Idę na piechotę. Jest śnieżyca i przez to korek, a ja nie chcę się spóźnić. Docieram na Karb, jest po 15.00. Za chwilę mam autobus nr 39 z Centrum na Bobrek. Czekam do 15.30 i jak nie dotrę, to idę z buta. Wszędzie mnóstwo śniegu i błota. Parę minut przed wyznaczonym czasem przeze mnie, dociera 39 i jadę. Zastanawiam się nad tym, jakie to będzie wyjście? Osiem osób na raz w jednym miejscu, może być ciekawie. Chcę dać nam szansę, jako grupie i zobaczyć, czy możemy gdzieś razem wychodzić. Tak, to jest mały eksperyment. Docieram na miejsce zbiórki i pierwsze osoby już są. Za dziesięć minut 16.00 są już wszyscy. Sprawdzam legitymacje i zgody. Jedziemy tramwajem do Centrum i parę minut po 16.00 jesteśmy w Agorze. Decydujemy się, mając jeszcze ponad godzinę do seansu, pójść do salonu gier, bo większość tu jeszcze nie była. Kręgle i bilard to wg mnie najlepsze atrakcje tutaj. Gry video i zręcznościowe kosztują majątek, ale wpadły głęboko w oko chłopcom. Idziemy coś zjeść, z czterech restauracji wybrali kanapki z kurczakiem. Odebraliśmy bilety i po zakupie napojów z popcornem, weszliśmy do sali. Usiedliśmy na samej górze w ostatnim rzędzie. Ostatnie prośby z mojej strony o dobre zachowanie i życzę wszystkim dobrego seansu. Film ciągnie się jak krew z nosa. Akcja jest, ale wątki dialogów rozbudowane są na maxa. Przez to film robi się nudny, może nie dla mnie, ale dla chłopków. Zaczynają się wygłupy. Ktoś rzuci popcornem, zaklnie czy puści „gaza”. Moje upomnienia nie odnoszą rezultatu. Jest chwila spokoju, ale to jest tylko chwila. Ktoś wreszcie zwraca na to zachowanie uwagę, oprócz mnie. Pierwsze zdanie, jakie słyszę: to gdzie jest opiekun! Wstaję i dostaję opieprz! Chłopaki milczą, a cała złość tej pani, skierowana jest na mnie. Po seansie podchodzę i zaczynam rozmowę, jak się okazuje z panią pedagog. Dostaję receptę: porozmawiać z chłopcami o ich zachowaniu! Wow, jestem zaskoczony. Proszę ją, by następnym razem zareagowała szybciej i gdy to nie odnosi skutku wezwała ochronę. Po to jest w kinie, by rozwiązywać takie sytuacje. A jak nas wyrzucą, będę miał dodatkowy materiał do rozmów. „Proszę pana, to są dzieci, chcą oglądać, a pana rolą jest ich pilnować”. Zgadzam się, tylko moja praca od pani różni się tym, że pani jest w szkole i jeśli uczeń robi ciągłe problemy, to odsyła się go do innej placówki lub używa innych metod. Ja na ulicy, gdy zwracam uwagę i chcę porozmawiać, słyszę „wypierdalaj stąd frajerze”, bo tu, na ulicy, nic im nie grozi i nikt ich niczym nie zaszantażuje, zastrasza, tu czują się „wolni” i mówią, co myślą, czują. W szkole, tylko niektórzy nie liczą się z konsekwencjami. Placówka a ulica to są dwa inne światy. Żegnam się i bardziej z poczucia wychowania niż z poczucia winy, przepraszam za ich zachowanie. Co za paradoks! Są długie schody na dół i mam czas przemyśleć swoją reakcję. Mówię sam do siebie cytat z filmu „Dni futbolu”: światło jest we mnie, światło jest we mnie. Czy chcecie o czymś ze mną porozmawiać? Jestem wkurzony, bo dostaje mi się za was! Milczenie. Po chwili jeden na drugiego zwalają, co kto zrobił. Ten, który był najbardziej spokojny, mówi, że on tylko pierdział, ale się nie śmiał;). Próbują mnie rozbawić i niektórym się to udaje. Mówię, że jestem zawiedziony ich zachowaniem. Nie wiem, co mogą zrobić, ale będą musieli się naprawdę postarać, by namówić mnie do wyjścia gdziekolwiek. Dziś zobaczyłem, że jeśli ja dostaję ochrzan, oni się zmieniają. Kiedy to na nich spada, staja się agresywni. Chyba im na mnie zależy, przynajmniej niektórym. Jedno wiem, że jako grupa nie jesteśmy gotowi gdzieś wyjść na dłużej. Dotarliśmy na Bobrek. Jest 20.20 i najbliższy autobus mam za godzinę. Przechodzę z nimi na ty i chcę nadal pracować jak równy człowiek z równym człowiekiem. W. mówi, że forma Pan nie jest dla niego wyrazem szacunku, ale, że ktoś nad nim panuje i dlatego się buntuje. Robert mu pasuje lepiej. Czas zacząć wprowadzać normy każdego z nas do grupy, ale to od poniedziałku, dziś jestem zmęczony, przede mną jeszcze szmat drogi do domu, a myśli i obrazy pędzące w mojej głowie są moimi towarzyszami więc nie jestem sam.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 13:34 3 komentarze:\nJestem po 12.00 na Bobrku. Kieruję swoje kroki do szkoły podstawowej nr 16, gdzie (mam nadzieję) dziś będziemy mieć zajęcia na hali sportowej. Umowy jeszcze nie zdążyliśmy podpisać. Za pośrednictwem bloga, zgłosił się do mnie sponsor, który chce opłacić nasz pobyt w tym miejscu. Jeszcze raz w swoim imieniu, a także w imieniu dzieci, dziękuję. Po kilku minutach jestem u pani dyrektor. Opisuję sytuację (osoba odpowiedzialna za umowy po naszej str. jest na L4) i naszą chęć, by korzystać z hali. Umowa nie zając, nie ucieknie. Rozmawiamy o finansach lub raczej o ich brakach. Czy to OPP, czy stowarzyszenie a nawet budżetówka, problemy są wszędzie. Także w tej szkole. Brakuje pomocy naukowych wszelkiej maści oraz sprzętu. Szkoda, bo ta szkoła jest jedyną szkołą rejonową na Bobrku, a jeśli nie będziemy inwestowali także w dzieciaki, to zmiany będą, ale na gorsze. Idę z panią z sekretariatu do wuefisty, miłego pana K. Oprowadza mnie po obiekcie, tłumaczy, co i jak oraz gdzie. No to wszystko gra! Żegnam się, mam jeszcze godzinę do 14.30 i idę do rodziców kilku chłopców, z którymi nie udało mi się skontaktować. Po wizycie w jednym z domów, spotykam K. i K. Idziemy już razem, po B. Zauważam, że K. nie ma torby, siatki, niczego. Okazuje się, że nie ma obuwia sportowego (tenisówek rozmiar 41). Będzie grał na boso. Choć widzę, że go to krępuje, to mimo to cieszy się na zajęcia. Postanawia się tym nie przejmować. Ja z kolei mam tę sytuację w pamięci. Od 14.20 jesteśmy w środku. Mamy dwie piłki do kosza i jedną do „zbijaka”. Jest nas pięcioro. Zaraz będzie dzwonek na przerwę i jeszcze czworo chłopaków do nas dojdzie. Sala jest niezła, ale jednej rzeczy nie umiem pojąć: czemu na sali gimnastycznej nie można grać w piłkę nożną? To pytanie pozostaje bez odpowiedzi. Gramy na rozgrzewkę w „zbijaka”. Dwie drużyny nawzajem się zbijają, aż zostanie jeden. Gramy w kosza, na tę okazję obniżamy kosze. Zaczynają się pierwsze spięcia. Temu się nie chce, ten jest słaby, a trzeci nie gra z frajerami. Zaczynamy rozmowę. Słaby będzie grał, ale nie będzie się wysilał, bo jest trochę chory. Trzeci zmienia drużynę, bo w pierwszej mu nie podawali. Tam są drzwi, jeśli ci się nie chce dzisiaj, nie musisz tu z nami być, przyjć następnym razem. Tu nikt nie jest na siłę. Marudzi i zaczyna się przeklinanie i złość do mnie. Czekam aż skończy. Pytam się czy nadal chce z nami być? Tak. Ok, ale nie chcę już słyszeć, że mu się nie chce, jeśli nadal chce się tak zachowywać, to może od razu wyjść, bo ja się na takie zachowanie nie zgadzam. Zmieniamy skład. Pierwszy mecz kończy się wynikiem 18:20. Robimy małą przerwę i gramy w piłkarzyki, które stoją we wnęce. Drugiego mecza nie udaje nam się dokończyć. Gramy jeszcze w „31” oraz w dwa ognie. Kończymy kilkanaście minut przed czasem. Zbieramy się w szatni i proszę o otwarte uwagi do zajęć. Kilka osób jest zadowolonych i chcą by ci, co nie maja zamiaru grać, nie przychodzili. Reszta się zgadza. Ja obiecuję przygotować plan zajęć. Jedną godzinę będziemy grać, a w drugą zrobimy coś innego, a już moja w tym głowa, by było to ciekawe. Wiem, że muszę z kilkoma porozmawiać na osobności, bo sygnały są na tyle silne, że nie powinienem ich lekceważyć. To był dzień pełen wrażeń. Rozdaję zgody na udział w zajęciach i wyjście do kina w piątek. Harry Potter rządzi!\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 12:10 Brak komentarzy:\nJestem na Bobrku po 14.00. Od razu spotykam A., który wraca ze szkoły. Rozmawiamy o tym jak to się dawno nie widzieliśmy. Za chwilę będzie wracał S., więc idziemy przed niego. Dziś A. nie może z nami być, bo ma ważne spotkanie. Ok, nie widzę problemu. Jest S. i razem idziemy zanieść plecak. Szkoła, to jest temat, który nas zajmuje. Z tego, co zrozumiałem, ciągle są w niej bijatyki i przepychanki. Jak to zostało powiedziane: jedna baba na korytarzu nie upilnuje wszystkich! Wracamy na plac zabaw. Pusto i cicho. Decydujemy się pojechać do AGORY. Jesteśmy w dwójkę, bo nikt inny nie przyszedł. Dzwonię do B., ale jakaś dziewczyna odpowiada, że to już nie jego numer. Jedziemy banką, jest okazja porozmawiać. Chłopak mam ambicje i chce się uczyć. Moje zadanie to wsparcie i motywowanie go do dalszej nauki i pracy. Wysiadamy i przebijamy się przez śniegowo-wodną bryję. Płacimy za bilard i zaczynamy grać. Nie mija 20 minut a pojawiają się chłopaki. Cała czwórka z pełnymi kieszeniami cukierków. Dziś Mikołaja i w AGORZE można go spotkać oraz coś dostać. Witamy się i zdziwieni, że my tutaj i tylko w dwójkę. Kto nie przychodzi na miejsce zbiórki, sam jest sobie winien, mówię, ale nie widzę przeszkód, by do nas dołączyli. Zostało nam 40 minut gry. W tym czasie przyszło kilkoro dzieci z Bobrka, w tym grupka z czteroletnią dziewczynką. Same. Gdy patrzyłem, jak stoją przy bilardzie z tą małą, której tylko wyciągniętą głowę widać, byłem poruszony. W sumie, jakbym miał się opiekować rodzeństwem w zimie, to też bym tu był. Za oknem śnieżyca, a ja mam wrażenie, że przewinął się tu cały Bobrek! Pod koniec naszego turnieju(graliśmy po dwóch w trzech drużynach) przyszedł do mnie młody chłopak po pięć złotych. Po krótkiej rozmowie, nie dałem mu. Chciał na gry. Podziwiam jego odwagę, bo przy wszystkich mnie oto poprosił. Coś czuję, że AGORA będzie miejscem spotkań młodych ludzi, a co za tym idzie, wymuszeń, kradzieży, przemocy a może nawet prostytucji dziecięcej. To jest ciemna strona galerii. Nie mam złudzeń. Na koniec, usiedliśmy i rozdałem słodycze, które dostałem z parafii oraz własne. Wszyscy chcą przyjść na salę gimnastyczną w środę o 14.30. To będzie wielki dzień, bo wreszcie mamy miejsce spotkań, ale czy będzie tak atrakcyjne jak AGORA? To jest moje zadanie.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 20:51 Brak komentarzy:\nDziś słonecznie i choć trochę można się nacieszyć promieniami słońca. Jest około +7ºC. Po wizycie w szkole podstawowej, wiem, na czym stoję. W środę będziemy chodzić na salę, jeśli dzieciaki się zgodzą. Koszt na dziś to 90zł za dwie godziny. Pytanie, jakie mi się nasuwa, to czy uda się nam wydać tą kasę w inny, ale lepszy pomysł? Jest możliwość chodzić na bilard, gdzie godzina kosztuję 10zł lub kręgle za 45zł/h. Razem 55zł za dwie godziny zabawy. Problemem jest zimno i śnieg, cała ta zima. Jeśli chodzi o ferie, to już wiem, że szkoła poza zajęciami z tańca nic nie organizuje. Fajnie, będzie coś ekstra na ten czas dla dzieciaków wymyśleć. Dziś zebraliśmy się prawie wszyscy na boisku. Koniec tygodnia sprawia, że jest tłoczno, pomimo spadającej temperatury z każdą minutą. Ja jestem w 2 bluzach i kurtce i komfortu nie czuję. Obok mnie chłopaki w samych bluzach, grzejąc ręce w kieszeniach swych cienkich dresów. Nikt nie ma zimowych butów. W tym obuwiu nie jest możliwa gra w piłkę. Dzielimy się na dwie sześcioosobowe drużyny. Gramy szpila do 10 punktów, po dwie połowy na nowych zasadach, cokolwiek to oznacza. Atmosfera jest dobra. Dziś przecież gra Polonia Bytom vs Legia Warszawa. Kilku chłopców się wybiera na stadion. Będą stali przy płocie i kibicowali. Pierwszą połowę wygrywamy 10:9. Dochodzi jeszcze kilka dzieciaków. Zmieniam się z jednym z nich i idę pograć w kosza z chłopakami, z którymi dawno nie miałem kontaktu. Pomysł z salą się im spodobał. Trzeba będzie spróbować ją załatwić za darmo lub znaleźć sponsora, bo 360,00zł miesięcznie to duży wydatek a w sumie tylko 8h zabawy. Od 15.30, to już w ogóle nie jest przyjemnie. Zimno przenika do szpiku kości. Jeśli mi jest zimno, to aż strach pomyśleć jak oni się czują. Jedno jest pewne, że są twardzi i zahartowani. Grasz, ruszasz się albo marzniesz, to jest twój wybór. Jedyna zimowa możliwość. Oczywiście, zawsze możesz iść jeszcze do domu. Zastanawiam się, co sprawia, że pomimo tak złej pogody, tak wielu chłopaków jest na dworze a nie w swojej kamienicy? Inną sprawą jest, że niektórzy z nich, jak nie zagrają w piłkę raz dziennie, to nie zasną! Po 17.00 idę do domu. Umawiam się na następny raz, a to niestety będzie dopiero w następny poniedziałek, gdyż mam wyjazd służbowy. Nienawidzę piątków na Bobrku, bo nie ma się jak stąd wydostać bezpośrednio na Miechowice, tylko trzeba jechać przez Centrum. W domu, próbuję się rozgrzać, lecz dopiero napój imbirowo-miodowy o dziwo przywraca mi prawidłowe krążenie.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 20:57 3 komentarze:\nŚnieg…jak dobrze, że zaczął padać!! Czekałem na to całą jesień!! Jak to śpiewa Jaromir Nohawica: …To mokré bílé svinstvo padá mi za límec už čtvrtý měsíc v jednym kuse furt prosinec Večer to odhážu namažu záda a ráno se vzbudím a zas kurva padá… Nie ma nic gorszego jak mokry śnieg na ulicach, podwórkach i co gorsze w miejscu pracy. Udałem się do pierwszej Szkoły nr 3. Po kilku minutach pojawił się pan dyrektor i zaczęliśmy rozmowę. Okazało się, że Bobrek to miejsce gdzie wszyscy biją się o halę i jedyny wolny termin to od 19.00!!\nW poniedziałek i czwartek karate, a we wtorek i piątek ćwiczą dwie drużyny piłkarskie. Środa też zajęta, przez młodzież z Domu Nadziei. Jedyny wolny termin, to sobota, ale wtedy gralibyśmy z nauczycielami, więc jak przypuszczam chłopaki tego nie zaakceptują. Opisuję, co robię i na czym moja praca polega. Wyrażam naszą gotowość do współpracy i udziału w różnych zawodach, akcjach czy spotkaniach. Słucham z uwagą o problemach z uczniami i zostawiam moją wizytówkę. Idę do szesnastki, szkoły podstawowej, lecz pani dyrektor nie ma. Umawiam się na jutro na 9.15. Różnica między tymi dwoma obiektami jest ogromna, jeden jest darmowy, bo ze środków unijnych a za ten musielibyśmy zapłacić. Poczekam do jutra i zobaczę, co da się załatwić. Zaś to mokre białe świństwo zaczyna intensywniej padać. Jestem na placu zabaw, gdzie spotykam pierwszą niepowtarzalną śnieżynkę B. Nie zniechęcony aurą, ma piłkę. Rozmawiamy chwilę o wczorajszej dyskotece, na której był. Nikt więcej nie przychodzi, ale ja już wiem, że dojdą wszyscy na Hilwę. Jesteśmy we dwóch i gramy w olimpiadę. Nie mija kilka minut i są kolejne dwa a nawet cztery płatki śniegu. Śnieg jest nieproszonym gościem na boisku. Nie gra, ale równocześnie bierze czynny udział i jako niezrzeszony zawodnik, gra przeciwko każdemu z nas w swej mokrej i zimnej jak lód naturze. Sypie coraz mocniej, aż przez chwilę tworzy biały dywan, po którym my próbujemy biegać, grając i ślizgając się równocześnie. Pierwszy mecz kończy się kłótnią. Bijatyka wisi w powietrzu, a atmosfera gęstnieje. Jednak nie ma walki. Sprawa kończy się na wyzwiskach i wykopaniu piłki w pobliskie krzaki. Dochodzą kolejne śnieżynki i już w kompletnym składzie gramy nową szpilę. Robię zamieszanie i przy podziale na drużyny wprowadzam zamiast nr., litery alfabetu. Patrzą na mnie znów dziwnie, ale chcieli bym rozdzielił, to moja sprawa, jaką metodę wybiorę! Stawiam na swoje. Kończymy grę przed 17.00. Ja jestem zmęczony i mokry. Mam nadzieję, że uda się choć raz w tygodniu być w jakimś suchym i ciepłym miejscu. Jest ponad 2 stopnie C. a ja chcę tylko do domu, pod ciepły prysznic i do michy bigosu! Uważam, że 4h w takich warunkach to dobry wynik.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 20:44 1 komentarz:\nSzykuję się do zimy stulecia. Metoda jaką wybrałem jest prosta: nie ubierać się za ciepło, bo kiedy będzie naprawdę zimno, to co ubiorę? Jak już wspomniałem nie raz, miejscem mojej pracy jest dzielnica Bobrek. Dzisiaj pojechaliśmy w trójkę do Agory. Planujemy wyjście do kina i chcieliśmy sprawdzić czas, koszty i co byśmy tam mogli jeszcze robić. Trwało to 90 minut i wróciliśmy. W mniejszym gronie nie było tyle napięć i mogliśmy swobodnie porozmawiać. Wspomniałem, że nie mam w domu TV. To niemożliwe, jak to, nie stać mnie? Sześć lat bez telewizji, jak to możliwe? Mówię o moim wyborze, dlaczego, ile czasu marnowałem itp. Teraz jestem: ten bez TV! Co za borok. Na Stalowej spotkaliśmy jeszcze D. i K. Dziś w szkole podstawowej była dyskoteka i B., który ma piłkę też tam był. Chłopcy próbowali wejść, ale jako, że nie są z tej szkoły, zostali wyrzuceni. Piłkę zdobyliśmy w inny sposób i znów poszliśmy na Hilwę. W mroku dwóch lamp zagraliśmy w medale i olimpiadę. W pierwszej grze, gra się we dwóch na jednego bramkarza, do dwóch goli, a olimpiada to strzelanie goli z różnych miejsc. Kto ma najsłabszy wynik, staje na bramce. Ten, kto grał ze mną, nie był zadowolony. Granie ze mną to przekleństwo, ale o dziwo mój duet trzy razy pod rząd wygrał! Szacun, jak to mawiał Pyrczek. Jest przed osiemnastą. Dziś był dobry, ale zimny dzień. Jutro mam spotkanie z dyrektorem szkoły w sprawie hali. Gdzieś musimy przezimować, inaczej zamarzniemy.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 20:33 3 komentarze:\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 19:37 1 komentarz:\nJest zimno, mokro i obleśnie. Cały Bobrek jest we mgle, a aura tajemniczej nudy wyziera z każdego miejsca. Idę ulicą i spotykam B., zdaje mi relację z wczorajszego meczu. Było ślisko i grając na Hilwie miał niezły ubaw. Dziś też by pograł. Siąpi, a z pobliskiej kopalni widać słup ognia, który całym swym blaskiem przebija się przez wszechogarniającą mgłę. Na rogu ul. Stalowej spotykam K. Obaj chłopcy mają ochotę w coś zagrać. Udajemy się do jednej z kamienic i obok WC przy oknie na półpiętrze rozkładamy grę. Kątem oka widzę skradającego się K. Chce nas wystraszyć, ale udaje mu się tylko wystraszyć B., bo K. jest tak ruchliwy, że nie ma możliwości go zaskoczyć. Warunki są tu trudne, K. proponuje byśmy poszli do kościółka, czyli kaplicy ewangelickiej, która stoi pomiędzy rzędami familoków. Tam jest daszek i można się schronić oraz spokojnie rozegrać grę. Gdy jesteśmy już na miejscu, okno od drzwi wejściowych jest rozwalone i można spokojnie je otworzyć. Chłopaki jednak się nie decydują wejść do środka. Gramy w CYTADELĘ po dwie postacie, by była większa interakcja między nami. Jako pierwszy osiem dzielnic ma K. ale na punkty wygrywa B. Decydujemy się pójść do sklepu. K. idzie do domu i już nie może więcej wyjść. B. przypomniał sobie, że miał zajść komuś po coś i zapomniał to odnieść. Idzie w końcu po godzinie. Matka K. woła go do siebie. Wraca i razem w trójkę idziemy do Biedronki. Po drodze rozmawiamy o projekcie kolędnicy. Jest to moja propozycja na to by zarobić kasę na wyjazd w góry. Chłopcy chodziliby i śpiewając kolędy zbieraliby wolne datki. Jakąś część przeznaczylibyśmy na wyjazd a cześć byłaby dla nich. Chłopaki są zainteresowani i gotowi się zaangażować. Obiecuję, że przygotuję projekt i będę szukał dodatkowych pieniędzy na nasze działania. Po drodze dołącza do nas S. Każdy kupuje to na co ma ochotę, soki, bułeczki i jedną czekoladę, której i tak nie zdążyliśmy zjeść. Idziemy na bilard, gramy dwie gry kontynuując wątek kolęd. Jest po 17.00 gdy kończymy grę, umawiam się na środę i idę na autobus. S. czeka ze mną na przystanku i jest to fajna okazje porozmawiać jeden na jeden. Po 18.00 jestem w domu z ogromnym bólem głowy i z nadzieją, że ten projekt może się udać.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 12:09 Brak komentarzy:\nJestem na Bobrku po 8.15 i udaję się na miejsce zbiórki. Chłopaki już są, sprawdzam legitymację i ruszamy banką do Centrum. Tam biegnąc udaje nam się złapać 19-stkę i po 45 minutach jazdy przez Radzionków jesteśmy w Tarnowskich Górach. Jeszcze jedna przesiadka i po 10.00 jesteśmy na kąpielisku. Emocje się uwalniają a ja się cieszę, że udało nam się tu dotrzeć. Czarna rura rządzi tak jak poprzednio, inne atrakcje się nie liczą, no chyba że mówimy o sztucznej fali. Bawiliśmy się, ucząc się przełamywać swój strach, by w końcu zwycięsko pokonać czarną rurę. Wracając do domu, spotkaliśmy kibiców Ruchu Chorzów na przystanku, na szczęście udało nam się bezpiecznie dotrzeć na Dworzec PKP w Bytomiu. Po kłótniach i przepychankach zdecydowaliśmy się na posiłek. Walka toczyła się pomiędzy pizzą a hamburgerem. Po 14.00 byliśmy już na Bobrku zadowoleni i szczęśliwi, że się ten wyjazd w końcu odbył.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 11:12 Brak komentarzy:\nDziś zaplanowana wycieczka więc gotowy i w kąpielówkach na sobie udałem się do mojej świeżo wypucowanej bryki, z szybką- nówką( miałem włamanie 23/10) i odpalam…a tu niespodzianka. Ryk na pół Miechowic! Myślę, gdzie mój tłumik? Czyżbym się urwał na garbie, który powstał ze szkód górniczych? Nie, życie nie jest proste, lubi dać w mordę i to dwa razy. Dziś zniknął mi katalizator…wiem trudno w to uwierzyć, ale sam widziałem miejsce gdzie ów był zazwyczaj a jest puste. Dynda tylko równiusieńko obcięta rura. Jest przed 13.00 a za 30 minut mam być na Bobrku. Już wiem, że nie pojedziemy, gdyż mamy zbyt mało czasu, by przeorganizować wyjazd. Udaję się na 183 i za parę minut, pięknym, nowiuśkim taborem, posiadającym wszystkie niezbędne części udaję się na miejsce zbiórki. Chłopaki już są w komplecie. Mówię, jaka jest sytuacja i wyjazd odwołany. Energia i emocje lepsze niż na wczorajszym meczu Lecha. Po 15 minutach, dochodzimy do wspólnego zdania i przenosimy wyjazd na jutro. Mówię o swoich obawach i tego, że boję się jechać w nieznane. Oni, że bardzo chcieli jechać i są mocno zawiedzeni a także rozczarowani. Ja mam w sobotę więcej czasu i możemy spokojnie dojechać sobie autobusem. Dochodzi do nas reszta i prawie pełnym składem idziemy na boisko. Dwóch idzie na zakupy a ja z resztą na „Hilwe”. Rozmawiamy o wczorajszym meczu i emocjach z nim związanymi. Jest nas dziś dużo więcej, bo od 15.00 zajęcia na boisku ma Fundacja Dom Nadziei. Dwóch chłopaczków z tej grupy dochodzi do nas. Jest duże zamieszanie i swobodna wymiana myśli. Nikt nikogo nie cenzuruje. Mecz nie należy do udanych. Przed 16.00 decydujemy się zmienić rozrywkę i pójść do Parku, by zagrać w Policjantów i Złodziei. Gdy grupa złodziei się chowa, policja liczy i bez zgody oraz wiedzy reszty zjada wspólną czekoladę, którą mieli na przechowanie. Mają teraz dużo energii i łatwo nas znajdują i wyłapują. Tylko ja widzę jakiś problem w tym, co zrobili, reszta mojej złodziejskiej grupy nie. Dziś słyszę, bym lepiej się zamknął, bo nic nie wiem i się nie muszę wtrącać. Po 15 minutach kłócenia się, kto dał pomysł by zjeść, kto ile zjadł kostek, zaczynam się śmiać. Przecież nie chodzi mi o czekoladę, mówię, ale o to, że oszukujemy się nawzajem i nadal sobie nie ufamy. Bez gniewu i oburzenia reszty pozbawionych możliwości konsumpcji czekolady, zostałem sam. Temat umarł. Jest przed 17.00 i pora kończyć, gdyż jest coraz ciemniej. Mam kolejny orzech do zgryzienia i chcę przeanalizować ich potrzeby i oczekiwania odnośnie naszych spotkań, bo tu jest najwięcej napięć, ale zacząć chcę od siebie.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 22:05 Brak komentarzy:\nDotarłem do domu. Zmęczony, ale zadowolony wróciłem, a przejeżdżając przez Bobrek(zawsze tak jest, gdy jadę do/z Cieszyna) rozglądałem się i zastanawiałem, co się wydarzyło w czasie mojej nieobecności? Wypakowałem samochód i … na przystanek! Po 14.00 z minutami jestem na dzielnicy. Idę na spacer, słońce mimo chłodu można jeszcze wyczuć. Robię pierwsze koło i wracając ul. Piecucha spotykam kilku chłopaków, tzw. grupę A.Q.U.A, tylko bez Q. Rozmawiamy chwilę, mają już inne plany na dziś więc idę szukać reszty. Nie było mnie kilka dni i zauważam pewien dystans co do mojej osoby. Na boisku spotykam chłopaków. Razem się cieszymy- ja, że nie zapomnieli, a oni, że jednak wróciłem. Gdy kilka dni temu się żegnaliśmy, mówiłem im, kiedy i dlaczego później pojedziemy na basen oraz dlaczego nie ma spotkań, ale zdążyli zapomnieć. Gramy w karne, by potem rozegrać mecza z innymi chłopakami, którzy na jedynym porządnym boisku na Bobrku zdążyli się zebrać. Gram z dwójką w kosza, patrząc jak reszta gra w nogę. Do 16.00 już jest po wszystkim. Karne zadecydowały o wygranej i przegranej. Chłopaki się rozchodzą, umawiam się na jutro, bo w piątek wyjazd na basen. Dochodzi do nas już wolna grupa A.Q.U.A. i to w pełnym składzie. Gadamy chwilę, a ja próbuję wczuć się i na razie pomyśleć, jakie mogą być ich potrzeby i jak ja mogę być pomocny w ich realizacji. Nie mam żadnego wielkiego celu pedagogicznego, ale jedno wiem, chcę im towarzyszyć i pomóc im znaleźć ich własną drogę. Jest późno i czas na ewakuację, bo od 16.00 robi się ciemniej i ciemniej, aż mroczno. Opuszczam boisko i towarzyszą mi trzy młode osoby. Umawiam się na spotkanie i żegnamy, …bo każdy może wrócić do swoich zdań, jedni tych szkolnych inni tych z pracy. Lęk, że moja nieobecność w dzielnicy sprawi regres w relacjach, okazała się nieprawdziwą mrzonką. Uff..\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 22:06 Brak komentarzy:\nJestem od poniedziałku w Dzięgielowie i uczestniczę w zaawansowanym kursie duszpasterskim, który składa się z sześciu sesji. Jest to intensywny czas pracy nad sobą i zmagania się i zagłębiania w siebie, by zrozumieć czym jest komunikacja i mechanizmy jaki pomiędzy rozmówcami są. Wieczorami pracuję nad projektem, który chcemy zrealizować w pierwszy półroczu 2011r. Na pierwsze dni listopada zaplanowaliśmy drugi wyjazd do Aquaparku. Już nie mogę się doczekać.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 08:34 Brak komentarzy:\nJestem parę minut przed 14.00 na Bobrku. Samochód zostawiam na parkingu, na zimowych oponach, zatankowany i gotowy do drogi. Idę na umówione miejsce, przy betonowym stole do ping-ponga, ale jeszcze nikogo nie ma. Słyszę gwizdy i widzę, że chłopaki czekają w innym miejscu. Wszyscy w komplecie i gotowi do drogi, tzn. A., Q., U., A. Tylko Q. wraca się do domu po zapomnianą zgodę. Punktualnie o 14.00 ruszamy w stronę Biskupic, gdyż na Karbiu jest korek od wiaduktu i postanawiamy go ominąć. Jedziemy przez Miechowice i po 35 minutach jesteśmy na miejscu. Aquapark jest położony obok obwodnicy Tarnowskich Gór, czyli trasy nr 11, udaje się nam trafić za drugim razem. Zostawiamy kurtki i znikamy w środku. Obsługa sprawia dobre wrażenie i bez przeszkód trafiamy do szatni dla grup zorganizowanych. Krótkie wprowadzenia do zasad na basenie, tzn.: ratownik jest szefem i jego słuchamy oraz jak ktoś chce gdzieś pójść to się melduje do mnie. Jest parę minut przed 15.00 a my już w wodzie! Atrakcją jest „czarna rura, ciemna i wąska, a zjazd nią sprawia niesamowitą frajdę przez całe 71m długości. Jakie emocje?!! Na drugim miejscu jest sztuczna fala, potem sztuczna rzeka i inne substytuty natury, a jak już mowa o naturze to „na placu też my pływali”, a jakże. Z jednego basenu był przepływ na zewnętrzny basen, którego postanowiliśmy nie ominąć. Na basenie sportowym przełamywaliśmy swoje strachy. A to przed zimną wodą, a to przed skakaniem na tzw. główkę, itp., itd. Nawet nie zauważyłem jak minęły nam dwie godziny. Ruszyliśmy do szatni, ja odbyłem swoją pielgrzymkę(po f-vat) i ruszyliśmy do domu. Przystanek w McDriverowym okienku, zamówienie i już można jeść! Niesamowite, chyba napiszę do nich o sponsoring…dwa kilometry dalej jest już Bobrek. Stop i wysiadka, szybka ustawka na kolejny raz i mogę jechać. Jeszcze SMS do rodziców z informacją o zakończeniu zajęć i jestem w domu….i przychodzi SMS zwrotny od jednej z mam: Dziękuję BARDZO! Dobranoc. Cieszę się, że relacja moja z rodzicami się powoli kształtuje. No to dobranoc i Wam, moi drodzy czytelnicy.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 20:29 Brak komentarzy:\nDziś szybka piłka, bo gdy dochodzę na plac zabaw, to wszyscy już są tzn. Różewicz , Lem, Miłosz, Mrożek, Przyboś, Iwaszkiewicz, Gombrowicz i Witkacy. Daję obiecane zdjęcia, które przed chwilą wywołałem. Herberta nie ma, a jedziemy na basen to chcę odwiedzić jego mamę. Podobno już jestem umówiony. Miłosz wskazuje nam drogę w labiryncie kamienic i trafiam tam bez problemu. Pierwsza moja wpadka, bo myli mi się córka z matką. Ta gafa wprowadza nas wszystkich w luźny nastrój. Zostaję zaproszony do domu i rozpoczynam swoją etiudę. Zagrałem wszystkie dźwięki i nawet mogłem wprowadzić kilka nowych melodii. Muzyka z naszych ust płynęła bez końca, nikt nie chciał kończyć, ale praca czeka a chłopaki pod oknem na placu już się niecierpliwią. Ze zgodą w ręku, żegnam się i razem jako Klub Indywidualnych Pisarzy (KIP) ruszamy na zajęcia sportowe. Dziś piłka nie idzie tak gładko jak w poniedziałek. Odczuwam duże napięcie, które trudno jest rozładować. Gram z Lemem, Miłoszem, Mrożkiem, Przybosiem oraz Iwaszkiewiczem przeciwko Różewiczowi, Gombrowiczowi a także Witkacy, który wyjątkowo dziś nie przygląda się, tylko gra. Napięcie się kumuluje i po grze. Tylko Lem i Miłosz sami biegają i kopią szmatę. Zaczynam rozmowę i próbuję znaleźć źródło tych emocji, bezskutecznie. Wyciągam mego czarnego Asa z rękawa i proponuję grę w Cytadelę. KIP już w komplecie siedzi na betonowej wylewce a ja tłumaczę zasady. Udaje się zagrać w skróconą wersję, gdy zimno przypomina nam, ze już grubo po 17.00 i czas naszego wspólnego rozmyślania nad literaturą dobiega końca. Ustalam następne spotkanie (piątek), rozdaję zgody na wyjazd i wracamy. Po drodze słyszę od kilku literatów jaki to ja nie jestem, ale nie zwracam na to uwagi. W gniewie człowiek wiele mówi i to też mu wolno.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 23:47 Brak komentarzy:\nUmówiłem się z chłopakami, że zrobię im zdjęcia do legitymacji, by mogli je sobie spokojnie załatwić. Dziś mam interwizję w siedzibie mojej organizacji, więc muszę się szybko wyrobić. Jestem punktualnie o 15.00 na parkingu. Sześć akurat wyszedł spomiędzy budynków i zerka na przystanek czy jeszcze mnie nie ma. Podchodzę do niego i się witam. Dwójki jeszcze nie ma, decydujemy się go poszukać. Idziemy najpierw sprawdzić czy jest w domu, a potem na plac zabaw, gdzie często się spotykamy, ale tu też go nie ma. No to klops, albo pupa blada. Nagle ktoś woła szóstkę, okazuje się, że dwa jest tam. Już w trójkę idziemy w miejsce, gdzie jest jasna, prawie biała ściana. Wyjmuję aparat i szybko robię po dwa zdjęcia. Chłopcy są zadowoleni i dlatego mogę zrobić odbitki. Obiecuję im je do jutra dostarczyć. Rozchodzimy się jak gdyby nic się nie wydarzyło, każdy w swoją stronę. Wsiadam do bryki i za dwie godziny jestem na miejscu.(tu się można śmiać, bo co to za bryka, która dystans 85km pokonuje w 2 godziny?) Mam trochę czasu do 19.15 i koresponduję z Ewą K., która wraz z Gosią Z. są projektantkami i administratorkami bloga www.partnerstwodladzieci.blogspot.com, który zrzesza pedagogów ulicy, wyszkolonych przez Fundację Wspólna Droga z całej Polski. Od dziś i o naszych działaniach można tam poczytać. Jest to niesamowita kopalnia pomysłów i kontaktów. Cieszę się, że i ja tam mogę być. Miło jest czytać jak inni sobie radzą i jakie mają pomysły. Oki, zbliża się 19.15 i pora rozpocząć naszą interwizję. Dziś wyjątkowo nie jesteśmy w komplecie, ale decydujemy się pomimo to spotkać w czwórkę. Jestem w tej grupie dlatego, że potrzebuję miejsca, gdzie mogę się podzielić moimi problemami w pracy i gdzie wspólnie razem staramy się znaleźć najlepsze rozwiązania i udzielić sobie nawzajem wsparcia. Jest to forma rozwiązywanie problemów w zespołach, bez superwizora. Mamy ustalony kontrakt na 10 spotkań. Każdy z nas dwa razy prowadzi spotkanie i dwa razy przygotowuję kwestię, która sprawia mu trudności i chce ją omówić z grupą oraz wspólnie poszukać rozwiązania. Nie mówimy o osobach, których nie ma, ale o sobie i swoich odczuciach związanych z konkretną sytuacją. Mamy za sobą półmetek i wydaje mi się, że nie wymyślono nic lepszego dla osób i grup, które nie mają dostęp do profesjonalnego superwizora, aby mogły poszukać rozwiązania. Jedna z zasad mówi, że w takiej grupie nie może być relacji podwładny i przełożony z tego samego działu czy grupy. Tak się nie da. Każda z sesji trwa 120 minut, z tego 90 minut to omawianie konkretnego zagadnienia danej osoby. Prowadzący ma za zadanie pilnowanie grupy, by nie odeszła od kontraktu(o czym dana osoba chce rozmawiać), jaki za każdym razem jest ustalany i czy zasady są przestrzegane. Jeśli ktoś z was jest zainteresowany takim rozwiązaniem dla siebie, to proszę o e-maila na robert.cieslar@cme.org.pl. W temacie proszę podać „interwizja zasady”. Oczywiście interwizja nie jest superwizją i jej nigdy nie zastąpi, ale lepszy rydz niż nic. Po 21.00 kieruję się do moich rodziców i rano będę wracał do swoich kobiet. Dobranoc.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 22:15 Brak komentarzy:\nPogoda pod budą, ale ubieram swą niezniszczalną kurtkę, której tak mocno nie lubi moja żona, a która służyła mi dzielnie w różnych warunkach np., kiedy robiliśmy pedagogikę ulicy po łowicku. Byliśmy tam prawie pięć lat i zrealizowaliśmy dwa projekty, Granie kontra rozrabianie i Czysty zysk. Od marca robimy to samo, tylko po bytomsku. Jest mżawka, intuicyjnie przypuszczam, że będzie to zimny i mokry czas, który prawdopodobnie spędzę sam ze sobą. Obym się mylił. Wsiadam w linię 183 i budzę się na Bobrku. Jest 14-ta z minutami. Nie jest źle, nadal jest mi ciepło. Robię swój mały obchód i spotykam „Króliczka”. Dziś spędza swój czas w gronie małych dzieciaków. Każdy kiedyś chce być dla kogoś szefem. Idę dalej i spotykam „Żyrafę” i „Strusia”. Rozmawiamy z sobą, jak to często robią spotykające się zwierzęta. Po kilkunastu minutach, spotykamy już razem resztę naszego podwórkowego ZOO, „Nosorożca” i „Lamę”. Krótka rozmowa i postanowione, idziemy rozegrać meczyka, tylko okazuje się, że nie mamy piłki. Warunki wg grupy są idealne: po pierwsze pogoda jest do bani, a to oznacza wolne boisko, po drugie jest chłodno i można fajnie pograć, po trzecie wczoraj(w niedzielę) grali i było super. Mnie nie trzeba namawiać i umawiamy się na boisku. Kilku idzie po piłkę i właściciela tejże, a inni po Uno, które im ostatnio pożyczyłem. Na boisku jest już kilka młodszych osób, reszta dochodzi w kilka minut. Gramy zaciętego mecza, który kończy się dogrywką na karne. Dochodzi „Jeż”, który jest obserwatorem. Jako niegrający idzie do sklepu po napój i batony na podniesienie energii. Miał iść sam, lecz połowa do niego doszła. Gramy w krótkie akcje. Wyobraźcie sobie mnie w roli bramkarza. Krótka przerwa i ku mojemu zdziwieniu, gramy dalej. Po 2 minutach, część odchodzi i zostajemy w 6 osób. Czuję się jak frajer, który kupił, dał, liczył na mecza a tu taki numer. Ale ich wybór, odeszli przed końcem i ich strata. Jest 16.30 a my gramy dalej. Sił starcza nam do 18-tej z minutami. Umawiam się z resztą na środę, gdyż jutro jadę na interwizję. Ustalamy, że w piątek jedziemy do Aquaparku w pięć osób. Ci, którzy odeszli, pojadą później. Jedno jest pewne: będziemy ze sobą otwarcie w środę rozmawiać i powiem im jak się czuję. Drugie też jest dla mnie pewne: wiedzą, kto to jest frajer i że ja nim nie będę. To jest moja granica i chcę im o tym powiedzieć, szkoda, że z dwudniowym opóźnieniem. Lepiej później niż wcale.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 21:16 Brak komentarzy:\nPunkt 10.03 ruszamy z Bobrka, przez Karb do Centrum. Chłopcy zdecydowali, że pojedziemy autobusem. Miał być tramwaj, co za niekonsekwencja z mojej strony! Usiedliśmy wygodnie w tyle linii 39 i rozkoszowaliśmy się ciepłem wnętrza, gdyż mglista i chłodna aura, która przywitała nas na zbiórce o poranku, dała nam po kościach. Niewzruszeni i po 15 minutowym czekaniu na Dworcu na kolejny autobus, ruszyliśmy w dalszą podróż. Spóźniona linia 820 dotarła na przystanek już pełna. Udało się nam dostać miejsca stojące w środkowej części. Byłem ciekawy jak minie ten etap podróży a głównie myśląc o sobie, co mnie czeka? Kierowcę chyba też przywitał poranek swym chłodem, bo swą energiczną jazdą próbował rozgrzać nas wszystkich. Chłopcy mieli frajdę, bo każde dynamiczne hamowanie czy przyspieszanie, sprawiało, że się lekko przemieszczali. Obserwowałem reakcję ludzi i ich wzrok, kiedy odkryli, że jestem częścią tej dziwnej dla nich grupy. Obok nas stała grupka studentów(i nie tylko), z rozmów wywnioskowałem, że chyba z kierunku pedagogicznego. Gdy pytania przeplatane popychaniem i kłótniami nie miały końca, usłyszałem jak jedna z dziewczyn mówi: chyba zmienię kierunek z pedagogicznego na jakikolwiek inny! Dotarliśmy w końcu do miejsca naszej wędrówki. Krótkie porachunki miedzy członkami grupy i możemy iść dalej. Zjedliśmy po ciastku i z biletami w rękach przekroczyliśmy bramę ZOO. Od początku wiedziałem, że nie są super zadowoleni z tego wyjazdu, ale po przekroczeniu bramy, to ja się zastanawiałem czy był to dobry pomysł. Od razu chcieli się rozbiec i zwiedzać indywidualnie lub w kilka osób, na szczęście udało się utrzymać siedem osób razem. Oglądaliśmy wiele zwierząt, wiele radości i entuzjazmu nam przy tym towarzyszyło, ale atrakcją dnia były dzikie koty, niedźwiedzie, słoń, żubry czy hipopotamy oraz nosorożec, który chciał nas obsikać albo zagazować, bo odwrócił się do nas tyłem i zaczął podnosić ogon…i nie wiem, co by się stało, gdybyśmy byli nadal w środku. Zdobyliśmy także dolinę dinozaurów, które wyglądały jak żywe. Po godzinie 13.00 ruszyliśmy tramwajem do Centrum Bytomia na obiad. Grupa z przewagą 6 do 1 wybrała McDonald’s. Udało nam się szybko zamówić i zjeść przy stoliku. Przed 14.00 ruszyliśmy na Bobrek, mając w pamięci scenę z nosorożcem. Udało się nam bezpiecznie wyjść, być razem i wrócić, co jest dla mnie najważniejsze. Umówiliśmy się na poniedziałek i rozeszliśmy swoimi ścieżkami. Dzień pełen wrażeń i jako wspólny wyjazd przeszedł do historii.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 09:52 Brak komentarzy:\nJestem dziś trochę później w dzielnicy, niż zwykle. Piszę SMS-a, że się spóźnię 5 minut. Gdy dojeżdżam, prawie wszyscy są już na przystanku. Witamy się i chłopaki proponuję szpila, a inni mówią, że dojdą później. Proszę ich o pięć minut i opowiadam o zmianach w naszych planach. Jedziemy jednak do ZOO, a nie na basen. Nie wszyscy są zadowoleni i zaczyna się bunt. Kilka osób w dosadny sposób wyraża swoje niezadowolenie. Wyjaśniam im sytuację i moje obawy związane z wyjazdem na basen. Rozumiem ich zawiedzenie i rozczarowanie, bo też bym się tak czuł. To, że nie jedziemy tam teraz nie oznacza, że nie pojedziemy tam w ogóle. Kilka osób jest chętnych i akceptuje taki plan, choć ZOO nie było ich pomysłem. Po kilku minutach wszyscy chcą jechać tylko jedna osoba nie. Reszta ją namawia, ale X jest nie ugięty. Akceptuję jego wybór i zwracam się do reszty odnośnie szczegółów. Mam jeszcze dwa miejsca i pytam się, co z V i Y? Po zajęciach pójdę ich odwiedzić. Wyruszamy w końcu na boisko. Po drodze idziemy do jednego z mieszkań. Po 10 minutach rodzice wyrażają zgodę i Q może jechać. Jest jeden warunek…ma być punktualnie w domu. Idziemy na boisko, gdzie reszta poszła z piłką do kosza, ale tam ich nie ma. Ktoś chce się pobawić w chowanego. Idziemy na drugie boisko, gdzie można pograć w kosza. Tam też ich nie ma, więc wracamy się na pierwotne miejsce zbiórki. W trzech gramy na jedną bramkę. Co chwilę dzwoni mi telefon od jednego z chłopaków, którzy się przed nami schowali. Nie odbieram i wyciszam. Skupiam się na tych, którzy są. Próbujemy rozwiązać problem flaka w piłce. Z idzie po pompkę. Wraca zagubiona czwórka. X chce jednak jechać i prosi o zgodę. Mówię, że nie mam, bo rozdałem wszystkie przed godziną. Nie ma ciekawej miny. Szybko liczy i wie, że mam jeszcze dwie. Masz rację, mówię, ale one w pierwszej kolejności są dla V i Y, a do ich rodziców pójdę po zajęciach. Teraz gramy i temat uważam za zamknięty. X się cicho obraża i nie gra. Reszta gra szpila, trzech na dwóch. Gdy jest 7:4 dochodzi Ż z kolegami. Idziemy na drugie boisko zagrać w kosza. Jest po 17.30, żegnam się i idę do rodziców V i Y. Nikt nie otwiera. Ś, który był ze mną poszedł zapukać na okno, V i Y jednak nie pojadą…rodzic im nie pozwala. Żegnam się i daję Ś zgodę dla X. Chciałem pokazać chłopcom, że każdy ma prawo wyrażać swoje zdanie, po to się spotykamy. Ja chcę być słowny i dotrzymywać obietnic. Nie wszędzie każdy musi jechać. Jak mu się nie podoba, nie musi brać udziału, ale niech nie niszczy zapału innych. Dziś stanowczo powiedziałem nie załatwieniu spraw przez innych dla kogoś. Można bez pośredników przyjść do mnie. Ci, co nie są obecni w danym dniu, też mają prawo do wyjazdu i nadal są częścią grupy. Wracam pełen tych i innych myśli przez Karb do Miechowic…a jutro wyprawa do ZOO.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 10:01 Brak komentarzy:\nDziś spotkaliśmy się na placu zabaw. Nie wszyscy dotarli, ale i tak mieliśmy dobry czas.Graliśmy trzech na trzech w kosza na boisku położonym pomiędzy dwoma rzędami kamienic. Dyskutowaliśmy także o kolejnej wycieczce. Nie wszyscy mają legitymacje. Zdjęcia z mojej winny musimy przełożyć i przenieść na inny termin. Umówiliśmy się wstępnie do Chorzowskiego ZOO. Propozycją grupy jest wyjazd do Aquaparku w Tarnowskich Górach, ale ja mam już zgody na wycieczkę do ZOO. Jest problem. Naciskają na zmianę planów i wolą baseny. Mówią, że mają dwa dni wolnego, czwartek z okazji dnia nauczyciela a inni piątek, z okazji dobrego dyrektora. Moglibyśmy wstępnie pojechać na dwie grupy. Nie biorą więc zgody i liczą na zamianę. Umawiam się indywidualnie na wizyty w domu, z tymi, którzy mnie o to proszą. Proponuję to także innym, ale nie chcą. Poczekam jeszcze jeden tydzień i będę bardziej naciskał, by do takiej wizyty doszło. Potwierdzam jutrzejsze spotkanie. Zmęczeni meczem idziemy do sklepu. Rozmawiamy jeszcze chwilę i żegnamy się. Czuję się zmęczony a kosz dał mi się we znaki. Wsiadam w moje 183 i jadę do domu. Może zdążę wykąpać córeczkę.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 08:39 Brak komentarzy:\nW pełni sił, zmotywowany zarzucam swój plecak. Czuję się jak nowo narodzony, zresetowany, nieprzymulony czy jak ktoś woli nagrzany. Pogoda jest piękna. Wsiadam w moją brykę i jadę na Bobrek, dzielnicę cudów, znikających wraków samochodów, dobrych ludzi i pięknych osiedli robotniczych. Jadę właśnie koło zabytkowej siłowni, która zawsze mnie kusi, by ją kiedyś zwiedzić. Parkuję na placyku, który jest przy zabytkowym osiedlu robotniczym. Dziś, chciałbym zagrać w jakąś szpilę. Może być kosz, ale znając lepiej moją grupę, to raczej fussball. Wszyscy prawie w komplecie spotykam się już na boisku. Nie marnujemy ostatnich promieni jesiennego słońca i po ustaleniu składów rozgrywamy naszego pierwszego grupowego szpila. Dawno się tak dobrze nie bawiłem. Strat w ludziach nie było, ale już w obuwiu tak. Minusem mojej gry w jednej z drużyn, jest to, że nie byłem w drugiej . Konflikty, które się pojawiły staraliśmy się rozwiązać na miejscu, co nie było czasami łatwe. Dziesięć osób może zrobić niezły młyn. Miałem kilka indywidualnych rozmów, np. zaproszono mnie na urodziny, co prawda nie zapraszającego, ale liczy się gest. Po meczu, który trwał 40 minut, kilka osób udało się do sklepu. My graliśmy w jakieś dziwne gry z piłką, których nazw nie pamiętam. Była okazja przyjrzeć się dynamice grupy bez udziału starszych (poszli do sklepu w trókę). Tak streetworking dziś był w użyciu. Po 30 minutach wróciła reszta i zdecydowaliśmy się na zmianę przestrzeni oraz zmianę gry. Udaliśmy się do pobliskiego parku nr 2. Kiedyś to pewnie był piękny park, dziś jest tylko cieniem cienia, …ale miejsce do zabawy w "Policjantów i Złodziei" wymarzone. Kolejny raz dobieramy się w drużyny. Nikt nie chce być kapitanem policjantów. Już chciałem się zdecydować, ale ktoś się jednak uprzedził. Chyba też nie chciał marnować coraz słabszych promieni słonecznych. Gramy dwa razy. W tej dżungli, jak mówił K. „to gówno widać” i ma rację. Po zabawie zbieramy się przy wywróconej akcji(cud, że tam jeszcze leży) i umawiamy się na wtorek. Wcześniej? Niestety mnie nie ma. W niedzielę też? Przykro mi. A w poniedziałek? Dopiero we wtorek. Ustalamy, kto nie ma legitymacji i umawiamy się na sesję zdjęciową, pod białym murem we wtorek, by mogli wyrobić sobie legitymację. Decyduję się, że pomogę im zdobyć zdjęcia, ale wyrobić muszą sami. Jest to warunek, by mogli gdzieś później pojechać. Okazuje się, że znikły ciastka, które schowali na czas gry. Podejrzenia padają na trzy osoby, które musiały pójść wcześniej do domu, ale nie jestem tego pewien. Mógł je zabrać prawie każdy z nich a jak nie oni, to ktoś inny. Jedno jest pewne dla mnie, Bobrek jest dzielnicą cudów. Nawet ciastka tu znikają…!\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 20:25 Brak komentarzy:\nDziś jadę przeprosić chłopaków. Źle się czuję. Złapał mnie jakiś wirus i boli mnie gardło, głowa, wszystko. Nie dam rady nic z nimi zrobić. Jestem przed 15.00 a oni już są. Tłumaczę im zaistniałą sytuację. Umawiamy się na piątek na tę samą porę. Mam dwa dni by zwalczyć bestię. Nie mogę teraz być uziemiony, nie w tym okresie. Podają mi kilka propozycji, o które ich prosiłem. Oto one: pójść na basen, do ZOO, do Wesołego Miasteczka. Obiecuję, że sprawdzę, co i jak i dam im znać w piątek. To w takim razie: Nara i do piątku.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 00:22 Brak komentarzy:\nZa mną dwa wyjazdy. Idę ulicą i spotykam P. Zaprasza mnie na podwórko. Gramy w UNO, obok ktoś rąbie drzewo na opał. Wygrywam pierwszą partię. Dochodzi jego kolega i idziemy zgrać szpila na tyłach budynku. Jedna bramka jest wymalowana na jakiejś ścianie a inna stoi zbita z trzech tyczek. Nie jest źle, mam tylko na sobie ciężki plecak, ale i tak przegrywamy. Gramy jeden na dwóch. Chłopak jest dobry. Jest parę minut przed 15.00 więc żegnam się i idę na wyznaczone miejsce spotkania. P. idzie ze mną. Czekamy chwilę i pojawia się K., G., i W. Idziemy na pierwsze nasze zakupy do sklepu. Umowa jest taka: dostają 10zł i mogą dziś wydać na co chcą, tylko do zjedzenia i picia. Za ich zakupy potrzebuję paragon. Jeśli nie wydają wszystkiego, reszta wraca do mnie. Będzie na inny dzień. K. dostaje kasę jako pierwszy. Nie ma ich jakieś 5 minut. Pierwszy wychodzi K., podchodzi do mnie i zdaje mi relację z zakupów. W kolejce zostaje G. i on płaci. Ciekawe, jest młodszy od K. i to nie on dostał pieniądze, tylko K. K. zrezygnował w funkcji jaką otrzymał w tej sytuacji, choć wiedział, że kolejnego dnia ktoś inny dostanie pieniądze. Czemu…bo G. jest dobrym animatorem i w tym składzie grupy, to on jest liderem. To wiem na pewno. Dostaję paragon i resztę. Idziemy na teren po hucie. Siadamy na bloku skalnym, obok zwalonych części komina i gramy w Uno. Po kilku partiach jest propozycja z mojej strony, by oni zainicjowali zabawę. Gramy w Policjantów i Złodziei, lecz po kilku chwilach odkrywamy, że teren jest zbyt trudny dla tego typu zabaw. Rezygnujemy i wracamy na plac zabaw. Tam gramy w Ubongo. Mamy niezły ubaw. Po chwili postanawiamy iść sprawdzić co się dzieje na boisku. W. widzi znajomych i chce się pożegnać, odchodzi i po chwili, wraca by odebrać swoją należność- garść cukierków, które oprócz wody smakowej i chipsów sobie kupili. Znów wraca, tym razem w roli pośrednika. Dwójka chłopaków chce dołączyć do nas. Mówię, że jestem do dyspozycji i mogą przyjść się umówić na spotkanie. Znam ich z widzenia. Jednego spotkałem ostatnio w piątek, jak się wybierał na mecz a drugiego kojarzę z boiska. Ale chyba się wstydzą. Umawiamy się, że o 17.00 tu na nich czekam. Jednak nie dochodzimy do boiska w całym składzie. G. musi iść do domu, a P. spotyka kolegę i się żegna. Zostaje K., bo W. poszedł jednak z tą dwójką. Idziemy dalej i rozmawiamy o różnych rzeczach. Ci co odeszli znowu się pojawiają i tak w kółko. O 17.00 jest K. z A. Opowiadam im o tym co robiliśmy i co będziemy może robić. Są zdecydowani. Umawiamy się na środę, by w coś pograć. Rozchodzimy się, ale K. i P. idą mnie odprowadzić na przystanek. Jeden próbuje wyciągnąć kasę na batony, na cokolwiek. Nie zgadzam się, znam już zakończenie takich historii. P. zniechęcony odchodzi, rozmawiam jeszcze chwilę i się żegnam. Dziś już pora wracać.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 00:07 Brak komentarzy:\nDziś mamy piękną pogodę. Jest przed g.10.00, a ja już jestem na dzielnicy. Jeszcze niecałe 30 minut i wyjeżdżamy. Idę ulicami, łapiąc poranne promienie słońca. Dzielnica budzi się dopiero po piątkowej nocy. Robię spontaniczne koło wokół kilku przecznic. Kieruję swój ociężały krok w stronę przystanku. Gdzieś podświadomie czuję, że będę oglądał Karate Kid po raz drugi. Na przystanku już jest S. Witamy się i rozmawiamy. Dochodzi S. i B. i już wiem, że pojedziemy tylko w takim składzie. Reszta nie przyjdzie, bo mają jakieś sprawy rodzinne. Jeszcze S. biegnie do domu po legitymację i jedziemy. W tramwaju czuję się tak jak bym miał dejavu. Ten sam przystanek, to samo kino i… tak, ten sam film. Cola też ta sama tylko teraz jest słodki popcorn (fuj). Jedna rzecz się zmieniła, film jest puszczony dobrze. O tę scenę znam, ha! tamtą także…Czas wracać. Rozmawiamy o sporcie i sztukach walki. Decydujemy się coś zjeść. Daję chłopakom wybór. Pizza, KFC, Kebab lub Mc Donald’s. Moje starania i tak kończą się pytaniem: a co by Pan chciał? Mi to jest obojętne. Ale gdyby jednak Panu nie było obojętne? Przy Centrum Kardiologicznym jest decyzja: KFC. Myślę sobie, jednak zdecydowali sami. Jesteśmy w galerii w dziale restauracji. Do możliwości doszedł jeszcze Chinol, a i tak wylądowaliśmy … u wujka Mc Donalda. Jemy w środku, rozmawiając. Czas płynie niemiłosiernie szybko. Przed 15.00 jesteśmy na Bobrku. Odwiedzamy boisko z nową halą sportową, z nadzieją, że może ktoś tam jest i w coś gra. Pusto, więc wracamy do miejsca, gdzie zostawiłem samochód. Żegnamy się i do zaś.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 23:22 Brak komentarzy:\nZa nami udane wyjście do kina. Podzieliliśmy się na dwie grupy. Po sześć osób. Pierwsze wyjście miało miejsce w piątek. Spotkaliśmy się o 13.00 przed pustostanem. Warunki pogodowe były nie najlepsze do środy. Nie miałem okazji się z nimi spotkać, choć próbowałem. Jest nas już trzech i idziemy załatwiać zgody od rodziców. Mam możliwość zobaczyć gdzie mieszkają i poznać rodziców/opiekunów. Pierwsza wizyta jest krótka. Wymieniamy parę zdań, mówię mamie K. z jakiej bajki jestem i dlaczego zabieram jej syna i inne dzieci do kina… pani przerywa mój wywód stwierdzeniem: to gdzie mam podpisać? Jeden jedzie już na pewno. Po drodze spotykam ekipę, z którą już się wstępnie umówiłem na sobotę. Daję im zgody, tłumaczę co i jak i odpowiadam na parę pytań. Idziemy do kolejnej kamienicy. Chłopak mieszka na parterze, więc nie mam okazji zobaczyć piętra. Otwierają się drzwi i znika. Znów się otwierają i pojawia się z mamą. Kolejny raz opowiadam moją historię. Tu mój monolog zostaje przerwany jeszcze szybciej. Podpis, żegnam się i przypominam, że o 15.00 na Ratuszu. Pani się dziwnie krzywi i pyta się gdzie to jest…a koło piekarni, wszystko gra. Idziemy jeszcze po kolejną osobę. Kilkukrotne stukanie do drzwi pozostaje bez odpowiedzi. Trudno. Czekam jeszcze przy Żabce na dwie osoby, z którymi umówiłem się w środę, jak już wracałem do domu. Ale ich też nie ma. Przed 15.00 jestem na Ratuszu a tam gromadka dzieciaków. Każdy trzyma w ręku zgodę. Jedni mają pismo, które przygotowałem, a inni odręcznie napisane zgody od rodziców. Wszyscy mają wielkie oczy i chcą bardzo jechać. Tylko jeden, który wybiera się na mecz Polonii Bytom z Widzewem o g.17.00, przygląda się jak rozwiążę tę sytuację. Nie mogą jechać, bo ja nie będę tak pracował. Umówiłem się z tymi osobami i tylko z nimi pojadę. Dzisiaj i jutro nie pojadą, ale mogą przyjść na następne spotkanie w tygodniu, byśmy mogli się poznać. Chcą ze mną iść do rodziców i potwierdzić oryginalność pisma, bo myślą, że im nie wierzę. Rozwiewam ich wątpliwości i mówię jeszcze raz, że ja nie pracuję w ten sposób i nie zabieram dzieci, których nie znam w ogóle. W głębi duszy wiem, że pasują do profilu moich działań, ale jeśli pozwolę jednym, to się już nigdy nie odpędzę od dzieciaków. Jest to normalna reakcja. Chłopcy się chwalą w szkole czy na podwórku, że idą z Panem do kina i ci, którzy widzą, że ktoś zabiera tych, co nikt inny nie zabiera, też widzą szansę dla siebie. Ale nie dzisiaj i nie na pięć minut przed wyjazdem. Żegnam się z wszystkimi, którzy zostają i przypominam im, by przyszli w ciągu tygodnia, a z resztą grupy wsiadamy do nadjeżdżającej 5 do Zabrza. Po wielu innych przygodach tego dnia sjedzie nas w końcu pięciu. Przed 16.00 jesteśmy już w Multikinie. Z dwóch filmów wybierają Karate Kid, choć ten drugi był w 3D i chyba z ciekawą animacją. Przegrał za tytuł „Żółwik Sammy w 50 lat dookoła świata”. Kupujemy popcorn i litrową kolę i…po 140 minutach wychodzimy. Spytasz: hej, co tak długo? Wystarczy, że film się rozpocznie bez dźwięku a obsługa zauważy po kilku minutach i puści film od początku…z reklamami i zwiastunami. Mamy 40 minutowe spóźnienie. Jesteśmy parę minut za późno i musimy czekać kolejne 20 minut na przystanku. Szybka decyzja i jesteśmy w Mc Donald’s. Zamawiamy na wynos. Kilka osób przygląda się nam w tak, że nie sposób zauważyć, a nie oszukujmy, się rzucaliśmy się w oczy. Odbieramy dwie duże torby papierowe i znikamy. Zdążyliśmy jeszcze skonsumować ich zawartość na przystanku. Szumiąc i skrzypiąc nadjeżdża nasze wybawienie. Kolejne kilka minut i żegnamy się na Bobrku. Jest parę minut przed 20.00. Proponowałem telefon do rodziców…ale to był głupi pomysł, bo nikt nie pamięta numeru telefonu… Nikt też nie dzwoni do mnie (mój nr był na pismach do rodziców). Zostałem sam. Moje ciało i mózg pracowały na najwyższych obrotach. Skupienie i uwaga jest wysoka. Przecież jest piątek, po robocie i na dodatek po pracy i jeszcze ten mecz i ta dzielnica. Szybka decyzja i wsiadam w bankę na Centrum. Zdążyłem przed kibicami przejść pod Dworcem na przystanek. Policja już jest na płycie dworca i czeka razem ze mną. Oni na kibiców, których chcą bezpiecznie odprowadzić, a ja na 623, które zawiezie mnie do domu.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 22:37 Brak komentarzy:\n7 czerwca 2010r.\nW niedzielę parafia w Miechowicach, gościła chór z parafii Bładnice. Zostałem poproszony o krótkie podzielenie się tym jak wygląda moja praca w Bytomiu. Wydaje mi się, że ludzie nie wiedzą a skali problemu, ile jest dzieci, które spędza swój czas na ulicy, podwórkach czy miejscach z dala od dorosłych, bo tam czują się bezpiecznie. Po południu pojechałem do dzielnicy Rozbark. Miał tam miejsce festyn organizowany przez MOPR w ramach Projektu Aktywności Lokalnej(PAL). Chciałem zobaczyć jak to wygląda, bo we wrześniu będzie taki piknik na Bobrku. Zostaliśmy zaproszeni do współpracy. Zdążyłem wrócić na kiełbaskę z ogniska.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 11:11 1 komentarz:\nZa mną weekend. W piątek miałem jazdy, 15-ta godzina z 30-tu do wyjechania. Myślałem, że odlecę. Żar z nieba był niemiłosierny a wykonywanie tych samych manewrów na parkingu przez dwie godziny, męczące. Czas dla mnie w czasie jazd prawie się zatrzymał. Po 16.00 Udało mi się jednak dotrzeć na przystanek i autobusem a potem tramwajem nr 5 dotarłem na Bobrek. Gdy minęliśmy Szombierki, zobaczyłem czarne kłęby dymu. Byłem pewny, że gdzieś się pali. Okazało się, że pali się na terenie siedziby firmy, która zajmowała się przerabianiem plastików. Firmy już nie ma, plastik został. Gdy dotarłem na miejsce, paliło się kilka metrów sześciennych plastikowych śmieci. Straż Pożarna dwoma wozami strażackimi, walczyła z palącym się plastikowym żywiołem. „Potwór”, jaki był na wyspie w serialu LOST, to pi kuś w porównaniu z czarnym dymem, jaki się unosił w niebo na wyspie Bobrek! Z daleka, sprawiał wrażenie, jakby się palił jakiś budynek. A taka myśl, przeraża. Teren zabezpieczała Policja, ale tłum ciekawych ludzi(w tym mnie), mógł wejść na teren i oglądać akcję z bliska. Po ponad godzinie walki, pożar udało się ugasić. Spotkałem tam pana Władka, który jest pewien, że za podpalaczem, mogły być dzieci. Ale po chwili, zmienia zdanie i stwierdza: Panie, nie takie rzeczy widziałem! Ściszonym głosem mówi: Właściciele firm nabiorą kredytów a po roku, dwóch bankrutują. Powinien ten plastik posprzątać. Ale, po co ma płacić za wywóz, jak może dać kasę i ktoś to podpali? Panie nie pierwszy raz się tu pali. Rozglądam się czy nie ma tu moich dzieciaków. Nie ma. Żegnam się z panem od teorii spiskowej i wracam przez hałdę do familoków. Wielkiego poruszenia pożar w dzielnicy nie uczynił. Sam zastanawiam się, jakie ja, jako dziecko wymyślałem atrakcje i stwierdziłem, że trochę ich było...\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 09:45 Brak komentarzy:\nDzisiaj zostałem zaproszony na spotkanie rady dzielnicy. Takie spotkanie ma miejsce raz na dwa miesiące w dzielnicy Bobrek. Jest to nowa inicjatywa dla mnie. W radzie tej, zasiadają ludzie, którzy mogą coś zrobić. Jest ks. proboszcz, który udostępnił miejsce na spotkanie i wspiera wiele inicjatyw. Jest przedstawiciel do spraw nieletnich z Policji, przedstawiciel Straży Miejskiej, który prowadzi hufiec harcerski, radny dzielnicy Bobrek, dwóch animatorów lokalnych oraz dyrektor szkoły podstawowej. Był także przedstawiciel Domu Nadziei, który zajmuje się młodymi osobami uzależnionymi. Wszyscy wspierają rozwój społeczny dzielnicy. Spotkanie trwało ponad godzinę, w tym czasie poznałem wiele ciekawych i ważnych osób, które mają wspólny cel i razem do niego zmierzają. Szukają wspólnie rozwiązań dla pojawiających się problemów. Każdy jest z innej „bajki” i to sprawia, że taka grupa jest szczególna i ma szansę na powodzenie- nie projektu, jakichś zadań, czy polityki, ale zmiany obrazu dzielnicy i pobudzenie do działania osób w niej mieszkających. Jest to miejsce wymiany doświadczeń i inicjowania wspólnych przedsięwzięć, ale także wymiany informacji, których przecież zawsze mi brakuje. Najbliższym wspólnym działaniem będzie dzielnicowy piknik na początku września, do którego na dzień dobry zostaliśmy zaproszeni. Dla mnie jest to kolejny dowód otwartości tej grupy i szczerych chęci, by zrobić coś razem.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 17:15 Brak komentarzy:\n- SADŹ RYŻ\nJEŚLI MYŚLISZ DZIESIĘĆ LAT NAPRZÓD\n- SADŹ DRZEWA\nLECZ JEŚLI MYŚLISZ STO LAT NAPRZÓD\n- UCZ LUDZI\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 12:51 Brak komentarzy:\nWiele dni minęło. Za mną dłuuugi weekend. Pogoda nie dopisała. Grill nieodpalony. No cóż… jakoś ten maj trzeba było zacząć. Jeszcze w piątek byłem na parkingu i trenowałem jazdę po łuku. Przez półtorej godziny. Przed 14.00 ruszyłem na Bobrek. Odwiedziłem dwa pustostany. W jednym coś się zmieniło. Zniknął kabel wysokiego napięcia. Był zakopany wokół budynku. Ktoś się napracował i umordował, ale go wyciągnął. Został tylko rów. Na nielegalnym wysypisku niedaleko, jest miejsce gdzie w ogniskach spalili plastikową obudowę przewodów. Wyrywane są ze ścian, sufitów. Metal do skupu a kontakty, kostki i inny asortyment jest sprzedawany w Bytomiu. Nie daleko Rynku jest targowisko. Obok na małym placyku zbierają się ludzie. Sprzedają wiele rzeczy. Kto co znalazł a może i ukradł? Spotkałem jednego pana, jeszcze tam, gdzie stykają się mury bez dachów z niebem. Zagadałem. Pracował tu wcześniej. Była tu firma, która przerabiała plastik. Był w niej 10 lat. Wpadł tylko po kilka starych pojemników plastikowych. Mówi: na działkę się przyda. W jego wzroku widzę gniew, że k…a wszystko rozkradli, ch…. Ma rację. Zostały tylko śmieci i stare cegły… i kilka pojemników. Tego nie robią dzieci. To są wyspecjalizowane i profesjonalne ekipy. Ostatnio się na taką natknąłem. Łopaty, kilofy, palnik gazowy. Jednym słowem: profesjonaliści. W moim świecie, trzeba zapłacić ogromne pieniądze za rozbiórkę budynku. W tym świecie, potrzeba tylko czasu i spokoju. Wracam na przełaj. Przecinam dzielnicę w poprzek. Nie spotykam dzieci. Szukam chłopaków, których ostatnio spotkałem. Nici. Nie czuję nóg. Zatrzymuję się w jedynej z wielu oaz, gdzie można dostać wodę. Dziś sponsorem dnia jest Biedronka. Ruszam do drugiego pustostanu. W chronologii jest to ten pierwszy, który tutaj znalazłem. Też jest pusty. Z dwu metrowego wału dostrzegam mały stawik. Woda w nim jest czysta. Dookoła wypalona trawa. Na pół spalona izolacja z kabla wygląda w trawie jak zrzucona skóra węża…, który miałby około 10m.. Dochodzę pod wieżę z zegarem w kopalni. Tu dla mnie zaczynają się Szombierki a kończy Bobrek. Wracam koło ściany płaczu do domu.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 13:38 1 komentarz:\nJestem w Bobrku. Jechałem banką do Bobrka od strony Szombierek. Zdałem egzamin wewnętrzny i od piątku zaczynam jazdy. Ale będzie jazda. Cieślar w ciężarówce, tego jeszcze nie było. Potrzebuję tych uprawnień, by móc prowadzić autobus, który już wykorzystujemy do akcji na ulicach i podwórkach w polskim miastach i miasteczkach. Udaję się ul. Żwirową. Wszędzie biegają dzieci. Wreszcie można wsiąść na rowerek czy rolki. Pomiędzy dokładnie rozparcelowanymi familokami i bawiącymi się dziećmi siedzą przed domami na ławeczkach i krzesłach ogrodowych ludzie. Jest ciepło, prawie bezwietrznie. Dochodzę do ostatnich domów, idę kawałek na zachód i wracam na przełaj. Widzę sklep Biedronka. Chce mi się pić. Po chorobie nie odzyskałem jeszcze pełnej kondycji. Wchodzę do sklepu. Wokół niego jak i innych skalpach kręci się życie. Kupuje napój. Oryginalną Colę za 0,99 zł. Idę ul. Wytrwałych na północ. Spotykam kilku chłopaczków między 7 a 13 lat. Postanawiam zobaczyć, dokąd idą. Stoimy na przystanku tramwajowym i po kilku minutach wsiadamy do nadjeżdżającej banki. Jedziemy. Wysiadamy. Idziemy. Skaczą przez płot. Nie skaczę przez płot. Idę na około. Zgubiłem ich. Szukam. Czekam. Obserwuje.\nZnajduję tory kolejowe. Jedna z ich stron jest czarna. Widać resztki węgla. Kto go tu wysypał? Kto go zebrał? Kiedy to było? Czy to ma mnie interesować? Ktoś w oddali ciągnie biały worek. Wygląda na ciężki. Czarne złoto ciągnie się aż za zakręt. Znajduję „plac zabaw”. Słyszę stukanie. Ktoś klnie. Widzę ich. Słyszę ich. Znalazłem ich. Cieszą się. Jak małe dzieci, …bo mają pracę. Słyszę: Ty Kamil, nie musisz mi już szukać roboty. Mam co robić i długo będę miał. I tak stukają, śmieją się, przeklinają i wykonują swoją pracę. Wyglądają na szczęśliwych. Daleko od bawiących się dzieci i plotkujących ludzi przed domami. Od szkoły, Policji i całego tego kramu. Jest jeszcze pewnie inny powód, dla mnie chyba najważniejszy- są daleko od swoich własnych domów. Robi się późno, a okolica nie jest malownicza. Słyszę hasło: wracamy, bo nam banka ucieknie! Każda z nas wraca inną drogą. Chce się z nimi spotkać w tramwaju oraz zobaczyć gdzie mieszkają. W pierwszym ich nie ma. Drugi nie ten, co trzeba. Czekam. Ruch w sklepie całodobowym się wzmaga. Koło mnie siada dwóch panów. VIPów. Mają puszki z napojem marki VIP. Jeden z nich zaczyna rozmowę. Mówię: nie palę. A On: Moje życie pewnie krótkie będzie, ale oddałbym połowę teraz by zakurzyć. Tak mi się jarać chce. Czekam dobrych kilkanaście minut. Chłopaków nie ma. Nasze drogi dziś już się nie spotkały. Ciekawe, co się stało? Gdzie poszli? Dziś już tego się nie dowiem, ale może za kilka dni?\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 16:28 Brak komentarzy:\nKolejny poniedziałek. Ostatni dzień zwolnienia lekarskiego. Od tygodnia jestem chory. Dopiero w czwartek rano dowlokłem się do lekarza. Myślałem, że może mi przejdzie, aż o mało, co nie wyplułem w nocy płuc i uznałem, że ta moja forma leczenia nie skutkuje. Jak trudno mi jest prosić o pomoc w takiej zwykłej sytuacji jak choroba? U lekarza byłem 15 minut- licząc z czekaniem i sprawa się wyjaśniła- jestem jednak chory. Mogłem pójść wcześniej i byłoby po sprawie. A tak. Ten tydzień będzie ciekawy, pomyślałem sobie dziś rano. Jutro mam przecież egzamin wewnętrzny z prawka i chciałbym się pouczyć, wtorek Bobrek i tam czkające wyzwania a w czwartek jadę na trzy dni do Berlina na konferencję z moim szefem. Moje myśli przerwała wiadomość, którą o 7.55 dostał moja żona SMS-a od znajomego- ks. bp Mieczysław Cieślar, zwierzchnik diecezji warszawskiej nie żyje. Z Internetu dowiedziałem się, że zginął w wypadku samochodowym, chyba w drodze do domu. Kolejna tragedia dla pogrążonego już w smutku Kościoła Luterańskiego w Polsce. Z śp. ks. bp. Cieślarem miałem zajęcia w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Pracowaliśmy też wraz z żoną w jego diecezji, przez ponad cztery lata. Ostatnia nasza rozmowa miała miejsce w murach Akademii na ul. Miodowej. Na zajęciach okazało się, że jestem sam i ks. bp jako wykładowca. Po zajęciach, zapytał mnie, co tam u nas. Gdzie jesteśmy, co robimy? Rozmawialiśmy o naszej (z żoną) decyzji i przeprowadzce na Śląsk. Życzył mi i mojej rodzinie sił do działania w służbie na rzecz bliźnich i Bożego błogosławieństwa. Rozmowa była spokojna, partnerska. Dawno z taką swobodą nie rozmawiałem z osobą pełniącą ważne stanowisko w kościele czy na uczelni. Podziękowałem i nawet mi przez myśl nie przeszło, że się już nigdy nie spotkamy. Dziś rano, moja żona prosiła mnie o jedno- bym jeździł bezpiecznej i wolniej. Obiecałem to jej i córce. Śmierć nie wybiera i nie wiadomo, na kogo, kiedy i gdzie czeka. A jedno jest pewne, że czeka.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 10:42 Brak komentarzy:\nPo ciężkiej i nieprzespanej nocy doczekałem poranka. Wreszcie poniedziałek, mój ulubiony dzień tygodnia! Znów można pracować! Przez następne kilka dni będę w dzielnicy Bobrek. Wsiadam w autobus i ruszam. Jestem w Centrum. Załatwiam kilka spraw i przesiadam się na bankę. Szum i zgrzyt ścierających się stalowych kół oraz żelaznych szyn robi niezapomniane wrażenie. W tramwajach, bo o nich mowa skrzyżowania są samoobsługowe! Kierowca dojeżdża do skrzyżowania torów, zatrzymuje bankę, wysiada, przestawia zwrotnicę w pożądanym kierunku i jedziemy dalej. Wysiadam z fatygowanej 18 na przystanku Bobrek Wytrwałych. Idę ul. Zabrzańską, skręcam na południe w ulicę Konstytucji. Skręcam na zachód w ulicę Glinki. Dookoła same familoki z oknami i framugami pomalowanymi na czerwono lub zielono. Dochodzę do skrzyżowania ulic Stalowej i Kolonia Rubież. Skręcam na zachód, w kierunku rubieży. Moim oczom ukazuje się niesamowity widok. Pierwsze skojarzenie z choinką, tylko taką nietypową, bo Bobrecką. Widzę duże drzewo, rosnące na placyku, obok jednej z kamienic. Bez liści, ale za to całe przystrojone w rozwiniętą taśmę magnetofonową. Szum wiatru i blask migoczącego słońca, kojarzy mi się mimowolnie ze świąteczną choinką. Dochodzę do garaży. Wszędzie dużo śmieci. Na jednym z murów pustego garażu, dostrzegam odcisk pary dłoni. Może wszedłem na czyjś teren? Ruszam ulicą Ludwika Pasteura. Idę w stronę ulicy Konstytucji. Po mojej lewej stronie ciągną się familoki. Po mojej prawej stronie ciągnie się teren spółki Ekoprod, zajmującej się utylizacją i recyklingiem materiałów odpadowych, takich jak żużel, popioły, czy gruz betonowy. Widok z okien mieszkalnych jest taki.\nMieszkańcy, mają taki widok każdego dnia. Ja się rozglądam i obserwuję, bo jestem tu dopiero parę razy, ale ten, kto tu mieszka od urodzenia ma chyba dość takich obrazów i przechodzi obojętnie obok nich, tak jak ja przejeżdżając przez dolinę rz. Wisły w Ustroniu czy w Wiśle. Jest 14.00. Wracam na obiad do domu. O 16.00 znów tu jestem, a gdzie byłem i co widziałem, to już zupełnie inna historia.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 10:15 Brak komentarzy:\nKs. Jan Kurko zaprasza nas i rodziców chrzestnych pod ołtarz. Razem słuchamy, czym jest chrzest. Liturgia i całe nabożeństwo jest żałobne. Mamy żałobę narodową. W tej ciemności i zadumie jaśnieje kolejne widzialne światło dla nas. Jest to światło, którego nie zagasi ciemność. Jest to światło rodzącego się życia. Tym światłem jest chrzest dziecka. Koniec życia i jego początek są częścią tego samego kija. Choć wczoraj patrzyłem na jeden jego koniec, dziś patrzę na drugi. Wczoraj byłem obserwatorem, jak śmierć wpływa na mnie, moją rodzinę, moje miasto i ojczyznę. Na Europę i świat. Dziś patrzę, jak dar od Boga przyjmuje moja córka. Jak to wpływa na mnie, moją rodzinę i mych najbliższych? Pod chrzcielnicą, mam możliwość zapalenia świecy. Znaku nadziei, jaka jest w Chrystusie dla nas. Życie nawet w XXI w. jest nieprzewidywalne. Jesteśmy, czy tego chcemy czy nie, świadkami różnych rzeczy. O jednych chcemy zapomnieć, inne trzymać w pamięci, mimo że wielu z nas nie ominie demencja starcza. Tak jak na tym starym drzewie, które rośnie w dzielnicy Bytom-Bobrek, tak i w nas widać będzie to, czego w życiu doświadczyliśmy.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 08:43 Brak komentarzy:\nDziś doszły mnie tragiczne wiadomości. Byłem w samochodzie przed sklepem, gdy zadzwoniła moja żona z wiadomością, że samolot prezydencki rozbił się w Smoleńsku. Wszyscy nie żyją. Byłem w szoku. Włączam radiową Trójkę. Siedzę… słucham…i nie mogę uwierzyć. Na ulicach spokój. Życie jakby się zatrzymało na chwilę…. A o tej jednej, krótkiej chwili będzie się moja córka uczyła w szkole.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 08:42 Brak komentarzy:\n1 kwietnia 2010r.\nOstatnie dwa dni były niesamowite. W środę 31 kwietnia byłem wraz z moim przełożonym na spotkaniu świątecznym w Warszawie organizowanym przez Fundację Wspólna Droga. Mieliśmy jechać samochodem, lecz zdecydowaliśmy, że szybciej i mniej stresowe będzie jak pojedziemy pociągiem. Samochody zostawiliśmy na parkingu i udaliśmy się na kultowy dworzec w Katowicach. Mieliśmy 10 minut by dojść do dworca i kilka by kupić bilety- pociąg odjeżdżał o g. 15.00. Zdążyliśmy. To jest ciekawe, co ludzie zabierają w podróż by sobie ją umilić i mieć wrażenie, że szybko mija. W przedziale było nas pięcioro. Dwóch panów miało półlitrowy napój i porządny szklany kieliszek, który w nie jednym rejonie polski pewnie już był. Krążył z ręki do ręki. Rzadko, kiedy stał pusty. Kulturalnie zagryzając frytkami i popijając colą dojechali aż do Warszawy. Pani, która siedziała na środku w skupieniu studiowała grubą księgę, bez której żaden student medycyny nie zdałby anatomii. Nie wiedziałem, że mam aż tyle przeróżnych nerwów. No i my, rozmawiający na różne tematy i ciągle poruszający nowe. Na miejscu, byliśmy punktualnie. Spotkanie rozpoczęło się krótkim poślizgiem, kwadrans po 18.00. Było mi miło zobaczyć, choć kilku znajomych, którzy tak jak ja pracują na ulicy. Program był ciekawy. Można było kupić na aukcji trzy obrazy wykonane przez niepełnosprawnych artystów. Ceny nie powaliły na kolana. Najdroższy został sprzedany za 300zł. Miałem chęć kupić jeden, ale cóż…może w przyszłym roku. Pożegnaliśmy się i ruszyliśmy w drogę powrotną. Zobaczyłem, jak ważne jest wspólne spotkanie. Poczuć, że choć jesteśmy z różnych organizacji, zdecydowaliśmy się wspierać i działać w wspólnej sprawie. Pojedynczy sznur nie wiele wytrzyma, ale potrójny trudno jest przerwać.\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 12:22 Brak komentarzy:\nOd godziny 10.00 brałem udział w Forum Diakoni diecezji katowickiej, tu w Miechowicach. Po nabożeństwie, które odbyło się w kaplicy domu opieki, udaliśmy się do Sali na kilka wykładów i prezentacji poświęconych pracy, jaka ma miejsce w parafiach w diecezji. Gościem specjalnym, był dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z Bytomia, który przedstawił swoją wizję pracy z konkretnym człowiekiem w jego aktualnej sytuacji na podstawie Systemowego Projektu Aktywizacji - SPA w Bytomiu, który obejmuje dzielnice Rozbarku i Bobrka. Ciekawą formę pracy z tzw. trudną młodzieżą ma ksiądz z Parafii świętej Rodziny w Bytomiu-Bobrku. Jako kapłan i drużynowy prowadzi stałą pracę harcerską i daję możliwość młodym osobom uczestniczenia w czymś wyjątkowym, ale także, do poznania innych młodych ludzi z całej Polski przez organizowane obozów i wycieczek. Jest tyle możliwości aktywności lokalnej, są także prowadzone różne działania przez miasto, parafie czy organizacje pozarządowe. To jest pocieszające, ale nadal zbyt mało osób, do których ta działalność jest kierowana z nich korzysta. Dlaczego tak jest?\nAutor: Centrum Misji i Ewangelizacji o 10:49 Brak komentarzy:


Creme brulee - przepisy na creme brulee z popularnych blogów - Durszlak.pl\nwiśnie i creme brulee\nCreme brulee z Awokado, Crème brûlée 94\nCrème brûlée z awokado bez jajek to totalnie rewolucyjna rozpusta dla miłośników tych owoców. Jeśli przy okazji należysz do grona łasuchów to przepadniesz, ponieważ crème brûlée w takim niebanalnym Zobacz więcej\nCrème brûlée 136\nCreme Brulee 85\nTen deser był od początku dla nas zagadką. Jak wiele z wieloma potrawami, również i z tą nigdy wcześniej się nie spotkaliśmy. Ale każdy kto zna Amelię, wie, że jedną z rzeczy, które Amelia najbardziej Zobacz więcej\nCrème brûlée 26\nNa pewno każdy z Was zna crème brûlée - cudowny deser rodem z Francji, przygotowywany na bazie śmietanki, żółtek i cukru, zwieńczony warstwą skarmelizowanego cukru. Klasyczny crème brûlée Zobacz więcej\nMoje pierwsze creme brulee bez palnika 1127\n- czyli waniliowa pycha Dziś wpadły do mnie dwie koleżanki ze szkoły, chciałam poczęstować je czymś ekstra... i wyszło..a przynajmniej one tak twierdziły.. Mi smakowało bardzo, więc chyba nie kłamały Zobacz więcej\nFrancja: Crème brûlée 366\nWychodzę za mąż, zaraz wracam. Z tej okazji w najbliższy tydzień zaprezentuję kilka przepisów potraw i deserów, którymi będziemy się dziś raczyć na małej rodzinnej uroczystości z okazji naszego ślubu Zobacz więcej\nVN:F [1.9.22_1171] Kto nie zna tego deseru? Chyba każdy. Creme brulee, czy raczej Crème brûlée kojarzy się z deserem restauracyjnym, trudnym do wykonania w domu. Może dlatego nie wielu przygotowuje Zobacz więcej\nCrème brûléeto klasyk w dziedzinie deserów, jest znany na całym świecie, tak samo jak tiramisu czy panna cotta. Deser ten rzekomo wymyślili Francuzi. Po raz pierwszy wzmianka o nim pojawiła się w 1691 Zobacz więcej\nCrème brûlée po francusku znaczy „przypalony krem”. Ten deser jest jedną z największych międzynarodowych gwiazd słodkiej sceny kulinarnej i podbił serca oraz podniebienia milionów ludzi na całym Zobacz więcej\nCreme brulee 105\nWitajcie :) Dziś mamy dla Was coś specjalnego - domowy creme brulee. Jest to ulubiony deser Julki, taki na wyjątkowe okazje. Do tej pory jedynie zamawiany w restauracjach, ale w końcu postanowiła się Zobacz więcej\nKlasyczna elegancja Francja, czyli creme brulee. Od dawna słyszałam w domu: kiedy zrobisz creme brulee? No i zrobiłam. Klasyczny, delikatny, z chrupiącą skorupką... w sam raz na niedzielny Zobacz więcej\nCrème brûlée to francuski specjał, znany i uwielbiany na całym świecie. Jeśli jeszcze nie znasz jego smaku, czym prędzej nadrób zaległości i sięgnij po przepis na klasyczny crème brûlée. Zobacz więcej\nCrème brûlée 6 Flares Facebook 4 Pin It Share 2 Google+ 0 Filament.io Made with Flare More Info'> 6 Flares Składniki: 400ml śmietanki kremówki 36% 1 laska wanilii 6 żółtek 20g cukru pudru + do Zobacz więcej\nCrème brûlée 127\nCrème brûlée - tego deseru chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Jest banalnie prosty i bajecznie smaczny. Moim zdaniem to nieco grzeszny, dekadencki i bardzo niedzisiejszy deser, który jednak dobrze Zobacz więcej\nCrème brûlée 40\nNadszedł ten dzień. Crème brûlée podawany na europejskich stołach przynajmniej od 1691 roku, zagościł wreszcie i na moim. Nie do końca jest jasne czy pierwotny przepis powstał we Francji, czy też w Zobacz więcej\n„Po trzech dniach migreny, nie miałam już wczoraj siły wymyślać jakiegoś deseru na dzisiejszy obiad. Zakupiłam więc gotowy crème brûlée firmy Rians. Nigdy nie kupuję gotowych deserów, tym razem Zobacz więcej\nKażdy kto widział kultowy już film pt. "Amelie", doskonale pamięta scenę, z przebijaniem się głównej bohaterki przez skorupkę cukru, w celu dotarcia do creme brulee. Zanim zapoznamy się z charakterystyką owego deseru warto podkreślić, iż z francuska nazwa ta oznacza dosłownie przypaloną śmietankę.\nPodstawowy wariant składa się zaledwie z kilku produktów. Ów zapiekany deser jest przygotowywany ze śmietanki, żółtek oraz cukru, zaś warstwa wierzchnia uwieńczona jest skorupką z cukru karmelizowanego. Za charakterystyczny aromat creme brulee odpowiadają dodatki. Do głównych wariantów dodatkowych, jeśli chodzi o creme brulee, zaliczamy wanilię oraz czekoladę.\nHistoria popularnego francuskiego deseru sięga roku 1691 – wówczas zrodziła się pierwsza – do dziś zachowana wzmianka opisująca składniki oraz sposób przygotowania. Niewykluczone, że deser gościł na stołach arystokratów znacznie wcześniej. Na szczególną uwagę zasługuje także forma serwowania creme brulee. Deser podawany jest w formie tzw. kokilek – są to niewielkie miseczki, w których wypieka się desery, a następnie podaje w wersji schłodzonej.


Testy DIGI SP8ZOC - SP5ZBL\nTesty DIGI SP8ZOC\nWysłany: Pon 12:42, 26 Kwi 2010 Temat postu: Testy DIGI SP8ZOC\nProszę o uzupełnienie poniższej notatki dla Kamila. Widać będzie skłaniał się do założenia tam DIGI, bo sam wystąpił z prośbą o takową notatkę. Jako że ja zielonego pojęcia nie mam o APRS, to proszę fachowców o jej dokończenie.\nSporządzona na okoliczność testów stacji APRS na stanicy harcerskiej w Nowosielcu\nW dniu 23 kwietnia br. w godzinach wieczornych zamontowana została w lokalizacji jak wyżej radiostacja typ: ………… nr fabr: ……………….., skonfigurowana jako stacja przekaźnikowa APRS (digipiter APRS). Radiostacja współpracowała z:\na) zasilaczem impulsowym typ: ………………\nb) anteną 3282 Radmor zamontowaną na maszcie od radiolinii R-405, na wysokości około 30 m n.p.t.\nOstatnio zmieniony przez sp5wcx dnia Pon 12:43, 26 Kwi 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 12:58, 26 Kwi 2010 Temat postu:\nRadiotelefon to był Kenwood TM-D710 użyczony przez Piotra SQ5KGO.\nPracował jako pomocnicze digi czyli przekazywał tylko ramki ze ścieżką WIDE1-1.\nPomimo małej mocy (większość czasu nadajnik pracował na 5 W) znakomicie radził sobie z przerzucaniem dalej stacji mobilnych z kilkunastu km.\nWypełnił tym samym lukę w pokryciu sieci APRS występującą właśnie w okolicach Łosic.\nNiedawno uruchomione testowe digi w Siedlcach już z trudem stamtąd odbiera, SR8NDB podobnie.\nTesty przeprowadzone w niedzielę mające na celu zbadanie wpływu nadajnika digi APRS na odbiornik przemiennika SR8D będącego w tej samej lokalizacji i słuchającego zaledwie 250 kHz wyżej dla mocy digi:\n5W = brak jakiegokolwiek wpływu\n25W = minimalny wpływ\n50W= całkowite wycięcie stacji o słabym sygnale pracującej akurat na SR8D\nWpływ pracy nadajnika przemiennika na czułość odbiornika digi nie został przebadany, ale nie powienien być duży ponieważ odstęp częstotliwości wynosi w tym przypadku 850 kHz.\nZa udział w testach nic nie wzięli:\ni liczne grono osób przysłuchujących się.\nWysłany: Pon 13:25, 26 Kwi 2010 Temat postu:\nTo niech coś Piotrek jeszcze napisze o konfiguracji samego urządzenia, jakieś szczegóły typu czasy, ścieżki (myślałem że pracowało to jako "pełne" digi a nie jak podałeś "lokalne" - tak przynajmniej sugerowałem ustawić, aby jak najczęściej podczas testów załączał się nadajnik) itp ...\nOstatnio zmieniony przez sp5wcx dnia Pon 13:29, 26 Kwi 2010, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Pon 14:58, 26 Kwi 2010 Temat postu: aprs\nJadąc do Nowosielca używałem mocy nadajnika 5w to jest minimum jakie mogę załączyć i rysowało ścierzkę.\nAnalizując trasę widać jak po drodze zbierały mnie stacje:SR8NDL,SP5SMY,SP8ZOC, które przerzucały mnie do Białej Podlaskiej,Adama SP5RZP, Warszawy, a nawet do Łomży.\nWysłany: Pon 20:14, 26 Kwi 2010 Temat postu:\nCzyli zasadnym by było uruchomienie DIGI w okolicach Łosic, w takim razie nabiore ruchów Dzieki za testy.\nWysłany: Wto 8:21, 27 Kwi 2010 Temat postu:\nKamil czy będziesz potrzebował jakiś radiotelefon na 2 metry do APRS?\nWysłany: Wto 9:46, 27 Kwi 2010 Temat postu:\nTesty wykonane na Kenwood TM-D710E\nUstawione jako digi pomocnicze WIDE1-1 z mocą 5W. Obiekt digi emitowany ze ścieżka WIDE2-2. Przy krótszej ścieżce były problemy z dotarciem do jakiegokolwiek igate.\nChodziło tak prawie 2 dni.\nW niedziele testy wpływu na przemiennik: moc 5W, 25W, 50W.\nTrasa wykonana w sobotę, z radia ręcznego moc 5W antena samochodowa Comet M72S :\nI powrót z Nowosielca bez digi:\nOstatnio zmieniony przez SQ5KGO dnia Wto 9:48, 27 Kwi 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 15:57, 27 Kwi 2010 Temat postu:\nMam juz sprzet do testow takze dzieki.\nWysłany: Wto 17:18, 27 Kwi 2010 Temat postu:\nA jakbyś nie miał TNC to służę swoim "wynalazkiem" w postaci płyteczki MiniDigi.\nObecnie w Mińsku pracuje takie miejskie digi wspomagające i radzi sobie lepiej niż zakładałem, bo nawet z okolic Kałuszyna "podbiera" ramki mojemu domowemu digi\nWysłany: Wto 20:26, 27 Kwi 2010 Temat postu:\nTNC tez jest, tak wiec mam komplecik


Skarpetki pięciopalczaste na jogę MULTISPORT MK1341 navy Isenzo Rozmiar 34-37 Kolor granatowy - Carrefour\nSKARPETKI PIĘCIOPALCZASTE MULTISPORT YOGA SOCKS MK1341 ISENZO Podczas ćwiczenia jogi poszukujemy równowagi między umysłem, emocjami i ciałem, dążąc do niej poprzez układanie ciała w asany, a każde, nawet najmniejsze zachwianie, może zniszczyć nasz długo wypracowywany balans. Jeśli masz wrażenie, że Twoje dłonie i stopy nie dają Ci wystarczającego oparcia na macie, warto je co nieco wspomóc. Pięciopalczasta budowa skarpetek pozwala stopom na bardziej naturalny ruch i operowanie palcami. W końcu nie od parady mamy ich pięć, a ich rozstawienie pomaga w utrzymaniu równowagi podczas skomplikowanych asan. Opis: pięciopalczasty krój otwarte palce pozwalają na naturalny ruch i ułożenie stóp podczas ćwiczeń antypoślizgowe warstwy izolują od podłoża i zapobiegają wychłodzeniu stóp chronią przed brudem i zarazkami z podłoża doskonałe jako alternatywa do uprawiania ćwiczeń boso - zwłasza jogi wysoka jakość materiału skład: 91,2% Cotton, 5,6% Polyamide, 3,2% Elastane kolor: granatowy


Srebrny naszyjnik skrzydło anioła 💎 Ottomania - srebrna biżuteria orientalna 💎\nStrona główna Biżuteria srebrna Naszyjniki srebrne Srebrny naszyjnik skrzydło anioła\nilość Srebrny naszyjnik skrzydło anioła\nSrebrny naszyjnik skrzydło anioła – to propozycja dla kobiet, które uwielbiają delikatność, jakość oraz blask. Forma wykonania tego orientalnego naszyjnika cechuje się niezwykłą precyzją, a także lekkością i delikatnością, więc świadczy to o najwyższej jakości wykonania tej orientalnej biżuterii. Srebrny naszyjnik skrzydło anioła został zaprojektowany w szczególności z myślą o kobietach, które cenią wygodę, delikatność i elegancję. W związku z tym idealnie będzie się prezentował na każdej kobiecie oraz dopełni każdą kobiecą kreację. Dodatek małych cyrkonii nadaje również niesamowitego blasku imponującej biżuterii. Dzięki temu naszyjnik jest naprawdę wyjątkowy i warty uwagi!\nCHARAKTERYSTYKA PRODUKTU – Srebrny naszyjnik skrzydło anioła\nMożliwość regulacji długości łańcuszka TAK (40-46)\n2 opinie dla Srebrny naszyjnik skrzydło anioła\nAnonimowo – 29 maja 2020\nPiękna biżuteria, dla wyjątkowej kobiety\nRenata – 12 października 2020\nPrezent dla siostry – bardzo się ucieszyła, pięknie się prezentuje, delikatny i bardzo kobiecy. Polecam sklep! To już moje kolejne zakupy tutaj i zawsze jest szybko, a produkty najwyższej jakości


Thijs Berman – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce urodzenia 26 września 1957\nThijs Berman (ur. 26 września 1957 w Coevorden) – holenderski polityk, dziennikarz, poseł do Parlamentu Europejskiego VI i VII kadencji.\nUkończył psychologię na Uniwersytecie w Utrechcie (studia licencjackie, 1983) i Uniwersytecie Amsterdamskim (studia magisterskie, 1987). Od tego czasu pracował jako dziennikarz. Był korespondentem w Paryżu i Moskwie stacji publicznej Radio 1, redaktorem radia Wereldomroep, publicystą dziennika rolnego "Agrarisch Dagblad". Pisywał dla czasopisma "Elsevier", prowadził też jako prezenter rozrywkowe programy radiowe i telewizyjne.\nW 2004 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego z listy Partii Pracy. W PE VI kadencji przystąpił do grupy socjalistycznej. W 2009 po wygraniu prawyborów został liderem wyborczym PvdA w kolejnych wyborach. Prowadzona przez niego lista partyjna zdobyła 3 mandaty w miejsce dotychczasowych 7, z których jeden utrzymał Thijs Berman.\nISNI: 0000 0000 3156 8812\nTę stronę ostatnio edytowano 4 lis 2017, 10:57.


"Władze nie traktują nas jak ludzi". Niedoszły samobójca tłumaczy\n"Władze nie traktują nas jak ludzi". Niedoszły samobójca tłumaczy skok\nDodano: 7 stycznia 2011, 12:35 / Zmieniono: 7 stycznia 2011, 12:35 0\nMężczyzna, który rzucił się z balkonu galerii w parlamencie Rumunii, żeby zaprotestować przeciwko zmniejszeniu zasiłku dla jego autystycznego syna mówi, że zrobił to, by zwrócić uwagę na to jak władze dzielą społeczeństwo, wprowadzając drastyczne oszczędności.\nAdrian Sobaru uważa, że władze nie traktują mieszkańców kraju jak ludzi. W czwartek wieczorem powiedział w telewizji Antena 3, że to "bolesne, iż staliśmy się tylko liczbami". Ten pracownik telewizji powiedział też, że jego skok z 23 grudnia miał być szerszym przesłaniem, a nie tylko osobistym gestem. Jego zdaniem zapewnienie dzieciom przyzwoitej przyszłości stało się trudne.\nRumuńscy deputowani przerwali wówczas debatę nad czwartym wnioskiem o wotum nieufności dla rządu Emila Boca w związku z planem oszczędnościowym. Mężczyzna doznał poważnych obrażeń. Zdesperowany pracownik telewizji miał na sobie podkoszulek z napisem: "Zabiłeś przyszłość naszych dzieci, sprzedałeś nas".\nDrastyczny program oszczędnościowy został przyjęty w Rumunii w celu utrzymania deficytu budżetowego na planowanym poziomie 6,8 proc. PKB i skorzystania z kolejnej raty pożyczki w wysokości 20 mld euro od Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Unii Europejskiej i Banku Światowego.\nW ramach programu władze w Bukareszcie obcięły na kilka miesięcy do końca 2010 roku zarobki w sektorze publicznym o 25 procent i podniosły stawkę podatku VAT z 19 do 24 procent. Z dwóch lat do roku skrócono płatny urlop wychowawczy. W grudniu parlament uchwalił reformę emerytalną zakładającą podniesienie do 2015 roku wieku emerytalnego dla mężczyzn do 65 lat i dla kobiet do 63.


przez Pawik » 7 lut 2018, 12:49\nZwracam się do kolegów z prośbą o udzielenie informacji ,o ile ktoś miał już wcześniej doświadczenie względem zakupu i wymiany radia z nawigacją z chin (aliexpress) do Mazdy CX -7 2007rok Europa. Noszę się z zamiarem zakupu ale mam obawy jak to bywa w przypadku zakupu na odległość. Nie mam pojęcia czy takie radio będzie pasować rozmiarem i czy będzie kompatybilne z systemem Bose,jak również ze sterowaniem z kierownicy i jak wygląda sprawa z samym kupnem z chin?,jeśli chodzi o cło i podatek a także czy nie ma problemu z kurierem?.Na tamtejszym rynku jest kilka modeli dedykowanych do mojego rocznika na windows i Android. Ktoś tu już opisywał taką sprawę na CX-9 i miał kłopot ze sparowanie mam kierownicy. Proszę uprzejmie o odzew w mojej sprawie i pomoc. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.\nOd: 7 lut 2018, 09:28\nPosty: 5 (4/0)\nAuto: Mazda CX7 2.3 258KM/2007\nprzez aj75 » 11 lut 2018, 11:30\nTrzeba kupić wersję stacji z obsługą Bose. Jeżeli wybierzesz przesyłkę DHL to 100% zapłacisz VAT. W przypadku innych przesyłek loteria.\nOd: 16 sie 2015, 15:53\nPosty: 69 (0/3)\nAuto: CX-7 2.2 2010 Sport\nprzez Pawik » 12 lut 2018, 11:48\nDzięki serdeczne kolego, caly czas siedzę na Ali i piszę z Chinczykami , na razie jestem na etapie zbierania info i selekcjonowania towaru. Dzięki za info o DHL to się przyda.\nDopisano 12 lut 2018, 11:50:\naj75 a ty masz takie radio w swojej madzi?\nprzez aj75 » 17 lut 2018, 16:41\nJa miałem starszą wersje na Windows CE. Zepsuła mi się po 6 latach (trochę miałem w tym swój udział) i wróciłem do oryginału i już nie chce chińczyka. Ma mnóstwo bajerów ale niestety tuner radiowy jest bardzo słaby oraz dźwięk z oryginału dużo lepszy (mam wersje z Bose). Jeżeli znajdziesz coś fajnego na Android daj znać co jak itd.\nprzez tom111 » 18 lut 2018, 20:03\nMam takie radio z Androidem i jestem bardzo zadowolony. Kupowałem w Polsce.\nOd: 28 kwi 2016, 21:13\nAuto: Mazda CX7 2,2 2010\nprzez Pawik » 20 lut 2018, 09:39\nTom111 możesz wrzucić fotki tego radia i napisać gdzie kupiłeś? . Na Ali jest tego sporo i korespondencja z Chińczykami wciąż trwa ,jedyne co zauważyłem ,to że na zadawane moje pytania piszą prawdę. Podoba mi się ich podejście do klienta ale nie oznacz ,to że ich produkty są dobre i tańsze niż u nas. Android chiński waha się między 300 a 400$ i trzeba wliczyć do tego dodatkowe opłaty (cło,podatek) oczywiście istnieje niewielka szansa żeby zmniejszyć koszty przesyłki ale nie ma się co oszukiwać i trzeba mieć na względzie dodatkowe pieniądze. Mój mały rekonesans dał mi dużo do myślenia,przede wszystkim nie chcę stracić na jakości dźwięku a jak wiadomo Bose jest wiodącym systemem na rynku ogólnoświatowym. W tym temacie miałem też pogadankę z muzykiem.Przechodząc do rzeczy, zacząłem się rozglądać za używkami( Pionier,Alpina,JVS,Kenwood),można kupić coś ciekawego nawet z navi oczywiście trzeba mieć cierpliwość i starannie sprawdzić sprzęt ,a to się wiąże z pojechaniem do potencjalnego sprzedawcy. Mam też na oku sprzedawcę z Allegro:\nhttp://allegro.pl/radio-nawigacja-gps-m ... 54971.html\nTen produkt też jest z pewnością chiński ale cena przystępna i kupno w Polsce a może być i montaż. Pytanie, czy to radio przy współpracy z Bose nie będzie miało wpływu na jakość dźwięku?. Zapomniałbym o fabrycznych radiach 7" mazdy cx7. Na Allegro znalazłem za 350zł, z zapewnieniem że wszystko działa,no jakby inaczej ,jedynie trzeba przestroić radio na pasma europa bo jest USA i jak dalej z mapami?. Ze świecą szukać odpowiednich ludzi,którzy się tym zajmują i nie wiadomo za jakie pieniądze a sprzęt też używany na ebay znalazłem od 165$, owszem, tylko jakoś nie mam zaufania do tamtego rynku i znowu USA. NO, nic sprawa nie jest taka prosta jakby się mogło wydawać, jestem wyczulony co do jakości nagłośnienia i dlatego moja decyzja o zakupie takiego radia stwarza mi problem. Jeśli chodzi o Bose ,to wystarczy posłuchać utworów nagranych w formacie wave a nie w mp3 i banan na buźce jest Pozdrawiam i będę dalej drążył temat. Dziękuję Panowie za zainteresowanie i czekam na dalsze uwagi. i papierosik jak ktoś pali\nprzez tom111 » 20 lut 2018, 19:49\nMam ten sam model co z Twojego linka, od tego samego sprzedawcy.\nW temacie niżej opisywałem jak to działa:\nTo ustrojstwo za 350zł, to już antyk i prawdopodobnie będą problemy z podłączeniem.\nprzez TheNatiraT » 1 mar 2018, 21:16\nPo wcześniejszych postach (w tym kilku wiadomościach z tom111 [dzięki]).\nSkusiłem się na https://www.aliexpress.com/item/Idoing- ... 0.0.fhaVsX\nCzekam na dostawę. Przeanalizowałem wszystkie oferty na ali, wiele wiadomości za mną z różnymi sprzedawcami. Ta jest oferta moim zdaniem jest najbardziej sensowna. Sprzedawca wysłał mi sporo filmów i zdjęć, odpowiedział na każde pytanie.\nW dodatku uzgodniliśmy że wyśle wersję 2GB Quad, po update do Androida 8.0 (oglądałem video – wygląda i działa bardzo fajnie). W jego zestawie nie ma domyślnie adaptera do BOSE (płatne bodaj 20$) ale wymęczyłem go na kabel gratis. I tak pewnie niemało na tym zarobił.\nDodatkowo z wysyłką za 30$ robią jakiś "myk" na swój koszt i gwarantują brak opłat cło/vat.\nDostałem tracking z UPS i czekam w tej chwili na przesyłkę, dam znać jak dojdzie.\nDodam że koszt to ~1200zł (całość). Podobne zestawy na allegro ponad 2000. Jest różnica;)\nOd: 10 kwi 2017, 17:15\nprzez aj75 » 2 mar 2018, 21:33\nDaj koniecznie znać. Ciekawy jestem twojej opinii na temat jakości dźwięku oraz czy poprawili tuner radiowy.\nprzez markus2954 » 6 mar 2018, 11:48\nWitam, mam pytanie jak wyjść z AM na stacji Android. Zainstalowałem i wszystko hula, nie mam żadnego przycisku aby zamknąć AM. Po włączeniu np. menu, AM nadal zostaje na pasku. Czy może ktoś zaradzić jak wyłączać AM na stacji multimedialnej z androidem ? Oczywiście po wyłączeniu radia problem znika. Będę wdzięczny za podpowiedź.\nOd: 21 maja 2016, 16:31\nprzez tom111 » 7 mar 2018, 21:02\nKliknij dwa razy w strzałkę powrotu na pasku androida\nprzez markus2954 » 8 mar 2018, 09:13\nDzięki za podpowiedź. Tylko ta strzałka po wyznaczeniu trasy i nawigacji oraz jej zakończeniu się nie pojawia na pasku. Mam AM 4,5\nprzez tom111 » 8 mar 2018, 19:46\nNie chodzi mi o strzałkę w oknie nawigacji, tylko w górnym pasku androida. Jeśli w trakcie działania automapy, nie wyświetla Ci się na górze ekranu pasek androida (ten z godziną, wifi, bluetooth itp), to włącz go w opcjach, aby był na stałe.\nprzez markus2954 » 9 mar 2018, 09:05\nDzięki za podpowiedź, nie miałem włączonego paska na stałe, teraz już ok\nprzez TheNatiraT » 9 mar 2018, 20:51\nInformuję, że sprzęt zainstalowany. Po kilku problemach z audio – jestem zadowolony.\nW telegraficznym skrócie rzeczy które dla mnie były niepewne, informuję:\n– montaż sam w sobie jest dziecinnie prosty. Trzeba być tylko w miarę delikatnym by nie połamać plastików przy demontażu\n– po instalacji zostanie wam jedna fabryczna wiązka kabli (w sumie są 3 + 1 (3x radio, 1x światła awaryjne). Zostaje jedna wiązka kabli ze starego radia\n– modułu GPS nie trzeba wyjmować na zewnątrz. Ma wbudowany magnes – przypiąłem go w kolumnie, zaraz obok radia. Schowany pod plastikiem nie szpeci. Nawigacja łapie FIX od razu. Strat w jakości sygnału brak.\n– wbudowany w górną część kokpitu wyświetlacz nadal działa jak wcześniej, łącznie z kamerą\n– wbudowany mikrofon podobno wystarcza (tak twierdzą moi rozmówcy). Pro forma podepnę jeszcze dla testu dodatkowy mikrofon z zestawu.\nCo do audio i jakości dźwięku:\nPodobno wymagany był adapter do audio jeśli mamy wzmacniacz BOSE. Tak miało być i w moim przypadku. Niestety pomimo dobrego podpięcia – głośniki w tyle działały bardzo cicho. Myślałem że coś schrzaniłem ale nie. Zdecydowałem się wywalić ten dodatek i podpiąć instalację bez niego i... o dziwo cały system w samochodzie gra tak jak dawniej.\nWnioski – dodatkowy kabel do BOSE był zbędny.\nMoim zdaniem jakość dźwięku nie odbiega od wcześniejszego systemu (słucham głównie radia, mp3 i Spotify na najwyższym bitrate). Słucha się równie przyjemnie jak dawniej.\n– wpięcie kamery DVR Xiaomi Mijia to zasilania z radia (są 2 złącza USB), test w ten weekend.\n– wpięcie się w kabel fabrycznej kamery cofania i podłączenie do radia\nJeszcze nie przetestowałem wszystkiego ale całość działa bardzo fajnie i ładnie komponuje się w kokpicie.\nJeśli macie jakieś pytania – śmiało piszcie. Spędziłem sporo czasu nad szukaniem info przed zakupem więc z chęcią się podzielę obserwacjami po.\nEDIT: męczę sprzedawcę, żeby udzielił jakiegoś kodu rabatowego w sklepie. Może się uda to Wam podeślę.\nprzez aj75 » 9 mar 2018, 23:27\nJak działa radio? Byłeś w trasie, działa AF? RDS ok czy wyświetla bzdury? Sterowanie z kierownicy pełne?\nprzez TheNatiraT » 10 mar 2018, 09:08\nRadio bezproblemowo – nie gubi stacji, przełączanie i wyszukiwanie również sprawnie.\nRDS funkcjonuje prawidłowo, wyświetla i nie ma "krzaków". Baza zapisu stacji radiowych jest całkiem spora. Przełączanie FM/AM bez zastrzeżeń. Jakość dźwięku jak dla mnie taka sama jak na fabrycznym radiu. Pojawiały się na forum opinie że jakość jest słabsza – ja nie słyszę różnicy ale nie jestem wybitnym audiofilem z muzyką FLAC. Tak czy inaczej obsługuje wszystkie głośniki (podszybie, drzwi przód i tył, tylne słupki). Ampi dziala też całkiem przyjemnie (jak wspomniałem wcześniej sterowanie mocą tylnej cześci głośników jest mocno ograniczone – podobno tak już jest przez bose).\nUtrzymanie i przełączanie stacji przetestuję za tydzień w dłuższej trasie. Porównam z fabrycznym bo na trasie Kraków > wschód są często problemy z ciągłością stacji radiowych.\nW kwestii sterowania z kierownicy – funkcjonuje cały lewy panel. Nie testowałem jeszcze funkcji "słuchaj".\nPrawy panel jest nadal sprzęgnięty z wyświetlaczem na górnym panelu.\nEdit: Zapomniałem dodać. Coś co widziałem już w kilku radio-chińczykach. Przyciski fizyczne mają cichy klik (w zasadzie jego brak), skok podobny do fabrycznego. Pokrętła "Vol" "Tune" mają delikatny skok, również cichy.\nEdit2: Utrzymanie stacji (AF) działa bezproblemowo. Na odcinku 180km, RMF przepinał się sam 4 razy na różne freq.\nOstatnio edytowano 19 mar 2018, 19:44 przez TheNatiraT, łącznie edytowano 1 raz\nprzez aj75 » 11 mar 2018, 20:11\nDzięki za info. Jeżeli chodzi o sterowanie tylnymi głośnikami ja w RoadRover (chińczyk) nie miałem problemu – działało jak w oryginalnym.\nprzez aj75 » 8 kwi 2018, 18:28\nTheNatiraT napisał(a): Radio bezproblemowo – nie gubi stacji, przełączanie i wyszukiwanie również sprawnie.\nI jak kolego po dłuższym używaniu nadal jesteś zadowolony? Wszystko działa itd?\nprzez TheNatiraT » 9 kwi 2018, 13:54\nJak najbardziej tak. Kupiłbym ponownie. O dźwieku już pisałem. Użytkowanie jest bezproblemowe.\nFajnie działa FORScan + OBD bluetooth.\nZ rzeczy które mogą lekko wkurzać:\n– automatyczne przyciemnianie w nocy. Działa perfekcyjnie. Tzn jeśli masz włączone światła mijania, ekran jest przygaszony o wartość, jaką ustawisz. Wyłaczasz światła mijania – ekran świeci mocniej. Problem w tym, że na światłach mijania jeździsz cały rok. Więc teoretycznie cały czas jest ustawiony jako "noc". W związku z powyższym wyłączyłem opcję "noc" i ekran przygaszam wieczorem widgetem z pulpitu.\n– nie mam ROOTa w systemie. Choć jeszcze podpytam o to sprzedawcę.\n– w zależności jaką masz wersję CX7 (przed 2009, po 2009, po 2011) okablowanie może się lekko różnić. Więc istnieje możliwość że musisz przeciąć kabel z radia i wpiąć w inną wiązkę. Całość w pełni do ogarnięcia ze sprzedającym, opcjonalnie mogę pomóc w razie potrzeby. NIE ingerujesz w instalację fabryczną więc spokojnie;)\nZ rzeczy, które muszę poprawić to na pewno wpięcie fabrycznej kamery cofania do radia.\nNiestety nigdzie nie znalazłem schematu okablowania górnej konsoli z lcd, a te które są są z CX5. Wiem, że muszę się wpiąć w jedną wiązkę ale po 7 latach kolory kabli są nieczytelne.\nJeśli jesteście chętni na zakup to sprzedawca obiecał mi rabat dla użytkowników forum. (zwrot na wasze konto w PayPal) w wysokości 10$. Jesli ktoś jest zainteresowany to dajcie znać.\nTeraz jest: 16 lis 2018, 18:49