world_handball - SportoweFakty.pl\nworld_handball napisał/a komentarz do Rafał Gliński zostaje w Mielcu\nJak awansuje do ekstraklasy Viret Zawiercie to pewnie Adamuszek sie tam zadomowi. Chociaz mi osobisie tego grajka szkoda niebedzie jesli po sezonie odejdzie ze Stali. Nikt niebedzie plakal po nim.\nPewnie Szpera pozegna sie z Mielcem a w jego miejsce przyjdzie Prakapenia, ktory wczoraj byl widziany na hali, chyba ze skonczy sie tylko na rozmowach lub tez wzmocni Stal jak i rowniez moze Szpera zostanie i bedzie gral jako srodkowy a na prawej polowie duet Dzono-Prakapenia.\nworld_handball napisał/a komentarz do Damian Kostrzewa o swojej przyszłości: Wyjazd za granicę nie jest prosty\nWczoraj w mielcu na rozmowie byl widziany pod hala Anton Prakapenia z chrobrego. Myslicie ze po sezonie wzmocni mielecka stal czy skonczy sie tylko na rozmowach?\nworld_handball napisał/a komentarz do Gdzie zagra jesienią Wojciech Gumiński?\nWpis z poprzedniego posta.\nMoje typy kto potencjalnie moze wzmocnic stal to:\nSkrzydla: Bartczak, Trojanowski, Guminski,Olaffson.\nRozegranie: Zelijc, Konitz, Stolowski,Lyzwa, Titov,Paczkowski, Szyba, Kristopans, Chrapkowski.\nKolo: Tarcjionas, Stankiewicz\nMozliwe ze ktores z tych nazwisk w przyszlym sezonie moze wzmocnic stal, lub jakikolwiek inny nieznany nam zawodnik zagraniczny.Narazie pozostaja nam tylko spekulacje kto gdzie itd.\nA co do Kibicow z Pulaw i tamtejszego klubu powodzenia w PO w walce o medale i zwyciestwa w CC niech chociaz tej szansy Pan Wielki Trener Kowal nie odbierze. Macie chlopaki potencjal i duze mozliwosci, lecz przy prezesie Witaszku i Kowal ciezka droga do przejscia. Przez takie zagrania prezesa i trenera wiekszosci zawodnikom utkwilo to w glowie co jest duzym problemem na parkiecie. Przyklad Zygi i Lasonia obecnie Grzybka. Jest dobrze a zachwile cos sie wymysli prezesowi i kowalowi i problemy sie pojawiaja a zawodnicy sa niepewni swojej przyszlosci. Mnie jeszcze dziwi co u was robi ten Barzenkow ten chlopak widac jest ulubiencem kowala i samego prezesa, przekladajac to na sklad meczowy jest to kula u nogi klubu. Powodzenia w Szczecinie jesli zagracie jak w meczu z Plockiem praktycznie wszystko jest do przejscia z wyjatkiem Kielc. Macie szanse na miejsce od 2-4 tylko zeby wasz trener tego nie zawalil. Mimo ze nie jestem z Pulaw ale wam kibicuje. Ogorki ze Szczecina jak i Gornik z Jurasikiem na czele sa do pokonania. Powodzenia w PO jak i CC. Kowal out po sezonie. Witaszek zejdz na ziemie i idz po rozum do glowy!!\nworld_handball napisał/a komentarz do Bez rewolucji w PGE Stali Mielec\nworld_handball napisał/a komentarz do Mielczanie optymistami przed końcem rundy\nStawiam ze bedzie do niemiecki bramkarz prezentujacy podobny styl do ktorego nas przyzwyczail Adas Wolanski, jedynie co mi sie nasuwa na mysl to Jurgen Moller, albo moze Stal po sezonie wezmie Stojkovica z Pogoni.A jesli chodzi o rozegranie i jesli mialby to byc polak to pewnie padnie na Szczesnego.\nworld_handball napisał/a komentarz do Czeczeńcy gonią szóste miejsce\nTo samo mozna powiedziec o Jurasiku ze lata leca i powinien myslec o emeryturze a tu przyklad ze mozna jeszcze cos pociagnac. A skoro Kliszczyk mysli o emeryturze to spokojnie po sezonie moglby konczyc kariere dogrywajac obecny sezon do konca. Chodz teraz u nas sytuacja z rozegraniem wyglada ciezko, to jednak bylbym przy tym ze jednak uzupelnienie przynajmiej jednym zawodnikiem mogloby wyjsc na plus. A po sezonie przykladowo mu podziekowac lub tez jak sie sprawdzi przedluzyc kontrakt. Obecnie na rozegraniu zostajemy z Glinskim, Sobutem, Szpera, Dzono. A wiadome ze Sobut czy Glina nie pociagna sami calego meczu na wysokich obrotach, jeszcze jakby ktorys z nich wypadl to juz calkiem kaplica. Jedynym polem manewru w tym momencie zostaje kombinacja z prawym rozegraniem, z przesunieciem ktoregos z duetu Dzono/Szpera na srodek lub lewe rozegranie z koniecznosci.Ewentualnie ktoregos ze skrzydlowych Chodara/Kostrzewa chociaz w tym przypadku ten drugi moglby probowac.\nOby tylko w tak ciezkiej sytuacji zarzad i trener jakos to pozlepiali, a nam tylko pozostaje trzymac kciuki za nasza druzyne i zyczyc im powodzenia.\nW tym sezonie o uzupelnienie skladu raczej liczyc nie ma co. Mam tylko nadzieje ze Stal wykona swoj cel i szansa na 6-7miejsce bedzie realna. Powodzenia w nastepnych meczach. Po sezonie oby uzupelnili kadre szczegolnie srodek rozegrania by nieco odciazyc Glinskiego, jesli mialoby to byc uzupelnienie niz wzmocnienie to widzialbym na tej pozycji Filipa Kliszczyka, ktory pewnie po sezonie bedzie do wziecia.\nworld_handball napisał/a komentarz do Górnik znów zwycięski - relacja z meczu Górnik Zabrze - PGE Stal Mielec\nStracony ale nie do zawalenia calkiem niech prezez nie pozwoli by dwie firanki zniszczyly pozostale mecze. A tez nie jest powiedziane ze z przyjsciem nowego bramkarza akurat musza byc spore koszty. Juz wole takie rozwiazanie niz ogladac z meczu na mecz pusta bramke.\nCo za mecz znowu Jurasik gwiazdorzyl i robil co chcial, a co do sedziow znow sie nie pokazali z dobrej strony. W bramce stali znow dwie firanki.Wezcie zaryzykujcie juz z tym Barem i go sciagnijcie przynajmiej do konca tego sezonu idac za przykladem Gwardii i jak sie sprawdzi to mu przedluzyc kontrakt lub sciagnac lepszego, na ten moment nie ma innego rozwiazania, jedynie moze to ulec poprawie, bo z dwoma firankami w bramce moze byc tylko gorzej. Krynski to powinien w I lub II lidze sie ogrywac a na superlige to za slaby.\nworld_handball napisał/a komentarz do Horror na własne życzenie - relacja z meczu PGE Stal Mielec - PE Gwardia Opole\nNie wiem co tak wszyscy narzekaja na gre Dzono, jak dla mnie to solidny grajek, tylko troche zagubiony ale zostawia serce na boisku to widac. A takie gadanie zostaje bo musi to samo z Adamuszkiem ale w jeg przypadku widac ze sie troche meczy ale widac ze bardzo chce sie wykazac. Dzono podobnie jak Adamuszek musza miec ustawione akcje pod siebie to wtedy ich rzuty wpadaja w bramke bezblednie a takie podpalki czy wymuszone rzuty wiemy jak sie konczyly.Dajmy im szanse w przyszlym sezonie na wieksze zgranie z zespolem i wtedy ocenmy ich gre, jak narazie widac spora poprawe u Dzono. Jesli w przyszlym sezonie Stal mialby Szpera opuscic, to na jego miejsce widzialbym Kristopansa, ktorego moze Tatran by puscil. A co do przyszlosci Mira to trzeba miec nadzieje ze Slask zostanie w I lidze. A Kostrzewa to juz po wczorajszym meczu widac ze w glowie myslami juz jest w bundeslidze o ktorej tak marzyl.\nworld_handball napisał/a komentarz do Superliga: Męczarnie Chrobrego i Stali (wyniki)\nDzisiejszy mecz w wykonaniu sedziow to totalna kpina.Karali obydwie druzyny jak tylko mogli i te dwa karne dla Gwardi wyciagniete z kapelusza to zupelny smiech na sali.A na temat bramkarzy sie nie wypowiem bo po dzisiejszym meczu mozna bylo zauwazyc ze bramka stala pusta. Mam tylko nadzieje ze w przyszlym sezonie problem z bramka zostanie rozwiazany. Prawdopodobienstwo ze szeregi stali zasili Paul Bar lub jakis inny bramkarz wydaje mi sie ze mozliwe ze to bedzie Jurgen Muller. Rozwazam rowniez sciagniecie Lucaka lub Trojanowskiego jak i mozliwosc przyjscia kogos zza granicy . Na srodek nasuwa mi sie tylko mysl o jakims zagranicznym nabytku ewentualnie sciagniecie Denisa Szczesnego mlodego ogrywajacego sie zawodnika na parkietac bundesligi, ktoremu wlasnie konczy sie kotrakt. Jesli klub chce myslec o czolowce i wystepach w europie to juz powinien zaczac szukac zawodnikow.Skoro budzet na przyszle sezony moze rosnac i jest wreszcie ustabilizowany pozostaje sie tylko cieszyc i zyczyc sukcesow. Na dzien dzisiejszy Sobut,Gudz,Kostrzewa,Krynski mozliwe ze w przyszlym sezonie moga nie zagrac w Mielcu.\nworld_handball napisał/a komentarz do PGE Stal Mielec wreszcie trenuje w komplecie\nJeli chodzi o tego bramkarza o ktorym wspomnialem to prezentuje podobny styl do tego jaki prezentowal swego czasu grajac w stali Adam Wolanski.\nSytuacja kadrowa w przypadku rezygnacji z kilku zawodnikow wygladala by tak Sobut, Szpera i Krynski - out. Kostrzewa rozwaza odejscie, Gudz w przypadku awansu slaska mozliwe ze zdecyduje sie grac wlasnie tam,Wilk - nie wiadomo. Pewniacy w kadrze Pribanic, Adamuszek, Krieger, Glina,Dzono Lipka, Janyst,Chodara. Jesli chodzi o wzmocnienie bramki to za Bara znajdzie sie wielu lepszych zawodnikow na tej pozycji przykladowo Jurgen Muller. A odnosnie marketingu klubowego mozna postarac sie o zorganizowanie klubowej telewizji internetowej w stylu Kielce Plock Szczecin z wyrozniajaca sie nazwa PGE Stal Mielec Tv. Mysle ze ten krok moze isc w dobrym kierunku.\nNie zdziwie sie jesli zarzad by nas czyms zaskoczyl przykladowo wylotem Szpery i sciagnieciem na jego miejsce Kristopansa oraz mozliwym powrocie Packa, a jesli chodzi o srodek rozegrania to kielce pewnie pozbeda sie rosinskiego, ktory po sezonie moze bedzie do wziecia. A co do Bara to obecnie z tego co sie orientuje gra w Balingen w niemieckieg bundeslidze.\nworld_handball został fanem Paweł Noch\nworld_handball napisał/a komentarz do Czeczeńcy przełamali kwidzyńską niemoc\nMozna sie jakos dogadac z zarzadem zeby przykladowo klub kibica niektórymi organizajcami sie zajmowal no wiadome ze za darmo nikt robic nie chce ale np zeby klub kibica niemusial placic za karnety i wejsciowki na mecz to by rowniez zblizylo relacje miedzy klubem zawodnikami i kibicami. Mozliwosci jest sporo. A z ta liga to i laiki tez by mogly sprobowac co rowniez wiaze sie z promocja sport to zdrowie promujac rowniez handballa.\nKazdy moze sprobowac wystarczy tylko wiecej checi, przykladowo nozna organizuje taki mecz kibice vs stal co rowna sie z ciaglym promowaniem mieleckiej pilki kopanej wiec reczna tez moglaby w jakims kierunku isc.Rownie dobrze zalozyc sklep z akcesoriami dla fanatykow recznej bluzy koszulki zdjecia zawodnikow z autografami,uruchomic telewizje handballa jak to ma miejsce w kielcach plocku i szczecinie i wiele innych pomyslow jest które warto zrealizowac. Nawet miedzy innymi wybór zawodnika tygodnia czy tam dnia wywiad z nim poznanie go blizej przez fanow i zachecenie do przychodzenia na mecze ogole zeby reczna w mielcu byla jakos promowana co laczy sie rowniez z marketingiem,ktorego widac brak a ponoc PGE zalezy na tym.\nJesli chodzi o promowanie i rozwój pilki recznej w mielcu oraz by zachecic wiecej ludzi to przychodzenia na mecze bylbym za organizacja np meczy Kibice vs PGE Stal Mielec a takze stworzeniu mieleckiej ligi amatorskiej w pilce recznej jak to ma miejsce w innych mieleckich dyscyplinach.To moglby byc jeden z wielu krokow do polepszenia marketingu i promocji klubowej i dyscypliny.\nworld_handball napisał/a komentarz do Półtora roku oczekiwań Czeczeńców - relacja z meczu PGE Stal Mielec - MMTS Kwidzyn\nworld_handball napisał/a komentarz do SPR Stal Mielec od 18 listopada ze sponsorem strategicznym!\nA jak ponoc dobry ten serbski bramkarz to pewnie chcesz nam wmowic ze pewnie do Stanic ale nazwiska niechce nikt podac wiec pozostaja tylko domysly.\nZ tego co widzialem ogladajac mecze w ktorych wystepowal Paul Bar to mozna smialo wywnioskowac ze broni lepiej od firanki Krynskiego z calym szacunkiem dla zawodnika ale jesli mieliby dojsc ten serbski nieznany bramkarz plus dodatkowo Bar to niestety jeden z bramkarzy musialby sie pozegnac z klubem a jak wiadomo Krynski broni przecietnie i jak juz wielu powiedzialo ze to byl blad zamieniajac Klipka wlasnie na niego.A co zarzad wymysli coz pozyjemy zobaczymy.\nworld_handball napisał/a komentarz do Nieudany debiut Patrika Liljestranda\noj biedne ogorki z zabrza przegraly mecz i teraz szukaja wymowki wytlumaczenia podobnie jak zespol z olsztyna swego czasu i piotrkow ktory pewnie poleci w tym sezonie.\npseudo-gwiazdeczki zabrza myslaly ze mecz sie za nich wygra a tu prosze pech i porazka.\n7 lat temu | -12 odpowiedz\nworld_handball napisał/a komentarz do Remis na własne życzenie, słaba końcówka Vive - relacja z meczu Vive Targi Kielce - Tatran Preszow\nnie wiem co niektorzy maja do krisopansa mowic ze to przecietniak\nwidac po chlopaku ze ma klase sama w sobie w calym turnieju rzucil sporo bramek dla swojej druzyny jak i w kazdym meczu stara sie wykazac a mecze z kielcami praktycznie mu zawsze wychodzily bo szmal zawsze mowil ze ma problemy z obrona jego rzutow\nworld_handball napisał/a komentarz do Zmiana planów Tauronu Stali Mielec\nteraz to beda caly czas zachowywac sie jak trolle wkoncu to pseudo gwiazdeczki dla ktorych grywanie z jakims tam przeciwnikiem to obraza zabrze ogranijcie sie gornik-olsztyn-zabrze :D to bardziej pasuje


górowianka: Sarah Mae, Sally Clarkson "Zdesperowana"\nSarah Mae, Sally Clarkson, Zdesperowana. Nadzieja dla mamy, która potrzebuje oddechu, tł. Katarzyna Brzezińska, Poznań „Święty Wojciech” 2015\nU mnie w domu panowało świadome wychowanie: wychowanie i utrzymanie dzieci jest bardzo trudne, więc nie ma się, co spieszyć z potomstwem. Obserwowałam jak moje rówieśniczki rodziły kolejne dzieci i czekałam na właściwy moment. Pracowałam z dziećmi i w biurze, więc wiedziałam, że czasami osiem godzin w biurze jest mniej męczące niż cztery godziny z maluchami, ale za to daje o wiele więcej radości. Wydawałoby się, że powinnam być świetnie przygotowana do macierzyństwa. Na pewno lepiej niż autorka książki „Zdesperowana”. Dopiero w pierwszych miesiącach życia dziecka człowiek zdaje sobie sprawę jak bardzo trudno być rodzicem, szczególnie matką, która sama spędza czas z dzieckiem, która musi przez większość nocy i w ciągu dnia nie spać.\n„Zdesperowana” to szczera opowieść o trudach macierzyństwa, o tym jak warto walczyć o siebie i odmianę życia. Uświadamia matki, że nie są robotami, że zmęczenie jest czymś naturalnym. Brak akceptacji i stawianie sobie wygórowanych wymagań oraz notoryczny brak czasu bardzo łatwo może zmienić się w depresję. Autorki dają swoim czytelniczkom wiele wskazówek, w jaki sposób przetrwać trudny czas. Przekonują nas również do wdrażania dzieci w domowe obowiązki, które pomogą im na samodzielność, a matkom dają chwile wytchnienia. Namawiają również do uczenia się od innych: „Mądra kobieta naśladuje inne mądre kobiety. Uczyłam się od innych. Zadawałam pytania, obserwowałam ich domy, a potem korzystałam z ich mądrości w moim domu. Musiałam również zdecydować, co pasuje do mojej rodziny i mojej osobowości, a co kompletnie się nie sprawdzi”. Dają też bardzo ważną radę: w macierzyństwie nie wolno zatracić siebie, nie wolno służyć na siłę i robić wszystko za domowników. Role muszą być podzielone.\nMyślę, że po książkę powinna sięgnąć każda matka, która czuje, że codzienność je męczy. Ze względu na liczne odwołania do wiary jest to poradnik skierowany do kobiet wierzących, ale i inne mogą po nią sięgnąć.\nAutor: Górowianka Anna Sikorska o 11:54\nEtykiety: Dziecko, Książki, Rodzina, Styl życia


Zaświadczenia o wyniku dokonanej oceny - www.lodzkie.pl\nZaświadczenia o wyniku dokonanej oceny\nWydawanie zaświadczeń o wyniku dokonanej oceny wypełnienia przez uprawnionego do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej lub, że takiej oceny niedokonano\nWnioskodawcami mogą być użytkownicy obwodów rybackich.\nZaświadczenie przewodniczącego zarządu województwa na którego terenie znajduje się obwód rybacki lub większa część powierzchni obwodu rybackiego, o wyniku dokonanej oceny wypełnienia przez uprawnionego do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej, na podstawie art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, albo zaświadczenie, że oceny takiej nie dokonano.\n- zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego – 7 dni.\nopłata skarbowa za dokonanie czynności urzędowej w wysokości 17 zł (zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej - Dz. U. Nr 225, poz. 1635) na rachunek bankowy Urzędu Miasta Łodzi, Delegatura Łódź-Śródmieście\nZa wydanie zaświadczenia.\nOsoba odpowiedzialna za załatwienie sprawy i udzielanie informacji\ntel. 42 663 35 75\n§6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie konkursu ofert na oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego (Dz. U. z 2007 r. Nr 27 poz. 181)


świecie hotel - Archiwum wyborcza.pl\n(znalezionych: 15312 )\nPodczas gdy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich czy Chinach powstają kolejne ekskluzywne hotele produkujące tony śmieci, pochłaniające potężne ilości energii, których utrzymanie wymaga olbrzymich nakładów na transport, Europa szuka sposobów na to, jak ograniczyć szkodliwy wpływ hoteli na środowisko. Krakowski Radisson Blu jako pierwszy hotel na świecie otrzymał prestiżowy certyfikat za stosowanie zasad ekologii w biznesie. Zasady zrównoważonego zarządzania spotkaniami (zawarte w certyfikacji BS Krakowski hotel Radisson Blu jako pierwszy na świecie otrzymał prestiżowy certyfikat za stosowanie zasad ekologii w biznesie.\n[ OMF GD ] - Wakacje z metrocafe.pl KOL, PAP 22-07-2015\njeśli hotel odniesie sukces, wiosną podwoi się liczba pokoi. Za noc zapłacimy od 9 tys. juanów (ok. 66 euro) za osobę. Właściciele twierdzą, że to jedyny taki hotel na świecie . Otwarto go na południowym zachodzie Japonii. W hallu gości powita mechaniczny dinozaur, kobieta android i robot recepcjonista\nPrzy Nowym Świecie hotel?\nstrony lokalne GW - Rzeszów ART 06-01-2009\nMiasto chce sprzedać ponadhektarową działkę przy ul. Krakowskiej. - Budową w tym miejscu hotelu zainteresowana jest firma Womak - mówią urzędnicy. Firma Womak jest inwestorem powstającego na rzeszowskim osiedlu Baranówka centrum handlowego Nowy Świat. Obiekt ma mieć 32 tys. m kw. powierzchni całkowitej, pod handel zarezerwowano 22 tys. m kw. Na czterech poziomach centrum prezentować się będzie około 100 najemców (m.in. Carrefour, C&A, Delta Sport). Budowa, według zapowiedzi przedstawicieli Miasto chce sprzedać ponadhektarową działkę przy ul. Krakowskiej. - Budową w tym miejscu hotelu zainteresowana jest firma Womak - mówią urzędnicy. Firma Womak jest inwestorem powstającego na rzeszo\n[ DLO LO ] - Strony Lokalne Łódź ALEKSANDRA HAC 29-11-2013\nBest Western jest właścicielem 4,2 tys. hoteli w ponad 100 krajach. To największa na świecie sieć. W Polsce zainwestowała już w 14 miastach, w których posiada w sumie 21 obiektów. Łódź ma niebawem powiększyć jej ofertę. - Planujemy tutaj dwie inwestycje. Rozmawiamy z właścicielem jednego z istniejących już hoteli , aby przekształcić go w obiekt marki Best Western. Drugi projekt, który rozważamy, zakłada budowę nowego hotelu - zapowiada Gheorghe Cristescu, dyrektor krajowy Best Western. Tylko w Największa na świecie sieć hoteli planuje w naszym mieście dwie inwestycje. W najbliższym czasie wybierze najbardziej odpowiadające jej nieruchomości. Hotele będą miały standard trzech gwiazdek\nstrony lokalne GW - Poznań PIOTR BOJARSKI 06-01-2010\n. Mimo zaangażowania posła Rafała Grupińskiego nie zdobyliśmy ani grosza z Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, które dzieli unijne pieniądze na inwestycje w regionach. W tej sytuacji pójdę absolutnie w innym kierunku, bo synagoga się rozpada. Zgłosiłam już moim władzom w Warszawie, że jeżeli znalazłby się inwestor, to powstanie na Stawnej hotel z małą częścią modlitewną. Po wizycie w USA Kobus twierdzi, że są tam chętni inwestorzy ze środowisk żydowskich. - Prawda jest taka, że na świecie nie ma Hotel światowej sieci w budynku poznańskiej synagogi? Gmina żydowska szuka na świecie inwestorów, gotowych do postawienia na Stawnej hotelu, który zarobiłby na Centrum Judaizmu i Dialogu\n[ OAC LO ] - Energia Kultury IGOR RAKOWSKI-KŁOS 25-01-2013\nwydarzeniu. To, co proponują nam Zadara i aktorzy Nowego, to pełne subtelnej melancholii rozbudzanie pamięci uśpionej w murach hotelu Savoy. Pamięci o żyjących tu kiedyś ludziach, o pełnym paradoksów fabrycznym mieście i atmosferze, która towarzyszyła międzywojennej codzienności jego mieszkańców. I świadomość, że niewiele jest miejsc na świecie , w których można zrealizować podobny spektakl" - pisała na łamach "Gazety" Monika Wasilewska. - Takiego hotelu, z taką historią nie ma chyba nikt na świecie! - mówił Michał Zadara, reżyser "Hotelu Savoy". Spektaklu, podczas którego trzeba biegać przez siedem pięter, też chyba na świecie nie ma\nPolacy w Łodzi\nstrony lokalne GW - Łódź JAROSŁAW BIŃCZYK 11-10-2010\ntylko w kraju, ale i na świecie . Wszystko wskazuje, że w lepszej sytuacji będą łódzcy kibice. Jak się dowiedzieliśmy, Atlas Arena ma być bazą polskiej reprezentacji. Potwierdza to Przedpełski. - Jeśli nic się nie zmieni, Polacy zagrają w Łodzi i Bydgoszczy - powiedział "Gazecie". Władze tego drugiego miasta robiły wszystko, żeby nasza kadra spotkania grupowe rozegrała w tamtejszej hali Łuczniczka. Jednak łódzkie lobby w związku było silniejsze. Poza tym argumentem przemawiającym za Atlas Areną jest W Rzymie podczas kończących się mistrzostw świata zdecydowano, że za cztery lata najlepsi siatkarze na świecie przyjadą do Łodzi. Pomógł w tym czterogwiazdkowy hotel\nNasz człowiek w Lagos\n[ DGW RP ] - Gazeta Wyborcza MICHAŁ KARBOWIAK 02-11-2015\nsieci. Liczyli na rekomendację księdza czy lekarza. Jeszcze w 2011 r. na bazie zespołu Mementis stworzył projekt Motoraporter - internetową sieć samochodowych usług diagnostycznych. Biznes szedł lepiej, ale Zmysłowski szukał dalej możliwości rozwoju. Decyzję o wyjeździe do Nigerii podjął w ciągu jednego dnia. Na LinkedIn odezwali się do niego przedstawiciele Rocket Internet - największego na świecie akceleratora biznesów internetowych. Zaprosili na rozmowę do Paryża, udostępnili budżet, dali wolną Założony przez 29-letniego Marka Zmysłowskiego w Nigerii serwis rezerwacyjny Jovago.com współpracuje z 25 tys. hoteli w Afryce. Pomysł na biznes i pieniądze dali mu przedstawiciele Rocket Internet - największego na świecie akceleratora biznesów internetowych.\nPamiątkę z wakacji lubimy ukraść\n[ OME RP ] - Jedziemy na weekend AGNIESZKA JAKUBOWSKA, PODROZE.GAZETA.PL 30-04-2013\nRedaktorzy serwisu Hotels.com zapytali obywateli 29 krajów świata, czy kradną w hotelach . - To nie kradzież. Zapłaciłem za to - takie usprawiedliwienie można najczęściej przeczytać na forach. Okazało się, że największym zaufaniem właściciele hoteli mogą obdarzyć Duńczyków. 88 proc. ankietowanych zapewniło, że nigdy nie ukradło niczego z hotelowego pokoju. Zaraz za Duńczykami uplasowali się Holendrzy (85 proc.) i Norwegowie (84 proc.). Ranking nie uwzględnia opinii Polaków na ten temat, ale co Na całym świecie część turystów myśli tak samo: zapłaciłem za pobyt w hotelu, to należy mi się, co jest w środku. I zabiera do domu książkę, szlafrok, obraz\nNasz bursztyn na aukcji\nstrony lokalne GW - Gdańsk MACIEJ SANDECKI 20-09-2008\n, które są najważniejszym wydarzeniem w branży turystycznej na świecie . W tym roku targi odbędą się na początku grudnia w Barcelonie. Formą promocji na forum tej międzynarodowej organizacji jest aukcja internetowa, na której firmy i samorządy wystawiają najróżniejsze rzeczy. Gdańsk jako jedyny członek ICCA z Polski bierze udział w tegorocznej edycji aukcji. Prezydent Gdańska przekazał na nią bursztynowy naszyjnik. - Wybraliśmy taką rzecz, bo chcemy, by Gdańsk w świecie kojarzył się z bursztynem - mówi Prezydent Gdańska Paweł Adamowicz wystawił na aukcji bursztynowe korale, a Gdańska Organizacja Turystyczna - pobyty w trzech pomorskich hotelach. To promocja miasta na forum jednej z największych organizacji turystycznych na świecie\n[ TCG WA ] - Co Jest Grane 24 Warszawa IZABELA SZYMAŃSKA 21-10-2016\nUjazdowski nie chce dłużej być jej współorganizatorem. Czy festiwal, który ma już zaprogramowane trzy kolejne edycje, znajdzie sobie nowe miejsce w stolicy? W tym roku podczas Rozdroża będziemy mogli zobaczyć spektakle z Polski i Holandii. Między naszymi krajami jest dość żywa wymiana kulturalna, wielu polskich młodych tancerzy kształciło się w świetnych holenderskich szkołach tańca, czy to w SNDO w Amsterdamie,czy w Codarts w Rotterdamie. Już we wtorek, na otwarcie, wystąpi ceniony na świecie teatr To już 23. edycja Międzynarodowych Spotkań Sztuki Akcji "Rozdroże". W tym roku na festiwalu zobaczymy spektakle z Polski i Holandii. Na otwarcie, we wtorek, wystąpi ceniony na świecie teatr Hotel Modern z Rotterdamu.\nGazeta Wyborcza ROZMAWIAŁA AGNIESZKA POCHRZĘST-MOTYCZYŃSKA 25-08-2011\nonkologicznych w Polsce niepotrzebnie leży w szpitalach. Powinni być leczeni ambulatoryjnie. Przyjść, otrzymać lek lub zabieg i wrócić do domu. System, w którym masowo się hospitalizuje, to zaszłość. Kiedyś duża liczba łóżek była dla ordynatora powodem do dumy i prestiżu, teraz na świecie się od tego odchodzi. W Polsce chory, która ma radioterapię, musi się położyć na 5-7 tygodni. Jak takie leczenie wygląda w innych krajach? - Podam przykład z Kanady. W Toronto jeden z największych w tym kraju szpitali Przykuci do łóżka - cd. Kiedyś duża liczba łóżek była dla ordynatora powodem do dumy i prestiżu, teraz na świecie się od tego odchodzi. Wynajęcie busa czy umieszczenie chorego w hotelu jest tańsze niż łóżko w szpitalu\nHerba zdobył Frankfurt. Planuje skok na Dubaj\npięter w 18 minut) oraz najwyższy hotel w Europie - Gran Hotel Bali w Benidorm w Hiszpanii (52 piętra w 19 minut i 27 sekund). Po powrocie do Polski Herba będzie się przygotowywał do bicia kolejnego rekordu. Tym razem chce na rowerze "wskoczyć" na najwyższy na świecie hotel - Rose of Rayhaan by Rotana w Dubaju. Budynek liczy 68 pięter. Herba do pokonania będzie miał ponad 1400 schodów. - Do Dubaju jadę 23 stycznia, a siedem dni później zamierzam zdobyć szczyt hotelu - mówi trialowiec. Herba jest 27 minut i 4 sekund potrzebował rzeszowski trialowiec Krystian Herba, by w sobotę wjechać rowerem na szczyt wieżowca MesseTurm w niemieckim Frankfurcie, budynku mającego największą liczbę pięter w Europie. W styczniu zamierza zdobyć w Dubaju najwyższy hotel na świecie\nTO OSTATNIA CHWILA, ABY UCIEC W ŚWIAT\n[ DLO TO ] - Strony Lokalne Toruń ROZMAWIAŁ GRZEGORZ GIEDRYS 14-02-2014\nROZMOWA Z Wojciechem Łopacińskim GRZEGORZ GIEDRYS: Jest pan menedżerem jednego z największych hoteli w Toruniu. Wybiera się pan teraz z rodziną w roczną podróż dookoła świata. Pewnie wielu znajomych podejrzewa, że to będzie klasyczna wyprawa biznesowa szlakiem trzygwiazdkowych albo czterogwiazdkowych hoteli . Słodki drink przy basenie, opalanie się, all inclusive. WOJCIECH ŁOPACIŃSKI: Rzeczywiście, tak mogłoby się wydawać. Myślę, że bez większego problemu w hotelach na trasie tej podróży mógłbym Wiem, czego można się spodziewać po hotelach należących do międzynarodowych koncernów. Ten sam standard, ta sama czystość, ten sam uśmiech nr 5. Zamiast spania w pięciogwiazdkowych obiektach w czasie naszej rodzinnej podróży po świecie zadowolimy się kawałkiem klepiska, byleby tylko wokół byli gościnni i serdeczni ludzie\nwody w tym basenie? Cała nasza ciężka praca na nic? Balcerowicz: - Spokojnie, pieniądze będą. Wydzwania po świecie . Z wyrzutem mówi Michelowi Camdessusowi, dyrektorowi MFW: - To my się tu męczymy, a wy ociągacie się z wpłatami? Davida Mulforda, podsekretarza w Departamencie Skarbu USA, znajduje chorego na grypę w jakimś hotelu w Brukseli. - Pomóż - prosi Balcerowicz. Mulford pogania wielkich tego świata: - Wpłacajcie pieniądze dla Polski. Jako ostatnia, 200 mln dol. dorzuca do miliarda Japonia - 28 Odcinek 2 | Posłowie pracują non stop, do 4 nad ranem, nad ustawami wprowadzającymi kapitalizm. Nagle okazuje się, że nie ma pieniędzy z Zachodu na reformy. Balcerowicz wydzwania po świecie, znajduje Mulforda chorego na grypę w jakimś hotelu w Brukseli. - Pomóż - prosi\nKoncertowy wizjoner muzyki\nstrony lokalne GW - Toruń GG 24-10-2011\noficyny Hatology. Zaprezentowana tam autorska muzyka, określana mianem "chamber jazz" wyznaczyła nowy kierunek dla muzyki jazzowej. Amerykański artysta wystąpi jako gość specjalny wraz z Mateusz Walerian Trio, które oprócz lidera tworzy jedna z najlepszych sekcji rytmicznych w polskim jazzie: Marcin Oleś i Bartłomiej Brat Oleś. Koncert odbędzie się w poniedziałek o godz. 20.30 w Hotelu Bulwar na Bulwarze Filadelfijskim 18. Bilety kosztują 25 zł. Matthew Shipp, jeden z najważniejszych pianistów jazzowych na świecie, przyjedzie do Torunia. Wystąpi w poniedziałek w sali koncertowej Hotelu Bulwar.\n[ TCG KR ] - Co jest Grane Kraków ANDRZEJ KLEMBA 17-07-2015\nandrzej.klemba@krakow.agora.pl SUP to pływanie na desce za pomocą wiosła po mniej lub bardziej rwącej rzece. W weekend zawodnicy drugi raz z rzędu zmierzą się z Popradem. To bardzo młody i niszowy sport w Polsce. - Deski z wiosłem pojawiły się w naszym kraju pięć lat temu, ale dopiero od dwóch-trzech lat rośnie ich popularność - mówi Łukasz Koński, prowadzący stronę 24surf.pl. - Powstają wypożyczalnie i szkoły, jak np. przy hotelu Piwniczna SPA & Conference. Lokalizacja tuż nad brzegiem Popradu "SUP to obecnie najszybciej rozwijający się sport wodny na świecie" - reklamują organizatorzy mistrzostw Polski z hotelu Piwniczna SPA.\n[ TCG WA ] - Co jest Grane 24 Warszawa AT 12-10-2018\nHOTEL TRANSYLWANIA 3 USA 2018. Hotel Transylvania 3: Summer Vacation. Reż. Genndy Tartakovsky. Dubbing Dziadek Dracula, jego córka Mavis z mężem Johnnym, synkiem Denniskiem i monstrualnym Piesiem, Frankenstein, Niewidzialny Człowiek, Mumia Murray - nietypowa paczka cieszy się niesłabnącą popularnością. Tym razem widzowie zastaną ich na wakacjach. Spokojny odpoczynek zakłóci jednak wstrząsająca informacja: Oto Hrabię dosięgła strzała Amora! Ale wampirza miłość nigdy nie jest łatwa. Wybranka Po dwóch odnoszących sukcesy częściach "Hotelu Transylwania" jego potworkowaci mieszkańcy są już doskonale znani młodym widzom na całym świecie.\nSmyczki i jazz\nstrony lokalne GW - Olsztyn ROB 20-04-2012\nZespół wykonuje głównie własne kompozycje, które dzięki zastosowaniu tak nietypowej dla muzyki jazzowej obsady wykonawczej, brzmią nowocześnie i oryginalnie. Skład grupy: Dawid Lubowicz i Mateusz Smoczyński na skrzypcach, Michał Zaborski na altówce oraz Krzysztof Lenczowski na wiolonczeli. To muzycy, którzy na co dzień prowadzą własne zespoły, a jednocześnie występują z najlepszymi polskimi artystami. Ich wspólny projekt stale zyskuje rozgłos i uznanie, w ostatnim czasie zdobył stypendium w prog W sobotni wieczór na scenie olsztyńskiego hotelu Dyplomat zagra Atom String Quartet, jeden z nielicznych jazzujących kwartetów smyczkowych na świecie.\nPierwszy w regionie hotel Holiday Inn powstanie w Dąbrowie Górniczej\n[ TDN KA ] - Gazeta Dom - Katowice PIOTR PURZYŃSKI 22-01-2014\nChodzi o umowę franczyzową między IHG a spółką Hotel Commercial Investment, która od kilku lat przygotowuje się do inwestycji w Dąbrowie Górniczej. Jak poinformowano w komunikacie, w pierwszym w tej części Polski hotelu spod znaku Holiday Inn znajdzie się 160 pokojów i zastosowany zostanie Open Lobby Concept. Holiday Inn Dąbrowa Górnicza Katowice ma być m.in. ofertą dla gości pobliskiego centrum targowego Expo Silesia. Budynek zostanie zlokalizowany na skarpie w pobliżu parku wodnego Nemo InterContinental Hotels Group, jedna z największych na świecie firm z branży hotelarskiej, poinformowała niedawno o porozumieniu dotyczącym otwarcia hotelu Holiday Inn Dąbrowa Górnicza Katowice\n1 2 3 4 5 ... 766 nastepne\nŁódzkie uczelnie świętują urodziny i nagradzają\nSposób na historię\nKierunek Polska LOTNISKO SORAU\nStęskniłam się za rodziną\nNa dobrą cerę krew z mlekiem\nGTS konsoliduje rynek telekomunikacyjny\nDwóch na Europę\nKoniec sprawy Carrefoura przy katedrze\nRAPUJĄCY PAN TADEUSZ\nKto dziś ma "Firsta"?\nAle była impreza! Wkroczyła policja\nNowy piec, w domu zimno\nBrytyjska orkiestra świątecznej pomocy\nODPOWIEDŹ NA LIST LAUREATÓW\nStrzelaj celnie, zatop Wartę!\nRososz cała i Ryki syte\nPorachunki z Piastem Gliwice\nZła minuta Dudka\nKardynał Dziwisz odmładza parafie\nZajrzyj do skarbca\nJaśkowiak na konwencji PO: "Za rok wygramy wybory"\nRuchy miejskie nie żyją jeszcze wyborami\nSpotkanie rodzin zastępczych, czyli dobra zabawa w plenerze\nCo mają robić studenci, a co szkoły\nBlumsztajn na urodziny\nROWERY - BAJERY / Spełniona wizja Leonarda\nLang Lang w Warszawie\nSIEDEM LAT ŁĘCKIEGO\nOdrzucona apelacja w sprawie usiłowania zabójstwa rowerzystki\nTwarda ręka prezydenta Turcji\nTrybunału kłopot wyborczy\nTop słynnych imprez Warmii i Mazur


Hotele luksusowe – Węgry. Rezerwuj hotele luksusowe z Hotels.com\nHotele luksusowe - Węgry\nWęgry — hotele (luksusowe)\nWspaniały1 229 opinii gości\nHajduszoboszlo — hotele (luksusowe)\nCentrum Budapesztu — hotele (luksusowe)\nEger — hotele (luksusowe)\nHotele luksusowe w mieście Węgry\nHotele luksusowe w mieście Węgry - Rezerwuj hotele luksusowe w mieście Węgry z Hotels.com!\nDysponujemy szeroki wyborem hoteli luksusowe w mieście Węgry. Nasza oferta jest dostępna dla każdego - obejmuje od tanich noclegów po ekskluzywne, 5 gwiazdkowe hotele w najdogodniejszych lokalizacjach w mieście Węgry. Wybór należy do Ciebie!\nRezerwując hotele luksusowe online, zyskasz nie tylko na czasie. Nasza klasyfikacja hoteli ułatwi wybór najodpowiedniejszego hotelu w mieście Węgry spełniającego Twoje wymagania. Polecamy także wyszukiwanie hoteli luksusowe według mapy, aby wybrana lokalizacja w mieście Węgry była dla Ciebie najdogodniejsza, a hotel odpowiedni do Twych potrzeb!\nŻyczymy przyjemnego pobytu w mieście Węgry w wybranym hotelu luksusowe!


1 Kor 13,1−13\n... dar miłości nadaje sens Życiu.\nŻyczę Wam Kochani, aby nigdy nie opuścił Was Duch, który narodził się po to i jest po to, aby Was chronić.\nWAS I WASZĄ MIŁOŚĆ.\nz całego serca - Wasz fotograf - Michał Złoty Złotowski.\nKasia & Maciej.\nReportaż ślubny i sesja małżeńska.


Mroczna wieża - FilmKrytyk\nTen film posiada 16 recenzji\nPolska premiera 11 sie 2017 (2017-08-11)\nŚwiatowa premiera 03 sie 2017 (2017-08-03)\nGatunek Akcja, Horror, Western, Przygodowy\nScenariusz Akiva Goldsman, Nikolaj Arcel\nAktorzy Tom Taylor, Idris Elba, Matthew McConaughey\n"Mroczna wieża" stanowi dziwaczną filmową konstrukcję, która nie jest ani funkcjonalna, ani zjawiskowa.\n"Mroczna wieża" jest równie mroczna, jak niebo nad równikiem i równie krucha, jak domek z kart. Nie taki chyba był plan.\nMamy wielotomową sagę mrocznej fantasy, autorstwa najbardziej kasowego i najczęściej filmowanego pisarza na świecie. Mamy świetną obsadę. Mamy tłumy czekających wiernych fanów. Co może pójść źle? Bardzo wiele.\n„Mroczna wieża” posiada niezwykły filmowy potencjał. Nie pozostaje mi jednak nic innego, niż grzecznie zaczekać, aż temat ruszy jakiś spec od powalających na kolana seriali.\nZamiast wirować pośród równoległych rzeczywistości z rozdziawioną buzią, pozostaje zdystansowany do ekranowego świata.\nMroczną wieżę Nikolaja Arcela spowija mrok tajemnicy. Reżyser z dzielnością godną pilotów kamikaze prześlizguje się między ignorancją a brakiem pomysłu na to, w jaki sposób wypełnić luki w scenariuszu.\nMroczna Wieża runęła. Człowiek w Czerni podążał przez pustynię, a pusta, bezbarwna pulpa podążała w ślad za nim – parafrazując najsłynniejszy cytat z całego cyklu książek mistrza grozy.\nMroczna wieża dużo lepiej sprawdziłaby się jako wysokobudżetowy serial telewizyjny niż film kinowy, ale najwidoczniej ludzie z Sony mieli na ten temat inne zdanie.\nSłowo ‚nudny’ w przypadku tej produkcji, to nad wyraz delikatny i dyplomatyczny eufemizm…\nPrzedstawiana historia nie potrafi wciągnąć widza a wszechobecna nuda sprawiła, że gdy tylko zobaczyłem napisy końcowe chciałem jak najszybciej ewakuować się z sali kinowej.\nStracony potencjał? Częściowo tak, bo wielu marzyło o spektakularnym dziele, którego rozmach przećmi to, co widziało kino. Tego próżno szukać w dziele Nikolaja Arcela.\nKonwencja westernu, filmów gangsterskich, horroru, dark fantasy, filmów psychodelicznych – tak dużo filmowych smaczków można tu odnaleźć.


DROGA DO PROSTEGO ŻYCIA: Książka "Siedem sekretów efektywnych ojców"\nAnonimowy 12 marca 2014 15:43\nKiedy kolejny post? czytalnicy czekaja.\nTomasz 13 marca 2014 22:32\nJestem w trakcie przygotowywania wpisu, dodatkowo w ramach postanowień wielkopostnych ograniczam świat wirtualny.\nPost pojawi się w przyszłym tygodniu.\nKonrad 14 marca 2014 13:21\nNa stronie http://www.tato.net/tatonet_en/warsztaty znajdziecie informacje o warsztatach na temat siedmiu sekretów efektywnego ojcostwa organizowanych w różnych miastach w Polsce.


BIERKI W PUDEŁKU - Gryplanszowe24.pl - sklep z grami planszowymi, najlepsze gry planszowe, gry edukacyjne dla dzieci, planszówki\nBierki rozsypuje się na stole, następnie rozpoczyna się pojedyncze zbieranie przez poszczególnych graczy tak, by zdobyć jak najwyższą ilość punktów. Gracz traci kolejkę, gdy podczas wyciągania drgnie choćby jedna z pozostałych na stole bierek. \nBierki rozsypuje się na stole, następnie rozpoczyna się pojedyncze zbieranie przez poszczególnych graczy tak, by zdobyć jak najwyższą ilość punktów. Gracz traci kolejkę, gdy podczas wyciągania drgnie choćby jedna z pozostałych na stole bierek. \n- 24 oszczepy. \nArtykuł uzupełniający „Pieniążki edukacyjne EU”...\n„Wesołe literki” to układanka dydaktyczna, w skład...\nPięć sztuk mazaków do tablic suchościeralnych. Są to...


Witam. Mam na imię Zbyszek. Dorastałem i mieszkam w Olsztynie, czyli na Warmii, i od 2007 roku prowadzę tego bloga. Ma on wyłącznie charakter hobbystyczny, a prezentowane tematy oraz zdjęcia związane są z moimi zainteresowaniami. Do sierpnia 2016 roku blog nosił nazwę Warmia fotograficznie, dziś to Kochamy Warmię.\nWiększość ludzi myli pojęcia Warmia i Mazury, dla innych rozróżnianie ich jest nieistotne. Dziś rzeczywiście regiony te, to jedno województwo. A dawniej? Nazwa Warmia wywodzi się od pruskiego plemienia Warmów i ma jasno określone granice. Podczas kolonizowania tych terenów przez Krzyżaków utworzono cztery diecezje. Jedną z nich, największą, była diecezja warmińska z początkową siedzibą w Braniewie. Jak ujął to ks. Barczewski:\n"Politycznie należy polska Warmia do Prus Wschodnich, etnograficznie do starodawnej ludności polskiej w trójkącie, otoczonej z jednej strony katolikami niemieckimi, z dwóch stron protestancko-polskimi Mazurami."\nProboszcz brąswałdzki pisał:\n"Po drogach i polach, zwłaszcza na krzyżówkach, napotkasz często krzyże z pasją, nieraz i figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem, Bolesnej, Niepokalanej, świętego Jana Nepomucena i innych świętych i święte. Te częste krzyże i figury świętych na publicznych placach i drogach Warmii to piętno szczero katolickie."\nDla mnie Warmia to moja kraina, moje miejsce do życia. Nie uważam się za Warmiaka, bo dziś takich osób już nie ma. Sądzę, że tworzenie sztucznej otoczki nie ma sensu. Ale pamiętajmy – znajomość historii i pielęgnowanie tradycji to prawdziwy patriotyzm. To wgłębianie się w swoją małą ojczyznę.\nProwadząc bloga, staram się odkrywać niesamowite oblicze Warmii, ukazać jej piękno, ale też prawdziwość, często bez ogródek. Taki przecież jest jej wygląd w XXI wieku. I miło mi będzie, kiedy ktoś dzięki mnie powie: Olsztyn to Warmia, nie Mazury. Idea jest prosta: pokazywać, czyli dawać Wam Warmię, jej historię, kulturę, etnografię, przyrodę, piękno...\nO mnie i o blogu mogliście przeczytać oraz usłyszeć między innymi w:\nBlogowanie pomaga w odkrywaniu tajemnic – blog Warmia fotograficznie pełen inspiracji – artykuł w Naszym Olsztyniaku.\nArtykuł w 1000 wydaniu Naszego Olsztyniaka wraz ze zdjęciami jeziora Kortowskiego.\nZdjęcie olsztyńskiego ratusza w Naszym Olsztyniaku, który został dodany do tuby umieszczonej pod ziemią z okazji 100-lecia ratusza i 659. rocznicy lokacji miasta. Tuba zostanie odkopana za kolejne 100 lat.\nCzterokrotny udział w Blog Forum Gdańsk.\nMagazyn Weranda Country, w którym ukazał się artykuł dotyczący kapliczek. Opublikowane zostały zdjęcia mojego autorstwa ukazujące kapliczki warmińskie.\nRadio Olsztyn, Bliższe spotkania – audycja Magdaleny Szydłowskiej dotycząca DEN oraz mojej pracy i zainteresowań.\nRadio Olsztyn, Małe Ojczyzny – audycja Alicji Kulik, która przeprowadziła ze mną wywiad na temat bloga oraz mojej pasji do Warmii.\nTygodnik Wprost (nr 22, 30, 37, 40, 42), domena blogbox.pl – publikacja wybranych zdjęć z bloga.\nPublikuję też w innych miejscach:\nKochamy Warmię | Olsztyn fotograficznie | Olsztyńskie kamienice | Kapliczki warmińskie\nFacebook: Kochamy Warmię


Tagi: jest puszczy białowieskiej puszczy białowieskiej będzie euro polska tego trybunału kary trybunał czyli dzień dziennie\nCostcutter, sklep gdzie można płacić odciskiem palca TechAfera gruntowa w Getin Noble BankuAltus i Trigon - u dołu lupą KNFFoxconn i automatyzacja fabrykCzy Rosja zwróci Krym Ukrainie? MSZ: Krym należy do odwiedzenia RosjiE-dowody wyprodukowane z błędem zostały unieważnione. 5 trafiło do odwiedzenia obywateliApple pokazał Smart Watch TechDyrektywa o pracownikach delegowanych w UE. Polska przegra? Eksperci kwestionują prawo KE do negocjacji ws. Nord Stream 2 SurowceAwaria wyszukiwarki Bing Microsoftu w Chinach Ze świata


Jest miejsce na nowy stadion w Lublinie\nJest miejsce na nowy stadion w Lublinie\nwydrukuj podstronę do DRUKUJ25 czerwca 2021, 09:35\nStadion Motoru Lublin (fot. Rafał Włosek)\nW Lublinie ma powstać nowy stadion żużlowy. W środku nocy radni miasta przegłosowali przeznaczenie na ten cel terenów Lubelskiego Klubu Jeździeckiego.\nNa lokalizację wybrano grunty na przedłużeniu ul. Lubelskiego Lipca '80 koło skrzyżowania Krochmalnej z Diamentową. Opozycyjni radni zgłaszali uwagi dotyczące ewentualnego referendum lub innych możliwych obiektów w tej lokalizacji - m.in. toru do wyścigów konnych czy Teatru Andersena (na który jednak wcześniej wybrano już budynek dawnego Domu Kultury Kolejarza).\nWątpliwości zgłaszali też społecznicy i mieszkańcy okolicy, którzy obawiają się hałasu, a także szkodliwego wpływu sportu żużlowego na przyrodę w dolinie Bystrzycy, która przepływa po drugiej stronie ul. Diamentowej. Kibice żużla z kolei popierali tę lokalizację - z pewnością sprzyja ona też ewentualnym gościom, gdyż położona jest w pobliżu dworca kolejowego Lublin Główny.\nPlan zagospodarowania przestrzennego to dopiero pierwszy etap na drodze do powstania nowego obiektu. Kwestia finansowania, jak zaznaczał reprezentujący ratusz zastępca prezydenta Lublina, Artur Szymczyk to dopiero kolejna sprawa. - Jak będzie plan, to będziemy się za rok czy za dwa zastanawiać nad finansowaniem - dopowiedział radny z ramienia prezydenckiego klubu, Bartosz Margul.\nNowy stadion w Lublinie – czas na uwagi mieszkańców!\nCo jakiś czas publikujemy informacje związane z powstaniem nowego obiektu żużlowego w Lublinie. Tym razem wiążą się z tym, że rozpoczął się właśnie etap, w którym to mieszkańcy mogą zgłaszać...\nArtykuł załadowany: 3.3851 sekundy


Pan Samochodzik i skarby wikingów Tom 2 - W objęciach Neptuna [Arkadiusz Niemirski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00328 004047 21517025 na godz. na dobę w sumie\nPan Samochodzik i skarby wikingów Tom 2 - W objęciach Neptuna - ebook/epub\nAutor: Arkadiusz Niemirski Liczba stron: 176\nISBN: 9788726832211 Data wydania: 2021-10-15\nOperacja Skarby wikingów' wciąż trwa. Kolejny trop wiedzie do Jerzego Batury i jego współpracowników. Okazuje się, że mają oni niejasne powiązania z załogą statku Havamal', którym płyną Pan Tomasz i Paweł Daniec. W Zatoce Gdańskiej udaje się odnaleźć zatopiony statek wikingów, a w nim tajemnicze skarby. Przedmioty mają związek z postacią pewnego świętego.\nArkadiusz Niemirski Pan Samochodzik i skarby wikingów Tom 2 - W objęciach Neptuna Saga\nPan Samochodzik i skarby wikingów Tom 2 - W objęciach Neptuna Zdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 1999, 2021 Arkadiusz Niemirski i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726832211 1. Wydanie w formie e-booka Format: EPUB 3.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora. www.sagaegmont.com Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.\nROZDZIAŁ PIERWSZY PRZESŁUCHUJEMY TAŚMĘ * GDZIE PRZETRZYMYWANY JEST STEFAN? * DETEKTYW OD ZABYTKÓW * KTO LUBI LODY? * WIKIŃSKIE I SŁOWIAŃSKIE ŁODZIE * NERWOWA KAREN * TELEFON DO PORYWACZY * ZOŚKA ŚLEDZI RZEPKĘ * ODKRYCIE PAWŁA * WYJAZD DO ELBLĄGA * NAPAD I POŚCIG * KTO NAS PODSŁUCHUJE? * POZNAJĘ DREWICZA–LARSENA * ROZMOWA NA MOLO * REWELACJE SIERŻANTA JANIAKA Sierżant Janiak uruchomił tani radiomagnetofon znajdujący się na biurku w jego gabinecie na posterunku policji we Fromborku. Ja, Zośka i Paweł zamieniliśmy się w słuch. Z głośnika urządzenia wydobył się trochę niewyraźny głos młodego człowieka: – Mamo... Eryku... to ja, Stefan... nie martwcie się o mnie... jestem cały i zdrów... chciałbym już wrócić na “Konkwistadora”... tęsknię za wami... W tym miejscu nagranie się urywało. Tylko tyle. Ten krótki zapis z kasety magnetofonowej podrzuconej przez porywaczy na fromborską przystań nie pozostawiał złudzeń – Stefan był ich zakładnikiem. Minęło kilka dni od porwania syna Karen Petersen. Przypomnę tylko, że ta bogata Dunka przyjechała do naszego kraju, aby na pokładzie luksusowego jachtu szukać skarbów ukrytych na dnie polskiego Bałtyku. Szczęśliwym trafem jej starszy syn odkrył starą słowiańską łajbę zagrzebaną w mule Zalewu Wiślanego. Emocji jednak nie było końca! Porwano bowiem młodszego z braci, Stefana, urzeczywistniając tym samym pogróżki ludzi pragnących za wszelką cenę odciągnąć Karen od tego akwenu. Bez wątpienia mieliśmy do czynienia z zawodowcami nie rzucającymi słów na wiatr. Ba, istniały wielce uzasadnione przesłanki, że współpracowali oni z naszym starym znajomym Jerzym Baturą. Radość ze znaleziska przeplatała się zatem z minorowymi nastrojami Duńczyków i nerwową atmosferą wśród załogi “Havamala”, na którym razem z Pawłem gościliśmy w charakterze konsultantów i obserwatorów w ramach operacji opatrzonej kryptonimem “Skarby wikingów”. Jednakże w obliczu przestępstwa jakim było porwanie młodzieńca losy naszej misji stanęły pod znakiem zapytania. Po spektakularnym odkryciu wraku dębowej łodzi mogliśmy teraz pomóc Karen w odzyskaniu syna. Lubiłem ją, więc postanowiłem zrobić wszystko, aby Stefan wrócił do niej cały i zdrów. Na szczęście moja dawna znajoma dzielnie znosiła całą sytuację, choć przecież wiedziałem, jak bardzo musi cierpieć. Ponadto uważałem, że nasza przygoda na północy kraju dopiero się zaczęła. Wiele spraw bowiem nie zostało wyjaśnionych. Nie wiedzieliśmy na przykład, jaką rolę odgrywa w tej historii Batura? Kim był tajemniczy obserwator z wieży kościoła palący chesterfieldy i najprawdopodobniej jeżdżący bordo landroverem na fałszywej rejestracji? Czy to ten sam osobnik podający się za pracownika Ministerstwa Kultury i Sztuki, który już dwa razy ubiegł mnie w poszukiwaniach instruktora elbląskiego klubu płetwonurków “Akwalung”? A przecież pan Andrzej wysłał do mnie list, poruszony niecodzienną historią, jaka rozegrała się zeszłego roku na wodach Zatoki Gdańskiej. Podobno jego podopieczni, trzej nastoletni chłopcy, odkryli coś na dnie Bałtyku, lecz zostali szybko przepędzeni z miejsca znaleziska i nastraszeni przez nieznanych sprawców podających się za funkcjonariuszy państwowych. Niestety, na pokładzie “Havamala” znajdował się złodziej, który ten list ukradł. Kim był? Cóż, prawdopodobnie człowiekiem Batury, jego szpiegiem działającym wśród nas. Pewne fakty wskazywały, że tą osobą mogła być pracownica Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku, osoba nadzorująca całą operację niejako z urzędu, pani Anna. Aż dwie osoby – niezależnie od siebie i w dwóch różnych miejscach – widziały ją wysiadającą z volvo Jerzego. Tak więc o przypadku nie mogło być mowy. Oczywiście, nie dysponowaliśmy niepodważalnym dowodem jej współpracy z Baturą, więc pozostało nam czekać na błąd przeciwnika. Wstałem z krzesła i nachyliłem się nad biurkiem. Cofnąłem taśmę naciśnięciem właściwego klawisza. – Chciałbym jeszcze raz wysłuchać tego nagrania – odezwałem się. – Ciągłe przesłuchiwanie kasety nic nie da – mruknął sierżant Janiak znudzony naszą przedłużającą się wizytą. – Nie widzę sensu w nieustannym odtwarzaniu nagrania. – Zdaje się, że oprócz szumu charakterystycznego dla kiepskiej jakości nagrań – wyjaśniłem – coś słyszę. Jakiś znajomy dźwięk na drugim planie. Wcisnąłem klawisz “play”, ignorując tym samym uwagę sierżanta. – Mamo... Eryku... to ja, Stefan... nie martwcie się o mnie... jestem cały i zdrów... chciałbym już wrócić na “Konkwistadora”... tęsknię za wami... Tym razem nie zwracałem uwagi na dramatyczną mowę młodego Petersena. W tle jego wypowiedzi wyraźnie słyszałem ciche odgłosy ptasich popiskiwań. – Słyszycie? – ożywiłem się. – Co to za ptaki? – O, rany! – zawołała podekscytowana Zośka. – Stefana przetrzymują na brzegu morza. To krzyk mew słychać w tle nagrania! – Racja – dodał Paweł. – Brawo, Zosiu! Spojrzałem na sierżanta, który wyprostował się gwałtownie w fotelu i cofnął taśmę kolejny raz. – To nie mewy – oświadczył po uważnym wysłuchaniu nagrania. – Ani nie rybitwy. Znam te piski. To kormorany! Tysiące tych ptaszysk stało się prawdziwą plagą Mierzei Wiślanej. Tak, to bez wątpienia kormorany. Chrząknął zakłopotany i zerknął na mnie bardziej przyjaźnie. – Zwracam honor – wydukał, nie przestając na mnie patrzeć. – Dobra robota. Teraz widzę, że jest pan świetnym detektywem. Podobno rozwiązał pan wiele zagadek i znalazł wiele skarbów. Nazywają pana Samochodzikiem, prawda? – Skąd pan to wie? – zapytałem. – Syn mi o panu opowiedział. Teraz ma dwadzieścia osiem lat, żonę i dwójkę dzieci. Tylko patrzeć, jak niedługo moje wnuki zaczną czytać przygody o pańskich wyczynach. Podobno nawet we Fromborku rozwiązał pan jakąś zagadkę . Chodziło o rubiny czy coś takiego. Dawno temu. – O tak! – zawołała Zośka. – Wujek jest sławnym detektywem. – Nie przesadzaj, mała – bąknąłem zakłopotany. Najzwyczajniej w świecie zrobiło mi się głupio, gdyż nie lubiłem delektować się swoimi osiągnięciami jako detektyw tropiący przestępców wywożących za granicę skarby kultury narodowej. Przechwałki były dobre dla tych, którzy nigdy nie zaznali smaku sukcesu. Mimo wszystko zrobiło mi się przyjemnie, że ktoś pamiętał, co zrobiłem w mieście Kopernika ponad dwadzieścia lat temu. Zmieniłem temat, gdyż w roli gwiazdora nie czułem się najlepiej. W swoim żywiole byłem wtedy, gdy nikt nie zwracał na mnie uwagi. – Sierżancie, czy coś wiadomo o tym oplu, którym porwano Stefana Petersena? – zapytałem. – Jeszcze nie – odpowiedział. – Tak samo, jak nie istnieje bordo landrover z rejestracją, którą nam pan podał. To fałszywe tablice. Bez wątpienia mamy do czynienia z dobrze zorganizowaną grupą przestępczą. Wkrótce opuściliśmy posterunek we Fromborku i spacerkiem ruszyliśmy do portu. Już piąty dzień bawiliśmy w mieście Kopernika, towarzysząc ekipie zajmującej się wydobyciem z mulistego dna Zalewu Wiślanego łodzi pochodzącej z XI lub XII wieku. Pogoda sprzyjało pracy archeologom. Za dnia było słonecznie i ciepło. Poza tym, co tu dużo mówić, mieliśmy do czynienia z wielkim odkryciem, mimo że celem operacji “Skarby wikingów” było znalezienie normańskiego statku spoczywającego na dnie Bałtyku. Nawet Jorgensen wydawał się pogodzony z losem, że to nie on odkrył wrak słowiańskiej łodzi. Musiał zadowolić się rozgłosem jakie wywołało całe to zamieszanie. Frombork odwiedzali bowiem wysłannicy stacji telewizyjnych i dziennikarze prasowi ciekawi nie tylko sensacyjnego znaleziska, ale także nowoczesnego sprzętu do poszukiwań wraków znajdującego się na pokładzie “Havamala”. Ten wspaniały jacht znalazł się pod ostrzałem spojrzeń setek pasażerów wsiadających i wysiadających z promów czy wodolotów, tym bardziej, że wejście na wschodnie nabrzeże zostało zamknięte szlabanem z tabliczką zakazującą wstępu osobom nieupoważnionym. Mimo, że lada dzień spodziewaliśmy się ujrzeć większy fragment wraku, moje myśli wciąż krążyły wokół porwania Stefana. Porywacze milczeli. Nastroje na “Konkwistadorze” balansowały między rozpaczą a niemocą. Bałem się, że Karen w końcu pęknie i przy pierwszej próbie kontaktu z kidnaperami zacznie się nimi układać. Kto wie, może właśnie o to im chodziło – zmiękczyć Petersenów i zgarnąć okup. Jeśli, rzecz jasna, ich celem były pieniądze. Dręczyła mnie też inna sprawa. Próba ustalenia miejsca pobytu autora skradzionego listu spaliła na panewce. Ekipa klubu wyjechała nad Morze Śródziemne, a tajemniczy złodziej, jak poinformował nas rzecznik policji w Elblągu, ukradł z siedziby klubu kilka istotnych dokumentów, w tym niektóre akta personalne. Niemniej jednak próbowano złapać kontakt z kierownictwem obozu w Grecji dzięki pomocy agencji turystycznej załatwiającej ten wyjazd. To dawało jakąś szansę na przeprowadzenie długo oczekiwanej rozmowy z samym panem Andrzejem. Liczyłem też na mojego dawnego zwierzchnika. Niezmordowany dyrektor Marczak wrócił już do stolicy po krótkiej wizycie we Fromborku, obiecując zasięgnąć języka w pewnych wysokich kręgach. Miał mnóstwo znajomości w Warszawie, więc mógł swoimi kanałami dotrzeć do kogoś na wyższym szczeblu władzy, kto ustalał skład ekipy “Havamala”. Interesowało nas jedno – kto wyraził zgodę na udział Pani Archeolog w operacji “Skarby wikingów” lub od kogo wyszła taka propozycja? Przecież Centralne Muzeum Morskie w Gdańsku dysponowało wieloma innymi fachowcami od badań podwodnych. Ale to nie wszystkie rozterki, które mnie dręczyły. Jak twierdziła piękna i niespełniona aktorka Luiza, to Batura pierwszy zlokalizował wrak starej drewnianej łodzi. Dokładnie rok temu. Czy naprawdę chodziło mu o tę zagrzebaną w mule, bezwartościową dla niego, łódź słowiańską? I dlaczego chciał odciągnąć Karen Petersen od Fromborka? Czyżby Batura został amatorem–poszukiwaczem starych drewnianych łodzi? Nie mogłem w to uwierzyć. Zakładając jednak, że tak było w istocie, nasuwało się wiele wątpliwości. Po pierwsze, jak zlokalizował wrak? Po drugie, w jaki sposób zamierzał wydobyć go z wody? Na oczach całego Fromborka? I po trzecie, co zamierzał zrobić z łodzią, która przeleżała pod wodą setki lat? Doprowadzić ją do stanu muzealnego eksponatu i potem komuś sprzedać? Nie, to nie było zajęcie dla Batury, tylko dla całej grupy konserwatorów. Poza tym wątpiłem, aby Jerzy znalazł kupca? Co innego złoty kielich lub naszyjnik, a co innego kilkumetrowej długości dębowa łódź sprzed prawie tysiąca lat. Podczas spaceru do portu roztrząsaliśmy jednak wyłącznie sprawę porwania Stefana Petersena, a właściwie prześcigaliśmy się w domysłach, gdzie go przetrzymywano. Wszystko wskazywało, że owa kryjówka znajdowała się gdzieś blisko morza. Ten mglisty trop wyraźnie poprawił nam humory. Na wszelki wypadek nakazałem Pawłowi i Zośce milczenie w tej sprawie. Kiedy znaleźliśmy się na molo, ruszyliśmy na wschodni falochron, na którym urządzono prowizoryczny sztab. Magister Rzepka przeglądał tam zdjęcia i pierwsze raporty, a towarzyszyła mu rudowłosa Iwona z Centralnego Muzeum Morskiego, koleżanki Anny. Na nasz widok zerwał się na nogi i podszedł do nas wyraźnie czymś podekscytowany. – Nie uwierzycie! – zawołał w naszą stronę. – Łódź może mieć dziesięć metrów długości! Paweł z wrażenia gwizdnął. Szybko dołączyliśmy do pani Iwony. Zapytaliśmy o pozostałych. Okazało się, że Jorgensen i Anna przeglądali jakieś animacje w kabinie nawigacyjnej “Havamala”, a Luiza zażywała słonecznej kąpieli na miejskiej plaży tuż za bosmanatem. Pani Iwona zamknęła jakąś teczkę z dokumentacją i posłała nam triumfujące spojrzenie. – Odkryte do tej pory statki słowiańskie są zazwyczaj mniejsze od skandynawskich, co zgadza się z danymi źródeł opisowych – zaczęła mówić. – Na terenie Polski znaleziono już kilka takich statków. Najdłuższy o długości osiemnastu metrów znaleziono w Brzeźnie. Również we Fromborku odkryto inny, krótszy od tamtego zaledwie o metr. Najmniejszy był statek z Mechlinka, mniej więcej dziewięciometrowy. – A jak wielkie były statki skandynawskie? – zapytała Zośka. – Statek z Gokstad miał ponad dwadzieścia trzy metry długości, ale zdarzały się i mniejsze, jak chociażby długi na prawie dziesięć metrów statek z Kwalsund. Ale nasze słowiańskie, właśnie dzięki mniejszym rozmiarom, płytszemu zanurzeniu i większej zwrotności, niejednokrotnie odnosiły zwycięstwa nad nieprzyjacielem. Co nie znaczy, że dawni Słowianie nie posiadali dużych okrętów. Mieli takie. Brały one udział przede wszystkim w dalekich wyprawach, jak na przykład ekspedycja z 1136 roku na Konunghelę na zachodnim wybrzeżu Szwecji. Magister Rzepka słuchał wywodu Iwony, a jednocześnie przyglądał nam się badawczo. – A wy co macie takie miny? – zapytał nieoczekiwanie, mrużąc przy tym oczy. – Jakie miny? – zdziwił się Paweł. – Nie wiem. Jakbyście wpadli na jakiś trop. Coś się stało? – Nic! – palnęła Zośka. – To gdzie tak nieustannie chodzicie? – Na lody – odparła bez wahania. – Uwielbiamy lody. – Lody – powtórzył głucho, łypiąc na nas podejrzliwie. – I kto w to uwierzy? – Przepraszam, o czym państwo rozmawiacie? – przerwała nam rudowłosa Iwona. Na jej twarzy odmalowało się najszczersze zdumienie. – Nasz kolega uważa – zabrałem głos – że się lenimy, kiedy inni w pocie czoła pracują nad znaleziskiem I chyba ma rację. Magister Rzepka nie skomentował moich słów. Przeciągnął się teatralnie i nagle ożywił. – Teraz na mnie kolej – oświadczył i zrobił krok do przodu. – Idę. Minął nas bez słowa i ruszył w stronę lądu. – Dokąd pan idzie? – zawołała za nim Zośka. – Na lody – odpowiedział z przekąsem, nie odwróciwszy się za siebie. Przez chwilę odprowadzaliśmy go wzrokiem. – Zazdrość nie radość – westchnąłem. – Dlaczego pan magister nie sprowadzi swojej dziewczyny do Fromborka? – zauważyła Zośka. – Przecież rok akademicki już się skończył. Męczy się, biedak. – Niektóre egzaminy ciągną się jeszcze przez cały lipiec – dodał bez przekonania Paweł. Straciłem zainteresowanie magistrem. Mój wzrok powędrował na wschodnie nabrzeże. Karen wyszła niespodziewanie zza rogu bosmanatu. Kiedy dostrzegła mnie, przyśpieszyła. – Tomasz! – wołała, idąc szybko w naszą stronę. W trójkę wyszliśmy jej naprzeciw. Była nielicho zdenerwowana. – Co się stało? – zapytałem ją zaniepokojony. – Dzwonili porywacze! – cała się trzęsła. – Ktoś zadzwonił do bosmanatu. Mówił po angielsku... – Ale to nie był Anglik? – przerwałem jej. – Raczej nie. Mówił słabo po angielsku. Akcent zdradzał cudzoziemca. Automatycznie pomyślałem o Baturze. – Czy to mógł być Polak? – drążyłem temat. – Pewności nie mam. Po prostu ktoś zadzwonił tutaj i poprosił mnie do telefonu. Przecież porywacze nie znają numeru mojej komórki. Zawołano mnie i przyszłam tu najszybciej jak się dało. W każdym razie porywacze żądają okupu! Dziś w nocy. A to oznacza, że już niedługo ujrzę Stefana. Moim zdaniem, powinnam przystać na ich warunki i zakończyć poszukiwania na własną rękę. – Sierżantowi Janiakowi to się nie spodoba – wtrącił Paweł. – Mam to gdzieś, młodzieńcze – prychnęła. – To mój syn i to ja decyduję, co należy zrobić. Odciągnąłem Karen za róg budynku. W czwórkę przycupnęliśmy pod ścianą obok automatu telefonicznego, aby nie wzbudzać sensacji. – Karen – ściszyłem głos. – Chyba wiemy, gdzie porywacze trzymają Stefana. – Doprawdy? Niby gdzie? – Prawdopodobnie w jakimś domu nad brzegiem morza. Kryjówka może znajdować się niedaleko Fromborka. Gdzieś na Mierzei Wiślanej. – Dużo jest takich domków na polskim wybrzeżu? – zakpiła i zerknęła na Pawła i Zośkę. – Czy możemy pogadać na osobności? – Wybacz, Karen, nie mam tajemnic przed moją ekipą – zaprotestowałem. – Działamy razem. Jeśli chcesz z nami współpracować, musisz zaufać całej naszej trójce. – No dobra – skapitulowała bez walki. – Tylko, gdzie jest to miejsce? Nie zamierzasz chyba przeszukać każdego zakamarku na Mierzei Wiślanej? Pokręciłem z niezadowoleniem głową. – Pamiętaj, że nie uznaję negocjacji z bandytami – powiedziałem z naciskiem. – Sierżant Janiak ostrzegał cię, abyś trzymała się od nich z daleka. To niebezpieczne. – Mam czekać, aż coś zrobią Stefanowi? – podniosła głos. – Oszalałeś? Po prostu znajdziemy najbliższy bank, wezmę dziesięć tysięcy dolarów i potem odbierzemy chłopaka. – To mi się nie podoba, Karen. W tutejszym banku nie podejmiesz żadnej dolarowej kwoty. Powinniśmy pójść z tym na policję. – Akurat! – żachnęła się. – Zrobię dokładnie co innego. Za piętnaście minut mam zadzwonić pod wskazany przez porywaczy numer po kolejne instrukcje. Mam zadzwonić z jakiegoś automatu lub budki telefonicznej. Niestety, ten – palcem wskazała telefon zamontowany na murze bosmanatu – jest nieczynny. – Zadzwoń od bosmana. W czym problem? – Oszalałeś? A jeśli ktoś nas podsłucha? Przecież ten bosman i jego pracownicy współpracują z lokalną policją. Podczas rozmowy z porywaczem cały czas mnie obserwował. Chyba się wszystkiego domyśla. A bandyci postawili sprawę jasno: żadnych kontaktów z osobami trzecimi. W przeciwnym razie stanie się coś złego. – A ja? – zrobiłem wielkie oczy. – A właściwie my. Przecież nas wtajemniczyłaś. – Wy to co innego – machnęła ręką. – Tylko do was mam zaufanie. – Porywaczy to nie interesuje – mruknąłem. I westchnąwszy ciężko, zapaliłem papierosa. Doprawdy nie wiedziałem, co począć. – Zadzwonię z miasta – oświadczyła zniecierpliwiona moją bierną postawą. – Poczekaj – przypomniałem sobie. – Paweł ma telefon komórkowy. – Mam, ale nie działa – mruknął. – Trzeba zadzwonić z rynku. – Popierasz pomysł Karen? – zdziwiłem się. – To nie mój pomysł, Tomaszu – wtrąciła niepocieszona Karen. – Mam do nich zadzwonić z bezpiecznego telefonu. Nikt nie może wiedzieć, co jest grane. – Szefie – rzucił ostro Paweł – pieniądze trzeba pobrać, aby uśpić czujność porywaczy. Znając instrukcje, wymyślimy jak zastawić na nich pułapkę. – Żartujesz? – jęknąłem. – Przecież w tej chwili możemy być obserwowani przez nich, więc na nic zda się ta cała heca. – Zobaczymy co powiedzą, gdy pani Petersen zadzwoni do nich. Wtedy zdecydujemy, co robić. Nagle, z budynku wyszedł bosman. Na nasz widok zrobił zdziwioną minę, a następnie zmierzył nas badawczym wzrokiem. Błyskawicznie urwaliśmy rozmowę. Pozdrowiłem go krótkim “witam”, wziąłem Karen pod rękę i ruszyłem z nią w stronę miasta. Spojrzałem jeszcze na Pawła i Zośkę. – Wy zostajecie tutaj – rzuciłem przez zęby. – Za bardzo rzucamy się w oczy. Paweł potaknął głową i podszedł do mnie. – Przy okazji, szefie – szepnął mi do ucha w naszym ojczystym języku. – Jak pan wie, magister Rzepka opuścił w nocy jacht, aby zadzwonić do swojej narzeczonej. – I co? – Otóż, przyszło mi teraz do głowy, że nie mógł tak szybko wrócić z tej eskapady. – Niby dlaczego? – Przecież telefon na tyłach bosmanatu jest uszkodzony – odpowiedział. – A najbliższy działający znajduje się gdzieś na rynku. To odkrycie odebrało mi na chwilę mowę. – Przechadzka na rynek i z powrotem – kontynuował mój współpracownik – zajmuje przynajmniej piętnaście minut. A magister wrócił po niecałych dziesięciu. – Wniosek? – Nie dzwonił z automatu. – Sugerujesz, że w ogóle nie dzwonił? – Dzwonił, ale z telefonu komórkowego. To trzymało się kupy. Paweł miał rację. Magister miał coś za uszami, ale w tej chwili ta sprawa mogła poczekać. Zresztą Karen zaczęła się już niecierpliwić. – Porozmawiamy o tym później – powiedziałem do niego, ciągnąc Karen za sobą. – Musimy się śpieszyć! Na rynku znajdziemy jakiś czynny automat. Po dziesięciu minutach weszliśmy do restauracji w pobliżu kina “Fregata”. W holu jakiś młody człowiek w wytartych dżinsach i koszulce z nazwą popularnego zespołu popowego rozmawiał sobie w najlepsze i zanosiło się na dłuższą pogawędkę. Lecz my nie mieliśmy czasu. Wtedy to Karen groźnie tupnęła nogą na młodzieńca. – Jeśli w ciągu trzydziestu sekund nie odłożysz tej słuchawki – syknęła po angielsku – to daje słowo honoru, że oberwiesz. Młodzian wcale nie zareagował. Powód był prosty – nie znał angielskiego. Wzruszył jedynie ramionami, co jeszcze bardziej rozwścieczyło Karen. Do wyznaczonego kontaktu pozostało już tylko sześćdziesiąt sekund. Postanowiłem przejąć ster w swoje ręce. – Młody człowieku – zwróciłem się do niego po przyjacielsku, ale w ojczystej mowie. – Ta pani musi wykonać bardzo ważny telefon. Jak skończy, będziesz mógł sobie dalej rozmawiać. To naprawdę bardzo ważna sprawa. – Ja też mam bardzo ważną sprawę – rzekł zblazowanym tonem, odrywając na chwilę słuchawkę od ucha. – Nie mogę namówić dziewczyny, aby poszła ze mną na dyskotekę. Daj pan spokój. Karen ze złości zacisnęła pięści. Nie dziwiłem się jej frustracji. Stefanowi zagrażało śmiertelne niebezpieczeństwo, a tu jakiś smarkacz ględził coś w niezrozumiałym dla niej języku. Nagle Karen włożyła rękę do kieszeni, wyjęła z niej zmięty zielony banknot i bez słowa przykleiła go do spoconego czoła młodzieńca. Ten z wrażenia zaniemówił i wybałuszył szeroko oczy. Zgarnął studolarówkę i popatrzył na nią zszokowany. – Zrób sobie teraz, chłopcze, przerwę i skocz na cheesburgera – powiedziała po angielsku. Ale chłopak w dalszym ciągu nie zrozumiał, o co jej chodzi. Obejrzał za to dokładnie banknot i schował go w kieszonce spodni. – Było trzeba tak od razu – wymamrotał zadowolony. I wzruszywszy ramionami, wyszedł na ulicę przekonany, że spotkał grupkę dziwaków. – Sam widzisz, Tomaszu, że pieniądze mogą wszystko – powiedziała Karen, gdy zostaliśmy sami. – Mam inne zdanie na ten temat – bąknąłem. Ale nie była to odpowiednia pora na roztrząsanie podobnych kwestii. Nie namyślając się dłużej, Karen sięgnęła po słuchawkę i wykręciła jakiś numer. Po chwili wyprostowała się i zaczęła mówić drżącym głosem: – Mówi Karen Petersen. Dzwonię zgodnie z umową. Słuchała uważnie, potakując co pewien czas głową. A ja zamieniłem się w słuch. – Tak, mam tyle pieniędzy – zdenerwowana mówiła do słuchawki. – Zgoda. Gdzie? Okej, jeszcze dzisiaj pojadę do tego banku w Elblągu. Halo! Muszę wiedzieć, czy Stefan jest cały i zdrów? Przez pół minuty słuchała porywacza, a następnie odwiesiła słuchawkę. – I co? – zapytałem. – Stefan ma się dobrze – ciężko westchnęła. – Chcą pieniędzy. I to jeszcze dzisiaj. Musimy pojechać do Elbląga, Tomaszu. Natychmiast! Podali mi adres jakiegoś banku, gdzie handlują dolarami. – Zaraz – powstrzymałem ją. – Wiesz, że nie popieram twojej decyzji, ale ciekawi mnie, w jaki sposób przekażesz im okup? – Nie wiem. Równo o 19:05 zadzwonią tutaj z kolejnymi instrukcjami. Ten, z którym rozmawiałam doradził mi, abym nie sprawdzała jego numeru. Podobno dzwoni z automatów. Nie ma co! Ruszamy do Elbląga po pieniądze! Zadzwonię ylko do męża, bo może się przydać w razie problemów z bankiem. – A gdzie jest teraz? – spytałem oburzony. – Załatwia coś w Warszawie – rzuciła Karen, wykręcając numer. Ale Drewicz–Larsen nie odbierał. Zostawiła więc krótką wiadomość na sekretarce, a następnie ruszyliśmy szybko do portu. Obok Rosynanta czekali na nas podekscytowani Paweł i Zośka. – Co się stało? – zapytałem zdziwiony. – Kiedy poszliście na rynek, Zosia poszła w miasto za magistrem. – Pan Rzepka wszedł do kościoła – dodała dziewczyna. – A po dziesięciu minutach wyszedł blady jak prześcieradło. – Hm... to ciekawe, ale w końcu każdy może odwiedzić kościół. – Pan żartuje, szefie – zaprotestował Paweł. – Magister Rzepka i modlitwa? – Możemy go sami o to zapytać – wtrąciła Karen na widok wyłaniającego się zza budynku bosmanatu magistra. Był zdenerwowany. Widząc nas, nieco zwolnił. Najwyraźniej chciał uniknąć ewentualnych pytań. – Coś pana gryzie, magistrze? – zawołałem. – Gorąco – odpowiedział i ruszył na przystań. – Jak smakowały lody? – zapytała Zośka. – I co słychać u pani Ewy? Zatrzymał się niechętnie. – Nie wiem – bąknął. – Nie ma jej w domu. Być może będę musiał opuścić was na jeden dzień. – A co pan porabiał w kościele? – wypalił Paweł. Magister Rzepka jakby drgnął, ale zaraz spojrzał na nas poczciwym wzrokiem. Zrobił krok w naszą stronę. – Niestety, ale od pewnego czasu odnoszę wrażenie, że chcecie odciągnąć mnie od niektórych spraw – powiedział oschle. – Dlatego wracając, zajrzałem sobie do kościoła, w którym członek naszej ekipy oberwał po głowie. Mam prawo wiedzieć o wszystkim, co tu się dzieje. Mogę też odwiedzać kościoły, tak jak wy zresztą. I dlaczego w ogóle mnie śledzicie. Nieładnie, nieładnie. – Magister Rzepka ma rację – rzekłem bijąc się w pierś. – Zachowujemy się niegrzecznie. Przepraszamy pana. Popatrzył na zdenerwowaną Dunkę. Cień uśmieszku przemknął po jego twarzy – Dokąd się wybieracie? – zmienił temat, – Mała przejażdżka po okolicy – skłamała Karen. – Jeśli przypadkiem jedziecie do Elbląga, to chętnie się z wami zabiorę. Muszę zdążyć na najbliższy pociąg. Zabiorę tylko z jachtu kilka rzeczy. – Niestety, jedziemy w przeciwnym kierunku – odpowiedziałem. – Ale przecież ma pan stację kolejową naprzeciwko portu. – Chciałbym złapać jakiś ekspresowy, nie osobowy. – Przykro nam, magistrze. I wsiedliśmy z Karen do jeepa, aby uciąć tę rozmowę. Pragnąłem za wszelką cenę utrzymać naszą wyprawę w tajemnicy, tym bardziej, że nasz kolega z fundacji nie był z nami do końca szczery. Dla świętego spokoju ruszyłem wzdłuż brzegu Zalewu w kierunku wschodnim. Zaraz jednak bocznymi uliczkami dotarliśmy do drogi E–503 prowadzącej do Elbląga przez Tolkmicko. Wkrótce jechaliśmy już wąską i krętą szosą usłaną miejscami dziurami. Droga prowadziła przez lekko pagórkowaty i wyludniony teren stanowiący część Parku Krajobrazowego nazwanego Wzniesieniem Elbląskim, okolicę dość surową i prażącą się teraz w wakacyjnym słońcu, łagodzonym przez słonawy oddech Zalewu Wiślanego. Kilkanaście razy musiałem zwalniać na licznych tutaj zakrętach, aby nie wjechać w któreś z przydrożnych drzew rosnących gęsto wzdłuż całej trasy. O szaleńczej jeździe nie było więc mowy, co wyraźnie nie spodobało się Karen. I chociaż nalegała, aby na prostych odcinkach przyśpieszyć, byłem jednak ostrożny i po trzech kwadransach, ze średnią prędkością czterdziestu pięciu kilometrów na godzinę, wreszcie dojechaliśmy do Elbląga. Bez trudu odszukaliśmy bank na ulicy Hetmańskiej. Po odstaniu krótkiej kolejki Karen załatwiła w okienku wszelkie formalności i zadowolona włożyła pieniądze do reklamówki. Prosto z banku udaliśmy się do zaparkowanego po drugiej stronie ulicy jeepa, obserwując dyskretnie okolicę. Widok kilku aut na poboczu i nielicznych przechodniów na chodniku nieco nas uspokoił, choć nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że coś tutaj nie gra. W końcu, porywacz nie bez przyczyny wskazał Karen ten konkretny bank. O tym, że moje obawy nie były bezpodstawne, mieliśmy przekonać się dosłownie za kilkanaście sekund. Popełniłem też jeden kardynalny błąd – zaparkowałem jeepa po drugiej stronie ulicy, do tego drzwiami kierowcy wychodzącymi na bank. Kiedy więc dotarliśmy do jeepa, Karen musiała obejść samochód, aby dostać się do środka, a ja stanąłem przy lewym boku pojazdu i rozejrzałem się na boki w poszukiwaniu ewentualnego zagrożenia. To – przyszło jednak z innego kierunku. Za sobą usłyszałem krzyk Karen, czyjeś kroki i odgłos uderzenia w bok pojazdu. Niestety, przez przyciemniane szyby nie widziałem co dzieje się na chodniku, więc przerażony rzuciłem się Karen na ratunek. Próbowałem obiec tył jeepa, gdy przede mną wyrósł jakiś osobnik i z całych sił naparł na mnie nogą. Poczułem ból w kolanie. Przewróciłem się z jękiem na asfalt, słysząc przeraźliwy wrzask Karen. Kluczyki wypadły mi z ręki. Zanim się podniosłem, ubrany w dżinsy i jasną koszulkę mężczyzna znajdował się już piętnaście metrów dalej. Biegł bardzo szybko za róg najbliższego bydynku, ściskając w ręku reklamówkę z pieniędzmi. Na głowie miał czapkę z dużym daszkiem, a na nosie duże okulary przeciwsłoneczne, utrudniające jego identyfikację. – Policja! – krzyczała jakaś kobieta po drugiej stronie ulicy. – Jezu, napad w biały dzień! Policja! Zerknąłem na Karen – podnosiła się z chodnika, ale była cała i zdrowa. – Goń go – wycedziła przez zęby. Nie namyślając się długo, rzuciłem się w pogoń za złodziejem. Niestety, obolałe kolano uniemożliwiało mi bieg, więc właściwie kuśtykałem. Zbliżając się do rogu budynku, za którym tamten zniknął, usłyszałem ryk silnika i pisk opon, dobiegające z prostopadłej, niewidocznej jeszcze dla mnie uliczki. Kiedy znalazłem się na niej, ujrzałem prującego w moim kierunku bordo landrovera. Śmignął obok mnie i z efektownym przechyłem w bok skręcił w lewo w ulicę Hetmańską. Od razu uprzedzę, że nie widziałem kierowcy, gdyż samochód miał – tak jak mój służbowy pojazd – przyciemniane szyby. Zakląłem i wróciłem do roztrzęsionej Karen stojącej obok jeepa. Jakaś kobieta w pobliżu darła się w niebogłosy, ktoś inny biegł nam na pomoc. – Proszę zawiadomić policję! Niech ściagają bordo landrovera! – zawołałem w stronę tych ludzi. Zaraz jednak zwróciłem się do Karen: – Wsiadaj! Wskoczyliśmy do wozu. – Nic ci nie jest? – zapytałem. – Nic – odpowiedziała drżącym głosem. – Poza tym, że forsę szlag trafił! Zacisnąłem mocniej usta. Nie powinienem w ogóle słuchać Karen i jeszcze we Fromborku powiadomić sierżanta Janiaka o telefonie porywacza. Ale w tej konkretnej chwili postanowiłem za wszelką cenę go dogonić. Byłem to winien Karen. Być może powodowała mną chęć zaimponowania kobiecie i moje ego okazało się silniejsze od zdrowego rozsądku. Zresztą wezwanie policji nie miało sensu. Landrover jeździł na fałszywych tablicach, ale chciałem być w porządku wobec stróżów prawa. Oczywiście, istniała nikła nadzieja, że jakiś patrol zauważy samochód w mieście lub na jego przedmieściach, lecz w praktyce nie zawsze się to udawało. Przepuściłem kilka innych samochodów i z piskiem opon wykręciłem na ulicy. Pojechałem za landroverem w kierunku północnym. Mieliśmy szczęście. Już z daleka zauważyliśmy go na skrzyżowaniu. Właśnie ruszał. – Zatrzymały go czerwone światła – powiedziałem. Lecz oto, landrover nieoczekiwanie wykręcił na ulicy, wjeżdżając na przeciwległy pas ruchu. Podczas tego manewru zajechał drogę innemu kierowcy, który przed zderzeniem ratował się ostrym hamowaniem. Zrobiłem to samo co złodziej – wykonałem ostry skręt w lewo. Ale nagle zdałem sobie sprawę, że wykonanie pełnego manewru – czyli zwrotu o pełne sto osiemdziesiąt stopni – uniemożliwiają mi jadące samochody. Zanim udało mi się to zrobić, minęły cenne sekundy. Landrover kierował się teraz ku alei Grunwaldzkiej. Jechał pięćdziesiąt metrów przed nami w sznurze samochodów. Oddzielało nas od niego sześć innych aut. W pewnym momencie skręcił w prawo w boczną uliczkę. Z pewnym opóźnieniem ruszyliśmy za nim, lecz po trzydziestu sekundach zauważyliśmy go u jej wylotu. Na skrzyżowaniu z ulicą Rycerską zapaliło się czerwone światło. Landrover zjechał momentalnie na lewy pas i skręcił w tym kierunku za innym pojazdem. Wyraźnie przyśpieszył, więc nacisnąłem mocniej pedał gazu. Siedzieliśmy mu na ogonie, ale nic innego nie przychodziło mi do głowy. – Właściwie nie wiem, dlaczego za nim jedziemy – odezwałem się. – Jak to? – Karen zerknęła na mnie zdziwiona. – Co takiego możemy zrobić kierowcy landrovera? Zajechać mu drogę? Jechać za nim na jakieś odludzie, gdzie zatrzyma się, a my co? Wysiądziemy i poprosimy go grzecznie o zwrot pieniędzy? Czy może zaatakujemy drania lewarkiem? Oczywiście, ironizowałem. Ale Karen nie miała żadnej racjonalnej odpowiedzi. – Nie wiemy nawet tego, czy złodziej jest uzbrojony – westchnąłem. Znaleźliśmy się na głównej ulicy Starego Miasta. I znowu czerwone światła uniemożliwiły landroverowi ucieczkę w kierunku trasy wylotowej na Tolkmicko i Braniewo. Skręcił więc w prawo w pobliżu Teatru Dramatycznego, gdzie zrobił trzy razy kółko wokół terenu przyległego do niego. – Wiem, co możemy zrobić – odezwała się Karen. – Możemy zadzwonić na policję. – Nie mamy komórek – powiedziałem. – Nasz biedny departament ma jedną, która użytkuje Paweł. Ty zostawiłaś swoją na jachcie. Wprawdzie na wyposażeniu jeepa znajduje się komputer i można wysłać z niego maila, ale potrzebne jest jakieś hasło, które zna Paweł. Nie orientuję się w tej technice, tak jak młodzi ludzie. Nawet dostałem naganę od ministra za nieobecność na szkoleniu, ale nawał innych zajęć stale uniemożliwia mi zaliczenie szkolenia z obsługi tego typu urządzeń. – Starzejesz się, Tomaszu – westchnęła Karen. – Zresztą mail niczego nie załatwia. Zanim nasza wiadomość dotarłaby do właściwej komórki policji, landrover byłby już gdzieś indziej. – Możemy zadzwonić z budki telefonicznej – palnęła. – Wtedy landrover zniknie nam z oczu i szukaj wiatru w polu. Nie podjąłem więcej tego wątku. Landrover wykorzystał zmianę świateł i ruszył ostro na północ. Po dziesięciu minutach znaleźliśmy się na peryferiach Elbląga, gdzie droga z każdą chwilą stawała się coraz gorsza. O ile pewniej czułbym się teraz w moim starym wehikule, z którym wiązało mnie tyle wspaniałych i fascynujących przygód. I chociaż nie mogłem odmówić jeepowi zalet, to jednak prowadząc to nowoczesne cacko motoryzacji czułem się w jakimś sensie pokrzywdzony, mniej pewny. Przede wszystkim mój stary pojazd był szybszy i lepiej mi się go prowadziło. Tylko, że przecież ten pościg nie miał żadnych oznak brawury. Kierowca landrovera – tak jak ja – musiał się liczyć z warunkami na trasie. A drogi były tutaj kręte, wąskie i źle wyprofilowane. Siedziałem mu zatem na ogonie gotów jechać za nim tak długo, aż wreszcie skończy mu się benzyna. Niestety przez przyciemniane szyby landrovera nie mogliśmy dostrzec kierującego nim kierowcy. Jedno było pewne – kimkolwiek ten człowiek był, wiedział w jakim banku Karen podejmie gotówkę (sam jej to zasugerował!) i zawczasu przygotował dość prymitywną, ale jakże skuteczną zasadzkę. Przed nami jechał więc albo porywacz, albo osoba z nim współpracująca. W pewnym momencie kierowca landrovera zniecierpliwiony obecnością “ogona” przyśpieszył. Na terenie przyległym do Kadyńskiego Lasu i graniczącym z rezerwatem buków skręcił na Zajączkowo. Na szczęście dogoniłem go tuż przed skrzyżowaniem z trasą E–508, dwa kilometry za Majewem. Była tam szersza, betonowa i pusta szosa, na której złodziej mógł mocniej przycisnąć pedał gazu. Tym razem pojechał na Elbląg, nie ryzykując ucieczki na wschód w stronę granicy polsko–rosyjskiej. Zwiększył prędkość, na co zareagowałem tym samym. Jechaliśmy teraz sto pięćdziesiąt kilometrów na godzinę, a uciekający pojazd wciąż przyśpieszał. Pejzaż po obu tronach trasy mknął do tyłu niczym pociąg ekspresowy, tworząc jakąś ruchomą makietę, utrudniającą orientację w terenie. Kiedy strzałka szybkościomierza doszła do wartości stu osiemdziesięciu kilometrów usiadłem mu na ogonie. Landrover trzymał się prawego pobocza, jakby zapraszał mnie do manewru wyminięcia. Po chwili zrównałem się z nim. Jechaliśmy teraz obok siebie. Pruliśmy na złamanie karku. Strach podszedł mi do gardła i drżącą kierownicę ściskałem już spoconymi rękami. To było czyste szaleństwo. Uciekinier nie próbował żadnej sztuczki znanej z sensacyjnych filmów, jak chociażby zepchnięcia mnie na pobocze. Nic z tych rzeczy. Zrobił coś wręcz przeciwnego – gwałtownie zahamował! Odruchowo wcisnąłem pedał hamulca, ale landrover był już z tyłu. Jego manewr całkowicie mnie zaskoczył. Najczęściej kierowca uciekającego pojazdu dusi pedał gazu ile wlezie, próbując za wszelką cenę zgubić goniącego. Ale zaraz pojąłem, dlaczego złodziej tak postąpił. Mniej więcej dwieście metrów przede mną stał na poboczu policyjny radiowóz, a na środek szosy wyskoczył policjant. Jechałem już z prędkością stu na godzinę, wytracając sukcesywnie szybkość, by zatrzymać się przed drogówką. W tym czasie landrover za nami najzwyczajniej w świecie skręcił w jakąś boczną drogę wrzynającą się w bukowy las. Wyhamowałem ostro, na co Karen zareagowała ostrzegawczym krzykiem. Z deski automatycznie pospadały jakieś walające się tam klamoty. Wreszcie jeep zatrzymał się dziesięć metrów przed policjantem. Nie zdążyliśmy nawet wysiąść z pojazdu, gdyż dwóch policjantów błyskawicznie otoczyło nasz wóz. Jeden z nich podszedł ostrożnie do drzwiczek z mojej strony. Uchyliłem szybko szybę. – Kontrola drogowa! – zawołał policjant. – Proszę przygotować dokumenty i spokojnie wysiąść z samochodu. Panie, jak pan jeździsz...? Mówił coś jeszcze, ale przerwałem mu brutalnie. – Gońcie tamtego! – ręką wskazałem za siebie. – To złodziej. Ukradł tej pani gotówkę. Dziesięć tysięcy dolarów. Powiedziałem mu o napadzie przed bankiem w Elblągu, co zostało zaraz potwierdzone przez drugiego funkcjonariusza, który przez radio w policyjnym wozie połączył się z centralą. Tylko, że straciliśmy w ten sposób kilka cennych minut. – Nie mógł pan tak od razu? – ten pierwszy zwrócił się do mnie z pretensją. – Mówiłem, ale to nie zadziałało, prawda? – odparłem i zdenerwowany sięgnąłem po papierosa. – A złodziej sobie odjechał i szukaj wiatru w polu. – Spokojnie, organizujemy obławę – pocieszył mnie bez przekonania. – No i rzecz jasna, musi pan złożyć zeznania w komendzie. Niestety, ale musieliśmy wrócić do Elbląga. * Zeznania trwały godzinę. Kiedy znalazłem się w mrocznym korytarzu elbląskiej komendy, podszedłem do Karen stojącej w pobliżu z jakimś mężczyzną ubranym w lekki jasny garnitur. Był otyłym pięćdziesięciolatkiem o czerwonej, okrągłej twarzy i bystrym spojrzeniu. Miał przerzedzone jasne włosy i pocił się obficie, o czym świadczyło jego mokre czoło. Nerwowo palił marlboro. – Poznaj mojego męża, Tomaszu – powiedziała zmęczonym głosem i przeniosła spojrzenie na mężczyznę. – Tomasz jest polskim detektywem tropiącym przestępców handlujących i przemycających dzieła sztuki. – Drewicz–Larsen – przedstawił się, wyciągając do mnie spoconą rękę. Przywitaliśmy się uściskiem. Patrzył na mnie z lekkim politowaniem, choć nieco podszytym zazdrością o żonę. – Nie wygląda pan na detektywa – mruknął. – I w dodatku, nie upilnował pan Karen. – Mamy do czynienia z dobrze zorganizowaną bandą – odpowiedziałem. – A pan? – Co ja? – Pan także nie jej upilnował. Drewicz–Larsen jakby się speszył tą bezczelną uwagą, co odebrałem jako karę za jego lekceważący ton w stosunku do mojej skromnej osoby. Nie ukrywam, że człowiek ten nie przypadł mi do gustu, ale ze względu na Karen nie chciałem pogłębiać niechęci między nami. Na szczęście Karen przyszła mi z pomocą. – A właśnie! – zwróciła się do męża. – Gdzie byłeś, kiedy mogłeś być potrzebny? – Interesy – rzucił niedbale w jej stronę. – Dzisiaj zarobiłem fortunę! Odsłuchałem twoją wiadomość na sekretarkę i przyjechałem tu najszybciej jak mogłem. – Co mi po fortunie, kiedy porywacze mają Stefana? – A skąd mogłem wiedzieć, że będziesz się z nimi układać? Takie sprawy zostaw mnie, a nie detektywom–amatorom. Z niesmakiem przyjąłem jego słowa. Jednocześnie ogarnął mnie smutek. Poczułem do Karen pewien żal za wybory jakich w życiu dokonywała. Patrząc na jej obecnego męża, nie moglem oprzeć się wrażeniu, że wyszła za niego przez pomyłkę lub na skutek chwilowej niepoczytalności. Albo z wyrachowania. Nie pasowali do siebie. Wszystko ich różniło. Zaraz, a może to ja byłem o nią zazdrosny? – Twoją wiadomość odsłuchałem godzinę temu w drodze z Warszawy –powtórzył wolno Drewicz–Larsen i zaciągnął się głęboko marlboro. – Zadzwoniłem do banku i wtedy powiedzieli mi o napadzie. Od razu pojechałem na policję. Co miałem niby zrobić? Lepiej powiedz, jak się czujesz? – Tak, jak widać – odburknęła mu. Z pokoju wyszedł młody policjant w mundurze z dystynkcją komisarza. – Jesteście, państwo, wolni – powiedział chłodno. – I radzę nie układać się więcej z porywaczami. Będziemy w kontakcie. Landrover, niestety, zniknął. Szukamy go, ale wsiąkł jak kamfora. To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Pan_Samochodzik_i_skarby_wikingow_Tom_2-W_objeciach_Neptuna-ebookRO/p00663170i006" target="_blank" title="Pan Samochodzik i skarby wikingów Tom 2 - W objęciach Neptuna [Arkadiusz Niemirski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pan Samochodzik i skarby wikingów Tom 2 - W objęciach Neptuna [Arkadiusz Niemirski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Diego El Cigala - Lagrimas Negras - Teatr Muzyczny Capitol\nDiego El Cigala – Lagrimas Negras\nStowarzyszenie Wspierania Inicjatyw Kulturalnych Nasze Miasto Wrocław,\nDiego El Cigala – najważniejszy głos flamenco zaśpiewa we Wrocławiu!\nDiego El Cigala przyjeżdża do Wrocławia z programem z albumu „Lagrimas Negras”, uważanego za przełomowy w jego karierze.\nKoncert odbędzie się 18 czerwca w Teatrze Muzycznym Capitol w ramach WrocLove Fest 2019 odbywającego się corocznie z okazji Święta Wrocławia.\nW 1994 roku rozpoczął karierę solową. Dziś na swoim koncie ma 8 albumów i wiele prestiżowych nagród, w tym dwie nagrody Grammy oraz 5 nagród Latin Grammy. Jeden z jego wielkich albumów, „Lágrimas negras” (2003), nagrany we współpracy z 85-letnim kubańskim pianistą Bebo Valdesem przyniósł artyście światowy sukces i uznanie krytyków muzycznych.\nDiego El Cigala jest mistrzem fuzji gatunków muzycznych. W niezwykły sposób łączy flamenco z tangiem, bolero i tradycyjną muzyką latynoamerykańską (ostatnie albumy artysty „Cigala & Tango”, „Romance de la Luna Tucumana” i „Indestructible” są utrzymane w takim charakterze). Diego El Cigala miesza tradycję z nowoczesnością, a jego urzekający, charyzmatyczny głos przykuwa uwagę słuchaczy i zabiera ich w niezapomnianą muzyczną podróż.\n18.06.19 godz 20.00 Teatr Muzyczny Capitol, ul. Piłsudskiego 67\nDIEGO EL CIGALA: „Lagrimas Negras”


Piwo : Lilith Bourbon BA [Browar Golem] Recenzja | Piwne Opinie\nOpublikowane w 15 września 2017 19 listopada 2018 przez DK\nLilith Bourbon BA [Browar Golem]\nPiwo Lilith Bourbon Barrel Aged to kolejna pozycja z listy “muszę wypić”. Czy jest aż tak dobre?\nNa wstępnie trochę historii. Poznański Browar Golem wydał piwo Lilith. Było tu Russian Imperial Stout o ekstrakcie 24 Plato. Piwo zostało bardzo dobrze przyjęte. Nietypowa butelka, odpowiednia cena no i najważniejsze, było po prostu bardzo dobre. Butelki szybko znikały z półek, a Lilith była często wymieniana na grupach o tematyce piwnych wymian. Co zrobił browar? Część warki została przelana do beczek. Wiadomo, Barrel Aged działa jak magnes na beergeeków. A jeśli trafia do niego trunek, który już jest dobrze oceniany, to efekt mógł być tylko jeden. Piwo zostało wyprzedane jeszcze szybciej niż podstawowa wersja. Mi nie udało się dostać ani jednej butelki. Na szczęście brat posiadał aż dwie i postanowił się ze mną podzielić. Pora sprawdzić skład.\nSŁODY: pilzneński, karmelowy 600, bursztynowy, czekoladowy 400, jęczmień palony, żyto palone, pszenica palona\nDATA SPOŻYCIA/WARKA: 01.2019\nZa palony efekt mają odpowiadać palony jęczmień, pszenica i żyto. Skład odpowiada w stu procentach wersji bazowej. Mamy więc 24 Plato oraz 10% alkoholu. Browar Golem użył wyłącznie europejskich chmieli: niemiecki Polaris i Merkur oraz brytyjski Bramling Cross. Piwo Lilith trafiło do beczki po amerykańskim Early Times Kentucky Whiskey.\nEtykieta jest z rodzaju przeźroczystych naklejek. Na tle czarnego piwa wygląda ona bardzo dobrze. Całość wygląda rzeczywiście jak zaćmienie słońca. Minimalistyczna grafika sprawdza się tu idealnie. Brawa za podanie pełnego składu. Piwo zostało wyprodukowane w Browarze Czarnków i jest dostępne w butelkach o pojemności 330 mililitrów.\nPiwo ma czarny kolor, jest praktycznie nieprzejrzyste. Przy przelewaniu widać było jak gęsty jest to trunek, lało się niczym smoła. Piana jest praktycznie zerowa. Jedynie przy samym szkle pojawia się lekka beżowa obręcz.\nAromat jest bardzo intensywny. Już od pierwszego wdechu grzeje on w nozdrza. Czuję praliny, a na finiszu gorzką czekoladę. Wszystko co najlepsze w ciemnych piwach. Oprócz tego jest tutaj sporo akcentów whiskey. Nie palą one w nos, są dobrze ułożone. Całość daje naprawdę fajny efekt.\nPierwszy łyk i rzeczywiście ciało jest dosyć gęste, piwo powoli spływa po moim gardle. A co ze smakiem? Jest tu dużo gorzkiej czekolady oraz kawy. Już na samym początku czuję, że Lilith Bourbon BA jest piwem wytrawnym. Ani śladu słodyczy. W drugim łyku czuję lekkie rozgrzewanie w przełyku, doszły też nuty drewniane, beczkowe. Piwo jest bardzo złożone w smaku, każdy znajdzie coś dla siebie. I fani Stoutów, i fani beczki. Na początku skreśliłem słodycz, ale po kolejnych łykach czuję coraz więcej słodszej czekolady. Fakt, jest ona kontrowana dosyć wysoką paloną goryczką, ale z każdym łykiem jest jej coraz więcej. Słodycz mogę porównać do karmelu. Piwo jest bardzo gładkie a nagazowanie praktycznie zerowe. Całość jest pijalna, mimo dużej zawartości alkoholu.\nCo tu dużo pisać, piwo Lilith Bourbon BA jest świetne. Daję mu 9. Gęste, dobrze zbalansowane i zadziwiająco pijalne, jak na swoje parametry. Czekam na kolejne wcielenia Lilith. Z tego co pamiętam (ręki sobie uciąć nie dam, bo było już dosyć późno) podczas Olsztyńskich Targów Piw Rzemieślniczych chłopaki z browaru Golem potwierdzili ponowne wydanie Lilith.\nKategorieRecenzje Tagibarrel aged, bourbon barrel aged, browar golem, imperial stout, Lilith Bourbon BA, piwo, recenzje\nPoprzedni wpisPoprzedni Top Secret [Browar Osowa Góra]\nNastępny wpisNastępny Kuźnia Piwowarów 2017 Herbal Ale [Jan Olbracht Browar Rzemieślniczy]


Sądecczyzna: wściekły lis pogryzł kobietę | Nowy Sącz Nasze Miasto\nW wielu miejscowościach Sądecczyzny pojawiły się takie tablice informujące o zagrożeniu wścieklizną fot. Arkadiusz Arendowski\n- Lis stał sobie na podwórku między kurami. Kiedy żona podbiegła, żeby go przepędzić, rzucił się na nią i ugryzł w łydkę wyrywając kawałek mięśnia - opowiada Bolesław Główczyk z Kąclowej (gmina Grybów).\nZwierzę nie uciekło, więc z pomocą ruszył sąsiad. Widłami przyszpilił lisa do ziemi. 80-letnia kobieta poszła najpierw do lekarza rodzinnego. Ten od razu skierował ją na Oddział Zakaźny Szpitala Specjalistycznego w Nowym Sączu.\n- Pacjentka dostała już dwie dawki szczepionki, cała seria skończy się po piątej. Teraz czekamy jeszcze na surowicę - informuje Ewa Szczypuła, ordynator szpitalnego oddziału.\nSurowica jest niezbędna, żeby pacjentka całkowicie wyzdrowiała. Seria szczepionek tylko hamuje rozwój choroby. Zabitego lisa na drugi dzień zabrali do badań inspektorzy sanitarni. Wyniki nie pozostawiają wątpliwości. Lis był chory na wściekliznę.\nTo już 59 zwierzę z powiatu nowosądeckiego, gorlickiego i limanowskiego, u którego wykryto tę chorobę. - To był młody i ładny osobnik. Na pewno z tegorocznego miotu. Tydzień temu też go widziałem na naszym podwórku, ale wtedy udało się go przepędzić - dodaje pan Bolesław, mąż pogryzionej kobiety.\nPo zdarzeniu część mieszkańców Kąclowej i okolicznych wsi przestała wypuszczać zwierzęta gospodarskie na pastwiska. Paniki nie ma, ale ludzie się boją. - Boję się o dzieci. Przecież ten lis przyszedł pod dom w biały dzień - mówi Anna Góra.\nW związku z licznymi zachorowaniami na wściekliznę w lasach powiatów gorlickiego, nowosądeckiego i limanowskiego obowiązuje zakaz wchodzenia ze zwierzętami i puszczania ich samopas.\nMałopolski Wojewódzki Inspektorat Weterynaryjny zarządził tam kolejne zrzuty szczepionek od 21 do 28 listopada. Łącznie zrzuconych zostanie 120 tysięcy dawek. - Kiedy zobaczymy dziwnie zachowujące się zwierzę, nie wpadajmy w panikę. Zachowajmy ostrożność i jak najszybciej powiadommy policję - apeluje Marek Stein, powiatowy lekarz weterynarii w Nowym Sączu.


Pandemia nie zachwiała produkcją żywności - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 17 maja 2021, 10:20\nWnioski płynące z raportu poświęconego branży spożywczej pt. Rok pandemii w branży spożywczej. Jak w kryzysie poradzili sobie polscy producenci żywności?, przygotowanego przez Bank Pekao we współpracy z Portalem Spożywczym potwierdzają, że polski przemysł spożywczy – pomimo wyzwań i pojawiających się w niektórych jego segmentach zawirowań – jako całość wykazał wysoką odporność na skutki pandemii COVID-19. Nie tylko zdołał on utrzymać lekki wzrost produkcji przetworów spożywczych w okresie 12 miesięcy od wybuchu epidemii w Europie (+2 proc. r/r w ujęciu wartościowym w okresie mar’20-lut’21), lecz także wykazał o 18 proc. wyższy zagregowany zysk netto za rok 2020 (uwzględniając firmy zatrudniające 10 i więcej osób), niż w roku 2019. Nieco słabiej wypadła pod tym względem branża napojowa (spadek produkcji i zysków o 3 proc. r/r). Warto jednak podkreślić, że Polska była jednym z dwóch państw UE (obok Litwy), które w całym 2020 r. wykazały wzrost wolumenów produkcji spożywczo-napojowej.\nBranży udało się też utrzymać dodatnią dynamikę eksportu (+5 proc. r/r). Pomogła zwłaszcza korzystna sytuacja na globalnym rynku zbóż, jednak wyraźną zwyżkę sprzedaży zagranicznej odnotował też szereg innych kategorii produktów, m.in. słodyczy, karmy dla zwierząt domowych, przetworów mięsnych i rybnych czy przetworów zbożowych i wyrobów piekarniczych. Wzrost eksportu zanotowali też producenci alkoholi, którym pomógł zwiększony zagraniczny popyt na spirytus i oparte na nim wyroby o zastosowaniu medycznym.\nAnaliza podstawowych wskaźników określających zadłużenie i płynność przemysłu spożywczo-napojowego prowadzi do wniosku, iż w kryzysowym roku 2020 nie doszło w tym zakresie do poważniejszych zmian, które – poza nielicznymi wyjątkami – sugerowałyby kumulację problemów firm z poszczególnych jego segmentów – mówi Krzysztof Mrówczyński, kierownik w Departamencie Analiz Makroekonomicznych w Banku Pekao S.A.\nDo nielicznych przykładów, którym warto poświęcić nieco więcej uwagi, można zaliczyć pogorszenie i tak relatywnie niskiej przeciętnej płynności producentów napojów, przetworów zbożowych oraz olejów i tłuszczy oraz osłabienie wskaźników zadłużenia i płynności wielu firm drobiarskich. Na przeciwległym biegunie znajdują się branże przetwórstwa żywności, których co do zasady bezpieczne poziomy zadłużenia i płynności uległy w trudnym, kryzysowym roku dalszemu wzmocnieniu (np. branża piekarnicza, mleczarska czy mięsa czerwonego) – dodaje Krzysztof Mrówczyński.\nSytuacja poszczególnych segmentów branży była w ubiegłym roku silnie zróżnicowana, jednak wiele z nich odnotowało bardzo dobre wyniki finansowe. Znaczny wzrost zysków (choć przede wszystkim w 1. półroczu) wykazali producenci żywności trwałej i łatwej do przygotowania w domu, np. makaronów (+61 proc. r/r).\nPoprawę wyników wykazały też branże względnie słabo uzależnione od popytu sektora gastronomicznego lub zdolne do szybkiego przerzucenia sprzedaży do kanału detalicznego, np. branża mleczarska (+43 proc. r/r), przetwórstwo ryb (+68 proc. r/r, choć w tym przypadku korzystne było dopiero 2. półrocze 2020 dzięki spadkowi cen importowanego surowca) oraz produkcja karm dla zwierząt domowych (+57 proc. r/r).\nCo ciekawe, ponad dwukrotnie wzrósł wynik w przetwórstwie mięsa czerwonego. Była to w dużej mierze pochodna poprawy marżowości w segmencie wieprzowiny, gdzie załamanie cen skupu żywca zrekompensowało przekraczające 30 proc. r/r spadki średnich cen zbytu wyrobów. Niższe ceny mięsa przełożyły się z kolei na wzrost o blisko 40 proc. r/r zysków netto w produkcji wędlin. Poprawę zysków odnotowano również w destylacji i rektyfikacji alkoholi (+35 proc. r/r), co jednak należy wiązać z popytem na spirytus i oparte na nim wyroby medyczne.\nNiestety, nie wszystkie segmenty branży spożywczej okazały się równie odporne. Spadek skupu cen żywca dla wielu hodowców wiązał się ze znaczącym pogorszeniem opłacalności, w segmencie drobiarskim było to najbardziej zauważalne.\nBranża drobiarska odczuła zresztą silnie skutki kryzysu także na poziomie przetwórstwa które odnotowało spadek zysku netto aż o 70 proc. r/r. Innymi segmentami bezpośrednio dotkniętymi skutkami pandemii była produkcja przetworów ziemniaczanych, zwłaszcza frytek (wynik netto -37 proc.), a w nieco mniejszym stopniu produkcja czekolady i słodyczy (-7 proc.) oraz pieczywa i wyrobów ciastkarskich (-10 proc. r/r).\nW tym ostatnim przypadku dodatkowym obciążeniem stał się silny wzrost globalnych i krajowych cen zbóż. Drożejąca na świecie produkcja roślinna odbiła się także na wynikach producentów olejów i tłuszczy (-7 proc. r/r), a w połączeniu z trudną sytuacją hodowców żywca rzeźnego przełożyła się też na spadek wyniku netto producentów pasz dla zwierząt gospodarskich (-25 proc. r/r).\nProdukcja żywności to na szczęście dość konserwatywna branża, przez co na kryzysy reaguje spowolnieniem wzrostu, a nie spadkami sprzedaży. Mamy więc do czynienia z ewolucją, a nie rewolucją zachowań konsumentów, którzy zostali niejako zmuszeni do „pozostania w domach”. Ich wybory produktów zmieniły się. Zyskały towary, które są trwałe i bezpiecznie zapakowane, a straciły te, które jeszcze niedawno były bardzo atrakcyjne i pożądane, czyli świeże i „on the go”. A to dlatego, że u podstaw dużej części konsumpcji leży nasza aktywność i mobilność – mówi Paulina Piwowarek, Redaktor Prowadząca PortalSpozywczy.pl.\nBank Pekao od początku pandemii udowadnia, że jego przedsiębiorcy mogą na niego liczyć także wtedy, gdy zmagają się z niełatwą codziennością naznaczoną COVID-19 – mówi Andrzej Brauner, dyrektor ds. Specjalizacji Sektorowej z obszaru przemysłu agro-spożywczego w Banku Pekao S.A.\nOd początku lockdownu szybko reagowaliśmy na zmieniającą się sytuację rynkową, dlatego też zaangażowaliśmy się do programu subwencji w ramach Tarcz Finansowych PFR, zaoferowaliśmy Pakiet Pomocowy SOS dla Kredytobiorców i Pożyczkobiorców w zawieszeniu spłaty rat kredytów i pożyczek, czy wprowadziliśmy instrumenty pomocowe razem z ARP, EBI czy z BGK - dodaje Andrzej Brauner.\nNa początku nowego roku wyzwaniem dla wielu gałęzi przetwórstwa żywności stały się rosnące koszty produkcji. Są one związane z napędzanymi przez trendy globalne i unijne wzrostami cen surowców spożywczych (zboża, rośliny oleiste, mleko, żywiec), lecz także ze specyficznymi krajowymi czynnikami podażowymi (w szczególności wpływ ptasiej grypy na hodowlę drobiu w Polsce) czy z drożejącą energią. Można jednak żywić nadzieję, że oczekiwane w 2. półroczu 2021 r. odblokowanie unijnej i krajowej gastronomii i związana z tym względna normalizacja popytu powinny pomóc zneutralizować wyższe koszty dzięki poprawie elastyczności w zakresie zbytu i kształtowania cen wyrobów – zauważa Paweł Kowalski, ekspert ds. sektora spożywczego w Departamencie Analiz Makroekonomicznych w Banku Pekao S.A.\nCZYTAJ TEŻ: ABW zatrzymała podejrzanego o szpiegostwo na rzecz Rosji