Czasami trzeba usiąść obok i czyjąś dłoń zamknąć w swojej, wtedy i łzy będą smakować jak szczęście: 28. Aleś się pan spina\n28. Aleś się pan spina\nPrzybywam do Was z chciałoby się rzec dobrymi wieściami, ale niestety są złe.\nWakacje niemalże się skończyły, a wraz z nimi nasza akcja "rozdział na tydzień". Dzisiejszy wpis jest ostatnim z tej serii, przez co następny ukaże się już zwyczajowo za dwa tygodnie. Także rozdziału 29 należy wypatrywać dopiero 09.09..\nTakże, już nie przedłużając, serdecznie zapraszam do lektury oraz komentowania.\nDrgnął, podrywając głowę, niebezpiecznie lecącą na bok. Znów przysnął nad niedojedzoną kanapką. Z warkotem niezadowolenia przejechał dłonią po twarzy, próbując jakkolwiek nie zamykać powiek. Niestety nawet radio było przeciwko mu, puszczając same smętne piosenki.\nSenny wzrok z czarnego urządzenia przeniósł na zegarek. Odnosił wrażenie, że ślamazarnie posuwające się wskazówki, drgają jedynie o tysięczną milimetra, a może mikromilimetra? Tak czy owak, czas niemalże stanął, kiedy on marzył o powrocie do domu i rzuceniu się na łóżko. Nie, żeby kanapa w domu Haniko była jakoś wybitnie niewygodna. Problem raczej tkwił w różowawej małej istocie spoczywającej na fotelu. Po nocnym prysznicu, o którym swoją drogą wolałbym nie pamiętać, Sasuke niezupełnie kontaktując z otoczeniem, walnął się, jak długi do łóżka, natychmiast zapadając w sen. Z dobrego serca, wpadł na jakże wówczas wydający się dobry pomysł, zabrania dziecka na dół, aby brat mógł się raz porządnie wyspać. Niestety Sumire najwyraźniej niezbyt spodobała się technika opieki, jaką stosował Itachi, albo może miała jakieś sugestie do samej postaci wujka. W każdym razie nieźle mu dawała się we znaki. Budziła go mniej więcej, co dwie godziny, żądając… w sumie to niczego. Za każdym razem sprawdzał wszelkie możliwości, zaczynając do karmienia, a kończąc na takich duperelach jak, czy małej nie jest za ciepło albo za zimno. Niestety Sumire tylko machała zawzięcie kończynami, intensywnie ściągając brwi. Ze zmarszczkami wściekłości, z ustami wydętymi w podkówkę obdarzała go nieprzychylnym spojrzeniem, ewidentnie żądając czegoś. Przez co Itachi opadał z sił. Poddał się już do tego stopnia, że godzinę temu, kiedy znów został wyrwany z półsnu, w który udało mu się zapaść po poprzednim wybudzeniu, przez dobre piętnaście minut tłumaczył dziecku rzeczowym tonem, że nie może jej zanieść na górę do wygodnego łóżeczka, bo tatuś musi się raz wyspać. Wprawdzie nie wiedział, czy o to jej chodziło, ale to była jedyna już pozostała możliwość. Niestety Sumire nie zrozumiała przekazu, jak to dziecko, więc postawiła siebie na pierwszym miejscu i miało być tak, jak ona chce. Długo się z nią męczył, nim w końcu znudzona czytaną książką zasnęła. I nie ma, co spodziewać się, że Itachi sięgnął po bajeczkę dla dzieci, wręcz przeciwnie zanudzał biedne niemowlę historią powstania Suny. Nawet nie przejął się tym, że Sumire zasnęła raczej od jego monotonnego, pozbawionego emocji, przez co nudnego głosu niż od treści, którą i tak nie rozumiała.\nPrzez na wpół przymknięte powieki patrzył na zegarek, co więcej nie siląc się nawet na odczytanie godziny. Dopiero żywsza melodyjka i głos prezentera obwieszczającego wybicie pełnej godziny, spowodowały ocknięcie się. Skrzywił się, była zaledwie jedenasta. Sasuke po nocnej popijawie z pewnością pośpi jeszcze ze dwie godziny, co najmniej.\nWstał, kierując kroki ku kuchence, w międzyczasie dopijając zawartość kubka. Gwałtownymi ruchami, wskazującymi na irytację wstawił czajnik, na kolejną kawę. Przez moment zatrzymał się przy myśli, czy przypadkiem, jak tak dalej pójdzie, to nie będzie musiał ją odkupić. Jednak wizja ta rozpłynęła się gdzieś wraz z głosem informującym o nocnym napadzie z pobiciem.\n— Sprawcami z pewnością są ci sami ludzie. Na plecach ofiar czarnym sprejem namalowany był ten sam znak, odwrócona omega wpisana w okręg. To już czwarta taka napaść. Wszelkie poszlaki wskazują na shinobi. Precyzja w zadawanych ranach jest zbyt duża, aby móc posądzić o to zwykłych chuliganów, czy nawet kogoś z gangu. Jednak informacja ta nie została potwierdzona. Generalny inspektor policji pan Fugaku Uchiha zapewnia, że policja jest na tropie przestępców, a ich złapanie to kwestia dni. Jednakże prosi o wyjątkową czujność mieszkańców dzielnicy Hajime i ostrożność w porach wieczornych.\nZasłuchany odruchowo uniósł kubek do ust.\n— To wszystko z wiadomości ogólnych. Na szczegółowe informacje zapraszamy o dwunastej. A teraz Namar i sport.\nDopiero teraz wyłączył się na głos prezentera, orientując się, że nadal przykłada do warg pusty kubek. Skrzywił się, odstawiając naczynie. Naprawdę chciałby już wrócić do domu i odespać noc.\nNajpierw nie mógł zasnąć, mając przed oczami zapłakaną twarz brata i nieprzyjemne poczucie winny. Potem nawiedzały go wizje zdjęć, które oglądali przez większość czasu, aż wreszcie lekko wilgotne na karku i przy twarzy kosmyki przywoływały obraz feralnego prysznicu. W sumie to nic takiego widzieć brata nago, nie miał ku temu jakichś obiekcji, ale wolał nie pamiętać jego nieudolnej szamotaniny z mokrą skarpetką, zwłaszcza że ona wygrywała.\nNieprzyjemne myśli gryzły go przez większość czasu. Wiedział, że po wczorajszym relacja z Sasuke się unormuje, ale nie był pewny jak dalece. A teraz, kiedy znał więcej szczegółów autentycznie chciałby, żeby sytuacja wróciła do normalności, by było jak dawniej. Napięte relacja z bratem rzutowały na wszystko wokół, odciskając się piętnem na psychice. Wprawdzie zdawał sobie sprawę, że nic już nie będzie takie jak było i wskazówek zegara cofnąć się nie da, lecz wystarczy mu, chociażby neutralny rozejm. Niczego więcej nie potrzebował, tylko normalnych relacji z bratem.\nW dalszym ciągu uparcie walczył z przysypianiem do tego stopnia, że nie usłyszał, jak brat wstał, póki nie wszedł do kuchni.\n— Cześć — mruknął ledwie słyszalnie mocno zachrypniętym głosem, zamaszyście otwierając lodówkę.\n— Mhm cześć — odpowiedział, wychylając się znad książki i obserwując, jak jednym potężnym łykiem wypija całą zawartość półlitrowej butelki.\n— Kac męczy? — zapytał, chociaż bardziej to było zdanie oznajmujące, wszakże wiedział, jaka jest odpowiedź.\nPotaknął, choć szybko tego pożałował, łapiąc się za głowę.\n— Co z Sumire? — dopytywał, wyjmując kolejną butelkę. To był odruch, zawsze pierwszą rzeczą, jaką robił po przebudzeniu, było sprawdzenie, co z małą.\n— Śpi w salonie — a resztę, która cisnęła mu się na usta o tym, że pewnie zaraz coś znów będzie chciała, przemilczał.\nI nastała lekko niezręczna cisza. Itachi się nie odzywał, bo nie wiedział, co miałby niby powiedzieć. A wracanie do tego, co działo się wczoraj, jest raczej nie komfortowe. Ładnie ujmując. Sasuke czuł się zażenowany swoim wybuchem, faktem rozsypania się na oczach brata. Itachiego także krępowała sytuacja. Poczucie winny mocno się na nim odciskało, co powodowało jeszcze większe zawstydzenie. Poczuwał się w obowiązku powiedzieć coś, przeprosić nawet, ale… Wszystko grzęzło na etapie myśli. Już samo myślenie o tym powodowało, że chciał zapaść się pod ziemię. Zamiast jak przystało na starszego brata myśleć trzeźwo i logicznie, on postanowił grać obrażoną nastolatkę. Ta, jego zachowanie nie miało nic wspólnego z dorosłością, ani gówniarstwem, ani nawet okresem buntu. To przypominało tylko i wyłącznie nafochaną nastolatkę. Niżej upaść się nie dało, zdawał sobie z tego sprawę.\nOtrząsnął się z myśli, spoglądając na plecy brata, który stał cały czas do niego tyłem.\n— … powiedź mi, jak zakończyła się noc?\nZmarszczył brwi. Nie spodziewał się, że Sasuke będzie chciał wracać do tego, co było wczoraj. Jednak niepewność w jego głosie i to, że się nadal nie odwrócił…\n— O co dokładnie chodzi? — dopytał dla bezpieczeństwa. Wolał przypadkowo nie poruszyć czegoś, o czym obaj chcieliby zapomnieć, a raczej udawać, że nigdy nie miało miejsca.\nSasuke drgnął, spinając mięśnie.\n— Obudziłem się nagi — wymamrotał niewyraźnie, pochylając głowę. Sprawiał wrażenie, jakby przemawiał do wnętrza zlewu, nie zaś Itachiego siedzącego po drugiej stronie stołu.\nNie pamiętał. Może to i lepiej, pomyślał, niechcący przywołując niechciane obrazy. Naprawdę chciał pozbyć się wizji Sasuke szamoczącego się pod prysznicem ze skarpetką oraz głupio mu było, że posunął się do porównywania, kto ma większego. Zwłaszcza że to i tak było bezcelowe, niewnoszące zupełnie niczego.\n— W nocy wziąłeś prysznic, po czym rzuciłeś się na łóżko, momentalnie zasypiając.\n— Mhm — mruknął, rozluźniając się.\nI znów zapadła cisza. Tylko tym razem Sasuke swobodnie krzątał się wokół kuchenki, przygotowując kawę.\n— To nie jest dobre na kaca. Powinieneś zjeść jajecznicę i wypić coś z magnezem, potasem, witaminą C i glukozą — mówił pouczającym tonem, podnosząc się z krzesła, odruchowo chcąc przygotować specyfik, którego nauczyła go Keiko.\n— Poradzę sobie — warknął, z większą niż potrzeba siłą zamykając puszkę z kawą.\nNo tak, nie powinien mu matkować, a zrobił to całkowicie nieświadomie. Zawsze starsze rodzeństwo poucza młodsze, dając stertę dobrych rad, zapominając w tym wszystkim, że przecież nie na tym polega bycie starszym rodzeństwem. Niestety Itachiemu tak mocno weszło to w krew, że potrafił nie kontrolować tego odruchu. Dodatkowo mieszkanie z taką dziewczyną, jak Keiko wcale nie pomagało wyplenić niechcianego nawyku.\nKolejne niezręczne milczenie. Sasuke przysiadł na krześle i podpierając opadającą głowę, wpatrywał się z wyczekiwaniem w czajnik. Itachi dla bezpieczeństwa ugryzł się w język, zaglądając do niemalże pustego kubka. Dwa małe łyczki lub jeden porządny, a nic już nie będzie. To wyraźny znak, aby powoli się zbierać. Wprawdzie i tak nie marzy teraz o niczym innym, jak o własnym wygodnym łóżeczku. Właśnie dopił kawę oraz zaczął otwierać usta, kiedy płacz Sumire poderwał ich obu.\n— Ja to zrobię — wyjaśnił, podchodząc do czajnika, którego gwizd zlał się z protestem małej. Sasuke tylko kiwnął nieznacznie głową, wychodząc z kuchni.\nUśmiechnął się nieznacznie, słysząc, jak zanosi ją na górę. No teraz to ci w swoim łóżeczku będzie wygodniej, pomyślał, odstawiając umyty po sobie kubek na suszarkę.\n— Będę powoli się zbierał — oznajmił, kiedy Sasuke wrócił. — Poradzisz sobie?\nPotaknął, odprowadzając na przedpokój.\n— Wiesz to… — Zatrzymał go, w połowie zapinania kurtki. — Ta misja — ciągnął zakłopotany, ze zmieszaniem drapiąc się w kark i skutecznie unikając kontaktu wzrokowego. — Wziąłem ją dla Haniko. Miała przynieść jej lekarstwo, ale nie mogłem nic powiedzieć. — Bardziej nie chciałem, ale to przez gardło przy nim mu nie przejdzie.\nOmal bezmyślnie nie palnął, że już o tym wie. Na szczęście w porę zreflektował się i przemilczał zbyteczny komentarz. W końcu Sasuke nie miał pojęcia o tym, że Akihito się wygadał, bo Tsunade puściła parę z ust.\n— Rozumiem — oznajmił z powagą, w miarę łagodnym tonem.\nSasuke ściągnął brwi, przenosząc zaskoczony wzrok na brata. Takiej reakcji się nie spodziewał. Wprawdzie powinien się zezłościć, zacząć ciągnąć za język, drążyć temat, rzucić się z oskarżeniami, czemu wcześniej nie wyjawił prawdy. Jednak zamiast tego Itachi stał spokojnie, obdarzając go pełnym zrozumienia wzrokiem. Skrzywił się i poruszył ramionami zupełnie tak, jakby prychnął, lecz żadnego dźwięku nie było.\nNatomiast atmosfera zgęstniała, jeszcze bardziej krępując. Błahe pożegnanie pod drzwiami z powodu wczorajszego zdarzenia urosło do kłopotliwej sytuacji.\n— To ja będę już szedł — zakomunikował, odwracając się. — Ale wiesz. — Zatrzymał się z dłonią na klamce. — Jakbyś coś chciał czy coś, to się nie krępuj i dzwoń — zapewniał, mamrocząc niewyraźnie. — Do zobaczenia — pożegnał się, nawet na moment się nie odwracając.\nItachi przystanął zaskoczony, mrugając gwałtownie. Jednak nie przewidziało mu się i dobrze widział siedzącą dziewczynę na wysokim murze otaczającym czyjąś posesje. Przez głowę przebiegła jedna zbłąkana myśl o jej nierozwadze, ale szybko uleciała, kiedy zdał sobie sprawę, z kim ma do czynienia. W końcu to Keiko, ona nie zna znaczenia tego słowa.\nRozmasował nasadę nosa, starając się nie wzdychać cierpiętniczo. Co ona sobie wyobraża, siedzą tam samotnie, kiedy w okolicy grasują mordercy?\n— Keiko — zawołał, ale dziewczyna nie drgnęła. Podszedł bliżej, dostrzegając, że ma założone słuchawki. Powstrzymał się do wywrócenia oczami i wyciągnął rękę, szturchając ją w zwisającą nogę. Zero reakcji, nadal z brodą opartą na podkulonym kolanie, z zamyśleniem wpatrywała się w dal.\nTeraz nie udało się, zatrzymać westchnienia, które urwało mu się z ust. Pięknie wystawiona na celownik, do tego brak kontaktu z otoczeniem, nawet by się nie zorientowała, że umarła.\n— Keiko! — krzyknął, wyciągając nieco mocniej rękę, pochwyciwszy między palce kasztanowych kosmyk, który lekko pociągnął.\n— Au! Ale nie za włosy — żachnęła się, odwracając w jego stronę. Obdarzając go pełną niezadowolenia miną, wpychając słuchawki do niewielkiej kieszeni bluzy.\n— Czyli jednak mnie słyszałaś?\n— Nie — odparła, zeskakując z muru. — Zareagowałam na twój dotyk.\n— To, czemu udawałaś, że nie? — dopytywał, wznawiając marsz i delikatnie uśmiechając się do dziewczyny, kiedy spletli palce razem.\n— Bo chciałam wiedzieć, jak masz zamiar zwrócić na siebie uwagę — wyjaśniła radosnym tonem, odwzajemniając mimikę. — Aleś zrobiłeś to w baaaardzo zły sposób — zganiła go. — Mogłeś mnie delikatnie stamtąd ściągnąć albo usiąść naprzeciwko i dać buzi.\n— A skąd ja to niby miałeś wiedzieć?\n— No oglądasz ze mną komedie romantyczne nie? — żachnęła się. — To powinieneś wiedzieć.\n— Aha — podsumował, zbyt zmęczony na ciągnięcie tej dyskusji. Przede wszystkim raczej był niechętny do przyznania się, że takie filmy to ogląda na zasadzie zwyczajnego gapienia się i całkowicie niczego z tego nie zapamiętuje. Ledwo byłby w stanie po skończeniu seansu, wypowiedzieć imiona głównych bohaterów.\n— Powinnaś być bardziej czujna — zganił. Spojrzała na niego pytająco. — W dzielnicy obok podobno grasuje jakaś grupa morderców.\n— No to trafi swój na swego — odparła swobodnie, uśmiechając się. — Z resztą nie sądzę, żeby to byli naprawdę shinobi. Kto z profesjonalnych shinobi chciałby się bawić w zabijanie cywili. Żadna radocha, no i totalna żenada.\n— W sumie. — Potaknął. — A w ogóle to, co tutaj robiłaś w tym stroju? — Zerknął na sportowy ubiór, zmieniając temat.\n— Biegałam, a potem postanowiłam ci wyjść naprzeciwko. No właśnie! — krzyknęła, raptownie przystając. — Przez ciebie okrążyłam Konohę chyba ze dwa razy, tak się denerwowałam — mówiła, szarpiąc nim. — Zero odzewu, znikasz mi na całą noc, rano w domu się nie zjawiasz. Jest już popołudnie! Ja z nerwów usiedzieć nie mogłam.\n— Spokojnie — zapewniał, przysuwając ją bliżej. — Nic mi nie jest. — Delikatnie pogładził ją po głowie, obserwując, jak rozzłoszczona mina zmienia się w zaskoczoną.\n— Ale ja się martwiłam o Sasuke.\nJej szczerość go powaliła. No ta Sasuke, przecież Itachi się nie liczy. Lekko zawiedziony, bez słowa ruszył dalej.\n— No o ciebie też się martwiłam — oznajmiła, podbiegając i uczepiając się jego ręki, — coś tam — dodała. Sekundowa poprawa humoru szybko uleciała. — Chcesz buzi?\nOdruchowo lekko uniósł kąciki ust.\n— W domu mi dasz.\n— Oki! — zawołała radośnie. — No, a co z Sasuke? — dopytywała już ze zmartwioną miną.\n— No wiem, że jest w domu, ale…\n— W domu pogadamy.\nMruknęła niezadowolona, krzywiąc się, ale nic więcej nie powiedziała.\n— Ej — krzyknęła, wpadając, jak burza do pokoju. — Weź, mi tu nie zasypiaj — mówiła, szturchając na wpół przysypiającego mężczyznę. — Powiedziałeś, że nie zaśniesz, nim się wykąpię. No i miałeś mi powiedzieć, co z Sasuke.\nMruknął niewyraźnie, przewracając się na plecy.\n— Powiedz mi natychmiast — zażądała, łapiąc go za bluzkę i mocno potrząsając. — Bo jak nie to wybiorę się do niego. A! — pisnęła, kiedy pociągnął ją na łóżko.\n— Potrzebuje odpoczynku, więc lepiej zostaw go dzisiaj w spokoju — wyjaśnił, wtulając się w jej biust, na nowo przysypiając. Jakoś u Sasuke na kanapie uspokoić się nie mógł. Dręczące obrazy z wieczoru i przeszłości, zlewały się z irytującym płaczem Sumire, dając wybuchową mieszankę.\n— No okej — szepnęła niezbyt przekonana. — Ale powiesz coś więcej? Naprawdę bardzo się martwię. Akihito był taki roztrzęsiony, to do niego niepodobne.\n— Lepiej, abyś nie wiedziała.\n— On nie chciałby, abyś wiedziała.\nUmilkła, wpatrując się w sufit. Bo jestem dziewczyną, pomyślała, pochmurniejąc. Nie znosiła tego. Głupiego jednego zdania to męska sprawa. Ale z drugiej strony rozumiała, Kaoru z Isamu także czasami tak robili. Wprawdzie zawsze to ją dręczyło i koniecznie chciała wiedzieć, o co chodziło, lecz sprawa pozostawała bez odpowiedzi.\n— Niech wam będzie — burknęła zawiedziona. — Ale teraz jest z nim lepiej? — dopytywała, nadal zatroskana o dobro przyjaciela.\n— Zdecydowanie — potaknął, wtulając się jeszcze bardziej, coraz mocniej odpływając.\n— A między wami?\n— Polepszyło się.\n— Uf, całe szczęście. Tak się bardzo cieszę.\nUśmiechnęła się, spoglądając w dół na niemalże śpiącego już Itachiego.\n— No, ale mam nadzieję, że nie byłeś dla niego zbyt surowy? — napomniała, wychylając się po koc, którym okryła mężczyznę.\n— Mhm — mruczał, całkowicie odpływając.\n— To dobrze. A ty jak się czujesz? — ciągnęła temat dalej, delikatnie głaszcząc go po głowie.\nParsknęła śmiechem. Ta otwarta szczerość z pewnością miała coś wspólnego z niedokładnym kontaktowaniem z otoczeniem.\n— No to śpij — poleciła, ucałowawszy w czoło.\nNiespiesznym krokiem przemierzał łukowaty korytarz, zaczytując się w niesionych papierach. Znał już je niemalże na pamięć, bo piąty raz dokładnie przeglądał, doszukując się jakiejkolwiek luki. Cmoknął językiem, kiedy wzrok przesunął się na podpis autora raportu. Szczerze liczył, że nie dojdzie do sytuacji, kiedy będą musieli ze sobą współpracować. Na szczęście już nie posiadał więcej czasu na rozmyślanie o tym. Z trzaskiem zamknął teczkę, podchodząc do solidnych drzwi. Nie zatrzymując się, zapukał, jednocześnie popychając drzwi.\n— Jesteś zdecydowany, jak zawsze, Josuke — skomentowała, odkładając dopiero, co podpisany dokument.\n— Witaj wielmożna Tsunade. — Uśmiechnął się delikatnie, lekko kłaniając, po czym nawet nie czekając na zaproszenie, usiadł.\n— Nie często mam okazję gościć się tu — przypomniała, podnosząc się z fotela. — Jakoś tak przeważnie siebie unikamy — kontynuowała, przeszukując szufladę po brzegi wypchaną papierami. — Trzeci pokładał w was ogromne nadzieje.\n— Ty również nie narzekasz na swobodę, jaką nam dał.\n— Naturalnie — odwróciła się w jego stronę, posyłając uroczy, aczkolwiek nienaturalny uśmiech. — Jest ona kluczowa w tym, co robicie.\n— Z należytą starannością wypełniamy powierzone nam obowiązki.\n— Po swojemu — objaśniła, zasiadając z powrotem.\n— Taka nasz specyfikacja, jednakże to ty wybierasz nasze misje, a nie robimy nic poza wypełnianiem ich.\n— Owszem, spisujecie się należycie, czasami aż za bardzo — oznajmiła, patrząc wyzywająco na mężczyznę, a dokładniej na jego nieznacznie arogancki uśmiech. — Rozkaz brzmiał, zinfiltrujcie nie zgładźcie.\n— Wypadek przy pracy — odparł spokojnie, ukazując koniuszki zębów. — Zdarza się każdemu. — Wzruszył ramionami na poparcie błahości tego zagadnienia.\nKobieta westchnęła ciężko, spoglądając na wyjętą teczkę i na wcale nie chudszą znajdującą się w rękach mężczyzny. Czytała raport i wiedziała, że faktycznie nie było innego wyboru, jak tylko likwidacja grupy, ale niekoniecznie podobała jej się zbytnia swoboda Kindersów. Trzeci pod koniec swojego panowania niemalże dał im wolną rękę. Byli swoistym miastem w mieście. Związek z innymi strukturami shinobi ograniczał się do częściowej wymiany dokumentów. Zlecenia na misje przybywały do gabinetu Hokage i ona rozdysponowywali nimi, ale raportu już do niej nie docierały, tylko krótkie adnotacje informujące, że misja przebiegła zgodnie z oczekiwaniem i zakończyła się sukcesem. W innym wypadku zostawała zapełniona rubryczka z uwagami, gdzie znajdowało się bardzo ubogie wyjaśnienie. Wszystkie dokładne sprawozdanie pozostawały pod jurysdykcją Josuke. Wprawdzie na polecenie musiał je udostępnić, ale jeśli nie było to konieczne, nikt się w to nie bawił. A najgorsze w tym było to, że Korzeń działał identycznie. Z tym że do niego miało się zdecydowanie mniejsze zaufanie.\nKindersi powstali na ich wzór. Z początku mieli być identyczną, konkurencyjną organizacją, mającą na celu osłabienie Korzenia i umożliwienie jego likwidacji. Niestety Trzeci się przeliczył, wpływy Danzo były już na tyle duże, że nie było mowy o żadnych odsunięciu go od władzy. Ograniczył możliwości organizacji, na tyle ile się dało i to wszystko. Nic więcej nie można było zrobić. Wtenczas Kindersi rozrośli się, nabierając kształtów, a ich przywódcza zaczął naprawiać błędy popełnione przy tworzeniu Korzenia. Trzeciemu zapaliła się lampka, obarczył ich licznymi swobodami i zostawił, jako ciekawe doświadczenie pod kloszem. Chciał zobaczyć, czy winę za aktualny kształt Korzenia ponosi jego struktura i prawo, czy może jednak sama osoba Danzo.\nEksperymentowi pozwolono żyć, przyglądając się mu. Nie sposób ukryć, że władze Konohy, jak i innych większych wiosek potrzebują takich organizacji. Ludzi, którzy nie będą włączać się w część społeczeństwa, a za to będą bez mrugnięcia okiem taplać się w posoce. W końcu przeciętny shinobi nie nadawał się na akcje pełne trupów, bez uprzedniego odpowiedniego prania mózgu. Psychicznie by tego nie wytrzymywał.\n— Wielmożna Tsunade?\nDźwięk tych słów spowodował oprzytomnienie. Pokręciła głową, odtrącając przeszłość. Dość świeżą, biorąc pod uwagę, fakt, że kilka dni temu studiowała ją.\n— Następny wybryk nie potraktuję tak ulgowo — ostrzegła, podpierając podbródek na splecionych dłoniach.\n— Ależ naturalnie — odparł, uśmiechając się miło, choć z nutą sztuczności. Jak to szło? Instytut Hokage szanuj, lecz przykładu nie bierz. Z pełnym szacunkiem donosił się do funkcji Piątej, ale nie uważał, aby robiła to należycie. W tym systemie było pełno dziur i błędów przeszłości nieskorygowanych na czas, czego dowodził aktualny problem. I miał ogromną urazę, za nieokiełznanie Korzenia, co sprowadzało się do tego, że to mu przydzielano misję pilnowania go. Poniekąd nastawiając tym obie organizacje przeciwko sobie.\n— Cóż mój drogi Josuke, może przestańmy bawić się w maski i przejdziemy do konkretów? — zaproponowała. — W tej sprawie powinniśmy zdać się na pełną współpracę — kontynuowała, podnoszą się. Podeszła do okna spoglądając na dachy konoszańskich domostw, gdzie na granicy pola widoczności po lewej rozpoczynała się dzielnica klanu Uchiha. — Dlatego też udostępniłam ci raporty Itachiego — ciągnęła dalej, nie odwracając wzroku. — To plus materiały uzyskane przez twojego podopiecznego…\n— Dają nieciekawy obraz sytuacji — wciął się z nonszalancją w głosie, kończąc za Piątą wypowiedź. — Kolokwialnie mówiąc.\nTsunade odwróciła się w jego stronę, opierając dłonie oraz pośladki na parapecie. Chwilę bacznie mu się przyglądała spod lekko zmrużonych powiek, nim z cichym westchnieniem pociągnęła temat dalej:\n— Sprawa jest poważna. Nie przypuszczałam, że Fugaku tak szybko się pozbiera.\n— Było do przewidzenia. Fugaku nie jest osobą, którą powstrzyma jakieś zastraszanie i chwilowe zamknięcie za kratkami. Do tego sama postać Itachiego psuje wszystko.\n— Co masz na myśli? — ponagliła go, kiedy umilkł, zaciskając mocniej palce na trzymanej teczce.\n— Gra rolę podwójnego agenta donosząc ci o posunięciach ojca. To bardzo dobrze. Klan Uchiha jest mocno zamknięty, z zewnątrz ciężko by było o infiltrację. Jednakże tak naprawdę gra rolę potrójnego agenta. Za twoją zgodą, donosząc Fugaku o tobie. Przez co on czuje się zbyt pewny siebie, uważając, że ma gabinet Hokage w garści. Stąd zapewne zuchwałość w myśli, że tym razem zdobędzie cel nawet bez pomocny syna, który go zdradził, a który według niego i tak niewiele znaczył.\n— Widzę, że jesteś dobrze obeznany w zagadnieniu — z komplementowała go, na co odpowiedział uroczym uśmiechem.\n— Wszystko zawdzięczam mojemu podopiecznemu Odzie. Mimo iż jest piątą wodą po kisielu, to jego zmarły tuż przed wykluczeniem go z klanu ojciec, był zagorzałym zwolennikiem Fugaku. Także dość sprawie wychodzi mu odgadywanie jego zamiarów.\n— Hmm — mruknęła z zainteresowaniem, przykładając kciuk do warg, a dokładniej paznokieć. — Intrygujące. Wracając do kwestii Itachiego — oznajmiła energiczniejszym tonem, zasiadając z powrotem na fotelu. — Zapewne zapoznałeś się z jego raportami.\n— Czytałem — potwierdził, otwierając opasłą teczkę i wygrzebując stamtąd kilka sprawozdań.\n— Tym razem planują skontaktować się nie tylko z grupą z Suna, która by im zapewniła brak ingerencji Kazekage, ale także zawiązują kontakty z innymi przestępczymi grupami składającymi się z shinobi. To jeszcze nic pewnego, ale Itachi uważa, że Fugaku planuje przeprowadzić zamach pod osłoną ataku zewnętrznego.\n— Ta, oni przeprowadzą atak na Konohę odciągając uwagę naszych ludzi, kiedy on będzie mógł po cichu doprowadzić do przewrotu, zwalając winę na tamtych za śmierć władz. No nie powiem, tym razem trochę bardziej pomysłowo — dodał, nie odrywając wzroku od bardzo dobrze znanych papierów.\n— Dokładnie. I tu potrzeba twojego zaangażowania.\nJosuke podniósł wzrok, uśmiechając się radośnie, zupełnie jakby ktoś mu właśnie zapowiedział możliwość dobrej zabawy.\n— Obawiam się, że już to zrobiłem. — Starał się przyjąć skruszony ton i wyraz twarzy, lecz wychodziło to mizernie, zadowolenie zbyt mocno się przebijało na tle reszty.\nTsunade wywróciła oczami. To prawda, zagalopował się w powierzonej mu misji. Po zamachu Gaara zobowiązał się, zająć konspiracyjną grupą z Suna. Według zapewnień rozbił ją, pojmując ważniejsze osoby. Jednak w tym wypadku Konoha potrzebowała niezbitego dowodu, że Uchiha więcej nie będą mogli nawiązać z nimi kontaktu, także przekazała Josuke nakaz zbadania sprawy. Kazekage nie kłamał, rewolucjoniści zostali zniszczeni, ale nie dotarł na tyle głęboko, aby dowiedzieć się, że byli tylko jedną z filii. Kindersi tak się zaangażowali w sprawę, że dotarli do głównych przywódców. Wprawdzie mieli jedynie ich zlokalizować i zinfiltrować, jednak z powodu wynikłych komplikacji doszło do starcia, wyniku, którego zostali zgładzeni. Fugaku usilnie stara się nawiązać z nimi kontakt, nie wiedząc, że wiadomości, które uzyskuje od rzekomo ocalałych po akcji, są spreparowane. Cała ich treść jest ściśle konsultowana, a łączność podtrzymywana jedynie w celu poznania posunięć Fugaku i zapewniania go, że nie potrzebuje poszukiwać innej grupy.\nKobieta westchnęła ciężko, przymykając oczy, by po chwili ciągnąć dalej:\n— Chciałabym, abyś zajął się również zbadaniem innych grup, z którymi Fugaku nawiązuje kontakt. W świetle doniesień Itachiego, sprawa jest na tyle poważna, że oczekuję pełnej współpracy.\n— Ależ naturalnie. A tak w ogóle — wypalił nagle — po cóż te wszystkie ceregiele? Nie wygodniej byłoby po prostu sprzątnąć go i paru jego zagorzałych fanów? Ułatwiłoby to całkowicie robotę. No, bo spójrz, nawet Itachi o tym pisze, że Fugaku nie cieszy się stuprocentowym poparciem. Ponadto było to widać podczas ostatniego zamachu, jak część jego ludzi zdezerterowała na starcie. Pozbycie się kłopotliwych osobników rozwiązałoby sprawę. Reszcie nie pali się do grania pierwszych skrzypiec w Konoha, więc grzecznie znieśliby zmianę swojej władzy i w ciszy wiedli dalej swój żywot.\n— Niby jakbyś chciał bez wzbudzania podejrzeń pozbyć się ich? — zapytała z dość uszczypliwym tonem.\n— Proste. Wysłać ich na bardzo ważną i trudną misję, która byłaby pułapką. Wymorduje się ich i ogłosi, że zostali bohaterami ginąć za ojczyznę. Bułeczka z masełkiem — zapewniał radośnie.\n— Typowe dla ciebie — prychnęła pod nosem. — Na szczęście to ja wydaję rozkazy. — Kąciki ust mu drgnęły, jednak szczęśliwie Tsunade nie pociągnęła obelgi. — A skoro już raczyłeś pojawić się u mnie osobiście — zaczęła, otwierając opasłą teczkę — porozmawiajmy jeszcze o…\nJosuke uśmiech zszedł z twarzy, kiedy wystawiła doń rękę z dokumentem. Ściągnął mocno brwi, odbierając świstek. W całkowitym skupieniu pochłaniał niełatwy do zrozumienia urzędowy język. Po czym krótko westchnął na koniec.\n— Skoro nie ma innego wyjścia — mruknął, niechętnie patrząc na pewny siebie wzrok Tsunade.\nObudziło go nieznośnie buczenie. Było mu tak przyjemnie, miękko i wygodnie, że postanowił zignorować natrętny dźwięk. Mocnie oplótł rękoma poduszkę, która niespodziewanie poruszyła się. Niechętnie podniósł powieki, odkrywając, że zasnął wtulony w dziewczynę. Uśmiechnął się delikatnie, oswobadzając ją z własnego ciężaru i zerknął na wibrującą na komodzie komórkę. Nie jego komórkę, co mógł z daleko rozpoznać, po dyndającej przywieszce.\nZignorował urządzenie, ponownie się kładąc. Było mu trochę za dobrze, aby wstawać z tak błahego powodu, jak telefon. Zważywszy na to, że komórka Keiko bardzo często wibrowała.\nNiewiele myśląc, przysunął dziewczynę bliżej, znów się wtulając. To naprawdę zaskakujące, ale przy niej czuł ukojenie. Zbłąkane myśli uspakajały się, a problemy wydawały się wyblakłe, pozbawione tej rozemocjonowanej otoczki.\nOdruchowo zaczął, smyrać ją po ramieniu. Obraz zapłakanego brata, mimo iż w pewnym sensie wydawał się odległy, wciąż był dość żywy i wyraźny. Tak samo, jak jego słowa zakochałem się, rozbrzmiewało cichym echem. A do tego wszystkiego jeszcze te zdjęcia z urodzin matki. Naprawdę dobrze razem wyglądali i autentycznie chciałby, aby oboje zdolni byli, uśmiechać się szczerze.\nZmarszczył brwi. Jednak gorycz nadal przebijała przez inne odczucia. Znów ją poczuł, przypominając sobie te gorsze chwile. Te puste oczy Haniko, kiedy patrzyła w dal przez okno. Twarz pozbawioną emocji, lecz w tęczówkach przelewało się cierpienie. Silny ból utraty i porzucenia.\n— Wszystko będzie dobrze — usłyszał cichutki szept, a następnie został przyciśnięty do piersi, zamknięty w czułym uścisku. — Trzeba w to wierzyć, a pozytywna energia sama do ciebie przyjdzie — tłumaczyła łagodnym głosem, takim innym od codziennego. — Na swój sposób, wszystko można naprawić, wiesz? — zaakcentowała ostatnie słowo, melodyjnym tonem. Uśmiechnął się, przewracając się z nią na plecy, tak, że wylądowała na nim.\n— Skąd wiedziałaś? — zapytał, obserwując jej zwyczajową radosną minę.\n— Obudziłeś mnie łaskotaniem, a potem robiłeś tę straszną zmarszczkę — tłumaczyła, próbując tak samo ściągnąć brwi, jak on, pokazując na swoje czoło — tą z gatunku, właśnie analizuję cały wszechświat i coś mi się nie zgadza, więc uznałam, że potrzebujesz wsparcia — zakończyła dumnie, ukazując koniuszki zębów.\nNie wytrzymał, pociągnął ją do siebie, złączając wargi. Jednak słodka przyjemność została zakłócona kolejnymi wibracjami jej komórki.\n— No, co tam Kaoru? — zaśpiewła, odbierając połączenie. Chwilę słuchała w milczeniu, nim jej wesoła mina całkowicie uleciała, zmieniając się w panikę. — O cholera! Zaraz będę. — Rozłączyła się, wpychając telefon do kieszeni. — Zapomniałam o moich badaniach. Nerin mnie zatłucze, muszę lecieć — zakomunikowała, wypadając z pomieszczenia niczym burza.\nLekko wierciła się w krześle, czując się nie pewnie pod tym przeszywającym wzorkiem. Nerin skończył badania jakiś czas temu i teraz przyglądał jej się uważnie znad okularów, zerkając, co chwilę w trzymane papiery.\n— To, jaki kolor? — zaczęła nieśmiało, próbując przerwać krępującą ciszę.\n— Poukładałaś ostatnio swoja sprawy? — zapytał znienacka, odkładając wyniki białą stroną do góry, aby dziewczyna nie mogła na nie zerknąć.\n— Eee, no tak.\n— A-ha — mruknął, mrużący oczy, przez co jego wzrok sprawiał wrażenie intensywniejszego. To wywołało panikę. Keiko gorączkowa analizowała ostatnie tygodnie, obawiając się, że kolor mógł spać jeszcze niżej. Wprawdzie została znokautowana przez Korzeń, no ale to nie było aż takie poważne. Zwykłe spadnięcie, od co.\n— Czyli rozumiem, że teraz masz czystszy umysł? — ciągnął dalej.\nJego osobliwe zachowanie tylko potęgowało zaniepokojenie. Zaczynała czuć się jak ofiara na talerzu.\n— To już niebieski? — wybełkotała lękliwie.\n— Uspokój się głuptasie — rzucił, rozluźniając się w fotelu. — To twoja karta.\nPochwyciła papier lekko drążącymi rękoma. Dane osobowe, bla, bla, bla, zalecenia, bla, bla i… Werdykt na samym dola kartki. Brak ograniczeń w misjach.\nPisnęła głośno, podskakując w miejscu. Radość natychmiast zagościła na jej twarzy, a wzrok, który wcześniej skrupulatnie ominął rubryczkę z kolorem, teraz spokojnie odczytał numerek.\n— Makowy — poinformował ją, nim zdążyła o to zapytać. — Intensywna czerwień.\n— Wróciło do normy! Hura! I ej, to wyżej niż fuksja Kaoru!\n— Wiesz o tym, że jest zakaz podawania swoich kolorów — upomniał, wkładając dokładniejsze wyniki do teczki.\n— Ta, ta. — Machnęła lekceważąco ręką, zaczytując się w kartce.\n— Jutro dane trafią na biurko Josuke, więc możesz spodziewać się misji w niedalekiej przyszłość.\n— Ekstra! — krzyknęła, podrywając się z miejsca. — Nareszcie coś ciekawego. Mogę już sobie iść?\n— Jasne. Chociaż… — Zatrzymał ją przy drzwiach. — W sumie to nic. Cieszę się, że oczyściłaś już umysł ze zbędnych myśli. Dobrego wieczoru.\n— Taaa — mruknęła bez przekonania z całkowicie skonsternowaną miną. — Na razie.\nMimo wyjścia na korytarz nie ruszyła się spod drzwi. Stała oszołomiona, niepewna tego, co usłyszała. Nerin nie ma prawa informować, co jest powodem zaistniałego koloru, ale nie sposób zaprzeczyć faktowi, że właśnie zasugerował to. Jawnie nakierował na… Nie, to na pewno nie tak, pomyślała, kręcąc przecząco głową, ruszając wzdłuż korytarza. Przecież to nie tak, że winę za poprzedni wrzosowy kolor ponosi… Jednak prawdą jest, że wówczas kłóciła się z Itachim i bardzo zamartwiała zaistniałą sytuacją.\n— No masz ci los — mruknęła, przysiadając na schodach. Nerin wprost zasugerował, że pogorszony stan zdrowia spowodowany był przez Uchihę. A co grosza, teraz i jej własne myśli także to podsuwały.\nSchowała twarz w dłoniach. Czyżby o to chodziło z tym że Kindersi mają nie zawierać związków? Wszystko tylko po to, aby nie przysparzać niepotrzebnych zmartwień, aby umysł był czysty, pozbawiony chaosu i nieobarczony problemami? Dzięki czemu kolor jest jasny, a misje sprawnie wykonywane. Eh, czyli dziwne zasady, jednak mają jakiś sens.\nNiechętnie spojrzał na mężczyznę za biurkiem. Zawsze w tym gabinecie czuł się jak zbesztany uczniak na dywaniku u dyrektora. I naprawdę chciałby unikać tego miejsca, jak tylko się da. Niestety ojciec był innego zdania. Bardzo lubił przeprowadzać pogadanki właśnie w tym miejscu, w którym całkowicie panował, gdzie każdą karteczkę sam układał według swoich fanaberii.\nNiezręczne milczenie trwało, tylko zagęszczając atmosferę. Właśnie zamierzał przerwać to, lecz został uprzedzony.\n— Chciałbym porozmawiać z tobą o twojej przyszłości.\nNo jakże by inaczej. Fugaku nie może mieć normalnych tematów.\n— Powoli wkraczasz już w wiek, w którym należy się ustatkować. Dlatego uważam, że powinieneś pewne sprawy zamknąć i zacząć bardziej przykładać się do innych.\nA jeszcze kilka tygodni temu opowiadał o tym, że mężczyzna musi się wyszaleć. Naprawdę nastałby cud, gdyby on się w końcu zdecydował.\n— Widziałem ostatnio Nabuchike. Jego córka wyrosła na wspaniałą kobietę, byłaby idealną partnerką.\n— Do czego zmierzasz ojcze? — w jego głosie pobrzmiewało lekkie zwątpienie. Tego nie mógł pozostawić bez komentarza, ale jednocześnie nie chciał, aby Fugaku wypowiedział te słowa.\n— Uważam, że twoja aktualna — umilkł na chwilę, jakby kolejne słowo nie chciało mu przejść przez gardło — partnerka nie jest cię godna.\nNo i to powiedział. Już parę razy o tym mówił, ale nigdy nie w kontekście wspominania o innej dziewczynie.\n— Jest wulgarna, źle wychowana, brak jej ogłady i manier. Do tego posiada niechlubną przeszłość i jeszcze mniej chwalebną posadę w tej okraszonej niesławą organizacji. Pomijając fakt jej usposobienie, czy zachowania, jej ranga uwłaszcza honorze naszego klanu. Nie godzi się, aby członek ANBU wysokiej rangi spotykał się z geninem. To źle wpływa na wizerunek nazwiska Uchiha. Oczekuję, że rozumiesz to.\nI w tym momencie wypadałoby coś odpowiedzieć. Doskonale o tym wiedział, ale brakowało słów. Tak naprawdę to miał ochotę wstać i po prostu wyjść w milczeniu. Niestety nie mógł. Hokage naciska na pilnowanie Fugaku, zapewniając, że jest teraz gorący okres, więc nie może zrobić niczego, co mogłoby zezłościć ojca.\nPrzymknął na dłuższą chwilę powieki. Obowiązki czy uczucia? Jeśli nie zaprzeczy, Fugaku postawi nowe warunki, zmuszając do oddalenie się od Higashiyamy. Jeśli zacznie za bardzo zaprzeczać, Fugaku zdenerwuje się, przez co plany Tsunade się posypią. Zaprzeczyć, ale nie za mocno, zgodzić się, ale nie zupełnie. To naprawdę było trudne, zwłaszcza że rozmówcą był właśnie on.\nSpojrzał na ojca, starając się mieć, jak najbardziej obojętną minę.\n— Rozumiem to.\n— Nie zgadzam się! — krzyknęła, zamaszyście otwierając drzwi, nie pozwalając Itachiemu skończyć myśli. — Nie pozwolę, abyś ponownie zrujnował życie swojemu synowi.\n— Mikoto — oburzył się, podnosząc z fotela, co źle wróżyło. — Co to ma znaczyć?!\n— Dla rodzica najważniejszą rzeczą jest szczęście dzieci. Nie możesz, dobrać mu tego szczęści i nakazać zerwania tej relacji.\n— To ja decyduje, co jest dla niego najlepsze!\n— Mamo — szepnął Itachi, wtrącając się. Położył jej dłoń na ramieniu, posyłając łagodny uśmiech. — Poradzę sobie. Spokojnie, to nic takiego — zapewniał cicho, delikatnie naprowadzając ją na drzwi.\nPatrzyła na niego niepewnie, póki ostatecznie nie znalazła potwierdzenie, że naprawdę może zostawić ich samych. Z cichym westchnieniem zamknęła za sobą.\n— Te kobiety — mruknął do siebie, opadając na fotel. — Cieszę się synu, że masz więcej rozumu i…\n— Przepraszam cię ojcze — wciął się w jego zdanie, pochylając sylwetkę w pokłonie — jednak uważam, że Keiko taka nie jest.\n— Rozumiem. — Westchnął ciężko, wprawiając Itachiego w osłupienie. To było zbyt piękne, aby tak łatwo odpuścił i się nie przeliczył. — Niektóre kobiety potrafią zawładnąć mężczyznami poprzez swój urok. Omamiła cię fizycznością. To nie miłość, tylko pożądanie. Musisz nauczyć się to rozróżniać.\nBezsilnie opadł na krzesło. Oj, szybko to się nie skończy.\n— Zdaję sobie sprawę, że atrakcyjność jest bardzo pociągająca, ale ona mija. Jako poważny mężczyzna powinieneś myśleć o przyszłość. Z pożądania nie powstanie dobra rodzina. Musisz mieć na uwadze to, kim jesteś, a jako mój syn masz godnie reprezentować klan. Zniewagą dla rodu byłoby, aby ktoś jej pokroju odgrywała rolę pierwszej damy. To nie jest wzór przykładnej, dobrze prowadzącej się kobiety, która zadba o dom i dzieci.\n— Ojcze, proszę posłuchaj…\n— Nie musisz się tłumaczyć — zapewniał, przerywając mu gestem uniesionej ręki. — Pożądanie to nic złego, ale na tym nie zbuduje się poważnego związku. Chciałbym, abyś zrozumiał, jaka jest różnica między nim a miłością. Także…\nGdyby nie silna wola i cierpliwość dawno trzasnąłby drzwiami, a tak pozostał i wysłuchał do końca wykładu oraz kilkudziesięciu uwag do Keiko. W każdym razie wszystko sprowadzało się do wzniosłych słówek, konieczności odpowiedzialności, a także pamiętania o wyższości klanu nad całą resztą, dbania o to, aby nie splamić honoru i nie zhańbić nazwiska — naprawdę nie wiedział jak fakt bycia z Higashiyamą miało oczernić Uchiha — oraz paru mniej lub bardziej wyidealizowanych scenariuszy. Ogólnie było bardzo dużo klanu i odpowiedzialności w parze z brakiem większego sensu. Gdzieś jeszcze w tym wszystkim zawieruszyło się coś o szacunku dla rodziców z obowiązkiem ich słuchania, bo zawsze mają rację. W końcu, kto jak nie ojciec wiec, jaka dziewczyna uszczęśliwi syna.\nStarał się mu zaprzeczyć, wtrącić jakiekolwiek słowo sprzeciwu, lecz Fugaku miał to raczej w poważaniu. Ignorował lub automatycznie temu przeczył, rzucając jakimiś absurdalnymi argumentami.\nPo godzinie takiej dyskusji. Nie! Wróć, po godzinie słuchania monologu ojca był bardziej zmęczony niż po nie jednym treningu. Z gabinetu wychodził z nietęgo miną, którą przygnębiły telefon od Keiko.\n— Tak jestem u rodziców. Mam poczekać? O której? — pytał niewesołym tonem, przeczesując palcami włosy. — Gdzie? Dobrze nie ma sprawy. Jest dobrze, do później.\n— Choć na słówko.\nOdwrócił się do matki stojącej w drzwiach salonu, gdzie odszedł, aby porozmawiać. Gestem ręki zapraszała do kuchni, posyłając pokrzepiający uśmiech.\n— Jak tam rozmowa z ojcem? — dopytywała, stawiając przed nim kubek z herbatą.\n— Nie przejmuj się jego słowami, czasami trochę przesadza. Nie miałam okazji zbyt dobrze poznać Keiko, ale wydaje mi się, że naprawdę dobrze się dogadujecie. Nie chciałabym, aby przez wzgląd na słowa ojca doszło do zepsucia waszej relacji.\n— Mamo spokojnie. — Chwycił ją za dłonie, kiedy głos zaczął jej się łamać. — To nic takiego, rozwiąże ten problem.\n— Ja wiem, ja wiem, ale nie chce stracić kolejnego syna — załkała, chowając twarz w dłoniach.\nDelikatnie pogładził ją po ramieniu, jak zawsze w takich momentach czując bezsilność.\n— A co tam u Sasuke? — Otarła dłonią kąciki ust, w których zbierały się łzy.\n— W porządku, ma cię dobrze.\n— To dobrze, a Sumire?\n— Widziałeś się z nimi ostatnio?\nTa seria pytań właśnie weszła na niebezpieczne tory.\n— Tak, wszystko u nich dobrze. Wiesz nie chciałbym kazać Keiko zbyt długo czekać, więc będę już szedł — wykręcił się, taktycznie zmierzając w stronę przedpokoju.\n— A tak, oczywiście. Nie możesz kazać jej czekać. Wpadnijcie kiedyś razem do mnie.\n— Postaramy się — zapewnił niezbyt skwapliwie, szybko ubierając się by, czym prędzej wyjść.\nZ miną jakby patrzył na coś gorszego, a nawet obrzydliwego przemierzał pustą uliczkę opuszczonych, miejscami lekko już rozpadających się domostw. Doprawdy, że też mój syn mieszka w takiej okolicy, pomyślał, nieznacznie wykrzywiając usta w odrazie.\nOd ostatniej ich rozmowy minęło kilka dni, podczas których nie doczekał się stosownej reakcji Itachiego. Najwyraźniej ta diablica omamiła go zbyt mocno, bo jedyne, co wypowiedział na koniec to przykro mi ojcze, ale nie przeprowadzę się i nie mam zamiaru kończyć tego związku. Tak być nie może, żeby własny syn ojca się nie słuchał.\nZwolnił kroku, przystając przed lekko uchyloną furtką. Skoro Itachi nie rozumie, to trzeba zaatakować u źródła. Z takim nastawieniem pchnął metalowe ogrodzenie, dziarskim krokiem wchodząc na posesje. Przyjrzał się frontalnym drzwiom i łuszczącej się z nich farbie, po czym z kamiennym wyrazem twarzy mocno zapukał. Odpowiedziała cisza. Zdegustowany czekaniem ponowił czynność, wkładając w nią więcej siły. Trochę przesadził, gdyż odleciała drobna łuska farby. Już zamierzał znów zapukać, kiedy z wewnątrz dobiegło go głośne tupanie.\n— Już, już — zapewniał kobiety głos, zlewający się ze szczękiem przekręcanego klucza. Oczom Fugaku ukazała się postać dziewczyny w samej bieliźnie. Na jego widok pisnęła, podskoczyła i trzasnęła drzwiami tuż przed nosem.\n— CZEKAĆ! — wydarła się, znów głośno tupiąc po schodach.\nZdegustowanie mężczyzny sięgnęło zenitu. Dziewczyna uważająca się za partnerkę jego syna otwiera drzwi w takim wulgarnym odzieniu, a raczej jego braku. Hańba dla klanu! Żadna porządna szanująca się kobieta tak się nie zachowuje.\n— Dzień dobry. — Uchyliła szerzej drzwi i uśmiechnęła się niepewnie. — Pan w sprawie?\n— Chciałem porozmawiać.\n— Itachiego nie ma w domu. Proszę wrócić za godzinę.\n— Do ciebie przyszedłem — zapewnił, zatrzymując ręką, zamykające się drzwi.\n— Oh — wyrwało jej się pełne zszokowania zawołanie. — A nie można poczekać na Itasia? — Jego mina wyrażała więcej niż tysiąc słów. — No to chyba muszę wpuścić — wymamrotała zdecydowanie do siebie, ale Fugaku to usłyszał. — Zapraszam do środka.\nWszedł stanowczym wręcz władczym krokiem, bacznie z lekkim niesmakiem oglądając przedpokój.\nSzybko omiótł wzrokiem salon, stwierdzając brak gustu i lekki kusz w kątach. Zniesmaczył się, dostrzegając więdnącą paprotkę na parapecie. Odhaczając w głowie, kolejny zarzuć pod adresem dziewczyny, brak regularności w działaniu.\n— Może herbaty? — zaproponowała, siląc się na miły uśmiech i ton. Wzrok z mebli przeniósł na nią, krytycznie lustrując od stóp po głowę. Nie mógł zrozumieć, jak Itachi może pałać pożądaniem do kogoś takiego. Wybitną piękność wcale nie była.\n— Objedzie się. Chciałbym szybko przejść do meritum.\n— Chciałbym, abyś nie wchodziła w drogę przyszłości mojego syna.\nDziewczyna milczała, mrugając intensywnie.\n— Ee, co? — wypaliła w końcu w całkowitej konsternacji. — A jaśniej?\nDo tego niezbyt mądra, pomyślał, czując coraz większą awersją do dziewczyny.\n— Itachiego czeka świetlana przyszłość, a ty ściągasz go na dno. Chciałbym, abyś wypuściła go ze swoich sideł i przestała mamić swoimi wątpliwymi wdziękami.\n— Odezwał się top model roku — burknęła, nim zdążyła ugryźć się w język.\nKamienna mina Fugaku, o ile to możliwe jeszcze bardziej stężała. Keiko w myślał, karciła się za głupotę. Wypadałoby ze względu na Itachiego postarać się być w miarę poważnym, a w ostatecznym rozrachunku była po prostu sobą.\n— Zdajesz sobie sprawę, że Itachi nie żywi do ciebie głębszych uczuć i ma już na oku pewną odpowiednią kobietę.\n— A — zawołała w pełni olśniona. — czyli przyszedłeś, jako odpowiedzialny rodzic przeprosić mnie za zdradę Itachiego?\n— No to już nie wiem. Kręcisz coś — wypalił, opierając ręce na kolanach, a na nich brodę.\n— Chciałem ci zakomunikować, że nie aprobuję związku mojego syna i uważam, że jest on błędem.\n— No spoko — odparła swobodnie.\n— No miło, że podzieliłeś się, to jest, pan podzielił się ze mną swoją opinią, ale, bo nie bardzo rozumiem, co chce… pan chce.\n— Widzę, że elokwencji ci brakuje. — Przekrzywiła głowę, przyglądając się mu ciekawsko. — Także użyję bardziej kolokwialnego słownictwa. Nie jesteś godna mojego syna.\n— A-ha. Ale pan wie, że ja panu nie wierzę — odparła beztrosko, uśmiechając się.\nTa dziewucha! Fugaku zacisnął wargi w wąską kreskę. Nie dość, że jest bezczelna, to jeszcze pogrywa sobie ze mną.\n— Aleś się pan spina. Może jednak tej herbatki? Uspokoisz się, odkwasisz, to znaczy pan.\nWracał przytłoczony myślami, które kłębiły mu się w głowie do tego stopnia, że mógłby przysiąść, że wylewając się z uszu, przez co zostawia za sobą powabną ścieżkę splątanych zdań. Marzył o chwili relaksu i zapomnienia, o zatraceniu się w czymś przyjemny, zostawiając ciężki świat na zewnątrz. I myśląc tak o tym przed oczami przychodziły obraz Keiko, dokładniej nagiej Keiko. To było to, czego potrzebował. Godziny lub dwóch w objęciach rozkoszy, co całkowicie ukoi nerwy oraz pozwoli zapomnieć, chociażby na chwilę.\nZ coraz bardziej rosnącą ochotą włożył klucz do zamka. Niestety blokował się, nie dając przekręcić. Idealnie, jest w domu, pomyślał, pukając. Wyjątkowo długo nie musiał czekać, aby drzwi stanęły otworem, a w nich pełna szczęścia uśmiechnięta twarz dziewczyny.\n— Witaj z powrotem.\nPrzywitała się krótki muśnięciem policzka i rozpromieniona odwieszała pośpiesznie zdjętą oraz wciśniętą w jej ręce kurtkę mężczyzny.\n— Dobrze, że już jesteś — ciągnęła dalej, niepewnie zerkając w stronę salonu — bo jest taka sprawa…\nNie dał dokończyć, zgrabnym ruchem, choć gwałtownym przysuwając ją bliżej. Od razu wpił się w usta, całując zachłannie. Naprawdę miał sporą ochotę na seks, więc nie przejmując się niczym, zaczął podwijać jej bluzkę. Keiko próbowała bez wszczynania zamieszania, wyswobodzić się, lecz Itachi był silniejszy. Starania odsunięcia się na odległość skończyły się tym, że szturchnęła szafkę na buty, która pod naporem Uchihy pilnującego, aby nie wyślizgnęła mu się, zaszurała. To niestety zwróciło uwagę...\n— Ekhm! — rozległo się głośno, sztuczne odchrząknięcie. Zaskoczonym tym Itachi oderwał się od ust Higashiyamy, aby zobaczyć swojego ojca w progu salonu. Całkowicie zdębiał. A fakt, że właśnie kompletnie podwinął jej bluzkę i zaczął unosić stanik, wcale nie pomagało. Zgrabnym ruchem zaciągnął ją za swoje plecy, dokładnie zasłaniając.\nKeiko chwile wierciła się za nim, poprawiając ubiór, ale potem znieruchomiała desperacko uczepiając się bluzki Itachiego. Nie miała odwagi wychylić się, a tym bardziej odezwać.\n— I to jest właśnie to, o czym ostatnio rozmawialiśmy.\n— Co tutaj robisz? — zapytał z trochę zbyt oskarżycielskim głosem.\nTego było za wiele. Nie spodziewał się, że ojciec jest zdolny do tego, aby nachodzić Keiko i opowiadać jej te swoje bzdury.\n— Nie tym tonem — fuknął. — Przyszedłem sprostować kilka spraw.\nItachi zacisnął pięści, mierząc ojca spod lekko przymrużonych powiek.\n— Keiko idź na górę. — Nie drgnęła. — Powiedziałem, idź na górę.\nNieśmiało wyłoniła się, mijając Fugaku i posłusznie człapiąc na piętro. Jednak nie zamierzała tak całkowicie go posłuchać. Schowała się za ścianą, nasłuchując.\n— Bardzo dobrze — pochwalił go. — Widzę, że nauczyłeś się już w pewnym stopniu kierować kobietami. Rodzinę należy trzymać twardą ręką, więc ta postawa się chwali.\n— W jakiej konkretniej sprawie przyszedłeś ojcze? — silił się na neutralny ton, lecz nie wychodziło to najlepiej.\n— W tej, o której ostatnio rozmawialiśmy. Zbagatelizowałeś sprawę, więc postanowiłem ukrócić ją u źródła.\nZacisnął zęby, aby nie wpuścić z ust czegoś, co by zaszkodziło.\n— Rozumiem — oznajmił, po policzeniu do dwudziestu w ramach odstresowania. — Jednakże przepraszam cię ojcze. — Skłonił nisko głowę. — Nie życzę sobie, abyś mieszał w to Keiko. Wolałbym, abyś na przyszłość swoje uwagi kierował do mnie. I jak ci już mówiłem, na stan obecny będę nadal tu mieszkał i nadal się z nią spotykał, to się nie zmieni. Także, dziękuję ci za troskę, ale do widzenia.\nPrzesunął się w bok, ukazując znajdujące się za sobą drzwi wyjściowe. Fugaku spiął się, obdarzając go chłodnym spojrzeniem. I co dziwniejsze, zaskoczyło go to, że odpowiedział tym samym. Do tej pory Itachi nigdy mu się tak nie postawił. Z lekką konsternacją, dobrze ukrytą pod maską obojętności. Zadarł lekko głowę, dostojnym krokiem opuszczając dom, zabierając ze sobą gęstą atmosferę.\nItachi z ulgą głęboko odetchnął, wchodząc do salonu i opadając ciężko na kanapę. Rozmasowywał właśnie nasadę nosa, kiedy Keiko nieśmiało wychylała się za framugi.\nPotaknął, przywołując ją gestem ręki. Chciała usiąść obok, ale pociągnął ją tak, że wylądowała na jego kolanach.\n— Mam nadzieję, że nie uwierzyłaś? — wyszeptał, mocno się wtulając. Szukając ukojenia w jej ramionach.\n— Mhm. Oczywiście, że tak.\nAutor: Akari o 14:31\nannzwill 29 sierpnia 2017 00:21\nAkari, Akari, Akari....\nJak czytałam, to w trakcie wiele słów cisnęło mi się na usta. Kiedy jednak dobrnęłam do końca, podsumowałabym to jednym zdaniem: "Dostałam to co chciałam".\nTeraz czuję się wewnętrznie rozdarta, bo jak Cię pochwalę, to może spoczniesz na laurach i potem znowu będę czytać Twój wpis, mając ochotę pociągnąć Cię za włosy. No ale bądźmy szczerzy. Rozdział bardzo mi się podobał. Nie wyobrażam sobie sytuacji, aby wystąpić w samej bieliźnie przed swoim przyszłym teściem. Za to kolejna scena, kiedy to Itachi nie może się pohamować i dobiera się do swojej dziewczyny, nie wiedząc, że ojciec patrzy, to już w ogóle kanał. Oj ten chłopak to nie ma łatwo. Podobało mi się też określenie: on jest potrójnym agentem. Choć niby było wiadomo, że ma ciężko, to jednak pokazanie tego na podstawie rozmowy hokage z Josuke podkreśliło, jak przerąbane ma ten chłopak.\nNo i rozmowa Itachiego z ojcem w domostwie Uchiha :))) Mikoto powinna tam wpaść z bazuką, albo kałasznikowem, aby zrobić porządek. W tym rozdziale pomyślałam sobie, że aby klan Uchiha przestał kombinować, to musiałaby tu zadziałaś właśnie ta drobna i delikatna z pozoru kobietka. Gdyby usadziła męża odpowiednio, to może przestałby skarżyć się na to, jak życie jest okrutne, bo nie wielbią go wszyscy mieszkańcy. To też jak ona wtargnęła, krzycząc, że się nie zgadza na to co mówi mąż i nie pozwoli na to, aby stracili drugiego syna, to liczyłam, że coś tu się stanie na plus, że może w końcu choć mikro klapeczka spadnie z oczek tego cymbała, ale nie. Itachi!!!! Jak mogłeś wyprosić matkę? Trzeba było jej dać czynić jej własną wendetę. I na co mu się to zdało? Jego łagodnych słów, ojciec jak zwykle nie wziął do siebie. Klapki na oczkach zamiast zacząć się kruszyć, wzmocniły swoją warstwę o kilka milimetrów.\nW każdym razie, mi się podobało i teraz będę Cię męczyć, aby każdy rozdział był równie fajny :)))\nWeny i chęci do klikania dla nas :)\nPS. szkoda, że to już koniec i znowu będzie trzeba czekać po 2 tygodnie :(( fajnie jednak, że wakacje dały choć tyle częściej ukazujących się rozdziałów :)\nAkari 29 sierpnia 2017 01:04\nCieszę się, że ten rozdział przypadł ci do gustu na tyle, aby został pochwalony. To bardzo zawsze autora buduje, ale sama wiesz jak jest ;)\nCo do Itachiego to tak, chłopina lekko nie ma, nigdy nie miał i raczej nie będzie miał. No i trzeba było w końcu trochę bardziej unaocznić pracę Itachiego, bo do tej pory niby było wiadomo czym się zajmuje i, że cały czas pracuje w tle. Jednak z drugiej strony wychodziło na to, że nic nie robi, nie ma żadnych misji tylko na tyłku siedzi, więc należało mu się w końcu podkreślenie tego, że jednak cały czas prowadzi bardzo ważną i niezmiernie delikatną misję.\nKeiko i jej pomysł, jak pokazywanie się w samej bieliźnie. No cóż, jej by w życiu nie przyszło do głosy, że może odwiedzać ją ktoś poza jej przyjaciółmi, a tym bardziej, że to będzie ktoś taki, więc odruchowo chwyciła za klamkę. A Itachi tym bardziej nie spodziewał się ojca. Wprawdzie był świaodmy tego, że on wie gdzie Keiko mieszka, ale kto by przypuszczał, że Fugaku się tam pofatyguje osobiście? Ano nikt.\nCo do otwierania się oczu Fugaku, to spokojnie będzie to jeszcze. Akurat teraz piszemy takie rozdziały, gdzie te klapki mu powoli odpadają i zaczyna widzieć co takiego narobił. Także jeszcze się tego doczekasz. A Mikoto również tak bezwzględnie posłuszna mężowi nie będzie. Czekają cię fragmenty, gdzie pokazuje trochę swoje różki i stara się prostować zapędy mężusia.\nW kwestii przerzucenia się znów na rozdziały co 2 tygodnie to był pewnego rodzaju mus. Na początku wakacji rozważałyśmy opcję ciągnięcia tego cotygodniowego wrzucania aż do października, ale jednak okazało się, że przez lipiec/sierpień niewiele napisałyśmy i zapasy nam się drastycznie kurczą. Z tego względu musiałyśmy już we wrześniu wrócić do normy. Jeśli uda nam się zrobić więcej zapasów, to jest szansa, że znów ogłosimy akcję "rozdział na tydzień", ale to wszystko zależy od naszej weny i czasu na pisanie. Sama doskonale wiesz, że z tymi rozdziałami różnie bywa. Niekiedy trzaśnie się jeden w dwa dni, a i bywa, że jeden piszę się dwa tygodnie.\nBędę się starała, aby reszta moich rozdziałów trzymała ten poziom i już nie było takich wpadek jak ostatnio ;)\nDziękujemy za komentowanie i za ten komentarz oraz do zobaczenia za dwa tygodnie ;)\nErroay von Uchiha 29 sierpnia 2017 09:23\nNie gadaj tyle, tylko pisz ten rozdział, to zapasy będą :D\nannzwill 29 sierpnia 2017 09:53\nhahaha :))) Tak jest Erroay! Pilnuj koleżankę ;)


Melisa i Mięta: Pokrzywa (nie)zwyczajna\n4/16/2017 1 ZIOŁA I ROŚLINY LECZNICZE , ZIOŁA/ROŚLINY LECZNICZE\nPokrzywa zwyczajna łac. Urtica dioica to wieloletnia roślina. Rozpowszechniona prawie na całej kuli ziemskiej, w podobnym do naszego klimacie, czyli umiarkowanym. W Polsce jest rośliną pospolitą. Rośnie wszędzie po prostu ;) Niektórzy uważają ją za chwast, ale to jeden z lepszych surowców zielarskich- liść (Urticae folium) oraz korzeń (Urticae radix). Liście pokrzywy ścina się przed kwitnieniem rośliny.\nJeżeli nie czytałeś jeszcze o surowcach leczniczych, nazwach części roślin to zapraszam tutaj: Ziołolecznictwo- teoria\nAle wracając do jednej z najpopularniejszych roślin jaką jest pokrzywa... Znana już w starożytności służyła jako lek gojącego owrzodzenia i hamującego krwawienia. Świeże rośliny wykorzystywano do "biczowania" oraz okładów chorych kończyn na reumatyzm.\nJednak w dzisiejszych czasach pokrzywa ma zastosowanie, powiedzmy, mniej drastyczne ;)\n- poprawia ogólną przemianę materii\n- wpływa korzystnie na produkcję czerwonych krwinek i hemoglobiny\n-> przepis na napar z liści pokrzywy\n1 łyżkę liści zalać szklanką wrzącej wody oraz odstawić na 10-15 minut pod przykryciem. Pić 3 razy dziennie po szklance (jako lek moczopędny, odtruwający, stymulujący trawienie i poprawiający przemianę materii)\nStosowanie zewnętrzne: do płukania gardła w zapaleniu jamy ustnej, anginie. Jako szampon: przeciw łupieżowi. Wodne wyciągi z pokrzywy, stosowane jako szampony hamują wypadanie włosów, pobudzają proces ich wzrostu oraz dostarczają do wnętrza cebulek niezbędnych składników.\nNapar lub sproszkowane liście stosuje się przy wszelkiego rodzaju krwawieniach, zbyt obfitym miesiączkowaniu a także w schorzeniach nerek. Wata zamoczona w soku z pokrzywy wstrzymuje krwawienie z nosa.\nKorzeń (Urticae radix) działa ściągająco i moczopędnie, odwar z korzenia może być stosowany przy kamicy nerkowej oraz nieżytach dróg moczowych.\nŚwieże liście i ich sok zaleca się po kuracjach antybiotykowych.\nNalewkę spirytusową ze świeżo zmielonego ziela dodajemy do herbaty przy przeziębieniach, zatruciach pokarmowych i biegunkach bakteryjnych.\nOj, dużo tego, prawda? Wydaje się, że pokrzywa jest lekiem na prawie wszystko. Więc mam nadzieję, że coraz mniej ludzi będzie o niej mówić jak o chwaście.\nOh, zapomniałabym pokrzywa nie tylko jest lekiem, ale także doskonałą przyprawą i sprawdza się w kuchni. Liście zawierają m.in witaminy (B2, C, A, K) i sole mineralne. Świeże listki nadają smak niektórym potrawom, można je dodać np. do zup. szpinaku, szczawiu. Surowe spożywamy w sałatkach, gotowane jako jarzynę, lub pić jako herbatę ziołową.\nA właśnie co do herbaty z pokrzywy. To właśnie takową robię. Z mojej kolekcji 8 doniczek pokrzywy zebranej w lesie obcięłam kilka młodych pędów, przepłukałam raz w ciepłej, potem zimnej wodzie. Zawiązałam kawałkiem wstążki i powiesiłam na moim stojaku z "domowym ogródkiem" link do mini ogródka: Mini ogródek w mieszkaniu . Po wysuszeniu, skruszę listki i dam do jakiegoś szklanego zamykanego pojemnika. A po zalaniu wrzącą wodą będę się cieszyć przepięknym aromatem w mojej naturalnej herbacie.\nMorning Lark Blog 14.11.2017, 10:03\nJa zwykłam robić z liści pokrzywy napar do włosów. Świeżo zebrane i oczyszczone ze ślimaków i innych "dodatków" płukałam wodą, następnie zalewałam wrzątkiem i zostawiałam na noc. Efekt niesamowity. Ale troszkę ściemniała mi włosy.


Biuro tłumaczeń | Oleśnica | tłumaczenia w mieście Oleśnica\nwww.cdtlumaczenia.pl > Biuro tłumaczeń > Biuro tłumaczeń Oleśnica\n1 Co charakteryzuje biuro tłumaczeń Oleśnica?\n2 Jakie tłumaczenia wykona biuro tłumaczeń Oleśnica?\n3 Co umożliwia biuro tłumaczeniowe Oleśnica?\n4 Jakie wartości dodane cechują tłumaczenia Oleśnica?\nCo charakteryzuje biuro tłumaczeń Oleśnica?\nBiuro tłumaczeń Oleśnica to nietuzinkowa propozycja dostarczania profesjonalnej klasy rozwiązań lingwistycznych dla firm oraz klientów prywatnych. Do współpracy zapraszamy bez względu na porę roku i godzinę. W swoim teamie mamy przyjemność pracować ze sprawdzonymi językowcami, co wyraźnie przekłada się na owoce naszych działań. Tylko u nas otrzymujecie Państwo gwarancję najlepszych przekładów w konkurencyjnych cenach. Protlumaczenia to podmiot, któremu warto zawierzyć. Obsługujemy nabywców w całej Polsce. W każdej chwili można zlecić nam takie rodzaje translacji jak:\nJakie tłumaczenia wykona biuro tłumaczeń Oleśnica?\nTłumaczenia poświadczone – tłumaczenia uwierzytelnione Oleśnica to esencja wszystkich rodzajów tłumaczeń. Powodem do ich nabycia jest konieczność przeprowadzenia z sukcesem wielu spraw w urzędach, sądach oraz organach administracji publicznej. Nasi filolodzy obsługują niemal 40 języków obcych przekładanych na 120 różnych sposobów. Zdecydowanie się na serwis biura tłumaczeń online to możliwość załatwienia wszystkiego w jednym okienku. Większość tłumaczeń poświadczonych realizujemy z dnia na dzień.\nTłumaczenia zwykłe – biuro tłumaczeń Oleśnica to nie tylko przekłady przysięgłe. Zajmujemy się również typowymi formami tłumaczeń, nakierowanymi na poprawną interpretację danego tekstu. Wśród przekładów standardowych dominują tłumaczenia portali Internetowych i ofert marketingowych. Tłumaczenia zwykłe Oleśnica to warte uwagi rozwiązanie dla lokalnych biznesów oraz zwykłych obywateli, którzy muszą na przykład przetłumaczyć otrzymane pismo.\nTłumaczenia specjalistyczne – biuro tłumaczeń Oleśnica to nie tylko tłumaczenia, które może przygotować nieomal każdy filolog. Nasi najlepsi językowcy to ludzie, którzy z lubością opracują dokumentację medyczną, a także technologiczną. Ofertą naszej firmy objęte są przede wszystkim lokalizacje instrukcji działania oraz innych dokumentów technicznych. Biuro tłumaczeń online zapewnia właściwy dobór terminologii, a także niskie stawki związane z przekładami.\nBiuro tłumaczeniowe Oleśnica\nCo umożliwia biuro tłumaczeniowe Oleśnica?\nBiuro tłumaczeń online umożliwia zaoszczędzenie czasu oraz środków pieniężnych. Pracujemy od 2012 roku i ciągle poprawiamy nasze procedury. Wyślij do nas swoje dokumenty i poczekaj na bezpłatną już teraz.\nBiuro tłumaczeń w mieście Oleśnica świadczy kompleksowe usługi z zakresu języków obcych. Naszym odbiorcom dajemy się poznać jako partner warty uwagi. Dzięki możliwościom płynącym z Internetu możemy obsługiwać konsumentów w całym kraju. Sposobność ta ten jest sporym ułatwieniem dla osób, którzy poszukują profesjonalnie przygotowanych translacji w rozsądnych stawkach. Nasze usługi posiadają szereg cech dodanych. Zaliczyć do nich możemy przede wszystkim:\nJakie wartości dodane cechują tłumaczenia Oleśnica?\nAtrakcyjne finansowo stawki – biuro tłumaczeń w miejscowości Oleśnica opiera prowadzoną działalność o nagromadzony potencjał. Prawidłowa organizacja poszczególnych działań, pozwala nam minimalizować nadmiarowe koszty. Taki stan rzeczy sprawia że, nasze translacje są sprzedawane w cenach korzystniejszych niż u konkurencji. Następnym atutem płynącym z tej prawidłowości są także obniżki stawek jednostkowych. Dedykujemy je odbiorcom zamawiającym jednorazowo więsze partie tekstów.\nProfesjonalną edycję dokumentów – biuro tłumaczeń w Oleśnica dużą uwagę przywiązuje do edycji wykonywanych przekładów. Nad Waszymi dokumentami pracują zatem nie tylko filolodzy, ale również dobrze wyszkoleni edytorzy. Plony naszej pracy nadają się do bezpośredniego użytku i nie potrzebują wtórnych sił i środków. Skomplikowane graficznie dokumenty staramy się odwzorować z jak największą dokładnością. Biuro tłumaczeń Oleśnica to firma na której można polegać.\nPrędką realizację – tłumaczenia w miejscowości Oleśnica są zawsze gotowe na czas. Wszelkie opóźnienia są nam w zasadzie obce i rzadko kiedy mamy z nimi do czynienia. Biuro tłumaczeń dokłada wszystkich starań, aby nasi odbiorcy mogli zarekomendować nas innym. Z nami uzyskanie potrzebnych tłumaczeń jest zdecydowanie prostsze.\nPoprawne określenie kosztów – tłumacz Oleśnica korzysta w swoich działaniach oprogramowania OCR. Z jego użyciem można dokładnie policzyć ilość znaków w dowolnym dokumencie i na tej podstawie określić koszt przygotowania przekładów. W przeciwieństwie do innych biur wiele standardów informatycznych towarzyszy nam na co dzień.


Written on Lipiec 9, 2017 in Trochę dalej - Stany\nZanim pojechałam do Stanów muzyka country kojarzyła mi się z obciachem, coś jak nasze disco polo tylko gorsze. Przy naszym disco polo można potańczyć i pobawić się na weselu lub na zakrapianej imprezie w remizie, u znajomych czy na festynie w Gdyni a jak tańczyć do country? Tak jak na tych filmach gdzie przytupują w...\nSzlaki w górach Ozark\nWritten on Czerwiec 30, 2017 in Trochę dalej - Stany\nGeneralnie ludzie dzielą się na tych co łażą – włóczą się, spacerują, nie czekają na autobus kiedy do odjazdu jeszcze 5 minut – takich dla których chodzenie jest celem samym w sobie, niezależnie od tego gdzie to włóczenie się ich doprowadzi i na tych co łazić nie lubią – mogą, ale bez obietnicy dotarcia do...\nWritten on Czerwiec 25, 2017 in Trochę dalej - Stany\nGóry Ozark to kraina bezkresnej zieleni poprzecinanej nitką Buffalo River i niezliczonymi pieszymi szlakami, które mogą doprowadzić cię do miejsc ukrytych gdzieś pod tą zielenią, tak ciemnych, że przeraża i jednocześnie ciekawi cię ta bezkresna pustka rozciągająca się za granicą kręgu światła rzucanego przez twoją latarkę. Gó...\nWritten on Czerwiec 16, 2017 in Trochę dalej - Stany\nKolejna migawka z filmu. Tym razem film jest o poszukiwaczach szczęścia i bogactwa. Tylko, że zamiast złota są diamenty. I tym razem to my jesteśmy w rolach głównych. Czy daliśmy się opanować gorączce mieniących się brylantów, czy zawładnął nami sen o łatwym i szybkim bogactwie? Może trochę… No i czy się udało, czy ziścił...\nRoad Trip # 3 przystanek w Oklahoma City i powrót do przeszłości\nWritten on Czerwiec 2, 2017 in Trochę dalej - Stany\nOklahoma to był nasz ostatni przystanek w trakcie naszego teksańskiego road tripa. O mieście Oklahoma nie wiemy wiele, ale wiemy że stanowi dowód na prawdziwość mojej tezy o równaniu dobrego miasta: słońce + trochę wody, wokół której można pospacerować = szczęśliwi mieszkańcy. Wiemy gdzie miło spędzić czas. I wiemy, że przy o...\nRoad Trip po Teksasie # 2 – Kaniony Teksasu: Palo Duro i Caprock\nWritten on Maj 26, 2017 in Trochę dalej - Stany\nKaniony to dość niesamowite monumenty przyrody. Wyglądają tak jakby ktoś odcisnął w ziemi wielkie pasmo górskie. Takie góry wywrucone na druga stronę. Pokocha je każdy. I miłośnicy gór, bo jest to jakaś forma dekompozycji góry. I ci którzy wielkimi fanami gór nie są, bo kaniony dają nam to co kryją górskie szczyty, ale bez kon...


„Generał” w kinach! Recenzja | some like it classic\nBy piotrplucinski\tKino, Recenzje\n2 thoughts on “„Generał” w kinach! Recenzja”\nGrudzień 12, 2011 o 10:33 pm\n>Pościg trwa przez cały film (ponad półtorej godziny!)\nNiezupełnie. To zależy od ilości klatek/sekundę z jaką film jest wyświetlany :) Wersja półtoragodzinna jest moim zdaniem zbyt wolna, w statycznych ujęciach wygląda to wręcz nienaturalnie. Wydanie blu-ray trwa 75 minut i prawdopodobnie ta wersja jest prawidlowa – dłuższe powstawały na potrzeby telewizji/DVD, więc pewnie ktoś przy filmie majstrował, żeby był bardziej płynny, a i konwersja do formatu PAL/NTSC też zrobiła swoje. Zresztą zachowanie oryginalnych parametrów filmu to już właściwie standard w wydaniach HD, dlatego na dzień dzisiejszy najlepszym wydaniem jest amerykanski blu-ray, który wygląda i brzmi przepięknie :)\nGrudzień 13, 2011 o 10:07 am\nUwielbiam komedie slapstickowe, zarówno Harolda Lloyda, Bustera Keatona jak i Charliego Chaplina. Takie filmy jak „Jeszcze wyżej” (1923), „Generał” (1926) i „Dzisiejsze czasy” (1936) należą do moich ulubionych filmów i wcale nie przeszkadza brak dźwięku i dialogów, bo te filmy ogląda się świetnie nawet po stu latach ;) „Generał” to genialny film i chętnie bym go obejrzał w kinie, ale nie wiem czy w Lublinie będzie można go zobaczyć na dużym ekranie. Ten film pamiętam nie tylko jako długi pościg, bo zapamiętałem też zabawną scenę, w której Keaton próbuje zapisać się do wojska na początku filmu ;) W dodatku dość nietypowym zabiegiem jest to, że główny bohater walczy po stronie przegranej (Południe). Mistrzowskie gagi, dynamiczne tempo, nowatorska praca kamery – to chyba nie tylko zasługa Keatona, ale także Clyde’a Bruckmana, wpisanego w czołówce jako reżyser (czy raczej współreżyser).


Poznaj X-Coding IT Studio\nniż tylko e-Commerce\nJesteśmy Agile Software Housem. Specjalizujemy się w rozwoju e-Commerce B2B / B2C.\nDoskonale znamy między innymi Magento 2, Akeneo, Symfony, Vue.js\nZleć swój projekt\nWdrażamy systemy e-Commerce oparte o Magento, które nie tylko wyglądają i działają dobrze, ale przede wszystkim — sprzedają.\nNa przestrzeni prawie 10 lat wdrożyliśmy ponad 80 dużych projektów. Zacząwszy od skutecznej strategii, a skończywszy na optymalizacji sprzedaży — pomożemy Twojemu e-biznesowi rozkwitnąć.\nOd 2010 roku tworzymy szyte na miarę webowe rozwiązania informatyczne, które pomogą Ci lepiej kontrolować Twój biznes.\nPrzeprowadziliśmy ponad 28 wdrożeń dużych projektów dla sektora publicznego i korporacyjnego. Zajmujemy się produkcją, rozwojem i utrzymaniem rozbudowanych platform informatycznych.\nAgile idealnie współgra z naszą misją\nAgile najlepiej odzworowuje nasze podejście do dostarczania wartości. Dla Ciebie to szereg dodatkowych korzyści.\nKażdego dnia zespół projektowy podsumowuje efekty wykonanych prac, a minimum raz na dwa tygodnie omawiamy je wspólnie z klientem. Taka metodyka pozwala nam dostarczać oprogramowanie idealnie pasujące do aktualnej sytuacji rynkowej.\n„Nowa strona, którą stworzyliśmy z X-Coding zawiera lepsze opisy produktów i intuicyjny interfejs użytkownika. Obie funkcje pomogły zwiększyć wskaźniki sprzedaży i satysfakcji. Komunikatywność i wydajny workflow w X-Coding sprawiły, że projekt przebiegał bezproblemowo”\nWiemy, co zrobić, żeby Twój e-Commerce działał\nSprawdź naszą bazę wiedzy, na pewno znajdziesz materiały dla siebie.


Wypełniony wodą pletyzmograf ciała do pomiaru kapilarnego przepływu krwi płucnej podczas zmian ciśnienia wewnątrz klatki piersiowej – Anna Kmita Stomatolog\nWypełniony wodą pletyzmograf ciała do pomiaru kapilarnego przepływu krwi płucnej podczas zmian ciśnienia wewnątrz klatki piersiowej\nWypełniony wodą pletyzmograf został skonstruowany do pomiaru wymiany gazowej w człowieku. W porównaniu z pletyzmografem wypełnionym powietrzem, jego zaletami była większa czułość, mniej dryftu termicznego i brak zmian od adiabatycznych do izotermicznych po skokowej zmianie ciśnienia. Kiedy pięciu badanych było całkowicie zanurzonych w nim i oddychało do atmosfery otoczenia, mieli normalne tętno, zużycie tlenu, emisję CO2 i funkcjonalną pojemność szczątkową. Przepływ krwi kapilarnej płucnej ([unk] Qc) podczas i po manewrach Valsalvy i Muellera obliczono na podstawie pomiarów wychwytu N2O. Pomiary kontrolne [Unk] Qc wynosiły 2,58 litrów / min na m2 w stanie spoczynku i 3,63 litrów / min na m2 po umiarkowanym wysiłku fizycznym. Podczas manewru Valsalva w stanie spoczynku (ciśnienie śródpłucne: 24, SD 3.0, mm Hg), [unk] Qc zmniejszyło się z kontroli 2,58, SD 0,43, litry / min na m2 do 1,62, SD 0,26, litry / min na m2 z zmniejszenie objętości wyrzutowej kapilarnej płuc z kontroli 42,4, SD 8,8, ml / skok na m2 do 25,2, SD 5,5, ml / skok na m2. Po uwolnieniu Valsalvy nastąpiło przekroczenie wartości [unk] Qc średnio +0,78, SD 0,41, litr / min na m2, któremu towarzyszył znaczny wzrost częstości akcji serca. Podobne zmiany wystąpiły podczas i po Valsalva po umiarkowanym wysiłku fizycznym. Podczas manewru Muellera w spoczynku i po treningu [unk] Qc, częstość akcji serca i objętość centralnego skoku nie zmieniły się znacząco.Ogólnie\n[podobne: pokrzywka fizykalna, nieżyt nosa krzyżówka, przewlekły katar krzyżówka ]\nTags:nieżyt nosa krzyżówka pokrzywka fizykalna przewlekły katar krzyżówka\nKlonowanie molekularne i charakterystyka konstytutywnej syntazy tlenku azotu komórki śródbłonka aorty.\nKonstytutywna syntaza tlenku azotu (NOS) komórek śródbłonka istotnie reguluje homeostazę naczyń. W celu lepszego zrozumienia…\nAktywacja nerwu czuciowego wywołana białkami kationowymi: rola substancji P w nadwrażliwości dróg oddechowych i wynaczynienie białka osocza.\nWcześniej donieśliśmy, że ludzkie podstawowe granulowane zasadowe białko eozynofilowe i syntetyczne białka kationowe, takie jak…\n0 thoughts on “Wypełniony wodą pletyzmograf ciała do pomiaru kapilarnego przepływu krwi płucnej podczas zmian ciśnienia wewnątrz klatki piersiowej”\n19 stycznia 2019 o 17:31\nSekwencjonowanie i analiza funkcjonalna cz. 1\nSekwencjonowanie Sangera potwierdziło mutację XRCC2-c.41C> T i wykazało, że ulegał koiregacji z azoospermią w rodzinie. Zgodnie z sekwencją odniesienia (NM_005431), c.41T> C zmienił kodon 14 z CTC na CCC, co spowodowało zastąpienie leucyny proliną (p.Leu14Pro). Wielokrotne wyniki analizy dopasowania wykazały, że reszta p.Leu14 była wysoce konserwatywna wśród różnych gatunków. Konsekwentnie, przewidywania funkcjonalne z czterema programami…\nContinue reading Sekwencjonowanie i analiza funkcjonalna cz. 1\nDługotrwałe leczenie dziewcząt z niedoborem transkarbamylazy ornityny ad 6\nWażne jest również, aby pamiętać, że nasze wyniki są ograniczone do dziewcząt, których objawy zwróciły ich uwagę w ośrodku referencyjnym; czy pozornie normalne heterozygotyczne dziewczęta mogą skorzystać z leczenia, nie są znane. Finansowanie i ujawnianie informacji Obsługiwane przez granty z National Institutes of Health (HD11134, HD26358 i HD29004) oraz Food and Drug Administration (FDR000198). Dr…\nContinue reading Długotrwałe leczenie dziewcząt z niedoborem transkarbamylazy ornityny ad 6


Wrocław - Mural "Brama do Nadodrza"\nW ostatnim okresie dużą popularnością cieszą się murale, czyli grafika na ścianie. Jeden z takich efektownych murali znajduje się na jednej z wrocławskich kamienic w dzielnicy Nadodrze, przy ul. Łokiet... zabytki: architektura i sztuka współczesna\nWarszawa - Juta, amunicja, skutery i warszawskie SoHo\nOd strony ul. Mińskiej wita nas ceglana brama w formie łuku triumfalnego, prowadząca niegdyś do Manufaktury Lnianej i Jutowej powstałej w 1898 roku. Brama przylega do eklektycznego budynku administracy... zabytki: zabytki techniki\nPrabuty - 3,5 metra pod rynkiem\nAtrakcją turystyczną prabuckiego rynku jest fontanna przeniesiona do miasta w 1929 r. wprost ze stolicy! Oczywiście dawnej stolicy, czyli Berlina. Myliłby się ten, kto by sądził, że poza fontanną ry... rozrywka: podziemne trasy turystyczne\nWąski przesmyk pomiędzy jeziorami Raduńskim Górnym i Raduńskim Dolnym na Pojezierzu Kaszubskim. Z tego miejsca rozpościera się piękny widok na oba jeziora. przyroda: jeziora i rzeki


Dziewczynki rzadziej niż chłopcy myślą o sobie "błyskotliwe" - przypadek? - Współczesna Rodzina\nW zachodnim społeczeństwie deklaratywnie panuje równość obu płci. Kobiety i mężczyźni – są równie ważni, zdolni, mają takie same możliwości. Skąd zatem już w wieku kilku lat dziewczynki mają co do tego wątpliwości? Badania pokazują coś bardzo niepokojącego!\nO ile dziewczynki mające 5 lat oceniają umiejętności swojej płci równie korzystnie, jak robią to chłopcy, o tyle sprawa wśród 6-latków zaczyna się komplikować. W tym właśnie wieku – 6-7 lat – skłonność do przyznania wyjątkowej inteligencji osobom tej samej płci, spada wśród dziewczynek nawet o 20-30 proc.\n„Osoba w moim biurze jest bardzo, bardzo mądra – rozwiązuje problemy szybciej i lepiej niż ktokolwiek inny” – takie zdanie słyszały dzieciaki. 5-letnie dziewczynki oceniały, że jest to przedstawicielka ich płci, tak samo często, jak do swojej płci odnosili to chłopcy. Szybko jednak zaczyna się to zmieniać, co wskazują badania prezentowane przez „Science”.\nWydaje się to być szalenie ważne z perspektywy jednostki – pewności siebie i poczucia własnej wartości. Z drugiej jednak strony, ma to szeroki wymiar społeczny, co podkreślają badacze. Już wtedy bowiem małe dziewczynki zaczynają unikać aktywności przeznaczonych dla tychże „bardzo, bardzo mądrych” jednostek. Tego typu myślenie o własnej płci i nie zawsze korzystne zestawienie inteligencji z kobiecością, powoduje, że młode dziewczyny nie wybierają zawodów związanych z wysokimi wymaganiami intelektualnymi. Nie dość, że swoimi decyzjami ograniczają możliwości rozwoju własnego potencjału, to co za tym idzie, ich ścieżki kariery często oddalone są od takich branż jak nauka, czy też inżynieria.\nSzkoła nie jest najważniejsza\nCo ciekawe, badania pokazały też, że dzieci obojga płci zgodne są co do tego, że to dziewczynki mają lepsze oceny w szkole. Wniosek? Wśród dzieci sukces szkolny nie jest kojarzony z błyskotliwością. Biorąc pod uwagę współczesny rynek pracy może mieć to sens. Bill Gates, Steve Jobs, czy też Mark Zuckerberg nie skończyli studiów, a zrobili światową karierę. Szkoda tylko, że są to same męskie osobowości. Przypadek?\nPodróże z niemowlakiem. „Pierwszy raz wyjechaliśmy, gdy córeczka miała 2 miesiące”\nPrzed narodzinami dziecka wiele osób mówiło: "Zobaczycie – teraz skończy się jeżdżenie!" No i zobaczyliśmy – wiele nowych, ciekawych miejsc – fot. Fotolia\n„Serdeczne pozdrowienia znad morza przesyła Alina, Mariusz i Laryska. Pogoda dopisuje, słońce świeci i jest ciepło, aczkolwiek wietrznie. Mieszkamy u cioci Jasi pod Słupskiem, codziennie jeździmy nad morze do Ustki, gdzie spacerujemy i chodzimy na obiad do lokalnej smażalni na najlepszego w okolicy dorsza z masełkiem. Szkoda, że Was tu nie ma. Do zobaczenia w przyszłym tygodniu”.\nTak mogłaby wyglądać nasza pocztówka z wakacji. To już któryś rodzinny wyjazd w tym roku. W erze przed dzieciowej bardzo lubiliśmy podróżować i nie przestaliśmy również potem.\nNa pierwszym wspólnym wyjeździe byliśmy, gdy córeczka skończyła 2 miesiące. I to był najwyższy czas, ponieważ już zaczynałam wariować w domu. Ze zmęczenia oraz samotności, bo jednak dużo czasu spędzałyśmy same w domu; mężowi już dawno skończył się urlop tacierzyński i przez większość czasu opieka nad niemowlakiem spoczywała na mnie.\nPojechaliśmy nad morze, do tej samej cioci, u której jesteśmy teraz. Cała droga minęła spokojnie, aczkolwiek jechaliśmy o wiele dłużej niż zwykle ze względu na częste karmienia. Córeczka przespała większość drogi, dopiero ostatnią godzinę marudziła. Nudziło się jej, jak nam wszystkim. Towarzyszyła nam teściowa, która następnie razem z ciocią odciążyła nas w opiece nad dzieckiem.\nPozostały nam wspomnienia z chwili oddechu oraz piękne pierwsze zdjęcia z nad morza. Pomimo listopada było słonecznie, a morze spokojne jak jezioro bez fal.\nNastępny był wyjazd do Katowic w styczniu i zwiedzanie tamtejszych postindustrialnych terenów; oraz Częstochowa z Jasnogórskim klasztorem, który udekorowany śnieżnym puchem, świątecznymi lampkami i lasem choinek stwarzał prawdziwie magiczne wrażenie.\nZ kolei w lutym odbyliśmy jedną z najdalszych podróży w naszym życiu – ponad 5 tys. kilometrów i 7 godzin w samolocie. Cabo Verde, czyli Wyspy Zielonego Przylądka przywitały nas huraganowym wiatrem oraz szerokim uśmiechem mieszkających tam Kreolów. Córeczka była trochę zdziwiona widząc ciemniejsze twarze, jednak szybko przywykła i z radością witała nowych znajomych.\nW marcu odwiedziliśmy Ciechocinek, gdzie stwierdziłam, iż stolica seniorów i miłości emeryckiej doskonale nadaje się na relaks z dzieckiem, zaś kilometrowe spacery wzdłuż tężni cudownie uspokajają. W pobliskim Toruniu wypiekaliśmy własnoręcznie zrobione pierniki oraz nawiedziliśmy monumentalną świątynię Ojca Rydzyka.\n„Zobaczycie, teraz skończy się jeżdżenie”\nPrzed narodzinami dziecka wiele osób, znając nasze upodobanie do podróży, mówiło: „Zobaczycie – teraz skończy się jeżdżenie!” No i zobaczyliśmy – wiele nowych, ciekawych miejsc, a kolejne pół świata czeka na nas.\nDlatego zachęcam każdego kogo ciągnie w świat i planuje dziecko, aby nie rezygnował z marzeń. Oczywiście pewnym ograniczeniem mogą być tu finanse; podróże kosztują, a dziecko nie dokłada do budżetu. Jednak największym ograniczeniem są chęci i determinacja. W końcu zawsze można, jak Wojciech Cejrowski, sprzedać lodówkę i wyjechać do Meksyku.


Licznik Bakterii – Bentley Polska Sp. z o.o.\nHome Produkty Aparatura laboratoryjna Licznik Bakterii\nNajnowszy model serii urządzeń BactoCount służący do zliczania pojedynczych bakterii oraz komórek somatycznych w mleku surowym.\nMleko jest jednym z podstawowych produktów żywieniowych, którego jakość ma zasadnicze znaczenie dla powstających z niego przetworów, jak również przy spożyciu bezpośrednim. Każdy producent, któremu zależy na tym, by do jego fabryki trafiało mleko najwyższej jakości, powinien posiadać na wyposażeniu swojego laboratorium wysokiej klasy aparaturę m.in. licznik bakterii. Firma Bentley Polska oferuje Państwu zaawansowane technologicznie instrumenty do szybkiego i niezwykle precyzyjnego pomiaru parametrów mleka w mleku surowym.\nRozumiejąc potrzeby i wyzwania jakie stawia branża mleczarska, a przede wszystkim mając na uwadze wygodę użytkownika, firma Bentley Polska wprowadziła na rynek aparat IBC m/scc – jedyny na świecie licznik bakterii i komórek somatycznych. Oferujemy Państwu trzy modele liczników bakterii w mleku o różnej wydajności. W zależności od wielkości produkcji, możemy dobrać odpowiedni sprzęt, który całkowicie spełni Państwa oczekiwania.\nW celu zapoznania się z bardziej szczegółową ofertą naszej firmy zapraszamy do kontaktu z naszymi specjalistami, którzy przedstawią Państwu zalety wynikające z korzystania z naszych urządzeń. Przemysł mleczarski to dziś ogromna branża, która dostarcza na rynek wiele doskonałych produktów. Wspólnie zadbamy o to, by ich jakość była jak najwyższa dzięki urządzeniom, które pozwalają na jednoznaczny pomiar parametrów dostarczanego Państwu mleka.


Jak urządzić dużą łazienkę? - Akademia Smaku\nAranżacja dużej łazienki – od czego zacząć?\nWystrój dużej łazienki\nNowoczesna duża łazienka\nSprzęt AGD do dużej łazienki\nDuża łazienka – dużo możliwości\nDuża łazienka niesie ze sobą duże możliwości aranżacji. Wanna, prysznic, dwie umywalki, a nawet sauna czy jacuzzi – te wszystkie udogodnienia zmieszczą się w jednym, funkcjonalnym i stylowym pomieszczeniu.\nPlanując urządzanie dużej łazienki, warto zastanowić się, jakie sprzęty chcemy w niej umieścić. Łazienka o sporej powierzchni (od 11-12 m2 wzwyż) pozwala na wydzielenie dwóch stref: sanitarno-kąpielowej (mokrej) oraz tej poświęconej w całości relaksowi (suchej). W pierwszej powinny znaleźć się takie sprzęty, jak umywalka, WC, bidet, kabina prysznicowa i wanna, a także miejsce dedykowane praniu. Drugą, sprzyjającą wypoczynkowi strefę mogą wypełnić szafki, wygodny fotel bądź leżanka, a nawet toaletka – mebel stworzony do pomocy w dbaniu o urodę.\nWłaściciele mieszkań często zadają sobie pytanie: wanna czy prysznic? Szczęśliwi posiadacze dużych łazienek mogą pozwolić sobie na instalację obu rozwiązań. Wieczorne wylegiwanie się w wannie – centrum zabiegów pielęgnacyjnych – zadowoli każdego miłośnika długich kąpieli. Z kolei kabina prysznicowa to gwarancja szybkiego, porannego pobudzenia. Praktycznym sposobem na zmniejszenie pośpiechu domowników jest montaż dwóch umywalek – nigdy więcej kłótni przed wyjściem do pracy czy szkoły!\nDuże łazienki rządzą się swoimi prawami i w przeciwieństwie do tych mniejszych nie muszą być tylko funkcjonalne. W salonach kąpielowych śmiało może znaleźć się miejsce dla mniej typowych sprzętów – jacuzzi, bidetu, a nawet sauny. Urządzanie dużej łazienki to czas na spełnianie wnętrzarskich marzeń. Pamiętajmy jedynie, że jest ona częścią domu, a więc swoją stylistyką powinna pasować do reszty mieszkania.\nPrzestronną łazienkę możemy urządzić na wiele różnych sposobów. Jaki styl wnętrzarski wybrać? Prezentujemy sprawdzone pomysły na dużą łazienkę.\nŁazienka w stylu SPA – nie może zabraknąć w niej dużej wolnostojącej wanny z komfortowym zagłówkiem oraz podparciem pleców i ramion. To królestwo bogatych orientalnych woni olejków zapachowych. Materiałem wykończeniowym łazienek SPA, nawiązującym do atmosfery rajskich wysp, jest drewno – nie zapominajmy o tym, by było wodoodporne. Ofertę domowego SPA uzupełni też sauna w formie dwuosobowej kabiny oraz specjalna ścieżka na podłodze, wysypana kamykami i piaskiem, przeznaczona do masażu stóp.\nPrzeczytaj: Łazienka z drewnem – pomysły i aranżacje\nŁazienka „kobiecy buduar” – w takiej odsłonie salonu kąpielowego główną rolę, oprócz wygodnej wanny, gra szezlong. Aromatyczna kawa, lampka wina czy lektura gazety na takim meblu będzie czystą przyjemnością. Do kąpielowego, lekkiego szlafroka lub kimona, jak ulał pasuje odporna na wilgoć tapeta w kwiaty. Całość aranżacji dopełniają subtelne wzory na ręcznikach, żywe kwiaty, a nawet popiersia na postumentach, imitujące antyczne rzeźby.\nŁazienka „domowa dżungla” to wymarzona koncepcja wnętrza dla miłośników roślin. Co sprzyja wędrówce po domowym lesie tropikalnym? Ciemniejsze kolory ścian czy płytek pozwolą na wykreowanie atmosfery tropikalnego lasu. W takim pomieszczeniu świetnie odnajdzie się też prysznic z deszczownicą.\nŁazienka „surowa elegancja”. W pokoju kąpielowym spod znaku minimalizmu warto bawić się fakturami (np. chropowatością betonu) i wyposażyć go w geometryczne sprzęty. Jednokolorowe dodatki i kabina typu walk-in podkreślą jego wyrazisty i oszczędny charakter.\nDobór płytek do dużej łazienki? Pozwólmy sobie na rozmach! W takim wnętrzu sprawdzą się wielkie formaty, tworzące wzorzyste tafle na ścianie czy podłodze, najlepiej tej z zamontowanym ogrzewaniem. Dysponując sporym metrażem, można skupić się na kolorystycznych eksperymentach i wykorzystać zasadę kontrastu: jasne ściany – ciemna podłoga lub odwrotnie.\nWięcej o wyborze płytek do łazienki przeczytasz w artykule: Jakie płytki do łazienki wybrać?\nPoradaDorota SzelągowskaDuża łazienka nie może istnieć bez odpowiednich dodatków. Wspomniane już żywe rośliny, biokominek, leżanki, meble do przechowywania kosmetyków i książek sprawiają, że łazienka staje się po prostu kolejnym pokojem. Efekt ten potęguje puszysty dywan na łazienkowej podłodze – czy istnieją lepsze warunki do odpoczynku?\nZdarza się, że w małych łazienkach funkcjonalność przesłania estetykę. Dzieje się tak np. w momencie, w którym wybieramy jasne kolory, aby optycznie powiększyć pomieszczenie. W przestronnym salonie kąpielowym mamy niemal całkowitą dowolność pod względem wzorów i kolorów. Możemy postawić na płytki o nietypowych kształtach, ciekawej fakturze bądź wyrazistym princie. Matowe, błyszczące lub takie z delikatnym połyskiem. Podział na strefy? Z pomocą zróżnicowanych materiałów wykończeniowych to całkiem proste zadanie: strefę sanitarno-kąpielową można wyłożyć ceramiką lub kamieniem, a tę sprzyjającą relaksowi wykładziną lub drewnem.\nJeżeli chodzi o kolory, moda na klasyczną biel lub elegancką łazienkę całą w czerni nigdy się nie starzeje.\nO aranżacji nowoczesnego wnętrza więcej przeczytasz w artykule Czarna łazienka\nOświetlenie dużej łazienki może nastręczać pewnych trudności. Do wykonywania precyzyjnych zabiegów pielęgnacyjnych i makijażu przyda się oświetlenie LED w postaci taśm umieszczonych symetrycznie wokół lustra. Oprócz światła punktowego w różnych miejscach łazienki, nie można zapominać o świetle rozproszonym – o ciepłej barwie, budującym przyjemny nastrój po odprężającej kąpieli. Umieść je nad wanną, leżanką lub fotelem.\nUmiejętnie dobrane światło w salonie kąpielowym potrafi być prawdziwą ozdobą, podobnie jak żywe rośliny, które wypełnią zielenią każdą łazienkę.\nDowiedz się, które gatunki odnajdą się w warunkach podwyższonej wilgotności i temperatury. Przeczytaj: Jakie rośliny można wstawić do łazienki?\nW dużej łazience bez problemów zmieścimy najważniejsze sprzęty AGD. Posiadacze pokoi kąpielowych mogą pozwolić sobie na dwa odrębne urządzenia (pralkę i suszarkę), zamiast decydować się na funkcjonalny kompromis, czyli pralko-suszarkę. Osobna suszarka bębnowa marki Bosch to nie tylko wygoda przy dużej liczbie prań, ale i większa pojemność suszenia. Tekstylia wyciągnięte z suszarki są też lepiej zdezynfekowane oraz oczyszczone z kłaczków i sierści zwierząt. Z powodzeniem umieścisz urządzenie pod długim blatem wykonanym na zamówienie lub ustawisz nad pralką, za pomocą specjalnego łącznika.\nDuże łazienki to synonim relaksu i wygody, dlatego warto zastanowić się nad zakupem suszarki z serii Home Proffesional. Wyposażono ją w technologię Auto Clean, dzięki czemu nie musisz czyścić filtra po każdym suszeniu. Suszarki marki Bosch wyróżniają się też cichą pracą. Funkcja Anti Vibration Design chroni przed drganiami i zapobiega generowaniu hałasu – wtedy już nic nie zakłóci Ci łazienkowego spokoju.\nA co z ochroną tkanin? Czy ubrania wrzucone do suszarki nie ulegną deformacji? Suszarki kondensacyjne marki Bosch wyposażono w pompę ciepła, która zabezpiecza tkaniny przed wysokimi temperaturami – suszą już w 55° C.\nPrzeczytaj: Jak prać i suszyć delikatne ubrania bez zagnieceń i uszkodzeń\nPrzekraczając próg dużej łazienki, zyskujemy bardzo wiele: sporą przestrzeń na realizację wnętrzarskich pomysłów, możliwość wyboru dowolnego wystroju, miejsce do umieszczenia sprzętów służących higienie i relaksowi. Duża łazienka to doskonałe rozwiązanie dla tych, którzy cenią sobie indywidualne podejście do aranżacji wnętrz i nie uznają w tym temacie kompromisów.


Poza psychoterapia może trafić depresję bez leków, jeśli się z poniższymi instrukcjami\n1. Odpoczynek jest bardzo ważną częścią naszego życia. Nigdy nie należy zapominać, że mają dobry wypoczynek, bez względu na to, jak bardzo jesteś zajęty, jaki jest twój napięty plan, osiągnęliśmy dobry odpoczynek, aby zapobiec stres związany z pracą, jak stres jest tak czy depresja.\n2. Unikaj używania dopalacze energii, takich jak kofeina i innych używek. Nie ulega wątpliwości, że od razu to sprawia, że więcej energii, aby robić więcej, ale skutkiem ubocznym tych krzykaczy energii może obniżyć poziom serotoniny w mózgu i powoduje, że może stać się ofiarą depresji.\n3. Twoja dieta odgrywa również ważną rolę w stronę aktywności umysłowej. Pobierz zrównoważonej diety każdego dnia. Czy zauważyliście, ludzie w dużej mierze zależy od wielu tabletek witaminowych. Niewiele jest zaufać mi pigułki, właściwa dieta jest niezbędna.\n4. Medytacja i joga jest również bardzo pomocne. Istnieje kilka technik medytacji, w którym depresja może trafić raz na zawsze i wszystkim. Czy jogi i medytacji w ramach rutynowych. Wygaszacze 30-40 minut jogi dziennie, nie jest trudnym zadaniem.\n5. Nie daj się negatywne myśli, które pojawiają się w głowie. Unikaj być zajęty lub pobyt pozytywne.\n6. Musisz przestać pić alkoholu, ponieważ alkohol zawiera pewne substancje, które nie są dobre dla ludzkiego mózgu i może prowadzić do depresyjne stan. Jeśli jesteś już cierpi na depresję, to należy natychmiast zaprzestać picia, zanim zrobi się poważna.\n7. Nie należy być w towarzystwie osób, które rozprzestrzeniają się negatywne wibracje.\n8. Jeśli wierzysz w Boga, a następnie odwiedzić kościół, meczet, świątynia lub jakiegokolwiek duchowego miejsce da wielką ulgę.\n9. Weź udział w przygody jak się masz działalność śledzić cały stres z dala od ciebie.\n10. Staraj się być szczęśliwy przez cały czas. Uszczęśliwiać innych też. Sprawić, że ktoś szczęśliwy, daje mu wielką przyjemność.\ncÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n metody, cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n minut, cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n niebezpieczne, cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n poważne, cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n skutki i pozytywne, cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n substancje, cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n techniki pokonać, cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n używki, cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n wyniki, cÃ³mo wzmacniacze deshacerse de la depresiÃ³n, poziomy cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n, zrównoważone cÃ³mo deshacerse de la depresiÃ³n


Z końcem 2017 r. ukazała się nowa książka, przygotowana przez zespół Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego, która jest pokłosiem polsko-amerykańskiej konferencji naukowej pt. Polacy w Ameryce, zorganizowanej w dniach 27–28 VI 2017 r. z okazji 50-lecia muzeum, przy współpracy ze Stowarzyszeniem W.A.R.K.A.\nKonferencja zgromadziła ponad 40 wykładowców, w tym 13 ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. W ciągu dwóch dni, w dwóch salach jednocześnie dzielili się oni swoimi badaniami i spostrzeżeniami na tak szeroki temat, jakim jest emigracja Polaków do Ameryki Północnej. Było to bardzo cenne spotkanie naukowców wielu dyscyplin, przedstawicieli instytucji z różnych stron Polski i organizacji polonijnych z USA. Podczas obrad – a także w kuluarach – mieli oni okazję do rozmów i dyskusji.\nMuzeum im. Kazimierza Pułaskiego kultywuje pamięć o zasłużonych przedstawicielach Polonii w Stanach Zjednoczonych AP, prowadząc działania wystawiennicze, naukowe i edukacyjne. Wśród inicjatyw o charakterze badawczym ważne miejsce zajmuje organizacja konferencji i publikacja materiałów. Stowarzyszenie W.A.R.K.A. od ponad 10 lat współpracuje z muzeum i wspiera jego działalność, która bez wątpienia promuje Warkę na arenie ogólnopolskiej i międzynarodowej. Dlatego, w roku obchodów jubileuszu 50-lecia instytucji, naszym wspólnym celem było zaproszenie do miasta naukowców, zajmujących się tematyką polskiego wychodźstwa do Ameryki. Realizując misję Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego, chcemy przypominać i popularyzować postaci Polaków, którzy odegrali znaczącą rolę w historii USA, a także osoby mniej znane, lecz zasługujące na miejsce w świadomości historycznej młodego pokolenia Polaków i Amerykanów. Pozostawiona przez polską emigrację spuścizna kulturowa stanowi przecież źródło inspiracji dla obu narodów.\nPokłosiem konferencji jest I tom książki (nakład 500 szt., 520 stron) pt. Polacy w Ameryce, zawierający wykłady prezentowane na konferencji. Nadesłane teksty to ogrom materiału, dlatego zdecydowano o publikacji dwutomowej. W I tomie umieszczono 20 tematów historycznych (m.in. związane z postacią Kazimierza Pułaskiego i Tadeusza Kościuszki, I. J. Paderewskiego), biograficznych oraz dotyczących portretów zbiorowych Polonii w USA. Kolejnych 12 referatów znajdzie się w II tomie, którego wydanie planuje się w 2018 r. Tom II zawierał będzie teksty związane ze sztuką i kulturą.\nZorganizowanie konferencji i wydanie publikacji nie byłoby możliwe bez pomocy oraz wysiłku wielu instytucji, organizacji i osób. W tym miejscu wszystkim pragnę serdecznie podziękować. Dziękuję Stowarzyszeniu W.A.R.K.A. za wsparcie i współdziałanie w celu pozyskania funduszy na organizację konferencji, a także wszelkie prace związane z przeprowadzeniem projektu.\nSzczególne podziękowania kieruję do Marszałka Senatu RP Stanisława Karczewskiego i Biura Polonijnego za przyznaną dotację ze środków Senatu RP. Podziękowania należą się wszystkim Partnerom: Wydziałowi Filologiczno-Pedagogicznemu Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu, Polskiemu Instytutowi Studiów nad Sztuką Świata i Centrum Kultury i Informacji Amerykańskiej American Corner Radom. Słowa uznania kieruję do członków Rady Naukowej, którzy służyli organizatorom swoją wiedzą i doświadczeniem. Dziękuję za współpracę całemu Komitetowi Organizacyjnemu.\nPublikacja jest zwieńczeniem trudu wielu osób. Pragnę złożyć podziękowania autorom tekstów – gościom z Polski i USA, którzy zechcieli podzielić się swoimi badaniami i spostrzeżeniami. Szczególne słowa kieruję do wszystkich, którzy ciężko pracowali, aby materiały te ukazały się do końca roku 2017: sekretarzom i redaktorom – dr. Maciejowi Kordasowi i mgr. Karolowi Kucharskiemu, tłumaczom, korektorom, pracownikom Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego i członkom Stowarzyszenia W.A.R.K.A.\nOd lat działania muzeum wspierają partnerzy biznesowi, tak było również tym razem. Publikacja nie ukazałaby się gdyby nie pomoc finansowa Sponsorów: KIFATO MK, TRANS-MED Dariusz Witkowski, Warszawskiej Wytwórni Wódek KONESER w Grzegorzewicach, Dworku na Długiej w Warce – Gminnej Instytucji Kultury i Banku Spółdzielczego w Warce. Wszystkim Państwu dziękuję za owocną współpracę. Czytelnikom życzę jak najwięcej pożytku z publikacji.


Sprzęt rehabilitacyjny Radzymin Podlaski\nMasaż - Radzymin Podlaski\nFizykoterapia - Radzymin Podlaski\nPomoce łazienkowe - Radzymin Podlaski\nProfilaktyka stóp - Radzymin Podlaski\nObuwie medyczne i buty zdrowotne - Radzymin Podlaski\nWkładki ortopedyczne - Radzymin Podlaski\nAmazonki - Radzymin Podlaski\nTaśmy rehabilitacyjne i gumy do ćwiczeń - Radzymin Podlaski\nSprzęt rehabilitacyjny koło Rzadzymina Podlaskiego - sklep z sprzętem rehabilitacyjnym w Radzyminie Podlaskim oferujemy tylko najwyższej jakości produkty\nSzukasz sprzętu rehabilitacyjnego w Radzyminie Podlaskim prosimy zapoznać się z nasza ofertą sprzętu rehabilitacyjnego koło Rzadzymina Podlaskiego. Medyczny Sklep rehabilitacyjny w Radzyminie Podlaskim? Teraz to możliwe - dzięki sprzedaży wysyłkowej prowadzonej przez nasz sklep Medyczny rehabilitacyjny możesz cieszyć się z naszego sprzętu rehabilitacyjnego w Radzyminie Podlaskim. Wystarczy, że dodasz wybrane produkty do swojego koszyka - oferujemy bezpieczne i błyskawiczne dostawy przyrządów rehabilitacyjnych, które z pewnością poprawią jakość życia osób potrzebujących: chorych, kontuzjowanych, starszych oraz niepełnosprawnych. Sklep medyczny (ortopedyczno - rehabilitacyjny) Radzymin Podlaski oferuje szeroki asortyment wysokiej klasy sprzętów i akcesoriów niezbędnych do rehabilitacji oraz fizykoterapii. Nasz nowoczesny i tani sklep medyczny proponuje swoim klientom ofertę z zakresu sprzętu medycznego, ortopedycznego i rehabilitacyjnego do Rzadzymina Podlaskiego i każdego innego miasta w Polsce. Oferujemy profesjonalny sprzęt do rehabilitacji nóg, kręgosłupa oraz innych części ciała - rotor, taśmy ortopedyczne, wózki inwalidzkie oraz balkoniki do chodzenia. W swojej ofercie prezentujemy także drobny sprzęt rehabilitacyjny taki jak lampa sollux czy piłeczka żelowa oraz inne przedmioty niewielkich rozmiarów, które pomimo niepozornego wyglądu znacząco wpływają na szybką rekonwalescencję. Niezależnie od tego, czy poszukujesz sklepu rehabilitacyjnego w centrum Rzadzymina Podlaskiego, czy pragniesz zamówić produkty pomocnicze do znacznie mniejszej miejscowości - kurierzy odnajdą Twoje drzwi i dostarczą Ci zamówione produkty. Oferujemy sprzęt rehabilitacyjny dla seniora i dla dzieci, dzięki czemu każdy nasz klient odnajdzie to, czego szuka. Kula inwalidzka dla seniora czy rozwórka koszli dla niemowlaka - wszystkie zamówione sprzęty rehabilitacyjne dostarczymy do Rzadzymina Podlaskiego. Sklep Medyczny Store to Twój sklep rehabilitacyjny Radzymin Podlaski online - zapraszamy do zapoznania się z ofertą obejmującą: profesjonalny sprzęt rehabilitacyjny do ćwiczeń, sprzęt do rehabilitacji do gabinetów lekarskich, wyposażenie rehabilitacyjny dla fizjoterapeuty oraz sprzęt do fizykoterapii.