Regulamin elektronicznej ewidencji pobytu dziecka w Przedszkolu Publicznym nr 8\nUchwała Nr XXXI/183/12 Rady Miejskiej w Brzegu z dnia 7 września 2012r.w sprawie: ustalenia opłat za świadczenia przedszkoli prowadzonych przez Gminę Miasto Brzeg,\n1. W celu ewidencji obecności i rozliczania czasu pobytu dziecka w Przedszkolu Publicznym nr 8 w Brzegu wprowadza się elektroniczny system ewidencji - oprogramowanie RSRejestrator, czytnik rejestrujący wejście i wyjście dziecka oraz indywidualne karty zbliżeniowe z przypisanym numerem i kodem.\n2. Elektroniczny system ewidencji obecności i rozliczania czasu pobytu obowiązuje wszystkie dzieci.\n3. Zarejestrowane informacje trafiają do oprogramowania, które zlicza czas pobytu dziecka\nw przedszkolu w danym miesiącu, uwzględniając ilość godzin płatnych ponad podstawę programową oraz opłatę za wyżywienie.\n4. Każdemu dziecku przysługuje jedna indywidualna karta zbliżeniowa, którą rodzic/prawny opiekun otrzymuje nieodpłatnie w depozyt i potwierdza jej odbiór pisemnie co upoważniony pracownik przedszkola odnotowuje w Rejestrze kart zbliżeniowych.\n5. Karta jest własnością Przedszkola Publicznego nr 8 w Brzegu.\n6. Karta podlega zwrotowi z chwilą wygaśnięcia lub rozwiązania umowy oświadczeniu usług przez przedszkole.\n7. W przypadku braku karty w chwili wprowadzenia lub odbioru dziecka, rodzic/prawny opiekun lub inna osoba upoważniona do odbioru dziecka loguje zdarzenie przy pomocy przypisanego indywidualnie każdemu dziecku nr karty i kodu.\n8. Wejście dziecka należy zarejestrować przed wprowadzeniem dziecka do sali.\n9. Wyjście dziecka należy zarejestrować po odebraniu dziecka z sali.\n10. Brak elektronicznego zarejestrowania wejścia/wyjścia skutkuje naliczeniem odpłatności za dany dzień wg maksymalnej liczby godzin płatnych za pobyt w przedszkolu.\n11. W przypadku awarii systemu lub okoliczności niezależnych od przedszkola, dopuszcza się możliwość czasowego prowadzenia papierowej ewidencji czasu pobytu dziecka w przedszkolu, w której rodzic potwierdza pobyt dziecka w przedszkolu własnoręcznym podpisem Regulamin wchodzi w życie z dniem 02.09.2013r.


Kobiety po aborcji również przechodzą żałobę. Nie jesteście same [ROZMOWA] / 2019-03 (marzec) / Magazyn / DEON.pl\nKobiety po aborcji również przechodzą żałobę. Nie jesteście same [ROZMOWA]\ns. Maksymiliana / Ewa Biedroń / KAI\n25.03.2019 13:03, aktualizacja 25.03.2019 14:01\nZOBACZ WIĘCEJ Wolontariusze z całej Polski szyją miniaturowe ubranka. Pomagają rodzicom pochować ich przedwcześnie narodzone dzieci Jak kochać Boga, który daje życie, a potem je zabiera? [ROZMOWA] Powiedz dziecku, które umarło "do zobaczenia" Na pewno znasz kogoś, kto stracił dziecko. Statystyki są nieubłagane Macie prawo pochować wasze utracone dziecko. Jak to zrobić? [INSTRUKCJA] List do Mamy, która straciła nienarodzone dziecko Jak możemy pomóc Aniołkowym rodzicom? Na pewno ich znasz\nKobiety po aborcji "spowiadają się wielokrotnie, bo nie ufają do końca, że Jezus im wybaczył. Dostają rozgrzeszenie, czują chwilową ulgę, jednak dalej nie mogą sobie wybaczyć" - mówi s. Maksymiliana Kamińska, która pomaga nie tylko kobietom, ale i mężczyznom w wychodzeniu z traumy poaborcyjnej.\nEwa Biedroń: W diecezji tarnowskiej właśnie zakończyły się rekolekcje "Winnica Racheli" dla kobiet z syndromem poaborcyjnym. Jak bardzo potrzebne są takie rekolekcje w Polsce?\nS. Maksymiliana: Potrzeba rekolekcji jest ogromna, tylko świadomość możliwości jest mała. Po pierwsze, same zainteresowane nie wiedzą, że mają prawo sobie pomóc i że mogą otrzymać takie wsparcie. W rekolekcjach uczestniczyło sześć kobiet w wieku od ok. 20 do 80 lat. Pokazuje to, że syndrom poabocyjny dotyczyć może młodych i starszych, ale najczęściej występuje u kobiet w czasie klimakterium. Kiedyś kobiety decydowały się na "zabiegi" np. ze względu na trudne warunki życiowe. Dziś to starsze panie, które przez całe życie tłumiły żal i ból po stracie dziecka. Każda na swój sposób cierpi i indywidualne próbuje sobie z tym poradzić.\nJak duży jest to problem w USA, gdzie siostra pracuje od kilku lat?\nAborcja to ogromny problem w Stanach Zjednoczonych, tam z powodu aborcji codziennie ginie 4 tysiące dzieci, a o pomoc do poradni zwraca się nadal niewiele kobiet. Wstydzą się i boją. W ciągu czterech lat z pomocy poradni "Rachel" w Chicago skorzystało ok. 145 osób, które mają polskie korzenie. Do poradni przychodzą najczęściej osoby, u których to napięcie "pęka" po latach, kiedy cierpienie jest nie do zniesienia. Czasami może to być po 30, 40 latach. Myślałam o rekolekcjach dla Polaków, bo stwierdziłam, że porady psychologiczne to za mało. Dowiedziałam się, że w USA od ponad 30 lat są prowadzone rekolekcje "Winnica Racheli" dla osób w takiej sytuacji, które pod natchnieniem Ducha Świętego napisała Teresa Burke. Zgłosiłam się, przeszłam szkolenie, nabyłam doświadczenia i wraz z grupą Bożych szaleńców rozpoczęliśmy służyć ofiarom aborcji, czyli osobom, które cierpią na zespół poaborcyjny. Maksymalnie w rekolekcjach może uczestniczyć 10 osób.\nJak kobiety, które zgłaszają się do siostry, najczęściej określają swój problem?\nMówią o żalu, strasznym wstydzie, pustce, dołujących wyrzutach sumienia, nocnych koszmarach. Nie radzą sobie. Pamiętają o rocznicy aborcji, liczą, ile lat dziś miałyby ich dzieci. Kobiety bardzo cierpią psychicznie i duchowo, ale najbardziej doskwiera im nieprzebaczenie sobie.\nSpowiedź nie wystarcza?\nNie zawsze kobiety przychodzą po spowiedzi, bardzo często dopiero przygotowuję je do spowiedzi. A te, które były wcześniej, najczęściej jednak spowiadają się wielokrotnie, bo nie ufają do końca, że Jezus im wybaczył. Dostają rozgrzeszenie, czują chwilową ulgę, jednak dalej nie mogą sobie wybaczyć. Aborcja jest jak wbicie noża w twoje serce, Jezus wyciąga go rękami kapłana, jednak uraz psychiczny zostaje, bowiem aborcja jest największą traumą, której doświadcza kobieta.\nTen ból duchowy może trwać całe życie, nie działają nawet leki na depresję. Starsi z syndromem poaborcyjnym podkreślają, że boją się śmierci. Jedna z moich pacjentek, która dokonała kilku aborcji, ciągle stawiała sobie także pytania, gdzie są jej dzieci, czy ona będzie potępiona, mimo że dostała rozgrzeszenie.\nCzy podobne doświadczenia mają mężczyźni?\nTak, zdarza się. Poproszono mnie kiedyś o modlitwę i spotkanie z umierającym mężczyzną, który konał dwa dni. Wiedziałam, że jego żona dokonała aborcji za jego przyzwoleniem, dlatego wyprosiłam rodzinę z sali. Powiedział mi, że się z tego spowiadał i dostał rozgrzeszenie. Uspokoiłam go, że jego dziecko jest w niebie szczęśliwe i czeka na niego. Podkreśliłam, że ono nie ma do niego żalu, że mu wybaczyło. Później poprosiłam rodzinę, by znów weszła do sali i odmawialiśmy wspólnie Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Po tej modlitwie mężczyzna zmarł.\nKto najczęściej zgłasza się do poradni?\nNajwięcej jest kobiet, ale przychodzą także mężczyźni i tzw. ocaleńcy, czyli rodzeństwo dzieci, którym nie było dane się narodzić. Aborcja bowiem jest jak zatrute powietrze, które snuje się pomiędzy wszystkimi członkami rodziny i wolno ją zatruwa. Mężczyźni mają wyrzuty, że zmuszali do aborcji, dali pieniądze na zabieg, czy milczeniem przyzwolili na takie rozwiązanie. Są także młodzi mężczyźni, którym kobiety nawet nie mówią o swojej decyzji, bo wiedzą, że nie mogą na nich liczyć i że oni nie podołaliby obowiązkom bycia ojcem. Przychodzą też mężczyźni, bo boją się rozwodu. Dane wskazują, że 65 procent związków rozpada się po dokonanej aborcji. Kobiety nie przychodzą na terapię razem z mężczyznami. Często później przyprowadzają swoich mężów i zachęcają ich do udziału w rekolekcjach. Za każdą aborcją stoi mężczyzna, który nie przyjął życia i nie wziął odpowiedzialności za dziecko i kobietę. Natomiast mało mam w poradni przypadków dokonania aborcji po gwałcie. Kobiety wiedzą, że mogą oddać dziecko do okna życia czy skorzystać ze wsparcia domów samotnej matki.\nCzy podobne skutki duchowe może mieć dla kobiet tzw. aborcja chemiczna?\nSądzę, że nawet gorsze. Kobiety biorąc pigułki poronne robią to w zaciszu domowej kuchni, pokoju czy łazienki. Kiedy pojawia się syndrom poaborcyjny, ich cierpienie jest większe, bo wiedzą, że dokonały aborcji własnymi rękami.\nW danej chwili kobiety nie przewidują aż takich następstw. Czy dla niektórych, aborcja to może być rozwiązanie problemu, ulga?\nZnam przypadki zgonów kobiet podczas aborcji, lub na wskutek powikłań. Pamiętam kobietę, która obudziła się podczas aborcji, bo narkoza była za słaba i widziała porozrywane części ciała swojego dziecka. Kobiety zazwyczaj przeżywają stres przed aborcją, ponieważ boją się samego jej przebiegu, boja się bólu. Mówi się, że jest ulga po aborcji, ponieważ jest już po wszystkim. Jednak nikt już później nie pyta kobiet, jak się czują po tygodniu, miesiącu po aborcji. Jedną z moich pacjentek była kobieta, którą jako nastolatkę matka zaprowadziła na zabieg aborcyjny. Dziewczyna nie miała do końca świadomości tego, co się stało, ale cieszyła się, że jest już po "problemie". Po kilku latach pobytu w USA leczono ją na nerwicę serca. Sama doszła do tego, że aborcja miała na to wpływ, bo męczyły ją wyrzuty sumienia. Zdecydowała się nawet na wolontariat w Domu Samotnej Matki. Tam "pękła", przeszła terapię, rekolekcje i teraz nam pomaga. Ale są też przypadki, że tzw. zespół rozpaczy pojawia się tuż po wybudzeniu z zabiegu lub do pół roku. Jeśli kobieta nie ma właściwej pomocy, to może to się przerodzić w depresję i myśli samobójcze.\nJak pomagacie osobom mającym syndrom poaborcyjny?\nAborcja rzutuje na całe życie. Najważniejsze jest, aby kobieta pozwoliła sobie na wyrażenie żalu po stracie dziecka, żeby nie bała się zmierzyć z tym bólem. Musi poczuć się zaakceptowana, bez osądzania jej. Powinna zobaczyć, że za jej decyzją stoi wiele osób i okoliczności. Powinna stać się dla siebie adwokatem a nie sędzią. Powinna uczłowieczyć dziecko i nawiązać z nim macierzyńską relację. To wszystko doprowadza później do wybaczenia samej sobie, a to jest najtrudniejsze. Kobiety usprawiedliwiają swoich partnerów, lekarzy, rodzinę a całą winę biorą na siebie. Nasze rekolekcje są oparte na modlitwie, rozmowach ze specjalistami i m.in. medytacji tekstów biblijnych. Podczas rekolekcji kobiety przechodzą ze śmierci do życia, z grzechu do łaski, a nawet z choroby do zdrowia.\nJakie wnioski płyną z rekolekcji w diecezji tarnowskiej?\nBardzo się cieszę, że mogłam zorganizować i przeprowadzić rekolekcje w diecezji, z której się wywodzę. Pochodzę z Tarnowa, tutaj spędzam urlop. Patronat nad rekolekcjami objął Wydział ds. Nowej Ewangelizacji Kurii Diecezjalnej w Tarnowie, a jego dyrektor, ks. Artur Ważny, był jednym z prowadzących. Moim marzeniem jest, aby takie rekolekcje odbyły się we wszystkich polskich diecezjach i z Bożą pomocą jestem gotowa pomóc w ich zorganizowaniu. To będzie dla mnie wielka łaska od Boga i radość, by czynić uczynki miłosierdzia. Korzystamy z amerykańskich doświadczeń rekolekcji "Winnica Racheli". W Polsce jest na razie niewiele osób, które prowadzą takie spotkania. Są w tym gronie ludzie z Warszawy i z okolic Poznania. W Polsce takie rekolekcje są obecne dopiero od pięciu lat. W przyszłym roku planujemy je zorganizować także dla Polonii w Londynie. Na świecie jest dużo kobiet, które cierpią po aborcji. Przyczyną - korzeniem wielu trudnych sytuacji, takich jak np. depresja, nerwica jest właśnie aborcja, choć wiele osób tego na początku nie łączy.\nS. Maksymiliana Kamińska - prowadzi w Chicago poradnię "Rachel" dla osób, które cierpią po aborcji, gdzie pomaga nie tylko kobietom, ale także mężczyznom. Więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej aborcjabolterapia.com. Z siostrą można się kontaktować, pisząc na adres e-mail: [email protected]\nTagi: jak przejść żałobę po aborcji, żałoba, syndrom poaborcyjny, utrata dziecka, poronienie, aborcja\nCZYTAJ ARTYKUŁY Z NUMERU (3/2019) "KIM SĄ ANIOŁKOWI RODZICE?"\nList do Mamy, która straciła nienarodzone dziecko\nPo stracie ciąży macie prawo do żałoby. Pozwólcie łzom płynąć\nNa pewno znasz kogoś, kto stracił dziecko. Statystyki są nieubłagane\nMacie prawo pochować wasze utracone dziecko. Jak to zrobić? [INSTRUKCJA]\nGrzegorz Ginter SJ / Edyta Drozdowska\nJak kochać Boga, który daje życie, a potem je zabiera? [ROZMOWA]\nCo to jest "limbus", czyli gdzie trafiają dusze nieochrzczonych dzieci?\nks. Józef Habina / Michał Lewandowski\nCisza w której działa Bóg [ROZMOWA]\nCzego nie dowiecie się na kursie przedmałżeńskim. Małżonkowie nieprzygotowani na stratę\nStraciliśmy dziecko, ale nie to było najgorsze\ns. Maksymiliana / Ewa Biedroń


ustawienie anteny Ruda Śląska Sell seo social media marketing montaż anteny Chorzów kuchnie na wymiar warszawaPogrzeby Rzeszówudt uprawnienia ustawienie anten Zabrze New procore xero integrationRecepty nfz na okulary Radzyń Podlaskiwypożyczalnia samochodów warszawa\nBo owo zabezpieczenie pełnego dopasowania wnętrza do jego użytkownika. Kuchnia musi stanowić wygodna, funkcjonalna natomiast także piękna – dzięki kuchniom stworzonym na aspekt owo całość jest możliwe, bez żadnych kompromisów. Zyskujemy wnętrze w pełni indywidualne zaś niepowtarzalne. Kuchnie na przejaw to oraz świetne wybieg dla nietypowych pomieszczeń, np. poddaszy, które z trudem umeblować ze względu na ich charakterystyczny układ. W takim wypadku, jeśli wybieramy gotowe zestawy mebli, musimy wyszukać oprzyrządowanie na odwrót w konkretnych wymiarach. To nie należy aż do łatwych zadań, tudzież w zasadzie przypadkiem być niemożliwe. Kuchnia na przejaw sprawia, iż ogół staje się banalnie proste – projektujemy tudzież wybieramy takie odsetek a kształty mebli, które nie przeciwnie nam się podobają, mimo to idealnie dopasują się do problematycznego wnętrza.\nCyswllt: Patrycja, Słupsk, tel. 5028635581, email: patrycja_p1666@gazeta.pl


Jaką pralkę Amica ładowaną od frontu (wąską) w klasie energetycznej A++ 1300 obrotów w kolorze białym wybrać?\nStrona główna > Jaką pralkę wybrać? > Amica > pralka > ładowana od frontu (wąska) > klasa energetyczna A++ > 1300 obrotów > w kolorze białym\nPralka Amica pralka ładowana od frontu (wąska) klasa energetyczna A++ 1300 obrotów w kolorze białym to polski pomysł na pranie. Dobry pomysł, bo Amica oferuje nowoczesne urządzenia, w szerokiej gamie produktów, z różnego rodzaju systemami elektronicznymi.\nPralka Amica pralka ładowana od frontu (wąska) klasa energetyczna A++ 1300 obrotów w kolorze białym - wybrane oferty:\nJaka pralka Amica ładowana od frontu (wąska) klasa energetyczna A++ 1300 obrotów w kolorze białym - wybierz dla siebie\nMasz wciąż problem, jaką pralkę wybrać? Spokojnie, pomożemy! Wybrałeś już, że jesteś zainteresowany pralką Amica ładowana od frontu (wąska) klasa energetyczna A++ 1300 obrotów w kolorze białym. Poniżej prezentujemy dalszy podział tych pralek. Wybierz typ, jaki interesuje Cię najbardziej i przejdziesz do listy pralek dopasowanych idealnie do Twoich potrzeb.


W 80 dni dookoła świata – Afrykamera 2015 (Dzień 1) - Filmbuk\nW 80 dni dookoła świata: AfryKamera 2015 (Dzień 1)\nKrakowską edycję AfryKamery rozpoczęły dwa filmy: francusko-marokoańska "Gorączka", a także dokument Orlando von Einsiedela – "Virunga". Film Hichama Ayoucha wygrał nagrodę główną na najważniejszym festiwalu filmowym w Afryce – FESPACO w Wagadugu w Burkina Faso. "Virunga" z kolei to produkcja, która w tym roku walczyła o Oscara, a jej producentem był sam Leonardo DiCaprio. Poniżej zestawienie recenzji z pierwszego dnia Festiwalu.\nAkcja "Gorączki" skupia się wokół zbuntowanego nastolatka Benjamina (Didier Michon). Matka chłopca idzie do więzienia, więc ten, aby uniknąć kolejnego domu zastępczego, przeprowadza się do swojego ojca, Karima (Slimane Dazi), na paryskie przedmieścia. Karim to marokański imigrant, który wciąż mieszka ze swoimi rodzicami i pracuje jako magazynier. Pojawienie się Benjamina, którego od najmłodszych lat otacza przemoc, zaburzy spokojne i poukładane życie trójki domowników.\nReżyser "Gorączki" patrzy na współczesną Francję przez pryzmat przepaści pokoleniowej między imigrantami afrykańskimi a ich wychowanymi w Europie potomkami. W brutalny i bardzo dołujący sposób ukazuje lęk i odrazę głównego bohatera do otaczającego go świata. Ten w "Gorączce" chyli się ku upadkowi – następuje schyłek pewnej epoki – epoki, w której ludzie byli dumni ze swojego pochodzenia i które ich jednoczyło. W filmie Ayoucha postępuje destrukcja dotychczasowych, naturalnych więzi międzyludzkich. Benjamin z całego serca nienawidzi siebie i swoich korzeni. Wstydzi się, że jest potomkiem marokańskiego imigranta. Uważa, że jest gorszy, co tylko wzmaga u niego agresję. Czuje się wyobcowany ze świata, nęka go przekonanie o własnej niemocy.\nArtystycznym środkiem wyrażania nowego dekadentyzmu w filmie staje się sztuka uliczna i poezja. Będzie to też sposób głównego bohatera na radzenie sobie z otaczającym światem, do którego został przypadkiem wrzucony przez los. Również sam reżyser paradoksalnie wykorzystuje bryłowatość infrastruktury francuskich osiedli, aby wzmocnić klaustrofobiczny nastrój i jeszcze dobitniej podkreślić beznadziejność położenia Benjamina.\nCiekawe rozwiązania formalne, niespodziewane zakończenie, dobra muzyka i ciężki temat sprawiają, że film zdecydowanie wart jest uwagi.\n"Virunga" to nominowany do Oscara dokument o grupie strażników, którzy narażając swoje życie, starają się uratować jeden z najwspanialszych parków narodowych na świecie, stanowiący ostatnią ostoję dla goryli górskich.\nFilm wyprodukowany przez Leonardo DiCaprio w niezwykły sposób otwiera oczy i rozwściecza. Reżyser filmu – Orlando von Einsiedel – za pomocą formy dokumentu stworzył wciągające opowiadanie, które trzyma w napięciu jak najlepszy thriller, a w dodatku wzrusza i porusza.\nVon Einsiedel tworzy dzieło kompletne. W początkowych minutach swojego filmu szczegółowo dokumentuje brutalną historię Konga oraz skutki kolonializmu i ucisku przez państwa europejskie. Po kontekście historycznym wprowadza na ekrany głównych bohaterów filmu, przez których poznajemy różne obszary Virungi.\nLeżący w samym środku Afryki, we wschodnim Kongu, Park Narodowy Virunga jest domem dla ostatnich górskich goryli, a także jednym z najbardziej bioróżnorodnych obszarów świata. To magiczne miejsce, które w obiektywie operatora Franklina Dowa przypomina biblijny Eden, mimo że jest obszarem dziedzictwa światowego UNESCO, przez swoje bogactwa naturalne stało się celem wielu grup kłusowników, grup paramilitarnych, skorumpowanych oficjeli i zachodnich korporacji.\nOchrony Virungi przed brudną polityką i chciwym biznesem podejmuje się mały oddział nieugiętych strażników. Park staje się dla nich ostoją człowieczeństwa, symbolem nadziei i odkupienia. W centrum uwagi znajdują się cztery postacie: Andre Bauma – żarliwy opiekun kilku goryli górskich, belgijski dowódca strażników parku Emmanuel de Merode i jego zastępca Rodrigue Mugaruka Katembo. Obaj postawili sobie za zadanie utrzymanie spokoju i porządku w parku, a także uchronienie go od negatywnych wpływów z zewnątrz. Kwartet uzupełnia francuska dziennikarka Melanie Gouby, która zafascynowana regionem rzuciła swoją posadę, aby pracować w samym środku konfliktu. Von Einsiedel daje każdej z tych postaci wystarczająco dużo czasu na ekranie, a poprzez ich osobiste historie tworzy wnikliwe i szalenie emocjonalne opowiadanie o życiu i śmierci, humanitaryzmie, a także destrukcyjnym charakterze działalności człowieka.\n"Virunga" imponuje także pod względem realizacyjnym. Cudowny montaż, przepiękne zdjęcia i fenomenalna muzyka oddziałują na wszystkie zmysły widza, tworząc dzieło wybitne i niezwykle ważne.\nTytuł oryginalny: Fièvres\nReżyseria: Hicham Ayouch\nObsada: Didier Michon, Slimane Dazi, Farida Amrouche, Lounès Tazairt, Tony Harrisson\nTytuł oryginalny: Virunga\nObsada: Andre Bauma, Emmanuel de Merode, Rodrigue Mugaruka Katembo, Melanie Gouby


Green Sensation - Polityce cookies\nWszystko, co należy wiedzieć o plikach cookie na www.greensensation.com\nNa stronie internetowej www.greensensation.com korzystamy z plików cookie. W tym dokumencie objaśniamy, czym są pliki cookie, jakiego rodzaju plików cookie używamy, dlaczego je używamy i w jaki sposób można je wyłączyć.\nPlik cookie, czyli tzw. „ciasteczko”, to zbiór znaków, który zostaje przesłany z naszej strony internetowej na Twój komputer. W przypadku następnej wizyty na naszej stronie internetowej plik cookie sprawia, że strona internetowa rozpoznaje Twoją przeglądarkę. Pliki cookie zapamiętują Twoje preferencje podczas przeglądania i zapisują je na urządzeniu (np. na komputerze, telefonie lub tablecie), przy użyciu którego uzyskuje się dostęp do naszej strony internetowej. Plik cookie nie zapisuje Twojego imienia i nazwiska, adresu, wieku ani innych danych osobowych. Plik cookie nie zawiera również innych danych osobowych, takich jak hasła. Pliki te zapisują wyłącznie Twoje preferencje i zainteresowania na podstawie zachowania podczas przeglądania strony internetowej. Możesz odrzucić wszystkie pliki cookie w przeglądarce lub aktywować ostrzeżenia, kiedy plik cookie jest przesyłany. Niektóre funkcje lub usługi na naszej stronie internetowej nie działają bez plików cookie. Wchodząc na stronę internetową www.greensensation.com i korzystając z dostępnych funkcjonalności, wyrażasz zgodę na przetwarzanie informacji za pośrednictwem naszej usługi analizy internetowej, w sposób i do celów, które zostały opisane w naszej polityce prywatności.\nJakiego rodzaju pliki cookie wykorzystuje firma Green Sensation?\nFunkcjonalne pliki cookie zapewniają, że strona internetowa działa prawidłowo. Chodzi tutaj na przykład o pliki cookie na potrzeby naszej funkcji wyszukiwania. Twoje urządzenie zapamiętuje ustawienie, które zostało przez Ciebie wprowadzone. W przypadku tych plików cookie nie musimy wcześniej prosić o pozwolenie.\nPrzy użyciu analitycznych plików cookie uzyskujemy wgląd w to, w jaki sposób korzystasz z naszej strony internetowej. Są to więc pliki cookie na potrzeby statystyk strony internetowej. Dzięki uzyskanym w ten sposób informacjom staramy się ulepszać naszą stronę internetową. Analityczne pliki cookie w minimalnym stopniu ingerują w Twoją prywatność. Zapisanych danych nie można przyporządkować do konkretnej osoby. Korzystamy z usług Google Analytics i Hotjar. Na przykład na potrzeby analizowania, które strony są najchętniej odwiedzane i jakiej przeglądarki lub urządzenia używają goście, którzy przeglądają stronę internetową. Na tej podstawie możemy ulepszać naszą stronę internetową. Dane te są zapisywane anonimowo, więc nie można na ich podstawie rozpoznać Twojej tożsamości. Są one wykorzystywane wyłącznie do tego, aby przeanalizować Twoją wizytę na naszej stronie internetowej. Również w przypadku tych anonimowych plików cookie nie musimy wcześniej prosić o pozwolenie.\n3. Magazyn localStorage i sessionStorage\nW niektórych przypadkach dane nie są zapisywane w pliku cookie, ale w tzw. magazynie „localStorage” Twojej przeglądarki. Sposób działania jest mniej więcej taki sam, ale umożliwia to zapisanie większej liczby danych, a poza tym jest to bezpieczniejsze. Oprócz tego nie strony internetowe, ale Ty decydujesz o tym, jak długo mają być przechowywane dane. Jest to uzależnione od ustawień Twojej przeglądarki i/lub tego, jak często kasujesz historię swojej przeglądarki. Magazyn sessionStorage działa tak samo, ale zawsze jest usuwany od razu w momencie zamknięcia przeglądarki.\nNiektóre pliki cookie na stronie internetowej firmy Green Sensation są umieszczane przez osoby trzecie, aby zwrócić Twoją uwagę na pewne kwestie. Więcej na temat plików cookie, które umieszczają te osoby trzecie, oraz informacji, które zbierają one w ten sposób, a także celu, do którego używane są te informacje, można przeczytać w oświadczeniach prywatności tych osób trzecich na ich własnych stronach internetowych. Oświadczenia te mogą się regularnie zmieniać, a firma Green Sensation nie ma na to żadnego wpływu.\nPliki cookie umożliwiające udostępnianie naszej strony internetowej za pośrednictwem mediów społecznościowych. Sieci mediów społecznościowych pracują nad tworzeniem profili i śledzeniem użytkowników. Akceptując te pliki cookie, Twoje zachowanie w Internecie może być monitorowane za pośrednictwem mediów społecznościowych.\nPliki cookie, których nie można przyporządkować do żadnej z innych kategorii. Akceptując te pliki cookie, Twoje zachowanie w Internecie może być monitorowane za pośrednictwem mediów społecznościowych, reklam lub innych sieci.\nDlaczego używamy plików cookie osób trzecich?\nNasza strona internetowa korzysta z różnych usług firmy Google Inc., takich jak Google Analytics i YouTube. Korzystamy z tych usług do tworzenia raportów na temat korzystania ze stron internetowych przez użytkowników, a także aby móc wyświetlać filmy z portalu YouTube i analizować zachowania widzów. Te statystyki i filmy wideo działają za pomocą fragmentów kodu, który pochodzi od firmy Google. Kod ten może również umieszczać pliki cookie na okres maksymalnie 2 lat, chyba że usuniesz go samodzielnie wcześniej.\nInformacje, które gromadzi firma Google, są w miarę możliwości anonimowe. Informacje są przenoszone i zapisywane przez firmę Google na serwerach w USA. Firma Google deklaruje, że przestrzega Tarczy Prywatności UE/USA i jest ujęta w rejestrze podmiotów certyfikowanych w ramach Tarczy Prywatności UE/USA. Oznacza to, że jest mowa o odpowiednim poziomie ochrony na potrzeby przetwarzania ewentualnych danych osobowych. Nie mamy wpływu na wykorzystanie danych przez firmę Google i/lub osoby trzecie. Zapoznaj się z oświadczeniem prywatności Google (które może regularnie ulegać zmianom), aby przeczytać, co robi ona z Twoimi danymi (osobowymi), które są przetwarzane za pośrednictwem tych plików cookie.\nWyłączenie plików cookie dotyczy tylko urządzenia i przeglądarki, z której się je usunęło. W przypadku użycia wielu urządzeń i przeglądarek należy zrobić to więc dla wszystkich przeglądarek i urządzeń. Możesz również wyłączyć nasze pliki cookie. Pamiętaj jednak o tym, że nasza strona internetowa nie będzie wtedy działać optymalnie. Sposób wyłączenia lub usunięcia plików cookie objaśniono poniżej:


StereoLife - Reportaż z Audio Video Show 2019\nPrzed nami kolejna edycja Audio Video Show - jednej z największych wystaw sprzętu audio-video na świecie. Za każdym razem, kiedy opada kurz, nie mogę wyjść z podziwu, że znów się to udało. Próbuję wyobrazić sobie te godziny, dni, tygodnie i miesiące przygotowań, setki przesłanych projektów i kosztorysów, tysiące wydrukowanych plakatów i ulotek, dziesiątki kolumn i końcówek mocy sprowadzonych specjalnie na tę okazję z drugiego końca globu, wykonanych na zamówienie gadżetów i zaproszonych gości. I nie mogę wyjść z podziwu, że ostatecznie sypią się tylko detale. A to jakiegoś gramofonu nie uda się dostarczyć na czas, a to dwa ciekawe wykłady nałożą się na siebie, ewentualnie zwiedzający zaczną narzekać na oznaczenia autobusów lub brak kawy na stadionie po godzinie piętnastej. Bzdury. Mimo to, w swoich reportażach staram się zwracać uwagę na rzeczy, które można poprawić. A że ktoś będzie miał zupełnie inne odczucia? To oczywiste. Z tak ogromnej imprezy każdy jej uczestnik - czy to wystawca, dziennikarz czy zwiedzający - wynosi zupełnie inne wrażenia. Dlatego coraz mocniej zastanawiam się czy pisanie tradycyjnej relacji ma jakikolwiek sens. Czytając tytuł niniejszego felietonu, pomyśleliście pewnie "zaraz, jak to, przecież wystawa dopiero za cztery tygodnie". To prawda. Nie jestem jasnowidzem, więc nie wiem jak zagra system Gryphona ani do których słuchawek będą ustawiały się największe kolejki. Wydaje mi się jednak, że - na podstawie tego, co działo się w ubiegłych latach - można przewidzieć jak będzie wyglądała tegoroczna edycja. Pomyślmy, przeanalizujmy fakty i zabawmy się w zgadywankę, a później zobaczymy, czy sprawdzi się chociaż część z naszych prognoz.\nSetki pokoi i stoisk, okolicznościowe odsłuchy, seminaria, wykłady, spotkania z artystami i oddzielne strefy, z których każda mogłaby być oddzielną wystawą. W ubiegłym roku na to wszystko mieliśmy 26 godzin. Sporo, ale z każdego dnia należy odjąć przynajmniej dwie godziny na stanie w kolejkach, przemieszczanie się między stadionem a hotelami, a nawet wyjście na obiad czy czekanie w kolejce do szatni. Zostaje pięć minut na pokój. Jedynym rozsądnym wyjściem jest skupienie się na tym, co interesuje nas najbardziej. I ten pomysł się sprawdza, choć spora część pokoi wypada za burtę. Nie można przecież jednocześnie czekać w kolejce słuchawek HiFiMAN-a i uczestniczyć w prezentacji prowadzonej przez Kena Ishiwatę. W swojej relacji z ubiegłorocznej imprezy postanowiłem opisać wszystkie tego typu wrażenia na równi z tym, co działo się w pokojach i na korytarzach. Sęk w tym, że - podobnie, jak wnioski z odsłuchu flagowego systemu MBL-a - są one mocno subiektywne. Dlatego tym razem zrobimy inaczej. Niniejszy felieton będzie zbiorem luźnych przemyśleń związanych z imprezą, natomiast za miesiąc, w prawdziwym reportażu, będę pisał tylko o sprzęcie, a nie o tym, czy liście na chodniku były zamiecione w symetryczny kopczyk.\nCo w tym momencie wiadomo o tegorocznej edycji? Niestety, niewiele. Kilka tygodni temu ruszyła machina marketingowa, opierająca się na przypominaniu sukcesów z ubiegłych lat. Uruchomiono nową stronę internetową, na której na dzień dzisiejszy znajdziemy głównie nieaktualne informacje - listę wystawców, zeszłorocznych seminariów i prezentacji, gości specjalnych poprzedniej edycji, nie wspominając o przewodniku, który ma się pojawić na tydzień przed imprezą. Ze świeżych doniesień mamy jedynie godziny otwarcia i informacje o czterech dużych atrakcjach. Tyle wiedzą o tegorocznej wystawie ludzie, którzy - znając jej rozmach - już chcieliby zacząć się do niej przygotowywać. Do wystawców i dziennikarzy wysłano za to maile z kilkoma zapowiedziami. Pierwsza - największym hitem wystawy ma być system Gryphona za dwa miliony złotych. Druga - tegoroczną imprezę zaszczyci swą obecnością Lech Janerka. Trzecia - pobity został zeszłoroczny rekord wynajętych pokoi. Zamiast 174, będzie ich 175. Sam organizator przyznaje, że dla kształtu imprezy nie ma to żadnego znaczenia, jednak pokusa by poprawić rekord była zbyt duża. Jak może to wyglądać w praktyce? Rekordy, rekordy, rekordy. Tłumy, kolejki, korki. Do tego sprawdzone hasła przyciągające uwagę. Wzmacniacz za milion. Słuchawki ze złota. Lewitujący gramofon. Kolumny z drzwi od stodoły... Ale generalnie jedno wielkie zwycięstwo. The best show in Europe! Pod reklamowymi postami z hasłami o rekordach, stali bywalcy pytają o tegoroczne atrakcje, program imprezy oraz informacje o tym, czy wreszcie uda się otworzyć więcej niż jedną bramę do wjazdu na stadion, poprawić oznaczenia lub uruchomić więcej autobusów łączących stadion z hotelami przy Placu Zawiszy. Dziennikarze pytają o press room, w którym mogliby na chwilę usiąść i przechować część swojego sprzętu. Przede wszystkim jednak warto byłoby wiedzieć gdzie będzie można zobaczyć to, co najbardziej nas interesuje, bo bez rozsądnego planu, człowiek trafia na przypadkowe rzeczy i wraca do domu z nie swoją czapką i zdjęciem wzmacniacza zrobionego z wkładu kominkowego. Ale, jak słusznie zauważył jeden z komentujących, przygotowanie i wrzucenie do sieci programu imprezy to koszt, a wynajęcie kolejnego pokoju - zysk. Myślę, że trafił w sedno.\nCoraz częściej mówi się, że Audio Video Show padło ofiarą własnego sukcesu. Trudno się z tym nie zgodzić. Od kilku lat słyszymy, że największa impreza tego typu w Polsce jest także drugą największą wystawą sprzętu audio-video w Europie. Kiedy hasło to pojawiło się po raz pierwszy, niektórzy sądzili, że imprezę numer jeden - High End - być może niedługo uda się wyprzedzić. Dziś z dużą dozą prawdopodobieństwa można stwierdzić, że prędko się to nie stanie. I to nie ze względu na nasze położenie geograficzne czy siłę polskiego rynku. Bo ten ma się akurat znakomicie. Polska jest jednym z najciekawszych państw w tym regionie - tak pod względem biznesowym, jak i turystycznym. High End jest jednak imprezą branżową o ogólnoświatowym zasięgu. Decyduje o tym nie tylko pierwszy dzień przeznaczony w całości dla dystrybutorów, dealerów, dziennikarzy, instalatorów i profesjonalistów, ale nastawienie targów na ludzi, którzy zjeżdżają się do Monachium w konkretnym celu. Każdy wystawca wie, że jego pokój odwiedzą goście z całego świata. Może znajdzie się wśród nich poważny dystrybutor z dalekiego kraju? Dla młodych firm każde takie spotkanie może być niezwykle ważne. Na ich drzwiach często pojawiają się listy w stylu "szukamy dystrybutorów w...", a od czasu do czasu z pokoju wychodzi hostessa z flamastrem i wykreśla kolejny kraj. To znak, że właśnie doszło do ważnego uścisku dłoni. Za zamkniętymi drzwiami organizowane są spotkania z dealerami i konferencje prasowe. Dziennikarze mogą wykorzystać ten dzień, aby posłuchać najciekawszych systemów i zrobić zdjęcia bez nóg i butów zasłaniających stolik z elektroniką. Jest mnóstwo krótkich spotkań i kurtuazyjnych uścisków dłoni, ale też konkretnych rozmów, które przynoszą konkretne owoce. Audio Video Show na pierwszy rzut oka wygląda podobnie. Jest ruch, hałas, szum i tłumy ludzi na korytarzach. A jednak, kiedy w niedzielę wszyscy przymierzają się do pakowania sprzętu, powraca jedno, ważne pytanie - co z tego wszystkiego wnika? Coraz mniej uczestników potrafi udzielić na nie rozsądnej odpowiedzi. Wszyscy chcą pokazać się z jak najlepszej strony. I większości się to udaje. Jednak przełożenie tego sukcesu na jakiekolwiek liczby jest bardzo, bardzo trudne.\nByć może wynika o z innego charakteru imprezy. High End to w zasadzie targi. Audio Video Show - wystawa. To spora różnica. Organizator Audio Video Show twierdzi, że od początku zależało mu na stworzeniu dogodnych warunków do pokazywania sprzętu zwiedzającym. W Warszawie na pierwszym miejscu mieli być ludzie, którzy kupują bilet i chcą doświadczyć czegoś, czego nie mają na co dzień. I z pewnością się to udało, bo wielu zwiedzających opuszcza wystawę z głową pełną wrażeń. Zastanawiam się tylko czy tych dwóch światów nie dałoby się połączyć. Po zakończeniu dnia branżowego, High End także jest otwarty dla zwiedzających. A ponieważ do Monachium zjeżdża się tylu audiofilów i profesjonalistów z całego świata, odbywają się tam ważne premiery, do których czołowe firmy z branży audio przygotowują się nieraz miesiącami. Już kilka tygodni przed targami na naszą skrzynkę pocztową przychodzą maile z ich zapowiedziami. Złożenie galerii z czterdziestoma nowymi urządzeniami nie jest żadnym, ale to żadnym problemem. W Warszawie raczej tego nie widać. Jakiś czas temu kilka znanych na całym świecie firm próbowało zorganizować tu premierowe pokazy swoich flagowych modeli, ale w porównaniu z High Endem odzew jest niewielki. Nawet obecność kilku zagranicznych dziennikarzy nie jest w stanie przełamać tego trendu. Dlatego Audio Video Show jest postrzegane jako impreza lokalna. Duża, ale mająca wpływ wyłącznie na rynek polski.\nNależy jednak jasno powiedzieć, że druga pozycja w Europie jest ogromnym sukcesem. Chyba rzadko która branża może się czymś takim pochwalić. Ja przynajmniej nie słyszałem, aby w Polsce odbywały się drugie największe targi samochodowe albo drugie najbardziej prestiżowe pokazy mody na naszym kontynencie. To rewelacyjna sprawa, która ponad wszystko pokazuje siłę branży audio jako całości. Nie wiem czy jakakolwiek inna impreza tego typu odbywa się na tak potężnym obiekcie sportowym, zaprojektowanym z myślą o widowiskach przyciągających kilkadziesiąt tysięcy widzów. Naturalnie, Audio Video Show zajmuje tylko część stadionu. Na trybunach nie siedzi nikt. Ale do tego dochodzą jeszcze dwa spore hotele. I jest to wystawa czego? Sprzętu audio?! Szok. Jeżeli jakiś idiota znów będzie wypisywał dyrdymały, że audiofilów jest w naszym kraju najwyżej trzystu, wystarczy pokazać mu zdjęcia z największych pomieszczeń, gdzie tyle osób można czasami naliczyć na jednym kadrze. Audio Video Show pozwala unaocznić sobie wiele ciekawych rzeczy, ale ponad wszystko pokazuje, że zainteresowanie muzyką i wysokiej klasy sprzętem grającym to żadna nisza i żaden margines, ale ciekawe hobby przyciągające tysiące ludzi.\nWystawa od dawna odbywa się w pierwszej połowie listopada. Kiedyś nie wzbudzało to wielkich kontrowersji, może poza narzekaniem na pogodę, która w trakcie imprezy - jakoś tak się złożyło - prawie zawsze jest paskudna. Wystawcom nie przeszkadza jednak aura, ale fakt, że listopad to w branży audio sam środek najbardziej ruchliwego sezonu. Producenci i dystrybutorzy mają pełne ręce roboty. Kiedy sprzedaż szybuje w górę, zamykane są sklepy i opróżniane magazyny, a pracownicy mają dodatkowe zajęcie, które jest im potrzebne jak rybie rower. Dlatego coraz mocniej słychać głosy, że lepiej byłoby dostosować się do tego naturalnego rytmu i zmienić termin tak, aby impreza odbywała się na przykład pod koniec września. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że listopad sprzyja gromadzącym się na korytarzach tłumom. Nie dość, że obserwujemy wzrost zainteresowania sprzętem audio, to jeszcze kurczą się inne opcje spędzenia weekendu. Na wyjazd nad morze jest już za późno, a na narty - za wcześnie. Na dworze jest szaro, buro i ponuro. Audio Video Show to ciekawa alternatywa dla kolejnej soboty w galerii handlowej, wspólnego wyjścia do kina czy obiadu w pizzerii. Alternatywa, dodajmy, atrakcyjna również z finansowego punktu widzenia. Kino dla rodziny z dwójką dzieci to co najmniej stówka. Bilety na mecz reprezentacji lub inną imprezę odbywającą się na stadionie? Grubsza sprawa. Tymczasem na Audio Video Show młodzież do 16 roku życia wchodzi za darmo, więc zostają dwa bilety dla dorosłych. Razem 80 zł, a można cały dzień chodzić w kółko, zjeść hamburgera, pogrzebać w winylach, posłuchać kolumn za milion złotych, wstawić na Facebooka zdjęcie ze złotymi słuchawkami, a może nawet zdobyć autograf Anny Marii Jopek albo wygrać czapkę z daszkiem. Odkąd wystawa zawitała na stadion, widujemy tu mnóstwo przypadkowych ludzi. Może to dobrze? W końcu to szansa, że grono miłośników dobrego dźwięku będzie się poszerzało. Tylko czy cały ten sprzęt w ogóle ich interesuje? Czy wrócą za rok? Ciężko powiedzieć.\nWielu z moich znajomych uważa, że rozszerzenie wystawy o stadion było szansą, która nie została wykorzystana. Sądzili, że impreza stanie się jeszcze bardziej elitarna, a wytworne wnętrza hotelu Bristol zostaną zamienione na VIP-owskie loże z komfortowymi warunkami do odsłuchu, kelnerami serwującymi szampana i atmosferą przypominającą coś pomiędzy koncertem Agnes Obel a lotem pierwszą klasą linii Emirates. Rzeczywistość zweryfikowała te fantazje. Zwiedzający dostają czekanie w kolejkach do szatni, tłumy pogubionych ludzi na korytarzach i wrażenie uczestniczenia w imprezie, w której centrum równie dobrze mogłyby się znaleźć inteligentne odkurzacze albo piece na ekogroszek. Ulotki, bannery, hostessy, konkursy, koła fortuny i dzieci biegające między gramofonami za dziesiątki tysięcy złotych. Trudno pozbyć się wrażenia, że na stadionie trwa festyn, na którym dobrego dźwięku trzeba szukać coraz głębiej.\nLista tegorocznych hitów potwierdza, że doszliśmy do ekstremalnego poziomu jeśli chodzi o największe atrakcje wystawy. Pamiętam, kiedy lampowy system Balanced Audio Technology z kolumnami Sonusa przyciągnął tylu melomanów, że odsłuch trwał w niedzielę do godziny dwudziestej. Wówczas to był hi-end pełną gębą. Dziś taki system nie załapałby się nawet do pierwszej setki jeśli chodzi o cenę. Możliwe, że nie zostałby nawet podłączony, bo na Audio Video Show zawsze znajdzie się coś droższego i bardziej wyjątkowego. Hi-endowe kolumny, wzmacniacze i przetworniki można tu zobaczyć na każdym kroku. Niestety, cały ten pokaz siły sprawia, że przeciętny klient nie ma tu czego szukać. Tłumy tak zwanych zwykłych ludzi opuszczają wystawę w przekonaniu, że audiofilizm to zabawa dla snobów, którym brakuje już tylko złotego gramofonu. Sprzęt ze średniej półki jest w odwrocie. Można zwiedzić sporą część wystawy nie wiedząc, że dobry wzmacniacz nie musi kosztować pięćdziesiąt tysięcy złotych. Gdzieniegdzie trafi się system za dziesięć tysięcy złotych, słuchawki za dwa tysiące lub kolumny za trzy, a nie trzydzieści średnich krajowych. Generalnie jednak obracamy się w świecie astronomicznych cen, które nawet już nie robią na nikim wrażenia. Słuchawki za sto tysięcy, wzmacniacz za milion, system za dwa miliony... Czy te hasła przyciągają audiofilów? Czy może ludzi, którzy nie mają innych planów na weekend, a perspektywa zrobienia sobie zdjęcia z kolumnami w cenie mieszkania na Odolanach wydaje im się całkiem interesująca?\nOd kilku lat zastanawia mnie skromny udział firm reprezentujących branżę wideo. Kiedy wystawa zyskała nową nazwę i logo, wydawało się, że pomysł chwyci. W końcu telewizory, projektory i systemy kina domowego towarzyszą jej od dawna. Ostatnio jednak temat ledwo zipie. Byłem ciekawy jak wystawa wyglądała z punktu widzenia dziennikarzy związanych z tą branżą, jednak wielu z nich nawet nie wspomniało o tym, że konferencje Philipsa czy LG odbywały się podczas Audio Video Show. Weszli do trzech pokoi i pojechali do domu. Kino praktycznie umarło. Dwie czy trzy prezentacje z pokojach firm związanych na co dzień ze sprzętem stereo, pojedyncze instalacje, kilka soundbarów i to wszystko. Niektórzy pytali czy impreza nie powinna przypadkiem wrócić do starej nazwy. Wydaje się jednak, że nawet jeśli "video" stanowi jedynie skromny dodatek do "audio", daje możliwość dotarcia do szerszego grona odbiorców, których najbardziej interesuje "show". Telewizory, projektory, smartfony, systemy automatyki domowej - wszystko to sprawia, że Audio Video Show jawi się jako wystawa, na której nie tylko audiofile, ale także miłośnicy szeroko rozumianej elektroniki i nowoczesnych technologii znajdą coś dla siebie. A jednak, zarówno jakościowo, jak i ilościowo, stereo wygrywa tu absolutnie ze wszystkim.\nW dzisiejszych czasach wystawa ma jednego dużego rywala - możliwość posłuchania tego samego sprzętu tam, gdzie nam się podoba i wtedy, kiedy mamy na to czas. Mogą nam to zapewnić dystrybutorzy i dealerzy sprzętu audio. Często ci sami, których spotkamy na Audio Video Show. Kilkanaście lat temu można tu było zobaczyć co najwyżej kilka ekstremalnie drogich systemów, a ludzie zjeżdżali się do Warszawy z całego kraju. Dziś klienci z grubym portfelem mogą posłuchać niemalże wszystkiego. Bez problemu umówią się na odsłuch w salonie lub wypożyczą sprzęt za kaucją. Każdy audiofil może zafundować sobie małe Audio Video Show bez wychodzenia z domu. Dlatego na wystawie widać ich coraz mniej. Dobrze wiedzą gdzie można poczytać o sprzęcie ze średniej i wyższej półki, gdzie go posłuchać i z kim umówić się na prezentację. Dostaną to. I nie będą musieli stać w kolejce po numerek do szatni ani słuchać drogich kolumn patrząc, jak jakiś facet ogląda kable, pokazując wszystkim "dekolt hydraulika".\nNiestety, odpływający z imprezy audiofile to dokładnie ta grupa, którą najchętniej widzieliby w swoich pokojach wystawcy. Zagraniczni goście od dawna zwracają uwagę na to, że polscy audiofile są bardzo dobrze wyedukowani. Wiedzą o czym rozmawiają, a czasami potrafią zaskoczyć producentów elektroniki bardzo konkretnymi pytaniami technicznymi. Problem w tym, że zastępują ich ludzie, którzy nawet nie bardzo wiedzą, po co przyszli. Pamiętam, gdy w jednym z pokoi, gdzie grały bodajże kolumny Blumenhofera, podszedł do mnie wyraźnie zdezorientowany jegomość i zapytał czy to jest Dolby Atmos. Kiedy wytłumaczyłem mu, że to zupełnie nie to, rozzłościł się i krzyknął, że pyta już trzecią osobę, ale nikt nic nie wie i do bani cała ta impreza! Nagle zatęskniłem za wąsatymi miłośnikami lamp 300B i głośników szerokopasmowych proszących o puszczenie utworu numer cztery z ulubionego samplera. Teraz można odnieść wrażenie, że rzadko kto w ogóle czegoś słucha. Ludzie stają w progu, robią jedno zdjęcie, kręcą filmik i zawracają. Trudno się dziwić, bo atrakcji jest coraz więcej. Pytanie tylko co z takiej wystawy wyniesiemy. Jeden z wystawców powiedział mi, że w ciągu trzech dni odezwało się do niego może z dziesięć osób, z czego tylko dwa pytania miały coś wspólnego z dźwiękiem. Pozostali pytali ile dany zestaw kosztuje i czy ma Bluetooth albo gdzie tu jest toaleta. Nie twierdzę, że przy wejściu powinno się wypełniać test z wiedzy o klasach pracy wzmacniaczy. Ale jeszcze nie tak dawno bilet na wystawę był niczym karta wstępu do klubu, w którym każdy oddawał się swojej wyjątkowej pasji. Teraz mam wrażenie, że ten klub przeniósł się gdzie indziej.\nNie sposób nie zauważyć, że nawet niektórzy wystawcy dawno już stracili zainteresowanie wystawą, choć wciąż się na niej pokazują. Audio Video Show ma w naszym kraju całkowity monopol, w związku z czym panuje przekonanie, że nie wypada się tu nie pojawić. Niektórzy traktują to jednak jako przykry obowiązek. Co roku przywożą ten sam sprzęt tylko po to, aby ich nieobecność nie została wykorzystana przez konkurencję. Mówią "jestem, bo trzeba być" albo "jestem, bo zabiorą mi dystrybucję". Powtarzające się prezentacje stały się normą. W wielu pokojach znów zobaczymy tę samą elektronikę, tych samych ludzi, a nawet te same fotele, plakaty i płyty. Rok temu żartowaliśmy, że w reportażu moglibyśmy zamieścić zdjęcia z poprzedniej edycji i nikt nie przyłapałby nas na oszustwie. Przykłady? Jednym z hitów z tegorocznej imprezy ma być system MBL-a złożony z kolumn Radialstrahler 101 X-treme, monobloków 9011, przedwzmacniacza 6010D i dzielonego odtwarzacza 1611F/1621. W ubiegłym roku pokazywano natomiast kolumny Radialstrahler 101 X-treme z monoblokami 9011, przedwzmacniaczem 6010D i dzielonym odtwarzaczem 1611F/1621. Zauważycie, jeśli za cztery tygodnie wrzucimy zdjęcie z zeszłego roku? Wątpię. Okopywanie się w tym samych pokojach ma swoje praktyczne uzasadnienie. Wielu wystawców dekoruje je bannerami, planszami, meblami i ustrojami akustycznymi przygotowanymi na wymiar. Zmiana lokalizacji oznaczałaby robienie wszystkiego od nowa. Wystarczyłoby jednak postawić na stoliku inny sprzęt, sięgnąć po inną muzykę i przemyśleć koncepcję prezentacji. To nic nie kosztuje. A mimo to, w wielu pokojach mam déjà vu.\nCo roku zmienia się za to skład debiutantów. To dla mnie jedna z największych zagadek tej wystawy. Dziesiątki pokoi, w których prezentowany jest jeden lampowy monoblok, ramię gramofonowe stojące w gablotce w kompletnej ciszy albo opaski na kable. Każdy ma prawo próbować szczęścia, ale większość z debiutujących firm poza sprzętem nie ma zupełnie nic - jakichkolwiek materiałów, wiedzy, przygotowania ani najprostszej strony internetowej. W reportażu z poprzedniej edycji zwróciłem uwagę na takie marki, jak Artisan Audio Devices, RW Acoustics, Materics Audio, Sottovoce, Deeptime, Hypostatic, Iviter, Sparkler Audio, Remton Audio, Ideon Audio, Lucas Audio Lab, Unicorn Audio, WK Audio, Soundaware, Dita Audio, GMP Tech, Lucarto Audio, Khmara, Vadimych, Rush Speakers... Minął rok i co? Słyszeliście o którejś z nich? Widzieliście ich produkty? Czytaliście testy? Obstawiam, że nie zobaczymy ani w tym roku, ani nigdy. Pokoje nowych graczy chętnie odwiedzają jednak zagraniczni dziennikarze. Bo flagowy system MBL-a i Utopie ze Statementem widzieli już setki razy, a gramofonu z bambusa albo ukraińskich kabli - nigdy. Doszły mnie słuchy, że niektórzy z nich są w Sobieskim zakwaterowani, więc na wystawę przychodzą dosłownie w klapkach i dresach. W ubiegłym roku widziałem trzyczęściową relację, której autorzy we wszystkich trzech artykułach opisywali pokoje zlokalizowane w tym jednym hotelu. Nie dotarli ani do Golden Tulipa, ani na PGE Narodowy. Ale nie ma się czemu dziwić. Jeśli tyle pokoi zajmują debiutanci, istnieje spore prawdopodobieństwo, że dziennikarzom lokalnych mediów, dużych portali, stacji radiowych i telewizyjnych oraz zagranicznych magazynów w pierwszej kolejności wpadnie w oko właśnie taki "wynalazek". W ubiegłym roku trafiłem na audycję radiową z informacją o wystawie, na której można było zobaczyć - uwaga - kabel USB za dwadzieścia tysięcy złotych. W fotoreportażu jednego z dużych portali widziałem zbiór takich dziwadeł, że aż głowa boli. I tyle zapamięta z tego przeciętny zjadacz chleba, bo akurat na takie cuda natknął się reporter. Nie na sprzęt, którego chcieli posłuchać audiofile, ale na kuriozum, które już nie istnieje, bo jego konstruktor aktualnie zajmuje się renowacją mebli albo zakładaniem paneli fotowoltaicznych.\nA może by tak... Wprowadzić tu pewną modyfikację? Nie można zakazać ludziom szukania swojego miejsca na rynku. Każdy od czegoś zaczynał. Na Audio Video Show debiutowały przecież takie firmy, jak Pylon Audio, Enerr, Sound Project, KBL Sound czy Fezz Audio. Prostym rozwiązaniem byłoby utworzenie specjalnej strefy dla debiutantów, swoistego inkubatora audio. Jeśli ktoś ma ochotę się przekopywać przez taki sprzęt, powinien mieć świadomość, że jest to taka "wystawa wewnątrz wystawy". Mogą to być na przykład trzy lub cztery najwyższe piętra Sobieskiego. Oby tylko wszystko nie zlewało w całość, bo wychodzi z tego obraz ani ponury, ani śmieszny. Szczególnie nieśmieszne jest to, gdy na łamach jednego z rozpoznawalnych brytyjskich magazynów widzimy reportaż pełen sprzętu klasy śmietnikowej. Niezadowoleni są także poważni wystawcy, których sprzęt ginie w morzu tandety. Co innego, gdyby goście mieli pełną świadomość, że w takiej strefie mogą zetknąć się z producentem kolumn, który nie wie o co chodzi z tymi rzędami w zwrotnicach albo dotknąć wzmacniacza, który certyfikat bezpieczeństwa widział tylko na zdjęciach. Nie trzeba niczego przebudowywać. Wystarczy dodać czytelne oznaczenia. Inaczej znów zobaczymy relacje pełne urządzeń zmontowanych w stodole. Rozumiem, że bez tych wszystkich ekscentryków i niepoprawnych optymistów nie udałoby się pobić rekordu liczby wynajętych pokoi. Ale chyba najwyższa pora postawić jakąś granicę. Drogi podróżniku, jeśli pójdziesz dalej, zobaczysz facetów, którzy podczas odsłuchu wymieniają op-ampy w rozkręconym odtwarzaczu, a po korytarzu biegają z lutownicą...\nZ perspektywy dziennikarza jest jeszcze coś. Wydawałoby się, że wystawa to wielkie święto i okazja, by w jednym miejscu spotkać wielu ciekawych ludzi i posłuchać sprzętu, którego nie widuje się na co dzień. I w zasadzie tak jest. Tyle, że ze słuchaniem bywa bardzo różnie, a i na spotkania, ze względu na szalone tempo, czasu zostaje niewiele. Kilka lat temu w trakcie imprezy można było przeprowadzić nawet dwa, trzy albo cztery wywiady. Obecnie nie ma na to żadnych szans. Pamiętam też, kiedy wystawa wyznaczała pewien kierunek i podsuwała tematy, którymi branża miała żyć przez kilka kolejnych miesięcy. Recenzenci umawiali się na testy, szukali ciekawych urządzeń, a dystrybutorzy krążyli po korytarzach w poszukiwaniu partnerów handlowych. Teraz raczej się tego nie widuje. Może czasami, jak coś się komuś wyjątkowo spodoba. Ale po wystawie demówki jadą w świat, a zanim pierwsze egzemplarze pojawią się u dystrybutora, temat przestaje być świeży. Lepiej już wrzucić na luz. Pogodzić się z tym, że tydzień po wystawie wszystko wróci do normy. Zauważyłem, że moi koledzy po fachu również wybrali ten model. Nie ma już nawet rywalizacji o to, kto pierwszy wrzuci swój reportaż, bo w sieci najszybciej pojawiają się kiepskie zdjęcia ze smartfonów i wpisy w stylu "nie wiem co to, ale grało słabo". Kilka lat temu każda redakcja wysyłała w teren wszystkich swoich ludzi. Teraz widzę pojedynczych dziennikarzy z małymi notatnikami i kompaktowymi cyfrówkami. Pytają czy w danym pokoju jest coś nowego. Często nawet nie wchodzą i nie słuchają. Z wystawy zostają tylko gigabajty zdjęć, kilka wizytówek i parę luźnych pomysłów. Powiecie, że zawsze można przygotować relację i patrzeć jak licznik na stronie nabija tysiące odsłon? Nie do końca. W ubiegłym roku test monitorów Mission QX-2 zanotował dwa razy więcej wejść niż reportaż z Audio Video Show. Test wzmacniacza Fezz Audio Silver Luna - trzy razy więcej. Kierując się statystykami, lepiej byłoby już zrobić test jakiegoś amplitunera. Albo zamieścić na stronie zdjęcia z weekendu w Arłamowie.\nJeszcze częściej myślą o tym wystawcy, którzy - w odróżnieniu od zwiedzających - nie mogą liczyć na wyrozumiałość i specjalne traktowanie. Dla nich wystawa to ciężka harówka. Już w piątek, w momencie otwarcia drzwi, mają za sobą wiele kilometrów w busie, odbieranie gości z lotniska, noszenie kartonów, przygotowywanie pokoju, podłączanie wzmacniaczy i sprawdzanie dlaczego streamer nie chce połączyć się z siecią Wi-Fi. Nie wspominając o niedzieli, kiedy w ciągu kilku godzin trzeba to wszystko posprzątać, zapakować i wywieźć. Po wystawie większość jej uczestników jest wyczerpana fizycznie, czasami psychicznie, a ponad wszelką wątpliwość - finansowo. Uświadomił mi to kiedyś jeden z dystrybutorów, zapewniając jednocześnie, że jest to jego ostatnia edycja w życiu. Słyszałem to jednak tyle razy, że już się trochę uodporniłem. Chyba każdy z nas ma takiego kumpla, który po grubej popijawie zarzeka się, że nigdy już nie weźmie do ust alkoholu, a kiedy dostaje wiadomość o kolejnej imprezie, zjawia się z takimi zapasami, jakby obrabował dwa monopolowe i stację benzynową. I tym razem nie będzie inaczej. Co by nie mówić, ta wystawa ma w sobie jakiś magnes. Co nas do niej przyciąga? Fakt, że jest to jedyne takie wydarzenie na przestrzeni dwunastu miesięcy? Przekonanie, że nie może nas na niej zabraknąć? A może to, że mimo takich czy innych problemów, impreza wciąż się rozwija i spełnia swoją funkcję?\nWłaśnie ten aspekt może być tutaj najważniejszy. Nie można przecież zapominać, że Audio Video Show powstało z myślą o zwiedzających. Nawet zapaleńcy, którzy czytają wszystkie testy i oglądają wszystkie unboxingi, podczas wystawy dostają taki zastrzyk adrenaliny, jakby cały rok pielęgnowania swego hobby zwalił im się na głowę. Pozostaje także spora grupa ludzi, dla których jest to pierwsza taka impreza w życiu. Trudno się dziwić, że są oszołomieni całym tym bogactwem i przepychem. Nieraz dochodzą do bardzo ciekawych wniosków, bo patrzą na wszystko świeżym okiem, bez uprzedzeń. Kiedyś mówili "dziwne miejsce, atmosfera jak w muzeum", a teraz mówią "fajna sprawa, ciekawe doświadczenie". Miło słyszeć takie komentarze, nawet jeśli jest to dla kogoś jednorazowa przygoda. Od kilku lat szczególnie imponuje mi tutaj strefa słuchawkowa. To taki oddzielny świat, którego nie zagłuszają ryczące nieopodal głośniki. Miejsce, w którym w ciągu dwóch godzin można wypróbować kilkadziesiąt nauszników. Widzę tu najwięcej ludzi, którzy czerpią z tego niesamowitą frajdę. Niektórzy kupują bilet na Audio Video Show tylko po to, aby spędzić pół dnia ze słuchawkami na głowie. Jedynym minusem jest wystrój tego zakątka. Taki, hmm... Nazwijmy to - campingowy. Moda na konstruowanie bajeranckich stoisk i firmowych boxów najwyraźniej jeszcze tu nie dotarła. Ale poza tym, jest naprawdę świetnie.\nPo kilku latach szybkiego rozwoju, którego kolejną falę zapoczątkowała zmiana nazwy i loga oraz wprowadzenie wystawy na stadion, Audio Video Show zaczyna dreptać w miejscu. Nie ma już na świecie sprzętu, który przebiłby to, co pokazywano w ubiegłych latach. Nie widzę też możliwości rozszerzenia terenu wystawy, chyba że dodany zostanie kolejny hotel albo impreza wypełznie na parkingi i chodniki. Pytanie tylko, czy właśnie o to w tym wszystkim chodzi... Największa powierzchnia, największa liczba wystawców, najwięcej sprzedanych biletów... Zwiedzających obchodzi to tyle, ile miłośnika lodów malinowych obchodzi cena malin na skupie w Grójcu. Wszyscy zaczynamy zdawać sobie sprawę, że nie tędy droga. Marzy mi się, aby przestano koncentrować się na rekordach, w szczególności tych ilościowych i cenowych, a skupiono się na tym, aby impreza była jeszcze lepsza jakościowo. No bo czy tegoroczna edycja będzie największą wystawą tego typu w Polsce? Tak. Innej nie ma. Imprezą numer dwa w Europie? Tak. Ale do tego (przepraszam, doskonale zdaję sobie sprawę, jaki to był wysiłek i nie mam zamiaru go umniejszać) już się przyzwyczailiśmy. Widzieliśmy wszystkie liczby, jakie mogły paść. Zobaczyliśmy szklany sufit. Kolejny tysiąc sprzedanych biletów nie zmieni niczego poza większym tłokiem i dłuższymi kolejkami do szatni. Moim zdaniem to idealny moment, aby zmienić formułę wystawy i małymi krokami wprowadzać rzeczy, jakich już dawno nie wiedzieliśmy. Zamiast "więcej, więcej, więcej", chciałbym po prostu zobaczyć "wygodniej, lepiej, przyjemniej".\nNajbardziej brakuje mi jednak poczucia, że przyszedłem na tę wystawę, bo...? W porządku, mój punkt widzenia na pewno jest dosyć specyficzny. Jeśli przez cały rok nie macie w domu trzech wzmacniaczy, pięciu par kolumn i hi-endowych kabli czekających na test, na pewno przychodzicie na Audio Video Show po to, aby zetknąć się ze sprzętem, który zazwyczaj oglądacie na zdjęciach. Rozumiem to. Kiedyś sam biegałem po hotelowych korytarzach jak opętany i cieszyłem się, że mogę zobaczyć wzmacniacz, o którym czytałem z wypiekami na twarzy. Pytanie tylko, czy wystawa wciąż spełnia tę rolę. Czy umożliwia kontakt ze sprzętem w warunkach "prawie domowych"? Mam wrażenie, że coraz więcej audiofilów traktuje ją jako miejsce, w którym można krótko posłuchać trzydziestu systemów za kosmiczne pieniądze, stwierdzić, że większość z nich gra tak sobie, po czym spokojnie wrócić do domu, odpalić swój sprzęt i posłuchać muzyki z przyjemnością. Bez tłoku, bez hałasu z korytarza, bez ludzi przesiadających się jak emeryci w miejskim autobusie i przerywającego odsłuch jegomościa informującego, że tylko dziś lampowe monobloki wycenione na 10000 zł, ale nie warte nawet 3000 zł, można kupić za jedyne 6000 zł. Chyba chciałbym, aby Audio Video Show wróciło do korzeni. Nie mam na myśli ciasnych pokoi, dusznych korytarzy i melomanów dźwigających torby pełne płyt, ale pewność, że w trakcie tego jednego weekendu znajdziemy wiele, wiele ciekawych urządzeń, które moglibyśmy mieć u siebie i usłyszymy muzykę, która zostawi po sobie jakiś ślad, a nie tylko bum, cyk, łubudu. Chciałbym zobaczyć więcej audiofilskiego ale rozsądnie wycenionego sprzętu i ludzi szukających dobrego dźwięku, a mniej krzykliwych haseł, wszechobecnej spinki, jarmarcznego szmelcu i dziewczyn w ubraniach z sex shopu. Czy to marzenie się spełni? Nie robię sobie wielkich nadziei. Ale... Jeżeli doczytaliście ten felieton do końca, na pewno należycie do tych osób, których moim zdaniem na Audio Video Show powinno być więcej. Przyjdźcie. W kupie siła.\nPodpisuję się obiema rękoma - i nawet nogi dodam - do tego felietonu. Też mi się marzy, aby było bardziej komfortowo i profesjonalnie. Zawsze zdumiewało mnie, jak "audiozwiedzacze" prosili o odtworzenie na wyrafinowanym systemie nagranych CD-R-ów wątpliwej jakości, jakieś łupanki disco. I w tym miejscu apeluję do odwiedzających, proszę skorzystać z prysznica przed i zorganizować czyste wdzianko. Bo się na tych wąskich korytarzach udusimy...\nPrzychodzę na Audio Video Show od wielu lat, ale z roku na rok mam wrażenie, że ta wystawa jest coraz bardziej nie dla mnie. Jeśli sprzęt, to albo za setki tysięcy złotych, albo głośniki bezprzewodowe dla małolatów. Jeśli muzyka, to albo audiofilskie plumkanie, albo łubudubu jakieś. Nie ma to nic wspólnego z hobby, jakim dla mnie jest hi-fi. Dlatego, mimo wszystko, najlepiej czuję się w Sobieskim. Tylko tam można jeszcze znaleźć dobry dźwięk.\nA ja jestem zdania, że wystawa powinna zostać podzielona na pół i odbywać się dwa razy do roku - raz w listopadzie, a raz w maju. I może wtedy być tylko sobota i niedziela. W listopadzie byłby sam stadion, z telewizorami i słuchawkami, jeszcze dołożyć do tego car-audio, inteligentne domy albo sprzęt profesjonalny, a w maju tylko hotele, impreza stricte dla audiofilów. Wreszcie byłoby wiadomo która impreza idzie w którą stronę. Organizator zgarniałby mniej kasy, ale dwa razy, a nie raz. Nad czym tu myśleć?\nWystarczy podeprzeć się matematyką. W 2015 roku do zwiedzenia były 104 pokoje, w 2019 ma być 175. To daje wzrost o około 67%. Realnie atrakcji jest jeszcze więcej, bo zdaje się, że do tej liczby nie wchodzą stoiska na korytarzach, winyle, ani cała strefa słuchawkowa. Ale przyjmijmy tę wartość jako wyznacznik przyrostu powierzchni. Teraz weźmy godziny otwarcia. W 2015 roku wystawa trwała 22 godziny, a teraz - 26 godzin. Aby czas wydłużał się proporcjonalnie do liczby pokoi, trzeba by było dodać nie 4, a 15 godzin! Ot, i zagadka rozwiązana.\nJa pierwszy raz byłem dwa lata temu. Urwałem się w piątek z pracy, od razu pojechałem na stadion. Chodzę, fajnie, atmosfera super, no mega mi się podobało. Włażę do kolejnych pokoi, doszedłem do końca, godzina gdzieś siedemnasta no i ekstra. Co ci wszyscy ludzie gadali, że tego nie da się obejść?! Z rozpędu pojechałem jeszcze do Golden Tulipa, tam godzina i zobaczyłem wszystko. Dopiero potem, już w domu, zorientowałem się, że ominąłem drugą połówkę stadionu, nie widziałem w ogóle strefy słuchawkowej i nie wjechałem na drugie piętro, więc to, co widziałem, to była może jedna trzecia albo i nie...:D\nCzłowiek z wosku\nCo mi się nie podoba, to z roku na rok coraz głośniej puszczane utwory. Wystawcy wzajemnie próbują się przekrzyczeć przez te karton-gipsowe ściany. Nie dość, że wychodzi kakofonia, to trudno ocenić dynamikę słuchanych sprzętów. Do tego dochodzi faktycznie coraz bardziej jarmarczny charakter wystawy.\nPańskie przewidywania chyba zaczęły się sprawdzać. Na stronie targów pojawiły się nowe atrakcje, z czego połowa pod hasłem "przeżyjmy to jeszcze raz". MBL Radialstrahler 101 X-treme - były. Unison Research Absolute 845 SE - był wielokrotnie. Wilson Audio Alexia series II - były w ubiegłym roku. Boenicke - jest od wielu lat. Fyne Audio F1-10 - były w tamtym roku. Avantgarde Acoustic Duo Mezzo XD - były. Rockport Technologies Lyra - były. Nie mówię, że to mało ciekawy sprzęt, ale jak długo tak można...


ochota2016-warsztaty info - Fundacja 2B\nStrona główna » ochota2016-warsztaty info\nzajęcia psychoedukacyjne dla dzieci Dzielnicy Ochota\n24 września 2016 roku o godzinie 9.30 rozpoczynamy (równolegle do konferencji) zajęcia dla dzieci. Zapraszamy dzieci w wieku od 3 do 13 lat, zajęcia prowadzone będą w grupach wiekowych przez wykwalifikowaną kadrę psychologów i trenerów.\nJednym z najważniejszych życiowych problemów, na jaki natyka się już bardzo młody człowiek, jest poradzenie sobie z własną emocjonalnością. Sfera afektywna naszego doświadczania wiąże się z potężną energią, stąd impulsy, potrzeby, emocje pozostające bez konstruktywnej, zdrowej kontroli prowadzą do poważnych trudności i problemów w życiu dorosłym. Szeroko pojęte nieradzenie sobie z emocjami uznaje się za główny czynnik sprawczy zaburzeń psychicznych – w tym również problemu uzależnień. Innymi słowy – warunkiem koniecznym dojrzałości i zdrowia psychicznego jest umiejętność radzenia sobie z własną sferą afektywną i zdolność konstruktywnego zintegrowania jej w strukturze Ja. Z kolei podstawowym warunkiem osiągnięcia takiego stanu jest uzyskanie odpowiedniego poziomu samoświadomości i zdobycie wielu kompetencji w zakresie niejako „obsługi” emocji – czyli rozwijanie tych zdolności, które określane są mianem inteligencji emocjonalnej. Stąd, motywem przewodnim Warsztatów są emocje.\nPierwszym doświadczeniem inspirującym dzieci do pracy nad kwestią emocji będzie znakomity film animowany Ernest i Celestyna opowiadający o przyjażni myszy z niedżwiedziem. Film ma wysokie walory estetyczne i edukacyjne.\nPo obejrzeniu filmu, uczestnicy Warsztatów zostaną podzieleni na trzy grupy (zgodnie z kryterium wiekowym). Kolejną propozycją, realizowaną w mniejszych grupach, będzie warsztat psychoedukacyjny – rozwijający kompetencje emocjonalne. Scenariusze warsztatów będą dostosowane do wieku uczestników.\nW drugiej części pikniku zaproponujemy uczestnikom trzy 40-minutowe warsztaty – tak, aby wszystkie grupy mogły skorzystać z każdej z trzech aktywności:\n1. Warsztaty kreatywności – atrakcyjny i dość nietypowy projekt, polegający na konstruowaniu przez dzieci animacji, rejestrowanej i zapisanej w formacie filmu. Tematem animacji będą emocje. Każda z grup stworzy jedną z trzech części historii, całość będzie więc dziełem wszystkich uczestników Pikniku. Na koniec dnia, po obiedzie, planowana jest projekcja i wspólne oglądanie z rodzicami w sali konferencyjnej.\n2. Warsztaty twórczego ruchu – zajęcia ruchowe służące zabawie oraz odreagowaniu emocji i redukcji napięcia w ciele. Zajęcia te mają również walor psychoedukacyjny – wskazują dzieciom konstruktywny sposób radzenia sobie z napięciem wywołanym różnymi przeżyciami. Ruch jest tu nie tylko zabawą, ale również pretekstem do bezpiecznej ekspresji emocji.\n3. Warsztaty relaksacji i bajkoterapii – propozycja ucząca dzieci sztuki wyciszania się i rozluźniania z jednoczesnym walorem profilaktycznym – elementem zajęć relaksacyjnych będzie czytanie bajki profilaktycznej, traktującej w sposób metaforyczny o problemie uzależnienia.\nWarsztaty zakończą się wspólnym pokazem stworzonej przez dzieci (z technicznym wsparciem dorosłych) animacji o emocjach.\nOchockie Warsztaty Twórcze – program zajęć\nOchockie Warsztaty Twórcze – kadra\nOchockie Warsztaty Twórcze – ważne informacje dla rodziców\nOchockie Warsztaty Twórcze są realizowane we współpracy z Urzędem Dzielnicy Ochota m.st Warszawy i Młodzieżowym Domem Kultury „Ochota”


Skuteczna nauka biologi – Roboblog\nPosted on 13 grudnia 2020 14 grudnia 2020 by Bartosz\nSzkolna edukacja zaczyna się już w wieku sześciu – siedmiu lat i trwa przez całą szkołę podstawową i średnią. W tym czasie dzieci uczą się bardzo wielu przedmiotów, które będą im potrzebne w dorosłym życiu. Wraz z kolejnymi klasami, rośnie ilość przedmiotów.\nPraktyczny sposób prowadzenia lekcji Biologi\nUczniowie dość często miewają kłopoty w nauce, które mogą mieć różną przyczynę. Jedne wynikają z lenistwa, słabej mobilizacji, problemów w domu czy mało ciekawych lekcji. Nikt z nas nie lubi być zanudzany nieciekawymi faktami, które trzeba notować bez zrozumienia. Dzieci tym bardziej to odczuwają, dlatego na zajęciach szkolnych, nauczyciele powinni korzystać z ciekawych pomocy dydaktycznych, które sprawią, że lekcja nabierze kolorowych barw. Bez względu czy jest to historia, matematyka czy biologia – praktyczne pomoce szkolne zawsze są potrzebne. Dzięki nimi nawet najbardziej nudną lekcję można zamienić we wspaniałą przygodę po wiedzę. Na biologi przeważnie wykorzystywane są trójwymiarowe modele wirusów, bakterii czy małych organizmów, które żyją w naszym otoczeniu. Oczywiście nie może się odbyć lekcja o budowie człowieka bez modelu szkieletu, który doskonale oddaje proporcje istot ludzkich. Praktyczne są także modele narządów ludzkich, których nie można zobaczyć i dotknąć w inny sposób. Dla dzieci takie pomoce dydaktyczne są bezcennym źródłem informacji, ponieważ wiedzę chłoną wieloma zmysłami, przez co lepiej i szybciej zapamiętują. W sali biologicznej spotkamy także klasyczne pomoce takiej jak plansze czy plakaty.\nNauka może być łatwa i przyjemna, pod warunkiem, że lekcje będą prowadzone w ciekawy i wciągający sposób. Nie jest łatwo zaciekawić nastolatków tematem równań matematycznych, ale kiedy zobaczą modele przestrzenne, to na pewno inaczej na nie spojrzą.


Wolność słowa, wypowiedzi dyskryminujące, mowa nienawiści - analizuje Iwona Pruszynska - Opinie - rp.pl\nAktualizacja: 07.03.2019, 08:02\nWolność słowa, wypowiedzi dyskryminujące, mowa nienawiści - analizuje Iwona Pruszynska\nNa świecie uważa się wolność słowa za prawo człowieka. Jednocześnie istnieje tendencja do zakazywania wypowiedzi dyskryminujących – pisze Iwona Pruszynska.\nCoraz częstsza i śmielsza retoryka nienawiści, jaką możemy obserwować w przestrzeni publicznej, oraz niebezpiecznie ambiwalentna postawa rządu PiS-u wobec niej ożywiły ponownie debatę nad konfliktem między konstytucyjną gwarancją wolności słowa a prawem każdego obywatela do życia w godności i bez poczucia strachu.\nCzytaj także: Problemy z wolnością słowa i jej ograniczeniami - wyzwania dla projektodawcy nowej konstytucji\nZwolennicy wolności słowa stoją na stanowisku, że oczernianie innych, szczególnie tych pełniących funkcje publiczne, nie powinno być przedmiotem regulacji prawnych. O ile należy się zgodzić z tym, że swobodna dyskusja jest niezbędnym elementem demokracji, o tyle z wolnością słowa można już polemizować. Pokutuje pewne błędne założenie – może ma to coś wspólnego z konotacją słowa „wolny" – że jeśli chcesz się cieszyć wolnością wypowiedzi, to ta wolność powinna być totalna. Spójrzmy na parlament. Australijscy parlamentarzyści w trakcie prac muszą powstrzymać się od używania obraźliwego lub wulgarnego języka. W obydwu izbach parlamentu obowiązują regulacje, które wymagają od parlamentarzystów zrzeczenia się mandatu, jeśli będą wypowiadać się w sposób wulgarny lub z użyciem obraźliwego słownictwa.\nA teraz przenieśmy się na ulicę. W większości australijskich jurysdykcji możesz zostać ukarany, jeśli użyjesz obraźliwego języka w miejscu publicznym. W zeszłym roku w Nowej Południowej Walii skazano 12 000 osób za naruszenie przepisów karnych dotyczących używania obraźliwego języka.\nA zatem, jeśli politycy muszą powstrzymać się od używania obraźliwego języka, jeśli zaakceptujemy, że można skazać obywatela za wulgarne wypowiedzi w miejscu publicznym, to tym bardziej słuszne wydaje się pociągnięcie jednostki do odpowiedzialności za wyrażanie publicznie nienawiści do drugiego człowieka.\nMowa nienawiści często używa stereotypów na temat mniejszości, aby w ten sposób usprawiedliwić wrogie zachowanie wobec niej. Mowa nienawiści jest przede wszystkim sprzeczna z wolnością słowa. Ta zaś ma pięć podstawowych zadań. Pomaga w osiągnięciu samospełnienia, służy odkrywaniu prawdy, wzmacnia zdolność do podejmowania decyzji, wreszcie zapewnia mechanizm, ustanowiania rozsądnej równowagi między konserwatyzmem a potrzebą zmian społecznych.\nMowa nienawiści utrudnia te cele. Ocena tego, czy, jak i ile mowy nienawiści powinno być zabronione, musi zatem uwzględniać pewne kluczowe zmienne, a mianowicie, co i kto są zaangażowani oraz gdzie i w jakich okolicznościach dochodzi do incydentów jej propagowania.\n„Kto" należy rozumieć zawsze w liczbie mnogiej, ponieważ obejmuje nie tylko tego, kto wypowiada się pogardliwie, ale też adresata wypowiedzi oraz publiczność, do której skierowane jest dana obelga.\nW związku z tym, w kontekście konkretnej wypowiedzi dyskryminującej daną jednostkę wpływ mowy nienawiści może znacznie różnić się w zależności od tego, czy jest ona wypowiadana przez wysokiego urzędnika państwowego, czy ważnego lidera opozycji, czy też jest narzędziem propagandy uprawianej przez zmarginalizowaną grupę outsiderów bez wiarygodności społecznej. Istotne jest naturalnie znaczenie wypowiadanych słów. Oczywiste słowa nienawiści, takie jak te, które zawierają surowe rasistowskie obelgi lub inwektywy, łatwo jest scharakteryzować jako jawną mowę nienawiści. Natomiast wypowiedzi takie jak negacja Holokaustu czy wytykanie pochodzenia niemieckiego lub inne zakodowane komunikaty, które nie wyrażają w sposób jawny obelg, ale są mimo to zaprojektowane do wyrażania nienawiści lub pogardy, są już trudniejsze do zidentyfikowania, ponieważ stanowią ukrytą dyskryminację. Rzeczywiście, w kontekście tych drugich wydaje się, że istnieje potencjalny problem z postawieniem linii demarkacyjnej między prawem mówcy do swobodnego wyrażania opinii na dany temat a umyślnym nadużyciem tego prawa w celu zaatakowania marginalizowanej jednostki lub grupy społecznej. Nie zawsze jest bowiem łatwo wyznaczyć jasne granice pomiędzy szczerą debatą naukową i polityczną czy działalnością artystyczną od zawoalowanej promocji nienawiści rasowej, narodowej czy ideologicznej.\nWreszcie to, gdzie i w jakich okolicznościach wypowiadana jest mowa nienawiści, ma również wpływ na to, czy dana wypowiedź powinna być penalizowana. Tak więc mowa nienawiści szerzona wewnątrz konkretnej grupy społecznej (np. w grupie zradykalizowanej młodzieży narodowej) może w niektórych przypadkach być bardziej niebezpieczna niż w wypowiedziach między różnymi społecznościami.\nOrgany międzynarodowe, którym powierzono sądową kontrolę mowy nienawiści, w dużej mierze przyjęły stanowisko zbliżone do niemieckich standardów. Interesującym przykładem jest wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Jersild przeciwko Danii. Duńskie sądy skazały za naruszenie godności innych osób, członków rasistowskiej grupy młodzieżowej, którzy poczynili obraźliwe i degradujące uwagi wobec imigrantów, nazywając ich między innymi „zwierzętami", a także dziennikarza, który przeprowadził z nimi wywiad. Dziennikarz zaskarżył swój wyrok do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Trybunał jednogłośnie stwierdził, że skazanie młodzieży było zgodne z art. 10 EKPC, ale jednocześnie orzekł, że skazanie dziennikarza naruszyło już prawo do wolności wypowiedzi gwarantowane przez przedmiotowy art. 10 EKPC. Ponadto ETPC stwierdził, że chociaż konkretne uwagi sformułowane przez radykalną młodzież odczytane z kontekstu były wysoce obraźliwe, sposób, w jaki zostały przedstawione przez skarżącego, oraz cele, dla których skarżący je upublicznił, były w tych okolicznościach wystarczające, aby przeważyć nad negatywnym skutkiem dla reputacji lub praw innych osób. Wiele demokracji na całym świecie uważa wolność słowa za podstawowe prawo człowieka. Powszechną tendencją jest jednak stanowienie przepisów prawa karnego zakazujących publicznego rozpowszechniania wypowiedzi dyskryminujących. Praktyka ta wynika z przekonania, że mowa nienawiści ma tendencję do podżegania do przemocy, która w inny sposób szkodzi ludzkiej godności i bezpieczeństwu. Niewyczerpująca lista krajów, które ograniczyły szerzenie nienawiści, obejmuje Australię, Austrię, Belgię, Brazylię, Kanadę, Cypr, Danię, Anglię, Francję, Niemcy, Indie, Irlandię, Izrael, Włochy, Szwecję i Szwajcarię.\nKanada jest jednym z państw, które zaadaptowały do wewnętrznego systemu prawnego międzynarodowe standardy dotyczące mowy nienawiści. Sąd Najwyższy uznał, że wolność wyrażania myśli i opinii służy realizacji trzech podstawowych wartości społeczeństwa demokratycznego: dążenia do prawdy, uczestnictwa w podejmowaniu społecznych i politycznych decyzji oraz prawa jednostki do samorealizacji. Jednocześnie przyznał, że przepisy mające na celu kryminalizację rozprzestrzeniania mowy nienawiści są zgodne z wyżej wymienionymi wartościami.\nW słynnej sprawie R v Keegstra podtrzymał wyrok karny przeciwko nauczycielowi szkoły średniej, który nauczał swoich uczniów propagandy antyżydowskiej. Keegstra mówił na swoich lekcjach, że żydzi „kochają pieniądze", „są głodni władzy", „zabijają dzieci" i nakazał studentom powtórzyć te twierdzenia na egzaminie semestralnym.\nW trakcie debatowania nad konstytucyjnością wyroku skazującego w sprawie Keegstra Sąd Najwyższy Kanady podkreślił, że szukanie i dochodzenie do prawdy jest z natury dobrą aktywnością. Powinna być jednak kultywowana w tolerancyjnym i serdecznym otoczeniu dla dobra zarówno tych, którzy wyrażają swoje opinie i poglądy, jak i dla tych, do których kierowane są te wypowiedzi.\nWspółczesne niemieckie podejście do mowy nienawiści jest wytworem dwóch głównych wpływów: z jednej strony niemieckiej konstytucyjnej koncepcji wolności słowa, z drugiej historycznej spuścizny Trzeciej Rzeszy, a zwłaszcza propagandę nienawiści i dyskryminację Żydów, której kulminacją był Holokaust.\nZgodnie z niemieckim prawem wolność wyrażania opinii musi być równoważona z prawem jednostki i grupy do godności.\nPrzy rozpatrywaniu skarg na ograniczenie wolności słowa niemiecki Trybunał Konstytucyjny stosuje następujące kryteria: po pierwsze, wartość honoru jednostki zawsze przeważa nad prawem do wypowiadania nieprawdziwych twierdzeń, jeśli są wypowiadane ze świadomością fałszu. Po drugie, jeśli stwierdzenie rzeczywistego faktu narusza intymną sferę jednostki, prawo do honoru tej osoby przeważa nad wolnością słowa.\nZagrożone karą więzienia za atakowanie ludzkiej godności jest: zachęcanie innych do znienawidzenia określonego segmentu populacji, złośliwie narażanie jej na wzgardę lub zniesławianie. Wraz z rosnącą popularnością internetu Niemcy dodały nowy przepis karny penalizujący używanie technologii komputerowej do rozpowszechniania antydemokratycznej propagandy.\nAustralia również zabrania publicznego wyrażania nienawiści. Podczas gdy australijska konstytucja wyraźnie nie wspomina o wolności słowa, jest ona dobrze ugruntowana jako domniemane prawo konstytucyjne. W roku 2004 sąd apelacyjny ustalił, że jako demokratyczne społeczeństwo kraj może zabezpieczyć pluralizm polityczny i tolerancję, zabraniając używania obraźliwych, upokarzających lub zastraszających wypowiedzi, które mają realną szansę wyrządzenia szkody jednostce lub grupie społecznej.\nDemokracja, pokój i harmonia społeczna dzięki umowie społecznej i pogoni za prawdą służą społeczeństwu jako całości. Natomiast indywidualna autonomia i dobre samopoczucie są z reguły zawsze korzystne jedynie dla danej osoby. W obecnej epoce szybszego sposobu komunikowania się nienawiść może być natychmiastowo rozpowszechniana na całym świecie, a ponieważ naród staje się coraz bardziej społecznie, etnicznie i kulturowo zróżnicowany, potrzeba regulacji staje się coraz pilniejsza. Ze względu na te ważne zmiany rząd nie może już zasłaniać się zobowiązaniem do neutralności, ale jest zobligowany afirmować pluralizm, gwarantować autonomię i godność oraz dążyć do utrzymania minimalnego szacunku w rządzonym przez siebie społeczeństwie. Zaangażowanie się w te wartości wymaga od państwa prowadzenia aktywnej walki przeciwko mowie nienawiści. Byłoby oczywiście lepiej, gdyby nienawiść mogła zostać pokonana przez rozum. Ale ponieważ – jak nas historia nauczyła – nie jest to łatwe, wydaje się, że nie ma innego wyjścia, jak tylko walczyć z mową nienawiści poprzez wprowadzenie takich regulacji prawnych, które zagwarantowałyby społeczeństwu minimum cywilizacyjne.\nAutorka jest prawnikiem w Concordia Australia Polish Lawyers\nWażny wyrok ws. rzekomego udziału Polaków w Holokauście\nPolitycy wciąż dostają listy z groźbami śmierci


Nowy dom będzie kosztował mniej – Energy Audit\nNowy dom będzie kosztował mniej\nWedług ekspertów z Krajowej Agencji Poszanowania Energii (KAPE) budownictwo niskoenergetyczne doprowadzi do spadku kosztów budowy i eksploatacji budynków do 37 proc., wzrostu zatrudnienia w firmach zajmujących się produkcją materiałów termoizolacyjnych o 10 proc. oraz zapewni dodatkowe wpływy do budżetu rzędu 140 mln złotych – przypomina organizacja ekologiczna WWF Polska.\n“Jak wynika z ‘Analizy metod optymalizacji standardu energetycznego budynków z uwzględnieniem kryteriów ekonomicznych, ekologicznych i kosztów zewnętrznych’, przygotowanej przez ekspertów KAPE, na budownictwie energooszczędnym najbardziej skorzystają właściciele budynków mieszkalnych” – mówi Monika Marks z WWF Polska. “Bez względu na źródło energii, na jakie się zdecydują, podniesienie standardu energetycznego będzie skutkować zmniejszeniem zużycia energii oraz obniżeniem kosztów budowy i eksploatacji w ciągu 20 lat użytkowania, nawet do 37 proc. w porównaniu do standardowych budynków. Według ekspertów KAPE najbardziej opłacalne jest budowanie domów o prostej bryle, zarówno jedno-, jak i wielorodzinnych, w bardzo wysokim standardzie, który dochodzi w niektórych przypadkach nawet do standardu budynku pasywnego o bardzo niskim zapotrzebowaniu na energię”.\nKoszt budowy i 20-letniej eksploatacji budynku mieszkalnego o prostej bryle prostopadłościanu i powierzchni 81 m², w przypadku gdy zasilany jest on gazem ziemnym i spełnia bardzo wysoki standard energetyczny, wynosi 390 tys. zł. i jest mniejszy o 53 tys. niż budynku w standardzie podstawowym. Dla budynków zasilanych olejem, gazem płynnym lub energią z sieci ciepłowniczej, najniższy koszt w cyklu użytkowania przypada na domy o najwyższym standardzie z zamontowaną pompą ciepła i kolektorem słonecznym. Mniejsze koszty można także uzyskać w przypadku budynków wielorodzinnych, np. 11-piętrowego bloku o powierzchni 2 736 m². Koszt użytkowania budynku zasilanego z sieci ciepłowniczej wynosi w 20-letnim cyklu eksploatacji 12 562 096 zł, natomiast w przypadku budowy w bardzo wysokim standardzie energetycznym z pompą ciepła i kolektorem – 10 626 967 zł.\nPodobnie jest w przypadku budynków publicznych. Przykładowo koszt budowy i eksploatacji szkoły o powierzchni 5182 m², zbudowanej w bardzo wysokim standardzie energetycznym z wykorzystaniem pompy ciepła i kolektora słonecznego, może być o 5,66 mln zł mniejszy od nakładów poniesionych na standardowy budynek podłączony do sieci ciepłowniczej. Eksperci KAPE podkreślają, że dla powyższych wyliczeń zastosowano obecne ceny materiałów budowlanych i energii. Natomiast w perspektywie długoterminowej można się spodziewać obniżenia kosztów nowoczesnych rozwiązań technologicznych w relacji do cen energii, co jeszcze bardziej będzie uzasadniało inwestowanie w budynki jak najbardziej energooszczędne.\nZ kolei zdaniem Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, wprowadzane zmiany będą oznaczały dla branży budowlanej nie tylko zwiększenie sprzedaży rozwiązań o podwyższonym standardzie energooszczędności, ale również wzrost liczby nowych miejsc pracy. Jak wynika z szacunków resortu, przy założeniu, że liczba budynków oddanych do użytkowania w ciągu roku będzie kształtować się na zbliżonym poziomie do obecnego, tzn. 90 tys., samo tylko zapotrzebowanie na materiały termoizolacyjne wzrośnie o 40-70 proc., a zatrudnienie w firmach produkujących te rozwiązania o ok. 10 proc. Zdaniem ministerstwa, wejście w życie rozporządzenia będzie również stanowiło impuls dla rozwoju przedsiębiorstw dostarczających materiały i urządzenia stosowane w nowoczesnych systemach ogrzewania, wentylacji, chłodzenia, oświetlania budynków oraz podgrzewania wody użytkowej. Co ważne, na wprowadzonych zmianach skorzysta nie tylko branża budowlana, ale również budżet państwa, ponieważ dodatkowe wpływy z tytułu podatków osiągną już za 3 lata 140 mln zł rocznie.\nZdaniem ekspertów KAPE, nowe przepisy będą także impulsem dla producentów i deweloperów do stosowania nowych, energooszczędnych materiałów i technologii w budownictwie. Aby przygotować i ułatwić im sprostanie standardom wyznaczonym przez dyrektywę, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) uruchomił program dopłat pod tytułem “Efektywne wykorzystanie energii”. Ma on stanowić impuls dla rynku do zmiany sposobu wznoszenia budynków w Polsce i zwrócić uwagę inwestorów na elementy proekologiczne i energooszczędne w nowych inwestycjach. Wysokość dopłat została ustalona w oparciu o stopień redukcji zapotrzebowania na energię użytkową do ogrzewania oraz rodzaj nieruchomości. Przykładowo, dla budynku zakwalifikowanego jako energooszczędny, czyli taki, w którym zapotrzebowanie na energię nie przekroczy progu 40 kWh/m²/rok, dopłata wyniesie 30 tys. zł dla domu i 11 tys. zł dla mieszkania. Jeśli zapotrzebowanie na energię nie przekroczy 15 kWh/m²/rok, to dopłata może wynosić nawet 50 lub 16 tys. zł, odpowiednio dla domu i mieszkania. Jak pokazały badania NFOŚiGW, przy dopłacie rzędu 40 tys. zł brutto co trzeci inwestor jest gotowy zainwestować w dom wysokoenergooszczędny, a przy dopłacie w wysokości 15 tys. zł brutto co piętnasty. Budżet programu wynosi 300 mln zł, co powinno zagwarantować środki na realizację dopłat dla ok. 12 tys. domów jednorodzinnych i mieszkań. Wdrożenie programu przewidziane jest na lata 2013–2018, a wydatkowanie środków z nim związanych do końca 2022 r.\n“Implementacja postanowień dyrektywy 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków przyniesie szereg korzyści dla społeczeństwa, branży budowlanej i budżetu państwa” – konkluduje Marks. “Dzięki niej nie tylko uda się zmniejszyć koszty utrzymania budynków nawet o 37 procent, zwiększyć zatrudnienie w branży budowlanej, ale również zapewnić budżetowi państwa dodatkowe wpływy z podatków. Co ważne, uruchomienie programu dopłat Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej zapewni inwestorom zainteresowanym realizacją budownictwa niskoenergetycznego realną pomoc finansową”.\n« Wykonawcy ociepleń na bakier ze znajomością przepisów budowlanych\nSiedem banków z dopłatami do domów energooszczędnych »


Wymazać hańbę! Artyści z kolekcji Sachsenhausen - MOCAK\n//Wymazać hańbę! Artyści z kolekcji Sachsenhausen//\n» Wymazać hańbę! Artyści z kolekcji Sachsenhausen\nRudolf Carl von Ripper, Wychowanie obywatela, 1938, akwaforta, 29,7 × 39,7 cm, courtesy Sachsenhausen Museum and Memorial Site Hans Grundig, Umieranie, 1937, sucha igła / papier, courtesy Sachsenhausen Museum and Memorial Site Hans Grundig, Demonstracja młodzieży II, 1951, olej / deska, courtesy Museum of Fine Arts Leipzig Karel Zahrádka, Ceramika, 1941, rysunek tuszem i kredą, courtesy Sachsenhausen Museum and Memorial Site Rudolph Carl von Ripper, Niemieccy chrześcijanie, 1938, akwaforta, courtesy Sachsenhausen Museum and Memorial Site Wystawa Wymazać hańbę! Artyści z kolekcji Sachsenhausen, fot. R. Sosin Wystawa Wymazać hańbę! Artyści z kolekcji Sachsenhausen, fot. R. Sosin Wystawa Wymazać hańbę! Artyści z kolekcji Sachsenhausen, fot. R. Sosin Wystawa Wymazać hańbę! Artyści z kolekcji Sachsenhausen, fot. R. Sosin Wystawa Wymazać hańbę! Artyści z kolekcji Sachsenhausen, fot. R. Sosin\nNa wystawie Wymazać hańbę! pokazujemy prace ośmiu artystów – byłych więźniów obozów koncentracyjnych Oranienburg i Sachsenhausen: Jana Buddinga (Holendra), Petera Edla i Hansa Grundiga (Niemców), Leo Haasa, Vladimira Matějki i Karela Zahrádki (Czechów), Wiktora Simińskiego (Polaka) i Rudolfa Carla von Rippera (Austriaka). Tytuł ekspozycji zapożyczono od cyklu grafik ostatniego z tych twórców Écraser l’infâme! (Wymazać hańbę!) z 1938 roku, w którym autor – jako jeden z pierwszych – ukazał grozę i brutalność hitlerowskich obozów koncentracyjnych.\nNarracja wystawy opiera się nie tylko na pracach powstałych w trakcie uwięzienia, ale również stworzonych przed wojną oraz po wyzwoleniu, niezwiązanych z przeżyciami obozowymi. Częścią ekspozycji są materiały multimedialne, fotografie i archiwalia. Pozwalają one przedstawić losy poszczególnych artystów, a tym samym – zaprezentować ich twórczość w kontekście biograficznym.\nW 1933 roku powstał obóz koncentracyjny w Oranienburgu, zamknięty w roku 1934. W roku 1936 na peryferiach miasta założono obóz koncentracyjny Sachsenhausen. W latach 1936–1945 więziono tu ponad 200 tysięcy osób. Od roku 1961 Muzeum i Miejsce Pamięci gromadzi twórczość więźniów Oranienburga i Sachsenhausen z wielu krajów Europy. W zbiorach znajduje się około tysiąca obiektów, w tym obrazy, rysunki, rzeźby i własnoręcznie wykonywane przedmioty codziennego użytku. Do niedawna prace te prezentowano jednak wyłącznie jako ilustracje rzeczywistości obozowej i traktowano raczej jako dokumenty niż sztukę.\nEkspozycja w MOCAK-u nie tylko przybliża dzieła z obozów koncentracyjnych jako historyczny materiał źródłowy, ale przede wszystkim daje wgląd w proces twórczy kształtowany przez przeżycia artystów.\nWystawa dotowana przez niemiecką Federalną Fundację Kultury, Przyjaciół Miejsca Pamięci i Muzeum Sachsenhausen i Fundację Współpracy Polsko-Niemieckiej.\nRudolf Carl von Ripper


W dzisiejszym cyklu naszych porad, ekspert Akademii Bezpieczeństwa w Ruchu Drogowym przybliży Wam jak powinniście się zachować podczas policyjnej kontroli drogowej. Dowiecie się co możecie, co powinniście, a czego nie możecie robić, kiedy zostaniecie zatrzymani przez policję. Warto znać swoje prawa i obowiązki w starciu z drogówką.\nPodczas kontroli drogowej dokonywanej przez osobę do tego uprawnioną często nie wiemy jak mamy się zachować. Zaraz po zatrzymaniu naszego pojazdu otwieramy drzwi i energicznie wysiadamy z niego albo nerwowo sięgamy do naszych kieszeni w celu przygotowania dokumentów do kontroli. Nie zdajemy sobie sprawy, że może to być sygnał zagrożenia dla kontrolującego. Takie zachowanie jest bowiem niezgodne z przepisami i nieprzewidywalne co do naszych zamiarów. W wielu krajach może skończyć się… w kajdankach na masce samochodu.\nObowiązujące przepisy wyraźnie określają nasze obowiązki jako kierowców podczas kontroli drogowej. Rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego\nPowinniśmy również wiedzieć kiedy możemy być poproszeni o opuszczenie naszego pojazdu i wejścia samochodu policyjnego. Te sytuacje są również precyzyjnie określone przepisami. jazda defensywna\n§ 4.6. Do pojazdu policyjnego uczestnik ruchu może być wpuszczony tylko w razie konieczności:\n5) przeprowadzenia czynności procesowych. jazda defensywna\nRozporządzenie określa również obowiązki dotyczące kontrolującego, które warto zapamiętać:\n2. Legitymację służbową okazuje się w sposób umożliwiający kontrolowanemu uczestnikowi ruchu odczytanie i zanotowanie danych pozwalających na identyfikację policjanta, w szczególności dotyczących jego stopnia, imienia i nazwiska oraz nazwy organu, który wydał ten dokument. jazda defensywna\nWarto również wiedzieć kto może nas kontrolować na drodze, ale o tym w następnym omówieniu.


Vetoquinol Kerabol - Suplementy - 100% Dobra cena - krople na poprawę sierści\nKod produktu: GI00734\nTOP MARKI/VETOQUINOL;DLA PSA/Preparaty lecznicze, suplementy;DLA KOTA/Preparaty lecznicze, suplementy;Karmy Weterynaryjne/Skóra i sierść;Karmy Weterynaryjne/Schorzenia skórne;DLA PSA/Preparaty lecznicze, suplementy/Suplementy diety, witaminy;DLA PSA/Preparaty lecznicze, suplementy/Suplementy diety, witaminy/Sierść, skóra;DLA KOTA/Preparaty lecznicze, suplementy/Suplementy diety, witaminy;DLA KOTA/Preparaty lecznicze, suplementy/Suplementy diety, witaminy/Sierść, skóra;\nSuplement Vetoquinol Kerabol – krople na poprawę sierści\nKrople na poprawę sierści dla psów i kotów.\nŁamliwej, matowej i sucha sierść.\nSchorzenia skóry takie, jak: stany zapalne i egzemy\nKrople na sierść dla psów i kotów.\nŁatwe do podania.\nZawiera biotynę i cynk w zwiększonej dawce.\nBiotyna w preparacie Vetoquinol Kerabol również u zdrowych zwierząt, poprawia jakość włosa, sierść staje się bardziej wytrzymała, przybiera wyraźniejszą barwę i połysk. Szczególnie polecany jest preparat dla zwierząt wystawowych, – które mają wyższe zapotrzebowanie biotyny.\nWidoczna poprawa jakości skóry i sierści u zdrowych zwierząt pojawia się po 3-5 tygodniowej kuracji.\nDodatki w 1 kg: witaminy i prowitaminy : biotyna (D – biotyna)1 485 mg, β – karoten (E160a) 1,39 mg; mieszanka pierwiastków śladowych : cynk (chelat cynku w połą czeniu z aminokwasem, E6) 9 400 mg, mangan (chlorek manganu*4H 2 O , E5) 2 970 mg, selen (selenin sodu, E8) 25 mg; aminokwasy i ich sole : DL – metionina (3.1.1.) 9 900 mg.\nSkładniki analityczne: wilgotność 86% , białko surowe 4,2%, popiół surowy 1,7%, oleje i tłuszcze surowe 0,8 , włókno surowe 0,3.\nVetoquinol Kerabol - krople na poprawę sierści 50ml


Spot Treehouse 5cm x 21cm x 52cm 33724 – sklep BRW\nKod produktu: THK-073797\nSpot Treehouse – nowoczesne oświetlenie z ukłonem w stronę natury\nDobrze dobrane lampy powinny optymalnie rozjaśniać pomieszczenie, a jednocześnie harmonizować z wystrojem wnętrza. Jeśli masz to na uwadze, spodoba Ci się nowoczesny spot Treehouse – za pomocą tej lampy łatwiej uzyskasz stylową i pełną światła przestrzeń.\nLampa została wyposażona w elementy z drewna bukowego wybarwionego na odcień orzecha – możesz więc za jej sprawą wprowadzić naturalny akcent do swojej aranżacji. Dzięki ruchomym uchwytom z chromowanego metalu spot Treehouse rozsyła światło w trzech kierunkach, co pozwoli Ci odpowiednio doświetlić przestrzeń. Abażury z białej tkaniny sprawią, że uzyskane światło będzie jasne i lekko przytłumione, a więc najlepsze do domowych wnętrz.\nTo spot do nowoczesnych aranżacji, jednak dzięki drewnianym elementom możesz go zastosować wszędzie tam, gdzie estetyka wymaga użycia naturalnych akcentów. Lampa sprawdzi się w niewielkim pokoju dziennym lub sypialni – aby doświetlić przestronny salon, sięgnij także po inne lampy Treehouse.


Apple wypuści ulepszoną wersję iPada Air w 2014 roku, brak 12,9-calowego iPada lub nowego iPada Mini aż do roku 2015Apple wypuści ulepszoną wersję iPada Air w 2014 roku, brak 12,9-calowego iPada lub nowego iPada Mini aż do roku 2015\nTu jesteś:Home»iPad»Apple wypuści ulepszoną wersję iPada Air w 2014 roku, brak 12,9-calowego iPada lub nowego iPada Mini aż do roku 2015\nApple wypuści ulepszoną wersję iPada Air w 2014 roku, brak 12,9-calowego iPada lub nowego iPada Mini aż do roku 2015\nApple może przygotowywać się do wprowadzenia w tym roku ulepszonego iPada Air i prawdopodobnie poczeka z wypuszczeniem 12,9-calowego „iPada Pro” i nowszej generacji iPada mini aż do przyszłego roku, twierdzi analityk KGI Securities Ming-Chi Kuo w nowym raporcie. Analityk uważa, że nowy iPad Air z procesorem A8 i dotykowy czujnikiem Touch ID będzie jedynym nowym tabletem, jaki Apple wprowadzi na rynek w tym roku, a firma koncentruje się nad przeniesieniem swoich zasobów z iPada Mini Retina w kierunku rozwijania 12,9-calowego iPada. Kuo szacuje, że większy iPad zadebiutuje na początku przyszłego roku lub pod koniec tego roku z ograniczoną sprzedażą.\nW swojej nocie badawczej, Kuo twierdzi również, że 12,9-calowy iPad będzie działać jako pewnego rodzaju cel dla deweloperów, umożliwiając im tworzenie bardziej interaktywnych aplikacji dla większego ekranu. Jednak analityk zauważa, że Apple w tym roku postwił najwyższy priorytet na rozwoju systemu operacyjnego dla iWatch, z planami wypuszczenia swojego inteligentnego zegarka w 2014 roku. Kuo przewiduje również, że Apple uruchomi ponownie masową produkcję iPada 4 w Q1 2014, po tym jak wyciszy produkcję iPada 2 po jego trzyletnim pobycie na rynku, co zostało ogłoszone na początku zeszłego tygodnia. Ogólnie, analityk przewiduje, że transporty iPada spadną z 34 milionów sztuk w pierwszej połowie 2013 roku do poniżej 30 milionów sztuk w pierwszym półroczu 2014 roku.\nPoprzedni artykułJaki procent przedniego panelu iPhone’a zajmuje ekran? Nie tak dużo jak Wam się wydaje\nNastępny artykuł Iridium Go! zmieni Twojego iPhona w telefon satelitarny


Kolejny Bitewny Blog: 2018\nPolacy vs Krzyżacy - potyczka w Basic Imperus 2\nW lipcu udało mi się rozegrać małą bitwę z Pawłem z QR Miniatures w Basic Impetus 2. Naprzeciw siebie stanęli, klasycznie, Polacy i Krzyżacy.\nAutor: Denton o 03:20 1 komentarz:\nEtykiety: 15mm, Bitwy, Impetus\nPolskie rycerstwo #3\nWitam, po kolejnej kilku miesięcznej przerwie. W końcu zmobilizowałem się i zrobiłem trochę zdjęć figurkom, które pomalowałem w ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy. Myślę, że starczy tego materiału na kilka postów.\nAutor: Denton o 13:35 1 komentarz:\nNiby majówka i jest czas na przyjemności, ale ani udało się pędzla zamoczyć... ani na bloga niczego wrzucić. Dzisiaj nadrabiam i przedstawiam drugi element rycerzy, tym razem rycerstwo ziemi śląskiej.\nAutor: Denton o 12:08 1 komentarz:\nOd dzisiaj zmieniamy, na jakiś czas, klimat z fantasy na historyczny. W najbliższym czasie zaprezentuję kilka podstawek do rodzącej się w bólach armii III/63b Early Polish do DBA 3.0.\nAutor: Denton o 12:10 2 komentarze:\nAutor: Denton o 12:09 2 komentarze:\nWitajcie Najwierniejsi z Wiernych czytelnicy bloga. Po ponad 2 latach nieobecności postanowiłem spróbować wznowić działalność. Jak się to uda zobaczymy. Mam nadzieję, że w miarę regularnie będę wrzucał zdjęcia pomalowanych modeli, małe relacje z bitew itp. Zapraszam do zapoznania się z dzisiejszym postem.\nAutor: Denton o 05:11 4 komentarze:


Rev!-Art: Zachwycona wikliną\nJakby to powiedzieć? Może prosto z mostu tak jak jest w tytule posta... Zachwyciłam się wikliną i tym jakie cuda można zrobić. Dlaczego się zachwyciłam? Bo zrobiłam rożek, który zajął mi bagatela kilkanaście minut. Efekt super. Może jutro pochwale się w poście. A to co mnie zdumiało... Można bardzo szybko zakochać się w tej wiklinie. Pierwsze co pomyślałam, że odstawiam kartki i wezmę się za wiklinę ;) Ale chyba byłoby to zbyt duże uproszczenie. Postaram się więcej rzeczy z wikliny porobić. Dla mnie w obecnej sytuacji (mam na myśli synka) bardziej praktyczne jest wykonywanie wikliny niż kartek. Do kartek muszę wyjąć połowę szuflady wstążek, scrapków czy innych przydasi. Zanim to rozłożę i pomyślę co chcę zrobić i gdzie będzie to umiejscowione to synek już się budzi. Nie mam czasu, żeby ogarnąć bałagan, a w najlepszy przypadku schować do szuflady na miejsce. Muszę być na posterunku natychmiast. A przy wiklinie.. Zaczynasz tu gdzie skończysz. Raz usiądziesz i poskręcasz rurki, innym razem po prostu pleciesz. Szybko można się rozłożyć, przejść do pracy i szybko skończyć. Dla mnie suuuuuuuper :)\nAutor: Revi-Art o 00:24\nMoje Małe Rękodzieło 25 kwietnia 2013 07:15\nno to czekamy na te wiklinowe cuda :-)\niluszka 25 kwietnia 2013 08:16\nZ niecierpliwością czekam na Twoje wiklinowe dzieła :)\nElunia 25 kwietnia 2013 08:39\nczekam na odsłone twoich nowych zdolności\nMariwon 25 kwietnia 2013 09:32\nja rowniez sobie poczekam na efekty pracy :) Pozdrawiam zapraszam do mnie :)\nAleksandra 25 kwietnia 2013 09:46\nChętnie zobacze twoje wyroby z wikliny :)\nweronkaa84 25 kwietnia 2013 09:55\nNo nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, co tam naplotłaś:D\nŚwiat według Basi 25 kwietnia 2013 14:59\nczekamy na rezultaty plecenia