3. Dariusz Majkòwsczi. Òkã pielgrzima\nZemia swiãtô, zemia „wiôldżégò mùru”, jakô prosy ò ùbëtk, i kùreszce zemia, gdze Kaszëbi corôz barżi mògą sã czëc ù se doma – w taczich trzech zéwiszczach mógłbëm zamknąc swòje òdczëca z pielgrzimczi do placów, gdze 2 tësące lat temù chòdzył Jezës Christus.\nCzedë 10 strëmiannika, wespół z jinyma 160 pielgrzimama, wsôdôł jem we Gduńskù do fligra, miôł jem w głowie leno tã pòzwã. Doch prawie tam, pò galilejsczich, judejsczich i samarijsczich stegnach chòdzył czedës Jezës, Jegò Matka, ùczniowie, a przódë całô réga proroków, patriarchów, swiãtëch chłopów i białków. Mësla ò tim, że i jô bãdã mógł przeńc jistnyma drogama, co òni, sedzała redosno w głowie jesz na długò przed rëgniãcym Kaszëbsczi Pielgrzimczi Magnificat 2013.\nJu równak pierszé zetkanié z Zemią Swiãtą, na zôczątkù przez aùtokarowé òkno, dosc mòcno pòzmieniło mòje przedstawienia. Ò tim, że dzysdniowi Izrael to barô nowòczasné państwò, wiedzôł jem z rozmajitëch artiklów i ksążków, tej òbzéranie widzałëch miastów z fabrikama i chmùrnikama ni mògło mie zadzëwòwac. Gòrzi, że doznôł jem sã òd najich prowadników, że nawetka nôtëra w tim placu nie szlachùje ju za baro za tą sprzed 2000 lat. Izraelczikóm ùdało sã np. wëzwëskac wiôldżé dzéle pùstini i tam, gdze Christus widzôł leno piôsk i skałë, dzysdniowi pielgrzim ùzdrzi np. palmë pòdléwóné wëmësloną prawie tuwò w 60. latach XX w. kropelkòwą metodą. A jesz, żebë òsëszëc malariczné bagna kòl Galilejsczégò Jezora, òstałë pòsadzoné eùkaliptusë, bò jich kòrzeniowô systema bëlno wëcygô wòdã. Do te chcemë dodac, że sama Jerozolëma òd czasów Christusa bëła do czësta znikwionô, tak że wnetka kam na kamie nie òstôł ze swiãtégò miasta. A równak pielgrzimòwie wcyg całima rzmama jadą w ten plac i pòdczorchiwają, że òbzéranié ti zemi je jak „piątô ewanieliô”. Pò pierszim kòńtakce ni miôł jem taczich mësli, a nôwiãkszą redotã czuł jem (sromòta sã przëznôwac) z wnetka 30 st. Celsjusza w céni i z bëlny wieczerzë w betlejemsczim gòscyńcu.\n8. Jadwiga Bògdón, tłom. DM. Rekòrd, Pan Tadeùsz, wëstôwk i dwie tôfle…\nX Dzéń Jednotë Kaszëbów je ju za nama. Nôwôżniészé jegò òbchòdë sparłãczoné z bicym rekòrdu w równoczasnym granim na akòrdionie miałë plac w Kòscérznie.\nÒkróm pamiãcë ò bëlny zabawie, w miesce pò tim wëdarzenim òstóną téż dwie pamiątkòwé tôfle. Pierszô z nich przëbôcziwô ò môlu ùrodzeniô Primasa z Kaszub, abpa Henrika Mùszińsczégò. Drëgô òsta òdkrëtô na Grzãpie Ksãżny Gertrudë.\n9. Ciągle żywe rany. Z Sylwią Bykowską rozmawia Piotr Dziekanowski\nZ Sylwią Bykowską, autorką książkiRehabilitacja i weryfikacja narodowościowa ludności polskiej w województwie gdańskim po II wojnie światowej rozmawiamy o tym, jak odbywało się wpisywanie na volkslistę na Pomorzu i jak traktowano rdzennych mieszkańców po wkroczeniu Armii Czerwonej.\nJak to się stało, że osoba niezwiązana rodzinnie z Kaszubami zajęła się tym mało znanym i nierozumianym w innych częściach Polski tematem?\nTe właśnie argumenty – mało znany i nierozumiany temat – zadecydowały o tym, że postanowiłam zająć się problematyką powojennych losów ludności wpisanej na Niemiecką Listę Narodowościową (NLN; Deutsche Volksliste, DVL). Początkowo rozważałam zbadanie kwestii kształtowania się nowej społeczności powstałego 30 marca 1945 r. województwa gdańskiego. Jednak w miarę zgłębiania tematu – zetknięcia się tu różnych grup ludności, osadników, tzw. repatriantów, oraz polskiej ludności rodzimej – przekonałam się, jak niewiele wiemy o położeniu tej ostatniej, po 1945 r. zresztą także wewnętrznie zróżnicowanej. Mamy tu co najmniej trzy kategorie: ludność kaszubska i kociewska, polska ludność rodzima Powiśla oraz Polonia gdańska. Chodzi głównie o to, że po zakończeniu wojny rodzimi mieszkańcy terenów przynależnych do województwa gdańskiego mogli się spodziewać, iż nadszedł czas, gdy to właśnie oni będą pełnić tu rolę gospodarza. Tymczasem sprawy potoczyły się w odwrotnym kierunku. W warunkach masowego osadnictwa z głębi kraju i tzw. repatriacji Zabużan oraz pod wpływem forsowanej przez władze komunistyczne ideologii pionierskiej, położenie rodzimych Polaków okazało się bardzo trudne.\n13. Matéùsz Bùllmann. Bògactwò czë biéda?\nWëdobëcé széfrowégò gazu na Kaszëbach to w ùszłim czasu bëła ù naji dosc wôżnô ë gòrącô téma. Mało chto pùszczôł beszét ò wëdobiwczich planach kòle ùcha. Téma ta tak westrzód lëdzy, jak w mediach bëła czãsto brónô jakno cos òsoblëwégò w naszim òkòlim. Alaże! Jak përzinkã pòmëslec ë pòsznëkrowac, tej zdôwô sã czësto jinaczi. Chtos ùpiarti mógłbë nawetka rzeknąc, że wszelejaczé kòpalnie ë jinszé ôrtë wëdobiwaniô minerałów to nasza specjalnosc, a mòże ë tradicjô…\nJo! Prawie wãdżel, chtëren czësto ze Sląskã sã nama parłãczi, më téż mómë na Kaszëbach kòpóné, a bëło to ju dosc dôwno. Ò wëdobëcym brunégò wãgla zachòwałë sã wiadła w lëdzczich kôrbiónkach, kòl pisôrza Aùgustina Necla ë kòl Francëszka Mamùszczi w prowadnikù Ziemia Pucka z 1989 rokù. Pòdług nëch zdrzódłów béł òn kòpóny w drëdżi pòłowie XIX stalata, mést w latach 1859–1860. Zajimalë sã tim rëbôcë z Chlapòwa. Mòrskô wòda òdkrëła wãdżel w starszich wiôrsztach zemi, chtërne do dzysdnia mòżemë òbzerac na wësoczim chlapòwsczim klifie.\n14. bc. Żelazna pomorska dama\nRedaktorzy naczelni przychodzili, odchodzili, czasem wracali... pani Krystyna Puzdrowska trwała na posterunku przez 30 lat, prawie całe swoje zawodowe życie poświęciła bowiem „Pomeranii”. Była sekretarzem redakcji, zastępcą redaktora naczelnego i p.o. rednacza. Z nieodłącznym papierosem w dłoni. Z nierzadko ostrą oceną. Zawsze profesjonalna. Zawsze elegancka.\n14. Stanisław Pestka. Całym sercem w „Pomeranii”\nZdarzyło się to w Bydgoszczy. Któregoś wiosennego dnia stanąłem na progu mieszkania państwa Puzdrowskich. Z siedziby redakcji „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”, w którym pracowałem od 1961 r. po likwidacji pisma „Kaszëbë”, było dość blisko do domu Kaszubów z gdańskiej diaspory. Z ich mieszkania, usytuowanego na jednym z ostatnich pięter bydgoskiego wysokościowca, rozciągał się malowniczy widok na zakole Brdy i panoramę starego miasta. Pani Krystyna, żona Edmunda, przyznała, że ów widok nieco się opatrzył, zwłaszcza tym, którzy na co dzień z nim obcują. Niebawem plan obojga Puzdrowskich, by przenieść się do Trójmiasta, został uwieńczony powodzeniem. Zamieszkali na gdańskiej Żabiance. Zalety mieszkania na tym osiedlu podnosi bliskość morskiego brzegu, co pozwala upajać się wiatrem od morza podczas romantycznych spacerów.\n16. Stanisław Janke. Pani redaktor\nKrystynę Puzdrowską poznałem jesienią 1978 roku, podczas corocznych Spotkań Twórców Literatury Kaszubsko-Pomorskiej we Wdzydzach Kiszewskich. Uczestniczyłem wtedy po raz pierwszy w tych spotkaniach i doświadczyłem rzadkiego wówczas klimatu niezależnego myślenia, autentycznej swojskości, serdeczności. Poza Krystyną i Edmundem Puzdrowskimi byli tam znani w kręgu kaszubskim twórcy, m.in. ówczesny redaktor naczelny „Pomeranii” Wojciech Kiedrowski, zrzeszeńcy: Aleksander Labuda i Jan Trepczyk, oraz poeci: Stanisław Gostkowski i Ryszard Milczewski-Bruno. „Pomerania” była wówczas dwumiesięcznikiem, a Krystyna Puzdrowska od kilku lat pełniła funkcję sekretarza redakcji. Nie szczędziła czasu i pracy nad adiustacją tekstów, wysoko podniosła poprzeczkę poziomu redakcyjnego. Krystynę Puzdrowską poznałem jesienią 1978 roku, podczas corocznych Spotkań Twórców Literatury Kaszubsko-Pomorskiej we Wdzydzach Kiszewskich. Uczestniczyłem wtedy po raz pierwszy w tych spotkaniach i doświadczyłem rzadkiego wówczas klimatu niezależnego myślenia, autentycznej swojskości, serdeczności.\n17. Poszukiwanie Tożsamości miejsca. Z Robertem Trabą rozmawia Marek Adamkowicz\nZ prof. Robertem Trabą, dyrektorem Centrum Badań Historycznych Polskiej Akademii Nauk w Berlinie, założycielem Wspólnoty Kulturowej „Borussia”, rozmawiamy o regionalizmie otwartym.\nWłaśnie mija 20 lat, odkąd pojawił się ukuty przez Pana termin „regionalizm otwarty”.\nTerminem tym na początku, od roku 1992, posługiwałem się intuicyjnie, by zdefiniować model aktywności publicznej olsztyńskiej „Borussii” w kontekście odżywających różnych form ruchów regionalnych po 1989 roku. Warto przypomnieć, że wówczas przeżywaliśmy nie tylko wielką przemianę systemu politycznego, lecz również niespotykane ożywienie inicjatyw oddolnych, początki autentycznych ruchów obywatelskich. Stąd silne tendencje decentralistyczne, „rebelia prowincji” itp. W tym wielkim dialogu społecznym Kazimierz Brakoniecki i ja zaproponowaliśmy dwa fundacyjne pojęcia, za pomocą których próbowaliśmy opowiadać, kształtować nową rzeczywistość, tworząc jednocześnie impulsy do budowania otwartej, polskiej tożsamości: „Atlantyda Północy” (Brakoniecki) i właśnie „otwarty regionalizm”. O ile „Atlantyda Północy” odwoływała się generalnie do kreatywnej recepcji przeszłości, której śladem było w lokalnym w krajobrazie jedynie dość mocno zrujnowane dziedzictwo materialne, o tyle otwarty regionalizm zwracał się ku przyszłości, postulował odnajdowanie siebie w świecie poprzez otwartość i jednocześnie identyfikację z miejscem, w wymiarze lokalnym i regionalnym; poprzez interaktywne spotkanie pamięci rodzinnej z zastanym dziedzictwem „nie naszym”. W 1996 roku podpisaliśmy porozumienie o wspólnym działaniu w duchu otwartego regionalizmu z przedstawicielami organizacji obywatelskich z Kłajpedy i Kaliningradu, najbliższymi sąsiadami Warmii i Mazur. W 2011 zainicjowałem Forum Otwartego Regionalizmu.\n20. Jacek Borkowicz. Gdzie góry schodzą się z morzem (cześć 9)\nAbchazja to kraina otwarta na morze i zamknięta na lądowe zaplecze łańcuchem gór Kaukazu. Odzwierciedleniem jej krajobrazu jest charakter mieszkańców.\nJasnowłosi żeglarze, którzy jako pierwsi opłynęli Europę – zmierzając od południa ku zimnym nurtom Morza Północnego – prawie wszędzie pozostawili po sobie megalityczne pomniki. Widziałem jeden z nich na dziedzińcu muzeum w Suchumi, stolicy Abchazji. Dolmen ten ma wydrążony w kamiennej ścianie okrągły otwór. To szczegół typowy dla neolitycznych grobowców Kaukazu, nie spotykany w innych miejscach Europy. Przez taki otwór Abchazi wkładali do środka pustego już grobowca ofiary dla lokalnych bóstw przyrody. Czynili tak pokolenie za pokoleniem, właściwie aż do niedawnych czasów. Abchaskie dolmeny są namacalnym przykładem długiego trwania kultury.\n21. Nie chcemy stać w miejscu. Z Mirosławą Lehman rozmawia Dariusz Majkowski\nKartuzy świętują 90. rocznicę nadania praw miejskich. Z tej okazji rozmawiamy z burmistrz Mirosławą Lehman o kaszubskości tego miasta, kulturze i ważnych inwestycjach.\nW ostatnim spisie powszechnym ponad 20% mieszkańców gminy zadeklarowało, że mówi po kaszubsku. W 2002 r. nie osiągnęliście tego progu. Rzeczywiście kaszubszczyzna rozbrzmiewa dziś częściej w Kartuzach czy po prostu ludzie przestali się tego wstydzić?\nWiele czynników ma na to wpływ. Pewnie przede wszystkim oświata. Dziękuję dyrektorom szkół, nauczycielom, którzy często rozmawiali z rodzicami i przekonywali, że warto uczyć dzieci języka kaszubskiego. Znaczącą była też decyzja, którą podjęliśmy wspólnie z radnymi, o ustawieniu tablic dwujęzycznych. Oczywiście, to wszystko nie odbyło się bezboleśnie. Niektórzy mnie atakowali i mówili, że zamiast kaszubskiego powinniśmy uczyć w większym wymiarze języka angielskiego. Ważne jest też zaangażowanie prezesa kartuskiego oddziału ZKP Kazimierza Formeli. Do tego koniecznie dodajmy działalność Regionalnego Zespołu Pieśni i Tańca Kaszuby pod przewodnictwem Franciszka Kwidzińskiego. Wykonuje on kawał dobrej roboty, tworząc ciągle na wysokim poziomie, będąc wierny tradycji. No i zapewne ma znaczenie coraz większe zainteresowanie młodego pokolenia historią swojej małej ojczyzny, a także chęć poznawania genealogii własnej rodziny. Dobry przykład płynie także od lokalnych liderów, którzy podkreślają swoje kaszubskie korzenie. A trochę żartując, to przyznaję, że całkiem sympatyczne jest, gdy koleżanki i koledzy burmistrzowie, z którymi spotykam się m.in. na posiedzeniach Związku Miast Polskich, wołają do mnie „witamy księżnę Kaszub”.\n23. Hm Zbigniew Satke. Z dziejów ZHP w Hufcu Kartuzy (część 1)\nW roku 2013 obchodzimy 106. rocznicę powstania skautingu, 96-lecie utworzenia pierwszych drużyn skautowych w Polsce i 86-lecie utworzenia pierwszej drużyny harcerskiej (Związku Harcerstwa Polskiego) w Kartuzach. 86 lat temu powstało także Gimnazjum Koedukacyjne im. Henryka Sienkiewicza w Kartuzach, którego kontynuatorem jest dzisiejsze I Liceum Ogólnokształcące.\nTwórca skautingu Robert Baden-Powell uważał, że skauting powinien być szkołą wychowania obywatelskiego w kontakcie z przyrodą, powinien uzupełniać naturalne luki wychowania szkolnego przez rozwijanie charakteru, zdrowia, sprawnościjednostki oraz jej wartości społecznych w codziennej służbie. Taką też funkcję spełniało i spełnia harcerstwo w Kartuzach. Jednak w Polsce harcerstwo odgrywało trochę inną rolę niż angielski skauting, bo dużą wagę przykładano do szkolenia wojskowego w organizacji męskiej i do działalności samarytańskiej w organizacji żeńskiej. Wszystko to miało w późniejszych czasach okazać się potrzebne i przyczynić się do zmniejszenia strat w walkach o niepodległość Polski.\nPierwsze drużyny powstały w międzywojniu\nW Kartuzach wraz z powołaniem we wrześniu 1927 roku Gimnazjum Koedukacyjnego im. Henryka Sienkiewicza (które trzy lata później przemianowano na Miejskie Gimnazjum), założona została 72. Męska Drużyna Harcerska im. Tadeusza Kościuszki. Liczyła 50 harcerzy w trzech zastępach. Drużynowym był Aleksander Arendt – 19-letni uczeń Gimnazjum. W 1928 roku opiekunem drużyny został profesor tej szkoły – pan Jan Flisak. W tym roku wokół drużyny, która liczyła wówczas 54 członków, zawiązało się koło Przyjaciół Harcerstwa złożone z rodziców harcerzy. We wrześniu tegoż roku powołano również drużynę żeńską – była to 1. Drużyna Harcerek im. Marii Konopnickiej.\n26. Edmund Szczesiak. Wizyta starszego pana\nStarszy pan przechadza się alejką. Wiedzie nad jeziorem, blisko brzegu, pośród szpaleru wiekowych drzew, głównie buków, porastających także strome zbocze po przeciwnej stronie ścieżki. Zaciszne ustronie sprzyja zadumie, popatrzeniu wstecz, zastanowieniu się nad tym, jak zmieniło się miasteczko jego dzieciństwa i młodości. Po to przyjechał – aby skonfrontować wspomnienia z teraźniejszością.\nNie są to odwiedziny w rodzaju tych z tragikomedii Friedricha Dürrenmatta Wizyta starszej pani. Claire Zachanassian przybyła po latach do miasteczka swojej młodości, aby się zemścić za wyrządzone jej w przeszłości krzywdy. Starszego pana nic takiego nie spotkało. Nie jest to również powrót po długiej nieobecności, ale kolejne nawiedzenie miasta, do którego ma stosunek uczuciowy.\nRegionalista Jan Ejankowski tłumaczył mu kiedyś, że jeżeli świat jest okrągły jak piłka, to środek wypada tam, gdzie go sobie człowiek wyznaczy lub wybierze mu los. Dla Ejankowskiego było to Piaseczno na Kociewiu, dla niego tym środkiem świata są Kartuzy. To niewielkie miasto uważa za swoje, sobie najbliższe, chociaż urodził się gdzie indziej, ale to już skutek zawieruchy wojennej.\nMłode miasto, stara osada\nTym razem przyjechał, aby przyjrzeć się miastu baczniej niż zwykle. Jest ku temu szczególna sposobność: mija właśnie 90 lat od nadania Kartuzom praw miejskich. A takie okrągłe rocznice sprzyjają wspomnieniom i porównaniom. To już zresztą druga, w krótkim odstępie czasu, taka okazja: w październiku ubiegłego roku świętowano uroczyście zakończenie obchodów 630-lecia istnienia Kartuz.\n29. Kartuzy to moje centrum świata. Z ks. Ryszardem Różyckim rozmawia D.M.\nZ ks. kan. dr. Ryszardem Różyckim, proboszczem parafii pw. św. Kazimierza w Kartuzach i wykładowcą teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie, rozmawiamy o historii, remontach i miłości do Kartuz.\n6 lat studiował Ksiądz w Strasburgu. Jak na tle tego miasta prezentują się Kartuzy? Gdzie czuł się Ksiądz lepiej?\nKartuzy są dla mnie centrum świata! Od 21 lat jestem związany z tym miastem i wszystkie moje drogi prowadzą właśnie tutaj. W Strasburgu też czuję się dobrze, zwiedziłem go wzdłuż i wszerz, mam tam swoje ulubione zakątki, ale tutaj czuję, że jestem u siebie. Kartuzy tak na tle Strasburga, jak i wielu innych miast europejskich na pewno nie mają się czego wstydzić.\nZagraniczny doktorat przydaje się w pracy duszpasterskiej?\nDoświadczenie studiów na uniwersytecie w Strasburgu, napisanie doktoratu w obcym języku, ale także spotkanie tam ludzi, doświadczenie duszpasterstwa w parafii polskiej, francuskiej, w klasztorze wśród benedyktynek, to wszystko bardzo rozszerzyło moje horyzonty i myślę, że pomaga mi dzisiaj lepiej pełnić obowiązki proboszcza. Pewnie taki cel mojego wyjazdu widział ks. Rektor Wiesław Mering, sam dawny student w Strasburgu, stojący u podstaw decyzji ks. biskupa Jana Bernarda Szlagi z roku 1994, kierującej mnie na studia.\n31. Eùgeniusz Prëczkòwsczi. Zdrzódło bëlnëch dzejaniów\nTo ju minãło dwadzesce lat! Z jedny stronë wëdôwô sã, że to doch bëło tak niedôwno, z drëdżi równak wiele òbrazów ùcékô ju z pamiãcë, temù je mùszebné, żebë je przëpòminac, tim barżi, że dotikają wôżnëch sztërków w dzejach Kaszëbskò-Pòmòrsczégò Zrzeszeniô i òglowò – kaszëbiznë.\nKò hewò 23 łżëkwiata 1993 rokù bëło ùroczësté òtemkniãcé Kaszëb-sczégò Dodomù. Dlô dzysdniowëch jegò ùżëtkòwników – to je rządców òrganizacji i redaktorów „Pòmeranii” – je to ju historiô stwòrzonô przez pòprzédców. A równak bez tëch wëdarzeniów nie bëłobë wiele z tegò, co dzys mòże sã dzôc.\nNen baro redosny dzéń zaczął sã równak smùtno. Kò pòrenë ùmarł ks. prałat Francëszk Grëcza, òstatny z karna zrzeszińców. Pò piãtnôsce latach jegò dzejanié i dokazë ùdało sã zebrac i òpisac w ksążce Kaszubski Kordecki. Życie i twórczość ks. prał. Franciszka Gruczy.\n32. Marek Szemiel. Henryk Hubertus Jabłoński\n,,Patrząc na życie Henryka Jabłońskiego, można by stwierdzić, że wszystkie jego dni są do siebie podobne. Bo on urodził się kompozytorem. Musi pisać, to wynika z jego wewnętrznej potrzeby. Nawet wtedy, gdy jego utwory z dziedziny muzyki poważnej, zdawało się, nie miały widoków na wykonanie – jednak pisał”*.\nRys biograficzny twórcy\nHenryk Hubertus Jabłoński (1915– 1989), kompozytor, pedagog, wiolonczelista. Wychowywał się w rodzinie niemieckojęzycznych gdańskich mieszczan amatorsko muzykujących (jego ojcem był Herwardt Degler, matką Alidia ze Springerów). Jako kilkuletni chłopiec uczył się gry na fortepianie i skrzypcach, a później na wiolonczeli. W tym czasie zaczął pisać swoje pierwsze utwory. Już jako pięciolatek, na dzień urodzin swego ojca, skomponował Marsz na fortepian.\nPo ukończeniu gdańskiego Liceum św. Katarzyny podjął studia muzyczne w Polskim Konserwatorium Macierzy Szkolnej w Gdańsku (1933–1939) w klasie wiolonczeli Kazimierza Wiłkomirskiego. Harmonii i kontrapunktu uczy się u Wernera Schramma, kompozycji u Alfreda Paetscha. Podczas II wojny związany był z zespołami muzyki popularnej występującymi w Gdańsku. W 1945 roku spłonęło około 200 jego kompozycji.\n35. Tu òstôł le sóm pòpiół. Z Józefą i Aùgùstinã Fùlarczikama gôdô Eùgeniusz Prëczkòwsczi\nNa zberkù Żukòwa pòd Môłkòwò mieszkają Józefa i Aùgùstin Fùlarczikòwie. Òn (rocznik 1926) – rodowiti żukòwión, òna (rocznik 1930) – ze swiónowsczich strón. Òbòje w wòjnie przeżëlë wiele lëchégò. Aùgùstin, pò służbie w niemiecczim wòjskù, zesłóny òstôł na Sybir, skąd wëkùńczony wrócył pò rokù. Pò latach niechtërne przeżëca ùcekłë ju z pamiãcë, ale jedne òstóną do kùńca. Ò tëch prawie òpòwiedzelë Eùgeniuszowi Prëczkòwsczémù.\nJakô bëła Wasza droga do służbë w niemiecczim wòjskù?\nAùgùstin Fùlarczik: Mój tata nie pòdpisôł lëstë. Òn nie chcôł, żebë më szlë do wòjska, a mòji starszi bracyni mielë ju wnet pòbòrowi wiek. Në i tej òni nas wënëkelë z naszégò môla. To bëło w 1942 rokù, w nocë. Przëszlë gestapòwcë nas rëmac z chëczi, bò na nasz plac miôł przińc Niemc. Òni pòstawilë aùtobùsë. Nima më jachelë do Kartuz, a stąd béł transpòrt do lagru w Jabłonowie. Przed wòjną to béł klôsztór. Z tegò lagru òni brelë jednëch tam, jinszich dze jindze. Mój òjc pòtrafił dobrze pò niemieckù i òn ùprosył, żebë nas òstawic w Pòlsce. Tej nas wzãlë na majątk do Grëdządza. Tam nasza rodzëna robiła jaż do kùńca wòjnë.\n37. Róman Drzéżdżón, Danuta Pioch. Ùczba 21. Żeniałi\nŻeniałi to pò pòlskù małżeństwo. Żeniałi to téż mąż, a żeniałô – mężatka, żona. Żenic sã to żenić się, pobierać się (ale też wychodzić za mąż). Zdënk to ślub, zdôwanié – ślubowanie. Mòże téż rzec slub. Papiérowi zdënk to ślub w USC, a kòscelny zdënk to ślub kościelny. Wieselé abò wiesoło to wesele.\nPrzeczëtôj gôdkã i przełożë jã na pòlsczi jãzëk. Wëzwëskôj do te słowôrz kaszëbskò-pòlsczi (Przeczytaj rozmowę i przetłumacz ją na język polski. Wykorzystaj do tego słownik kaszubsko-polski).\n39. Marta Szagżdowicz. Pielgrzymi trakt\nRuszamy dziś Traktem Świętego Wojciecha. Patron Polski wspominany jest 23 kwietnia. W tym miesiącu od czasów międzywojennych gdańszczanie pielgrzymują do jego świątyni. Tak więc i my przemierzamy ten szlak, poznając znajdujące się przy nim kościoły.\nPierwszym z nich jest kościół pw. św. Ignacego. Zbudowany został przez jezuitów, których do Gdańska w 1585 roku sprowadził biskup Hieronim Rozrażewski. Barokowa świątynia stała się katolickim bastionem tuż za murem protestanckiego Gdańska. Wnętrze do dziś zachwyca dziesięcioma ołtarzami, masywnymi filarami i osiemnastowieczną amboną.\nJezuici prowadzili szkołę dla chłopców – Kolegium Jezuickie. W XVII wieku pod okiem 30 zakonników kształciło się w nim 600 uczniów. Odwiedzali ich królowie – Władysław IV, Jan Kazimierz, Jan III Sobieski. Najsłynniejszy wychowanek Kolegium Józef Wybicki został z niego… usunięty.\n40. Hinzów Jurk. Mòje wiôldżé kaszëbsczé weselé\nKò to mòże bëc nié do ùwierzeniô dlô młodszich czëtińców, ale czedës zdrzélniczi ni miałë pilotów, i jak chtos chcôł kanał zmienic, tej mùszôł ze zofë wstac i do zdrzélnika pòdéńc. Dlôte, jak kòmùs sã nie chcało z placu rëszëc, tej w jizbie grało to, co Programòwô Radzëzna Telewizje mia prawie do òbzéraniô przërëchtowóné. Òkróm tegò, to le dało pôrã kanałów (słowò „pôra” je tuwò ùżëté w jegò spòdlowim znaczenim: „dwa”), a fùnkcjô telewizje bëła barżi wëchòwawczô niżlë rozriwkòwô, i më za wiele do gôdaniô w sprawie tegò, co bëło nadôwóné, ni mielë. Pòzdze, pò 1989, czej ùstawa ò radiu i telewizje ju zezwôla na zakłôdanié priwatnëch stacjów radiowëch i telewizyjnëch, kanałów nama zaczãło przëbëwac chùdzy jak grzëbów pò deszczu. Na szczescé nowé (ju w systemie PAL) zdrzélniczi szło kùpic z pilotama, i lëdze zaczãlë sã kòncentrérowac na czwiczenim wiôldżégò pôlca ù dominëjący rãczi (np. przë zmianie kanałów òb czas zachãcbë bezalkòhòlowégò piwa).\n41. Damroka. Ò nowim ùczbòwnikù dlô nômłodszich\nDostelë më pòstãpny dokôz, brzôd stolemòwi robòtë naji stolemczi Danutë Pioch.\nMiło je wząc do rãczi nen pòdrãcznik: mùlchny – z bëna i bùtna, farwny, bògati w tekstë i cwiczënczi, przezérny dlô szkólnégò i ùcznia.\nDokôz òsoblëwi, bò z tekstów na-pisónëch w wiôldżim dzélu na brëkò-wnosc négò prawie ùczbòwnika przez Éwã Warmòwską (37 tekstów!) i Tomôsza Fópkã (9 tekstów).\n42. Tómk Fópka. Mùzycznô zupa z tatkòwi Kòzë\nTo bëło nagróné w naszi swietlicë – mówi mie do słuchawczi telefónu krótkò przed dzesątą wieczór Francëszk Kwidzyńsczi, jaczi prawie wrócył z próbë karna Kaszuby, z jaczim je zrzeszony ju 62 lata. Móm trzë abò sztërë taczé kôrtczi z naszima nagranioma. Pamiãtóm, że przëjachała do nas firma, co leno sã tima zwãkòwima pòcztówkoma zajima – dodôwô.\nCzëtóm: „Pracownia pocztówek dźwiękowych. Łucja Czerwińska. Sulejówek ul. Dworcowa 41c; cena 14 zł”. Sznëkrëja w jinternece i nalôżóm, że ta sama firma wëdała Czesława Niemena „Pod papugami” i „Kołokolczik” (Kолокольчик) – i ta kôrtka téż kòsz-towała 14 zł… Na chomikuj.pl je wicy dokazów wëdónëch na kôrtkach przez firmã zez Sulejówka kòl Warszawë. Są téż Czerwòné Gitarë. I przikłôd mùzyczny na kwinta czëstą w dół – „My ze spalonych wsi”. Pòkòlenié 50+ pewno pamiãtô pòlsczé gramòfónë „Karolinczi” czë „Bambino”.\n43. PD. NA BINIE Ò tobace i radnëch\nRozmajitim szëkã fejrowelë 19 strë-miannika, to je roczëznã pierszégò nôdpòmknieniô ò Kaszëbach. W Tëchómiu prosëlë na binã szkòłowé téatralné karna z bëtowsczégò pòwiatu.\n44. Kazimierz Ostrowski. Kto Kaszubą rodem\nW ogólnopolskiej gazecie właścicielka znanego szwedzkiego wydawnictwa, emigrantka z Polski, opowiadając dziennikarce historię swojego życia i sukcesów biznesowych, bez zażenowania wyznaje, że „nie podarowała dzieciom języka polskiego”. Dzieci mają do niej żal o to, ale ona nie miała czasu z nimi rozmawiać, a poza tym mąż, który polskiego nie zna, „mógłby się czuć wykluczony z naszych rozmów”.\n44. Chto Kaszëbą rodã.\nTłóm. Bòżena Ùgòwskô\n46. Tomasz Rembalski. Dostępna tylko wirtualnie (część 1)\nKilka miesięcy temu „świat genealogiczny” obiegła wieść o odnalezieniu, uważanej dotąd za zaginioną, metrykalnej księgi zgonów z lat 1769−1830, obejmującej cztery parafie: w Bytowie, Niezabyszewie, Tuchomiu i filialną w Dąbrówce. Chętni mogli kupić jej cyfrową kopię za… jedyne 100 euro. Dzięki uprzejmości p. Stanisława Frymarka otrzymałem ją w prezencie. Na jej przestudiowanie poświęciłem dzień, i jak się okazało, jeden z ciekawszych w mojej pracy historyka. I bynajmniej nie chodzi tu o genealogię, gdyż w owym czasie moi przodkowie nie mieszkali na tym terenie. Dla mnie ta księga, to świadek historii, bezcenne źródło do dziejów mojej rodzinnej ziemi, o czym chciałbym w niniejszym artykule opowiedzieć.\nPerypetie młodego historyka\nPrzygotowując w połowie lat 90. ubiegłego wieku pracę magisterską o swo-jej rodzinnej wsi Niezabyszewo w gminie Bytów, wiele dni spędziłem w miejscowej plebanii parafii św. Mikołaja, wertując zachowane tam księgi metrykalne, z których najstarsze sięgały 1836 r. Będąc już po lekturze artykułu ks. Władysława Szulista (Archiwa parafialne powiatu bytowskiego, „Rocznik Koszaliński”, 1970, nr 6), wiedziałem, że prócz wspomnianych ksiąg metrykalnych, w kancelarii parafialnej powinny się były znajdować również trzy poszyty spraw gospodarczych z lat 1927−1944, księga ogłoszeń parafialnych 1928−1939 oraz księga bractw kościelnych z lat 1922−1944. Inny historyk Kościoła, ks. Lech Bończa-Bystrzycki (Kościół katolicki na Pomorzu Zachodnim 1871−1945, Koszalin 1995), napisał z kolei, że przed wojną w kancelarii parafialnej przechowywano starsze niż z 1836 księgi metrykalne, które rozpoczynały się od 1754 r.\n49. Bogusław Breza. Przemiana w miasto (część 1)\nOkres międzywojenny stanowił przełom w dziejach Rumi. Wtedy stała się ona zapleczem prężnie rozwijającej się Gdyni i sama przekształciła się – wchłaniając sąsiednie Janowo i Zagórze – w niewielkie miasto. Warto więc zatrzymać się na niektórych zjawiskach, które towarzyszyły jej mieszkańcom w trakcie tego procesu.\nPrzyzwyczajeni do starego\nDla znacznej części rumskiej społeczności – głównie wówczas będącej jej starszą częścią – czas przed tymi zmianami był okresem spokoju i harmonii, do którego powracano z sentymentem i nostalgią. W miejskich przekształceniach ta grupa mieszkańców widziała zagrożenie i jedną z głównych przyczyn zła, jak występujące w tej miejscowości kradzieże czy akty chuligaństwa.\n51. Józef Borzyszkowski. Gospodarze Ziemi pomorskiej\n2 kwietnia wspominamy kolejną rocznicę śmierci wielkiego papieża, Błogosławionego Jana Pawła II. Wciąż warto przypominać sobie Jego słowa, również te wypowiedziane do mieszkańców Pomorza.\nRok Pański 2012 został ogłoszony przez Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie Rokiem Młodokaszubów, którzy to przed 100 laty, na zjeździe w Gdańsku, powołali do życia Towarzystwo Młodokaszubów. Na zakończenie tego historycznego wydarzenia udali się do Oliwy, by tam się pokłonić prochom książąt gdańsko-pomorskich, fundatorom i dobroczyńcom tej świątyni, nazywanej kaszubskim Wawelem. Organem Towarzystwa był „Gryf – Pismo dla spraw kaszubskich”, a jednym z najważniejszych dokonań Muzeum Kaszubsko-Pomorskie i Biblioteka – Czytelnia Polska w Sopocie. Swoją działalność, zmierzającą do rozwoju Kaszub pod względem kulturalnym, gospodarczym i politycznym, młodokaszubi prowadzili pod hasłem „co kaszubskie to polskie”. Działaniami organizacyjnymi, publicystycznymi i literackimi, dokonywanymi w pierwszym rzędzie z myślą o obronie Kaszubów i Pomorza przed postępującą germanizacją, budzili wśród ziomków ducha odwiecznego gospodarza tej ziemi, pragnąc ją zachować dla Polski, co po latach zaborów i wo-jen dokonało się w 1920 i 1945 roku.\n55. Z drugiej ręki\nPo wspomnienia na Piwną. www.gdansk.pl, 12.02.2013\nGdańska Galeria Starych Zabawek to unikatowa w skali kraju ekspozycja, na którą składają się polskie zabawki wyprodukowane w latach 1920–1989. W tym magicznym miejscu dzieci mogą zobaczyć zabawki, którymi bawili się ich rodzice, dziadkowie, a nawet pradziadkowie.\nPrzystanek Kartuzy. expresskaszubski.pl, 1.03.2013\nW małym sklepiku w Kartuzach mieszkają wspomnienia pani Ani. Każdy, kto przekroczy jego próg, doświadcza niezwykłych barw i orientalnych zapachów Tajlandii. (...)\nAnia Przybyła i jej mąż Krzysztof wraz z 9-letnią córką Mają niedawno przeprowadzili się na Kaszuby. To jeden z wielu przystanków w ich życiowej podróży.\nUczty dzwońców i wróbli na ekranie komputera.www.tcz.pl, 4.03.2012\nDo końca lutego mogliśmy podglądać zimujące ptaki korzystające z karmnika przy siedzibie Eko-Centrum Heliantus w Gniewie. To już drugi sezon elektronicznego monitoringu, który podobnie jak w zeszłym roku cieszył się ogromnym zainteresowaniem.\nNiezwykła zguba. www.gazetakaszubska.pl, 14.03.2012\nPrawie dwuipółtonową kotwicę znaleziono podczas prac związanych z umacnianiem plaży w Darłowie. (...)\n– W myśl kodeksu morskiego musimy szukać właścicieli wszystkich rzeczy wyrzuconych przez morze. Do tej pory znajdywaliśmy już boje, sieci i różne przedmioty z kutrów.\n60. jb, tłom. DM. Droga krziżewò na górach\n22 strëmiannika òjcowie francëszkanérowie wespół z Òglowim Zarządã i wejrowsczim partã Kaszëbskò-Pò-mòrsczégò Zrzeszeniô, a téż w wespółro-bòce z jinyma partama zòrganizowelë Kaszëbską Krziżewą Drogã na wejrow-sczi Kalwarie.\n60. rd. Òsoblëwi jinstrumeńt\nCëż wińdze, żlë sparłãczimë wiolonczelã z gitarą? Pewno jaczi jinstru-meńt. Le jakùż òn sã zwie? Żebë òdpòwiedzec na no pitanié, nôlepi zazdrzec do wejrowsczégò mùzeùm.\n61. Karolëna Serkòwskô. Jedinô takô chëcz\nMòc Kaszëbskò-Pòmòrsczégò Zrzeszeniô leżi w jegò partach. Równak wiedno bëło tak, że jedne cygnãłë nen zrzeszeniowi wóz z całą sëłą, a drëdżé pòmôgałë w robòce rôz na „rusczi rok”. Westrzód tëch nômòcniészich je dzysô part w Dãbògórzim.\nChëcz – brzôd cãżczi robòtë\nStrzodowé zëmòwé pòpôłnié. Przed òczama rozjasniony parminiama zachô-dającégò słuńca dodóm. Je mrozno, le pògódno. Zarô na progù pòwitalnô drzewianô tôfla z nôdpisã: „Gòsc doma – Bóg doma”. Pò prôwdze zachãcywô do wéńdzeniô bënë. W westrzódkù jesz farwni. Tam-sam na scanach pòmalowóné kaszëbsczé kwiatë, niżi stôré ùrządzenia i regionalné statczi. W przédny jizbie wiôlgô szafa z wiele nôdgrodama, a przë stole lëdze. W kaszëbsczim òbleczënkù. Ju na progù witają sã z ùsmiéchã na skarni. Serdeczno rôczą do sadniãcô z nima. Czestëją kawą i bómkama. Kòżdi z nich mô cos cekawégò do pòwiedzeniô, i ò chëczë, i ò dzejanim swòjégò partu. Są to nôleżnicë Kaszëbskò-Pòmòrsczégò Zrzeszeniô w Dãbògórzim. Pòtikają sã ju 20 lat. Przódë ni mielë równak do tegò jaż tak bëlnëch warënków. Na wszëtkò cãżkò robilë, le trud sã òpłacył. Łoni swiãtowelë wiôldżi jubileùsz pòłączony z òtemkniãcym tegò môla, czëli Chëczë Nordowëch Kaszëbów w Kòsôkòwie.\nSą to Kaszëbi, chtërny nie sromią sã swòji kaszëbskòscë. Kòżdô leżnosc je dlô nich dobrô na òbleczenié regionalnëch ruchnów. Mają starã ò to, żebë jak nôwiãcy bëtników taczé òbùcé mògło nosëc, dlôte szëją je sobie sami. Òkróm tegò dbają ò swój zrzeszeniowi dodóm.\n64. Wiérztë. Antoni Peplińsczi\n65. Maria Pająkowska-Kensik. Jak ważne jest imię\nPiszę ten tekst w przeddzień św. Józefa (19 III). Same płyną do mnie refleksje – skojarzenia. Tak miał na imię mój ojciec, który pozostał dla mnie wzorem prawości, szlachetności i zarazem prostoty. Matka – wrażliwa na uroki życia – nauczyła, „jak żyć pięknie”, ojciec wskazywał kierunek.\n65. Działo się w kwietniu\n66. Ana Glëszczëńskô. Kąsk òptimistno\nNié, ptôszków spiéw jesz mie z rena z cepłégò wëra nie wëcygô. Jiny zwãk parłãczony òsoblëwie z nym nibë- -prawie-zymkòwim czasã przëbôcziwô, że równak trza bë ju bëło ò zëmòwim spikù zabôczëc. Krajżôga i ji wszëtczé gnôtë przesziwający zwãk. Chto bë pòmëslôł, że òna redosc mòże dawac i depresyjné mëslë wenëkac. Nawetka o sódmy reno w sobòtã.\n67. Repertuar Polskiej Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku\n74. Andrzej Busler. Kaszubska literatura – rozwój czy stagnacja?\n13 marca w Ośrodku Kultury Kaszubsko-Pomorskiej w Gdyni w ramach obchodów 50-lecia „Pomeranii” odbyła się pierwsza z zaplanowanych trzech debat. Jej organizatorami byli: gdyński Oddział Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, „Pomerania” i Miejska Biblioteka Publiczna.\nPrzedmiotem inauguracyjnego spotkania była literatura kaszubska. Moderatorem dyskusji, do której zaproszono Bogumiłę Cirocką (zastępczynię redaktora naczelnego „Pomeranii”), Elżbietę Pryczkowską (nauczycielkę języka kaszubskiego), Piotra Dziekanowskiego (redaktora naczelnego „Kuriera Bytowskiego) i Jarosława Ellwarta (właściciela Wydawnictwa Region), był prof. Daniel Kalinowski.\n75. Tómk Fópka. Pòlskô ùczba abò dopinanié tornistra\nCãżczi. Cãżczi tornyster mòjégò dzesãclatnégò dzecka. Za cãżczi. Jô móm tôczel, cobë gò doniesc, a terô to môłé jesz dzeckò…\nZa mòjich czasów tak nie bëło. Tasza bëła lżészô, ale i piechti mùszôł jic pôrã kilométrów do szkòłë. Nierôz głodné scërze òd Juńsczich Mari wëchòdzałë na drogã i biwało, że zãbiskama chwôtałë za nogówkã.\nA jaczé smiotë bëlë… Taczi môłi gzub pò brzëch sã w sniég zapôdôł. A jakô pùrgawica… Dëbeltowé ritbergerë i aksle, nierôz pòpiãtny bùcberger. A jak wiater wiôł… Czej mùcã wzãło w lëft na zëmã, tej przë wëbiéraniô bùlew sã nalôża.\n76. Rómk Drzéżdżónk. Naju z brifką nowòtwòrowanié\n– Zymkù, zymkù, dze të jes – ùczuł jem z daleka wòłanié brifczi, jaczi bez smiotë cësnął na kòle krótkò mòji zatacony na zbërkù Pëlckòwa chatinczi.\n– Dzeż të jes, dzeż të jes! – wòłôł zmarachòwóny, a zymk z lasa òdpòwiôdôł mù pòmiónã w anielsczi gôdce: – Yes, yes, yes!\nNë cëż, taczé czasë, chtëż chce swiatówcã bëc, mùszi rozmiec pò anielskù chòc czile słów rzec. Nawetka nen pòmión w lese schòwóny.\nI Janusz Mamelsczi.Zéńdzenié drëdżé: z Florianã Cenôwą\nIIIJanusz Mamelsczi.Jastrë – zymkòwé swiãta\nVWanda Lew-Czedrowskô. Kògùm są pòstacë z krëjamny sniegòwi chëczë i jakô je jich fùnkcjô?\nVI Dark Szëmikòwsczi. Niemiecczé i słowiańsczé badérowania kaszëbiznë (do pòłowë XIX stolecégò)\nVIII Hana Makùrôt.Słowòbùdowizna:spòdlowé i pòchódné słowa


Kazachstan zapowiada wycofanie wojsk ODKB. Zagraniczne armie przybyły tłumić protesty - Wiadomości - polskieradio24.pl\nOstatnia aktualizacja: 09.01.2022 23:10\nW ciągu tygodnia zagraniczne wojska opuszczą kraj - przekazał rzecznik prezydenta Kazachstanu. Wcześniej USA zakwestionowały legalność apelu Kazachstanu do Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym o wojskowe wsparcie.\nŻołnierze "sił pokojowych" krajów członkowskich poradzieckiej organizacji, w tym z Rosji, przybyli do Kazachstanu, aby pomóc tamtejszym władzom spacyfikować protesty. Demonstracje antyrządowe rozpoczęły się 2 stycznia po tym, jak rząd ogłosił podwyżki cen paliw.\nDo zadań wojskowych sił ODKB w Kazachstanie należy ochrona ważnych obiektów armii, budynków państwowych i ważnych społecznie w Ałmatach oraz terenów przyległych do miasta.\nWedług najnowszych danych w trakcie zamieszek w Kazachstanie życie straciły 164 osoby. W tym czasie kazachstańska policja zatrzymała ponad pięć tysięcy osób. Część z nich to obcokrajowcy.\nObrońcy praw człowieka podkreślają, że siły porządkowe działały brutalnie, ponieważ prezydent Kasym-Żomart Tokajew wydał rozkaz strzelania do każdego, kto nie podda się na wezwanie funkcjonariuszy. Według wstępnych danych, do szpitali w różnych regionach Kazachstanu trafiło około dwóch tysięcy rannych.\nZobacz więcej na temat: ŚWIAT Azja Kazachstan wojsko Rosja


Dzialka na sprzedaż - BIAŁACZÓW - OSSA - ZON-GS-78 - 9447.00m² - CBN\nBIAŁACZÓW, OSSA Działka na sprzedaż\nZYGMUNTOWSKA Obrót Nieruchomości\nPiotrkowska 61a, 26-300 Opoczno\n16,94 zł/m2 cena: 160 000 zł\n*** Biuro Nieruchomości ZYGMUNTOWSKA Obrót Nieruchomości ma przyjemność zaprezentować działkę rolną ***\nNOWA CENA - 160 TYŚ.\nNie zdążyłeś z zakupem działki nad wodą ? Mamy dobrą wiadomość!\nOssa to wieś leżąca w gminie Białaczów, należy do województwa łódzkiego, powiatu opoczyńskiego. Wieś położona nad rzeką Wąglanką i zalewem. Pięknie położony obok dużego kompleksu leśnego jest miejscem rekreacji okolicznej ludności, a także turystów. Niedaleko od zalewu umiejscowiona jest stanica harcerska. Możliwa jest tam organizacja dużych imprez plenerowych przez osoby prywatne. W okolicach zbiornika istnieje wiele gospodarstw agroturystycznych min. w Ossie. Do Centrum Piotrkowa Trybunalskiego jest 45 km, do Centrum Opoczno - 15 km.\nPolecamy Państwu bardzo ładną działkę o powierzchni 9447m2 położoną w Ossie. Szerokość frontu to ok 50m. Działka posiada numer 23, i można ją zlokalizować na geoportalu, poniżej IP działki 100701_2.0014.23\nDziałka płaska w kształcie trapezu, położona nad rzeką Wąglanką.\nPrezentowana działka położona jest w otoczeniu drzew, lasów, rzeki . Przyszłą nieruchomość można wkomponować w otaczającą przyrodę. W niedalekim sąsiedztwie bo 50m od działki są inne zabudowania mieszkalne- siedliskowe.\nCicha i spokojna okolica, droga gruntowa. Cenisz ciszę i spokój, chcesz odpocząć od miasta i codziennej bieganiny. Ta działka jest dla Ciebie.\nMedia: woda pod drugiej stronie drogi od działki ok.24m, brak gazu i kanalizacji. Prąd- ok.44m. Sieć telekomunikacyjna w drodze.\nW pobliżu: zabudowa siedliskowa\nNie czekaj i zadzwoń już dziś aby umówić się na prezentację działki w Ossie\nSymbol oferty ZON-GS-78\nPowierzchnia 9 447,00 m²\nPrzeznaczenie działki rekreacyjna, rolna, siedliskowa\nWymiary działki 50x155x83x222 m


"Kariery chłopskich synów" - wernisaż nowej wystawy w Domu Bochniaków - relacja - Bochniacy\n15 października 2019 roku, w Domu Bochniaków odbył się wernisaż nowej, zapowiadanej od pewnego czasu, wystawy plakatowej pt. „Kariery chłopskich synów”.\nJest ona poświęcona chłopskim synom z bocheńszczyzny, którzy odznaczyli się w życiu publicznym, naukowym i artystycznym. Na przełomie XIX i XX w. Ziemia Bocheńska wydała wielu zdolnych chłopskich synów, późniejszych naukowców, artystów, polityków i wybitnych księży. Szczególnie urodzajną była pod tym względem północna część dawnego powiatu bocheńskiego, obszar pomiędzy Bochnią – Niepołomicami – Wisłą i Brzeskiem.\nW gronie naukowców (rektorów, profesorów uniwersyteckich, członków PAU), duchownych i polityków znajdują się takie postacie jak:\nZ Mikluszowic prof. Jan Ptaśnik (1876-1930) (matura w Bochni 1896) absolwent UJ, wybitny historyk kultury, zwłaszcza kultury włoskiej, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i dr Franciszek Bardel\n(1869-1941), (matura w Krakowie 1888) absolwent UJ, prawnik, adwokat i polityk. W latach 1919-1920 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych;\nz Dziewina (par. Mikluszowice) ks. Jan Twardowski (1873-1953), (matura w Bochni 1894), absolwent UJ kapłan i nauczyciel gimnazjalny (polonista i filolog klasyczny);\nz Zaborowa Jędrzej Cierniak (1886-1942), ( matura w Bochni 1908), absolwent UJ, polonista i filolog klasyczny, twórca teatrów ludowych;\nz Maszkienic Franciszek Bujak (1875-1953), (matura w Bochni 1894) absolwent UJ, a potem prof. UJ i Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, historyk dziejów gospodarczych i społecznych Polski, Prezes Polskiego Tow. Historycznego w 1920 r. minister rolnictwa i dóbr państwowych;\nz Ispiny Adam Pichór (1878-1941) (matura w Bochni 1899), absolwent i pracownik naukowy UJ, nauczyciel gimnazjalny w Krakowie i Wieliczce, inicjator i współzałożyciel szkolnego obserwatorium astronomicznego w Niepołomicach;\nz Baczkowa Jan Czubek (1849-1932), (matura w Krakowie 1869), absolwent literatury, filolog klasyczny i bibliotekoznawca, członek PAU;\nze Smykowa k/Bochni (par. Krzyżanowice) Paweł Mucha (1901 -1991) (matura w Bochni 1921), absolwent UJ, prawnik i ekonomista, dyrektor Banku Rolnego w Warszawie, poseł na sejm w latach 60-tych XX w.;\nz Woli Batorskiej prof. Roman Stopa (1895-1995) (matura w Bochni 1914 r.) absolwent UJ, językoznawca, badacz języków afrykańskich, profesor Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie, potem UJ;\nz Targowiska Jan Świętek (1859-1926), (gimnazjum niższe w Bochni ok. 1876, matura w Krakowie ok.1880), z zawodu inspektor kolejowy, folklorysta amator, inicjator i pierwszy prezes Towarzystwa Ludoznawczego w Krakowie w 1898 r. członek Komisji Antropologicznej AU, autor licznych prac z zakresu kultury ludowej.\nz południa ziemi bocheńskiej znajdziemy tu postaci rzeźbiarza Jakuba Juszczyka, czy patrona Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Żegocińskiej – Czesława Blajdy.\nOczywiście to nie wszystkie nazwiska, jednak nie chodzi tu o ich wyliczanie i przedstawianie biogramów, raczej warto pokazać środowisko, z którego Ci ludzie wyszli, pragnienie wiedzy, trudy i bariery, jakie trzeba było pokonać, by dojść do celu. Często cytowane są tu wspomnienia, publikowane i te, które w rękopisach znajdują się w zbiorach muzealnych, w archiwach i bibliotekach. Większość z nich zasługuje na wydanie drukiem, bo nie tylko pokazuje dzieciństwo i młode lata znanej i popularnej postaci, ale ukazują wieś, jakiej dziś już nie ma, ten nieistniejący już wiejski świat.\nPrzybyłych na wernisaż powitała Prezes Stowarzyszenia Bochniaków – Zofia Sitko. Wśród gości byli przedstawiciele władz miasta i powiatu oraz nasi przyjaciele i sympatycy. Szczególnie cieszyła liczna reprezentacja Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Żegocińskiej: Tadeusz Olszewski, Mieczysław Blajda, Jan Truś, Maria Juszczyk, Kazimierz Kozak.\nPrezentację wystawy poprzedził występ artystów Teatru Artystokrackiego, następnie kol. Janina Kęsek, współautorka i kurator wystawy zapoznała zebranych z jej problematyką i biogramami. Po zakończeniu prezentacji o głos poprosiła Maria Juszczyk – krewna prezentowanego na wystawie Jakuba Juszczyka, która nieco szerzej zaprezentowała zasłużoną Rodzinę Juszczyków.\nWystawa, której współautorami są również: Stanisław Mróz i Felicja Wieczorek została dofinansowana przez Powiat Bocheński. Jej prezentacja w Domu Bochniaków przewidziana jest do 31.12.2019 r. Można ją zwiedzać nieodpłatnie we wtorki, w godzinach: 18.00-20.00 lub w terminach uzgodnionych telefonicznie (nr tel. 722-00-80-80).\nStowarzyszenie Bochniaków chce udostępnić wystawę do miejscowości powiatu bocheńskiego zainteresowanym domom kultury, szkołom lub instytucjom, posiadającym możliwości właściwego jej wyeksponowania. Kontakt w tej sprawie: tel. 722008080).\nPo spotkaniu członkowie władz Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Żegocińskiej, zamówili wystawę do Gminy Żegocina na kwiecień 2020 r.\nPrevPoprzedniKariery chłopskich synów – wernisaż wystawy w Domu Bochniaków\nNastępnyPrzyjacielskie spotkanie w ŻegocinieNastępny


W tym tygodniu siatkarki KSZO rozegrają dwa mecze. Chcą grać odważnie i konsekwentnie – Ostrowiecka.pl\nW tym tygodniu siatkarki KSZO rozegrają dwa mecze. Chcą grać odważnie i konsekwentnie\n15 października 2019 15 października 2019 Dariusz Kisiel 0 Comment\nW minioną sobotę siatkarki KSZO pauzowały w rozgrywkach. Za to w tym tygodniu rozegrają dwa mecze. Już w najbliższą środę, 16 października o godz. 20, podejmują zespół PWSZ Tarnów. Z kolei w niedzielę, o godz. 15.45 w Opolu zmierzą się z tamtejszym UNI.\nW naszym zespole dwie zawodniczki odniosły kontuzje i wszystko wskazuje na to, że ich udział w meczach będzie niemożliwy. Mowa o Minice Kacprzak i Emilii Piotrowskiej.\nMecz z tarnowską drużyną miał być rozegrany już jutro we wtorek, ale został – na jej wniosek – przeniesiony na środę. Akurat w tym dniu w ostrowieckiej hali ćwiczą seniorzy w ramach akcji Aktywny Senior 2019, toteż tak późna godzina rozpoczęcia spotkania. Zespół Azotów PWSZ Tarnów, bo pod takim szyldem grają środowe rywalki ostrowieckiej drużyny, przegrał wszystkie trzy mecze obecnego sezonu. Tarnowianki przegrały u siebie ze Stalą Mielec 1:3 oraz 1:3 w Jarosławiu i 1:3 w Częstochowie.\nTarnowianki nie spisują się w rozgrywkach tak, jak zakładał zarówno zarząd, jak i sztab szkoleniowy drużyny, tym bardziej, że klub dysponuje doświadczonymi i wartościowymi zawodniczkami. W tym sezonie stworzono nowy szkielet zespołu oparty o grającą od wielu lat w Tarnowie, atakującą Sabinę Podlasek, przyjmującą kapitan Magdalenę Szabo oraz środkową Jowitę Jaroszewicz. Środkowymi w tarnowskiej drużynie, prowadzonej przez trenera Michała Betleja, są jeszcze Maja Grodzka i Oliwia Wasiak. Rozgrywają Katarzyna Tkaczyk i Aleksandra Buczek, przyjmują Natalia Strózik i Julita Molenda, atakuje Marcelina Gliniecka, a na libero występuje Aleksandra Kaczyńska.\nNa początku rozgrywek zupełnie na innym biegunie znajdują się niedzielne rywalki KSZO z Opola. Akademiczki z Uniwersytetu Opolskiego pewnie wygrały u siebie z Karpatami 3:0 oraz na wyjeździe w Mielcu 3:2. Co prawda uległy u siebie drużynie z Jarosławia 0:3, ale i tak z 6 punktami na koncie zajmują wysokie, piąte miejsce w tabeli. W sumie dość młodą drużynę akademiczek z Opola prowadzi znany z parkietów LSK trener Nicola Vettori. Występuje w niej jednak tak doświadczona zawodniczka, zresztą była siatkarka naszego klubu, jak atakująca Sandra Szczygioł.\nSiatkarki KSZO, których zadaniem w tym sezonie jest zakwalifikowanie się do fazy play-off rozgrywek, a więc zajęcia po fazie zasadniczej co najmniej 8 miejsca, przygotowują się do tych najbliższych meczów niezwykle pieczołowicie. Przede wszystkim na każdym treningu wyciągały wnioski z pierwszego meczu z Jokerem Świecie. Z pewnością nasza drużyna, której walki na parkiecie trudno odmówić, nie może sobie pozwolić na żadne dłuższe przestoje w grze, a przede wszystkim powinna poprawić asekurację i grę blok-obrona.\nNasze siatkarki powinny także uwierzyć w to, że są wartościowym zespołem i to ze sporym potencjałem. Dlatego prosimy je, by zarówno w ostrowieckiej, jak i opolskiej hali zagrały tak konsekwentnie, jak i odważnie. Miejmy nadzieję, że w środowym meczu kibice nie zrażą się późną godziną spotkania i na trybunach będą wspierać drużynę w walce o pierwsze punkty w rozgrywkach.\n← (Nie)bezpieczna budowa?\nDiecezjalne Dni Kultury Chrześcijańskiej (zdjęcia) →


Obraz 8K na poważnie: VESA publikuje finalną specyfikację interfejsu\nStrona główna Aktualności 11.02.2015 15:01\nNa wielu biurkach (szczególnie programistów i projektantów) stoją już monitory 4K, sprzedaż telewizorów 4K rośnie z miesiąca na miesiąc, Apple i Dell kuszą wyświetlaczami 5K… czas podnieść poprzeczkę. Stowarzyszenie branżowe VESA opublikowało specyfikację Embedded DisplayPort 1.4a, dzięki której telewizory, komputery all-in-one, laptopy, tablety, a nawet smartfony będą mogły obsłużyć wyświetlacze o rozdzielczości 8K, czyli 7680×4320 pikseli.\nOd dziś producenci sprzętu mogą się już brać za projektowanie nowych modeli urządzeń, które będą z eDP 1.4a korzystały. W sprzedaży powinniśmy je zobaczyć w przyszłym roku, o ile oczywiście producenci wyświetlaczy poradzą sobie z ich dostarczeniem. Trzeba jednak podkreślić, że dzięki złączom wykonanym w nowej specyfikacji otrzymamy znacznie więcej, niż tylko absurdalnie duże (zdaniem malkontentów) ekrany 8K.\nPrzede wszystkim nowe złącza będą gratką dla graczy, gdyż pozwolą na wyświetlanie rozdzielczości 4K z częstotliwością 120 Hz i 10-bitową głębią koloru na kanał. Zapewnią też opcjonalne wsparcie dla mechanizmu Adaptive Sync, dzięki któremu unikniemy desynchronizacji między źródłem wideo i wyświetlaczem, prowadzących do klatkowania i zacięć obrazu. Inną bardzo ciekawą nowością jest Display Stream Compression (DSC), który pozwala na „praktycznie bezstratną” kompresję wyjściowego sygnału wideo. Według branżowego stowarzyszenia, DSC ma pozwolić na zmniejszenie kosztów sprzętu i obniżenie zużycia energii przez wyświetlacze.\nOd strony technicznej nowa wersja specyfikacji nie jest jednak jakąś rewolucją, w zasadzie to rozbudowany DisplayPort 1.3 z jesieni zeszłego roku. Złącze wykorzystuje cztery szybkie pasma między wyświetlaczem i kontrolerem grafiki, na każde pasmo przypada przepustowość 8,1 Gb/s. Co ciekawe, można sterować ich wykorzystaniem, tak że albo skorzystamy jednocześnie z pełnej przepustowości 32,4 Gb/s, albo podzielimy ją na dwie lub cztery części. Dzięki opcji Multi-SST Operation można w ten sposób przekazywać po każdym paśmie oddzielny sygnał wideo 4K.\nBranża przekonana jest, że jednym z pierwszych komputerów, które zaoferują wyświetlacz 8K, może być przyszłoroczny model 27-calowego iMaka, który zastąpiłby obecny, oferowany z wyświetlaczem 5K. Pozostają jeszcze dwa pytania: kto dostarczy procesory graficzne, zdolne do obsłużenia rozdzielczości 7680×4320 pikseli, oraz kto będzie dostarczał treści w rozdzielczości 8K. Pierwsza z tych kwestii jest poważniejsza, niż może się wydawać. Najpotężniejsze GPU Nvidii są w stanie dziś wygenerować obraz o maksymalnej rozdzielczości 5120×3200, zdecydowanie za mało, by poradzić sobie z wyświetlaczem 8K.\nDruga kwestia jest w zasadzie mało istotna. Obraz 4K na 27-calowym monitorze to gęstość ok. 163 ppi, a rozmiar piksela to ok. 160 mikrometrów. Średnia odległość, z jakiej patrzy się na taki monitor to 75 cm. Zakładając, że jesteśmy w stanie z pełną ostrością obejrzeć obszar 24 sekund kątowych, najmniejszy dostrzegalny z tej odległości piksel będzie miał rozmiar 220 mikrometrów. Tak więc już podczas normalnej pracy z wyświetlaczem 4K o takich rozmiarach pojedynczych pikseli nie zauważymy. Nie ma więc generalnie sensu tworzenie treści o rozdzielczości 8K.\nWyświetlacze takie będą jednak miały znaczenie dla profesjonalistów – możliwość umieszczenia czterech obrazów 4K na ekranie jednocześnie na pewno ucieszy osoby montujące wideo UltraHD. Można sobie też wyobrazić wartość profesjonalnych tabletów z takimi wyświetlaczami dla chirurgów czy radiologów.\n4K do lamusa? Display Port 1.4 i nowe karty SD to zwiastun rozdzielczości 8K\n3 mar 2016 Maciej Olanicki\n8K czy 4K? Konsumenci nie zauważyli różnicy w jakości


Riese-Antysidór-kończ-schwarz-niczyna: Wczasy w Malborku się kończą, za to Riese czeka...\nAutor: koniczyna kon o 15:09\nGUCIO MRUK 30 kwietnia 2015 18:03\nSidor na zaklamanej zabełkotał :\n"Zapewne przed snem przykryje się tym kocem. "\nNie był "D_men"w wojsku to nie wie pod czym się śpi. Koc to nie pościel ale przykrycie pościeli. Zakrywa się ją podobnie jak kanapę dla psów. No ale jak ktoś śpi pod kocem a nie pościelą to myśli ,że tak wszyscy.\nPs. Jak "rdzenna Warszawska inteligencka rodzina" się zwała przed wojną ?\nSidorczuk czy Sidorow ? Śmieszne czasy. Ci zza Buga uczą Polaków dobrego wychowania.\nkoniczyna kon 30 kwietnia 2015 19:01\nNo proszę, Sidor dał nowego posta...Sterylny Tomaszek, który z grzybicą paznokci i paluchami, którymi namiętnie babra się w rybich wnętrznościach, gdzie następnie tymi swoimi kończynami pracuje nad fryzurami klientek, daje upust swojej nieskazitelności. Jakoś nie zauważa podstawowego przekazu zdjęcia, które przesłał Darek. Przekaz ten podważa wiele teorii i pomówień które Tomasz Sidor publicznie, przez lata przedstawiał przeciw Darkowi. Nie podejmuje tego tematu, bo wie że jest na przegranej pozycji. Ciekawe czy Sidor, znany miłośnik kotów, swojego pupila trzymał na kolanach, czy przywiązanego na zewnątrz do budy...\nCieniutko przędzie Tomuś...\nKonan Romański 30 kwietnia 2015 19:52\nKojo, wojo. Ucz się TS Kwiecień cie nie ściemniał to ty ściemniasz na temat Kwietnia. Pomówienia, pomówienia Tomaszku. NSR jest i działa TS jest i zgłupiał ?????....!!!!!! Ucz się Tomaszku to może do zuchów cię przyjmą - a... nie przyjmą !!! zbyt duża wrażliwość na dzieci !!!! - SORRY !!!(nie tak bardzo) no to do ZHP, ZHR to ci może skauci zostaną BEEEEE...... !!!!! Ani tu, ani tu na Powązki też nie pasujesz. Proś obcą cywilizacje żeby cię porwali. BEEEEE....!!!!! Też nie chcą ????? ( To dziwne? ) No to może "Nocne Wilki" - luźna sugestija (eee.... słaby skuter ) Konfabuluj dalej detektywie (dobra robota inspektorze GGagget...:-) )\nKonan Romański 30 kwietnia 2015 19:57\nMożę "Strzelec" poprosił o wykład z maskowania ? Na pewno tak oni to nic nie wiedzą :-) Po ostatnim zgłoszeniu To Tomuś zapunktował u Wsystkich służb tylko patrzeć jak go o dorzdztwo poproszą - może poprosili i dlatego milczy ???????????????????\nkoniczyna kon 30 kwietnia 2015 19:58\nWidać że nie tylko Sidora zatkało...\n"Wojtek OKIczwartek, 30 kwietnia 2015 18:45:00 CEST\nHe he , a kto to się bawi w Photoshopie dorabiając łeb kwietniołaka do obcego ciałka ? :-)."\nTomuś pewnie ma teraz problem i na siłę szuka dowodu na falsyfikat. Jak dobrze powiększy, to może i jakiego trójkąta dojrzy... A może podpowiedzieć Tomusiowi że jest tam jeden niepasujący piksel, niech się poci...\nKonan Romański 30 kwietnia 2015 20:35\nOKi, OKi na pewno tego potrzebujesz ?\nkoniczyna kon 30 kwietnia 2015 20:58\nA ja sobie spokojnie czekam na Sidorowe dowody, że zdjęcie wykorzystane w poście to ściema. Liczę na konkretne dowody, które Sidor jak zwykle zamieści na swoim blogu. Jak tego nie zrobi, albo w jakikolwiek sposób się nie odniesie do rzekomego fałszerstwa fotografii, będzie oznaczało że zgadza się z autentycznością. Ma technologię do analizy zdjęć i na pewno stanie na wysokości zadania.\nkoniczyna kon 30 kwietnia 2015 21:15\nU Sidora zaczyna się maraton anonimów:\n"Anonimowyczwartek, 30 kwietnia 2015 21:00:00 CEST\nTo cep popisuje się, że jest w jednostce, a przyjechał do kumpla i se zrobił fotę na pokaz. Regulamin zabrania leżenia w ubraniu na łóżku. "\nWidać że pisał to człowiek, który nie odbył służby wojskowej, a tym bardziej nie został przyjęty w struktury ZOMO. Zgadnijcie o kim mowa...\nMarek Ivellios 30 kwietnia 2015 21:40\nNie żebym bronił Kwietnia (IMO kawał chuja z niego, swoją drogą), jednak te maratony anonimów oraz podobieństwo stylu ich wypowiedzi do stylu Sidora każe przypuszczać, że to sam Sidor pisze te wszystkie komentarze. A skoro wali je dziesiątkami, czy nawet setkami, to tylko pokazuje że nie ma własnego życia i własnych problemów, tylko cały czas szuka ich u innych. Jak Putin, który zamiast rozwiązywać wewnętrzne problemy Rosji woli atakować inne kraje :)\nZwróćcie jeszcze uwagę na dwa z pozoru nieistotne elementy na blogu klamstwa-riese - mianowicie okienko z obserwatorami oraz licznik odwiedzin. Ani okienko nie jest prawdziwe, ani licznik nic nie zlicza - bowiem obydwa to po prostu statyczne obrazki w JPG! Kopie tych plików w Internet Archive pokazują, że od 2014 roku - czyli od momentu założenia tego całego blogaska - zawartość tych obrazków nie uległa zmianie.\nSą więc dwie możliwości, albo to wszystko jest obliczone na stworzenie wrażenia że bloga czyta masa osób, albo też Sidor sam siebie oszukuje, łudząc się że ktoś zaprząta sobie głowę i marnuje czas na czytanie jego w większości chorych i bardzo słabo "udokumentowanych" wypocin.\nKonan Romański 30 kwietnia 2015 21:58\nDla mnie to nieważne, popatrcie na mojegi linka :\nTo nie jest teoretycznie przeciw nikomu.\nZASTANÓW się bohaterze z kim walczysz???\nkoniczyna kon 30 kwietnia 2015 22:20


Rodzinne granie dla Niepodległej – Format 3A\nPowrót do listyRodzinne granie dla Niepodległej\nSzósta edycja siatkarskiej imprezy dla dzieci i rodziców „Mama, Tata, Ja i siata” odbyła się 9 grudnia w sali gimnastycznej Liceum Ogólnokształcącego nr 1. Organizatorem tych rodzinnych zawodów były: KS Lechia oraz UKS „13Joker”. Turniej realizowany był w ramach miejskiego projektu „Mini sport – mega zabawa” współfinansowanego przez Gminę Miasto Tomaszów Mazowiecki. Uczestnicy pamiętali o jubileuszu 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości i jeszcze przed pierwszym gwizdkiem w trakcie pamiątkowej fotografii wyeksponowali barwy narodowe podkreślając również patriotyczny akcent imprezy.\nW niedzielny poranek w sali gimnastycznej I LO spotkało się 20 rodzinnych zespołów (dzieci i rodziców) pasjonatów siatkówki. Oprócz stałych uczestników turnieju wystartowali również goście z Rawy Mazowieckiej i Bełchatowa. Turniej rozgrywano „parami” w dwóch kategoriach: młodszej ( kl III i IV) oraz starszej ( kl V i VI ). Łącznie na 4 boiskach do minisiatkówki rozegrano 80 pojedynków, które pozwoliły wyłonić najlepsze drużyny rodzinne w obu kategoriach. W młodszej kategorii wiekowej najlepsze okazały się: rodzina Wojtalczyków z SP 12 (mama Katarzyna, tata Artur i syn Dawid), przed drużyną Pająków z SP 13 ( tata Jarosław i syn Michał ) i rodziną Przybyłkowiczów z SP12 (tata Marcin i syn Jakub). Kategorię starszą wygrała rodzina Panfilów z SP13 (tata Piotr i syn Jakub) przed teamem Gałeckich z Rawy Maz ( mama Justyna, tata Konrad i syn Gabriel) oraz drużyną Grzybków z Bełchatowa ( tata Tomasz i syn Filip ) Pełna klasyfikacja turnieju poniżej.\nKlasyfikacja VI-go turnieju siatkówki rodzinnej „Mama, Tata, Ja i siata”\nI miejsce – Rodzina Panfilów ( tata Piotr i syn Jakub) – SP 13 Tomaszów Maz\nII miejsce – Rodzina Gałeckich – ( mama Justyna, tata Konrad i syn Gabriel ) – Rawa Mazowiecka\nIII miejsce – Rodzina Grzybków ( tata Tomasz i syn Filip ) – Bełchatów\nIV miejsce – Rodzina Krawczyków „Tygrysy” ( tata Seweryn i syn Oliwier )\nV miejsce – Rodzina Tokarskich „Toka Team” ( tata Sebastian i syn Aleksander )\nVI miejsce – Rodzina Korczaków ( tata Arkadiusz i syn Kacper )\nVII miejsce – Rodzina Gruszków „ Amatorzy” ( mama Jola i syn Mateusz )\nVIII miejsce – Rodzina Poznańskich ( tata Paweł i syn Adam )\nIX miejsce – Rodzina Adamców ( tata Krzysztof i syn Aleksander )\nX miejsce – Rodzina Kowalskich „PiS – piłka i siatka” ( tata Mariusz i syn Aleksander )\nXI miejsce – Rodzina Pietrzyków „ Rakiety” ( tata Michał i syn Jacek)\nXIV miejsce – Rodzina Karczewskich „ Bike Team ” ( tata Robert i syn Kajetan )\nXV miejsce – Rodzina „Młynarczyk Team” ( mama Izabela, tata Bartłomiej i syn Nikodem )\nI miejsce – Rodzina Wojtalczyków – ( tata Artur, mama Katarzyna i syn Dawid ) – SP 12\nII miejsce – Rodzina Pająków ( tata Jarosław i syn Michał ) – SP 13\nIII miejsce – Rodzina Przybyłkowiczów – „Fantastyczni Optymiści” ( tata Marcin i syn Jakub ) – SP 12\nIV miejsce – Rodzina Niedźwieckich – „Miśki” ( mama Anna i syn Szymon )\nV miejsce – Rodzina Zagajnych ( tata Rafał i syn Szymon )\nVI miejsce – Rodzina Ambrozik Team ( mama Karolina i syn Oliwier )\nVII miejsce – Rodzina Smejdów – „Zgrana rodzinka” ( mama Dobrawa i córka Alicja )


Nieprzyjazna szkoła | sedina.pl\n← Rola Muzeum Pomorza Zachodniego w okresie powojennym\nBismarck do Puttkamera →\nOpublikowano 1 lutego 2007, autor: admin\nPo drugiej wojnie światowej, w szkołach nie było zbyt elegancko. Lekcje odbywały się w małych izbach, a wychowanie fizyczne, z powodu barku sal gimnastycznych, na dworze. Na lekcje religii dzieci uczęszczały po południu do kościoła.\nChodzono w ujednoliconych mundurkach. Moja babcia chodziła w granatowym fartuszku ze spódniczką. Fartuszki były wykonane z tworzywa sztucznego. Na ramieniu miały obowiązkowo przyszytą tarczę z herbem szkoły. Ujednolicone ubrania nie wyróżniały dzieci biedniejszych od bogatszych.\nW szkole lat powojennych obchodzono ważne w tamtych czasach uroczystości, takie jak: „rewolucja październikowa” (wypadała w listopadzie) albo „powstanie PKWN” (tzn. 22 lipca). Świętowanie prawdziwie ważnych dni, 3 maja i 11 listopada, było w tamtych czasach zakazane. Uczniowie musieli chodzić na pochody 1-majowe, pod rygorem wyrzucenia ze szkoły.\nCodziennie w szkołach robiono inspekcje. Sprawdzano, czy uczeń ma czystą szyję, ręce, uszy oraz kołnierzyk. Kołnierzyk przy mundurku był biały i bardzo pilnowano tego, aby był on czysty. Za nieprzestrzeganie czystości groziła uwaga do zeszytu.\nW tamtych czasach nie było jeszcze długopisów. Pisano stalówkami, które maczano w kałamarzach stojących po środku ławki. Pisano w jednakowych zeszytach. Były one seledynowe i posiadały tylko 16 kartek. Przy tej metodzie pisania powstawało wiele kleksów. Wycierano je bibułką, którą uczeń miał w swoim wyposażeniu. Musiał on również posiadać inne przyrządy – linijkę, kątomierz i bibułkę do wycierania.\nMoja babcia miała do swojej szkoły aż trzy kilometry. Mieszkała ona w dzielnicy domków jednorodzinnych, o małym zaludnieniu. Obok domu nie miała żadnych koleżanek, ponieważ jej najbliższe przyjaciółki mieszkały na sąsiednim osiedlu, oddalonym o półtora kilometra.\nWstawała wcześnie rano, aby zdążyć do szkoły na czas. Lekcje zaczynały się punktualnie o godz. 8:00. Kiedy spadł śnieg, moja babcia miała większe problemy z dotarciem do szkoły. Zazwyczaj wracała obsypana po szyję i przemoczona do suchej nitki.\nKlasy dawniej posiadały czarną tablicę wiszącej na ścianie z przodu klasy. Moja babcia i inni uczniowie siedzieli przy pulpitach (ławkach). Były to stoły, przy których zasiadało dwoje uczniów. Po środku ławki znajdywał się kałamarz. Niektóre z pulpitów podnosiły się i miały w środku komorę, do której można było schować książki lub plecak.\nMoja babcia była jedną z pilniejszych uczennic. Jej ulubionym przedmiotem była fizyka. Na przerwach bawiła się ze swoimi koleżankami w klasy i skakała na skakance. Chłopcy grali w piłkę nożną lub w kapsle.\nZa złe zachowanie nauczyciele wymierzali kary. Jedną z nich było bicie linijką po rękach. Było to bardzo bolesne.\nPoza językiem ojczystym nauczano również języka rosyjskiego. Był on obowiązkowy i bardzo przestrzegano, aby wszyscy pilnie się go uczyli. Nauka języka niemieckiego i angielskiego nie była możliwa.\nWielu przedmiotów uczono w sposób wygodny dla ówczesnych rządzących, bardzo często fałszowano rzeczywistość. Zatajano fakty dotyczące historii Polski, wiele z nich przedstawiano tak, aby były zgodne z linią rządzącej partii komunistycznej.\nJako uczeń szkoły XXI wieku uważam, że teraz jest lepiej niż dawniej. Szkoły są bardziej przyjazne dla swoich uczniów.\nTomasz Bartos, kl. VI SP 74 w Szczecinie\nEDD: Dom drewniany – ul. A. Mickiewicza 2\nBędzie remont głównej bramy cmentarza


Jak przekazać 1% swojego podatku dla Przedszkola\nJak co roku, przyszedł okres kiedy musimy składać deklaracje podatkowe. Istnieje możliwość, by kwotę przekazywanego podatku pomniejszyć o 1 procent podatku, a uzyskany ułamek przekazać na rzecz Organizacji Pożytku Publicznego.\nA 1% – to więcej niż myślisz!!!\nSama procedura przekazania podatku jest bardzo szczytna, a zarazem banalnie prosta.\nCzytaj dalej Jak przekazać 1% swojego podatku dla Przedszkola →


Trzeba było czekać na Rousseau... - podstrona - 3 ďťż\nZostało znalezionych 1680 fraz [Katowice] Huta Baildon ( co w miejsce huty ? )\nChciałem sie dowiedzieć czy to prawda, że są plany zrównania z ziemią obecnego całego terenu huty Baildon i zagospodarowania tego terenu m.in. w jakieś osiedla mieszkalne. Osobiście uważam, iż dobrze by było. Ten teren zajmuje sporą cześć miasta i to powiedzmy prawie w samym jego środku. Nowe drogi, nowe mieszkania napewno...\nNielegalne stragany na ulicach to dobrze zorganizowany biznes. Są tu...\nENEMEF: Nocny Maraton...\n[Komiks] Morfium. Pierwszy komiks o Śląsku\nPowiedzmy że jest to kultura\nNie mam pomysłu gdzie to info wkleić jak ktoÂś ma to niech przeniesie...\nKajko i Kokosz teraz w wersji gwarowej 2005-10-07 12:10:28\nKajko i Kokosz, bohaterowie komiksu Janusza Christy, będĹĄ mówić po kaszubsku i ÂślĹĄsku.\nKomiksy z dialogami w tych gwarach...\n[Katowice]Rewitalizacja Śródmieścia - koncepcja Hoover'a\nOto moje wstępne przemyślenia.\n1. Jak widać - Zabudowa parkingu pomiędzy Młyńską a Dworcową i Placem Szewczyka. Wszystkim znany projekt półokrągłego budynku biurowego.\n2. Zamknięcie placu Szewczyka zabudową. Postuluje tutaj powrót do dawnych budynków przy 3-ego Maja i Stawowej....\nDzisiaj wręczono nagrody ÂślĹĄskiej edycji Ogólnopolskiego Konkursu "Grunt na Medal 2005". Za najlepszy teren inwestycyjny uznano 13 hektarowĹĄ działkę w Rudzie ÂŚlĹĄskiej, położonĹĄ przy węÂźle "Wspólna"...\n[Architektura] Kaszaloty, śmieszne projekty :)\ndla relaksu warto zajrzec, niektore zdjecia sa... wierzyc sie nie chce, ze ktos na to wylozyl pieniadze\n[Zabrze] Spotkajmy się pod ziemią...\nPRawdopodobnie dosłownie pod koniec września odbędzie się mały zlot dziennikarzy obywatelskich z wiadomości24.pl\nPodjąłem się jego organizacji w Zabrzu. W ramach "atrakcji" byłby zjazd klatką pod ziemię w Guido i zwiedzanie skansenu oraz podziemi Luizy, jakiś spacer po hałdach, może wieża ciśnieć, pod koniec...\n[Piekary Śl.] Ciekawostki ...\nWitam, w Piekarach ciekawi mnie kilka spraw, począwszy od wąskotorówek które są nadal w AutoMapie a tory zlikwidowano 30 lat temu, po wyburzone kopalnie włącznie. Poniżej lista kwestii które mnie nurtują i które uważam za ciekawe, każde info, zdjęcie, mapa mile widziane.\n- Kanał pod Szarlejem którym płynie Szarlejka – kto i...\nAkcja Demokracja jest inicjatywą grupy obywateli, którzy chcą wiedzieć co robią ich radni, jakie mają plany na przyszłość naszych dzielnic i...\n[Ruda Śląska] Plany, inwestycje, etc...\nZ serwisu BiznesPolska\nDla rudzkich biznesmenów\nKosztem 2 mln zł w Rudzie Śląskiej powstanie centrum kongresowo-biznesowe. Będzie się mieścić w XIX-wiecznej kamienicy, która do niedawna pełniła rolę domu kultury dla górników\nNieco zapomniana przez...\nwarto poczytac i zobaczyc ze spora czesc problemow pozostala ta sama a wiele planow nie wypalilo ( kto jescze...\nJako, że dużo z was interesuje się techniką górniczą mam pytanko.\nKupiłem na alledrogo lampę górniczą popularną "Bombe"\nLampa jest stara i ciężko doczytać napisy.\nLampa jest chyba typu B-28\nJest to lama akmulatorowa.\nNa żarówce można doczytać, że była produkowana w firmie...\n[Konferencja] Katowice i Saint- Ătienne\nserdecznie zapraszamy do udziału w konferencji 13 marca w Katowicach\ngdzie m.in. studenci Akademii Ekonomicznej zaprezentują projekt "3xNoweMiasto"\n< Katowice i Saint- Ătienne, miasta wczoraj i dziś >\npoprzemysłowa transformacja i najnowsze...\n[Miss/Mister Aglomeracji] Regulamin\n- w Miss / Mister Aglomeracji oceniamy budynki współczesne (jako granicę proponuję budynki zbudowane po II Wojnie Św.)\n- każdy oceniany budynek musi mieć ankietę , składającą się z 10 opcji\n- ankieta powinna wyglądać w ten...\n[Fotografia] Porady i dyskusje\nJak pewnie co niektórzy zauważyli lubia robić zdjęcia, zwłaszcza nocą. W moich galeryjach jak chodzi o foto miast przeważa fotografia nocna.\n... i tutaj moje zapytanie o poradę, o spostrzeżenia itp.\nOtóż jestem w trakcie przygotowywania galerii "chorzów nocą". Temat u wielu przerabiany, jednak tego nigdy nie...\nWybór na Śląsku mamy ogromny.......\n[Europa] Budownictwo mieszkaniowe\nJeszcze raz to napiszę bo przez problemy z naszym serwerem coś się pokiełbasiło tutaj...\nZaczynam ten wątek bo jestem ciekaw Waszej opini na temat kierunków rozwojów architektury mieszkalnej. Mnie podoba się prostota i nowoczesność jak na poniższym...\n"(...)Tymczasem szefowie obu hoteli gotowi są spełnić wszystkie życzenia, byle tylko członkowie U2 spędzili u nich noc. - Chciałbym, aby Bono, tak jak niedawno David Beckham pomachał z okien mojego hotelu - nie ukrywa Roman Dembek, szef Monopolu. Dla hotelu wizyta gwiazdy tego formatu to doskonała...\nMoże jakaś mała ankieta na ten temat?...\n[Bytom] Plany, inwestycje, etc...\nÂŚroda, 8 czerwca 2005r.\nZamiast luksusowego kompleksu handlowo-mieszkaniowo-biurowego, jest rozgrzebana budowa w centrum Bytomia, 20 milionów złotych długu, syndyk i upadłoÂść kilku firm. To spuÂścizna po Kwartale, bodaj największym inwestycyjnym niewypale gminy. Ale jest też dobra...\nTomasz Sikora wygrał w fińskiej miejscowości Kontiolahti zawody Pucharu Świata w biathlonie ze startu wspólnego na...\nhttp://www.straz-lubliniec.pl/aktualnos ... udowa.html...\nMacie jakieś ciekawe fotki tego obiektu? Ja mam tylko jedno z "SE" i nie jest najlepszej jakości, a zaciekawił mnie ten budyneczek....\nWspaniała wiadomość dla Śląska: mecze fazy finałowej mistrzostw Europy mężczyzn z udziałem ośmiu drużyn, czyli ćwierćfinały, półfinały i mecze o miejsca z wielkim...\nZa dwa lata w ponad 50 gminach i powiatach woj. śląskiego, a także w strukturach samorządu wojewódzkiego, większość spraw będzie można załatwić przez internet. Stworzenie umożliwiającego to systemu, wartości ok. 27 mln zł, to największy, obok podobnego...\n[Opole] Muzeum Czynu Powstańczego\nW niedzielę byłem u rodziny, mieszka w okolicach Góry Św. Anny. Przez przypadek trafiłem na Muzeum Czynu Powstańczego (chodzi o taki pawilon, a nie o pomnik)- gromadzone są tam eksponaty z doby walki o powrót Śląska do Macierzy. Był tam akurat jakiś dziennikarz z TV Wrocław, który kręcił materiał o tym muzeum. Dowiedziałem się od niego, że jest planowana...\nobecnej Huty Pokój. Zakład był budowany od czerwca 1840 przez bytomskich...\n[Katowice] Ulubione miejsca spotkań\nJa lubie sie umawiac "na Zabie" albo na "tak zwanym Rynku".\nKażde miasto ma miejsce, gdzie lubimy się umawiać\n[Katowice] Konkurs na nazwę dla Altusa\nJak zapewne każdy zauważył Altus nazywany jest po prostu Altus i tyle. A przecież wiele obiektów w Katowicach posiada swoje nazwy potoczne (np. Baśka, Superjednostka itd.) tymczasem Altus jest nazwą oficjlalną, ale zapewne wiele osób nazywa go inaczej... I właśnie o to mi chodzi - jeśli macie takie nazwy lub jakąś chcecie zaproponować to wpisujcie....\nStrona 3 z 55 • Zostało znalezionych 1680 fraz • 1, 2, 3 , 4, 5, 6 ... 55


Moonspell – Kill Them All\nTym razem „tylko” fotorelacja gdyż o tym festiwalu już tak często pisałem, że powtarzać się nie będę a niech zdjęcia same przemówią. Tegoroczny był super i pogoda dopisała wymazując wszelkie uchybienia organizacyjne.\nPosted by Yarot at 19:24\tTagged with: And One, Castle Party, Deine Lakaien, Kapitan Nemo, London After Midnight, Luna, Moonspell, the 69 eyes, the Klinik\nBrutal Assault 2012 – part 3\nRelacja Możliwość komentowania Brutal Assault 2012 – part 3 została wyłączona\nPozostał ostatni dzień batalii na Brutalu. Dziś zagrają ostatnie gwiazdy i już jutro czas zbierać się do domu. Jednak to nadal jeszcze jeden dzień, który przyniósł naprawdę sporo wrażeń. Zaczęło się skromnie bo od mleka, które kupiliśmy a które okazało się kefirem. Mleko, które wcześniej kupiliśmy, zmroziła nasza lodówka na kamień. Jednakże śniadanko przy takich zasobach, jakie mieliśmy było ucztą. Co prawda arbuz zamienił się w lodową bryłę, reszta jedzonka przetrwała lodowy atak lodówki i można było dokończyć paprykowe kiełbaski, parówki z serem czy serek i dżemik. Nawet przemykający Terror coś mało się odzywał i nie był już taki ochoczy do rozmów. Niemiecka para oczywiście wcześnie z rana zwinęła się i umknęła. Wyglądali na niewyspanych ale to niemożliwe, gdyż od 2 w nocy już była cisza i można było przespać całe 7 godzin. Na nas też przyszedł czas bo na dziś zaplanowaliśmy spacer do lasu. A tam…\nPosted by Yarot at 22:56\tTagged with: Agnostic Front, At the Gates, Brutal Assault, Immortal, Jaromer, Kylesa, Moonspell, Six Feet Under, Vizovice, Yarot, Zbych, festiwal, heavy metal\nMetalfest Jaworzno 2012 Dzień Pierwszy\nZaczęło się na dworcu centralnym w Warszawie. Tanie Linie Kolejowe dowiozły mnie wprost do Katowic, gdzie miałem miejscówkę na czas festiwalu. Do Jaworzna było jakieś pół godzinki kolejką więc można było sobie pozwolić na taki luksus. Tego dnia wiało i padało. Pogoda nie zamierzała mieć litości dla metalowców i hartowała ich w najtwardszy z możliwych sposobów. Deszcz przychodził i odchodził co zapowiadało ciężki wieczór na festiwalu.\nDworzec kolejowy w Jaworznie nie wyróżniał się niczym szczególnym od szeregu innych dworców w małych miejscowościach. Nigdzie nie było tabliczki z kierunkiem na Metalfest. Uczynny taksiarz wskazał drogę i była ona faktycznie tak długa, jak zaznaczyli to organizatorzy – ponad 2 kilosy szosą przez las wzdłuż torów kolejowych. Szkoda tylko, że na stacji nie zamieszczono nic, chociażby kierunku. Widocznie zakładano, że każdy ma GPS i na namiary ze strony internetowej trafi. Metalowiec poradzi sobie w każdej sytuacji.\nPosted by Yarot at 18:55\tTagged with: Alestorm, Blind Guardian, Chainsaw, Fleshgod Apocalypse, Hypocrisy, Jaworzno, Megadeth, Metalfest, Moonspell, Trypticon, death metal, festiwal, heavy metal


Inka (@INKAPAULINKA) — 72 answers, 400 likes | ASKfm\n#music #Góry #love❤ #morze #Akwarystyka #photography #PhotographyLover📷\nCzemu nie 😉 wszystko zależy od drugiej osoby\nKogo Interesuje to co pisze bo wydaje mi się że nikogo więc zaprzestaje\n,,Coś się kończy coś zaczyna,,\nO co chodzi? 😀\nNo hej 😂 co tam jak tam?\nNie jest to najważniejsze, ale nie wyobrażam sobie zaniedbanego grubego faceta nie oszukujemy się.\nPracować i jednocześnie podróżować odkrywać świat i siebie jednocześnie. Świat jest za piękny aby siedzieć w miejscu 😉😉😉\nW czterech 😉\nCo koi ból?\nCzas. Wiem że to banał ale z czasem ból zanika a więc czas jest najlepszym lekarzem. To wszystko zależy od tego jaki rodzaj bólu. Psychiczny, mentalny czy też fizyczny\nZamyślona z trylogii Katarzyny Michalak ❤❤❤\nDwa tygodnie i 3 dni 😁\nNoe jest to dla mnie ważne. To tylko świadczy o ludziach nie o mnie, Ci co powinni wiedzieć o mnie wszystko i prawdę to wiedzą resztą mnie nie interesuje 😉😉😉😉\nJadę do okolic Niechorza (Zachodniopomorskie) zaczynam pracę w agroturystyka Go..... Ps nie ujawniają nazwy dla dobra obiektu\nMieszkam w dużym bordowym domu z czasów powojennych z rodziną założyciela przedsiębiorstwa w pełni chaosu dnia codziennego wrzasku dzieci oraz rozmów turystow.\nStosunkowo mało iż od 7 do 17 nie ma mnie w domu i nie mam aż takiej możliwości. Lecz nie odczuwam potrzeby trzymać caly dzien telefon w ręce i pisać sms lub przeglądać fb bezsensowne. Mi telefon służy do dzwonienia w ważnych sprawach nic więcej 😉\nNie może ponieważ z czasem ktoś sam nas odkrywa i ujawni że poznał inną osobę a spędza czas z inną.\nDotyczy to szczególnie dziewczyn udają przed chłopakiem słodkie niewinne a chłopak który zakochuje się w takiej z czasem odkrywa że to istne zło wredna samolubna osoba i jest rozczarowanie dlatego proszę nie róbmy tego koleżanki 😉 łamiemy im serca a też mają uczucia i potrafią być czułymi facetami\nJaka jest twoja pani od chemii? 📚\nNie mam chemii ☺☺☺ ale była pojebana i nie umiała uczyć pozdrawiam panią A.L\nOczywiście że moich zdjęć.\nSą dla mnie pamiątka z podróży przypominają ważne wydarzenia poprostu fotografia jest częścią mnie i nie wyobrażam sobie wyjazdu bez aparatu i powrotu bez zdjęć ☺📷📷📷\nNie potrafię złościć się na ludzi mimo tego że żądali mi wiele bólu i cierpienia 😔 Za bardzo cenię sobie życie i szkoda mi czasu na złość pogardę itp. Naucz się żyć w zgodzie jeśli nawet jest Ci trudno i boli mój Drogi czytelniku nie wiesz przecież ile czasu Ci pozostało ....\nTylko, pamiętaj Życie jest cholernie śliskie .... LwG\nByłoby bardzo fajnie gdyby była to prawda ...\nI to i to ma swój niepowtarzalny charakter i historię 😊\nNiestety nie wiem co to znaczy romantyczne, chwile beztroski bezpieczeństwa i wiary w doboro i ludzi ktoś mi odebrał teraz jestem zamknięta w sobie pesymistyczne nastawiona do życia\nNie miałam swojej najlepszej randki ale jest w mych marzeniach.\nSpacer po plaży w blasku zachodzącego słońca i ten cudowny uspakajający delikatny szum naszego Bałtyku 😍😍😍😍\nMoże kiedyś się doczekam ...\nAsk Inka a question now