Robinson Crusoe - Daniel Defoe - ebook + książka - Legimi online\nbez abonamentu 5,11 zł\nNa chwilę, jak gdyby przez czary jakie, wszystko ucichło. Kapitan, korzystając z tego, kazał spuścić szalupę, wszyscy dostaliśmy się do niej szczęśliwie. Odbito od statku i zaczęto usilnie robić wiosłami, ażeby jak najprędzej dosięgnąć lądu; ale nagle zrobiła się ciemność, jak w nocy. Huragan zawył z nową wściekłością, zakręcił statkiem, a olbrzymia góra wodna przykryła nas wspólnym grobowcem.\nDaniel Defoe (1660–1731), angielski pisarz i publicysta uznawany za ojca nowożytnej powieści realistycznej. W młodości podróżował po Europie, by po roku 1683 osiąść w Londynie, gdzie przez lata bez powodzenia zajmował się handlem. Pierwsze utwory publicystyczne Defoe ukazały się w roku 1698. Był postępowym autorem – domagał się większego równouprawnienia kobiet w dziedzinie wykształcenia, potępiał i ośmieszał nietolerancję wyznaniową, za co został wtrącony do więzienia i skazany na karę pręgierza. Pierwsza i najsłynniejsza powieść Daniela Defoe, Robinson Crusoe, ukazała się w roku 1719. Pierwowzorem bohatera był angielski marynarz Alexander Selkirk, który spędził cztery lata na bezludnej wyspie. Historia przygód Robinsona stała się wzorem dla wielu pisarzy – do dziś powstają tzw. robinsonady, czyli powieści o samotnym zmaganiu się bohatera z naturą.\nKraków, Gebethner i Wolff\nPrzygotowanie wydania elektronicznego:\nMichał Nakoneczny, 88em.eu\nLEKTURA DLA KLASY VI SZKOŁY PODSTAWOWEJ I KLASY II GIMNAZJUM\nIURODZENIE MOJE • CHĘĆ ŻEGLUGI • RODZICE SPRZECIWIAJĄ SIĘ TEMU\nW roku 1654 ojciec mój był kupcem w Hull, mieście portowym wschodniej Anglii. Miał się wcale nieźle, bo prowadził znaczny handel towarami zamorskimi, ale nie był szczęśliwy. Z trzech synów ja tylko zostałem w domu: najstarszy brat zaciągnął się do marynarki królewskiej i zginął w bitwie z Hiszpanami; średni, puściwszy się przed dziesięciu laty na morze, przepadł, jak kamień w wodzie, a i ze mnie rodzice nie mogli się wielkiej spodziewać pociechy, gdyż przyznam się, że byłem próżniakiem i unikałem pracy, jak zaraźliwej choroby.\nOjciec, pragnąc, abym wyszedł na porządnego człowieka, starał się dać mi jak najlepsze wychowanie. Trzymał nauczyciela, potem do szkół posyłał; ale nieszczęściem przed kilku laty został porażony i nie mógł opuszczać swego pokoju przyległego do sklepu; matka musiała zajmować się handlem i gospodarstwem. Sam sobie zostawiony, wymykałem się spod oka ojca, a z matką robiłem, co mi się podobało, bo jak tylko zaczęła czynić mi najmniejsze uwagi, zaraz udawałem chorego, a biedna kobieta, drżąc o życie jedynego syna, pozwalała na wszystkie moje wybryki.\nWięc też zamiast iść do szkoły albo siedzieć nad książką, wymykałem się z domu i biegałem do portu, gdzie mi się nadzwyczajnie podobało. Bo też w porcie było co widzieć: różne okręty, jedno-, dwu- i trzymasztowe, ogromne statki kupieckie rozmaitych narodów i zgrabne łodzie nadbrzeżnych rybaków; różnokolorowe bandery, rozmaite ubiory majtków, wszystko to bardzo ładne i zajmujące. Kiedy zaś przypadkiem okręt liniowy albo fregata wojenna zawitały do portu, to już dla mnie była prawdziwa uroczystość.\nWdawałem się przy tym w pogawędkę z majtkiem, co to wrócił gdzieś z Indii albo Ameryki, który się napatrzył czarnym jak kruk Murzynom, żółtym Chińczykom albo czerwonym Amerykanom, co to jak zacznie rozpowiadać o lasach brazylijskich, nieprzebytych, zarosłych olbrzymimi drzewami, o różnobarwnych papugach, złotopiórych kolibrach, gromadach swawolnych małpek, na których widok trzeba się brać za boki od śmiechu, to aż serce wydziera się w tamte strony! Cóż dopiero, jeżeli stary sternik pocznie opisywać, jakie to swobodne i wesołe życie prowadzi się na okręcie, jakie to wspaniałe miasta na Wschodzie, jaka żyzność i bogactwo krain podzwrotnikowych, gdzie dość się schylić, ażeby zbierać złoto, perły, rubiny i diamenty…\nKiedy się nasłuchałem tych opowieści, to sobie miejsca znaleźć nie mogłem. Dom wydawał mi się taki nudny, sklep tak obrzydliwy, a szkoła tak szkaradna, że nieraz płakałem po kątach, desperując, że tutaj siedzieć muszę, zamiast bujać na prześlicznym okręcie po niezmierzonym oceanie.\nNieraz gdy ojciec był w dobrym humorze, zaczynałem rozmowę o żeglarstwie, unosiłem się nad pięknością krajów zamorskich; ale starzec rozdrażniony stratą mego średniego brata, jednym słowem usta mi zamykał.\n– Milcz! – mówił. – Nie waż się przy mnie morza wspominać, nienawidzę tego zdradzieckiego żywiołu. Gdyby biedny Tom pozostał w domu, byłoby nam daleko lepiej, miałbym w handlu wyręczyciela, a to przeklęte morze wydarło mi podporę mojej starości.\nMiałem już blisko lat osiemnaście, a jeszcze nie wiedziałem, kim będę. Ojciec chciał mnie wykierować na kupca; matka wolałaby, żebym został duchownym; mnie zaś marynarka zawróciła głowę. Próżniactwo moje nieraz ściągało na mnie surowe napominanie ojca, matka parę razy płakała, usiłując obudzić we mnie chęć do pracy. Kiedy mówili, słuchałem ze skruchą, płakałem, także nieraz i ze szczerego serca przyrzekałem poprawę, ale te piękne zamiary bardzo prędko wietrzały z mej głowy, i w parę dni potem broiłem po dawnemu.\nJednego razu powróciłem z portu nadzwyczaj rozdrażniony. Stary Smith, kapitan okrętu kupieckiego, odbywszy świeżo podróż do Indii Wschodnich, więcej jak dwie godziny rozpowiadał o łowieniu pereł przy wyspie Cejlon, o polowaniach na słonie, o bogactwach i gościnności tamtejszych osadników. Nasłuchawszy się jego opowiadań, postanowiłem bez dłuższego odwlekania zostać marynarzem i z powrotem oświadczyłem to stanowczo mojej matce.\n– Moje dziecko! – zawołała ze łzami. – Czyż nie wiesz, że obaj twoi bracia na morzu zginęli, że tylko ty nam pozostałeś? Czy masz zamiar wpędzić nas do grobu, opuszczając biedne sieroty? Porzuć tę myśl szaloną, jeżeli nie chcesz, żebym umarła.\n– Ha! Jeśli matka będzie się sprzeciwiała mojemu zamiarowi i nie wyjedna pozwolenia od ojca, to ja się utopię i kwita! – zawołałem ze złością. – Ja nie chcę siedzieć w tym nudnym domu, wolę umrzeć, aniżeli tutaj się mordować: raz niech się to skończy!\nKochana matka, zastraszona tą pogróżką, poczęła mię ściskać, całować i zaklinać na wszystko, żebym się opamiętał. Czułem, jak jej gorące łzy spadały mi po twarzy, ale ja niegodziwy nie wzruszyłem się tym wcale; cierpienie drogiej matki wcale mię nie obchodziło, upierałem się przy swoim… O, jakże mię ciężko Bóg za to później ukarał!\nUpór mój skłonił nieszczęśliwą kobietę, iż narażając się ojcu, poszła prosić go za mną. Starzec, usłyszawszy to, wpadł w gniew niepohamowany i kazał mnie natychmiast zawołać. Z bijącym sercem wszedłem do pokoju, a ojciec, ujrzawszy mnie, gwałtownie krzyknął:\n– Cóż to za głupstwa chodzą ci po głowie? Zachciało ci się żeglować, zostać marynarzem?… Czy myślisz, że cię od razu admirałem zrobią? Chcąc być marynarzem, trzeba znać matematykę, astronomię i inne umiejętności; trzeba służyć długie lata na morzu, aby po tysięcznych niebezpieczeństwach i trudach wyjść na kapitana okrętu. Chcąc być majstrem okrętowym, trzeba znać kowalstwo, ciesiołkę, mechanikę; a ty co umiesz? Bąki zbijać i gawronić się na okręty; na przyszłego kapitana to trochę za mało. Bez nauki i pracy człowiek jest zerem i do niczego nie dojdzie. Choćbym nawet i dogodził twoim zachciankom, powiedz mi, co będziesz robił na okręcie?… Możesz zostać ledwie majtkiem, skazanym na wspinanie się po masztach i rejach przez całe życie, na nieustanne plagi i poniewierkę! Na to znowu ja nie przystanę. Wybij sobie raz z głowy te wszystkie urojenia, bo nigdy – rozumiesz – nigdy nie pozwolę ci nogą wstąpić na okręt. A ponieważ nie chcesz się uczyć, więc od jutra przestaniesz chodzić do szkół i wstąpisz do handlu. Pracuj albo wynoś się z mojego domu, gdyż nie myślę dłużej żywić próżniaka. A teraz precz!\nOstra przemowa ojca przeraziła mię nadzwyczajnie; jak żyję, nie widziałem go w takim uniesieniu. Wszystkie moje świetne projekty żeglowania na wyspę Cejlon rozpierzchły się jak mgła poranna; wiedziałem dobrze, że z ojcem żartów nie ma, więc nie mówiąc ani słówka matce, położyłem się spać, a nazajutrz rano stałem już za kasą w naszym sklepie.\nNowość zatrudnienia i praca zajęły mię zrazu bardzo. Przez kilka tygodni sprawowałem się jak najlepiej; matka rosła z radości, a ojciec podczas obiadu łagodniej na mnie spoglądał. O żegludze przynajmniej w tym czasie nie myślałem prawie. Prawda, że nieraz, ważąc kawę, imbir lub goździki, przypominałem sobie te prześliczne kraje, gdzie te towary rosną, i nieraz westchnąłem ciężko z tęsknoty za nimi, ale się też na westchnieniach kończyło.\nI kto wie, czy nie wyszedłbym na kupca i obywatela miasta Hull, szanowanego przez całe miasto, gdyby wypadek nie rozbudził na nowo chętki do żeglowania i nie nastręczył mi sposobności do uczynienia zadość pragnieniom.\nJednego dnia ojciec przy śniadaniu rzekł do mnie:\n– Dostaliśmy świeży transport towarów. Mathews nie ma czasu, więc ty pójdziesz je odebrać. Tylko pamiętaj pośpieszyć się i nie gawronić się w porcie!\nUcieszyłem się bardzo z tego polecenia; od dwóch miesięcy oprócz kościoła nie wychodziłem nigdzie, więc też poleciałem jak strzała do portu, podskakując z radości przez drogę.\nAle humor ten wesoły zniknął w chwili, gdy zobaczyłem przystań. Kilkanaście rozmaitych okrętów stało w porcie; morze lekko zmarszczone unosiło inne, posuwające się wspaniale, jak łabędzie, po wód zwierciadle; jeden właśnie opuszczał przystań przy wesołych okrzykach majtków i wystrzałach działowych. Serce zabiło mi gwałtownie, łzy zakręciły się w oczach i załamawszy ręce, mimowolnie w głos zawołałem:\n– O mój Boże, mój Boże! Dlaczegóż jestem tak nieszczęśliwy!\n– A ty, krecie ziemny, czego tak lamentujesz? – zawołał ktoś, uderzając mię z lekka po ramieniu.\nOdwróciłem się i ujrzałem Wiliama, kolegę szkolnego, miłego i wesołego chłopca, który od czterech lat służył na statku własnego ojca.\n– To ty, Wiliamie? – zawołałem z radością. – Nie widzieliśmy się tak dawno!…\n– Ba, nic dziwnego, toż przeszło dwa lata krążyliśmy z ojcem po morzach indyjskich: byłem w Goa, Kalkucie, Batawii, Manili, a nawet w Makao, podczas kiedy ty, ślimaku, pełzałeś po kamienistym bruku twego rodzinnego miasteczka.\n– Ach, jakżeś ty szczęśliwy! – mówiłem ze smutkiem. – Cóż bym dał za to, żeby być na twoim miejscu.\n– A któż tobie broni spróbować lubej włóczęgi? Morze dla każdego otwarte, a na okrętach miejsca nie braknie.\n– Mnie nawet mówić o tym nie wolno – odrzekłem z niechęcią.\nOpowiedziałem mu więc całe moje położenie, wyspowiadałem się ze wszystkich zmartwień, utyskując, że mi rodzice zagradzają drogę do szczęścia.\nWiliam, wysłuchawszy mię, wzruszył ramionami i rzekł:\n– I któż ci winien, że sobie radzić nie umiesz? Ja, na twoim miejscu, nic nikomu nie mówiąc, porzuciłbym od dawna starych i zaciągnął się na pierwszy lepszy okręt. Takiego porządnego chłopca każdy kapitan z otwartymi rękoma przyjmie; a że nic nie umiesz, jak powiada twój ojciec, to nic nie znaczy: nie święci garnki lepią, i ja, wchodząc na okręt, o niczym nie miałem wyobrażenia, a teraz proszę patrzeć, jaki ze mnie wyborny marynarz.\n– Przyznam ci się – odpowiedziałem – że dawno byłbym to zrobił, ale jestem trochę zabobonny. Ojciec powtarza mi ciągle, że kto rodziców nie słucha, marnie zginie i Bóg mu nigdy błogosławić nie będzie. Otóż dwóch moich starszych braci wbrew woli ojca porzuciło dom, puścili się na morze i obaj w młodym poginęli wieku. To mię tak przeraża, iż nie mogę się odważyć.\n– Niedołęga jesteś, kochaneczku, i kwita – zawołał z pogardą Wiliam. – Miliony ludzi puszcza się na morze i wracają szczęśliwie. Każdy stary lubi gderać, to już taka ich natura. Teraz gniewa się i zabrania ci spróbować szczęścia; ale jak powrócisz i przywieziesz huk pieniędzy, przyjmie cię z otwartymi rękami. Raz trzeba być mężczyzną! Ot, wiesz co, jutro płyniemy do Londynu, jeżeli masz ochotę, siadaj z nami. Zobaczysz wielkie miasto, zakosztujesz marynarskiego życia; a jak ci się nie spodoba, to za parę tygodni wrócisz do domu i będziesz sobie znowu ważył miły pieprz i kochane goździki.\n– Popłynąłbym z całej duszy – rzekłem, wzdychając – ale cóż… kiedy… kiedy…\n– Co takiego? Mów, do kroćset masztów!\n– Oto nie mam pieniędzy… i…\n– Głupstwo! – zawołał Wiliam. – Biorę cię na mój koszt tam i na powrót! Czy zgoda?\n– Zgoda! Zgoda! – zawołałem, rzucając mu się na szyję.\n– A więc ruszaj i przygotuj się. A pamiętaj, żebyś się nie spóźnił, bo jak przed świtem nie będziesz w porcie, to popłyniemy bez ciebie.\n– Niech cię o to głowa nie boli – mówiłem odchodząc. – Umiem ja wstawać bardzo rano, kiedy tego potrzeba.\nIIPIERWSZA WYCIECZKA NA MORZE • CO MNIE W NIEJ SPOTKAŁO\nRozszedłszy się z Wiliamem, pobiegłem co tchu po towary i zwiozłem je jak najprędzej, aby nie obudzić podejrzeń ojca. Biedny staruszek pochwalił mię, mówiąc, iż z radością przekonywa się, że mi dawne głupstwa wywietrzały z głowy. Mówił to w chwili, kiedy najczarniejszą gotowałem mu niewdzięczność. Przez cały dzień byłem roztargniony, w nocy spać nie mogłem, bojąc się chybić na naznaczony termin.\nCiemno jeszcze było, gdy porwałem się na nogi, ubierając się śpiesznie. W całym domu cichuteńko jak makiem zasiał. Rodzice i domownicy spali; lękając się obudzić stróża, nie przez bramę, ale przez parkan wydostałem się na ulicę.\nSerce mi biło z bojaźni, to, żeby ojciec się nie obudził, to, żebym kogoś znajomego nie spotkał, albo wreszcie nie spóźnił się do portu. A chociaż wyrzuty sumienia dręczyły mię bardzo i rodzice stali ciągle w oczach, nie zważałem na to i biegłem tym prędzej, aby raz dostawszy się na okręt, przeciąć sobie drogę do powrotu.\nWiliam niecierpliwie przechadzał się po brzegu i poznawszy mię z daleka, krzyknął:\n– Ha, idziesz przecie; myślałem, że się rozżalisz, rozbeczysz i zostaniesz przy matusi. No! siadaj prędzej, bo tam ojciec musi niecierpliwić się i kląć szkaradnie, że nas dotąd nie ma.\nWskoczyłem do łodzi.\nSilnym pchnięciem wioseł majtkowie odbili od brzegu, a poranny odpływ morza ułatwiał nam przeprawę. Łódź podskakiwała, pląsała po falach, przechylając się często, a ja, pierwszy raz w życiu płynąc, zbladłem ze strachu, gdyż mi się zdawało, że lada chwila czółno wywróci kozła. Lecz nie śmiałem słówka przemówić.\nPo przybyciu do okrętu nowy przestrach. Wiliam kazał mi wstępować w górę po jakichś schodkach czy drabince, zawieszonej nad wodą. Nie wypadało okazywać bojaźni; krew uderzyła mi do głowy, ale przecież jakoś wydrapałem się na pokład.\nKapitan zburczał nas, żeśmy się nie pośpieszyli, i natychmiast gwizdnął silnie, co było znakiem do podniesienia kotwicy. Zawarczał kołowrot i za jego pomocą wyciągnięto ciężką kotwicę. Majtkowie wdarli się na reje, rozwiązali żagle, które natychmiast wiatr powabnie wydął, jakby skrzydła jakiegoś ogromnego ptaka. Zagrzmiały działa, a okręt, pochyliwszy się nieco, w lekkich pląsach z wdziękiem wybiegł na pełne morze.\nBył to piękny trójmasztowiec kupiecki, mający z obu stron po sześć dział i sześćdziesiąt ludzi osady, zbudowany silnie i zgrabnie, do odległych podróży. Z wysokich masztów zbiegało ku bokom mnóstwo lin, to przytrzymujących maszty, to tworzących drabinki sznurowe, a na tyle wiatr rozdymał wspaniale dumną flagę rzeczypospolitej angielskiej; na szczycie masztów długie szkarłatne chorągiewki wesoło igrały, odbijając się od ciemnego błękitu niebios.\nNie umiem opisać uczuć, jakie mną miotały. Raz przecież dogodziłem najgorętszej chęci żeglowania, byłem nareszcie na pokładzie okrętu. Wszystko dla mnie było nowością, każda rzecz zajmowała mię niezmiernie.\nAle zachwycenie moje trwało niedługo. Około jedenastej przed południem zerwał się silny wiatr zachodni i począł statkiem gwałtownie kołysać. Raptem dostałem nudności, bólu głowy i mocnych wymiotów. Była to choroba morska, której każdy pierwszy raz płynący po morzu ulec musi. Zaczęło mi się kręcić w głowie, myślałem, że lada chwila okręt wywróci się i zatonie. Natychmiast przypomnieli mi się biedni, zmartwieni moim nieposłuszeństwem rodzice; ciężki żal mię ogarnął, i począłem gorzko płakać.\nTymczasem wicher srożył się coraz bardziej, morze wzdymało się gwałtownie, bałwany piętrzyły się, rosły, a mnie się zdawało, iż lada chwila nas pochłoną. Opanowała mnie śmiertelna trwoga, począłem się modlić i ślubować Panu Bogu, że jeżeli mi tylko pozwoli dostać się na ląd, nigdy domu rodzicielskiego nie opuszczę i w sklepie jak najusilniej pracować będę. O, jakże mój ojciec słusznie robił, gdy mi zabraniał puszczać się na morze, powtarzałem w duchu. Jakąż miał rację, gdy mi zachwalał ciche i spokojne życie handlowe, a ja, wariat, nie słuchałem go i samochcąc wpadłem w nieszczęście, z którego już się pewnie nie wyratuję. I znowu na myśl o śmierci zalałem się łzami.\n– A ty czego się mazgaisz, babo jakaś – krzyknął nadbiegający Wiliam. – Ślicznie wyglądasz z tym bekiem i morską chorobą. Ruszaj do kajuty i połóż się na łóżko, a nie rób mi wstydu przed całą załogą.\nNa czworakach, z wielkim trudem, to popychany przez przebiegających majtków, to podrzucany chyleniem się statku, zaledwie zdołałem dopełznąć do mego posłania w kajucie kapitana, gdzie mnie, jako zaproszonego gościa, umieszczono. Ległem na łóżku, ale długi czas usnąć nie mogłem. Okręt raz wybiegał na szczyt bałwanów, to znów pogrążał się w przepaści; maszty i całe belkowanie przeraźliwie trzeszczały, podrzucane beczki i paki podskakiwały, robiąc szalony hałas, a cała ta muzyka przerażała mię w najwyższym stopniu.\nNa koniec zmordowany chorobą, znękany przestrachem i zmartwieniem, usnąłem.\nNa drugi dzień obudziłem się późno. Słońce wesoło zaglądało przez okienko kajuty; okręt leciuchno się kołysał.\n– A więc burza szczęśliwie minęła! – zawołałem, zrywając się z łóżka, a że wczoraj nie rozbierałem się wcale, więc pobiegłem na pokład.\n– No i cóż ty, szczurze ziemny – zawołał wesoło – żyjesz przecie! Myślałem, żeś już umarł ze strachu; było się czego trwożyć.\n– Pewnie, że było – odpowiedziałem, zniecierpliwiony trochę jego żarcikami – jak żyję, nie widziałem podobnej burzy.\n– Burzy! Co, burzy? – zawołał Wiliam, zanosząc się od śmiechu. – Cha! Cha! Cha! On silny wiatr burzą nazywa. Ciekawy jestem, co byś powiedział, gdyby prawdziwa burza zaryczała. Ale bądź spokojny, tchórzu, okręt nasz, silnie zbudowany i kierowany umiejętnie, nie zlęknie się najgwałtowniejszego huraganu. A teraz pójdź, dam ci lekarstwo, które cię w mgnieniu oka z morskiej choroby uleczy.\nTo rzekłszy, zaprowadził mnie do ojcowskiej kajuty i podał potężną szklanicę gorącego grogu, którego majtek przyniósł całą wazę z kuchni.\n– Wypij to, ale do dna – mówił pijąc sam – to ci dobrze zrobi i przywróci odwagę.\nJak żyję, nie piłem grogu. Rodzice moi nie używali mocnych napojów i, oprócz lekkiego piwa, nie znałem nawet smaku innych trunków. Gdybym śmiał, byłbym odmówił Wiliamowi, ale on nazwałby mnie znów babą lub niedołęgą, a ja chciałem uchodzić za mężczyznę. Krztusząc się, wypiłem wszystko… lecz czułem od razu, że mi się głowa potężnie zawraca. Zaledwie też wyszedłem z kajuty, nogi zaczęły mi się plątać, a majtkowie, ujrzawszy to, poczęli się śmiać i szydzić ze mnie. Zawstydzony, zrejterowałem do łóżka, trzymając się ścian… Tak to, pierwszy raz tylko wyłamawszy się spod czujnego oka rodziców, już się upiłem i zostałem pośmiewiskiem prostaków.\nPrzez parę dni następnych okręt z powodu przeciwnych wiatrów posuwał się bardzo powoli. Kapitan mając interes w Yarmouth skierował ku brzegom. Zaledwie upłynęliśmy parę mil morskich, gdy w oddaleniu na horyzoncie ukazała się czarna linia chmur. Wiatr wilgotny zaczął podmuchiwać i marszczyć powierzchnię morza, pokrywającą się tu i ówdzie białawą pianą.\n– Źle! Będzie burza, i to porządna! – zawołał kapitan. – Zwinąć wielki żagiel! Kieruj ku lądowi!\nDreszcz przebiegł mnie od stóp do głowy na te słowa. Burza, i jeszcze kapitan mówi, że porządna! Ach, nieszczęśliwy, teraz już niezawodnie nie wyjdziesz cało, zginiesz w tak młodym wieku, nie dotkniesz nogą ziemi i nie zobaczysz swoich!\nTe i podobne myśli trapiły mię srodze. Tymczasem okręt płynął szybko ku brzegom Anglii i niedługo ujrzeliśmy port w Yarmouth. Kapitan nie kazał jednak wpływać do portu, ale zarzucić kotwicę w przystani zasłoniętej wzgórzem, gdzie zdawało mu się, iż okręt, nie będąc tyle narażony na wściekłość wiatru, szczęśliwie przeczeka nawałnicę.\nZaledwie kotwica dosięgła dna, kiedy nagle zawył wicher tak gwałtowny, iż o mało nie zerwał nam wszystkich rei i nie zgruchotał masztów. Kapitan kazał natychmiast zwinąć żagle co do jednego i zarzucić drugą kotwicę, bojąc się, aby lina pierwszej nie pękła, a wicher nie roztrącił nas o skaliste wybrzeże. Szalony huragan, dmąc z przerażającą siłą, zginał potężne maszty, które jak giętkie trzciny dotykały prawie szczytami powierzchni wody. Czarna opona chmur zajęła całe niebo, sprawiając niemal nocne ciemności; co chwila ogniste węże piorunowe rozdzierały obłoki, jaskrawym biało-foletowym światłem oblewając cały widnokrąg, po czym znów robiło się ciemno. Olbrzymie bałwany, niby góry wodne, pędząc ku lądowi, z taką wściekłością raz po raz uderzały w okręt, że wszystko trzęsło się, trzeszczało; statek, to w tę, to w ową stronę miotany, szarpał się jak brytan na łańcuchu i zdawało się, że lada chwila potarga grube kotwiczne liny i popędzi ku brzegom. Żagle, reje, poszarpane, potrzaskane w kawały odrywały się od masztów; nareszcie przedni, zgruchotany huraganem, padł, pokrywając siecią lin cały przód okrętu. Kapitan rozkazał zrąbać wszystko i wrzucić w morze; lecz przez upadek tamtego, maszt środkowy, straciwszy punkt oparcia, zaczął się chwiać gwałtownie, zagrażając przewróceniem okrętu; trzeba było i ten, jak pierwszy, zwalić. Niezmordowany kapitan nie szczędził wszystkich usiłowań, aby okręt ocalić, lecz na wybladłej jego twarzy wyraźnie czytać można było, iż niewiele pozostaje nadziei.\nPodówczas siedziałem skurczony przy drzwiach pokładu, trzymając się z całej siły żelaznego łóżka, za które obie założyłem ręce. Przerażony w najwyższym stopniu, drżałem jak liść, nie wiedząc, gdzie się schronić, co z sobą począć. Wszystkie słowa ojca, wszystkie jego przestrogi stały mi wciąż na myśli. Choroba morska, jeszcze silniejsza jak przed pięciu dniami, dokuczała mi srodze, a wyrzuty sumienia nieznośnie trapiły.\n– Ach, Boże, mój Boże! – szeptałem, odchodząc od zmysłów. – Ja to wszystkiemu jestem winien; przez moje nieposłuszeństwo ściągnąłem gniew Twój na tych niewinnych ludzi; przeze mnie wszyscy poginą! Ach! Ratuj mię, miłościwy Boże! Zlituj się nade mną! Nigdy już, dopóki życia, nie zrobię nic bez wiedzy i woli moich kochanych rodziców; będę im posłuszny we wszystkim. Ach, Panie! Panie! Zmiłuj się! Zmiłuj!\nAle burza wrzała straszliwie, huk piorunów i świst wiatru nie ustawał na chwilę; dwa statki kupieckie, zerwane z kotwic, przeleciały jak błyskawica koło naszego okrętu i roztrzaskały się o nadbrzeżne skały; inny okręt, o kilkaset sążni od nas odległy, z całym ładunkiem i wszystkimi ludźmi poszedł na dno; widziałem starych majtków, doświadczonych marynarzy modlących się na klęczkach i gotujących się na śmierć.\nWtem we drzwiach, przy których siedziałem, ukazał się wybladły utykacz szpar i zawołał przerażającym głosem:\n– Otwór w okręcie! Cztery stopy wody w kadłubie!\n– Do pomp! Cała osada do pomp! – krzyknął kapitan, zwołując wszystkich na pomost.\n– Wstawaj, próżniaku – zawołał utykacz, potrącając mię silnie – czy nie słyszysz, co się dzieje? Ruszaj do pompy, bo cię wrzucę w morze, niedołęgo!\nZerwałem się na nogi i pobiegłem pracować z innymi, ale mimo wysilenia robota nie na wiele się zdała; po całogodzinnym pompowaniu zawołano z wnętrza: pięć stóp wody!…\nNaówczas kapitan, zagrożony zatonięciem okrętu, rozkazał dać ognia z dział na trwogę. Nieobeznany ze zwyczajami marynarskimi, usłyszawszy ten huk, myślałem, że okręt pękł na poły, i zemdlałem ze strachu.\nPorwano mnie i odrzucono na bok, sądząc, że umarłem. Każdy tylko sobą zajęty, nie troszczył się wcale o drugich; już się ściemniało, kiedy odzyskałem zmysły.\nNa okręcie panowało zupełne zamieszanie. Pomimo ciągle dawanych wystrzałów ani od brzegu, ani od innych statków stojących na kotwicach żadna łódź nie przypływała nam na pomoc, a okręt coraz więcej nabierał wody; wszelka nadzieja ratunku znikła. Na koniec bryg wojenny, wzruszony naszym losem, poświęcił swą szalupę, wysyłając ją ku nam. Długi czas walczyli dzielni majtkowie z rozhukanym morzem, zanim zdołali przybliżyć się: na koniec uchwycili rzuconą linę i przybili do naszego statku.\nPopłoch i zamieszanie mogłyby nas zgubić, gdyby nie energia kapitana, który, powstrzymawszy cisnących się tłumem, nie tylko wszystkich szczęśliwie do szalupy przesadził, ale nadto swoją gotówkę, papiery i kosztowności ocalił. Z początku chcieliśmy się dostać na pokład brygu, lecz o tym ani można było marzyć. Kapitan więc nakłonił sternika szalupy, ażeby skierował ją ku lądowi, biorąc na siebie odpowiedzialność, w razie gdyby zatonęła. Z pomocą wioseł i wiatru szybko przebywaliśmy przestrzeń przedzielającą nas od brzegu; lecz zaledwie odpłynęliśmy o paręset sążni od opuszczonego statku, kiedy ten pogrążył się w przepaściach morskich.\nPo nadludzkich wysileniach, zmordowani, przemokli i drżący, dostaliśmy się na koniec do brzegu w pobliżu latarni Winterton.\nMieszkańcy miasta Yarmouth, zgromadzeni w niezmiernej liczbie na brzegu, przyjęli nas z największą gościnnością, zabrali do domów i pokrzepili rozgrzewającą strawą i ciepłym posłaniem. Właściciele ocalonych okrętów zrobili natychmiast składkę i doręczyli kapitanowi, prosząc, ażeby rozdał ją między potrzebujących. Za pomocą tego wsparcia każdy z nas mógł dostać się do Londynu albo do domu wrócić.\nZa wstawieniem się Wiliama dostałem trzy gwinee; było to aż nadto na drogę do Hull, gdzie, jak każdy z czytelników zapewne mniema, zaraz się udałem dla pocieszenia i przebłagania strapionych rodziców.\nGdybym miał iskierkę rozumu, gdybym miał poczciwe serce, byłbym to niezawodnie uczynił; ale posiadając tak znaczną kwotę, nie mogłem się oprzeć chęci zobaczenia Londynu. Razem z niebezpieczeństwem i strachem przeminęły dobre zamiary; a zresztą wracać do domu po tak niefortunnej próbie, narazić się na gniew ojca i pośmiewisko wszystkich znajomych – nie… na to nie mogłem się odważyć. Zamiast więc myśleć o powrocie, zacząłem błąkać się po mieście, szukając sposobności udania się do Londynu.\nNa drugi dzień napotkałem naszego kapitana, idącego z Wiliamem. Kolega mój miał wcale niewesołą minę i z westchnieniem podając mi rękę, rzekł:\n– I cóż, biedny Robinsonie, spotkał cię strach niemały, a wszystko z mojej przyczyny.\n– Jak to z twojej przyczyny? – zapytał kapitan.\n– Tak, ojcze, bo to ja go namówiłem, aby z nami popłynął, a tymczasem, zamiast spodziewanej przyjemności, o mało tej wycieczki nie przypłacił życiem.\n– Słuchaj, chłopcze – rzekł poważnie kapitan – ostrzegam cię po przyjacielsku, ażebyś więcej nie próbował żeglugi. Wypadek, jakiego doznałeś, powinien cię przekonać, że nie jesteś stworzony na marynarza.\n– A pan, czy także już nigdy w życiu nie wsiądzie na okręt? – zagadnąłem go.\n– Ja to całkiem co innego – odrzekł kapitan – żeglarstwo jest moim zatrudnieniem i utrzymaniem. Ale ty wcale się tym nie trudnisz, i zapewne tylko nierozsądna namowa mojego syna nakłoniła cię do spróbowania tego niebezpiecznego żywiołu.\n– O nie, panie – odpowiedziałem z zapałem. – Żegluga od lat dziecinnych zajmuje mnie i pociąga niezmiernie, tak, iż przeciw woli ojca, wbrew jego najsurowszym zakazom, puściłem się potajemnie na morze, bez którego żyć nie mogę.\n– Jak to! – zawołał z niezmiernym oburzeniem kapitan. – Ty dzieciuchu, odważyłeś się wbrew rozkazom ojca postąpić? I czymże ja sobie na to zasłużyłem, żeby taki urwis śmiał wstąpić nogą na mój statek! A czy ty wiesz, niepoczciwy synu, że nieposłuszeństwo dla rodziców pociąga za sobą karę Bożą, i kto wie, czy nie przez ciebie straciłem okręt? Precz mi z oczu, niecnoto, i nie waż pokazywać mi się więcej ani wdawać z Wiliamem, bo mnie popamiętasz!\nWidząc, że spłonąłem ze wstydu, i oczy mi łzami zaszły, poczciwy kapitan wzruszył się i rzekł łagodniej:\n– No, nie martw się; jeszcze możesz być porządnym człowiekiem, staraj się więc jak najprędzej naprawić zło, któreś uczynił, i wracaj natychmiast do domu.\nI uścisnąwszy mnie za rękę, wsunął w nią dwie gwinee.\nWiliam pożegnał mię także i ucałował serdecznie.\nNa drugi dzień rano, ugodziwszy za parę szylingów furmana, wracającego do domu, wsiadłem na wóz i pojechałem… do Londynu.\nIIIDOSTAJĘ SIĘ DO LONDYNU • POZNANIE MOJE Z KAPITANEM INNEGO OKRĘTU • CO Z TEGO WYNIKŁO\nStolica Anglii wydała mi się ogromnym miastem, zwłaszcza że oprócz Hull i Yarmouth nie widziałem innych miast w życiu. Olśniony wspaniałością pałaców, długością ulic, wielkością kościołów, błąkałem się przez pierwsze dwa dni, przypatrując się wszystkiemu z niezmiernym zadziwieniem. Lecz pobyt tam drogo kosztuje i po tygodniu, wydawszy dwie z pięciu gwinei, przeraziłem się bardzo, co dalej będzie. W tak krytycznym położeniu obudziły się zwykłe wyrzuty sumienia i teraz stanowczo postanowiłem wrócić do domu. Miałem wuja, proboszcza w Hull, człowieka dobrego i lubiącego mię bardzo. Umyśliłem użyć jego pośrednictwa, a że ojciec poważał go wielce, byłem więc pewny, że mi przebaczenie u rodziców wyjedna. Zresztą odbyłem już podróż do Londynu, mogłem się więc tym pochwalić przed znajomymi, tając niebezpieczeństwa, jakich w mojej wycieczce doznałem.\nPonieważ na podróż pieszą, a tym bardziej na wozie, nie wystarczyłoby mi pieniędzy, umyśliłem więc na Tamizie poszukać takiego statku, ażeby się zabrać do domu. Przybywszy na brzeg rzeki, ujrzałem mnóstwo ludzi zajętych ładowaniem i wyprzątaniem okrętów.\nKogo się tu spytać o odpływający statek, myślałem sobie; a nuż trafię na jakiego łotra, który mię okradnie i na koszu osadzi… trzeba być ostrożnym. I począłem pilnie przypatrywać się flisom i marynarzom, aż nareszcie wpadł mi w oko mężczyzna pięćdziesięcioletni, bardzo łagodnych i miłych rysów twarzy. Stał on oparty o dom celnej komory i uważałem, iż mi się od kilku chwil przypatrywał z zajęciem. Zbliżyłem się tedy ku niemu i pozdrowiłem go grzecznie kapeluszem.\n– Czyś kogo zgubił, mój chłopcze? – zagadnął nieznajomy, odpowiadając na mój ukłon. – Uważam, że błądzisz z miejsca na miejsce, jak gdybyś kogo szukał.\n– Panie – odpowiedziałem z ukłonem – raczcie mi powiedzieć, czy nie wiecie o jakim statku, który by do Hull odpływał?\n– Do Hull?… hm, to będzie trudno; dziś ani jeden w tamtą stronę nie płynie i zdaje mi się, że dopiero za kilka dni stary Dick puści się tam z ładunkiem towarów. Zaczekaj więc do soboty i przyjdź tutaj, a ja cię zarekomenduję.\n– O, łaskawy panie – odrzekłem nieśmiało – ja tak długo czekać nie mogę, gdyż wydałbym wszystkie pieniądze i brakłoby mi na zapłacenie przewozu.\n– A cóż cię tak gwałtownie do Hull pociąga? Myślę, że taki młody chłopak i tutaj znalazłby utrzymanie: cóż tam będziesz robił, nieboraku?\nZachęcony przyjaznym tonem i współczuciem, z jakim do mnie nieznajomy przemawiał, opowiedziałem mu otwarcie moje przygody.\nMarynarz wysłuchał mię uważnie, a potem rzekł:\n– Hm! hm! A więc wyrwałeś się, sowizdrzale, z domu bez pozwolenia rodziców, to wcale niedobrze; ba, ale cię trochę tłumaczy w moim przekonaniu ta twoja chętka do żeglowania. Każdy młody ma swoje szaleństwa… Ja ci znowu tego tak bardzo za złe nie mam, bo widzę, że mógłby być z ciebie tęgi marynarz. Gdy powrócisz teraz do domu, ojciec cię pewnie porządnie zburczy; ja na jego miejscu wyłatałbym ci skórę. Do kroćset masztów, to by ci wcale nie zaszkodziło. Ale żart na stronę, tak wracać nie możesz, wszyscy by cię wyśmiali i bardzo słusznie.\n– Cóż więc mam zrobić? – wyjąkałem, czerwieniąc się jak wiśnia.\n– Wiesz co, kochaneczku, spodobałeś mi się od razu; jesteś miłym chłopcem i mogą z ciebie być ludzie. Ja byłem takim samym urwisem, a przecież wyszedłem na porządnego człowieka. Nie odradzam ja ci wcale, żebyś do ojca wracał, ale być tylko w Londynie i powrócić z niczym, to jakoś będzie bardzo licho wyglądało. Jeżeliś zaczął się awanturować, to już z próżnymi rękami wracać nie wypada. Słuchaj mnie więc: za trzy dni odpływam do Afryki ku wybrzeżom Gwinei, gdzie dużo gwinei zarobić można. Jeżeli chcesz, wezmę cię z sobą. Mam dzięki Bogu znaczny majątek, dobrą żonę, ale ani jednego dziecięcia. Otóż na tę podróż przybiorę cię za syna i na twój rachunek zaryzykuję czterdzieści funtów sterlingów. Zakupię za nie rozmaitych towarów stalowych, bawełnianych i szklanych. Jeżeli handel pójdzie dobrze, czego się niezawodnie spodziewam, zarobisz ładny pieniądz. Naówczas oddasz mi wyłożoną sumę, a powróciwszy z zyskiem do rodziców, dowiedziesz im, żeś przez te parę miesięcy darmo chleba nie jadł. Podróż nie będzie cię nic kosztowała, gdyż przewiozę cię tam i na powrót za darmo. Przez drogę obznajomię cię trochę z żeglarstwem, a ręczę ci, że ojciec nie tylko da się przebłagać, ale widząc, żeś skorzystał i pieniężnie, i naukowo, może nawet i pozwoli ci poświęcić się marynarce.\nUsłyszawszy te słowa, zgodne z najgorętszymi życzeniami moimi, o mało nie rzuciłem się do nóg kapitanowi. Projekt jego trafiał mi zupełnie do przekonania, albowiem miałem teraz czym usprawiedliwić moje nieposłuszeństwo i dogodzić chęci podróżowania. Z ochotą więc przystałem na wszystko i w trzy dni potem, korzystając z pomyślnego wiatru, opuściłem ujście Tamizy.\nIVPODRÓŻ DO GWINEI • RYBY LATAJĄCE • POŻAR MORZA • KORZYSTNY HANDEL I POWRÓT DO ANGLII\nZ wyjątkiem gęstej mgły, która nas zaskoczyła w kanale La Manche i o mało nie była przyczyną spotkania się z innym okrętem, zakrytym w tumanie, żegluga odbywała się bardzo pomyślnie. Zaledwie wypłynęliśmy na Ocean Atlantycki, natychmiast mgły ustąpiły. Najpiękniejsza pogoda zajaśniała na niebie, łagodny wietrzyk wzdymał żagle, igrając z banderą. Wody oceanu prześlicznym błękitem zachwycały oko, różniąc się od brudnych i mętnych fal Morza Północnego. W przezroczystym ich zwierciadle widziałem mnóstwo ryb rozmaitej wielkości i barwy. Kiedy niekiedy przemykała się gromada dużych delfinów, igrających wesoło koło okrętu. Raz nawet sternik, przywoławszy mię na tył statku, pokazał ogromnego haja, czyli ludojada. Majtkowie mieli wielką ochotę go złowić, ale kapitan, nie chcąc tracić próżno drogiego czasu, nie pozwolił na to.


Już 7 biurowców Ghelamco posiada certyfikat BREEAM. : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Finanse i gospodarka Już 7 biurowców Ghelamco posiada certyfikat BREEAM.\nW Ghelamco od lat kierujemy się zasadami zrównoważonego budownictwa i dokładamy wszelkich starań, aby zapewnić finalnym użytkownikom naszych biur najwyższą jakość, komfort i umożliwić zachowanie work-life balance przy jednoczesnych poszanowaniu dla środowiska naturalnego i miejskiego otoczenia inwestycji. Nasza wiodąca pozycja w Europie Środkowo-Wschodniej i siedem prestiżowych certyfikatów przyznanych inwestycjom Ghelamco to rezultat wieloletniej pracy nad wdrażaniem nowoczesnych rozwiązań, ale także zobowiązanie i wyzwanie dla nas jako dla dewelopera do dalszych wysiłków w tym zakresie. Mam nadzieję, że dzięki kolejnym projektom, takim jak powstający Warsaw Spire, który dostarczy kolejne 100 000 m2 certyfikowanej BREEAM powierzchni, uda się nam to osiągnąć - komentuje Jeroen van der Toolen, Dyrektor Zarządzający Ghelamco na Europę Środkowo-Wschodnią. Certyfikat BREEAM ocenia budynek pod kątem bardzo zróżnicowanych aspektów takich jak samopoczucie i zdrowie użytkowników, zużycie wody, wydajność energetyczna, zastosowanie innowacyjnych technologii i materiałów, optymalne wykorzystanie terenu, redukcja zanieczyszczeń i odpadów, transport i lokalizacja inwestycji.


18 sposobów na korzystanie z Soli Epsom, co niekoniecznie zmieni Twoje życie, ale ... - Ssk-ji- ssk-ji.info\n70 411 792\nSsk-ji 15 listopada 2016 63\nSól Epsom w rzeczywistości nie jest solą, ale naturalnie występującym nieorganicznym związkiem magnezu i siarczanu. Magnez pomaga organizmowi regulować ponad 325 enzymów i odgrywa istotną rolę w koordynowaniu i organizowaniu wielu funkcji organizmu. Z kolei sól Epsom jest dobrze znana i wykorzystana jako naturalny środek leczenia wielu dolegliwości.\nOto 18 sposobów na korzystanie z soli Epsom:\nWlej trochę soli Epsom do gorącej kąpieli i mocz stopę, a magnez zadziała przeciwzapalnie, może zmniejszyć obrzęk, i pomoże złagodzić ból.\n12. Utrzymanie zdrowia serca\n(Visited 36 557 times, 5 visits today)\nKasia\t15 listopada 2016 o 09:00\nSuper, lubię naturalne kosmetyki… na pewno użyję soli Epson do pielęgnacji twarzy 🙂\nArdiana\t15 listopada 2016 o 11:02\nTymczasowo przebywam w domu rodzinnym i znalazłam Sól Epsom w szafce, ale jest przeterminowana… a tak mi się chce tej maseczki na twarz! 🙂\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 11:38\njak długo przeterminowana?\ngrzegorzadam\t15 listopada 2016 o 18:21\nSiarczan nie ma gwarancji, może się zbrylić, bo jest higroskopijny, ale dalej będzie siarczanem.\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 18:49\nchlorek też bardzo łapie wodę, trzeba dobrze zamykać opakowanie\ngrzegorzadam\t15 listopada 2016 o 19:42\nChłonie podobnie albo lepiej.\nskwarc\t15 listopada 2016 o 12:56\nCzy sól epsom pomoże też na miękką naroś / ganglion na nadgarstku? Czy znasz może inne sposoby na wyleczenie czegoś takiego?\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 13:59\nSaul, albo Nieumywakin na pewno maja jakaś radę , poszukam\nKarolina\t30 grudnia 2016 o 15:04\nJA ganglion wyleczyłam……. maścią ichtiolową. Było już tragicznie- a jestem pianistką i pwoli traciłąm nadzieję, że coś się da zrobić.\nBól minął po dobie a ganglion zmniejszył się 70%.\n4 zł w każdej aptece !!!\ngrzegorzadam\t2 stycznia 2017 o 13:10\ngrzegorzadam\t16 listopada 2016 o 00:06\nPoczytaj tutaj o ganglionach- torbielach galaretowatych.\nJednym ze środków jest też siarczan magnezu, olej rycynowy, serrapeptaza, olejek kadzidlowy i metoda Book.. 😉\nskwarc\t17 listopada 2016 o 15:31\nDziękuję za informacje. Sprawdze book’a bo najszybsze i Epson, jest w domu na wątrobę. Masaż coś pomaga chyba jako rozluźnienie stawu. Magnezu nie powinno brakować bo wit. C i MgCl stosuję na bieżąco w ilościach niemałych.\ngrzegorzadam\t16 listopada 2016 o 00:11\nI metody W. Lasta:\nKamilla\t15 listopada 2016 o 12:59\nPepsuniu prosze podpowiedz mi co robic. Od 2 tygodni mecza mnie okropne bole zoladka i wzdecia po jedzeniu i piciu herbat ziolowych. Jem owoce i warzywa, po szejkach i sokach jest jeszcze ok ale wystarcza starte warzywa i juz jest problem. Nie jem nabialu, rzadko pieczywo. Po wszysykim zle sie czuje i boli mnie glowa. W przelyku czuje tez dziwny gorzki smak. Czy to jest niestrawność? Od dawna pilam sok z kapusty, ocet jablkowy zeby poprawic ttawienie i mimo wszystko jest gorzej. Nie wiem juz co robić.\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 13:57\nzrób próby wątrobowe, zbadaj mocz, morfologię, czy w kale są nieprzetrawione kawałki pożywienia? przy okazji zbadaj B12 ,kwas foliowy, homocysteine, lipidy, cukier i insulinę na czczo , i 25(OH)D , pH moczu tez w południe\nKamilla\t15 listopada 2016 o 14:20\nPrzechodze wlasnie badania ze wzgledu na niedoczynność tarczycy, z wynikow glukoza na czczo 90,0 mg, żelazo 54,1, potas 3,9, TSH 1,642, FT4 11,86. Nie wiem czy te wyniki akurat maja znaczenie. Suplementuje witaminy z grupy B i kwas foliowy. Jesli chodzi o kał to nie ma niestrawionych resztek.\ngrzegorzadam\t15 listopada 2016 o 18:28\nCoś tam ‚buszuje’ w środku.\nZrobiłbym oczyszczanie solanką kilka dni z rzędu:\nZdiagnozuj pasożyty vegatestem.\nKamilla\t15 listopada 2016 o 20:13\nKurcze tak staralam sie uważać na te pasożyty, stosuje olejek oregano, ale ostatnio po kazdej szklance soku z cytryny z olejkiem wlasnie zaczyna boleć mnie brzuch, robie tez polecona przez Pepsi herbatke z kurkumy, imbiru, cynamonu i oleju kokosowego i wszystko tak juz ponad pol roku. Wlasnie wypilam szejka i znow czuje ból.\nEnteperka\t15 listopada 2016 o 15:39\nSsk-ji jak Ty to robisz? , zawsze kiedy o czymś myślę jakiś czas później znajduje u Ciebie odpowiedz, Dzieki 🙂\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 16:28\nG M-M\t15 listopada 2016 o 18:11\nDarp\t15 listopada 2016 o 18:34\nA o czym świadczą niestrawione części jedzenia w kale?\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 18:45\no złym trawieniu, o możliwości przepuszczalności jelit, o konsekwencjach tego nawet w postaci chorób autoimmunologicznych jak hashimoto etc\nBeata\t15 listopada 2016 o 18:35\nPepsi a czy siarczan magnezu pomaga na blizny? Co je zmiękczy, wyleczy? Musi być jakiś sposób! Próbowałaś jonoforezy? Płyn lugola drażni tkanki i sprawia, że blizna się łuszczy? (czy to domowy sposób na blizny zamiast laserów i tym podobnych?)\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 18:44\ngeneralnie na blizny najlepsza jest witamina E (rozciera się ją na skórę, na kurzajki np. można ją rozrobić z kwasem askorbinowym, na blizny też to może zadziałać), ale jest też wiele innych metod jakoś tam polepszających sprawę, na potrądzikowe również\nDarp\t15 listopada 2016 o 19:29\nJak poprawic trawienie? Wodę z cytryną piję co jeszcze?\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 19:44\nwodę z octem, sól szarą lub himalajską z wodą, albo grudkę soli tuż po i godzinę po posiłku (wg Bołotowa) a niekiedy potrzeba mocniejszych działań jak betaina HCL http://ssk-ji.info/prosty-test-nadkwasote-raczej-niedokwasote/\ngrzegorzadam\t15 listopada 2016 o 18:47\nDarp\t15 listopada 2016 o 20:21\nDziękuję za wskazówki. Kiedyś test sody wyszedł ok zrobię ponownie. Pozdrawiam.\ngrzegorzadam\t15 listopada 2016 o 18:48\nJest jeszcze Avilin, Biszofit połtawski, żywokost.\nBeata\t15 listopada 2016 o 18:37\nalbo jakiś krem z jodkiem potasu? żeby nie przebarwiał skóry? a znasz jakiś domowy krem z siarką? (chciałam kupić w aptece ale są tylko na receptę od dermatologaOo\nZrób sobie sama mieszankę DMSO z MSM (siarka), SSKI (jodek), aloesem, olejem kokosowym.\nBeata\t15 listopada 2016 o 18:47\nDroga Pepsi pisałaś coś o wit C i E, że któś stosował i pomaga tylko nie pamietam na co (wzmianka o tym zniknela)\nczy na blizny by pomoglo?\nSsk-ji\t15 listopada 2016 o 18:55\nnie zniknęła, jest tutaj: http://ssk-ji.info/dlaczego-media-nie-lubia-leczenia-witaminami-bo-media-sa-chore/\nBeata\t15 listopada 2016 o 18:57\nDziękuję Wam bardzo mocno! 🙂 a jonoforezę próbowaliście?\nMadzia2014\t16 listopada 2016 o 08:40\nCo pomaga na rogowacenie okołomieszkowe ?\nadamgrzegorz\t16 listopada 2016 o 11:41\nMoże być chlamydia, nużeniec (demodex)\nMadzia2014\t22 listopada 2016 o 14:06\nzrobiłam vegatest, co prawda wskazuje na glistę psią, virusa opryszczki, jersinia interme, flavobacteria, Streptococcus, Geotrychoza, alergen grzyba pleśniowego, watroba, pecherzyk zółciowy, śledziona, trzustka zaburzone.\nDodatkowo okazało się, ze jest problem z tkanką łączną w organizmie, narządach, naczyniami krwionośnymi i stawami.\nOk. moge to potwierdzic wynikiem labol. ANA 2.\nJestem załamana, jak sie z tych syfów oczyścić i czym, co jeść….martwi mnie potwornie ta tkanka łączna. Co moge zrobić????\nSsk-ji\t22 listopada 2016 o 15:18\nKolagen koniecznie, z MSM TiB i kwasem askorbinowym TiB, jak jesteś mięsożerna dodatkowo wywar z kości\nMadzia2014\t22 listopada 2016 o 17:13\na jak sie pozbyc tych robali , wirusow?\nSsk-ji\t22 listopada 2016 o 17:27\nznaleźć stosowny wpis i zrobić to 🙂 może napiszę jeszcze jeden taki zbiorczy wpis na ten temat, co wielcy naturopaci radzą\nMadzia2014\t22 listopada 2016 o 18:06\nZauważylam też, że od kiedy nie jem mięsa poziom trójglicerydów wzrasta, czy to normalne?\nSsk-ji\t22 listopada 2016 o 19:49\nchudniesz, spalasz tłuszcz i dostaje się on do krwiobiegu, dlatego tak bardzo niezdrowy jest efekt jojo, czyli naprzemienne tycie i chudnięcie nawet o parę kilo. Trzeba to zrobić raz a potem trzymać wagę, spadną trójglicerydy, ale kontroluj je\ngrzegorzadam\t22 listopada 2016 o 15:23\nSpokojnie, są na to środki, BWT i inne mieszanki, poczytaj, coś wybierzesz:\nHulda radziła zaczynać od oczyszczenia jelit, nerek, w linku i książkach.\nI kwas krzemowy niezbędny:\nMadzia2014\t22 listopada 2016 o 18:27\n…nadal nie wiem co oznacza BWT, a ten kwas krzemowy gdzie znajde bo nic na ten temat nie wyczytałam, nie znalazłam\ngrzegorzadam\t22 listopada 2016 o 20:25\nBWT- dr Clark > orzech, piołun, goździki.\nJest w komentarzach pod tematami, czytaj dokładnie.\ngrzegorzadam\t22 listopada 2016 o 15:27\nPoczytaj o boraksie:\nMadzia2014\t22 listopada 2016 o 18:42\nwlaśnie kupiłam boraks ale jak go stosować…Czteroboran sodu Boraks 1kg, mógłbyś proszę któtko napisać\ngrzegorzadam\t22 listopada 2016 o 20:20\nPodałem wyżej link do boraksu!\nHanna\t16 listopada 2016 o 15:15\nSsk-ji\t16 listopada 2016 o 15:55\ntu masz więcej w temacie http://ssk-ji.info/jak-po-co-i-ile-brac-magnezu-czyli-mega-wazne-porady-doktora-sircusa/\ni to też może się przydać http://ssk-ji.info/3-wskazowki-jak-zwiekszyc-wchlanianie-magnezu-oraz-jak-w-minute-zrobic-oliwe-magnezowa/\ngrzegorzadam\t16 listopada 2016 o 19:32\nDo stóp 100-200 g, do kąpieli 500-1000 g.\nMadzia2014\t16 listopada 2016 o 17:59\nOk. W takim razie zapisuję się na badanie i dam znać co wyszło.\nVibronika\t31 marca 2018 o 12:24\nSsk-ji\t31 marca 2018 o 14:18\nHej Romanie, dzięki. Cieszę się, że wpadłeś i za bardzo pomocny komentarz. Mam nadzieję, że nie raz coś nam podpowiesz, Twoja wiedza jest mega imponująca.\ngrzegorzadam\t31 marca 2018 o 14:28\n”Taka kilkukrotna zabawa w kotka i myszkę może decydować o sukcesie.”\nDodałbym jeszcze sody i kwasu cytrynowego po szklance, może mniej w celu\nwygenerowania CO2 oraz boraksu 182 szklanki i tiosiarczanu sodu kieliszek.\nMogłaby być mocna mieszanka terapeutyczna 😉\ngrzegorzadam\t31 marca 2018 o 17:39\n1/2 szklanki 😉\nRoman\t1 kwietnia 2018 o 10:19\nGrzegorzadam, dziękuję za feedback – tak, nie próżnują. I płacą za swoją głupotę życiem, vide śmierć kilkunastu mikrobiologów. Zrobili swoje, mogą odejść.\nJednak temat Morgellons / Lyme jest obszerny i może zasługuje na oddzielny wątek, wykraczając tematycznie poza „18 sposobów”.\ngrzegorzadam\t3 kwietnia 2018 o 07:39\nJednak temat Morgellons / Lyme jest obszerny i może zasługuje na oddzielny wątek, wykraczając tematycznie poza „18 sposobów”.”\nMyślę, że na pewno zasługuje.\nTu Pepsi decyduje, ja jestem komentatorem, jak inni.\nTwoja wiedza i doświadczenie byłyby tutaj bardzo przydatne.\nO H2o2 napisałeś świetne opracowanie przed dr Nieumywakinem.\nJeszcze kwestia biorezonansu, itd.\nwybieram się od 2 lat do Rysia chatki na Twoje szkolenia i nie mogę dojechać, może w tym roku? 😉\ngrzegorzadam\t31 marca 2018 o 14:34\n”Przejście Lyme w ch. Morgellonów jest dość płynne, trudno tu postawić wyraźną granicę. ”\nNie próżnują w laboratoriach 😉\nI posiewy po amebach i mykoplazmie..\nJanusz\t9 maja 2018 o 11:56\nSiarczan magnezu.. Rewelacja\nFenomenalnie znieczula ból stawu.. Cudownie czyści skórę.. Likwiduje podrażnienia skóry.\nTonik wzmacniający domowy skuteczniejszy od sklepu.. Wiele by o siarczanie\nDla mnie numer jeden w domowych kosmetykach u domowych lekach Ecco 🙂\ngrzegorzadam\t10 maja 2018 o 06:12\nFenomenalnie znieczula ból stawu.”\nopisz jak stosujesz.\nGabi\t7 czerwca 2018 o 10:37\n„Rozpylanie roztworu soli gorzkiej i wody na rośliny i trawnik może odpędzić szkodliwe owady.” – podpowiedzcie ile dać soli epsom na litr wody, żeby odstraszyć szkodniki na kwiatach, a żeby nie spalić roślin? 🙂


Jak być zwinnym emocjonalnie? - Healthy Lifestyle Coach\nHomeJak być zwinnym emocjonalnie?\nPosted 2019-11-26 1561 0 0\npoznać lepiej siebie i swoje emocje,\nuczyć się je akceptować,\nnie walczyć z nimi aby iść do przodu i rozwijać się.\nang. emotional agility – słowo “agile” nie ma bezpośredniego odpowiednika w j. polskim – można je tłumaczyć jako zwinność, sprawność, elastyczność\nBycie sprawnym emocjonalnie – oznacza być w harmonii ze swoimi myślami i uczuciami, tak by w każdej sytuacji móc elastycznie reagować – w rezultacie zyskujemy dobre samopoczucie, zdrowie i sukces.\nWażne jest aby odpuszczać, świadomie i spokojnie działać – to ty masz wpływ na to, jak zareagujesz na zewnętrzne bodźce.\nPsycholożka Susan David w swojej książce “Sprawność emocjonalna” dzieli się swoimi wnioskami i doświadczeniem z wieloletnich badań.\nDowody z tych badań pokazują, że emocjonalne zafiksowanie się bardzo nam szkodzi. Związane jest to z tym, że mocno się trzymamy swoich myśli, odczuć i zachowań. Takie stany emocjonalne mogą powodować depresję, lęki oraz inne zaburzenia psychiczne.\nAutorka opisuje w swojej pracy naukowej jak często się łapiemy na haczyk, reagując w sposób szkodliwy dla siebie lub otoczenia. Przez to sami siebie ograniczamy i nie możemy się rozwijać.\nZa każdym razem kiedy reagujesz odruchowo i sztywno, wisisz na haczyku, jesteś zafiksowany.\nKto tu rządzi – myśl czy myślący?\nCztery najczęstsze haki wg Susan David:\nJak często zdarza ci się, że w sytuacji w której popełniłeś błąd zaczynasz obarczać siebie negatywnymi myślami? W takim podejściu nie ma miejsca między bodźcem a reakcją – aby dokonać właściwego wyboru. Od ciebie zależy jaką podejmiesz decyzję.\njest to określenie pożyczone z medytacji. Nawiązuje ono do niekontrolowanej wewnętrznej gadaniny, która przeskakuje z wątku na wątek, jak małpa z gałęzi na gałąź. Umysł małpy nam nie służy. Działa on tak: że włącza się myślenie negatywne, panika i dramatyzowanie. Jeżeli na to się łapiesz, to tracisz swoją energię i czas. A to nas oddala od bycia tu i teraz i wtedy zapominamy co jest dla nas ważne.\nJeżeli chcesz być sprawnym emocjonalnie, potrzebujesz zmienić sposób myślenie, zachowanie i nastawienie do życia. A także ważne jest aby być elastycznym, będzie ci łatwiej adaptować się do nowych i zmiennych sytuacji życiowych.\nŹle pojęta racja\nBardzo często w różnych sytuacjach, trzymamy się kurczowo tego, że to my mamy rację a następnie się na tym fiksujemy.\nPotrzebujemy zmodyfikować stare metody postępowania na nowe. Kiedy otwieramy się na “umysł początkującego”, wtedy przychodzą nam najlepsze koncepcję i wizję działania. I to jest fundamentem sprawności emocjonalnej.\nWedług Susan David warto się przyjrzeć kilku ważnym aspektom naszej postawy, kiedy borykamy się z trudnymi emocjami i sytuacjami.\nWieloletnie badania psychologiczne autorki pokazują, że ilość trudnych doświadczeń wywołujących smutek, żal, zamartwianie się pozostaje bez związku z poziomem satysfakcji życiowej. Liczy się to co zrobimy z tymi trudnymi doświadczeniami. Czy zostawimy te emocje nieprzepracowane? Będziemy je dusić w sobie lub rozpamiętywać pozwalając, by w życiu kierowały one naszym zachowaniem, czy staniemy naprzeciw nich z wrażliwością, zainteresowaniem i akceptacją?\n15 wskazówek, które pomogą ci być sprawnym emocjonalnie\nSamoakceptacja jest ważna jeżeli chcesz osiągnąć sukces. Po prostu popracuj nad tym, żeby zaakceptować braki, wady i niedoskonałości swojej osobowości i idź dalej.\nWspółczuj sobie, bez tego nie pójdziesz dalej.\nWspółczucie da ci swobodę i wolność w byciu kreatywnym, zobaczenie siebie w innej perspektywie, w podejmowaniu ryzyka i w popełnianiu błędów.\nNie porównuj się z innymi. Każdy jest inny. Ty nigdy nie będziesz nim a on tobą. Kiedy to robisz łapiesz się na haczyk rywalizacji aby podnieść sobie poczucie własnej wartości, a to odrywa od głównego celu.\nWybór gotowości. Gdy jesteś sprawny emocjonalnie, nie marnujesz energii na walkę ze swoimi impulsami. Po prostu dokonujesz wyboru aby skupić się na tym co jest dla ciebie ważne.\nPytania, które warto sobie zadać, kiedy chcemy poznać co dana emocja nam chce przekazać:\nJaki jest cel emocji?\nCo ci mówi ta emocja? Co ci uświadamia?\nCo jest skryte pod tym smutkiem, frustracją czy radością?\nZrób krok w bok. Pomoże ci to w tym zastosowanie kilka ciekawych metod sprawdzonych naukowo:\nMetoda pisania wg Pennebaker, która polega na tym aby pisać przez 20 minut cokolwiek co ci przeszkadza, denerwuje, dokucza wszystkie twoje emocje, które cię niepokoją i tak spróbuj przez 3 dni. Pomoże ci to wytworzyć dystans między myślącym a myślą, czującym a uczuciem. Dzięki temu zyskasz nową perspektywę, zerwiesz się z haczyka i pójdziesz dalej.\nMyśl procesualnie. Wizualizuj. Miej wizje siebie za 5, 10 lat jakim chcesz być? Co chcesz osiągnąć?\nPraktykuj techniki uważności. One wzmacniają pracę mózgu, co zapobiega rozproszeniu. Poprawiają zdrowie, nastrój,pamięć, koncentrację, rozwija kreatywność, a także relacje partnerskie. Dzięki uważności możemy zwiększyć swoją elastyczność i spostrzegawczość.\nŚmiej się. Humor pomoże ci spojrzeć z dystansem na obecną sytuację i zobaczyć nowe możliwości.\nZmień punkt widzenia. Spróbuj zobaczyć swoją trudność z pozycji kogoś innego – np. twojego lekarza, przyjaciela czy nawet psa.\nNazwij to po imieniu. Zawsze kiedy fiksujesz się na jakieś myśli czy emocji. Nazwij to czym jest? Na przykład myśl jest tylko myślą a emocja jest tylko emocją.\nZwracaj się do siebie w trzeciej osobie. Ta koncepcja pomoże ci, uświadomić jak reagujesz na dany bodziec oraz wyjść poza swój schemat myślenia.\nPójdź za swoim dlaczego. Pójdź za swoimi wartościami, które bardzo cenisz i mogą dać ci poczucie spełnienie, sensu i satysfakcji. Jeżeli jesteś świadom swoich wartości, które wyznajesz, nie potrzebujesz się porównywać się z innymi, natomiast skupiasz na sobie i na tym co jest ważne, na osiąganiu swojego sukcesu.\nIdź do przodu drobnymi kroczkami. Zmiana jest długim procesem. Zacznij zmieniać i pracować małymi krokami nad swoim życiem, podejściem, nastawieniem i nawykami. Wizualizuj, wyobraź swoją przyszłość, bądź świadom swojego tu i teraz.\nWejdź w głąb siebie i przyjrzy się swoim emocjom. Pomogą ci w tym pytania:\nCo zrobiłem/ła ostatnio takiego, czego się obawiałem/ła?\nKiedy ostatnio spróbowałem czegoś, co skończyło się niepowodzeniem?\nJeżeli chcesz być sprawnym emocjonalnie potrzebujesz z determinacją iść do przodu, odkryć ważne dla siebie wartości i radzić sobie z porażkami, wychodzić ze strefy komfortu, eksperymentować, ryzykować, być ciekawym nowych doświadczeń, wyznaczyć ambitne i osiągalne cele, które ty chcesz i które są dla ciebie ważne.


KURS ON-LINE przygotowujący dla INSPEKTORÓW NADZORU INWESTORSKIEGO na bazie aktualnego prawa budowlanego w cyklu weekendowym 10 -12.06.2022\npiątek, 10 czerwiec 2022 - niedziela, 12 czerwiec 2022\nna bazie aktualnego prawa budowlanego\nw cyklu weekendowym\nKurs przeznaczony jest dla inżynierów budownictwa posiadających uprawnienia budowlane i doświadczenie jako uczestnika procesu budowalnego.\n(Piątek 1600 2000; Sobota, Niedziela 900-1700)\nNA PLATFORMIE E-LEARNINGOWEJ MS-TEAMS\nPrzepisy prawne : ustawy, rozporządzenia i inne zagadnienia podstawowe\nProcedury administracyjne związane z procesem budowlanym\nPrzebieg realizacji inwestycji - kroki do sukcesu\nWarunki techniczne wykonania i odbioru robót budowlanych- cz.1\nKompetencje nadzoru budowlanego w zakresie realizacji inwestycji\nAbsolwentka Wydziału Budownictwa Politechniki Śląskiej, studia podyplomowe z zakresu budownictwa na terenach pogórniczych, mykologii budowlanej oraz administracji i zarządzania na Wydziale Prawa US. Uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do wykonawstwa i projektowania b.o. Ponad 35 doświadczenia w zawodzie, zarówno w wykonawstwie jak i projektowaniu. Ponad 10 lat doświadczenia w szkoleniach z zakresu budownictwa i prawa budowlanego dla różnych instytucji na terenie całej Polski.\nZnakowanie wyrobów - aprobaty/oceny techniczne, zgodność z normami\nWarunki techniczne wykonania i odbioru robót budowlanych – cz.2\nSpecyfikacje techniczne wykonywania i odbioru robót budowlanych\nMateriały szkoleniowe w formie elektronicznej przesyłane WeTranferem\n600,00 zł (zwolnione z VAT)\nRABAT! 15% zniżki dla 2giej osoby zapisanej na szkolenie z jednej firmy\nOd piątek, 10 czerwiec 2022 do niedziela, 12 czerwiec 2022


Nici PDO ciekawą alternatywą dla operacji plastycznej?\n882 033 000 22 727 11 38INFORMACJA O KURSACH ORAZ ZAPISY\n791 324 718 DLA MODELEK/MODELI, ZAPISY NA ZABIEGI\nZostań naszą modelką/modelem\nZawodowy kurs kosmetyczny w “Pigułce”\nKurs depilacji IPL + RF\nKurs depilacji woskiem\nKurs eksfoliacja kwasem TCA\nKurs oczyszczanie wodorowe\nKurs liposukcja ultradźwiękowa+RF+dermomasaż vacuum\nKurs terapia brodawek\nKurs usuwanie brodawek – elektrokoagulacja\nKorekcja wrastających paznokci za pomocą klamer Frazera i 3TO\nKorekcja wrastających paznokci za pomocą klamer Onyclip, Combiped oraz B/S Quick\nKurs klamry tytanowe\nKurs zakładania klamry Unibrace\nWykonywanie i zakładanie odciążeń\nOpracowywanie pękających pięt oraz wrastających paznokci\nKurs manicure pedicure SPA\nKurs zdobnictwa paznokci\nKurs Icon Nails\nZdobnictwo paznokci “One stroke”\nWarsztaty – Trwały lakier UV/LED\nKursy stylizacji rzęs i brwi\nKurs henny brwi i rzęs z regulacją + geometria brwi GRATIS\nKurs henna pudrowa\nKurs laminacja brwi\nKurs liftingu i laminacji rzęs\nKurs microblading brwi\nMezoterapia igłowa kurs rozszerzony\nMezoterapia igłowa kurs podstawowy\nKurs mezoterapia igłowa + lipoliza\nKurs radiofrekwencja mikroigłowa – RF frakcyjna\nKurs mezoterapia igłowa skóry głowy\nKurs mezoterapia igłowa dłoni\nKurs mezoterapia frakcyjna w terapiach łączonych z peelingami chemicznymi (PQ Age, PRX, BIOREPEEL)\nKurs lipoliza iniekcyjna\nKurs BB Lips\nKurs mezoterapia igłowa II stopnia – wypełniacze\nKurs nici PDO\nSzkolenie stymulatory tkankowe\nKurs wolumetria twarzy – wypełniacze\nKurs Festiwal Ust – wypełniacze\nStrona główna / Blog / Nici PDO ciekawą alternatywą dla operacji plastycznej?\nNici PDO to nici liftingujące, dzięki którym nasza skóra może stać się bardziej sprężysta a owal twarzy ulegnie znacznej poprawie. Będziemy wyglądać młodziej i to bez użycia skalpela. Czym są nici PDO i dlaczego zabieg z ich zastosowaniem coraz częściej gości w gabinetach kosmetycznych?\nNici liftingujące – czym są i jak działają?\nNici PDO wykonane są z materiału syntetycznego jakim jest polidioksanon. Substancja ta od lat stosowana jest w chirurgii ogólnej, okulistyce czy ginekologii. Z kolei nici liftingujące PDO powstały w Korei. Stamtąd idea wszczepiania pod skórę nici liftingujących ulegających samoistnemu rozpuszczeniu rozprzestrzeniła się na cały świat.\nKiedy nici zostaną wprowadzone pod skórę zaczynają działać jak rusztowanie, które mechanicznie ją napina. Ulegając stopniowemu rozpuszczeniu prowadzą do powstawania nowych naczyń krwionośnych. Jednocześnie stymulują fibroblasty do produkcji kolagenu ( zawdzięczamy mu jędrność i napięcie) oraz elastyny (elastyczność oraz sprężystość skóry). Po upływie 8-9 miesięcy są już całkowicie rozpuszczone i wchłonięte, zaś efekt ich działania utrzymuje się zwykle przez okres 2 lat.\nJakie są zalety zabiegu wykorzystującego nici liftingujące PDO?\nPrzede wszystkim bezpieczeństwo i niski stopień inwazyjności zabiegu. Jeśli porównamy go z tradycyjnym liftingiem zauważymy znaczne różnice. Stosując nici liftingujące nie poddajemy się operacji wiążącej się z wykonaniem nacięć, ryzykiem krwotoku, infekcji czy powstawaniem blizn. Efektem zastosowania nici PDO jest poprawa struktury oraz wyglądu skóry. Dzięki nim przywrócona zostaje właściwa objętość skóry i to nie tylko w obrębie twarzy. Nici bowiem mogą być stosowane zarówno w zabiegach liftingu twarzy, dekoltu, szyi jak i w celu ujędrniania i napinania skóry na ramionach, udach, pośladkach czy brzucha. Na efekt jędrnej, bardziej elastycznej, a także lepiej nawilżonej skóry nie musimy długo czekać, zaś możemy się nim cieszyć przez długi czas.\nJakie są wskazania do wykonania zabiegu?\nWskazania podanej poniżej to tylko przykłady szerokiego zastosowania nici liftingujących:\nZwiotczenie skóry pod dolnymi powiekami\nPogłębione fałdy nosowo-wargowe\nJeśli są Państwo zainteresowani poszerzeniem wiedzy z zakresu zabiegu oraz nabyciem umiejętności praktycznych zapraszamy do udziału w naszym Kursie nici PDO.\nZacznij swoją karierę z Beauty Lider\nSkontaktuj się z nami i zarezerwuj swój kurs już teraz! Jeżeli masz pytanie dot. kursu lub szkolenia – zadzwoń lub napisz.\nProfesjonalne Centrum Szkoleń Kosmetycznych, Podologicznych i Medycyny Estetycznej w Warszawie Beauty Lider!\n+48 22 727 11 38\nKontakt dla modelek i modeli:\nOferta szkoleń i kursów\n© Beauty Lider 2019 - 2022. Szkolenia kosmetyczne i kursy kosmetyczne Warszawa\nProjekt i realizacja © Inter Web Warszawa 2019\nInformacja o kursach oraz zapisy\n+48 882 033 000\nDla modelek/modeli, zapisy na zabiegi\n+48 791 324 718


eduteka Studia Humanistyczne Prawo Prawo rzymskie Ustanie małżeństwa\nNajważniejszą i najbardziej naturalną przyczyną rozwiązania małżeństwa była śmierć jednego z małżonków. Poza tym związek wygasał przy długotrwałym zaginięciu jednego z małżonków (np. 5 lat w prawie poklasycznym). Rozpad małżeństwa powodowało również capitis deminutio maxima – utrata wolności (iustum matrimonium -> contubernium) oraz capitis deminutio media – utrata obywatelstwa i conubium (iustum matrimonium -> matrimonium iuris gentium).\nZ woli stron kres małżeństwu kładł rozpad affectio maritalis (woli pozostania w związku mającym charakter małżeństwa) jako niezbędnego wymogu jego istnienia. Rozpad taki następował w wyniku rozwodu. Była to czynność prywatna. Istniały dwa rodzaje rozwodów: divortium – rozejście się za porozumieniem obu małżonków; repudium – jednostronne odtrącenie drugiego małżonka. Przy repudium w małżeństwie cum manu uprawnienie to miał tylko mąż, w sine manu – obydwie strony były uprawnione.\nFormą takiego odtrącenia (przy repudium) było:\na) oświadczenie woli przesłane drugiej stronie przez posłańca;\nb) w prawie poklasycznym – przez list rozwodowy (libellus repudii).\nZerwać związek małżeński mógł również zwierzchnik familijny jednego z małżonków (przede wszystkim w małżeństwie sine manu).\nJeżeli dokonano rozwodu, a związek był związkiem cum manu, kobieta mogła żądać od byłego męża zniesienia manus. Dokonywało się to przez osobny akt prawny: confarreatio -> difarreatio; coëmptio i usus -> remancipatio.