dzięki temu nawet nie musiał się wysilać, by próbować cokolwiek zrozumieć. Dopiero gdy ten zaczął chichotać, wrócił do niego szczątkową uwagą. Jak można się było domyślić, na jego twarzy nie widniał nawet cień rozbawienia. Sam nie był pewien czy ktokolwiek pamiętał, kiedy ostatni raz kąciki jego ust drgnęły w uśmiechu. Tym bardziej, że w podobnym momencie, mając do czynienia z kimś kto na każdym kroku próbuje wcisnąć ci sam-właściwie-nie-wiedział-co, trajkocząc przy tym w niezrozumiały sposób... jego motywacja do pozytywnych reakcji leżała na ziemi i wiła się w konwulsjach, raz po raz dobijana w serce nożem. Dość brutalna wizja. Za to jaka prawdziwa.\nNiemniej jedną z rzeczy, które poniekąd dały mu to myślenia był sposób w jaki zmieniał się siedzący na wózku chłopak. Był bezczelny, natarczywy i kompletnie nie znał pojęcia taktu - choć tego ostatniego prawdopodobnie nie powinien mu wypominać. Ale gdy tylko zniknął mu z oczu, a następnie postanowił wrócić, jego mimika się zmieniła. Zapewne gdyby miał w sobie jakieś resztki empatii, w tym momencie zrobiłoby mu się go zwyczajnie szkoda.\nCałe szczęście, pokłócił się z nią i rozstał już dawno temu, przez co gdy krzywy uśmiech powrócił, nie pluł sobie w brodę że dał się poddać chwili słabości. Dlaczego wrócił? Chciał książkę. Do czego, jak do czego, ale do swojej pracy Liam podchodził niezwykle poważnie. Mógł co prawda wziąć w ręce jakieś inne tomiszcze, ale nie widział powodu dla którego miał oddawać dobrowolnie to konkretne, tylko dlatego że ktoś miał takie widzimisię. Chociaż zdecydowanie nie miał zamiaru bawić się w nim w szarpaninę czy wyciągać książki spod jego koca. Gdzieś tam cicho liczył, że jeśli go wysłucha, odda mu co do niego należy i da święty spokój. W końcu wyglądało na to, że właśnie tego brakowało mu najbardziej - towarzystwa.\nNieznajomy ponownie zniekształcił głos, tym razem go przyciszając. Zawiesił wzrok na jego ustach, przygryzając nieznacznie wewnętrzną stronę wargi. Co za kłopotliwy typ.\nNaprawdę chciał grać z nim w skojarzenia?\nWpatrywał się w niego z rezygnacją, dopóki nie usłyszał znajomego imienia. Przekrzywił nieznacznie głowę w bok.\n- Znasz mojego brata? - tym razem to on zadał pytanie. Więc to dlatego? Do początku go zaczepiał, bo kojarzył go przez Nathanaela? Cholerna Nela. Jego kłopotliwi znajomi zawsze próbowali się do niego przyczepić. Odwrócił wzrok czując nagłą potrzebę zignorowania go i oparł łokieć na ławce, podtrzymując policzek dłonią. Obserwował leniwie zebrane na regałach książki. Widocznie uznał to za ciekawszy punkt w danym momencie niż kolejna seria wypytywania. W końcu miał mu coś opowiedzieć, a nie żądać odpowiedzi.\nWto Lut 23, 2016 12:21 am\nWypowiadanie się ciągiem było dla Chestera utrapieniem. Artykułowanie tych już zlepiających się ze sobą wyrazów zaczynało być bardzo irytujące, gdy on sam gubił się w tym, tracił wątek i sam nie wiedział, o czym to nawijał i czy robił to z głową. A z rytmu tego normalnego mówienia mogła go wytrącić byle jaka uwaga, nieokreślony dźwięk, impuls z wewnątrz, cokolwiek. Toteż, niestety, gdy on zaczyna mielić jęzorem, można się czuć jak na wystawie sztuki nowoczesnej - niezliczona ilość uczuć, brak zarysowań minimalnego sensu.\nGdy Pan "Nie" zadał mu tym razem pytanie i nie zignorował tej gierki, Heachthinghearnowi rozświetliło się blade lico uśmieszkiem, który mimowolnie ukazał jego szparę między górnymi zębami. Oczywiście, że panowie nie znali się, tylko Ches z uporem maniaka przeczesywał znane mu źródła, żeby tego gościa rozgryźć, gdyż, według właśnie tego gaduły, był on ekscentryczny i niebezpieczny, czyli warty uwagi. A w związku z tym, że z takimi ludźmi jest najciekawiej, a w szczególności, kiedy ścierają się z innymi agresorami, Brytyjczyk nie miał zamiaru się trudzić z opanowywaniem swojej natury.\n- Znam. - odpowiedział z pełną pewnością, jakby zapytano go właśnie o jego imię. - Ale on mnie chyba nie za bardzo. Mienia zawut Pavel. Travitza. - mówiąc, odblokował hamulec wózka, obracając się z nim w jego stronę, a potem podjechał tuż obok Liama, żeby z największą złośliwością oraz swoim nieodłącznym zboczeństwem klepnąć go w udo, zaciskając na nim swoje palce, jednocześnie wbijając pomalowane na czarno paznokcie; na twarze oczywiście zamienił się z diabłem w tym czasie, unosząc na niego wzrok z nieokiełznaną, szatańską radością. - Ciebie chciałbym poznać. Najbliżej. - zaakcentował środek po rosyjsku i zaczął jechać w górę nogi jasnowłosego do jego strategicznego miejsca, jakby rzeczywiście był napalonym mieszkańcem Putinolandii, który snuł sobie wyobrażenia na temat upojnej nocy z tym oto chłopakiem.\nO tak, cholernie dobrze grał Ruska, chyba był wiarygodny w swojej roli, a na skopaniu dupy Travitzie mu tak zależało, że nie wahał się łgać. Zresztą, jego nie można było posądzić o skrupuły, takt i tego typu nic nieznaczące pierdółki, co, paradoksalnie, ludzie mu nieustannie wskazywali jako błąd. Według Chestera, eksperta ds. psychologii ludzkiej, byli zwyczajnymi idiotami bez ani jednej szarej komórki - kto normalny dzielnie używał tego, zważał na to, co wypada, a co nie i był potem wciąż normalny? Nikt!\nA wizja natarcia tego Fürksvera na Rosjanina była nad wyraz kusząca. Oczywiście, zakładając, że Nathanael interesuje się tym, kto obmacuje mu brata; liczył na to, że mają na tyle dobre stosunki, że jego plan ujrzy światła dziennego. Jaką radochę miałby Irlandczyk, gdyby się okazało, że rozpętał między tymi dwoma wojnę. Jeden wmawia, drugi się wypiera, pierwszy atakuje, tamten kontratakuje i zaczynają się lać o nic! O, gdyby to rzeczywiście miało miejsce, Mikołaj w tym roku miałby fajrant u Chestera.\nOstatnio zmieniony przez Chester dnia Wto Lut 23, 2016 3:19 am, w całości zmieniany 1 raz\nWto Lut 23, 2016 3:03 am\nNie podobał mu się jego uśmiech. Właściwie od samego początku cała ta sytuacja kompletnie mu się nie podobała, a jednak jak zagubiona mysz, został zwabiony wprost w pułapkę, by przyciąć sobie ogon. Znał jego brata, tyle zdążył zrozumieć. Niemniej kolejne słowa były zwyczajnym bełkotem, którego nijak nie potrafił zrozumieć. Vel? Vitza? Choć uruchomił myślenie próbując skojarzyć o co może mu chodzić, kompletnie nic nie przychodziło mu do głowy. Nie miał pojęcia, skąd wzięło się to nagłe nawiązanie. Tracąc zainteresowanie, powędrował uwagą w stronę stolika, muskając palcami swój długopis. Nim jednak zdążył zastanowić się nad tym co zrobić dalej, chłopak podjechał do niego bliżej.\nDotyk dłoni na udzie poderwał go do góry. Liam nienawidził, gdy inni go dotykali w jakikolwiek sposób. Najmniejsze muśnięcie w ramię potrafiło skończyć się w wyjątkowo nieprzyjemny sposób, na przypadkowe trącenie go na ulicy reagował chłodnym, nieprzyjemnym wzrokiem nie wypowiadając nawet słowa. Ale nieznajomy posunął się jeszcze dalej. Zaciśnięcie dłoni na jego udzie sprawiło, że białowłosym targnęły dreszcze, a na twarzy wymalowało się przez ułamek sekundy obrzydzenie. Nawet nie myślał nad tym co robi, reagując zupełnie automatycznie. Zamachnął się ręką, w której trzymał długopis, wbijając go w dłoń chłopaka, by zaraz odsunąć się gwałtownie w tył, prawie przewracając się wraz z krzesłem. Nie wiedział jak dużo siły włożył w swoją akcję.Być może nawet nie upuścił mu krwi, niemniej z pewnością musiało zaboleć. Nim zdążył to przemyśleć, trzymał już wszystkie swoje rzeczy w rękach - zabawne, że nawet w takim momencie odzywała się w nim jego dusza kujona, nakazująca mu zabrać cenne szkolne notatki, które wcześniej położył na stole - i cofnął się parę kroków w tył, w międzyczasie nadeptując na nieszczęsny długopis, który upadł na ziemię po uderzeniu, w tym momencie pękając pod jego butem.\n- Nigdy więcej się do mnie nie zbliżaj. - dał się sprowokować. Wiedział o tym. Choć jego twarz była całkowicie spokojna, gdy wpatrywał się w niego chłodnym, wypranym z emocji wzrokiem, wiedział że sama reakcja obronna była przejawem utraty kontroli nie nad emocjami, ale własnym instynktem.\nNie powiedział nic więcej, odwracając się w tył. Nikt nigdy nie potrafił zrozumieć w jaki sposób Liam znikał z miejsca. Nie potrafili stwierdzić czy wyszedł spokojnym krokiem, czy może wybiegł z budynku niczym prawdziwy sprinter. Niemniej przepadł między regałami, bez wątpienia opuszczając bibliotekę.\nDopiero gdy znalazł się na świeżym powietrzu, w pełni dotarło do niego co się stało. Przyspieszył kroku czując targające nim mdłości i wszedł w jeden ze starych zaułków, czując jak trzęsą mu się nie tylko ręce, ale i nogi. Nim zdał sobie z tego sprawę, zgiął się wpół i zwymiotował. Dzięki bogu, że przez cały dzień nie zjadł niczego solidniejszego. Dopiero gdy jego żołądek się uspokoił, splunął na ziemię i wyprostował się jeszcze bledszy niż zwykle, ocierając kąciki ust rękawem.\n- Obrzydliwe. Muszę się przebrać. - wymamrotał pod nosem, poprawiając torbę na ramieniu. Pocierał przez chwilę brzuch dłonią, zupełnie jakby sprawdzał jego stan, w końcu wychodząc jakby nigdy nic z powrotem na ulicę. Byle jak najszybciej wrócić do domu. Pozostawał tylko jeden problem, nieustannie odbijający się echem w jego głowie.\nCzy i co powinien powiedzieć Nathanaelowi?\nNie Gru 17, 2017 11:30 pm\nRozmasował kark dłonią, przekręcając kilkakrotnie głową na boki. Był zmęczony. Rzec się chciało, cholernie zmęczony. Spędził w bibliotece kilka ostatnich godzin powtarzając zarówno materiał z ostatnich lekcji, który uznał za konieczny do zdania egzaminu, jak i ucząc się nowych metod robotyki. Przesunął powoli językiem po dolnej wardze, nim podniósł wzrok na przyglądającą mu się w milczeniu starszą kobietę. Bibliotekarka wygięła usta w uśmiechu, zaciskając mocniej pomarszczone, nakrapiane przebarwieniami palce na opasłym tomie.\n— Za pięć minut zamykamy.\nSpojrzał na zegarek, skutecznie powstrzymując jęknięcie. Świetnie. Zbliżała się dwudziesta trzecia. Kompletnie stracił poczucie czasu. Nienawidził wracać do domu o podobnych godzinach. Były to pory w których 'bitka' zwłaszcza dla kogoś z tak niewyjściową mordą jak jego była opcją równie popularną co skoczenie na piwo. Z niewiadomego powodu Winchester był niczym magnes na kłopoty.\n— Przepraszam już się zbieram — zebrał się ze swojego miejsca, momentalnie biorąc wszystkie książki w dłoń, by odłożyć je na odpowiednie miejsce na regale. Utrzymanie porządku, by nie sprawiać kłopotu pracownikom było jednym z wielu jego nawyków. Być może głównie dlatego, że sam doskonale zdawał sobie sprawę z tego jak często klienci potrafili być niewdzięczni.\nBiały Wilk spoczywający do tej pory przy jego stopach ziewnął przeciągle nim podniósł się z ziemi i ruszył za nim wiernie, sunąc ogonem po ziemi.\nZwiększona dawka leków zdawała się działać. Choć od czasu do czasu widział kątem oka ciemne kształty, które zdawały się czyhać za rogiem tylko czekając na odpowiedni moment do ataku, nigdy nie przechodziły do żadnej konkretnej ofensywy. Nie ukazywały mu nawet swojej sylwetki, a on nigdy nie miał pewności czy faktycznie coś widział, czy może była to jedynie złudna gra świateł.\nZebrał swoje notatki do torby, przerzucił ją przez ramię i pożegnał się z bibliotekarką, opuszczając budynek. Robiło się coraz zimniej. Wsunął dłonie głębiej w kieszenie, przechodząc na drugą stronę ulicy, by znaleźć się w blasku latarni. Mało kto ośmielał się atakować na głównych ulicach Południowej części miasta. Niemniej zbyt dobrze zdawał sobie sprawę z tego, że od akademika Riverdale dzieliło mi kilka kilometrów - i kilka parków.\nZmieniam się w paranoika.\nWto Gru 19, 2017 12:45 am\nKilka kilometrów i kilka parków, co mogło pójść nie tak? W końcu wszystkiemu winna jest nasza wyobraźnia. Bez niej ulice zapewne stałyby się bardziej bezpieczne, a słabo oświetlone parki po prostu romantycznym miejscem, w które można zabrać ukochaną osobę. A przynajmniej tak to wszystko byśmy widzieli. Same pozytywy, żadnych zagrożeń. Można więc uznać, że to właśnie wyobraźnia pozwalała nam przetrwać. To dzięki niej potrafiliśmy może nie zażegnać zagrożenie, ale go unikać.\nCo nie zawsze się udawało. Przecież o tej porze ciało marzy tylko o miejscu, w którym może na spokojnie odpocząć.\nRiley wkroczył właśnie do pierwszego parku na swojej trasie, bywał tu niemalże codziennie, a przynajmniej tędy przechodził. Sytuacja jednak zmieniała się diametralnie gdy dookoła panował półmrok, okazuje się, że jednak nie wszystkie latarnie działają bez zarzutu. Jedne z nich od czasu do czasu przygasały, a drugie natomiast nie paliły się wcale.\nPod tą najbardziej rozświetloną stała dwójka osobników, płci męskiej to oczywiste, ale ich wiek trudno było określić. Rozmawiali ze sobą półszeptem.\nZapewne woleli nikomu nie przeszkadzać o tak później porze!\nGdy tylko chłopak ich mijał, rozmowy ucichły jeszcze bardziej, dwie pary oczy zaczęły obserwować jego sylwetkę.\nZapewne chcieli się upewnić, że nic mu się nie stanie!\n- E! Młody! - Zapewne, ten większy musiał upewnić czy aby Riley się nie zgubił i nie potrzebuje pomocy! - Masz ognia?\nTen, który się odezwał umiejętnie zastąpił mu drogę, drugi natomiast trzymał się nieco z boku.\nZapewne próbował... W tym momencie przesadzony optymizm powinien iść się pierdolić, by nie zagłuszać wrodzonego instynktu, który wył i uderzał we wnętrzu czaszki, przyspieszając bicie serca i budząc niepokój.\nFacet w potrzebie nie wyglądał na osobę, którą chciałoby się spotkać w takim miejscu, o takiej porze.\nBył o kilka centymetrów wyższy od Rileya. Trochę szerszy w barach. Jego towarzysz przedstawiał sobą zupełne przeciwieństwo, niższy o dość tępych rysach twarzy.


Polityka Prywatności to określenie warunki na jakich użytkownik korzysta z serwisu Autobusy.pl. Wykorzystując w dowolny sposób z niniejszego serwis internetowy użytkownik akceptuje warunki określone w poniższej Polityce Prywatności.\nDo analizy statystyk serwisu wykorzystywany jest Google Analytics. Korzystanie z serwisu Autobusy.pl jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na analizowanie danych przez Google Analytics.\nSerwis Autobusy.pl może zawierać linki, przyciski, narzędzia lub treści kierujące do usług innych firm, m.in. Facebook, Google, Youtube, Payu, Voyager. Użytkownik korzystając z aplikacji innych firm podlega warunkom Polityki Prywatności tychże firm. Wszelkie informacje na temat wykorzystania plików cookies przez zewnętrzne aplikacje należy szukać w wyżej wymienionej polityce danego podmiotu.


OpusDom » Sadyba\nSadyba jest funkcjonalnym parterowym domem z poddaszem użytkowym przeznaczonym dla 4-6 osobowej rodziny. Dom zaprojektowany w sposób, który oprócz funkcjonalności oferuje właścicielom niepowtarzalny styl, wyróżniający się wśród zabudowy sąsiadującej.\nDom jest niepodpiwniczony z użytkowym poddaszem i wbudowanym dużym dwustanowiskowym garażem. Dom posiada prosty układ – główna część domu na planie prostokąta z wysuniętym garażem. Część dzienna na parterze składa się z wiatrołapu, hallu z reprezentacyjną klatką schodową, dużej kuchni i spiżarni, jadalni i przestronnego salonu kominkowego, zlokalizoowanego od strony frontowej i otwartego na ogród.\nDobór kolorystyki tynku, cegły i dachówki, wysuniete okapy sprawiają, że Sadyba bzie wyróżniała sie swym charakterystycznym wyglądem i zapewni właścicielom satysfakcje z posiadania dużego, wygodnego i reprezentacyjnego domu.\nSzerokość działki 26,11 m\nDługość działki 18,71 m\nDługość domu 10,71 m\nSzerokość domu 18,11 m\nWysokość domu 7,8 m\nSzacunkowa kalkulacja 416 608 zł\nHall 11,1 m2\nSpiżarnia 6,3 m2\nSalon i jadalnia 35,0 m2\nGabinet 16,5 m2\nPARTER 95,9 m2\n+GARAŻ 35,3 m2\nKomunikacja 6,5 m2\nSypialnia 14,7 m2\nGarderoba 1,4 m2\nPralnia i suszarnia 6,4 m2\nŁazienka 9,4 m2\nPODDASZE 68,2 m2\nStan surowy zamknięty 279 917 zł - zł\n279 917 zł\nROZGRZEWAJĄCA PROMOCJA! Specjalnie w LUTYM 2020!\nW tym miesiącu wybrane projekty są objęte promocją -10% Dodatkowo w tym miesiącu projekt RON ENERGO w wyjątkowej SUPERPROMOCJI -25%.


Karambol na drodze w regionie. Trzy osoby trafiły do szpitala | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaPowiat BydgoskiNa sygnaleKarambol na drodze w regionie. Trzy osoby trafiły do szpitala\nKarambol na drodze w regionie. Trzy osoby trafiły do szpitala\nO zdarzeniu dyżurny z Komendy Wojewódzkiej PSP w Toruniu poinformował tuż po godzinie dziewiątej.\nNa zdjęciu: W wyniku wypadku w rejonie Mąkowarska trzy osoby zostały przetransportowane do szpitala.\nTrzy osoby zostały ranne w wyniku zderzenia pięciu aut, do którego doszło przed godziną dziewiątą na drodze krajowej nr 25 niedaleko Mąkowarska w powiecie bydgoskim.\nO zdarzeniu dyżurny kujawsko-pomorskich strażaków poinformował krótko po godzinie dziewiątej. W wypadku wzięło udział pięć pojazdów osobowych. – Trzy osoby zostały zabrane po zdarzeniu do szpitala – przekazali strażacy. Na miejscu pojawiły się trzy zastępy straży pożarnej, w tym dwa z lokalnych OSP.\nRuch w rejonie wypadku odbywa się obecnie wahadłowo. Jak udało nam się dowiedzieć, utrudnienia mogą potrwać nawet trzy godziny. Przyczyny wypadku bada policja.\nWtorek był kolejnym dniem wypadków na DK 25. Przypomnijmy, że w poniedziałek około 14:30 doszło do zderzenia dwóch osobówek niedaleko Tryszczyna, hospitalizacji wymagały po nim dwie osoby. Również dwa samochody brały udział w wypadku, do którego doszło po godzinie 17:00 w rejonie Chmielnik. W tym wypadku również zdecydowano o przewiezieniu dwóch osób na dalsze badania.\n13.02.2021 | 10:13


Gdzie się podziała "czwarta piramida"? – Nieznany Świat\nGdzie się podziała "czwarta piramida"?\nNie ma zewnętrznej powłoki. Jej szczyt wieńczy wielki kamień, który, jak się zdaje, służył za cokół - pisał duński podróżnik Frederik Norden o rzekomej czwartej piramidzie z Gizy.\nMarek Skalski, NŚ 6/2019\nEgiptolodzy, którzy uważają, że w kraju nad Nilem nie ma już nic do odkrycia, co rusz zaskakiwani są przez nowe, sensacyjne znaleziska. Jednego z nich dokonała międzynarodowa ekspedycja kierowana przez sekretarza Najwyższej Rady Starożytności, dr. Zahiego Hawassa, prowadząca prace wykopaliskowe w Sakkarze nieopodal Gizy. Asumptem do podjęcia wyprawy badawczej były m.in. notatki i rysunki XVIII-wiecznego duńskiego podróżnika Frederika Ludwiga Norderna.\nCo widział duński kapitan?\nTen zafascynowany Egiptem żeglarz i awanturnik w latach 1737-1738 na polecenie króla Christiana VI odbył podróż Nilem od Delty do granic Sudanu. W owym czasie był to obszar słabo znany Europejczykom. Norden okazał się nie tylko wilkiem morskim, ale też utalentowanym pisarzem. Owoc jego podroży do kraju faraonów to bogato ilustrowany tom wspomnień wydany w języku francuskim pod tytułem Voyage d'Egypte et de Nubie, a jego relacja zainspirowała innych podróżników.\nPrzeglądaj spis treści numeru 6/2019 lub zamów wersję elektroniczną NŚ\nTo, co Norden pisał o piramidach zaskakuje współczesnego czytelnika. Dziś nawet dziecko wie, że nieopodal Gizy znajdują się trzy wielkie starożytne monumenty przypisywane Cheopsowi, Chefrenowi i Mykerinosowi. Tymczasem duński podróżnik konsekwentnie pisał o... czterech okazałych piramidach.\nOto fragment jego relacji:\nNajwiększe piramidy znajduję się (...) na południowy-wschód od Gizy. Wyjątkowo ciekawe są cztery z nich. Mimo iż w okolicy znajduje się siedem lub osiem mniejszych budowli, ich skala blednie w porównaniu do wspomnianej czwórki. Dwie wysunięte najbardziej na północ są największe, mierząc 500 stóp wysokości...\nTo jedynie fragment artykułu. Pełną wersję przeczytasz w NŚ 6/2019 dostępnym także jako e-wydanie.


Nerf Zombie Strike Slingfire A6563 + 30 strzałek\nDo szybkich i celnych działań wybierz wyrzutnię Zombie Strike Slingfire. Z wyrzutnią otrzymujemy wyjmowany magazynek clip system na 6 strzałek, które slingfire potrafi wystrzelić na odległość aż 20 metrów. Wyrzutnia posiada stałą wygodną kolbę oraz górną szynę taktyczną. Najfajniejszą nowością jest unikatowy system przeładowywania, który pozwala na szybkie unicestwienie hord zombie :).\nzapas strzałek - 30 strzałek pasujących do wyrzutni Nerf z certyfikatem bezpieczeństwa CE\nOpinia testerów nerfoteka.pl: By oddać strzał z tej wyrzutni możemy po prostu popchnąć szarą dźwignię od siebie a następnie pociągnąć ją do siebie lub zakręcić strzelbą kołowrotek uzyskując w ten sposób niesamowicie widowiskowy efekt. Co więcej Slingfire jak na wyrzutnie z serii Zombie przystało ma stylizowaną na drewno kolbę oraz rękojeść oplecioną bandażami, co wygląda naprawdę dobrze. Kolejną zaletą tej wyrzutni jest wyjmowany magazynek Clip System, który możemy szybko zmieniać w czasie walki z zombie. Dużym atutem jest też wspomniany wcześniej zasięg na 20 metrów. Podsumowując naszym zdaniem jest to bardzo udany i wszechstronny model, który z pewnością sprawdzi się podczas zabawy nie tylko z Zombiakami.\n30 dodatkowych strzałek typu Elite\nAngelika Adamczewska, W dniu: 26/02/2020\nSynowie mają wiele Nerfów, ale ten jest pierwszym, na którym się tak zawiedli. Karabin zacina się przy każdym przeładowaniu, należy go odblokować za pomocą przycisku awaryjnego, choć i to nie jest łatwe. Towar szczęśliwie zwrócony do sprzedawcy w ramach gwarancji.


niedziela, 26 czerwca 2011 14:19\nBędzie o królu przestworzy, nie o Małszu, tylko o takim który charakteryzuje się kamienną twarzą oraz tym, że 2/3 Sejmu za nim kiedyś stało - Panie i Panowie przed wami Waldemar Pawlak!\nMistrz mistrzów, który zawsze wie jak zostać atrakcyjną przystawką do dania głównego. Gdy odszedł w niebyt król solariów - Lepper, PSL ma niemal zapewnione miejsce w przyszłym Sejmie i widoki na "nową" koalicję z PO.\nJednak Waldemar nie zasypuje gruszek w popiele i walczy o swoje. Nie może krytykować rządu, bo sam jest rządem, nie może krytykować PO, bo jeszcze mogą mu to wypomnieć, nie może krytykować PiS, bo przecież ewentualnie z prezesem Kaczyńskim też będzie można przybić piątkę, bo może więcej obieca niż da Tusk.\nNa czym oprzeć swoją kampanię? Jak dotrzeć do większego elektoratu? Pawlak przedstawił oryginalną reklamę PSL - przyleciał na konwencję wyborczą motolotnią. Zdejmuje niemal jak 007 kombinezon, pod którym jest piękny garnitur i rusza do boju. Brakuje tylko pięknej kobiety /ale tu mógłby zderzyć się z Napieralskim i martini/.\nPawlak wpadł też na inny pomysł, jak wywalczyć parę dodatkowych mandatów - postawił na sportowców i nazwiska związane ze sportem. Córka Kazimierza Górskiego, Paweł Nastula, jakiś król kibiców i Władysław Kozakiewicz.\nNie będę odnosił się do wszystkich, ale stołeczna jedynka czyli Kozakiewicz to skandal. On sam mówi, że nie ma programu, zajmował się nauczaniem, ma obywatelstwo niemieckie, bo rozumiem, że się go nie zrzekł. Jak nisko można upaść z 578 cm? Nisko.\nNie podoba mi się, że w Sejmie i Senacie zasiadają byli sportowcy, reżyser jakiś, aktorzy, celebryci. Tacy ludzie mają decydować o gospodarce i polityce kraju? Mam nadzieję, że wyborcy pokażą im gest Kozakiewicza.\nBo nie mam nic przeciw sportowcom, ale takim, którzy po drodze zdobyli jakieś wykształcenie - taki bez wykształcenia już był senatorem, teraz jest prezesem PZPN i raczej niczego wielkiego nie dokonał.\nGdy zastanwiam się nad problemem list wyborczych, to żałuję, że jedynką PO nie jest np. Doda - może jej sukces wyborczy uzmysłowiłby jak nisko upadła nasza polityka. Nie potrzeba nam skoczków, nie potrzeba też Klossa w charakterze przedskoczka.\nViolet Jessop oszukała przeznaczenie, 3 razy.\nwtorek, 21 czerwca 2011 17:25\n0szukać przeznaczenie, ten tytuł powinien być zarezerwowany dla zdarzeń, które mam zamiar dziś opisać. Gdy usłyszałem Violet Jessop, to aż poczułem jak włoski na rękach mi stają, pojawia się gęsia skóra, a w karku jakieś dziwne mrowienie.\nJessop i jej życie to scenariusz na horror ewentualnie wysokobudżetowy film katastroficzny. Być może dlatego nie doczekało się jej życie upamiętnienia na taśmie filmowej, gdyż koszt byłby trzykrotnie większy niż nakręcenie Titanica, a może dlatego, że nikt nie uwierzyłby w tę historię.\nOtóż była ona stewardesą na trzech statkach transatlantyckich, które dotknęły różne katastrofy. 20 września 1911 RMS Olympic wypłynął w swoją piątą podróż z Southampton do Nowego Jorku, niestety statek spotkał na swojej drodze krążownik HMS Hawke i dla obydwu jednostek skończyło się to poważnymi uszkodzeniami. Trzeba wiedzieć, że nazwa Olympic obejmowała całą trójkę parowych statków pasażerskich. Ale jedynie ten pierwszy statek dożył sędziwego wieku.\nDrugim statkiem wybudowanym w stoczni Harland and Wolff w Belfaście był Titanic, na którym również pojawiła się Violett Jessop. Nie była ona jedyną osobą łączącą obydwa transatlantyki, na Titanicu śmierć poniósł kapitam Edward Smith, który pływał również na RMS Olympic, a był kapitanem, którzy w ciagu 26 lat swojej kariery przepłynął około 2 milionów mil morskich. Losy Titanica są wszystkim doskonale znane, więc nie będę rozpisywał się o górze lodowej i ilości ofiar z 14 kwietnia 1912 roku oraz L. di Caprio.\nKatastrofę oczywiście przeżyła stewardesa, która następnie zaokrętowała się na Britannic zamówiony przez armatora w tej samej stoczni. Ten poszedł na dno 1 listopada 1916 roku, gdyż wpłynął na minę i zatonął w ciągu 55 minut u wybrzeża greckiej wyspy Keos.\nViolett Jessop, która oczywiście przeżyła i tę katastrofę dożyła sędziwej starości, nie znalazłem informacji, czy kontynuowała dalej swoją karierę, czy osiadła na stałym lądzie. Jak widać oszukała wielokrotnie przeznaczenie, aż dziwne, że White Star Line nie podziękowało jej za współpracę nieco wcześniej. Aż nie chce się wierzyć, że historia ta nie jest wyssana z palca. Właściwie, jak u Hichcocka najpierw trzęsienie ziemi, a potem napięcie rośnie.\nsobota, 18 czerwca 2011 9:05\nPowinienem zjeć swój kapelusz. Jakiś czas temu pisałem o finaliście X Factora Michale Szpaku, że ciekawe, czy ktoś zapłaci 5 zł, aby przyjść na jego koncert. Trzeba uważać co się mówi, bo sam wczoraj widziałem go na scenie i to nie za darmo. Na wstępie uprzedzę, że miłośnicy tej gwiazdy niech przesurfują na innego bloga.\nDużo dobrej muzyki pojawia się w Polsce i śmiało można do tego zjawiska zaliczyć trwający jeszcze Orange Warsaw Festival. Wróciłem do domu o drugiej, powieki podparte mam zapałkami, ale było warto. Nasunęła mi się refleksja, dlaczego w tylu dziedzinach jesteśmy tak daleko za światem zachodu. Nie umiemy robić własnych samochodów, autostrad, ubrań, mamy niewielu wybitnych sportowców, nie umiemy robić też dobrej muzyki. Mówię o takiej, która potrafiłaby porwać świat. Dlatego też produkujemy wyroby czekoladopodobne, tylko zmieniamy składniki i opakowanie.\nMam nadzieję, że Michał Szpak został do końca festiwalu i zobaczył jaka przepaść dzieli go od rzeczywistego świata, jak daleko jest z tym swoim żałosnym kareoke. Może wreszcie ktoś wytłumaczy mu, że nie jest się artystą - muzykiem wplatając wstążki i piórka we włosy, zakładając szpilki oraz cudaczne stroje. Nie wystarczy wejść na słup estradowy i pomachać głową. Trzeba umieć śpiewać, trzeba mieć repertuar, znaleźć kogoś, kto napisze dla niego z 5 własnych piosenek.\nJa naprawdę wolę oryginalny Red Hot Chilli Pepers, Kraviza. Żenując jest również to, że nowa gwiazda polskich mediów nie potrafiła zapamiętać tych trzech tekstów, tylko żałośnie spoglądał na kartkę przyklejoną do podłogi lub odsłuchu. Szkoda. Chłopak ma pomysł na wygląd, ale czy znajdzie się ktoś, kto wskaże mu drogę? Wydaje mi się, że wszystko przyszło dla niego zbyt wcześnie i zbyt łatwo.\nPiszczące nastolatki w takt największych światowych przebojów śpiewanych przez Szpaka to ciągle kareoke, a nie sztuka.\nSztuką był koncert My Chemical Romance, fajnie wyglądało, gdy do refrenu śpiewanego przez Gerarda Way publiczność wyciągnęła kartki z napisem NA.\nGenialny popis dała diaboliczna Skin i jej Skunk Anansie. Koncert był niewiarygodny. W trakcie jednego utworu Skin weszła na ramiona publiczności i tak zaśpiewała utwór. Głos jak dzown, publiczność reagowała na jej ruch brwi lub małego palaca.\nA na koniec pokazał się profesor Moby, który twierdząc, że w piątkową noc należy być na dyskotece, zrobił dyskotekę dla 40 tysięcznej publiczności. Niewiele osób oparło się jego muzyce.\nTuż przed koncertem rozmawiałem z moim nowojorskim przyjaciele /Moby tam też mieszka/, który stwierdził, że Moby już jest stary. Może tak, ale jego ADHD i wyczucie publiczności jest niesamowite. Genialnie śpiewała Laura Brown, która ma głos jak całe stado szpaków.\nTo jest właśnie różnica pomiędzy naszym Szpakiem, a gwiazdami. Moby produkował i aranżował muzykę dla Michaela Jacksona, Davida Bowie, Briana Eno, Pet Shop Boys, Britney Spears, New Order, Public Enemy, Guns 'N' Roses i Metalliki. Szpak zrzyna jak się patrzy z dorobku innych.\nŻeby było jasne, życzę mu jak najlepiej, ale niech nagra porządną płytę z własnymi utworami, a przestanie gadać o swojej orientacji i o tym, czy jest prawiczkiem, czy nie.\nTagi: Moby, Szpak, Skin, Skunk Anansie\nWASZE OPINIE (369) | ZOSTAW PO SOBIE ŚLAD\nśroda, 15 czerwca 2011 19:35\nNie trudno zauważyć, że częstotliwość wpisów nieco spadła, nie jest to kwestia wakacyjnego rozleniwienia, ale przedwakcyjnego budowania kondycji. W tym miesiącu przejechałem na rowerze już ponad 900 km. Dziś zrobiłem mały, ale kosztowny eksperyment i wymieniłem trochę zębatych kółek w swoim pojeździe. Najdziwniejsze było to, że każde to kółko jakoś mądrze się nazywa i dość trudno dogadać się laikowi z fachowcem. Ale maszyna śmiga aż miło, a ja jadąc myślę sobie o rzeczywistości dalszej i bliższej.\nPo dwóch stronach barykady politycznej doszło do zgrzytów. Chodzi mi o niefortunną wypowiedź prezydenckiego ministra profesora Nałęcza i o odgrzane z czasów kampanii samorządowej wystąpienie połsłanki Sikory. W obydwu przypadkach, aż prosi się o przywołanie Kodeksu Honorowego Boziewicza - W Kodeksie daje się zauważyć próbę uwspółcześnienia zasad dotyczących pojedynków. Za osoby "honorowe" tzn. zdolne do pojedynku uważa się nie tylko szlachtę, ale również osoby z wykształceniem co najmniej średnim lub wykonujących zawody twórcze, a także sprawujących ważne funkcje społeczne ([...]W myśl tej zasady należy udzielić satysfakcji honorowej wieśniakowi, który jest posłem na sejm. - Art. 5).\nOczywiście nie chodzi mi o wprowadzenie pojedynków do świata polityki współczesnej, ale o wyeksponowanie honoru, który powinien być zdecydowanie przed żądzą władzy, pieniędzy, które przesłaniają posłom i innym politykom ich rolę społeczną.\nW przypadku posłanki Anny Sikory należy zastosować domniemanie niewinności. Być może nie kazała wcale nigdzie całować się funkcjonariuszom, znając jednak jej porywczość i pewność siebie, należy brać pod uwagę, że policjanci mogą mieć rację. Tym bardziej, że Policja jest zdecydowanie wyżej w rankingu zaufania publicznego, niż posłowie.\nWydaje się, że posłanka powinna zrzec się imunitetu, jednak należy postawić się w jej pozycji - proces będzie trwał długo i istniej wielka szansa, że nie załapie się na listę wyborczą, nawet na to ostatnie miejsce z którego szturmowała Sejm.\nNałęczowi natomiast można zaproponować pojedynek z Jarosławem Kaczyńskim. Broń powinna być zdezynfekowana, a walka nie powinna zakończyć się śmiercią żadnej ze stron. Wypowiedź jest skandaliczna, ale szukając jej genezy dotarłem do orędownika PiS Rafała Ziemkiewicza, który w swoim felietonie z listopada 2007 roku Pedofila polityczna piętnował otaczanie się dziećmi przez Aleksandra Kwaśniewskiego. Pisał: "istnieje coś równie obrzydliwego, jak seksualne wykorzystywanie dzieci – a mianowicie wykorzystywanie ich do polityki. I nie uważam, aby można się było na to godzić w jakiejkolwiek, nawet najbardziej niewinnej formie. Wkurza mnie do granic możliwości, że politycy uwielbiają umieszczać dzieci na plakatach, głaskać przed kamerą po główkach. Zwłaszcza że w dziewięciu wypadkach na dziesięć niewinne oczy dziecka mają posłużyć dorwaniu się przez dorosłego do ciemnych interesów".\nJarosław Kaczyński jednak nie zgromadził wokół siebie na konwencji dzieci, ale młodych sympatyków swoich poglądów, więc zabolało to szczególnie obóz PO. Partii, która miała z założenia być młodzieżowa, inteligencka. Strzał Kaczyńskiego był bardzo celny, próbowano go osłabić tekstem utworu Queen...którego jedna ze zwrotek brzmi mniej więcej tak:\nchłopie, jesteś już stary i biedny\nPo twym wzroku widać, że chcesz już tylko spokoju\nMasz błoto na twarzy\nTy wielka hańbo\nKtoś w końcu postawi Cię na swoim miejscu\nUtwór We will rock you - dwa tupnięcia i klaśnięcie zmieniło świat, Quenn zmienił przy okazji premiery tego utworu swój image. Zrezygnowali z przebieranek, kostiumów. Czyżby PIS celowo użył tej piosenki, a PO być może zbyt pochopnie wybrało Van Halen?\nsobota, 11 czerwca 2011 18:20\nDwa medialne wydarzenia jednego dnia - liczenie się Platformy i Parada Równości. Niby jedno i drugie mogłoby mi być bliskie, a jest bardzo dalekie. Nie wezmę się za ręce ani z jednymi, ani z drugimi. Już prędzej Platforma będzie paradowała równo na swojej platformie.\nNie budzi zaufania Kluzik Rostkowska, która miota się od uwielbienia dla Kaczyńskiego, do tuskowej miłości. Dziwne, że podwalinami PO ma być dezerterka z PJNu, która pozostawiła swoich kolegów, dla pewnego miejsa w Sejmie. Pomogą jej Rostati i Arłukowicz.\nDonald Tusk policzył swoich ludzi, pokazał jaki jest ludzi, jak kaja się za błędy, które jednak nie przeszkodziły być Polsce liderem w Europie. Przywódcy z całej Europy liczą na Donalda, męża Opatrzności, który pomoże wyjść Europie z kryzysu i znaleźć swoją tożsamość. O tym codziennie Tusk rozmawia z Jerzym Buzkiem, w tym pomoże mu Lech Wałęsa, gdy tylko wyjdzie ze szpitala.\nTusk przez chwilę puścił oko do elektoratu lewicowego - gdy powiedział o roli kościoła, o modlitwie do Boga, a nie do księży. Szkoda tylko, że nie udało mu się tego zrealizować przez 4 lata. Laickie państwo? Bzdura, ciągle zza ambony wychylają się biskupi. Autorytetem od wszystkiego jest sekretarz JPII.\nOżywił się dziś nawet Schetyna, który wreszcie zaprezentował się jako prężny lider, który być może lekko boi się nowych kolegów, którzy mogą zepchnąć go w cień.\nNo dobrze, nic nowego nie powiedziano. Dawno było jasne, że pojawią się, ci którzy pojawili się, może zabrakło Kalisza, może płomiennej mowy Borusewicza. Słowa, słowa, słowa.\nPolitycy, to nie wy budujecie ten kraj, tak jak nie politycy zbudowali Ergo Arenę, my naprawdę damy radę bez was. Dla populizmu i słupków Tusk wskoczyłby nawet na platformę w Paradzie Równości. On doskonale wczuwa się we współczującego wszystkim dobrego wujka. Nie kupuję tego. Ale żeby było jasne, nie kupuję też miłości do młodych Jarosława Kaczyńskiego i współczucia dla gejów i lesbijek Napieralskiego.\nWłaśnie dlatego nie działają na mnie marsze, parady, wiece. Nie działają, bo na pierwszej linii są zawsze politycy. Którzy chcą zrobić coś dobrego, bo wiedzą jak to zrobić, tylko ci drudzy im przeszkadzają. Źli, niedobrzy, leniwi, skorupowani, albo ksenofobiczni i zawistni.\nPaństwo powinno być bogate, demokratyczne, mądrze zarządzane, a nie rządzone. Ludzie powinni być szczęśliwi bez względu na kolor skóry, orientację seksualną, wykształcenie.\nDużo? chyba tak, bo nikt tego nie zrealizuje przez następne 10-20 lat. Czy nowa klasa polityczna będzie lepsza? To pytanie pozostawiam bez odpowiedzi, ale jedno jest pewne, ciągle przeszłość kreuje codzienność.\nLicznik odwiedzin: 4 741 677


Krzysztof piekarz - sylwetka, wymiary, informacje\nKrzysztof Piekarz –…\nKrzysztof Piekarz – Sylwetka\nKim jest Arnold Schwarzenegger dla miłośników kulturystyki? Legendą, ikoną, motywacją, sylwetką stanowiącą ideał kompromisu między masywnością a estetyką. Powiewem świeżości, odpoczynkiem od dzisiejszych muskularnych potworów mających kłopoty z trzymaniem w ryzach talii. Kim jest Krzysztof Piekarz? Polskim Arnoldem Schwarzeneggerem.\nWidać to świetnie na wszelkich zdjęciach czy filmach, na których się pojawia. Wielka klata, doskonałe ramiona I okrągłe barki. Płaska talia doskonale z tym kontrastująca. Wszystko tak jak powinno być – estetyka, ale podana w imponująco muskularnej formie. Masa z klasą. Brutalna finezja. A teraz stop. Schwarzenegger jest przecież 7-krotnym Mr Olympia czyli jednym z najbardziej utytułowanych kulturystów w historii. Co ma zaoferowania gablota Krzysztofa Piekarza?\n2014 r. – wygrana na debiutach kulturystycznych w klasie + 90 kg oraz open, 3 miejsce na Mistrzostwach Polski w kulturystyce klasycznej\n2015 r. – wygrana na MP + 180 cm, 3 miejsce na Mistrzostwach Europy + 180 cm\n2017 r. – Mistrz Polski NABBA, Mistrz Polski WPF, 3 miejsce Mistrzostwa Polski NAC kat. Mens Body,\n2 miejsce na Mistrzostwach Europy WFF, 1 miejsce zawody w Sopocie +100 kg oraz open\n2018 r. – udział w Mistrzostwach Polski czterech federacji – NABBA i WPF – 1 miejsce w + 100 kg oraz open , NAC I WFF – 2 miejsce\nMożna z tego wyciągnąć następujące informacje podsumowujące jego karierę – po pierwsze od 2018 nie jest startującym zawodnikiem, bo brał udział w konkursach na przestrzeni lat 2014-2018. Po drugie zdobył 5 tytułów Mistrza Polski różnych federacji. Ma także dwa medale rywalizacji na poziome europejskim, ale nigdy nie brał udziału w zawodach największej federacji kulturystycznej czyli IFBB. Dlaczego wybierał mniejsze federacje nie mam pojęcia, a powodów z których nie wyniósł swojej kariery na światowy poziom może być mnóstwo na czele z tym, że mógł tego najzwyczajniej nie chcieć. Może nie tyle samych osiągnięć, ale poświęceń jakie byłyby do tego niezbędne.\nWarto przyjrzeć się temu jak prezentowały się wymiary Krzysztofa Piekarza – wzrost: 184 cm, waga oczywiście zmieniała się na przestrzeni lat, ale najcięższy był w granicach 112 kg na scenie. Obwód ramienia 51 cm, klatka piersiowa – 128 cm, talia – 89 cm, ale mierzona nie w formie startowej, czyli na zawodach na pewno była znacznie węższa. Udo – 70 cm obwodu.\nSwoją dietę pokazywał na jednym z filmów z przygotowań – 6 posiłków dziennie. Pierwszy – 12 białek jaj, 10g oleju lnianego, 25 g ryżu. Posiłek 2: 200g mięsa, 50 g ryżu/ makaronu/ kaszy, 10g oleju lnianego, warzywa. Posiłek 3: tak samo jak drugi, ale zredukowana o połowę – do 25g ilość produktu węglowodanowego, a następne czyli posiłek 4, 5 I 6 to występujące na zmianę powtarzanie się posiłku 2 I 3.\nCo robi obecnie? Jak Krzysztof Piekarz pisał na swoim Instagramie – zmienił priorytety, co nie znaczy że nadal nie prezentuje doskonałej sylwetki. Obecnie jednak pełni przede wszystkim rolę trenera personalnego rozpisując plany treningowe czy dietetyczne.\n“Nie nie I jeszcze raz nie” – to słowa Krzysztofa Piekarza będące odpowiedzią na pytanie czy powróci jeszcze do startów. Po pierwsze ma inną, niepozwalającą na starty sytuację życiową a po drugie jest mu dalekie podejście dzisiejszych kulturystów I nie chce być z nimi wiązany. Co konkretnie miał na myśli nie wiadomo, ale spodziewam się, że chodzi tu pogoń za masą za wszelką cenę, będącą w sprzeczności z bardziej klasycznym I estetycznym podejściem, które jego sylwetka reprezentuje.\nAutor: STALOWY SZOK\nTags: Krzysztof Piekarz Krzysztof Piekarz Dieta Krzysztof Piekarz instagram Krzysztof Piekarz trener Krzysztof Piekarz wymiary


Numer kierunkowy 077 / +6377 / 006377 / 0116377, Filipiny\nNumer kierunkowy 077 (+6377 / 006377 / 0116377)\nNumer kierunkowy: 077 (+6377)\nPrefiks 077 to kod obszaru dla Ilocos Norte, Ilocos Sur. Dla fikcyjnego numeru telefonu 4435941 oraz numeru kierunkowego 077, numer, który należy wybrać, to 077 4435941. A Ilocos Norte, Ilocos Sur znajduje się w Filipiny.\nPrefiks w postaci numeru kierunkowego przypisuje numer telefonu abonenta do określonej lokalizacji. Występują inne rodzaje prefiksów oprócz numeru kierunkowego: prefiksy numerów międzynarodowych, prefiksy operatorów sieci komórkowych oraz prefiksy innych usług. Takie prefiksy są ze sobą łączone z różnych względów. Jeśli nawiązywane jest połączenie zagraniczne, a odbiorca połączenia korzysta z telefonu stacjonarnego, telefoniczny Zagraniczny numer kierunkowy jest łączony z numerem kierunkowym oraz numerem abonenta. Dla fikcyjnego numeru telefonu 4435941, numeru kierunkowego 077 (Ilocos Norte, Ilocos Sur) oraz telefonicznego Zagraniczny numer kierunkowy 0063, numer, który należy wybrać, to 0063 77 4435941. Jeżeli nawiązywane jest połączenie z telefonem komórkowym, telefoniczny kod krajowy jest łączony z prefiksem operatora sieci komórkowej oraz numerem abonenta. W przypadku nawiązywania połączenia z abonentem znajdującym się w tym samym kraju, można pominąć telefoniczny Zagraniczny numer kierunkowy. Natomiast w przypadku połączenia krajowego nawiązanego pomiędzy użytkownikami telefonów stacjonarnych, w wielu krajach można także pominąć numer kierunkowy, o ile obaj abonenci są przypisani do takiego samego numeru kierunkowego. Zwłaszcza w krajach, w których abonenci mogą zachować ten sam numer telefonu po przeprowadzce do innej lokalizacji lub miejscowości, numer kierunkowy – w tym przypadku 077 – należy również wybrać.\nJeśli jesteś poza Filipiny i chcesz zadzwonić do osoby w Ilocos Norte, Ilocos Sur, oprócz numeru kierunkowego potrzebny jest Zagraniczny numer kierunkowy, z którym chcesz połączyć się. Zagraniczny numer kierunkowy dla Filipiny to +63 (0063), więc jeśli jesteś w Polska i chcesz zadzwonić do osoby w Ilocos Norte, Ilocos Sur, musisz podać numer telefonu tej osoby zaczynający się od +63 77. W tym przypadku pominięto zero przed kodem obszaru. Dla fikcyjnego numeru telefonu 4435941, numeru kierunkowego 077 (Ilocos Norte, Ilocos Sur) oraz telefonicznego Zagraniczny numer kierunkowy 0063, numer, który należy wybrać, to 0063 77 4435941.


Ejotkowe postrzeganie świata: Krystyna Mirek "Na strunach światła"\nAgnieszka Kaniuk 9 sierpnia 2019 17:51\nUwielbiam ten cechy. Jestem już po lekturze tej części i byłam nią oczarowana. 😊\nSylwia (nieperfekcyjnie.pl) 9 sierpnia 2019 19:36\nCzytałam dwa pierwsze tomy - były urocze i przyjemne, ale to tyle... dlatego jakoś nie mam ochoty na trzecią część.\nmartucha180 11 sierpnia 2019 21:14\nJa już czekam na tom czwarty.\nKsięgozbiór Kasiny 11 sierpnia 2019 22:40\nMam wielką ochotę na tą serię...\nGosia 12 sierpnia 2019 13:27\nElaR 12 sierpnia 2019 17:06\nTo w sumie codzienność każdego człowieka...


Kontrowersje wokół reklamy papierosów | Alkohol i papierosy\nKontrowersje wokół reklamy papierosów\nArt. 8 ustawy z 1995 r. wprowadzał zakaz reklamowania i promocji wyrobów tytoniowych, rekwizytów tytoniowych i produktów imitujących wyroby lub rekwizyty tytoniowe oraz symboli związanych z używaniem tytoniu w telewizji, radiu i kinach, prasie dziecięcej i młodzieżowej, zakładach opieki zdrowotnej, placówkach kulturalno-oświatowych, szkołach wyższych i obiektach sportowo-rekreacyjnych. W kolejnych latach przepisy były zaostrzane. Do katalogu określonego w 1995 r. dodano w szczególności prasę każdego rodzaju, plakaty (w tym wielkoformatowe) i środki usług informatycznych. Niedozwolone stało się również eksponowanie w punktach sprzedaży przedmiotów imitujących opakowania wyrobów tytoniowych. Choć wydaje się, że obecnie obowiązujące przepisy w zasadzie uniemożliwiają jakiekolwiek działania marketingowe koncernów tytoniowych, obserwatorzy nierzadko zwracają uwagę na omijanie zakazu. Jako główny problem wskazuje się promowanie papierosów w punktach sprzedaży i podczas imprez masowych – w zamian za zakup papierosów uczestnicy otrzymują gadżet w postaci zapalniczki, dodatkową, darmową paczkę itp.1\nW 2013 r. dyskusje wzbudziło ogłoszenie zamieszczone przez spółkę Tanie Papierosy w dzienniku „Fakt”. Pozornie było to zaproszenie do współpracy skierowane przez firmę do partnerów biznesowych. W reklamie pojawiły się jednak sformułowania, które odczytywano jako reklamę papierosów adresowaną do konsumentów: „nasza paczka czeka tam na ciebie”, „już od 550” (spółka tłumaczyła, że chodzi o porę otwarcia lokalu, a nie o cenę paczki). Przy okazji tego incydentu eksperci zwracali uwagę na zapis w ustawie tytoniowej, na który mogą powoływać się autorzy podobnych komunikatów. Ustawowa definicja reklamy wyrobów tytoniowych mówi o „rozpowszechnianiu komunikatów, wizerunków marek wyrobów tytoniowych lub symboli z nimi związanych”. Firma Tanie Papierosy broniła się więc, tłumacząc, że w jej komunikacie nie ma mowy o żadnej marce ani żadnym wyrobie tytoniowym2.\nW 2012 r. Inspekcja Handlowa stwierdziła zaledwie 12 przypadków naruszenia zakazu. Dotyczyły one np. umieszczania w sklepach napisów typu „Tanie wyroby tytoniowe”, „Najtańsze papierosy”, „NOWOŚĆ: ODŚWIEŻAJĄCA ODMIANA”. Odnotowano także incydent w Strefie Kibica, gdzie klientom, którzy wcześniej kupili paczkę papierosów, wręczano darmowe zapalniczki. W sklepie znajdowały się również plakaty oraz inny sprzęt rozpowszechniający wizerunek papierosów i symboli z nimi związanych. Niemal wszystkie zawiadomienia Inspekcji Handlowej skierowane do prokuratury zakończyły się odmową wszczęcia postępowania3.\nOdkąd pojawiły się nowe produkty mające stanowić alternatywę dla tradycyjnych papierosów (e-papierosy, wyroby tytoniowe bezdymne), coraz częstsze są głosy o konieczności uregulowania kwestii ich reklamy. W projekcie nowelizacji ustawy tytoniowej zakaz reklamy i promocji wyrobów tytoniowych oraz eksponowania ich opakowań w punktach detalicznych został rozszerzony na e-papierosy. Zwolennicy poglądu, że nowe produkty charakteryzują się niższą szkodliwością niż tradycyjne papierosy, zwracają uwagę, iż zakaz reklamy uniemożliwi ich popularyzację w społeczeństwie.\n„Czy osoby odpowiedzialne za zdrowie publiczne mają moralne prawo zapobiegać informowaniu palaczy o produktach potencjalnie redukujących ryzyko (tobacco harm reduction products)? – pytają autorzy artykułu poświęconego redukcji szkód powodowanych przez tytoń. – Ci, którzy uważają, że tak, reprezentują politykę paternalistyczną, w której interesy palaczy poświęca się na rzecz szerszego dobra publicznego. Inni argumentują, że informowanie palaczy o tego typu produktach jest z perspektywy zdrowia publicznego działaniem efektywnym i pozwala szanować ich autonomię”4.\n1Jak producenci papierosów omijają zakaz reklam, www.wirtualnemedia.pl, 3 czerwca 2013 r.\n2B. Świderski, A Ty, co widzisz na tym zdjęciu? Tak firmy obchodzą zakaz reklamowania papierosów, www.natemat.pl, 28 grudnia 2013 r.\n3Sprawozdanie z realizacji Programu Ograniczania Zdrowotnych Następstw Palenia Tytoniu w Polsce w 2012 roku, Warszawa 2013.\n4C. Gartner, W. Hall, A. McNeill, Harm reduction policies for tobacco [w:] T. Rhodes, D. Hedrich (red.), Harm reduction: evidence, impacts and challenges, Lizbona 2010, s. 255–268.


siłownia, klub fitness? - Strona 5 - BiznesMamy.pl\nPost autor: MamaAnia » 24 maja 2019 13:29\nPreferuję domową siłownie\nPo pierwsze wybieram sama sobie dzien treningu oraz mogę dopasować sobie ćwiczenia do tego co bedzie dla mnie najlepsze.\nPo drugie urządzenia do domowej siłowni nie są wcale takie drogie i mozna w sklepach w sieci upolować je w dobrej cenie. Polecam na początku kupić sobie\nTo pozwoli Wam wykonac naprawdę wiele ćwiczeń.\nNajwazniejsze to po prostu wygospodarować sobie miejsce na takie ćwiczenia. U mnie jest to piwnica.\nOstatnio zmieniony 31 maja 2019 10:28 przez MamaAnia, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: drakaris » 28 maja 2019 21:33\nW sumie odnosząc się do posta poprzedniczki lub poprzednika również zachęcam do korzystania z domowych warunków, jeżeli rzecz jasna tak jak deklarujesz masz mało czasu. W sensie - nie potrzeba zbyt wiele, żeby rozpocząć ćwiczenia.\nPost autor: Mileneczka » 31 maja 2019 10:09\nMożecie na początku wdrążyć odpowiednią dietę, następnie zadbać o jakieś fajne ćwiczenia, w tym celu można zakupić akcesoria do fitnessu. Oczywiście jazda na rowerze na świeżym powietrzu jest również bardzo wskazana\nPost autor: lorna77 » 31 maja 2019 14:40\nJa musicie kupić ciuchy sportowe to tu macie fajny sklep sportowy online foxsklep. Ja sporo potrzebnych rzeczy tu właśnie kupiłam. Mają teraz ekstra stroje kąpielowe, zwracają uwagę bo mają fantastyczne wzory.\nPost autor: bella91 » 02 cze 2019 23:25\nMoże stwórz sobie domową siłownie? Znajdziesz duży wybór sprzętu do cwiczeń m.in hantle, ławeczki, bieżnie itd. Myślę, ze bez problemu tam coś dla siebie wybierzesz. Ja chcę zamówić rower, bieżnię i buty do biegania.\nPost autor: jagodka » 04 lip 2019 11:29\nDomowa siłownia faktycznie jest świetnym pomysłem o ile oczywiście mamy odpowiednio dużo miejsca aby sobie taką siłownie zorganizować. Sama chętnie bym jedno pomieszczenie przeznaczyła na akcesoria zwiazane z ćwiczeniami, nie mogę sobie na razie pozwolić Mieszkam jednak w mieście i w okolicy mam 3 siłownie. Poczatkowo chodziłam jedynie na bieżnię, obecnie wolę ćwiczenia siłowe. Polecam Wam dziewczyny, nie ma się co ich bać\nmożna ładnie wymodelować sylwetkę\npoprawia sie humor\nno i mam wrażenie, że zrzuciłam za ich pomocą o wiele wiecej kilogramów niż za pomocą standardowych ćwiczeń wytrzymałościowych\nPost autor: Zuzula » 12 sie 2019 10:42\nJeśli intensywnie trenujecie oraz chcecie aby trening przynosił o wiele lepsze rezultaty, polecam zastanowić sie nad przedtreningówką. Docelowo przedtreningówki mają dostarczyć osobie ćwiczącej znacznie więcej energii – niezbędnej do wykonania efektywnego treningu. Nie da się jednak ukryć, że wpływ odżywki przedtreningowej zależy od tego z jakich składników została wykonana. Jesli nie macie dużej wiedzy polecam skontaktować się z trenerem, ewentualnie zadzwonić do sklepu, w którym doradzą Wam co wybrać.\nOstatnio zmieniony 04 wrz 2019 16:28 przez Zuzula, łącznie zmieniany 2 razy.\nPost autor: aldonisa » 13 sie 2019 11:21\nOstatnio czytałem artykuł o tym.\nPost autor: ziuta82 » 23 wrz 2019 12:24\nbardzo ważne jest by dostosować odpowiednie odzywki do naszych potrzeb. Jak już chodzisz na siłownie to moze zakup takie odżywki. Warto też porozmawiać z personelem sklepu by cos Ci doradzili.\nPost autor: Tymoteusz1 » 29 wrz 2019 12:11\nGrunt to znaleźć dla siebie takie miejsce, w którym będziecie czuli się najlepiej. Ja bym postawił na Waszym miejscu na taką aktywność, z którą czujecie się najlepiej. Podpowiem Wam, że bardzo fajnie sprawdzają się dzisiaj takie opaski, bo pozwalają one kontrolować wiele aspektów w organizmie podczas ćwiczeń.


Konsultacja internistyczna w Starej Iwicznie - 20 Polecanych Specjalistów | ZnanyLekarz.pl\nKonsultacja internistyczna specjaliści w Starej Iwicznie\nInternista Lekarz rodzinny Pediatra Kardiolog Pulmonolog\n„Jeśli wizyta przewyższyła moje oczekiwania (rozmowa a nie zamknięte pytania, solidne wyjaśnienia, respekt do restryk…cji pandemicznych i jasna ścieżka „co dalej”) to ocena może być tylko jedna. Normalnie, lekarz godny zaufania i polecenia.” Więcej\nlek. Artur Strus\n„Mialam przyjemność trafic do Pana Doktora i potwierdzam poprzednie opinie. Bardzo miła atmosfera, poczucie humoru…. Pan Doktor podczas wizyty przeprowadził dokładny wywiad.. zbadał, osluchal, zmierzył cisnienie. Uspokoił bo oczywiście ponosila mnie "fantazja". Otrzymałam zalecane leki i informacje jak przyjmować każdy z nich. Do tego wszystkiego otrzymalam skierowanie na dalsze badania ktore nalezy zrobic po przyjęciu leków i ustąpieniu dolegliwości oraz informacje ze należy zgłosić się z wynikami.. co uczynię z przyjemnością :)” Więcej\nlek. Katarzyna Fijałkowska\n„Bardzo miła, wspaniałe podejściem do dziecka i rodziców. Wnikliwie bada, wszystko wyjaśnia. Skutecznie leczy. Nie pr…zepisuje od razu antybiotyków.” Więcej\n„Często korzystam z pomocy Pani Doktor dla moich dwóch synków. Diagnoza była za każdym razem trafna, sposób leczenia …szczegółowo omówiony. A dodatkowo to przemiła osoba.” Więcej\n„Mam 40 lat. To już jest wystarczający okres życia, zeby spotkać wielu lekarzy na swojej drodze. W szczególności jeśl…i ma się za sobą historię nowotworową. Do Pani Olgi trafiłem z polecenia innego lekarza. Już po pierwszej wizycie i wywiadzie ze mną Pani Olga trafiła na podium. Jej holistyczne spopjrzenie nie na chorobę, lecz na człowieka jako takiego przekonuje pacjenta, ze nie chce ona leczyć, lecz uzdrawiać. Wytłumaczę jak rozumiem różnicę miedzy tymi pojęciami. Leczenie to pozbywanie się objawów choroby. Uzdrawianie to znajdowanie przyczyn i ich eliminacja. Oczywiście każda choroba ma swoje fazy życia i naszą głębokość jej zrozumienia. Pani Olga jest mistrzem w zgłębianiu i poszukiwaniu korzeni problemu. Moja pierwsza wizyta miała miejsce prawie rok temu. Z mojego najbliższego otoczenia na wizytę do Pani Doktor udało się już 4ry osoby. Wszyscy jak jeden mąż podpisaliby się pod moją opinią. Dziękuję Pani Olgo za zmianę komfortu mojego życia. Do zobaczenia wkrótce na wizycie kontrolnej. Zbigniew P. Kawalec” Więcej\nlek. Justyna Bieńkowska - Listowska\n„Od kilku lat chodze do przychodni na Julianowskiej, gdzie przyjmuje Pani doktor i za kazdym stawia dobre diagnozy bo… po przepisanych lekach zawsze sie polepsza. Rzeczowa i widac ze wie co robi. Polecam” Więcej\nJoanna Renata Bienias\n„W oczach Pani Doktor - przawdziwa miłość do wszystkiego co żyje. Tylko przeprowadzka zmusiła mnie korzystać z usług …innych lekarzy. Uprzejma, miła, zainteresowana każdym szczegółem, cierpliwa, wnikliwa, ma potężną wiedzę i chęć pomóc. Każda wizyta była po prostu cudowna, Pani Doktor nie tylko potrafi stworzyć wyjątkowe poczucie bezpieczeństwa u pacjęta, a i skutecznie wyleczyć różne dolegliwości.” Więcej\nUsługi w Starej Iwicznie\nKonsultacja telefoniczna - Internista w Starej Iwicznie\nTelemedycyna - Porada - Pediatryczna w Starej Iwicznie\nKonsultacja gastrologiczna w Starej Iwicznie\nUSG jamy brzusznej w Starej Iwicznie\nUSG piersi w Starej Iwicznie\nUSG układu moczowego w Starej Iwicznie\nUSG węzłów chłonnych w Starej Iwicznie\nKonsultacja pulmonologiczna w Starej Iwicznie\nKonsultacja pediatryczna (dzieci zdrowe) w Starej Iwicznie\nKonsultacja telefoniczna - Gastroenterolog w Starej Iwicznie\nKonsultacja telefoniczna - Kardiolog w Starej Iwicznie\nKonsultacja telefoniczna - Pediatra dzieci zdrowe w Starej Iwicznie\nSpecjaliści medycyny estetycznej w Starej Iwicznie\nWenerolodzy w Starej Iwicznie\nOrtopedzi w Starej Iwicznie


Książki – 16/16 – Bałwochwalnia\nTytuł – Dziewczyny\nDLA KOGO – dla wielbicieli fikcji, która lekko zahacza o fakty, klimatów lat 60. XX wieku i kultury amerykańskiej w ogóle, dla entuzjastów niespiesznych zdań\nPowieści Emmy Cline Dziewczyny* minęła się z moimi oczekiwaniami, uznałam nawet, że nie warta jest uwagi i nie zasługuje na notę. Taka decyzja zapadła po sto którejś stronie. A biorąc pod uwagę fakt, że książka ma tylko 360 stron, uznałam, że jest to decyzja ostateczna. Ale z każdym kolejnym akapitem ta decyzja traciła na ostrości. Z końcem lektury zmieniłam zdanie. Doświadczenie to swoiste i choćby z tej przyczyny już warte odnotowania. Ale po kolei…\nKsiążka zwraca na siebie uwagę swą krzykliwą okładką. Każdy rzuci na nią okiem. Do tego ascetyczny tytuł, który w zasadzie niczego nie mówi, ale przez swoją prostotę, takie „po prostu”, zaczyna intrygować. I jeszcze te zapowiedzi wydawnicze… Nic tylko dać się złapać. Czy może raczej nabrać? Moje oczekiwania, za sprawą promocyjnych sugestii, były bardzo konkretne. Co zaowocowało niesmakiem – poczułam się w pewnej chwili po prostu oszukana. W czym rzecz?\nIntryguje mnie kultura amerykańska. Skąd się to wzięło? Chyba za sprawą muzyki. Później i literatury. Dziś o amerykańskiej kulturze zwykle mówi się w sposób lekceważący, nieco nawet pogardliwy, jako o tej, która nie niesie ze sobą żadnych wartości, od której wieje pustką, tandetą. Każdy zaś, kto choć trochę zagłębił się w zagadnienie, wie, że nic bardziej błędnego, mylnego. Ta nieoczywistość jest dla mnie też magnesem. I te moje upodobania popchnęły mnie w stronę Dziewczyn.\nEra hippisowska, to okres, który niewątpliwie w sposób znaczący wpłynął na wizerunek kultury amerykańskiej drugiej połowy XX wieku, zaś Charles Manson ze swoją ferajną (sektą zwaną Rodzina) to jeden z jego wręcz symboli. Dlatego powieść, która jest promowana, jako historia zanurzona w tamtym świecie (autorkę, która dorastała w Kalifornii, miejscu grasowania Manson, intrygował tamten czas) musiała przykuć moją uwagę. Przyznam, że dość naiwnie spodziewałam się sfabularyzowanej wersji faktów sprzed dekad, dostałam zaś… Zgoła coś innego. Właśnie ta rozbieżność sprawiła, że powieść zdyskwalifikowałam. Pochopnie zbyt, jak wkrótce się okazało.\nGdy pogodziłam się z faktem, że nie będą spełnione moje oczekiwania, poddałam się narracji Cline i dalsza lektura pochłonęła mnie zupełnie, będąc już tym, czym tylko może być czytanie – przyjemnością, której z niczym innym nie da się porównać. Po prostu się zapomniałam. Dziewczyny zyskały na „urodzie” tak bardzo, że zmieniły kategorię. Z półki NIE POLECAM przeniosłam książkę na półkę POLECAM.\nCo zatem dostałam, jeśli nie fabularną wersję jednego lata z życia członków legendarnej sekty? Coś znacznie bardziej kameralnego, intymnego, ulotnego i uniwersalnego.\nDawno temu powstał film, który z czasem stał się kultowy. Ja jednak obejrzałam go chyba nie w porę, gdyż mnie nie przekonał. Przekonała mnie jednak książka, na podstawie której powstał filmowy obraz. Lektura uzmysłowiła mi czym jest opowieść o pięciu nastoletnich siostrach. Mowa o Przekleństwach niewinności (powieści Jeffreya Eugenidesa i filmie Sofii Coppoli). Książka dopiero sprawiła, że za sprawą słowa (a nie film za sprawą obrazu) weszłam w tamten świat. Wspominam o Przekleństwach, bo powieść ta jest tu jak najbardziej na miejscu. Ten kontekst jest według mnie znacznie bardziej słuszny, uzasadniony, adekwatny, niż ten dotyczący Mansona.\nOwszem, czas i miejsce się zgadzają. Mamy tu też bohaterów nieco na modłę słynnej Rodziny (Russell nieco na modłę samego Mansona i Suzanne nieco na modłę Susan Atkins), zamieszkujących upadłe ranczo, którzy pod przywództwem swego guru dokonali rzezi (nieco na modłę tej w domu Romana Polańskiego i jego żony Sharon Tate), wprowadzając w czyn swe „idee”. Jednak czy ta fabularyzowana wersja wydarzeń z końca lat 60. XX wieku jest istotą powieści? Gdy się przekonałam, że nie, poczułam zawód, rozczarowanie. Brnęłam jednak dalej i wkrótce odkryłam co nią jest. Wówczas dopiero odsłoniła się dla mnie wartość opowieści. Faktyczną istotą są tu cienie dojrzewania, właśnie owe „przekleństwa niewinności”.\nPowyższy cytat ze wspomnianego utworu Eugenidesa wydaje się oddawać istotę i atmosferę powieści Cline. Mamy tu portret dziewczyny z okresu dojrzewania, jakże wnikliwy, niejednoznaczny i uniwersalny. To jednak nie wszystko. Mamy tu też ukazany mechanizm działania psychiki nastoletniej dziewczyny, która z każdą chwilą zatraca się coraz bardziej. Mając przy tym świadomość albo raczej podskórnie przeczuwając, że konsekwencje przyjdzie jej ponieść niemałe. Mimo to poddaje się temu. Przypadek tylko sprawił, że nie sięgnęła dna – totalnego wykluczenia i zniewolenia, zatem w gruncie rzeczy tego, przed czym uciekała.\nStany Zjednoczonej Ameryki, Kalifornia, koniec lat 60. XX wieku, upalne lato, wolny czas i w tym wszystkim zanurzona nastoletnia niewinna dziewczyna, która nie wie co ze sobą począć. Na nikim jej jakoś szczególnie nie zależy, nikomu też szczególnie nie zależy na niej. Jest sama, nie przynależy. Tu ujawnia się tragizm jej sytuacji – z jednej strony nie chce współbyć z kimś, bo inni nie są warci jej uwagi, z drugiej jednak pragnie przynależeć, by nie być samotna, by z kimś tworzyć jakąś komunię dusz.\nWszyscy wokół żyją swoim życiem – rozwiedzeni rodzice, przyjaciółka, znajomi. Ona zaś za kilka tygodni zostanie wyrwana z tego, czego, choć nienawidzi, to dobrze zna i wrzucona w coś zupełnie jej obcego, być może jeszcze gorszego. Próbuje jakoś to wszystko przetrwać. Wałęsa się więc po mieście, mając nadzieję, że może czegoś się uchwyci… Może coś znajdzie…\nW powieść Cline to jednak nie wszystko. Jest tu coś jeszcze, co odgrywa rolę najważniejszą – sposób prowadzenia narracji. Niespieszny, senny, duszny. Dzięki temu opowieść nabiera wagi, znaczenia. Dzięki temu wytworzony został nastrój, który ciąg zdarzeń, fabułę całą spycha do roli tła (choć plan wydarzeń jest bardzo konkretny, to właściwie nic tu się nie dzieje, a może odwrotnie – choć nic tu się nie dzieje, to właściwie plan wydarzeń staje się bardzo konkretny), wydobywając tym samym na powierzchnię istotę powieści – przekleństwa niewinności.\n Jeffrey Eugenides, Przekleństwa niewinności, Kraków 2013.\nAutor Bałwochwalica JednaOpublikowano 23 października 2016 14 listopada 2017 Kategorie KsiążkiTagi Emma Cline, kultura amerykańska, literatura amerykańska, powieść, Sonia DragaDodaj komentarz do American dream. „Dziewczyny” – Emma Cline


KlimatDlaZiemi.pl - Co będzie się działo w przyszłości / Czynniki zmian klimatu\nLicznik odwiedzin: 20999075\nŹródło: NASA / SOHO\nBe jest izotopem produkowanym w atmosferze przez promieniowanie kosmiczne pochodzenia pozasłonecznego. Im aktywniejsze jest Słońce, tym skuteczniej jego magnetosfera ochrania układ planetarny przed tym promieniowaniem. W konsekwencji, im większa jest aktywność słoneczna, tym mniej tego promieniowania dociera do Ziemi i tym mniej powstaje 10Be. Ponieważ czas istnienia atomów berylu w atmosferze nie przekracza kilku lat, na podstawie zawartości 10Be można określić aktywność słoneczną.\nWykres pokazuje, jak zmieniły się wpływające na klimat czynniki od 1850 roku do chwili obecnej. Widać silny wpływ ocieplający gazów cieplarnianych: dwutlenku węgla, metanu, tlenku azotu, freonów (CFC) i ozonu przypowierzchniowego. Z kolei wyemitowane do atmosfery aerozole powodują ochładzanie klimatu. Oba efekty konkurują ze sobą, choć gazy cieplarniane zdecydowanie biorą górę. Wpływ Słońca i wulkanów jest relatywnie niewielki.\nEmisji dwutlenku węgla, związanej ze spalaniem paliw kopalnych, towarzyszyła emisja aerozoli, szczególnie siarkowych. Do lat 40-tych czynniki antropogeniczne znosiły się wzajemnie, a odnotowywany wzrost temperatury spowodowany był w dużym stopniu wzrostem mocy Słońca. Wraz ze wzrostem świadomości ekologicznej w latach 60-tych, podjęto działania mające na celu redukcję smogu i kwaśnych deszczy. Zaczęto wprowadzać normy emisji, zakładać filtry, odchodzić od najbrudniejszej energetyki węglowej. Efekty stały się zauważalne – emisja tlenków siarki i azotu przestała rosnąć tak szybko, jak ilość produkowanej energii i emitowanych do atmosfery gazów cieplarnianych. W wyniku tego znikł czynnik maskujący ocieplanie się klimatu i od lat 60-tych ubiegłego wieku notujemy gwałtowny wzrost temperatury.\nAktualnie panuje przekonanie, że dotychczasowy wzrost z 280 ppm CO2 do 380 ppm (wzrost o 35%) to tylko przygrywka do dalszego zwiększania się ilości tego gazu w atmosferze. Jeszcze niedawno uważane za „czarny scenariusz” podwojenie się zawartości CO2 w atmosferze względem poziomu przedindustrialnego (czyli do poziomu 560 ppm) obecnie okazuje się ambitnym celem, tak optymistycznym, że prawie niemożliwym do realizacji. Jest całkiem prawdopodobne, że przy zachowaniu obecnych trendów do końca stulecia zawartość CO2 sięgnie nawet 1000 ppm.\nOwszem, w najprostszych modelach wzrost temperatury nie jest liniowy wraz ze wzrostem ilości CO2, lecz logarytmiczny, ale i tak zwiększenie ilości CO2 z 280 ppm do 1000 ppm, oznaczać będzie 4-krotnie większy wpływ na temperaturę, niż przy dotychczasowym wzroście (280 ppm do 380 ppm).