Podsumowanie Projektu Bellur 2018\nDrodzy Nasi Znajomi, Przyjaciele i Sympatycy\nbardzo dziękujemy za Wasze zaangażowanie w Projekt Bellur. Rok 2018 był wyjątkowy, gdyż obchodziliśmy rocznicę setnych urodzin Mistrza B.K. S Iyengara. Zbiórka pieniędzy na Bellur również okazała się wyjątkowa, gdyż zebraliśmy aż 17043zł (siedemnaście tysięcy czterdzieści trzy złote)\nDodatkowe środki uzyskaliśmy ze sprzedaży koszulek – 3550 zł z których 10% zostanie przekazane na projekt. To jest 355 zł.\nŁącznie przekażemy w tym roku na Bellur 17398zł (siedemnaście tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt osiem złotych )\nLista darczyńców wraz z wysokością wpłaty:\nAbhaya Studio Jogi Wrocław 2900zł\nSzkoła Jogi Candra 1820zł\nManomani szkoła Jogi Wrocław 1200 zł\nSadhana Szkoła Jogi 1000zł\nCentum Yogi Łódż 972 zł\nSatya Joga Warszawa-801zł\nEquanimus JOGA w Wilanowie 710zł\nJoganova Daria i Arkadiusz Deciuk 700zł\nJulia Butrym -Południewska JogaRytm 700zł\nJoga Park Patrycja Bernacka –Rubik 580zł\nMarta Chmielewska 540zł\nSzkoła Jogi - Magdalena i Maciek Bętkowscy 510zł\nInside Studio Joga & Pilates 450 zł\nPłocka Akademia Jogi 430zł\nJoga.ma Magda Adamiak 420zł\nAkademia Jogi Krakowie Bogusiewicz –Dzierżak 400zł\nStudio jogi Katarzyna Pilorz 360 zł\nIzabella Jurkiewicz 320zł\nPraktyka Jogi w Rzeszowie 310zł\nCentrum Hatha Jogi w Bielsku Katarzyna Radka 280zł\nBeata Gęsikowska i uczniowie 220 zł\nJoga Centrum Adama Bielewicza 200zł\nYogata Agata Rozkocha 200zł\nSzkoła Jogi na Dębnikach 160zł\nSzkoła Jogi Pod Akacjami 150zł\nAnonimowy darczyńca 110zł\nSattva YogaStudio 100 zł\nArkadiusz Andrzejewski 100zł\nMałgorzata Moryc Szkoła Jogi 1000 zł (joga na Dębnikach)\nSzkoła jogi magdalena i Maciej Bętkowscy 500zł\nSzkoła jogi Katarzyna Pilorz 450 zł\nEquanimus Kasia Chustecka 400zł\nPłocka Akademia Jogi Karolina Spychalska 350zł\nYoga-ta Agata Rozkocha 150 zł\nDorota Kobos 150zł\nInsi de Studio Joga & Pilates 100zł\n(Z pieniędzy za sprzedaż koszulek 10% zostanie przekazane na projekt Bellur . Łącznie 355zł)\nLista wydarzeń na 100 rocznicę urodzin B.K.S. Iyengara\nW związku ze zbliżającą się 100 rocznicą urodzin B.K.S. Iyengara (14 grudnia 2018) zachęcamy do wzięcia udziału w zajęciach charytatywnych na rzecz " Projekt Bellur. "\nW dniach 08.12-15.12.2018 w całej Polsce będą odbywały się lekcje jogi na których będą zbierane pieniądze na ten cel .\nMożesz także wesprzeć projekt Bellur wpłacając datek na konto stowarzyszenia z dopiskiem "Projekt Bellur"\nMbank bank nr 18 1140 2004 0000 3302 7657 0366\n08 grudnia godzina 09:00-11:00 Inside Studio Joga&Pilates Kraków prowadzi Marta Zwolińska\n09 grudnia godzina 10:00-11:30 @Szkoła Joga Candra Jelenia Góra zajęcia poprowadziAgnieszka Wandzel\n9 grudnia godzina 18.00-20.00Akademia Jogi w Krakowiesesję poprowadziIwona GajkoasystaMagdalena Bogusiewicz-Dzierżak, wykładMatylda Ciołkosz\nhttps://www.facebook.com/events/189356555346453/ (BĘDZIE MOŻNA KUPIĆ KOSZULKI)\n10 grudnia godzina 18:30-20:00JogaBoWarszawa zajęcia poprowadziBodzia Matulaniec\n13 grudnia godzina 20:00-21:30 Bielsko Biała Joga w elektrowni poprowadziKatarzyna Radka http://bielskojoga.pl/\n14 grudnia godzina 19:30-21:30Joga ParkGdańsk zajęcia poprowadziPatrycja Bernacka-Rubik\n14 grudnia godzina 15:30 -17:00Szkoła Jogi SadhanaKraków poprowadziRoman Grzeszykowski\n14 grudnia godzina 18:00-19:30 ŁódźJoga Pod Akacjami Łódź Ewa SzymoniakprowadziEwa Szymoniak\n14 grudnia 09:00-21:30 WrocławAbhaya Studio Jogi\n14 grudnia 20:00-23:00Centrum YogiŁódź prowadziLeszek Karczewski\n15 grudnia godzina 11:30-13:30Concept - płocka akademia jogiPłock zajęcia poprowadziKarolina Spychalska\nhttps://www.facebook.com/events/601484626933606/ (BĘDZIE MOŻNA KUPIĆ KOSZULKI)\n15 grudnia godzina 10:00-19:00Studio Jogi Katarzyny PilorzKraków zajęcia poprowadziKasia Pilorz\nhttps://www.facebook.com/events/312153969389206/ (BĘDZIE MOŻNA KUPIĆ KOSZULKI)\n15 grudnia godzina 15:00-19:00Centrum YogiŁódź prowadząBeata Waszczykowska,Jolanta Motyl, wykładLeszek Karczewski\n16 grudnia godzina 14:30-16:30Szkoła Jogi SadhanaKraków poprowadziRoman Grzeszykowski(min. 6 mies. praktyki)\noraz godzina 17:30 -18:30 prowadzą nauczycieleSzkoła Jogi SadhanaKraków\nEquanimus JOGA w Wilanowie Kasia Chustecka Warszawa (możliwy zakup koszulek)\nNiedziela, 16 grudnia 2018 o 10:00 – 13:00\nJogarytm Julia Butrym Południewska Warszawa piątek 14 grudnia godzina 18:00-22:00\nSzkoła Jogi Asana Bystrzyca Kłodzka\nniedziela o 16:30 – 19:00 Izabella Jurkiewicz\nJoga na Dębnikach Kraków 16 grudnia godzina 9:30-11:00 poprowadzi Kama Watychowicz (możliwy zakup koszulek)\nSzkoła Jogi Yoga-ta by Agata Rozkocha\nKraków sobota 15 grudnia godzina 9:00-10:30 ((możliwy zakup koszulek)\n15 grudnia godzina 15:00-19:00 Satya Joga Warszawa Tomek Pyrzewicz\n14 grudnia godzina 17:30-20:30 joga.ma Warszawa Magdalena Adamiak\n14 grudnia cały dzień szkoła jogi Magdy i Maćka Bętkowskich\nhttp://szkolajogi.pl/100-rocznica-urodzin-b-k-s-iyengara/ (możliwy zakup koszulek)\nWrocław 14 grudnia godzina 18:30 -20:00 Namaste Centrum Jogi Iyengara prowadzi Paulina Stróż\n15 grudnia 2018 r., g. 10-13.00,Joga Konstancin\nprowadząca: Marta Chmielewska-Racławska\nDrodzy nauczyciele i członkowie Stowarzyszenia Jogi Iyengara w Polsce.\nW związku ze zbliżającą się 100 rocznicą urodzin B.K.S. Iyengara (14 grudnia 2018) zachęcamy do wzięcia udziału w dobrowolnej akcji charytatywnej Projekt Bellur. Chcielibyśmy, aby tegoroczna akcja trwała od soboty 8 grudnia do niedzieli 15 grudnia, by wszyscy zainteresowani mogli wziąć w niej udział. O wsparcie prosimy szczególnie nauczycieli o najwyższych stopniach Senior i Junior. Prosimy was o zorganizowanie w tym tygodniu jednej specjalnej sesji jogi na rzecz Projektu Bellur. Akcja ta ma na celu nie tylko zbiórkę pieniędzy. Jest to przede wszystkim oddanie szacunku samemu B.K.S. Iyengarowi poprzez zaangażowanie się w jego działalność charytatywną. Wszyscy dostaliśmy od B.K.S. Iyengara bardzo dużo. Wszyscy zostaliśmy hojnie obdarowani jego wiedzą i doświadczeniem. Nauczyciele dostali dyplomy poświadczające kompetencje, co z kolei pozwala im zarabiać na życie. Uczniowie otrzymali zdrowie i dobre samopoczucie. Mamy głęboką nadzieję, że ten czas stanie się okazją do wspólnego świętowania urodzin naszego Mistrza. Zarząd SJIP opublikuje na stronie internetowej szczegółową listę darczyńców oraz prześle pisemne podziękowania organizatorom.\nW tym roku w ramach projektu Bellur proponujemy również sprzedaż koszulek z okazji obchodów stulecia urodzin Iyengara – szczegóły wyślemy osobom zainteresowanym dystrybucją.\nOrganizatorów zapraszamy do zgłaszania do nas swoich wydarzeń na adres: karolina.spychalska@joga.org.pl\nPlakat do pobrania: PNG\nRozliczenie Projektu Bellur 2017\nZakończyła się zbiórka pieniędzy na projekt Bellur 2017.\nMiło nam poinformować, że zebraliśmy 7399 zł.\nZ całego serca dziękujemy wszystkim darczyńcom i osobom zaangażowanym w organizację przedsięwzięcia.\nCirantar - Konrad Kocot\nInside Studio - Marta Zwolińska\nKarma Joga - Aleksandra Duda\nJogarytm Julia Butrym- Południewska\nYoga-ta - Agata Rozkocha\nJoga pod Akacjami - Ewa Szymoniak\nIrena i Adam Kocikowscy\nZ okazji 99 urodzin Iyengara, które obchodzimy 14. grudnia, zapraszamy Was –zarówno nauczycieli jak i uczniów oraz sympatyków Stowarzyszenia, do udziału w dorocznej akcji wspierania Projektu Bellur – charytatywnego dzieła na rzecz rozwoju ubogiej rodzinnej wioski Gurujiego.\nZachęcamy do pobrania plakatu informującego o akcji i wywieszenia go w swoim studiu, oraz do organizacji w dniach 10-17 grudnia specjalnych sesji, z których dochód przeznaczony będzie na wsparcie Bellur.\nBieżące informacje o tym gdzie sesje będą się odbywać zamieszczać będziemy na stronie SJIP oraz na Facebooku Stowarzyszenia.\nOrganizatorów zapraszamy do zgłaszania do nas swoich wydarzeń na adres biuro@joga.org.pl.\nRozliczenie Projektu Bellur 2016\nMiło nam poinformować, że w ostatniej akcji na rzecz Projektu Bellur zebraliśmy 6288,2 zł.\nDziękujemy serdecznie wszystkim darczyńcom i osobom zaangażowanym w organizację przedsięwzięcia.\nSADHANA SZKOŁA JOGI\nALEKSANDRA MYSZOR KARMA JOGA\nKATARZYNA RADKA- JOGA W ELEKTROWNI\nMARTA ZWOLIŃSKA INSIDE STUDIO\nAKADEMIA ŚWIADOMOŚCI AHIMSA\nPozostała część dochodu pochodzi ze sprzedaży kalendarzy Indie 2017.\nPonadto chcielibyśmy podziękować wszystkim osobom zaangażowanym w projekt i rozprowadzanie kalendarzy, w szczególności:\nKrzysztofowi Czarniawskiemu - za projekt i przekazanie zdjęć,\nEwie Wardzale, Nataszy Moszkowicz i Maciejowi Bujakowi -za przekazanie zdjęć i pomoc w dystrybucji,\nMariannie Gutterwill, Tomaszowi Pyrzewiczowi, Robertowi Spicy, Szkole Jogi JOGARytm Julii Butrym-Południewskiej, krakowskiej Szkole Jogi Sadhana, Konradowi Kocotowi\noraz Magdalenie Góreckiej – za pomoc w dystrybucji kalendarzy.\nProjekt Bellur 2016 - czyli charytatywna inicjatywa Gurujiego.\nW związku ze zbliżającą się rocznicą urodzin B.K.S. Iyengara (14 grudnia 2016) zachęcamy do wzięcia udziału w dobrowolnej akcji charytatywnej Projekt Bellur. Chcielibyśmy, aby tegoroczna akcja trwała cały tydzień, od soboty 10 grudnia do niedzieli 18 grudnia, by wszyscy zainteresowani mogli wziąć w niej udział. O wsparcie prosimy szczególnie nauczycieli o najwyższych stopniach Senior i Junior. Prosimy was o zorganizowanie w tym tygodniu jednej specjalnej sesji jogi na rzecz Projektu Bellur. Akcja ta ma na celu nie tylko zbiórkę pieniędzy. Jest to przede wszystkim oddanie szacunku samemu B.K.S. Iyengarowi poprzez zaangażowanie się w jego działalność charytatywną. Wszyscy dostaliśmy od B.K.S. Iyengara bardzo dużo. Wszyscy zostaliśmy hojnie obdarowani jego wiedzą i doświadczeniem. Nauczyciele dostali dyplomy poświadczające kompetencje, co z kolei pozwala im zarabiać na życie. Uczniowie otrzymali zdrowie i dobre samopoczucie. Mamy głęboką nadzieję, że tydzień ten stanie się okazją do wspólnego świętowania urodzin naszego Mistrza. Zarząd SJIP opublikuje na stronie internetowej szczegółową listę darczyńców oraz prześle pisemne podziękowania organizatorom.\nPlakat do pobrania: PDF PNG\nJak wesprzeć Bellur Project poniżej...\nBellur: podsumowanie wpłat 2015\nDzięki hojności następujących szkół i osób w 2014 roku zebraliśmy łączną kwotę 1755,00zł:\nStowarzyszenie Jogi Iyengara w Polsce 455,00 zł\nGutterwil Maria 450,00 zł\nGontkiewicz Patrycja 200,00 zł\nPilorz Katarzyna 200,00 zł\nSzymoniak Ewa 200,00 zł\nFabryka Energii - Centrum Jogi 150,00 zł\nAndrzejewski Arkadiusz 100,00 zł\nZostanie ona przekazana na konto Bellur Trust w Indiach. Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do tego wyniku.\nProjekt Bellur 2015\nBellur: podsumowanie wpłat 2014\nNasz Guruji obchodziłby 96 urodziny - wesprzyj Jego dzieło - Bellur Project!\nBellur: podsumowanie wpłat 2013\n95 urodziny B.K.S. Iyengara - prośba o wsparcie Bellur Project\nBellur 2012 Lista organizatorów\n94 urodziny B.K.S. Iyengara - apel do sympatyków jogi\nBellur: podsumowanie wpłat\nProjekt Bellur: lista wpłat 2011/2012\n93 urodziny B.K.S. Iyengara\nProjekt Bellur: lista wpłat 2010/2011


Marianie w Harbinie (1928-1948) – Zgromadzenie Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia NMP\nMarianie w Harbinie (1928-1948)\n“Przepaść, wielka przepaść uprzedzenia Rosjan do nas i nienawiści do nas i kościoła katolickiego. Z mojej strony trzeba ogromnej cierpliwości i miłości. Nie mogę wyrazić jak mnie tu ciężko. Ja nie narzekam i wierzę, że – i tu Bóg wiele zrobi, kiedy ja za tę sprawę umrę, to za 20-50-100 lat będzie lepiej ale stwierdzam fakt z którego wy wyciągnijcie wnioski”.\n(ks. Fabian Abrantowicz do kard. Luigi’ego Sincero, Harbin 6 XII 1928)\nMariańska misja w Harbinie w Chinach to najbardziej chlubna karta duszpastersko-ewangelizacyjna w dziejach zakonu Marianów. Misja prowadziła pracę w obrządku bizantyjsko-słowiańskim, zwanym inaczej grecko-słowiańskim. Obrządek ten w swej zewnętrznej postaci zbliżony był do prawosławia, a w Rzeczpospolitej tradycjami sięgał Unii Brzeskiej. Geneza misji harbińskiej wiązała się z wydarzeniami rewolucji październikowej w Rosji carskiej, po której nastąpiła kilkuletnia, krwawa, wyniszczająca wojna domowa. Dokonała ona wielkich, nieodwracalnych zmian politycznych, demograficznych, religijnych, społecznych i gospodarczych na terytorium dawnego imperium Rosji. Lęk przed prześladowaniami i utratą życia mobilizowały setki tysięcy mieszkańców Rosji do opuszczenia kraju i szukania przystani życiowej poza jego granicami. Prześladowaniami były najbardziej zagrożone osoby związane z dawnym reżimem tj. arystokracja, szlachta, urzędnicy, duchowieństwo, intelektualiści, ziemianie.\nHarbin był miastem bardzo młodym. Początki swoje zawdzięczał budowie rosyjskiej Kolei Transsyberyjskiej, której budowę rozpoczęto w 1898 r. Już przed rewolucją październikową, na mocy specjalnych umów był on zarządzany przez Rosjan i przedstawiał charakter wybitnie rosyjski. Po rewolucji był to największy ośrodek emigrantów rosyjskich masowo tu napływających. Była to w większości elita przedrewolucyjnej Rosji. Ta „biała emigracja” zamieszkała w starej rosyjskiej dzielnicy, znanej w Harbinie jako „twierdza białych Rosjan”. Do Harbina masowo też napływał pewien destrukcyjny element. Byli to katorżnicy, uciekinierzy z Sybiru i rozbitych carskich więzień, niedobitki armii interwencyjnych. Z czasem zaś po umocnieniu komunizmu napływali licznie obywatele sowieccy o przekonaniach komunistycznych. Społeczeństwo Harbina w omawianym okresie to konglomerat narodowości, ras, religii, najróżniejszych sekt, wyznań i orientacji politycznych, skłóconych ze sobą pod względem religijnym, politycznym i narodowościowym.\nSpośród tych grup na pierwsze miejsce wysuwało się potężne prawosławie liczące w latach dwudziestych około 100 tys. wyznawców, pięciu biskupów w tym jeden metropolita i jeden arcybiskup. Prawosławni mieli do swej dyspozycji 18 bogatych cerkwi i około 200 kapłanów. Istniały też prawosławne klasztory męskie i żeńskie, świetne chóry złożone z najlepszych śpiewaków operowych dawnej Rosji. Potęgą ideologiczną były liczne periodyki, broszury, dzienniki i liczne wydawnictwa w jęz. rosyjskim. Prawosławie rosyjskie nie było jednolite narodowościowo. Należały do niego także grupy ludów zamieszkujących dawne imperium carskie. Osobną kwestię w życiu prawosławia w Harbinie stanowili Ukraińcy, których było około 50 tys. Część z nich należała do kościoła katolickiego, część do prawosławnego. Pewna grupa Ukraińców prawosławnych, aby uniezależnić się od Rosjan szukała zbliżenia z Rzymem. Swoje świątynie mieli też tu staroobrzędowcy.\nDo kościoła katolickiego należało około 4 tys. wiernych (nie licząc dużej parafii chińskiej żyjącej całkowicie odrębnym życiem). Katolicy posiadali dwie świątynie parafialne, niższe seminarium duchowne oraz dwie kaplice; seminaryjną i gimnazjalną oraz dwie szkoły średnie prowadzone przez siostry franciszkanki i urszulanki, Szkoły te po utworzeniu misji bizantyjsko-słowiańskiej przejdą pod jurysdykcję jej ordynariusza i w dziele tej misji podejmą ścisłą współpracę z marianami. Seminarium miało za zadanie przygotowywać kandydatów do stanu duchownego dla nowoutworzonej w 1922 r. diecezji władywostockiej i wikariatu Syberii. Władze kościelne były bowiem przekonane o tymczasowości rządów bolszewickich na Dalekim Wschodzie. Mianowano już w 1923 r. na teren tej prowincji z siedzibą w Irkucku księdza K. Śliwowskiego biskupem ordynariuszem. Władze sowieckie nie tylko, że nie pozwoliły biskupowi spełniać żadnych obowiązków duszpasterskich, ale natychmiast go aresztowały. W tej sytuacji Stolica Apostolska mianowała wikariuszem Apostolskim Syberii i Harbina bernardyna, ks. Gerarda Piotrowskiego.\nStosunki między Rosjanami a kolonią polską były przepełnione wrogością i nie próbowano w żaden sposób ich naprawić, ale jeszcze podtrzymywano izolację między tymi narodami. Pojęcie katolik – dla Rosjanina oznaczało Polak, natomiast pojęcie prawosławny oznaczało Rosjanin. Przejście na katolicyzm, Rosjanie uznawali za hańbę i zdradę kościoła i ojczyzny. O. T. Podziawo dobrze znający harbińskie stosunki stwierdzał, że „niejeden Rosjanin byłby zdziwiony, dowiadując się, że papież nie jest Polakiem”.\nInicjatywy unijne wewnątrz Cerkwi\nW latach dwudziestych niektórzy Rosjanie na emigracji rozczarowani postawą swego duchowieństwa doszli do wniosku, że ich trudne położenie i sytuacja religijna mają podłoże „w wiekowej chorobie rozdzielenia kościołów”. Uważali, że prawosławie okazało się za słabe, rozbite i nieprzygotowane do konfrontacji z rewolucją i przemianami po niej następującymi. Wśród pewnej grupy elity emigracyjnej Rosjan w Harbinie pojawiają się tendencje zjednoczeniowe i szukanie oparcia w kościele katolickim. Pierwsi inicjatorzy tego ruchu religijnego to byli ludzie wyjątkowi, nieprzeciętni i przepojeni duchem uniwersalizmu chrześcijańskiego, Ze strony katolickiej grunt dla inicjatywy unijnej przygotowali dwaj wybitni kapłani polscy; ks. prałat Wł. Ostrowski i ks. A. Leszczewicz, proboszcz parafii św. Jozafata. Ks. Ostrowski wygłaszał w parafialnym kościele św. Stanisława nauki dla prawosławnych w jęz. rosyjskim, na które w ciągu roku przychodziło tysiące zainteresowanych Rosjan, ale według świadków najbardziej przybliżał im katolicyzm swoją życzliwą i szlachetną postawą. Idee zjednoczeniowe głoszone przez ks. Ostrowskiego padały na podatny grunt. Ze strony prawosławia pierwszym szermierzem i głosicielem tej prawdy był młody, inteligentny kapłan, wybitny kaznodzieja i teolog Konstanty Koronin, syn kapłana, również prawosławnego Jana Koronina. Ksiądz Konstanty umierając przedwcześnie (17 V 1924), realizację idei zjednoczeniowej przekazał na łożu śmierci swemu sędziwemu ojcu 70-letniemu ks. Janowi. Ksiądz Jan Koronin wstrząśnięty śmiercią swego syna i chcąc być wierny złożonej mu obietnicy, całym sercem zaangażował się w dzieło rozpoczęte przez syna. Po porozumieniu z ks. Ostrowskim, w wigilię Objawienia Pańskiego, 18 I 1925 r. (wg.st.stylu) po poinformowaniu wiernych, wieczorem odprawił on uroczyste nabożeństwo w obrządku bizantyjsko-słowiańskim, w którym uczestniczyła rzesza wiernych prawosławnych i katolików. Natomiast następnego dnia tj. 19 stycznia ksiądz Jan Koronin złożył publicznie wyznanie wiary, które jak twierdzi świadek wydarzenia „wobec nieprzeliczonego tłumu złożył na stopniach ołtarza”. Następnie po raz pierwszy odprawił katolicką liturgię wschodnią. W czasie uroczystości cały kościół wypełnili prawosławni, którzy spontanicznie utworzyli chór i „śpiewem solidaryzowali się z odważnym krokiem powszechnie szanowanego kapłana, a radość niezmierna ogarnęła serca łudzi w nadziei, że zbliża się oczekiwany czas połączenia obu kościołów”. Przy pomocy ks. Ostrowskiego urządzono kaplicę unicką, w której odtąd liturgię sprawował ks. Koronin. Niestety wskutek komplikacji pooperacyjnych 28 VIII 1925 r. umiera ks. Jan Koronin. W międzyczasie obrządek unicki przyjęło kilku duchownych prawosławnych i kilkadziesiąt osób świeckich. Ks. Ostrowski o wszystkim informował Stolicę Apostolską, która w tej sprawie wysłała do Harbina Delegata Apostolskiego ks. Celso Constantiniego. Zaistniałą sytuację ocenił on niebywale optymistycznie pisząc w sprawozdaniu, „Przeżywamy jedyny moment w historii, który prawdopodobnie już więcej się nie powtórzy”.\nWedług niego był to doskonały moment, aby przygotować liczne grono księży unickich i rozesłać ich do miejsc, gdzie były największe skupiska Rosjan. Constantini uważał, że moment pojednania rozgoryczonego i zagubionego ludu prawosławnego obecnie jest najbliższy w dziejach tych dwóch wyznań. Pisał z przekonaniem „wprost nie do wiary, że lud który żyje w schizmie, nawet nie rozumiejąc co znaczy herezja formalna, zaakceptuje bez wysiłku i problemu księży rytu unickiego i wejdzie całą masą do wnętrza kościoła katolickiego ”.\nByła to jednak opinia i ocena zbyt powierzchowna i naiwna. Wielki entuzjazm i ogień, jaki wybuchł wśród prawosławia zgasł szybko, zwłaszcza, gdy do kontrataku przystąpiła potężna, zaniepokojona cerkiew prawosławna. Najpierw uroczyście, już pośmiertnie wyklęto obydwu Koroninów za błędne poglądy, za zdradę Kościoła prawosławnego i ojczyzny. Następnie obłożono klątwą wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób związali się z katolicyzmem wschodniego obrządku i każdego, kto odwiedzałby unicką kaplicę św. Włodzimierza. Jednocześnie rozpoczęto bardzo wrogą, agresywną kampanię przeciw unitom w prasie i w kazaniach. Upomniane społeczeństwo ochłonęło w swoim uniesieniu. Stolica Apostolska zaś działała zbyt powoli.\nSytuacja religijna wśród Rosjan w Harbinie stała się przedmiotem zainteresowania Papieskiej Komisji „Pro Russia”, działającej pod patronatem papieża Piusa XI, któremu na sercu bardzo leżała sprawa zbliżenia się do prawosławia i pozyskania go do katolicyzmu. Np. jednym z zadań, jakie z naciskiem polecał on duchowieństwu do wypełniania było „niesienie duchowej i materialnej pomocy biednym ludziom wschodniej Europy”. Pius XI zaznajomiony z sytuacją w Harbinie polecił „Komisji pro Russia” by kanonicznie erygowała Ordynariat Harbiński dla Rosjan. Komisja na posiedzeniu 20 maja 1928 r. erygowała Ordynariat Harbiński obejmujący teren ziem chińskich. Na siedzibę Ordynariatu wyznaczono miasto Harbin, a w nim kaplicę św. Włodzimierza, która od tego momentu została podniesiona do rangi kościoła parafialnego. Na stanowisko ordynariusza Komisja powołała dekretem z dnia 31 maja 1928 r. ks. Fabiana Abrantowicza (Marianina z klasztoru w Drui). Ks. Fabian był Białorusinem, przedstawicielem narodu, w którym liczba prawosławnych czterokrotnie przewyższała liczbę katolików. Znał dobrze prawosławie i Rosjan z bezpośrednich kontaktów. Studia teologiczne odbył w Petersburgu, gdzie nawiązał kontakty z intelektualną elitą rosyjską. Problematyki prawosławia dotyczył jego doktorat z filozofii, obroniony na uniwersytecie w Louvain, dokąd został wysłany na dalsze studia jako najlepszy absolwent Akademii Duchownej w Petersburgu.\nProblem profilu misji\nZanim nastąpiła nominacja ks. Abrantowicza i zanim przybył on do Harbina, władzę nad katolikami wschodniego obrządku sprawował ks. Gerard Piotrowski, Administrator Apostolski dla katolików całej Syberii. Piotrowski nie był lubiany przez Rosjan, uważano go za klasycznego łacinnika, polonizatora gardzącego prawosławiem, co potwierdzało najgorsze przypuszczenia Rosjan i pozbawiało misję jakichkolwiek szans na pozytywną i owocną pracę wśród nich. Piotrowski publicznie twierdził, że ”katolicy rytu wschodniego nie są prawdziwymi katolikami i śmiał się z Rosjan i z krzyży schizmatyckich.\nKomisja Pro Russia początkowo nie orientując się w charakterze działalności ks. Piotrowskiego popierała i finansowała niektóre dzieła będące pod jego zarządem. Tymczasem Stolica Święta i Pius XI zaznaczali, że nie chodzi o instytucje mające na celu nawracanie prawosławnych, ale danie prawosławnym możliwości zetknięcia się z autentycznym katolicyzmem, aby go poznali, ocenili jego wartość, bo tylko w ten sposób może udałoby się skruszyć mur uprzedzeń zbudowany za caratu. Ks. Abrantowicz wewnętrznie całkowicie akceptował taką linię postępowania wobec prawosławia. Rozumiał, że trudności leżą najczęściej na płaszczyźnie narodowej, kulturowej i skomplikowanych uprzedzeń historycznych. W swych poglądach był radykalny, uważał, że nie można mówić do prawosławnych o ich nawracaniu, o ich powrocie do prawdziwej wiary lub wyrzeczeniu się błędów, gdyż to ich obrażało i odstraszało ludzi nie pojmujących drobnych różnic teologicznych.\nTo było prawdziwe, ekumeniczne novum nieakceptowalne przez zdecydowaną większość duchowieństwa. W codziennej praktyce kapłani łacińscy obrządek prawosławny uważali za heretycki i ledwie tolerowali obrządek bizantyjsko-słowiański. Doświadczył tego ks. Abrantowicz natychmiast po przekroczeniu granicy chińskiej i to zarówno ze strony prawosławnych jak i katolików. Pomimo ogłoszenia jego nominacji w AAS i listów polecających ze Stolicy Apostolskiej od pierwszego dnia pobytu spotkał się z olbrzymią nieufnością i trudnościami. Żaden zakon nie chciał udzielić mu gościny i noclegu. Dopiero po interwencji Stolicy Apostolskiej, jezuici pozwolili mu na krótki czas zatrzymać się w Szanghaju. Po przybyciu do Pekinu został natychmiast aresztowany przez Chińczyków. Posądzano go o szpiegostwo – „kto to jest, ani katolik, ani prawosławny, czy Rosjanin może być związany z Watykanem”? Wypuszczony przeżywał gehennę ataków, izolacji i niezrozumienia. W liście do kard. Sincero pisał „Obecnie w naszym położeniu wystawiamy się każdemu na pośmiewisko i na to nic nie mogę poradzić ”. Jeszcze większą wrogość okazywali mu prawosławni. Rozpuszczali o nim nieprzyjemne i ohydne plotki i oszczerstwa chcąc go ośmieszyć w oczach wiernych i sympatyków unii. W liście do ks. Cikoto, napisał Abrantowicz: „byłem ja u nich (biskupów) z wizytą i wszyscy patrzyli na mnie wilkiem”. Rozgłaszali, że ks. Abrantowicz i jego współpracownicy przychodzili „jak wilki w owczym przebraniu, kraść dusze ich wiernych”.\nW listach ks. Fabiana z tego okresu przebija cień pesymizmu, co do efektów i sensowności dalszej pracy. Do kard. Sincero pisał, że nie powinno się tej misji rozpoczynać, bo „pozostały tu tylko popioły po wielkim ogniu, który zapłonął przed trzema laty, ale skoro dekret o erekcji Wschodniego Ordynariatu został urzędowo ogłoszony, to już nie ma możliwości wycofania się”. Jako jedyne wyjście ks. Fabian widział możliwość pracy obliczonej na dłuższą metę, której celem byłoby nie nawracanie, ale zbliżenie i zagojenie ran wśród rozdzielonych i skłóconych chrześcijan. Inicjatywa Abrantowicza napotkała na zdecydowany opór ks. G. Piotrowskiego, który godził się na pracę wśród Rosjan obliczoną tylko na liczne nawrócenia. W takiej sytuacji obydwaj napisali sprawozdanie do Stolicy Apostolskiej, a ks. Piotrowski zażądał kategorycznej odpowiedzi, kto ma pozostać w Harbinie, gdyż nie widzi możliwości współpracy z księdzem Abrantowiczem. Rzym odpowiedział, że w Harbinie ma pozostać ks. Abrantowicz. Do swojej dyspozycji otrzymał on też gmach zakupiony na Niższe Seminarium Duchowne dla Syberii w 1925 roku przez ks. Piotrowskiego. Miał on służyć na potrzeby Ordynariatu. Jurysdykcji ks. Abrantowicza poddano też obydwie polskie parafie oraz szkoły franciszkanek i urszulanek, które w szczególny sposób w przyszłości miały być związane z pracą misji w obrządku bizantyjsko-słowiańskiego.\nStolica Apostolska wysyłając ks. Abrantowicza do Harbina poleciła jego szczególnej trosce „wychowanie sierot, dzieci i podrzutków”. Abrantowicz obejmując stanowisko ordynariusza nastawiał się na pracę długodystansową. Dla rozwoju planowanych instytucji poprosił Komisję pro Russia o przeznaczenie jednorazowo kwoty 25 tys. dolarów amerykańskich na zakup placu wraz z domem oraz dodatkowo o stały budżet roczny. Komisja przyznała stały budżet w wysokości 10 tys. dolarów rocznie, a zamiast funduszy na zakup placu i domu przekazała na cele ordynariatu dawne seminarium św. Karola Boromeusza. W niewielkim gmachu poseminaryjnym, ks. Abrantowicz organizuje zakład wychowawczy dla chłopców, w przeważającej większości sierot, ofiar rewolucji bolszewickiej i konfliktów bolszewicko-chińskich. Okazało się, że bez nauki dzieci te są skazane na bezowocną wegetację w schronisku. Dlatego 5 marca 1930 r. posegregowano je na grupy w zależności od zaawansowania szkolnego i utworzono trzy klasy gimnazjalne z myślą o utworzeniu w przyszłości pełnego 8-klasowego gimnazjum. W ten sposób zakład wychowawczy przekształcił się w „szkołę diecezjalną”.\nWiększość funkcji w szkole ks. Abrantowicz powierzył wojskowym unitom. Początki szkoły były niezmiernie trudne, bowiem większość wychowanków stanowiły sieroty pozbierane z ulicy, fizycznie i moralnie zaniedbane, często już zdemoralizowane. Dla utrzymania ich w ryzach szkoła zatrudniała jako wychowawców dwóch pułkowników kadrowych; byli Własow i Romanowski, którzy wprowadzili dyscyplinę wojskową. Dlatego szkoła na początku nie cieszyła się popularnością i była uważana za surowy „Dom poprawczy” a rotacje spowodowane ucieczkami uczniów wynosiły rocznie ponad 50 procent. Sytuacja w szkole radykalnie zmieniła się w 1932 roku, gdy do Harbina przybył ks. Józef Hermanowicz, marianin. Mianowany jej dyrektorem, przeprowadził reformę systemu nauczania i wychowania. Złagodził wojskową tresurę w szkole i internacie. Dla podniesienia poziomu nauczania i wychowania starannie dobierał wychowawców i nauczycieli. Dzięki ogromnemu wysiłkowi przemienia skromną szkołę diecezjalną na Liceum św. Mikołaja, które już po kilku latach funkcjonowania stanie się prestiżową szkołą w całej Mandżurii. Była ona w stałym rozwoju, bowiem co roku przybywała jedna klasa, co zmuszało Ordynariat do karkołomnych kombinacji i wysiłków, aby przez różne przybudówki i remonty wygospodarować nowe sale do zajęć naukowych i miejsca w internacie dla chłopców.\nO jej dynamicznym rozwoju świadczą liczby. W pierwszym roku istnienia przebywało w niej około 30 uczniów, w 1933 – było ich 94, w 1934 – 110, w 1939 – 165. W ostatnim roku jej istnienia, tj. w 1948, było aż 222 uczniów a chętnych było o wiele więcej, tak że szkoła już mogła pozwolić sobie na ostrą selekcje. Nauczyciele – jak pisze ks. Cikoto – „byli doskonale wybrani z najlepszych, wypróbowani, doświadczeni i gorliwie wypełniający swoje obowiązki”. Wszyscy uczniowie uczyli się języków obcych; rosyjskiego, łaciny, angielskiego, chińskiego a od chwili opanowania Mandżurii przez Japonię w 1932 obowiązywał również japoński. Japończycy przeprowadzili dogłębną reformę oświaty w Mandżurii i w Harbinie. Zlikwidowali szkoły o profilu humanistycznym. Wszędzie wyeliminowali naukę religii i wprowadzili własne podręczniki i programy. W latach 1937/8/9 misja żyła zagrożeniem likwidacji jej szkół. Ksiądz Abrantowicz czynił różnorakie starania, aby obronić szkoły, co wywoływało wielką „złość” Japończyków. Przed likwidacją szkół za pomocą siły uchroniła je tylko opinia, według której szkoły te uważano za papieskie, a wówczas Japonii zależało na dobrych stosunkach z Watykanem i Włochami, Liceum św. Mikołaja zyskiwało coraz większe uznanie w społeczeństwie harbińskim.\nJeśli do 1933 r. lekceważono pracę unitów, kpiono ze szkoły i jej uczniów, to pod koniec lat trzydziestych było zaszczytem należeć do grona uczniów Liceum św. Mikołaja. Spacerować z dumą w uniformie i czapce tej szkoły, według świadków wzbudzając zazdrość wśród kolegów. Nawet komuniści wyrażali się pochlebnie o pedagogicznych metodach stosowanych w tej szkole. Po dziesięciu latach istnienia szkoła i misja mariańska osiągnęły taką popularność w Harbinie, że według świadków „nie było w mieście człowieka, który nie słyszałby o ich działalności”. Prawdziwą pochwałę wystawiła liceum komisja japońska, która nb. nie była przychylna misji a w sprawozdaniu napisała, „ze wszystkich szkół harbińskich ta (Liceum św. Mikołaja) jest najbardziej idealna. Dziwić się można, jak tu przepięknie prowadzi się nauczanie i wychowanie dzieci”.\nLiceum św. Mikołaja współpracowało z liceum sióstr urszulanek oraz z zakładem sióstr franciszkanek. Cała nadzieja szkół była położona w młodzieży i ta nadzieja nie zawiodła. Pomimo skromnych środków finansowych dla formacji intelektualnej, moralnej i przygotowania młodzieży do życia starano się zapewnić jak najszersze możliwości do jej rozwoju. Tak więc liceum posiadało kółko i obserwatorium astronomiczne z największym teleskopem w Harbinie i jednym z największych w Mandżurii. Przyciągało to młodzież z innych i tak nawiązywały się znajomości a nawet przyjaźnie pomiędzy wyznaniami i narodowościami. Szkoła posiadała w całej Mandżurii najlepiej zorganizowane i wyposażone laboratorium fizykochemiczne, w którym zatrudnieni byli nauczyciele-wykładowcy Politechniki Harbińskiej. Różne drużyny sportowe w zawodach wielokrotnie zajmowały pierwsze miejsca w Mandżurii. Świetna orkiestra oraz chór prowadzony przez wykształconego artystę i śpiewaka operowego uświetniały nie tylko uroczystości szkolne, miejskie, ale i państwowe i często występowały w miejscowym radio. Pod kierownictwem ks. Abrantowicza, trzy zakłady katolickie ordynariatu stały się rosyjskimi szkołami, gdzie młodzież otrzymywała wychowanie pozbawione szowinizmu, wychowanie patriotyczne oparte na katolickim obrządku bizantyjsko-słowiańskim.\nOtwarcie domu zakonnego Marianów\nPierwsze lata funkcjonowania placówki harbińskiej były dla ks. Abrantowicza niezwykle ciężkie. Pisze o tym w sprawozdaniu wysłanym do Rzymu. „Ubóstwo, głód, łachy na co dzień, zło, przykrości od fałszywych i prawdziwych braci w czasie wojny 1929/31 i w czasie powodzi i zarazy w 1932 były częścią mego udziału”. Ks. Fabian był człowiekiem nie tylko roztropnym ale bardzo też operatywnym. Znając skomplikowaną sytuację na tym terenie chciał dla zapewnienia w przyszłości pracy misyjnej stworzyć jakąś skromną bazę materialną. Handluje węglem, zakłada fabrykę serów, otwiera fabrykę wód mineralnych „Sanitas”. Jednak najbardziej efektywnym przedsięwzięciem był zakup gospodarstwa rolnego oraz uruchomienie własnego młyna i piekarni. To uchroniło misję około 800 osób w latach wojny 1939/45, i po wojnie, gdy nastał komunizm i obowiązywały skromne dzienne racje chleba od głodu. Personel misyjny i kadra nauczycielska składała się przeważnie z unitów lub przynajmniej z ludzi sympatyzujących z kościołem wschodnim. W doborze kadry kierowano się wartościami intelektualnymi i moralnymi. Nie brano pod uwagę przynależności narodowej, z wyjątkiem Polaków, których kategorycznie wykluczano z tej pracy. W 1932 r. misja zatrudniała około 50 osób. Ojciec Fabian zakładając, że praca w Harbinie potrwa długie lata starał się o pozyskanie bliższych i jeszcze bardziej oddanych pracowników, jakimi mogliby być współbracia z zakonu marianów.\nWykluczając Polaków, zwrócił się do ks. Cikoto przełożonego w Drui z prośbą o przysłanie kilku współbraci. W odpowiedzi na prośbę do Harbina w 1932 r. zostali wysłani dwaj marianie, narodowości białoruskiej; ks. Józef Hermanowicz i zakonny brat Antoni Aniśkowicz. Podobną prośbę kieruje do prowincji litewskiej marianów, skąd w 1934 r. otrzymuje do współpracy ks. Władysława Mažonasa, a z braci zakonnych przyjeżdża Bronisław Ivanauskas i Antoni Zaremba. Mając poparcie zarządu generalnego w Rzymie, załatwia wysłanie do Rzymu na studia do Russicum dwóch młodych, inteligentnych kapłanów mariańskich tj. Tomasza Podziawę i Kazimierza Najłowicza z myślą o przygotowaniu ich do pracy wśród Rosjan w Harbinie. W 1934 z Drui do Harbina przybywa brat Stanisław Bohowicz.\nW styczniu 1934 r. Abrantowicz otrzymuje urlop na wyjazd do Rzymu dla przedstawienia Ojcu Świętemu bieżących spraw swego Ordynariatu. W czasie pobytu w Rzymie dwukrotnie spotkał się on z Piusem XI, bardzo zainteresowanym sprawami misji. W czasie spotkania przedstawił Ojcu Świętemu propozycję otwarcia w Harbinie mariańskiego domu wschodniego Obrządku. Po konsultacjach ks. Abrantowicza z Komisją pro Russia, z zarządem generalnym i z ks. Cikoto, sprawę otwarcia domu uznano za dojrzałą do realizacji i za korzystną dla życia zakonnego i pracy misyjnej wśród Rosjan. Po udzieleniu zezwolenia przez Komisję pro Russia, dnia 24 XII 1934 r. został kanonicznie erygowany mariański dom zakonny, ze wszystkimi łaskami, prawami i przywilejami, jakimi cieszyły inne domy zakonne Zgromadzenia Marianów. Ojciec Święty udzielił błogosławieństwa nowemu domowi i wyraził swoje zadowolenie z dotychczasowej pracy w Harbinie. Jako widomy znak swojej życzliwości i błogosławieństwa podarował ks. Abrantowiczowi swój portret z własnoręcznym podpisem i dedykacją.\nPierwszym mariańskim współpracownikiem ks. Fabiana był ks. J. Hermanowicz. Był niezwykle aktywny na wielu odcinkach, ale głównie pochłaniała go praca pedagogiczno-wychowawcza. Jej poświęcił cały 13-letni okres pobytu w Harbinie. Pracy tej oddawał się całym sercem. Obdarzony zdolnościami literackimi pisał artykuły do unijnych czasopism. Uważano go za swojego człowieka i był łubiany i szanowany przez unitów a także i prawosławnych.\nW 1935 roku do pracy w Harbinie, po ukończonych studiach w Russicum przybyli ks. T. Podziawo i ks. K. Najłowicz. Byli to ludzie o szerokich zainteresowaniach i uzdolnieniach oddani bezgranicznie sprawie misji harbińskiej. Jedna z uczennic harbińskich po latach tak napisała o ks. Podziawo: „Widziałam w nim wzór kapłana według serca bożego, który tak wiele wymagał od siebie, że zapominając o sobie służył wiernie Bogu i bliźnim w doli i niedoli, który zapalił do życia według zasad ewangelii liczne szeregi młodzieży i dorosłych”. Był on wszechstronnie uzdolniony. Zajmował się czynnie poezją, malarstwem, rysunkiem i dziennikarstwem. Dzięki temu nawiązał liczne kontakty z osobami prawosławnymi ze świata artystycznego.\nKs. Władysław Mazonas, Litwin, od 1935 r. objął funkcję naczelnego redaktora pisma unijno-katolickiego „Katoliczeskij Wiestnik”. Rolę tę spełniał do 1937 roku, kiedy to został skierowany do Japonii na Sachalin w celu rozpoznania możliwości otwarcia tam placówki mariańskiej. Wśród trzech braci zakonnych przebywających w misji harbińskiej, na wyróżnienie zasługuje Antoni Zaremba z zawodu elektrotechnik, hydraulik i specjalista od urządzeń grzewczych. Uważany był za bardzo dobrego fachowca, tym bardziej potrzebnego, że miasto nie posiadało ani wodociągów ani kanalizacji. Brat Zaremba starał się własnym sposobem zainstalować powyższe urządzenia i zapewnić ich funkcjonalność a także był konserwatorem w zakładach sióstr, a w czasie okupacji japońskiej i sowieckiej świadczył też specjalistyczne usługi Chińczykom i Rosjanom. Ks. Hermanowicz podaje, że za swą usłużność był ceniony nie tylko przez współbraci, ale i przez prawosławnych i przez „pogan”. Po zakończeniu II wojny światowej, w Harbinie zapanował surowy reżim komunistyczny. W obozach w nieludzkich warunkach przebywało tysiące japońskich jeńców. Według świadków brat Zaremba, niejednokrotnie z narażeniem życia, niósł im pomoc w miarę możliwości, czy to w żywności, czy w lekarstwach. Japończycy wyrażali się o nim z najwyższym szacunkiem. Brat Zaremba i brat Bohowicz najdłużej przebywali w Harbinie, bo jeszcze po kasacie misji w 1948 r., przebywali w tym mieście do 1951 roku, kiedy to z wielkimi trudnościami opuścili miasto. Misję harbińską zasiliło jeszcze dwóch kapłanów diecezjalnych, byli to; ks. Paweł Portniagin, konwertyta narodowości rosyjskiej, wysłany przez ks. Fabiana na studia do Russicum. Po ich zakończeniu przybył w 1937 r. do Harbina i gorliwie pracował aż do aresztowania w 1948. Drugim był Francuz, również absolwent Russicum ks. Paweł Chaleil. Były to wszystkie osoby wchodzące skład Misji Katolickiej dla Rosjan w Harbinie.\nDzięki utworzeniu domu zakonnego, praca marianów nabrała nowych cech. Wytworzyły się nowe formy coraz skuteczniejszego oddziaływania na społeczeństwo rosyjskie w Harbinie i różne formy wzajemnego zbliżania się i nawiązywania nawet życzliwych kontaktów, co było niemożliwe w początkach funkcjonowania placówki misyjnej.\nPraca marianów w Harbinie miała charakter nietypowy. Nie prowadzono tu w ścisłym sensie pracy parafialnej, ponieważ brakowało parafian, jeśli się nie weźmie pod uwagę stu kilkudziesięciu osób (wraz z uczniami), należących do placówki św. Mikołaja. Nie prowadzono tu też pracy stricte misyjnej, unikano bowiem prozelityzmu. Pod opieką duchową marianów znajdowały się trzy zakłady naukowe; Liceum św. Mikołaja, Kolegium Urszulanek oraz Progimnazjum Franciszkanek. W każdym z tych zakładów znajdowała się publiczna kaplica obrządku wschodniego dostępna nie tylko dla uczącej się młodzieży i unitów, ale dla wszystkich zainteresowanych Harbińczyków.\nNajwiększą i najlepiej przystosowaną kaplicę do sprawowania liturgii posiadało Liceum św. Mikołaja. Po rozbudowie i kilku remontach, mieściła ona swobodnie 500 osób. Już w 1928 r. w dniu erekcji ordynariatu została ona podniesiona do rangi kościoła parafialnego. W trzech kaplicach ordynariatu odprawiano liturgię wschodnią dla wiernych. W kaplicy księży marianów odprawiano dwie Msze święte w niedzielę i jedną w dni robocze. U sióstr urszulanek i franciszkanek sprawowano liturgię raz dziennie, zarówno w dni robocze jak i świąteczne. We wszystkich kaplicach księża słuchali spowiedzi przynajmniej w dziesięciu językach. Były to główne języki Rosji carskiej: rosyjski, polski, litewski, białoruski, ukraiński oraz zachodnie; włoski, francuski, angielski, niemiecki, chiński a od 1932 r. ojcowie i bracia musieli uczyć się japońskiego.\nPrzyciągało to do kaplic katolików różnych narodowości, którzy byli w Harbinie a z powodu bariery językowej nie zawsze mogli skorzystać z sakramentu pokuty w kościołach łacińskich. W każdą więc niedzielę w kaplicach ordynariatu odprawiano cztery Msze święte, w których ogólnie uczestniczyło około tysiąca osób. Według opinii świadków kaplica marianów mieszcząca 500 osób z zasady była wypełniona a nawet często brakowało w niej miejsca. Oprócz młodzieży ze szkół ordynariatu do kaplic przychodzili rodzice, nauczycielstwo wraz z rodzinami, około 30 osób prawosławnych stale je odwiedzających oraz różne przypadkowe osoby z ciekawości lub z zainteresowania. W ten sposób krąg oddziaływania misji zwiększał się i zyskiwał sobie nowych sympatyków.\nZ pewnością ludzie przychodzący do cerkwi katolickich wyzbywali się w większości krzywdzących uprzedzeń opieranych przeważnie na plotkach i oszczerstwach. Rosjan do cerkwi katolickich przyciągały też okazałe, uroczyste nabożeństwa archimandryty ks. Abrantowicza i jego kazania utrzymane zawsze na wysokim poziomie, wygłaszane z kulturą i pięknym literackim językiem rosyjskim. Po aresztowaniu w 1939 roku przez bolszewików, ks. Abrantowicza w Harbinie zastąpił niemniej godny kapłan i wybitny kaznodzieja ks. Andrzej Cikoto (proces beatyfikacyjny obu kapłanów jest w toku). Wielu prawosławnych przychodziło do kaplicy, aby posłuchać wspaniałego chóru złożonego z parafian i opłacanych zawodowych śpiewaków operowych. Liturgia wschodnia odprawiana przy udziale takiego chóru sprawiała na uczestnikach silne wrażenie i była magnesem przyciągającym miłośników śpiewu cerkiewnego. Mocnym atutem cerkiewki unickiej były relikwie św. Mikołaja, głównego patrona całej misji. Przekazanie relikwii misji świadczyło o wielkiej przychylności Piusa XI dla sprawy harbińskiej, bowiem wcześniej na prośbę cara Mikołaja II, czyniącego starania o te relikwie dla Rosji, Ojciec Święty odpowiedział odmownie. Św. Mikołaj był bardzo popularny wśród Rosjan, a w Harbinie cieszył się specjalnymi względami i doznawał kultu ze strony prawosławnych i Chińczyków bardziej niż od katolików a jego portret zajmował centralne miejsce na głównym dworcu harbińskim.\nWykorzystując fakt posiadania części relikwii św. Mikołaja misja starała się wykorzystać ten dar w działalności duszpasterskiej na niwie ekumenicznej. Co roku 6-go grudnia urządzano uroczystości religijne z wystawieniem relikwii. Trwały one przez kilka dni a brali w nich udział katolicy i bardzo licznie prawosławni oraz Chińczycy, „którzy przychodzili pokłonić się starykowi wakzała”. W czasie uroczystości księża głosili kazania, słuchali spowiedzi i odprawiali wschodnią liturgię, a w całej tej działalności okazywali serdeczną życzliwość przedstawicielom innych wyznań. Różnorakie akcje duszpasterskie wiązały z misją coraz więcej prawosławnych, co przeszkadzało normalnemu funkcjonowaniu zakładów. Problem ten dostrzegł też wizytator generalny marianów ks. A. Cikoto i po rozmowach z członkami misji w sprawozdaniu do Stolicy Apostolskiej jako jedyne rozwiązanie sytuacji widział konieczność budowy kościoła. Stolica Apostolska ustosunkowała się przychylnie do tej petycji i zaproponowała, aby ksiądz Abrantowicz przesłał plan budowy kościoła, kosztorys a także wskazał inne miejscowości gdzie można by otworzyć nowe placówki wschodniego obrządku. Tragiczna śmierć ks. Abrantowicza oraz wybuch II wojny światowej uniemożliwiły realizację tych planów.\nKs. Abrantowicz w pierwszych latach pobytu w Harbinie doświadczał na sobie gwałtownych i złych skutków propagandy prawosławnej skierowanej przeciwko unitom, która rozpowszechniała plotki, oszczerstwa i tendencyjne, wrogie informacje o kościele katolickim. Widział także uprzedzenia Rosjan do katolicyzmu spowodowane przede wszystkim nieznajomością doktryny katolickiej. W takiej sytuacji i atmosferze zrodziła się myśl, wskazująca na konieczność drukowania publikacji, które informowałyby, wyjaśniały, lepiej ukazywały prawdy katolickie, ich genezę i propagując ideę jedności kościelnej, uzupełniały żywe pasterskie słowo. Idea założenia własnego pisma inspirowała Abrantowicza od początku jego pracy w Harbinie, jednak nie mógł jej zrealizować przez długi czas z powodu trudności personalnych i finansowych. Po pewnej stabilizacji i nawiązaniu różnych kontaktów personalnych, w 1931 ks. Abrantowicz rozpoczął redagowanie pisma unijno-katolickiego „Katoliceskij Vestnik” jako urzędowego organu Rosyjskiego Ordynariatu Bizantyjsko-Słowiańskiego Obrządku w Chinach. Pomimo przeciążenia wielorakimi pracami, z braku ludzi przygotowanych do prowadzenia czasopisma ks. Fabian osobiście kierował wydawnictwem. Dopiero po przybyciu ks. Mazonasa przekazał mu w 1935 r. funkcję naczelnego redaktora. Trzecią osobą, która piastowała funkcję naczelnego redaktora był ks. P. Portniagin, który tę funkcję spełniał najdłużej, bo od 1938 do 1945 roku, czyli do momentu zamknięcia pisma.\nCzasopismo (z pewnymi wyjątkami), ukazywało się jako miesięcznik w nakładzie niskim 500 egz. Było to pismo elitarne. Ks. Abrantowicz rozumiejąc znaczenie własnego drukowanego organu, pismo to ustawił na wysokim poziomie. Było ono kolportowane do znaczniejszych ośrodków w Chinach, Japonii, Europy i Ameryki. Fachowo redagowane służyło redakcjom innych pism jako materiał informacyjny, źródłowy i fachowy. W samym Harbinie wszyscy księża prawosławni otrzymywali systematycznie, bezpłatnie po jednym egzemplarzu czasopisma. Dla wzbogacenia tematyki i poszerzenia spectrum pisma utrzymywano kontakty z innymi podobnymi ośrodkami w Paryżu, Lille, w Rzymie. Do Biuletynu liczne artykuły pisali księża z Russicum. W piśmie ks. Abrantowicz starał się trzymać z dala od wszelkiej polityki. Wiele artykułów poświęcano kwestiom spornym między wyznaniami, kontrowersyjnym soborom, które pogłębiały „rozdarcie jedności” lub broniły jej, problemom mariologicznym. Wyjaśniano wszystkie aktualne zarzuty, jakie prawosławni stawiali katolikom. Biuletyn Katolicki był dowodem realnej siły, z którą prawosławni musieli się liczyć. Posiadał on też wielkie znaczenie dla katolików, podtrzymywał ich na duchu i dawał do ręki pierwszorzędną broń ideologiczną.\nOprócz powyższego pisma mariańska misja w Harbinie wydawała inne pozycje; kalendarze, broszury i książki, które rzucały wiele światła na niejasną sprawę unii. Początkowo niechętnie czytane i uważane przez prawosławnych za propagandę, z biegiem czasu zyskiwały coraz większe znaczenie i uznanie i tym samym służyły sprawie pojednania i ważnej sprawie ekumenizmu. Z powodu izolacji Harbina od 1939 r. wiele druków zaginęło (udało się nam dotrzeć do wydanych przez misję 4 książek i 21 broszur).\nW uroczystość Niepokalanego Poczęcia 1948 roku – święto patronalne marianów – cała katolicka misja Wschodnia w Harbinie została rozgromiona. Księża zostali aresztowani przez chińskich komunistów, wydani Sowietom i zesłani na Sybir.\nPraca prowadzona przez nich miała za zadanie ukazać Rosjanom prawdziwe oblicze Kościoła katolickiego, rozwiać uprzedzenia prawosławia a także znieść pewne stereotypy utarte wśród Rosjan, że „katolik nawet rosyjski jest Polakiem”. Chciano też ukazać Rosjanom, że Kościół katolicki może być w pełni rosyjski.\nNa ile te zadania zostały zrealizowane i czy praca marianów w Harbinie miała sens? Historia ukazuje, że praca unijna powstała w tak trudnych warunkach i z tak nikłymi początkami zataczała coraz szersze kręgi i swym zasięgiem obejmowała coraz więcej osób. Żyjący jeszcze świadkowie tej misji (uczniowie i uczennice), w ustnych relacjach podkreślają „świętość, heroizm i bezkompromisowość” ks. Abrantowicza – zamęczonego w więzieniu w Butyrkach 2 stycznia 1946, ks. T. Podziawo – zesłanego do łagrów i ks. A. Cikoto, od 1939 r. administratora apostolskiego w Harbinie – zamęczonego w syberyjskich łagrach w 1952 r. Świadkowie podkreślają też „nieprzeciętność” pozostałych członków misji mariańskiej.\nUprzedzenia prawosławnych do katolicyzmu ustępowały powoli i trzeba było długich lat żmudnej i roztropnej pracy. O jej efektach najlepsze świadectwo dają dwa wprost niewiarygodne wydarzenia. W liście z 6 III 1928 roku ks. Abrantowicz informuje ks. Kard. Luigi Sincero”, że w swej pracy napotyka na same trudności, nikt nie odwiedza kaplicy, na jego 7-iu oficjalnych nabożeństwach było ogółem 46 osób, raz go aresztowano, zwalczają go zarówno prawosławni jak i katolicy”. Natomiast 20 lat później, w grudniu 1948 roku w czasie uroczystości urodzinowych archimandryty ks. A. Cikoto, około czterech tysięcy osób odwiedziło jubilata składając mu życzenia, przynosząc podarunki i wyrażając swoją życzliwość dla misji.\nJeszcze bardziej wymowne wydarzenie miało miejsce przed Wielkanocą w 1948 roku. Był to trzeci rok bardzo aktywnej i agresywnej walki komunistów z religią. W szkołach prowadzono ostrą propagandę antyreligijną połączoną z prześladowaniami. Właśnie w tym czasie 70-ciu studentów i studentek Politechniki Harbińskiej, byłych wychowanków Liceum św. Mikołaja i Konwentu Urszulanek, porozumiało się nawzajem i poprosiło ostatniego biskupa harbińskiego Nikanora o odprawienie z nimi jednodniowych, publicznych rekolekcji wielkopostnych, które mieli dawniej zwyczaj odprawiać w szkołach katolickich. Był to fakt nie mający precedensu w dziejach społeczeństwa harbińskiego i wywarł ogromne wrażenie na całym społeczeństwie prawosławnym. Według ks. Podziawo w Harbinie „mówiono otwarcie, że tylko Liceum wychowuje ludzi naprawdę wierzących”. Zaś biskup Nikanor wcześniej wrogo nastawiony do wschodniego katolicyzmu, po tym wydarzeniu stał się życzliwy i mówił do młodzieży „Bądźcie posłuszni swoim wychowawcom katolickim, bo oprócz dobrego, złego was nie nauczą”.\nDziałalność marianów w Harbinie była bezinteresownie oddana miłości bliźniego, którym w tym wypadku był prawosławny Rosjanin. Ta bezinteresowna, ciężka praca, utrudniana ze strony katolików i prawosławnych, na serio ukazywała drogę życia chrześcijańskiego i z czasem wytwarzała klimat wzajemnego poszanowania, a nawet wzajemnej życzliwości pomiędzy wyznawcami katolicyzmu i prawosławia. Dzięki tej pracy prawosławni uświadamiali sobie, że ich prawowierność nie jest ekskluzywna zaś łacinnicy nabierali przekonania, że kościół katolicki nie jest tylko łaciński.


Babilon MMA - The New Face of MMA - „Babilon MMA 14” – Pawlak dał plamę i chce rehabilitacji, ale Tomczak nie zwykł przegrywać\n„Babilon MMA 14” – Pawlak dał plamę i chce rehabilitacji, ale Tomczak nie zwykł przegrywać\nŚwietne starcie w wadze średniej czeka kibiców 26 czerwca na gali „Babilon MMA 14” w studiu telewizyjnym. Paweł Pawlak (15-4-1) chce się zrehabilitować za ostatnią, zremisowaną walkę z Adrianem Błeszyńskim o pas federacji Tomasza Babilońskiego. Jego rywal to wracający po 2-letniej przerwie Filip Tomczak (7-1), który nie zwykł przegrywać w klatce.\n- Lubię oglądać walki różnych zawodników i od pewnego okresu obserwuję Filipa Tomczaka. Wiem, że w 2018 roku miał ciężką kontuzję, ale już długo bardzo mocno trenuje i będzie znakomicie przygotowany. Widać, że jest niesamowicie ambitny, a mi taki przeciwnik odpowiada. Oby Filip nie sugerował się tylko moim ostatnim występem, dałem plamę i chciałbym wymazać walkę z Adrianem Błeszyńskim. Na pewno fani MMA zobaczą w oktagonie prawdziwego i przede wszystkim zdrowego Pawła „Plastinho” Pawlaka – mówi łodzianin, który już 2-krotnie walczył o mistrzostwo Babilon MMA, najpierw przegrał z Danielem „Skibą” Skibińskim, a następnie zremisował z Adrianem „Aresem” Błeszyńskim.\nOrganizacja Tomasza Babilońskiego jako pierwsza wróciła w czasie pandemii koronawirusa. Pod koniec maja, w głównym pojedynku „Babilon MMA 13” w studiu telewizyjnym Łukasz Brzeski w kategorii ciężkiej pokonał w 2 rundzie Michała Piwowarskiego. Niecały miesiąc później Filip Tomczak spróbuje popsuć plany Pawłowi Pawlakowi, który – gdyby nie koronawirus – miałby już za sobą rewanż z Błeszyńskim i być może okazałe trofeum w swoim domu.\n- Dziękuję Tomaszowi Babilońskiemu za daną mi szansę występu w walce wieczoru. Długo mnie nie było w klatce, lecz nie zawiodę. Wraz ze sztabem - Edwinem Raczyńskim, Piotrem Jaroszem i Alfredem Szyndlerem nie mieliśmy wątpliwości, że takich ofert się nie odrzuca. Nie ma co czekać, widzę szansę na wygraną i to mnie uskrzydla – powiedział Filip Tomczak.\nPaweł „Plastinho” Pawlak jest bardziej doświadczony, ma za sobą walki dla UFC, ale to Filip Tomczak każdego ze swoich 7 rywali pokonał przed czasem. Poznański fighter ubija i dusi gilotynami, ale czy po tak długim rozbracie z MMA będzie jest w stanie przełamać Pawlaka?\n- Marzy mi się pas federacji Tomka Babilońskiego, a że i ja jestem mega ambitnym sportowcem to podejmuję ryzyko i wziąłem walkę z Filipem. Nie chciałem nikogo słabego. Tomczak jest silny fizycznie, jego atut to parter, dużo pracuje z klinczu, łapie gilotyny itd. Ale już go rozpracowaliśmy, wiem co mam robić. Poza tym walka zaczyna się w stójce i zobaczymy co potrafi w tej płaszczyźnie – przyznał Paweł Pawlak.\n- Nie sądzę, że Pawlak tak szybko opadnie sił, jak w walce z Błeszyńskim. Będzie gotowy na 5 rund. Wzrostem jesteśmy tacy sami (po 182 cm), ale on ma dłuższe ręce, jest bardziej elastyczny czy wręcz śliski, poza tym jego silną bronią są łokcie. Będę się starał sprowadzić go do parteru, takich jak innych przeciwników, gdzie uzyskuję przewagę – ocenił Filip Tomczak, który walczył m.in. na galach FEN.\nNa papierze faworytem jest Paweł Pawlak, który po raz 5 wystąpi na gali Tomasza Babilońskiego. – Było mi strasznie przykro, że mimo jednych z najlepszych przygotowań, zawiodłem w walce z Błeszyńskim. Okazało się, że miałem wtedy jakiegoś pasożyta w organizmie, wyszło to z badań krwi, i poszło mi bardzo słabo, bardzo szybko odcięło mi tlen. O ile ze Skibińskim daliśmy świetną 5 rundę, o tyle z Adrianem 4 i 5 runda w moim wykonaniu były żenujące. Dobrze, że pierwszą wygrałem 10-8, w drugiej też zwyciężyłem, ale trzecia była już sporna. Remis nie jest krzywdzący, jednak tamtą walkę muszę wymazać z pamięci. Chcę się zrehabilitować i wygrywać, bo przecież obiecałem mojemu dziecku, że w końcu zdobędą pas mistrzowski – stwierdził Paweł Pawlak.


kwiecień 2018 – Trzeźwy 24 Godziny\nmUZAleżnia (40) The Moody Blues – I’m Just A Singer (In A Rock & Roll Band)\n24 kwietnia 2018 by admin·106 komentarzy\nMuzyczny „energetyk” z 1972 roku.\nPłyta – „Seventh Sojourn”\nData wydania: 23 października 1972\nWytwórnia: Threshold Records\nProducent: Tony Clarke\nGatunki: Rock progresywny, Rock psychodeliczny\nMoody Blues na scenie (młodzi i piękni):\n24 kwietnia 2018 by admin·157 komentarzy\n24 kwietnia 2018 by admin·2 111 komentarzy\nCytat dla Ciebie (39)\n20 kwietnia 2018 by admin·9 komentarzy\n20 kwietnia 2018 by admin·56 komentarzy\nmUZAleżnia (39) Roger Waters – Wait for Her\n20 kwietnia 2018 by admin·88 komentarzy\n„Is This the Life We Really Want?” – najnowszy piąty solowy album Rogera Watersa (74 lata) byłego lidera zespołu Pink Floyd, wydany przed prawie rokiem (2 czerwca 2017). Jest to pierwszy od 25 lat pełny solowy album artysty od czasu wydania w 1992 roku albumu „Amused to Death”.\nGatunki: Post rock, Art rock\nRoger Waters – brytyjski progresywny muzyk i kompozytor rockowy. Gra na gitarze basowej, gitarze akustycznej, śpiewa, komponuje i pisze teksty. Najbardziej znany ze swej kariery w angielskiej grupie rockowej Pink Floyd. Wikipedia\nNo to słuchajcie:\nPOCZEKAJ NA NIĄ\nZ kielichem wysadzanym kamieniami szlachetnymi\nwieczorem przy basenie\nWśród przesyconych wonią róż\nZ cierpliwością konia jucznego\nzaładowanego by ruszyć w góry\nJak stoicki, szlachetny książę\nZ siedmioma poduszkami wyłożonymi na schodach\nZapach damskich kadzideł wypełnia powietrze\nBądź spokojny i poczekaj na nią\nI nie wypłosz wróbli gnieżdżących się w jej warkoczach\nA jeśli przyjdzie wkrótce\nA jeśli przyjdzie późno\nNiech będzie spokojna\nJak letnie popołudnie\nJak ogród w pełnym rozkwicie\nNiech oddycha powietrzem\nobcym jej sercu\nNiech jej usta rozchylą się\nZabierz ją na balkon\nZobacz mleczny księżyc\nUsłysz szelest jej jedwabiu\nNie pozwól swym oczom spocząć na\ndwóch gołębiach jej piersi\nżeby nie odfrunęły\nA jeśli przyjdzie szybko\nPodaj jej wodę zanim podasz wino\nNie dotykaj jej ręki\nNiech twoje opuszki palców\nSpoczną na jej polecenie\nMów łagodnie tak jak flet\ndo irytujących skrzypiec\nI gdy zanika echo\ntej ostatniej kanonady\nPamiętaj o swoich obietnicach\nCytat dla Ciebie (38)\n12 kwietnia 2018 by admin·105 komentarzy\nmUZAleżnia (38) Nanook Of The North – Arfineq Pingajuat\n11 kwietnia 2018 by admin·121 komentarzy\nMuzyka miksowana na Grenlandii, nagrywana na Islandii. Czyli na wiosnę powieje chłodem.\nNanook of the North to duet, w którego skład wchodzą producent Piotr „Hatti Vatti” Kaliński oraz kompozytor i skrzypek Stefan Wesołowski. O Kalińskim było szczególnie głośno przy okazji jego solowych wydawnictw, producenckiej płyty HV/NOON nagranej wraz z weteranem polskiego hip-hopu Mikołajem Bugajakiem oraz współpracy z wokalistką Misią Furtak. Stefan Wesołowski ma na swoim koncie dwa albumy (Kompleta i Liebestod) i kontrakt z renomowaną wytwórnią Mute Song. Pochodzący z Trójmiasta artysta ma również na koncie ścieżkę dźwiękową do nominowanego do nagród BAFTA filmu Marlon Brando o sobie.\nPosłuchajcie utworu „Arfineq Pingajuat.”\n11 kwietnia 2018 by admin·53 komentarze\nCytat dla Ciebie (37)\n3 kwietnia 2018 by admin·68 komentarzy


Moje róże – moja pasja » Blog Archive » Elmshorn\nKordes , przed rokiem 1950. Hybrid musk. Róża parkowa. Lambertiana. Kwitnie nieprzerwanie cały sezon bukiecikami małych, do 5 cm średnicy kwiatów o żywej, różowej barwie. W takim bukieciku potrafi być nawet 40 różyczek w kształcie pomponików. Raczej nie pachnie. Szczególnie jesienne kwitnienie potrafi być doskonałej jakości.\nKrzew wysokości 1,5 do 2m. Odporna na choroby.A. Chodun w swoim katalogu podaje ,że wytrzymała na mróz do -32C. ale help me find ocenia ją na co najwyżej -23c. Jak przyjdzie -32c to zobaczymy kto ma rację. No i w 2010 roku przyszła godzina prawdy. Okazuje się, że -29C to dla niej zbyt dużo.\nMa dużą tolerancję na warunki uprawowe, toleruje cień i niezbyt mocno przejmuje się gorszą glebą. Małgorzata Kralka potwierdza dużą tolerancje tej róży na warunki atmosferyczne i uprawowe, skoro bowiem znosi nasze zimy na otwartej przestrzeni to znaczy, że jest wysoce odporny.Nadaje się do uprawy w pojemnikach. Wprawdzie nie wyrasta zbyt imponująco, ale możemy poprowadzić go jako małego climbinga.\nPochodzenie; Hamburg x Verdun. znany jest tylko jeden przypadek użycia tej róży do dalszych prac hodowlanych. Otóz belgijski hodowca H. Delforge, użył jej jako zapylacza i wyhodował tak oto odmianę Estafette/ / Alain x Elmshorn/.\nfotografie z kolekcji Walentyny Gubały 2015.\nElmshorn – miasto w Niemczech, gdzie to w roku 1887 Wilhelm Kordes/1865-1935/ założył swoją firmę, która do dnia dzisiejszego wypuściła na rynek ponad 500 odmian wysokiej jakości róż.Ponad 100 z nich otrzymało certyfikat ADR. w tym omawiana tu Elshorn w roku 1950.\nTen Elmshorn był posadzony wiosną 2007. Dobrze się zapowiada. Pierwsze dwie fotki Wiesławy Janiak.\n7 komentarzy do “Elmshorn”\nniedziela, 22 Czerwiec 2008 o godz. 10:39\nZgadzam się z P. Chodunem co do mrozoodporności, a oprócz tego jest to wspaniała odm. kwitnąca nieprzerwanie do mrozów.U mnie w polu wyrasta do 2 m, w bardzo ciężkich warunkach(wiatr, mróz, susza, nawożenie jedynie kompostem) i do tego odporna na choroby.\nsobota, 29 Listopad 2008 o godz. 16:26\nTo chyba faktycznie wyjątkowo żywotna i wytrzymała odmiana.\nSadziłam w drugiej połowie maja kilkuletni krzew, który podarowała mi koleżanka (nie podobał jej się kolor).\nPomimo tego terminu „wysokiego ryzyka”, bezproblemowo się przyjęła i rośnie znakomicie.\nW tym pierwszym sezonie w moim ogrodzie wyrosła na około 1,5 metra i kwitła cały czas.\nDla porównania: również otrzymana w prezencie Mary Rose sadzona miesiąc wcześniej przed Elmshorn, ledwie żyje. Jakiegoś efektu spodziewam się dopiero w przyszłym roku.\nśroda, 25 Listopad 2009 o godz. 20:49\nKoniec listopada,październikowe kwiaty ciągle w formie,po prostu „sobie są” na krzewie,ani nie zwiędły,ani nie spleśniały.To różany „terminator”.\nniedziela, 28 Marzec 2010 o godz. 19:10\nPrzemarzła do gruntu (-25 st),ale już widać,że odbija.\nsobota, 8 Październik 2011 o godz. 16:56\nWidzę,że jest po prostu rewelacyjna.Mnie bardzo podoba się ten kolor.Będę na nią polować.\nAnieszka P. napisał:\nśroda, 12 Październik 2011 o godz. 08:41\nNie trzeba polować, w Rosarium jest:)\nGrażyna C. napisał:\nsobota, 23 Czerwiec 2018 o godz. 16:05\nja takie 2 krzaczki dostałam od sąsiadki. kolor jej nie pasował. Miał być mocno czerwony. i miał być pnąca.


Wakacje bez dziecka | Live 4 Live.pl\nLipiec to dla mnie miesiąc pełen wrażeń. Cały rok u mojego boku jest mała istota Natalka. Dziecko aktywne, energiczne i nie pozwalające się nudzić. Dziecko, z którym spędzam każdą wolną chwilę, któremu organizuje czas tak żeby się nie nudziło i doświadczało. Wakacje każdemu rodzicowi kojarzy się z beztroską z dzieckiem. Ja natomiast będąc mamą po rozwodzie miesiąc lipiec spędzam samotnie. Jaki są wady i czy są zalety?!\nTagi : czas dla mamy, dziecko a rozwód, rodzice po rozwodzie, wakacje u taty\nIza on 3 lipca 2017 o 15:01 said:\nPatrycja Majcher on 3 lipca 2017 o 15:04 said:


Byle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/01/16 08:08 #154732\n"Zostanie to skorygowane" - możesz mi to łopatologicznie wytłumaczyć?\nBędzie się zazębiał sygnał żółty na Chorzowskiej z sygnałem zielonym na Głowackiego.\nZwracam też uwagę, że część tych założeń jest czysto teoretyczna bo spora ilość samochodów nie jedzie Chorzowską te przepisowe 50 km/h a natura człowieka jest taka, że prędzej ostro zahamuje widząc czerwone niż żółte.\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/01/16 08:20 #154733\nNie będzie się zazębiał. Ale tak jak pisałem wcześniej, jeśli chodzi o strumienie na wprost od Chorzowa i z ul. Głowackiego to czas, który zagwarantuje to, że pojazdy które przejechały w ostatniej chwili żółtego i pojazdy, które dostały zielone na Głowackiego nie spotkają się na skrzyżowaniu wynosi 2s. Dodatkowo dojazd liczy się ze startu lotnego, czyli w momencie zapalenia się zielonego na Głowackiego samochód na linii warunkowego zatrzymania ma 40km/h na budziku. W życiu taka sytuacja jest mało realna.\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/01/20 22:06 #154991\nEdek Felka napisał: Dodatkowo dojazd liczy się ze startu lotnego, czyli w momencie zapalenia się zielonego na Głowackiego samochód na linii warunkowego zatrzymania ma 40km/h na budziku. W życiu taka sytuacja jest mało realna.\nRealne to jest upieranie się, że czas dojazdu z wlotu ul.Kędzierzyńskiej powinien być liczony wg obowiązującej prędkości na tym wlocie określonej znakiem końca obszaru zabudowanego (90km/h)...\nIMO obliczając czasy międzyzielone powinno się przyjmować prędkości realne do sytuacji. Szlag mnie trafia na wahadłówkach w czasie remontów, gdzie ograniczono prędkość np. 40km/h ale nie pomyślano, że gdy zostanie zerwany asfalt, powstaną uskoki poprzeczne itp. to szybciej jak 20/h nie sposób pojechać. Jeszcze jak paru bezmyślnych się wciśnie na czerwonym to z przeciwka trzeba stać na swoim zielonym.\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/02/17 09:50 #156152\nPanie komendancie! Jak przejść chodnikiem? No jak tu przejść?\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/02/21 22:50 #156365\nMoze nie smieszne, ale dosyc nieprzemyslanym mnozeniem kosztow jest osobne ustawianie znakow F-10 i D-1. Na czesci ulic w miescie znaki te sa umieszczone razem, ale na nowym odcinku Strzelcow, znaki F-10 stoja w miejscu gdzie zaczynaja sie pasy, zas D-1 do 50m od skrzyzowania (bo tak zapisano w przepisach). Szkoda ze nitk nie zinterpretowal, ze strzalki zaczynajace pas do lewoskretu rowniez sa czescia skrzyzowania i mozna by zaoszczesci 1 slupek do znaku.\nW sumie rozwala mnie takie ustawianie znakow ot bez pomyslenia. Na obwodnicy, gdzie sa swiatla na Nalkowskiej od strony ul. Dlugiej stoja 3 znaki B-33 "70", A-6c i A-29... wszystkie co 10-20m... Taka bogata gmina, ustawia znaki kazdy osobno, ale na wymiane barier i rzetelne ich wykonanie juz nie starczylo...\nI zeby niebylo pustych przebiegow. Na Chorzowskiej miedzy skrzyzowane do Media Marktu a kolejnymi swiatlamia do Selgrosa jest ustawiony znak A-6 i B33 "70", a kawalek dalej jest F-10 i D1 razem. Skrzyzowanie jest podwojnie oznakowane pierwszenstwem przejazdu. Co ciekawe ten sam odcinek drogi od Katowic jest oznakowany predkoscia "60"....\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/04/13 14:05 #158041\nWiosna nadeszła, remonty za pasem i mamy już nie-pierwszy kwiatek na drogach.\nZ racji remontu torowiska zamknięta jest ul. Katowicka. Zaraz za skrzyżowaniem z ul. Piastów Bytomskich postawiono znak B-1.\nAle znak postawiono PRZED skrzyżowaniem - wlotem jezdni ul. Sikorskiego biegnącej przy zachodniej pierzei.\nA więc jak ktoś chce w nią skręcić - bo tam są przecież płatne miejsca postojowe, musi wjechać pod ten zakaz.\nps. fotki pod wieczór.\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/04/13 15:25 #158042\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/04/14 18:55 #158094\nChyba dzisiaj oprócz wspomnianego i sfotografowanego znaku B-1 pojawił się drugi znak na samej jezdni:\nI teraz pytanie za 100 punktów: chcę dojechać na pl. Sikorskiego 12 (numer nie ma znaczenia - chodzi mi o ulicę biegnącą wzdłuż zachodniej pierzei) do budynku (posesji) w której mieszka moja babcia, kuzyn, znajomy, ktokolwiek lub po prostu do jakiegoś sklepu. Nie mieszkam przy tej ulicy, nie jestem też zameldowany.\nMogę wjechać za znak i skręcić w lewo, w ul. Sikorskiego?\nxcxcxcxc 2015/04/14 19:00 #158095\n1. «wydzielony teren, zwykle z budynkiem mieszkalnym, stanowiący czyjąś własność»\n2. daw. «dzierżawa»\nNie znaczy, że musi być Twoja, choć rzeczywiście słowo "posesja" odnosi się do posiadania, do własności. Myślę jednak, że tutaj chodzi po prostu o nieruchomość.\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/04/14 19:30 #158096\nW koncu postawili ten znak blizej skrzyzowania, specjalnie dla kierowcow specjalnej troski. Pomijam wasze rozmyslania czy wjechac mozna czy nie w takich przypadkach, ale widzac co ludzie w samochodach tam robili w poniedzialek jestem zdania, ze zrobili bardzo dobrze. Na Katowickiej znaki o objezdzie, tutaj dwa znaki zakazu, znak o slepej ulicy a i tak musieli pojechac na sam koniec ulicy by z metra zobaczyc barierke. I zawracali w tej uliczce po pare aut na raz. A co drugi cisnal po chodniku zeby dostac sie na Jagiellonska i pod Agore :/ Gdzie Straz Miejska byla, sypalbym madatami z radoscia dziecka. Jeszcze postawic 5 znakow zakazu przy wjezdzie na Plac Sikorskiego, bo duzo bucy sobie tamtedy skraca droge, bo kto tam zauwazy jeden znak...\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/04/15 09:01 #158112\nPKM b ale ja nie kwestionuje faktu samego ustawienia znaku - tymczasowej organizacji ruchu bo faktycznie to jest idealne miejsce aby taki znak stanął. Jest sporo miejsca do ewentualnego zawrócenia.\nProblem - jak widać po tym wątku - dotyczy tego, że pracownicy MZDiMu dalej postępują niezgodnie z przepisami.\nTak trudno jest przeczytać kilka stron rozporządzenia i zastosować się do jego treści?\nDlaczego policja czy SM w tym miejscu każe kierowców a nie spowoduje, że to oznakowanie będzie wykonane sensownie, zgodnie z przepisami?\nKasę tylko ciągnie się od nas kierowców czy pieszych ale jakoś nikt nie chce ukarać odpowiedzialnych za błędne oznakowanie?\nTutaj może akurat czepiam się szczegółów, jest to w ogólnym wymiarze pierdoła ale ten temat dobitnie pokazuje jacy fachowcy pracują w MZDiMie i kto sprawuje nad nimi nadzór.\nJakbyś się czuł gdybyś dostał mandat za coś co faktycznie wykroczeniem nie było bo ktoś źle poustawiał znaki?\nByle jakie, ale też śmieszne lub dziwne oznakowanie ulic 2015/09/30 18:49 #161921\nTo odgrzeję znów mojego ulubionego kotleta.\nTytułem wstępu: w innym temacie rozgorzała dyskusja w kontekście wjazdu samochodem pod znak B-1 i interwencji - bądź co bądź słusznej - naszej Straży Miejskiej.\nI tu przypomniała mi się pewna kwestia, co do której można by mieć pretensje do SM, że sprawą się nie zainteresowała. Z drugiej strony jednak wątpię by ktoś w SM był tak upierdliwy jak ja czy innych parę osób na forum w kontekście oznakowania dróg w Bytomiu.\n4 listopada 2014 r. Trybunał Konstytucyjny uznał (w skrócie), że Ograniczenie uprawnień osób niepełnosprawnych kierujących pojazdami do niestosowania się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju są niezgodne z konstytucją. - sygn. U 4/14.\nChodzi o to, że nie można pod znakiem B-1 (oraz kilkoma innymi) wieszać/stawiać tabliczki o treści "Dotyczy także niepełnosprawnych".\nWyrok TK tutaj: trybunal.gov.pl/s/u-414/\nPrzepis zezwalający na wieszanie tych tabliczek utracił moc 30 czerwca 2015 r.\nDziś mijają 3 miesiące od momentu kiedy utracił swą moc, a więc nie ma podstaw prawnych do wieszania takich tabliczek.\nA co zrobił a raczej czego nie zrobił nasz MZDiM?\nPodobnie jest na Gliwickiej, Browarnianej, Podgórnej i kilku innych miejscach w Bytomiu.\nA teraz wisienka na przysłowiowym torcie:\nTak na prawdę, to te tabliczki od samego początku nie miały mocy wiążącej. Dlaczego? Ano dlatego, że przepisy rozporządzenia - jeszcze przed wyrokiem TK - wskazują jednoznacznie jaka ma być czy raczej miała być treść tabliczki - "Dotyczy również niepełnosprawnych".\nA nasz MZDiM jak zwykle zrobił swoją interpretację i walnął treść jak na zdjęciach czyli niezgodnie z rozporządzeniem. Fakt, że sens jest tożsamy niemniej jednak niejednokrotnie sądy administracyjne stwierdzały, że znaki (wielkość, kolor, symbolika, treść) mają być takie jak w rozporządzeniu, a wszelkie odstępstwa skutkują nieważnością takiego "znaku".\nNiesmak pozostaje: służba mundurowa próbuje egzekwować prawo które od początku prawem nie jest.\nA podmiot odpowiedzialny za to robi dalej swoje, bez jakichkolwiek konsekwencji.\nkl 2015/10/01 06:51 #161931\nPrzepraszam, jeśli Cię źle zrozumiałem, ale czy Ty twierdzisz, że pod sfotografowanymi znakami ruchu jest napis "Dotyczy także niepełnosprawnych"?\nJa często nie dostrzegam istniejących rzeczy, więc muszę brać poprawkę na to, ale serio nie widzę tego napisu - przynajmniej na tym czytelnym zdjęciu z Jainty.\nTam jest napisane "Dotyczy również pojazdów z kartą parkingową" - czy ci niepełnosprawni mają tu być w domyśle?\nPoza tym trybunałowy zwrot:\n"Ograniczanie uprawnień osób niepełnosprawnych kierujących pojazdami do niestosowania się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju "\noznacza, że niepełnosprawnym kierującym pojazdami zabiera się wszystkie inne uprawnienia oprócz tego, że mogą niestosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju (<== słowo "ograniczenie" - porównaj: "ograniczenie prędkości do 60km/h" ) a przecież nie o to w Twoim poście chodzi.\nMoże też znaczyć, że uprawnienia OsNiepKierPoj do niestosowania się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju są ograniczone, ale:\n1. uprawnienia te w myśl tego co piszesz są wg Trybunału nielegalne (więc zniesione) a nie tylko ograniczone.\n2. za stosowanie dwuznacznych określeń w zapisach stanowienia prawa grożą w Polsce surowe kary.\nWyjaśnienie. 2015/10/01 08:33 #161933\nJa poruszyłem dwie kwestie i być może faktycznie nie napisałem to bardziej zrozumiałym językiem.\nPostaram się to lepiej wyjaśnić poniżej.\nKodeks drogowy w art. 8 mówi, że osoba niepełnosprawna może nie stosować się do niektórych znaków zakazu ruchu i postoju. Które to są znaki to mówi § 33 rozporządzenia w/s znaków i sygnałów drogowych z 31.07.2002 r.\nJednym z tych znaków jest znak B-1 "zakaz ruchu".\nNatomiast w drugim rozporządzeniu w/s warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych jest mowa, że w uzasadnionych przypadkach pod znakami można umieścić tabliczkę "Dotyczy także niepełnosprawnych" czyli osoby niepełnosprawne muszą się do tych znaków jednak stosować.\nTak właśnie uważają w MZDiMie.\nMZDiM po prostu zrobił to po swojemu i zamiast pod B-1 dać tabliczkę "Dotyczy także niepełnosprawnych" dał tabliczkę "Dotyczy również pojazdów z kartą parkingową". Zamysł jest podobny - osoby niepełnosprawne mają zastosować się do znaku B-1. Ale skoro przepis nakazuje określoną treść na znaku to nie można sobie robić własnej interpretacji. Takie działanie jest bezprawne.\nStąd uważam, że te tabliczki zamontowane przez MZDiM nie miały mocy obowiązującej od samego początku.\n- jako niepełnosprawny posiadając kartę parkingową możesz wjechać pod np. B-1 (wynika to z art. 8 ustawy PoRD)\n- zarządca drogi pod np. B-1 mógł dać tabliczkę "Dotyczy także niepełnosprawnych" a tym samym musiałeś się jednak zastosować do B-1 (czyli "zabrano" Ci uprawnienie wynikające z art. 8 ).\nI właśnie ten fakt, czyli zabranie Ci tego uprawnienia albo inaczej - nakazanie zastosowania się do znaku B-1 - zakwestionował TK i stwierdził, że jest to bezprawne działanie.\nJeśli zatem pod B-1 w dalszym ciągu jest tabliczka "Dotyczy także niepełnosprawnych" to od 30 czerwca 2015 r. nie ma ona mocy wiążącej i osoba posiadająca kartę parkingową może wjechać za znak B-1 (lub inny wskazany w § 33 rozp. z 31.07.2002 r.).\nA drugą kwestią jest to, że MZDiM po 3 miesiącach dalej nie usunął tych tabliczek z dróg.\nI tym samym będąc zwykłym użytkownikiem (osobą niepełnosprawną posadającą kartę parkingową) nie wiesz, że tak na prawdę możesz wjechać np. na Rynek w Bytomiu (odrębną kwestią jest to czy faktycznie auta powinny jezdzić po Rynku).\nA nawet jeśli będziesz miał tą wiedzę i wjedziesz, a policjant czy strażnik miejski nie, to dostaniesz mandat lub po Twojej odmowie skierują wniosek do sądu i tam trzeba będzie udowadniać swoje racje.\nA w MZDiMie co najwyżej wzruszą ramionami.\nWyjaśnienie. 2015/10/26 19:28 #162358\nZ tego całego złomu zostawiłbym drogowskazy, ale ładnie wkomponowane i kierujące lokalnie (czyli w tym przypadku np. Miechowice, Stroszek).


MMTS walczy o trzeci medal z rzędu! - NaszeMiasto.pl\nRafał Cybulski 20.05.2011 Zaktualizowano 20.05.2011\nStal to rewelacyjny beniaminek. Sezon zasadniczy mielczanie zakończyli na 4 miejscu, a potem po zaciętym i pełnym nie tylko sportowych emocji trójmeczu z Warmią (a właściwie czwórmeczu, bo przecież starcie nr 3 trzeba było powtórzyć) awansowali do półfinału. Wprawdzie Vive szybko wybiło mielczanom z głów marzenia o awansie do finału, ale w Stali marzą o jakimkolwiek medalu. Dla tego klubu byłby to drugi krążek w historii. Pierwszy, srebrny, świętowali 36 lat temu!\nPrzeczytaj także:MMTS nie zagra w finale PGNiG Superligi\n- Z powodu kłopotów z achillesem, w pierwszych meczach ze Stalą nie zagra Przemek Rosiak. Raczej też na boisku nie pojawi się Maciek Mroczkowski, który jednak powinien być gotowy do gry na trzeci mecz - informuje trener Zbigniew Markuszewski.\nMimo tego szkoleniowiec MMTS uważa, że to jego podopieczni są faworytami rywalizacji o brąz.\n- Stal gra bardzo szybko, dobrze biega i w ataku pozycyjnym też nie rozgrywa długich akcji, ale jeśli będziemy uważali na wznowienia i nie dawali rywalom okazji do kontrataków, to wygramy - analizuje trener wicemistrzów Polski.\nPrzeczytaj także:Głosujcie na desigNowy Kwidzyn!\nDo tej pory oba zespoły nie mierzyły się zbyt często, bo Stal na jakiś czas popadła w niebyt, a potem balansowała na pograniczu ekstraklasy i I ligi. Jednak sześć wcześniejszych meczów z MMTS wskazuje, że mielczanie są dla naszej drużyny niewygodnym przeciwnikiem. Bilans starć jest bowiem remisowy, 3 razy wygrał MMTS i 3 razy Stal. W dodatku wszystkie mecze były zacięte, bo raz mecz zakończył się 5-bramkowym zwycięstwem kwidzynian, raz 2-bramkowym, a pozostałe starcia 1-bramkowymi triumfami jednej, bądź drugiej drużyny. Dwukrotnie MMTS przegrywał ze Stalą w sezonach, gdy ta spadała z ekstraklasy.\nW tym sezonie, w Kwidzynie, było 30:28 (20:12) dla MMTS, a pierwszoplanowe role grali zawodnicy drugiej linii, Robert Orzechowski (8 goli) i Grzegorz Sobut (6). Natomiast w Mielcu Stal wygrała 27:26 (14:12) i tam najwięcej do powiedzenia mieli skrzydłowi, Łukasz Janyst (10) oraz Damian Kostrzewa (8). Kto będzie bohaterem kolejnych meczów przekonamy się w sobotę i niedzielę. Oba mecze zostaną rozegrane o godz. 16, czyli wcześniej niż zwykle.\n- Dzięki temu kibice będą mogli również obejrzeć mecze o mistrzostwo pomiędzy Vive i Wisłą, które będą transmitowane w Polsacie Sport - tłumaczy Robert Majdziński, menedżer kwidzyńskiego klubu.\nMateriał oryginalny: MMTS walczy o trzeci medal z rzędu! - Kwidzyn Nasze Miasto\nTo był wspaniały weekend dla zawodników UMKS Kwidzyn specjalizujących się w biegach na orientację. W Klubowych Mistrzostwach Polski w Rzeszowie wywalczyli aż 12 medali, w tym 3 złote, a do tego po raz pierwszy w swojej krótkiej, 7- letniej historii, znaleźli się wśród 8 najsiln...


Przepis na lazania - MniamMniam.com\n» Przepisy » Zapiekanki » Zapiekanki z makaronem » Lazania\nZAPIEKANKI Z MAKARONEM PRZEPISY NA LASAGNE CZYLI LAZANIĘ MAKARONY ZAPIEKANKI MAKARONOWE ZAPIEKANKI\nSkładniki na lazania\n½ opakowania lazani (ja używam Malmy)\n½ kg mięsa mielonego (może być wieprzowe, z indyka)\n½ puszki pomidorów w kawałkach bez skórki\n3-4 duże cebule\noregano, ostra i słodka papryka\nPrzygotowanie dania lazania\nMięso podsmażyć na odrobinie oleju, tak aby dobrze rozbić grudy, gdy mięso się usmaży, zlać tłuszcz, dodać roztarte np. widelcem lub mikserem pomidory, dodać soli, pieprzu, oregano, ostrą i słodką papryką. Ma postać dosyć gęsta masa (nie jak sos).\nMarchewki, seler, pietruszkę zetrzeć na grubej tarce, udusić na oleju, doprawić vegetą.\nCebule pokroić w pół plastry i udusić, posolić.\nW rondelku stopić masło, dodać mąkę, jak się spieni wlać zimne mleko, mieszać, uważając aby nie utworzyły się grudy, zagotować, doprawić solą, vegetą, gałką.\nDuże naczynie żaroodporne wysmarować tłuszczem, polać sosem beszamelowym, ułożyć warstwę makaronu, polać sosem, ułożyć mięso, warzywa, makaron i tak do wyczerpania składników, na wierzchu ma być beszamel. Odstawić na ½ godziny. Piec około1 godziny, wyjąć z piekarnika, posypać żółtym serem, zapiec.\nZapiekanka makaronowa z warzywami i szynką\nCzy wiesz, że na świecie istnieje około 300 rodzajów makaronu? Każdy z nich różni się od siebie kształtem, wielkością i przeznaczeniem kulinarnym.\nW tym sprawdzonym przepisie na pyszną zapiekankę makaronową z warzywami i szynką główną rolę zagrał makaron penne :)Ale to nie jest tradycyjny makaron penne z pszenicy. To pełnoziarnisty makaron, który ma o wiele więcej dobrych składników...\nKurczak z makaronem w sosie grzybowym\nLubimy kurczaki. Na obiad są super. Do sałatek są super. I na grilla też są super. Zajadamy się kurczakami i na ciepło, i na zimno. To samo można powiedzieć o grzybach. I o makaronie też :) I właśnie dlatego, że tak bardzo lubimy te wszystkie składniki, powstało to super danie obiadowe. Kurczak z makaronem w sosie grzybowym to pomysł na smakowity obiad z naszymi ulubionymi smakami :)\nLazania (lasagne) z lekkim farszem drobiowym w sosie pomidorowym\nJeśli lubisz lazanię, nie masz dużo czasu na gotowanie, to ten przepis jest właśnie dla Ciebie :) Dlaczego? A dlatego, że farsz jest z mięsa drobiowego - przygotowuje się go więc dużo krócej niż tradycyjną lazanię z wołowiny.\nPomidorowy sos doprawiony bazylią i oregano, "podkręcony" odrobiną cukru (dzięki niemu ma bardziej... pomidorowy smak), sos beszamelowy, płaty miękkiego, ale...


Metro Nysa - sklep dla fanów muzyki! - H2Ox2 - katalog stron www\nMetro Nysa - sklep dla fanów muzyki!\nTytuł: Metro Nysa - sklep dla fanów muzyki!\nSłowa kluczowe: nadruki, koszulki, glany, rock, pieszczochy, metro, szarawary, spodnie, ramoneski, bojówki, pasy, buty, metal\nPodlinkuj stronę http://www.metro.nysa.pl:\nW jaki sposób przebiega naprawa komputerów Białystok? Kiedy warto nawiedzić serwis laptopów Białystok? Która naprawa laptopów Białystok jest opłacalna? Tego wszystkiego dowiesz się, regularnie przeglądając stronę internetową komputery-naprawa.pl. Znajduje się na niej szereg praktycznych porad dotyczących tego, jak funkcjonuje serwis komputerowy Białystok, z jakich usług mogą skorzystać jego klienci, a także co jest najważniejsze w trakcie wybierania konkretnego punktu, do którego się udamy. Laptopy oraz komputery to urządzenia elektroniczne, które w rezulacje eksploatacji mogą zaprzestać działać we właściwy sposób. Ważne jest, aby posiadać sprawdzone miejsce, w którym realizowana jest naprawa. Dzięki temu nie trzeba będzie kupować nowych sprzętów, a będzie się posiadało szansę na ichzreparowanie. Profesjonalny serwis laptopów to podstawa.


Infokod - infoKOD.pl\nPrzejdź dalej i wygeneruj swój własny QR Code.\nQR Code (QR jest skrótem od ang. Quick Response) – alfanumeryczny, dwuwymiarowy, matrycowy, kwadratowy kod kreskowy wynaleziony przez japońską firmę Denso-Wave w 1994 roku. Jest to kod modularny i stałowymiarowy. Umożliwia kodowanie znaków Kanji/Kana, stąd jest popularny w Japonii. Dodatkowo pozwala na zakodowanie znaków należących do alfabetu arabskiego, greckiego, hebrajskiego lub cyrylicy jak również innych symboli określonych przez użytkownika.\nQR Code występuje w dwóch odmianach: podstawowej (Model 1) oraz rozszerzonej (Model 2), która pozwala zakodować do 7089 znaków numerycznych, 4296 alfanumerycznych, 1817 znaków Kanji albo 2953 ośmiobitowych danych binarnych (bajtów).\nW październiku 1997 symbolika została włączona do Wykazu Ujednoliconych Symbolik (ang. USS - Uniform Symbol Specifications) przez organizację AIM (Global Trade Association of the Automatic Identification & Data Capture Industry) jako ISS - QR Code. W marcu 1998 japońska organizacja JEIDA (Japanese Electronic Industry Development Association) włączyła ją jako standard JEIDA-55. W styczniu 1999 została standardem JIS (Japanese Industrial Standards) – JIS X 0510. W czerwcu 2000 organizacja ISO włączyła ją jako standard ISO/IEC18004.\nKod kreskowy QR Code z zaznaczonymi miejscami szczególnymi Modułem w kodzie jest kwadrat mogący przybierać jeden z dwóch kolorów (ciemny lub jasny). Większa ilość modułów tworzy tzw. słowa kodowe, w których zapisana jest informacja o poszczególnych znakach. Wymiar modułu nie jest ściśle określony i zależy od możliwości urządzeń odczytujących i zapisujących. W związku z tym również wymiary całego kodu są zmienne. Zależą one dodatkowo od wybranej wersji kodu, która jest zależna od przyjętego poziomu korekcji błędów oraz ilości zapisanych danych.\nPoziom korekcji wpływa na ilość danych możliwych do zapisania przez kod o określonych wymiarach (o określonej wersji). Na przykład wersja 10 (o rozmiarach 57x57 modułów) dla poziomu korekcji L pozwala na zapisanie 652 cyfr, a dla poziomu H – 288 cyfr.\nZastosowanie w mobilnych systemach\nZ kodów QR można korzystać na mobilnych systemach takich jak Android przy użyciu dedykowanych oprogramowań (ZXing). Przeglądarka w Androidzie wspiera przekierowania url co pozwala na przesyłanie kodom QR metadanych do znajdujących się na urządzeniu aplikacji. System operacyjny Nokii Symbian wyposażony jest w skaner kodów kreskowych potrafiący czytać kody QR. Dla systemu Maemo czytnikiem kodów QR jest aplikacja mbarcode. W Apple iOS czytnik kodów QR nie jest natywnie obecny, ale ponad pięćdziesiąt płatnych i bezpłatnych aplikacji jest dostępnych w markecie, które potrafią zarówno odczytywać kody QR jak i je tworzyć. W urządzenia BlackBerry, aplikacja App World potrafi odczytywać kody QR, rozpoznawać w nich adres WWW i wczytywać go w systemowej przeglądarce. Windows Phone 7.5 potrafi odczytywać kody QR i otwierać zawarty w nich adres WWW przy użyciu Bing Vision. Kody QR mogą być używane także na Nintendo 3DS. Linux posiada w repozytoriach pakiet zbar-tools oraz graficzny program QtQR. Generuje on kody QR jak i odczytuje różnego rodzaju kody w tym QR z pliku oraz z kamerki internetowej. W sieci znajduje się wiele stron, które zapowiadają możliwość dekodowania kodów QR. Aktualnie brak narzędzi dekodujących kody QR z plików graficznych lub przy użyciu kamer internetowych dla MacOS co czyni ten standard kodów nieużytecznym do przechowywania danych.\ninformacje pochodzą ze strony http://pl.wikipedia.org/wiki/QR_Code\nDesigned by: AMT Pracownia Reklamy


Renomowana agencja detektywistyczna - Marek Krzysztofik\nBogumił Kwiatkowski Kwiecień 18, 2019\t Brak komentarzy\nWiększość kolegów detektywów zwykła twierdzić że nasz zawód jest pracą typowo biurową, i trudno było się z tym nie zgodzić. Dokumentacja, jaką otrzymywaliśmy od klientów czy funkcjonariuszy była czasem ogromnie chaotyczna, a poskładanie wszelkich informacji dotyczących samej sprawy bywało żmudne i czasochłonne. Jednak nie było to nasze jedyne zajęcie, bo praca terenowa była równie ważna, co biurowa.\nPolecani prywatni detektywi z doświadczeniem\nW przeciwieństwie do kolegów, jednak, po zdobyciu licencji prywatnego detektywa od razu trafiłem na głęboką wodę. Moje biuro detektywistyczne zajmowało się bowiem niemal wyłącznie sprawami kryminalnymi, bardzo trudnymi i wymagającymi zastosowania niemal wszystkich dostępnych metod pozyskiwania informacji. Mogłem więc niemal od początku zacząć poznawać najlepsze metody prowadzenia spraw, i zapoznać się ze sposobami na ich rozwiązywanie. Przede wszystkim, w jakichkolwiek działaniach terenowych detektyw musiał wykazać się ogromnym opanowaniem i charyzmą, aczkolwiek również i pewnością siebie, gdyż niejednokrotnie osoby związane z prowadzoną sprawą były niechętne do udzielania jakichkolwiek informacji, a czasem wręcz zachowywały się agresywnie. W takich przypadkach, gdy konfrontacja nie przynosiła skutków, mogliśmy zastosować pozostałe metody zarówno obserwacji, jak i uzyskania potrzebnych danych.\nPo otrzymaniu pozwolenia na działanie od funkcjonariusza prowadzącego dochodzenie w sprawie, mogliśmy użyć podsłuchów, zarówno telefonicznych jak i bardziej standardowych, jak również prowadzić czynną obserwację osób z pomocą specjalistycznych narzędzi. W ostateczności, detektywi byli również upoważnieni do przeszukania mieszkania osoby związanej z prowadzoną sprawą, choć oczywiście wymagało to odgórnego pozwolenia.


Jak wysłać znajomym duże pliki? Wejdź na wyslijto.pl - Porady - vista.pl\n(1 679 741)\n(1 439 851)\n(1 763 160)\nJak wysłać znajomym duże pliki? Wejdź na wyslijto.pl\nczwartek, 12 marca 09\nW Internecie aż roi się od programów będących wirtualnymi dyskami (np. opisany przeze mnie SkyDrive) jednak one zazwyczaj nie pozwalają na przesyłanie dużych plików. Może być to kłopotliwe, gdy przykładowo chcemy przesłać znajomym „film z wakacji”, którego rozmiar przekracza 700 MB. SkyDrive ma ograniczenie do 50 MB na plik, więc nici z przesłania dużego pliku.\nWiele osób do przesyłania dużych plików korzysta z popularnego serwisu Rapidshare (limit 200 MB/plik) lub rodzimego Plikusia (aby przesyłać nawet mały plik musimy się zarejestrować do serwisu). Mnie jednak przypadł do gustu darmowy hosting na wyslijto.pl. Poniżej prezentuję poradę jak przesłać na serwer plik o wielkości ok. 700 MB, a potem „udostępnić” go znajomym.\nNa początek kilka słów o możliwych wariantach przesyłania plików. Pierwszy, dla niezarejestrowanych użytkowników, pozwala na umieszczenie w serwisie pliku o maksymalnym rozmiarze 100 MB. Natomiast drugi przeznaczony jest dla osób logujących się (konieczna darmowa i szybka rejestracja), ale wielkość przesłanego pliku wzrasta już do 250 MB. W ramach tego mamy do dyspozycji wirtualny dysk o wielkości 1 GB, który możemy wykorzystać np. do przechowywania danych.\nSZYBKA WYSYŁKA PLIKU\nWchodzimy na serwis wyslijto.pl\nPokaże nam się okno\nW tym wariancie nie potrzebujemy logować się, więc od razu przystępujemy do uzupełniania danych wg przykładu\n1. Wpisujemy własny e-mail\n2. Tutaj adres (adresy) znajomych, którym chcemy udostępnić plik\n3. Za pomocą tego przycisku wybieramy plik z naszego dysku twardego, pendrive, CD itd. Uwaga! Plik nie może przekroczyć rozmiaru 100 MB.\n4. Krótka informacja, która trafi na skrzynkę odbiorców wraz z linkiem do pliku\nOstatnim krokiem jest kliknięcie na „Wyślij” i możemy iść na herbatkę, bo w zależności od wielkości pliku i szybkości łącza może to potrwać.\nMój plik ma 65,78 MB i jest wysyłany około 14 minut. Obok podana jest szybkość przenoszenia danych na serwer (Uwaga! Wartość wyrażona jest w kilobitach na sekundę. Aby uzyskać jednostkę KB/s należy tę liczbę podzielić przez 8) – w moim przypadku jest to ok. 645 kb/s, czyli ~ 80 KB/s.\nGdy plik zostanie przesłany dostaniemy komunikat\nPierwszy link możemy od razu podać znajomym np. poprzez Gadu-Gadu czy e-mail. Po kliknięciu w niego będziemy mogli od razu pobrać plik. Kolejne dwa linki są przeznaczone do upublicznienia na swojej stronie internetowej, bądź na forum. Warto zachować ostatni link, aby w razie potrzeby usunąć plik.\nJednocześnie Twój znajomy, którego określiłeś w formularzu wysyłki także dostanie informację o pliku\nJAK PRZESŁAĆ PLIK O WIELKOŚCI PONAD 700 MB?\nOczywiście nie uda nam się w całości przesłać tak dużego pliku, ale zawsze możemy go „podzielić” na mniejsze i dopiero wtedy wysłać. W tym celu użyjemy programu WinRAR lub darmowego 7-Zip (opis programu). Plik z filmem umieszczamy w „katalogu roboczym”\nKlikamy na plik prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wybieramy 7-Zip >> Dodaj do archiwum… Pokaże się okno\nDo podziału pliku użyjemy kompresora ZIP, a oprócz tego nałożymy na niego hasło do otwarcia. Ważnym punktem jest „Rozmiar woluminów (bajty)”. Tutaj wpiszmy 2500000000 (250 milionów bajtów, czyli niecałe 250 MB). W ten sposób nasz duży plik zostanie podzielony na kawałki nie większe niż 250 MB. Wartość taka jest konieczna, gdyż to maksymalny rozmiar przesłanego pliku w wersji zarejestrowanej w serwisie wyslijto.pl\nPo ustawieniu wszystkich parametrów klikamy na OK. Zacznie się tworzenie archiwów, w których zawarty będzie nasz duży plik z filmem.\nTak wygląda struktura wszystkich plików w „katalogu roboczym”:\nTeraz gdy mamy przygotowane pliki do wysyłki, przechodzimy do serwisu wyslijto.pl i przystępujemy do rejestracji\nPo zarejestrowaniu dostaniemy komunikat\nTeraz przechodzimy do naszej skrzynki mailowej, aby aktywować konto za pomocą kliknięcia w przesłany link:\nI na końcu dostaniemy komunikat\nPo aktywacji będziemy w posiadaniu pełnowartościowego konta. Zalogujmy się do serwisu. Mamy do dyspozycji własny panel użytkownika.\nProcedura przesyłania pliku wygląda niemal identycznie jak przy wersji niezarejestrowanej\nTutaj dodatkowo możemy ustalić hasło (w naszym przypadku i tak hasło nałożyliśmy na archiwum) i wybrać wariant dostępności pliku.\nDodajemy po kolei nasze trzy pliki, które wcześniej utworzyliśmy w programie 7-Zip.\nTym razem może to trochę potrwać. Mnie zajęło to niecałe 3 godziny… ale warto, bo mój znajomy ze Stanów zobaczył film szybciej niż dotarła płytka CD za pośrednictwem tradycyjnej poczty ;-)\nNasz znajomy oczywiście dostanie linki do plików na e-mail. My poprzez panel możemy te pliki potem usunąć i przesłać następne. Wielkość powierzchni wirtualnego dysku, z której możemy korzystać to 1 GB, czyli ~ 1000 MB.\nAby rozpakować pobrane dane do pojedynczego pliku z filmem należy kliknąć prawym przyciskiem myszy na dowolny plik i z menu kontekstowego wybrać 7-Zip >> Wypakuj do…\nJeżeli nałożyliśmy wcześniej hasło to musimy je wpisać.\nTo tu masz bez rejestracji plik o wielkości max 500 MB... http://przeklej.pl\numieściłeś film ale pogubiłeś się z zamazywaniem adresu.\nTam gdzie pisze ŁADOWANIE FILMU POWIODŁO SIĘ ( 4 obrazek) zamazywałeś część linku:\nniżej był link do wklejenia na stronę www, niżej link do wklejenia pliku na forum, a niżej końcówka wymienionego wyżej linku:\nAby usunąć plik skorzystaj z linka:\nczyli aby pobrać plik należy wpisać:\npowinieneś uważniej patrzeć na to co robisz!!! ale na szczęście usunąłeś go z serwera...\nDziękuję za tak wnikliwe czytanie mojej porady!! Już na etapie umieszczaniu zrzutów zauważyłam, że na upartego uda się odczytać linki no i pobrać film, który zamieściłam na wyslijto. Czym predzej usunełam film z serwisu (nawet nie chce myslec co by sie stalo gdyby wpadl w niepowolane rece...). Ale na szczescie tylko ja wiem co było na filmie... Na waszym miejscu bylabym ciekawa :-)))\nA po co takie komplikacje do przesłania dużych plików wystarczy "Skype" lub "Gadu Gadu" i dostnnie je tylko adresat\nJeśli Cię nie ma na GG lub Skype to nie wyślesz,a linka do strony zawsze da się wysłać i kiedyś ten ktoś go przeczyta.\n"Dziękuję za tak wnikliwe czytanie mojej porady!!" - Po prostu się nudziłem i chciałem pokazać, że trzeba patrzeć co się robi. Ja już tak mam, że zawsze jeśli czegoś nie mam to próbuje to znaleźć :) Ale filmu niestety nie było :(\nZamiast takich sztuczek lepiej użyć programu CesarFTP, który z Waszego komputera zrobi serwer FTP o pojemności ograniczonej pojemnościa dysku i transwerami ograniczonymi przez dostawcę internetowego.


Ekologiczne gospodarstwa mają przyszłość | Biznesowe aktualności\nHome » Ekologiczne gospodarstwa mają przyszłość\nBardzo dużo mówi się o jakości artykułów spożywczych. Ludzie poszukują żywności jak najwyższej jakości, najlepiej z organicznych upraw i hodowli. Oczywiście, w wielu sklepach ciągle królują nijakie produkty, jednak są też półki z produktami ekologicznymi.\nRolnictwo ekologiczne wymaga sporo zachodu. Na samym początku należy wybrać odpowiednie nasiona, rozplanować cały proces, sprawdzić których nawozów wolno nam używać itp. Wiąże się to z większymi nakładami pieniężnymi, niż przy zwyczajnych uprawach, gdzie tak naprawdę liczy się tylko to, by zbiory były jak największe. Przy uprawach ekologicznych najczęściej plony są mniejsze, ale za to wyższej jakości. Ma to również odbicie w cenie zakupu.\nJeśli czytasz niniejszy tekst, to z pewnością jest on dla Ciebie niesamowicie interesujący. Tutaj także jest notka spod linku (https://jadenapodlasie.pl/oferty/atrakcje/zwiedzanie-i-kultura-podlasia), która posiada równie ciekawe tematy.\nŻywność ekologiczna jest droższa, lecz odbiorcy zdają już sobie sprawę, że płacą za jakość.\nNaturalnie dotyczy to nie tylko upraw roślin. Ekologia ma swoje miejsce także w hodowli zwierząt. I to nie tylko sztuk, które sprzedawane są na mięso, lecz również na przykład mlecznych krów. W takim wypadku istotne są pasze, wszystko co zwierzę je w zasadzie. Te same wymagania są co do kur niosek - niezwykle konkretne wymagania należy spełnić, aby jaja zostały uznane za ekologiczne.\nBardzo dużo słyszy się ostatnio o różnego typu normach i certyfikatach dla gospodarstw rolnych. Choćby norma 14001 (sprawdź: ) określa metody kierowania gospodarstwem, by ograniczyć negatywne wpływy na środowisko. Dobrze jest dowiedzieć się jak tego rodzaju normę wprowadzić w życie, bo to naturalnie sprawia, że gospodarstwo zyskuje nie tylko prestiż, ale także staje się dobrym partnerem w interesach\nNa początku powinniśmy wprowadzić dobry zintegrowany system zarządzania gospodarstwem. Obecnie to ogromne udogodnienie, szczególnie dla dużych gospodarstw. Gdy chcemy otrzymać certyfikaty, ten system ułatwia sprawdzanie wszelkiego typu procedur. Najlepiej wyszukać taki, który będzie łatwy w obsłudze i w prosty sposób będzie prezentował wszelkie interesujące nas dane. Bez problemu można znaleźć firmy proponujące takiego rodzaju rozwiązania. By gospodarstwo było prawdziwie europejskim biznesem takiego typu wdrożenie sap wdrożenia to podstawa.


Wielka Gra 2006 - Pomponik\nPlotki Pomponik » wielka gra 2006\nArtykuły na temat: wielka gra 2006\n"Wielka gra" wraca na antenę TVP! Kto ją poprowadzi?\nWładze TVP pracują właśnie nad nową formułą legendarnego już programu! "Wielka gra" ma wrócić na antenę "Dwójki" na początku 2017 roku!\n...sprowadził z Ameryki do Polski licencję na teleturniej „Wielka Gra”. Cenił umiejętności zawodowe Joanny, znalazła się więc w zespole przygotowującym pierwsze odcinki. Była tam jedyną kobietą, próbowała(...). Po niej w teleturnieju pojawiła się młodziutka Stanisława Ryster. To ona czytała pytania uczestnikom programu przez następne 33 lata. Aż do 2006 roku.\nNational Geographic Geniusz: Bohaterką trzeciego sezonu serialu National Geographic będzie Aretha Frankli. W poprzednich seriach przedstawiono historię życia Alberta Einsteina (pierwszy sezon(...). Pokój 104 : HBO planuje zrealizować czwarty sezon serialu. Mogą również powstać kolejne serie "W potrzebie" oraz "Crashing", jednak stacja nie podjęła jeszcze ostatecznej decyzji. Gra o tron...


Kaczyński: "Podział w Polsce jest ostry. Tworzony jest celowo" | wMeritum.pl\nTrump zapowiada, że USA uznają Antifę za organizację terrorystyczną\nTrzaskowski jednoznacznie o związkach partnerskich i aborcji\nGliński odpowiada Kazikowi: „Żyjemy w świecie medialnego kłamstwa”\nSondaż. Polacy wybrali najlepszą Pierwszą Damę\nKoronawirus w Polsce. Bardzo dobre wieści w nowym raporcie ministerstwa!\nKaczyński: „Podział w Polsce jest ostry. Tworzony jest celowo”\nfot. twitter/ Beata Mazurek\nJarosław Kaczyński od dawna nie pojawiał się publicznie. Niektórzy sugerowali, że mogło to mieć związek z zabójstwem Adamowicza. Prezes PiS jednak w końcu pojawił się na konferencji i nawiązał również do tej tragedii.\nKaczyński od kilku tygodni nie występował publicznie, ale dzisiaj pojawił się na dużej konferencji klubu parlamentarnego PiS z udziałem samorządowców. Dużo miejsca poświęcił rozwojowi państwa, ale w sposób zawoalowany nawiązał również do morderstwa Adamowicza.\nCzytaj także: Żona Adamowicza nadal pod lupą prokuratury. Chodzi o podatki\n„29 lat temu partia, która poprzedziła PiS, której PiS jest kontynuatorem, ogłosiła program przyspieszenia. Wtedy było to przyspieszenie polityczne. Dziś, chociaż nie posługujemy się już tym hasłem, można powiedzieć, że bez słów dokonujemy przyspieszenia. Przyspieszenia gospodarczego, socjalnego, społecznego. Dokonujemy go wielkimi sukcesami gospodarczymi, w sferze społecznej i socjalnej.” – powiedział Kaczyński w Sejmie.\n„Potrafimy rządzić, Prawo i Sprawiedliwość potrafi rządzić. Ale do tej pory rządziliśmy przede wszystkim tu, w Warszawie, na poziomie centralnym, z mniejszymi sukcesami w samorządach. Ale po tych wyborach sytuacja się zmieniła, mamy więcej władzy w samorządach. I ten szybki marsz ku rozwojowi musi się rozpocząć także tam.” – dodał prezes PiS.\nKaczyński: „By dobrze rządzić, trzeba być uczciwym”\n„Żeby dobrze rządzić, nie trzeba być geniuszem, chociaż na pewno ludzie wybitnie zdolni się tu bardzo przydają. Mamy tego przykłady, choćby teraz w naszym rządzie. Przede wszystkim trzeba być kompetentnym i uczciwym. Rządzić w sposób racjonalny, przemyślany, ale też uczciwy. Bo by dobrze rządzić, trzeba być uczciwym. To chcę bardzo mocno podkreślić (…) Uczciwość jest w naszych sercach, w naszych sumieniach.” – podkreślił.\nCzytaj także: Owsiak ujawnił, jak dowiedział się o ataku na Adamowicza\nPrezes PiS nawiązał również do zabójstwa Pawła Adamowicza, choć nie wprost. „Podział w Polsce jest ostry, prowadzi do wydarzeń, które nie powinny mieć miejsca, czasem do sytuacji zupełnie nadzwyczajnych (…). Ten podział tworzony jest celowo, sztucznie (…). Ale jeśli zapytać [Polaków] o oczekiwania odnoszące się do przyszłości, to one są w gruncie rzeczy podobne. Być może komuś dlatego w Polsce zależy na ostrych podziałach. A większość Polaków chce postępu, lepszego życia, wysokiego poziomu życia, jak na Zachodzie. I my jesteśmy dziś na tej drodze. Ale na tej drodze musimy być jeszcze przez wiele lat.” – przyznał Kaczyński.\nTagi Jarosław KaczyńskiKaczyńskiPiSśmierć adamowicza