....Muzyczna Podróż....: Antoni Malewski - Subiektywna historia Rock’n’Rolla w Tomaszowie Mazowieckim. Część 85 - „Jazz na kanapie” w Oleśnicy\nAntoni Malewski - Subiektywna historia Rock’n’Rolla w Tomaszowie Mazowieckim. Część 85 - „Jazz na kanapie” w Oleśnicy\nBogato ilustrowane osobiste refleksje Antoniego Malewskiego na temat swojej życiowej drogi można przeczytać tutaj Cześć 1 "Subiektywnej historii Rock’n’Rolla w Tomaszowie Mazowieckim" można przeczytać tutaj. Część 2 tutaj Część 3 tutaj Część 4 tutaj Część 5 tutaj Część 6 tutaj Część 7 tutaj Część 8 tutaj Część 9 tutaj Część 10 tutaj Część 11 tuta jCzęść 12 tutaj Część 13 tutaj Część 14 tutaj Część 15 tutaj Część 16 tutaj Część 17 tutaj Część 18 tutaj Część 19 tutaj Część 20 tutaj Część 21 tutaj Część 22 tutaj Część 23 tutaj Część 24 tutaj Część 25 tutaj Część 26 tutaj Część 27 tutaj Część 28 tutaj Część 29 tutaj Część 30 tutaj Część 31 tutaj Część 32 tutaj Część 33 tutaj Część 34 tutaj Część 35 tutaj Część 36 tutaj Część 37 tutaj Część 38 tutaj Część 39 tutaj Część 40 tutaj Część 41 tutaj Część 42 tutaj Część 43 tutaj Część 44 tutaj Część 45 tutaj Część 46 tutaj Część 47 tutaj Część 48 tutaj Część 49 tutaj Część 50 tutaj Część 51 tutaj Część 52 tutaj Część 53 tutaj Część 54 tutaj Część 55 tutaj Część 56 tutaj Część 57 tutaj Część 58 tutaj Część 59 tutaj, Część 60 tutaj Część 61 tutaj Część 62 tutaj Część 63 tutaj Część 64 tutaj Część 65 tutaj, Część 66 tutaj Część 67 tutaj Część 68 tutajCzęść 69 tutaj Część 70 tutaj Część 71 tuta Część 72 tutajCzęść 73 tutaj Część 74 tutaj Część 75 tutaj Część 76 tutaj Część 77 tutaj Część 78 tutaj Część 79 tutaj Część 80 tutaj Część 81 tutaj Część 82 tutaj Część 83 tutaj Część 84 tutaj\nStaszek Kasperowicz twórca oleśnickiej „Jazz na kanapie”\nPodczas spotkania w dniu 1 kwietnia 2014 roku tomaszowskiej grupy (moja osoba, Ewa i Krzysztof Jochanowie) w mieszkaniu Marka Karewicza przy ulicy Nowolipki ze Staszkiem Kasperowiczem, otrzymaliśmy zaproszenie od niego na majowe, jazzowe spotkanie do podwrocławskiej Oleśnicy, w którym to mieście Staszek od 20 lat organizuje koncerty „Jazz na kanapie”. Miało to miejsce na godzinę przed otwarciem wystawy Karewicza w warszawskiej Galerii Kordegarda pt KAREWICZ – KOMEDA o czym opowiedziałem w 83 felietonie niniejszej SHR&R w Tomaszowie, pt „Prima Aprilis w KORDEGARDZIE”. Staszek Kasperowicz to były oleśnicki businessman, producent i sprzedawca mebli tapicerowanych, kochający jazz, rock’n’roll i inne rodzaje muzyki podobne wymienionym stylom, do bólu oszalały na tym punkcie do tego stopnia, że niespełna 20 lat temu stworzył w Oleśnicy festiwale muzyczne pod tytułem „Jazz na kanapie”. Często artystom regulował należności z tak zwanej własnej kieszeni, nie zawsze zdobywając środki płatnicze ze sponsoringu od lokalnych businessmanów czy od włodarzy miasta. Nazwę tych spotkań przyjął od produkowanych przez swoją firmę mebli, w której również wykonuje się tapczany, sofy, kanapy z stąd „…. na kanapie”. Jako ciekawostkę mogę poinformować czytających, że Staszek wiele mieszkań muzyków występujących w oleśnickich (Wojtek Karolak, Tomasz Stańko, Jan Ptaszyn Wróblewski, Zbigniew Namysłowski czy Krzysztof Sadowski) spotkaniach jazzowych wyposażał w meble wypoczynkowe z własnej fabryki. Również Marek Karewicz użytkuje wypoczynki wyprodukowane w firmie Staszka Kasperowicza. Użyłem terminu „to były oleśnicki businessman” gdyż dzisiaj Staszek Kasperowicz jest rencistą (9 maja ukończył dopiero 60 lat) z poważną, widoczną chorobą kręgosłupa. Jego aktualne życie to ciągłe przebywanie w szpitalach i na zabiegach rehabilitacyjnych.\nGrupa bluesowa z Trzebnicy „Ktoś Gdzieś kiedyś coś”\nDo Warszawy, do Karewicza na otwarcie wystawy w KORDEGARDZIE przyjechał wprost ze szpitala na czterodniową przepustkę, nie zważając na swój kręgosłup. Dla Staszka ważne było być tam, gdzie przyjaciel otwiera swój wernisaż poświęcony wybitnemu kompozytorowi, jazzmanowi Krzysztofowi Komedzie. Pomimo, od pewnego czasu, znikomego przypływu gotówki do portfela, Staszek nie poprzestał na swojej, filantropijnej działalności, wręcz przeciwnie, nadal ją kontynuuje, choć muzycy przybywający na oleśnickie spotkania nie są, tak jak dawniej, z tej najwyższej półki polskiego, jazzowego show businessu. Na dziesięć dni przed koncertem otrzymałem od Staszka informację SMS-ową, że wszystko rozpocznie się 8 maja 2014 roku o godzinie 20.00 w restauracji Hotelu „Vis a Vis” przy ulicy Przemysłowej (wcześniej planowano koncert na weekend 9/10 maja) w dniu imienin Stanisława. W poniedziałek poprzedzający występ zadzwonił do mnie twórca „Jazz na kanapie” zagajając w te słowa; – Antek, macie rezerwację miejsc noclegowych na trzy, tak jak wcześniej uzgadnialiśmy, osoby. Zabieraj z sobą Ewę z Krzyśkiem i przyjeżdżajcie. Ceny przystępne, mieszkać będziecie na I piętrze, wszystko odbywać się będzie w hotelowej restauracji na parterze. Marka z Wiesiem Śliwińskim z przyczyn wiadomych zakwaterowałem na parterze. Do zobaczenia w „Vis a Vis”. Po rozmowie z Krzysztofem uzgodniliśmy, że wyjedziemy w czwartek po południu z pod sklepu Biedronki na moim osiedlu; - Antek bądź gotów na 14.00, jak będziemy wyjeżdżać z pod naszego domu, damy ci telefoniczny sygnał.\nStaszek zapowiada recital Magdy Piskorczyk (na biało ubrana) po lewej Ola Siemieniuk\nDo usłyszenia, do zobaczenia! Punktualnie o 14.00 Krzysiek z małżonką podjechali na parking Biedronki i wspólnie udaliśmy się w kierunku Wrocławia (przez Piotrków, Bełchatów, Wieluń). W Walichnowy 17 km za Wieluniem wcisnęliśmy się do nowo oddanego odcinka autostrady Wrocław – Łódź co przyspieszyło nam podróż. Blisko 70 kilometrowy odcinek do Oleśnicy pokonaliśmy w 35 minut a całą trasę w ciągu 3 godzin i 15 min. Kwadrans po 17.00 znaleźliśmy się przed Hotelem „Vis a Vis”. Na drzwiach wejściowych widniał duży plakat zapowiadający, że dziś o godzinie 20.00 odbędzie się koncert bliżej nieznanej mi gwiazdy bluesa, Magdy Piskorczyk. Kiedy znaleźliśmy się w hotelowej recepcji, przez otwarte drzwi do restauracji, dobiegały dźwięki strojących się instrumentów i regulacja, ustawianie nagłośnienia. Trwały próby muzyków, którzy wieczorem mieli wystąpić w ramach oleśnickiego spotkania, „Jazz na kanapie”. Po załatwieniu wszystkich hotelowych formalności, zajrzałem do restauracji i … w pustej sali przy jedynym, zapełnionym stoliku siedział Marek Karewicz z Wiesławem Śliwińskim, kończyli posiłek. Do Oleśnicy przybyli z Warszawy koleją, pół godziny przed nami. Po chwili w restauracji zjawił się solenizant Staszek Kasperowicz, główny inicjator imprezy. Nastąpiły gorące powitania połączone z życzeniami, z wręczeniem suwenirów, po czym z małżeństwem Jochanów udaliśmy się do pokoi, wcześniej rezerwowanych. Po krótkim odpoczynku po podróży, prysznicu i przebraniu się (założyłem słynną podkoszulkę, prezent od Marka Karewicza, z wizerunkiem Milesa Daviesa – obaj byliśmy ubrani w identyczne) około 19.30 zeszliśmy do restauracji, gdzie siedzieli już Marek, Wiesław i Staszek zabezpieczając nam miejsca obok siebie.\nHotel „Vis a Vis” w Oleśnicy nocą\nLokal, im bliżej godziny 20.00, systematycznie zapełniał się fanami dobrej muzyki, znawców jazzu o czym mógł świadczyć fakt, że wszyscy przekraczający próg restauracji, kobiety i mężczyźni, zbliżali do wózka z Markiem i obok stojącego Staszka, witali się serdecznie z nimi, z pocałunkami włącznie. Marek wielki znawca, miłośnik i propagator jazzu w Polsce, był wielokrotnym bywalcem w Oleśnicy na jazzowych koncertach organizowanych przez producenta tapicerowanych mebli. Przy kompletnie wypełnionym pomieszczeniu restauracji, kilka minut po godzinie zero, głos, jak przystało na twórcę oleśnickich, jazzowych imprez, zabrał Staszek Kasperowicz. Przywitał wszystkich przybyłych na koncert, w skrócie opowiedział historię powstania festiwali, koncertów „Jazz na kanapie”, o coraz to większych trudnościach ze zdobyciem funduszy na cykliczną imprezę, po czym na tak zwaną scenę (wydzielony fragment lokalu) zaprosił pierwszy zespół, bluesową grupę o przedziwnej, egzotycznej nazwie – „Ktoś, gdzie, kiedyś, coś”. Grupa gra klasyczny repertuar, nie tylko amerykański blues ale również są akcenty europejskie jak repertuar Johnny Mayala czy Erica Claptona, w poprawnym wykonaniu. Ponieważ wiodącym instrumentem jest harmonijka ustna mogę śmiało powiedzieć, że w ich graniu dostrzec można elementy gry na tym instrumencie, Sławka Wierzchowskiego. Muzycy pochodzą z Trzebnicy a w skład zespołu wchodzą dwie gitary, prowadząca (Artur „Ząbek” Pasternak), basowa (Roman „Bielu” Bielecki), perkusja (Łukasz „Melon” Grzeliński) i Sebastian „Saper” Matłok na harmonijce ustnej. Wspólne granie rozpoczęli dwa lata temu. Jak sami o sobie mówią: – Łączy nas przyjaźń i muzyka. Nasze muzyczne rejony to blues, reggae, rhythm’n’blues, rock.\nAleksandra Siemieniuk i Magda Piskorczyk\nGramy tylko instrumentalnie, w większości własne utwory bez wokalu, które aranżujemy tak by słuchaczy przybyłych na nasze koncerty zainteresować muzycznymi improwizacjami i swojego rodzaju – instrumentalnymi rozmowami. Jesteśmy również otwarci na muzyczne eksperymenty i dobrą współpracę z innymi muzykami. Na koncertach cenią sobie dobry klimat poprzez bezpośredni kontakt z publicznością, co zresztą udowodnili rozpoczynając klasycznym bluesem o brzmieniu z dalekiego południa Ameryki, utworem Partyzant. Widownia w restauracji natychmiast poczuła bluesa i od razu zrobiło się swingująco, co świadczyło o dobrym w temacie osłuchaniu oleśnickich fanów. Były też tańce. Trwający blisko szkolną jednostkę lekcyjną (45 minut) recital rozochocił publiczność do dobrej zabawy. Stopniowanie, kolejność doboru utworów, dobrze świadczyło o zespole. Końcowe partie bluesowe, w których prym wiódł Sebastian na ustnej harmonijce, doprowadziły do tego, że wszyscy widzowie w lokalu, w pozycji stojącej, klaszcząc rytmicznie w dłonie, spowodowali dwa bisy. Po długich owacjach nastąpiła kilkuminutowa przerwa, w trakcie której Marek Karewicz tak do nas, siedzących przy stoliku się odniósł, - To co przed chwilą się zakończyło to było zaledwie preludium przed prawdziwym, o niebo lepszym wykonaniu, jaki da dziewczyna, która wiele razy udowadniała mi w moim klubie jazzowym TYGMONT w Warszawie. Dziś jeszcze nie wszystkim jazzowym, muzycznym fanom mówi nazwisko tej dziewczyny ale już w niedługim czasie usłyszycie pisane dużymi literami wielkie nazwisko – MAGDA PISKORCZYK.\nMagda Piskorczyk w całej okazałości podczas koncertu\nMagda Piskorczyk – polska wokalistka i instrumentalistka. Gra na gitarach: akustycznej, elektrycznej i basowej, a także na instrumentach perkusyjnych. Wykonuje głównie muzykę zakorzenioną w tradycji afro-amerykańskiej i afrykańskiej. Aranżuje i komponuje, była gościem festiwali międzynarodowych m.in. na Tajwanie, w Niemczech, Szwecji, Norwegii, Anglii, na Węgrzech i we Francji. Członkini Akademii Fonograficznej. Prowadzi warsztaty muzyczne według własnego programu autorskiego, między innymi w ramach ”Blues nad Bobrem”. Efektem takich warsztatów w warszawskim OKO jest wydana w 2012 roku płyta Magda Piskorczyk Masterclass. Magda to autorka płyty studyjnej Blues Travelling nagranej z udziałem Michała Urbaniaka, albumu Magda Live z zapisem akustycznego koncertu z Radia Gdańsk, płyty Live at Satyrblues nagranej ze Slidin’ Slimem ze Szwecji, podwójnego albumu Afro Groove upamiętniającego trasę koncertową z Billy Gibsonem z Memphis oraz płyty studyjnej z muzyką gospel: Mahalia, Albumy Magda Live, Afro Groove otrzymały nominację do Nagrody Fryderyk w kategorii Album Roku Blues. Dwukrotna półfinalistka międzynarodowego konkursu bluesowego: International Blues Challenge w Memphis (USA) – jedyna uczestniczka mieszkająca w Europie. Sześciokrotnie wybierana Wokalistką Roku (2003, 2004, 2006, 2009, 2011 i 2012) przez czytelników kwartalnika Twój Blues. W maju 2008 roku Magda Piskorczyk, jako jedna z dwóch pierwszych wykonawców, odcisnęła swą dłoń w Alei Gwiazd Polskiego Bluesa w Sławie koło Zielonej Góry.\nOd lewej – Bartosz Kazek, Magda Piskorczyk, Krzysiek Jochan, Staszek Kasperowicz, Ola\nSiemieniuk, ja i Marek Karewicz trzymający za rękę Magdę\nCzęsto opisywana jako „czarny głos w białym kostiumie” po zawierającej takie określenie recenzji koncertu we Francji ("Brillante chanteuse a la voix noire et au costume blanc"). Magda Piskorczyk współpracuje, nagrywa bądź występuje też z innymi zespołami, m.in. Blues Flowers, Engerling i Konoba. Występowała z wieloma znanymi muzykami, m.in. z Wojciechem Karolakiem, Leszkiem Winderem, Jerzym Styczyńskim, Leszkiem Cichońskim oraz Bobem Margolinem, Billy Gibsonem, Seckou Keita, Ritą Engedalen, Bobem Brozmanem, Gregiem Szłapczyńskim i Slidin’ Slimem. Muzyka Magdy to przygotowywane przez nią aranżacje standardów soulowych, bluesowych, muzyki gospel, funkowych, rockowych i jazzowych oraz jej własne kompozycje inspirowane tymi nurtami. Gospel to jedna z największych muzycznych miłości Magdy Piskorczyk. Spośród wykonawców tego gatunku Magda najbardziej ceni twórczość Mahalii Jackson. Odrębne koncerty prezentujące standardy gospel, artystka przedstawiła w Polsce, w Niemczech, na Węgrzech, w Anglii (na festiwalu City Sings Gospel w Liverpoolu) i we Francji (na festiwalu Blues Sur Seine). Jest mocno zainteresowana muzyką etniczną z różnych stron świata, którą również coraz częściej włącza do repertuaru. Śpiewa głównie po angielsku, czasami po polsku, ale także w innych językach, np. hiszpańskim, kreolskim czy afrykańskich: Bambara i Tamaszek Krytyk muzyczny Jan Chojnacki stwierdził, że "jej muzyka jest oryginalna, ale nie udziwniona, wierna korzeniom, a jednocześnie współczesna, bardzo oszczędna w formie i pełna emocji".\nPrzekazuję Magdzie suwenir w postaci mojego Tomaszowskiego Tryptyku\nPo kilkuminutowej przerwie w narożnika restauracji hotelu Vis a Vis, imitująca małą scenę stanęła dziewczyna (Aleksandra Siemieniuk) w jeansach, w podkoszulku bez rękawków, z gitarą w ręku - mówię dziewczyna bo naprawdę wyglądała bardzo dziewczęco - uderzając delikatnie w struny gitary prowadzącej, niczym wytrawny muzyk z południa Ameryki, przywołała klasycznym brzmieniem na stanowisko pracy młodego chłopca (Bartosz Kazek), perkusistę. Kiedy razem wykonywali bluesowe introduction trwające minutę, a może dłużej, nagle w drzwiach od recepcji ukazała się kolejna, młoda, bardzo zgrabna dziewczyna (Magda Piskorczyk), w białym, płaskim obuwiu, w mini spódniczce, w bluzce (wszystko w białym kolorze), o długich, ciemnych włosach sięgających do ramion, mocno skręconych w stylu afro. Wbiega na prowizoryczną scenę, bierze do ręki jedną z wielu stojących obok gitar (basowa), włącza się w muzyczną reminiscencję i utworem Save Us All bardzo niskim głosem (rzadki u kobiety) rozpoczyna swój recital. Już na samym początku ciarki przeszyły moje ciało, coś niesamowitego. Sprawdziła się Marka przepowiednia o nieznanej mi bliżej piosenkarce. Poczułem się, nie tylko ja, jak w hermetycznym świecie amerykańskiego bluesa, zupełnie jak na dalekim południu USA. W ponad godzinnym recitalu Magda wykazała się wielkim kunsztem rytmicznych, o wielkiej skali trudności, utworach. Był czarny blues, było gospel ale również cudownie wykonała afrykańskie, nieznane mi style w utworze Cler Achel. Magda choć w większości śpiewała w języku angielskim, hiszpańskim, kreolskim to był również polski akcent w prowokującym songu, z polskim tekstem, Rzeźb Mnie czy Nie będę grzeczną dziewczynką.\nMagda Piskorczyk grając na perkusji też jest świetna. Zawsze czuje się dobrym i odpowiedzialnym muzykiem. Za jej plecami moja osoba i w głębi Staszek w czerwonej kurtce\nKiedy wykonała Crossroads zadedykowany organizatorowi jubileuszowego spotkania (imieniny, urodziny), Staszek wbiegł z podziękowaniem do śpiewającej, ze wzruszeniem dziękując wokalistce ściskał i całował ją. Była to piękna scena, na którą przy gromkich oklaskach na stojąco, inicjator oleśnickiego Jazz na kanapie sobie zasłużył. Jeszcze długo po zakończonym koncercie publiczność nie opuszczała lokalu. Jedni z zakupionymi (CD) płytami artystki, stali w kolejce do wpisu dedykacji a jeszcze inni do zrobienia sobie z nią foto pamiątkowego. Ja również kupiłem jej dwupłytowy album ze świetną okładką, karykaturą Magdy autorstwa Dariusza Pietrzaka pt Afro Groove (przy jej nagraniu udział brał śpiewający amerykański muzyk, grający na harmonijce ustnej, Billy Gibson) z wpisem piosenkarki – Antoniemu z mocą i radością muzyki, serdeczności, załączam - Magda Piskorczyk. Obok niej swoje autografy na płycie złożyli inni członkowie grupy, akompaniujący wykonawczyni w śpiewanych songach, Aleksandra Siemieniuk (gitara) i Bartosz Kazek (perkusja). Wszyscy muzycy i my, tomaszowianie, Marek Karewicz z Wiesławem Śliwińskim oraz klika osób z miasta szybko zorganizowaliśmy, łącząc stoliki, wspólny stół. Zasiadając przy nim w liczbie 13 osób, tym samym przedłużyliśmy spotkanie z cyklu Jazz na kanapie. Przy lekkich drinkach, kawie, herbacie i przekąskach, do blisko trzeciej nad ranem trwały kuluarowe rozmowy. Moja rozmowa z Magdą dotyczyła tylko jednego, - Z skąd u ciebie zainteresowanie, młodej osoby, w dobie szalejącej tandetnej muzyki, discopolo, wybór, co tu dużo mówić, trudny stylowo? Magda bez namysłu z ripostowała moje pytanie, - Antoni, będąc kilkuletnią (pięć-sześć lat życia) dziewczynką w moim domu słuchano (tata, mama) wiele czarnego bluesa, gospel. Mnie w szczególności utkwiła, jej głos, styl, cudowna Mahalia Jackson. Z nią żyłam, z nią nuciłam wspaniałe piosenki. Czyli mówiąc wprost, mój dom stał się protoplastą tego co do dziś mnie pasjonuje i zawodowo wykonuję.\nMoje osobiste spotkanie z Magdą Piskorczyk w Poznaniu\n- Wśród wielu festiwali muzycznych odbywających się tak w kraju i w Europie – ponownie zapytałem – byłaś w dalekim Memphis w amerykańskim stanie Tennessee, i to dwukrotnie, czy odwiedziłaś będąc tam dom Elvisa Presleya w Graceland? Magda chwilę się zastanowiła i odpowiedziała – Nie, nie byłam, choć blisko tego miejsca się znajdowałam, ale o tym dzisiaj nie chcę mówić. Mogę tylko powiedzieć o przeżyciach jakie w konkursach (2005, 2006 roku) doznałam. Przy wielkim „przesiewie” piosenkarzy, dwukrotnie znalazłam się w półfinałach jako jedyna biała z Europy. W 2005 roku jeden z czarnoskórych jurorów, z wielkim zdziwieniem zwrócił na mnie uwagę, wykrzykując „Dziewczyno z skąd u ciebie taki głos”. A w 2006 roku inny z jurorów, tym razem biały, śpiewający muzyk grający na harmonijce ustnej zafascynował się moją osobą, moim talentem to, Billy Gibson. Zaproponował mi wspólną trasę koncertową co w konsekwencji zaowocowało nagraniem płyty „Afro Groove”, którą zadedykowałam ci przed chwilą. Antek czuję zmęczenie, kończmy już pogawędkę, chce mi się spać. Do zobaczenia na śniadaniu. Zważywszy, że za 17 godzin Magda miała w pobliskich, rodzinnych Obornikach Śląskich (tu się wychowała, tu się zaraziła bluesem) koncert, zgodnie rozeszliśmy się do swoich pokoi oddając się w opiekę Morfeusza. Rano, a właściwie przed południem, dochodziła godzina 10.30, spotkaliśmy się z Ewą i Krzyśkiem Jochan, Markiem Karewiczem i Wiesławem w restauracji hotelowej z bluesowym trio, ich fotografem i menedżerem (Ireneusz Graff), na pożegnalnym śniadaniu. Podsumowaliśmy wczorajszy dzień, dokonaliśmy wymiany adresów, telefonów, życząc sobie kolejnego spotkania za rok w Oleśnicy na kolejnym Jazz na kanapie. W naszych głowach, Krzyśka i mojej, rodziła się koncepcja, co uczynić, jak zdobyć pieniądze by polską Mahalię Jackson zaprosić na koncert do naszego miasta, na przykład występ w moim cyklu spotkań, Herosi Rock’n’Rolla? Przed godziną 12.00 opuściliśmy hotelowe pomieszczenia (o tej godzinie kończy się hotelowa doba) zapakowaliśmy swoje bagaże do samochodu i ruszyliśmy w kierunku Tomaszowa. Całą, powrotną drogę towarzyszyła nam Magda Piekarczyk a właściwie jej cudowny głos w afro bluesowych rytmach płyty Afro Groove z cudowną harmonijką ustną w wykonaniu Billy Gibsona.


Wszystko co czytam: "Kwitnący krzew tamaryszku" Wanda Majer-Pietraszak\nTytuł książki nawiązuje do pięknego krzewu jaki kwitnie w ogrodzie autorki. Co on ma wspólnego z fabułą książki to nie jestem w stanie Wam powiedzieć.\nAutorka ani owa książka nie były mi wcześniej znane. Po powieść sięgnęłam ze względu na opis, jaka to piękna historia o przyjaźni i miłości, niby nic specjalnego, bo takich książek jest mnóstwo, ale się skusiłam, bo akurat miałam ochotę na taką lekturę, a i okładka bardzo przyjemna. Szczerze powiedziawszy to żałuję, bo rzeczywiście nic rewelacyjnego. W tej książce było wszystko z czym się spotkałam do tej pory w innych książkach i to dosłownie, kompletnie niczym mnie ta powieść nie zaskoczyła. Ileż to już książek przeczytałam o przyjaźni przyjaciółek i to o wile lepszych niż ta nie ukrywajmy. A motyw wyjazdu na wieś do jakiejś posiadłości, odziedziczonej w spadku po porzuceniu przez męża, jest tak oklepany, że już nie mogłam ścierpieć. A najgorzej to zirytowało mnie to, że główna bohaterka nie może mieć dzieci i przygarnia osieroconą dziewczynkę z sąsiedztwa. No normalnie ileż można czytać w kółko takie historyjki, bez żadnych problemów przygarnia małą, a ona ją od razu akceptuje i Myszka staje się dla dziewczynki matką. Takie to piękne i beztroskie, ale w życiu chyba tak sielankowo nie jest. Powiedzieć, że ta książka jest schematyczna to mało, ona się składa z samych schematów. Jak już jestem przy wytykaniu wad to jeśli szukacie pięknego romansu to tutaj szału nie ma. Czy mi się coś w tej książce podobało? Nie za wiele. Faktycznie jest to książka o przyjaźni i silnych więziach jakie łączą kobiety, ale bardziej mnie rozczarowała niż zachwyciła. Dodatkowo jest pisana takim dość specyficznym językiem, że trochę ciężko mi się czytało, jednym słowem styl autorki mi nie przypadł do gustu. Jak na razie nie planuję sięgać po inne powieści autorki.\nNie będę Wam pisać, że książka jest godna polecenia, bo mnie najzwyczajniej rozczarowała. Może nie miałam jakiś wygórowanych wymagań, a i tak się na niej zawiodłam. Ja wiem, że ciężko się nie powtarzać, bo jest tyle książek na rynku i ciężko czytelnika czymś nowym zaskoczyć, ale już dawno mnie tak książka nie znudziła jak ta. Dla mnie to przeciętna powieść.\nAutor: Justyna Jucha o 18:19\nKarola 20 czerwca 2019 21:11\nJustyna Jucha 21 czerwca 2019 11:29\nAgnieszka Kaniuk 21 czerwca 2019 11:22\nOstatnio dostałam tę książka w prezencie, ale jakoś nie spieszy mi się do jej przeczytania. 😊\nJustyna Jucha 21 czerwca 2019 11:31\nMoże Ty znajdziesz w niej jakieś mocne strony? Jestem ciekawa Twojej opinii :) Może się kiedyś na nią zdecydujesz :)\nJoanna 21 czerwca 2019 12:05\nNie czytałam I nie planuje w najbliższym czasie\nPatrycja G. (Pati) 21 czerwca 2019 18:53\nChyba sobie jednak ją odpuszcze :?\nErra Mood 21 czerwca 2019 19:39\nZbyt shematyczna jak dla mnie\nKorci mnie czytanie... 21 czerwca 2019 21:18\nCóż, raczej się nie skuszę. ;)\nWeronika Tomala 22 czerwca 2019 02:03\nSzkoda czasu na takie przeciętniaki, kiedy wokół tyle ciekawych premier. SKoro Ciebie rozczarowała, ja się na nią nie zdecyduję. Dziękuję za ostrzeżenie.


Do 1 lutego czekamy na zgłoszenia | Gazeta Lubuska\nDo 1 lutego czekamy…\nDo 1 lutego czekamy na zgłoszenia\nEliza Gniewek-Juszczak 12 stycznia 2017, 3:35\nMartyna Molęda to świetna dziewczyna. Uczy się na samych szóstkach Archiwum rodzinne\nKażdy kto ma córeczkę lub synka może się z nami bawić w karnawale. Mamy już zgłoszenia z Nowej Soli, Sławy, Kożuchowa, Siedlnicy, Szprotawy, Żagania i wielu innych miejscowości. Czekamy na kolejne księżniczki i księciów.\nNasz plebiscyt to okazja do pochwalenia się swoimi dziećmi. Wszystkie kandydatki do tytułu Miss Karnawału to piękne księżniczki i świetne dziewczynki. O chłopcach, którzy startują w naszym plebiscycie napiszemy następnym razem. Teraz przedstawiamy dziewczyny, które warto poznać, aby w pierwszej połowie lutego wiedzieć na kogo głosować.\n- Martyna bardzo dobrze się uczy, na samych szóstkach. Kiedy wraca do domu zaraz zabiera się za odrabianie lekcji. Jest lubiana w szkole, chętnie innym pomaga – tak o swojej wnuczce opowiada jej babcia Danuta Molęda.\nMartyna ma 10 lat, ale już potrafi ugotować zupę i z babcią upiec ciasto. Wiosną i latem pomaga też na działce. – Zachwyca się każdym kwiatuszkiem – podkreśla pani Danuta, która wychowuje Martynę.\nNaszą kolejną kandydatką do tytułu miss karnawału jest Ewa Wancel z Żagania. Na zdjęciu jest w stroju ptaka, który jej mama Stanisława Podemska – Wancel szyła dwie noce z prawdziwych piór. A tych w domu nie brakowało. Ewa ma wprawdzie jedną papugę o imieniu Kuba, ale w domu są jeszcze 22 piękne kanarki to wielka pasja całej rodziny.\n– Ewa to fajne, wesołe dziecko. Lubi ptaki i przedszkole, do którego chodzi – podkreśla jej mama.\nIga Ślebioda ze Sławy startuje w plebiscycie razem z bratem Erykiem. – Dowiedziałam się o konkursie i postanowiłam zgłosić córkę i synka. Zobaczymy, może się uda – mówi Anna Ślebioda. Iga jest wesoła i bardzo lubi bawić się lalkami. A poza tym pięknie prezentuje się w tiulowej spódniczce, jak prawdziwa dama.\nZe Sławy mamy też śliczną Alicję Dworczak. – Alunia jest pełną energii dziewczynką. Uwielbia zabawę klockami lego i kotki, zarówno pluszowe, jak i prawdziwe. Potrafi rozróżniać kolory, liczyć do 15 i wiele innych rzeczy. Jest bardzo kreatywnym dzieckiem – podkreśla jej mama Alicja Tąta.\nW terminie od 17 do 25 lutego wszystkie dzieci, które wezmą udział w plebiscycie zostaną zaproszone na bale karnawałowe. Podczas balu pełnego niespodzianek, zostaną wręczone nagrody dla zwycięzców oraz drobne upominki dla uczestników naszej zabawy.\nNa dziewczynki i chłopców z każdej kategorii wiekowej, którzy w Gorzowie Wlkp., Zielonej Górze i w każdym powiecie zdobędą najwięcej głosów czekają następujące nagrody: tytuły „Mała Miss Karnawału 2017”, „Mały Mister Karnawału 2017”, korona, pamiątkowy dyplom, bon zakupowy o wartości 70 zł do sklepu internetowego Feeby.pl z obrazami i dekoracjami ścian. Dodatkowo dla zwycięzców w kategorii wiekowej 2 do 5 lat mamy bony zakupowe o wartości 100 zł do sklepu internetowego Hurtowni Dariusz.\nRównocześnie z wyborami powiatowymi, będzie toczyła się ranking wojewódzki. Na dziewczynki i chłopców z każdej kategorii wiekowej, którzy zdobędą najwięcej głosów w rankingu wojewódzkim, uwzględniającym wszystkie głosowania prowadzone osobno w miastach i powiatach, czeka dodatkowa, wyjątkowa nagroda główna – wycieczka na największą w Europie tropikalną wyspę Tropical Islands w Krausnick (Niemcy). Zwycięzcy na wycieczkę pojadą z Biurem Podróży EXODUS.\nZgłoszenia przyjmujemy do 1 lutego. Do plebiscytu można się zgłaszać przez gazetalubuska.plmissimister) lub mailem: [email protected] (dane dziecka i opiekuna, numer telefonu kontaktowego, zdjęcie 300 dpi). Informacji udziela Aleksandra Sobolewska – tel. 510 026 998.\nmiss i mister karnawału Nowa Sól


#weddingdress - ulotnefoto\nreportaż ślubny 10 października 2020 Ślub Kasi i Adriana w Restauracji Solei\nZ Kasią i Adrianem spotkaliśmy się na sesji narzeczeńskiej. Dobrze być w tak komfortowej sytuacji i znać parę, którą się fotografuje. Ma to duży wpływ na zdjęcia, które powstaną podczas reportażu ślubnego. Kasia i Adrian z niecierpliwością oczekiwali na kolejne wieści dotyczące obostrzeń podczas pandemii. Jak wiadomo sytuacja jest bardzo dynamiczna i zmienia się właściwie z ...\nreportaż ślubny 30 stycznia 2020 Rustykalny ślub Anny i Rafała\nRustykalny ślub Ani i Rafała „Less is more” albo inaczej: proste rozwiązania są najlepsze. Tak podsumowałabym ślub Ani i Rafała. Rustykalny klimat sali w Starym Kamionku i minimalistyczne dekoracje tworzyły spójną całość. Jeżeli marzycie o weselu w drewnianej stodole koniecznie obejrzyjcie całą galerię. Na krótką sesję w trakcie przyjęcia weselnego nie musieliśmy daleko uciekać. Okolica ...\nreportaż ślubny 8 grudnia 2018 Wesele Karoliny i Łukasza w restauracji Siedem Drzew pod Poznaniem\nNie często mam okazję fotografowania zimowych ślubów. Zimowe wesela wszyscy kojarzą przeważnie z Bożym Narodzeniem i Świętami. W przypadku Karoliny i Łukasza data 8 grudnia, którą wybrali na swój ślub ma zupełnie inną historię. Właśnie wtedy przyszli małżonkowie poznali się w kościele, w którym też postanowili się pobrać. Tak się złożyło że 8 grudnia przypadał ...


Wirtualny Garwolin - Dwójka pionierem zagranicznych praktyk zawodowych\nDwójka pionierem zagranicznych praktyk zawodowych\nOpublikowano: 08 grudzień 2016, 07:05 Kategoria Aktualności\nzsp 2 garwolin, praktyki, niemcy\n44 uczniów Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Garwolinie od 2013 roku skorzystało z zagranicznych praktyk zawodowych. Dwójka jest pierwszą szkołą w powiecie garwolińskim, która realizuje projekt praktyk dla uczniów technikum i zasadniczej szkoły zawodowej.\nPodsumowanie dotychczasowych efektów projektów oraz przedstawienie planów na przyszłość odbyło się wczoraj. Termin nie był wybrany przypadkowo. - W całej Unii Europejskiej jest 500 szkół, w których od 5 do 9 grudnia trwa Europejski Tydzień Umiejętności Zawodowych. W Polsce takich placówek jest 50, w tym nasza szkoła – wyjaśniała dyrektor Ewa Flaga.\n- Nasza szkoła, od czterech lat, uczestniczy w różnych formach wymiany zagranicznej. Byliśmy pierwszą szkołą w powiecie garwolińskim, która w ramach kształcenia zawodowego, zaczęła stosować takie rozwiązania – dodała.\nZaczęło się jesienią 2013 roku, kiedy pierwszych czterech uczniów technikum budowlanego oraz żywienia i usług gastronomicznych wyjechało do Niemiec. Kolejna grupa za zachodnią granicą miesięczne praktyki odbyła w lipcu 2014 roku . Z początkiem kolejnego roku szkolnego Dwójka weszła w projekt Erasmus+. Przez dwa lata w niemieckich hotelach i restauracjach oraz na tamtejszych budowach doświadczenie zawodowe zebrało 35 uczniów. Żaden z nich nie musiał martwić się o transport do i z Niemiec, wyżywienie, zakwaterowanie, ubezpieczenie czy nawet kieszonkowe. Fundusze na te cele pokrywane były w ramach środków projektu.\nW efekcie młodzież z Garwolina zyskała nie tylko bezcenne doświadczenie zawodowe. – Uczniowie stali się bardziej pewni siebie, lepiej poznali swoje mocne i słabe strony. Potrafią adoptować się i odnajdywać w różnych sytuacjach. Nauczyli się współpracować z osobami z innych środowisk i kultur – wymieniał koordynator projektu Adam Wyskwar, wicedyrektor szkoły. Jak dodawał kilku uczniów, po odbyciu praktyk, skorzystało z propozycji stałej pracy w Niemczech.\nWczoraj wrażeniami z praktyk dzielili się uczniowie. Łukasz Makulec do Niemiec wyjeżdżał dwukrotnie. – Barierę językową, która jest na początku, łatwo przełamać. Ludzie są tam bardzo uprzejmi – mówił absolwent szkoły.\nNa tym nie koniec zagranicznych praktyk w ZSP nr 2. W tym roku szkolnym placówka przystąpiła do kolejnego unijnego projektu Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój. W jego ramach do Niemiec wyjadą trzy grup młodzieży. W sumie to 46 uczniów technikum budowlanego, żywienia oraz, po raz pierwszy, zasadniczej szkoły zawodowej.\nWe wczorajszym wydarzeniu uczestniczyli m.in. wiceprzewodniczący rady powiatu Marcin Kobus, dyrektor wydziału edukacji starostwa Jerzy Duchna oraz uczniowie Zespoły Szkół nr 1 w Garwolinie.\n0 #1 Praktyki — Grazyna 2016-12-08 08:50\nNie prawda, że dwójka pionierem byłam na praktykach ze szkoły z Miętnego na Węgrzech było to parę wiosen temu ale to Miętne było pionierem.\nJózef Siarkiewicz patronem ulicy w Garwolinie? 12\n350 tys. zł na funduszu sołecki w gm. Miastków Kościelny\nDruga porażka Zdrowia. Przewrotka Gaca hitem Kartoflisk [wideo]


Społeczne wylewanie dziecka z kąpielą – Dorota Korczyńska\nPosted 25/11/2014 admin_dorota\nTwórcy ZFP sami zachęcają do przyłączenia się do tego grona pisząc na stronach internetowych:\n1 października 2014 roku powołaliśmy Zachodniopomorską Federację Pozarządową przy współpracy z Towarzystwem Wspierania Inicjatyw Kulturalno-Społecznych „TWIKS”, Stowarzyszeniem Liderów i Fundraiserów, Centrum Rozwoju Społeczno-Gospodarczego, Stowarzyszeniem POLITES oraz Fundacją „Sektor 3.\nPołączyliśmy siły, by wspólnie z innymi organizacjami mieć realny wpływ na polityki społeczne i wzmacniać oddziaływanie trzeciego sektora. Federacja jest przestrzenią dla każdej organizacji, dobrowolnie podejmującej działania, które będą się realnie przyczyniać do społecznej zmiany.\nCelem Federacji jest przede wszystkim stworzenie płaszczyzny do współpracy i integracji NGO z naszego województwa. Priorytetem w ich aktywności jest wzmacnianie znaczenia samych organizacji i podnoszenie jakości ich działania. Poprzez wspólne spotkania, szkolenia i podejmowane aktywności, chcemy wzmocnić poczucie tożsamości środowiska trzeciego sektora i współpracy partnerskiej organizacji pozarządowych z administracją publiczną wszystkich szczebli.\nMożemy wspólnie zmieniać rzeczywistość. Taka zmiana jest realną wartością. Co zrobić, żeby zmiana była znaczniejsza? Żeby nasze działania się nie rozpraszały? Żeby wykorzystać efekt synergii?\nOdpowiedź jest jedna: Zawiązać partnerstwo. Wtedy działać będziemy dla jednego celu, siła będzie większa, a zakres oddziaływania szerszy. A może być jeszcze lepiej? Jeszcze skuteczniej? Można podejmować działania, które wpływać będą nie tylko na świat organizacji pozarządowych, ale przyczyniać się będą realnie do społecznej zmiany?\nMożna! Dlatego właśnie powołaliśmy Zachodniopomorską Federację Pozarządową, w której jest przestrzeń także dla Twojej organizacji! Jeśli chcesz wspólnie oddziaływać na sposób kształtowania polityk publicznych przez samorządy różnych szczebli, jeżeli Twoja organizacja ma wypracowane rozwiązania, a boisz się, że jej głos nie będzie słyszany – dołącz do nas!\nFederacja będzie silna i kompetentna dzięki sile i kompetencji organizacji, które będą ją współtworzyć.\nPiękne przesłanie, prawda? Mnie zachęciło do włączenia się do Federacji. I cóż się dowiedziałam od jej członków? Że przyjmują tylko organizacje, które mają osobowość prawną. Czyli te, które są wpisane do KRS. Stowarzyszenia zwykłe, wpisane do rejestru starosty nie mogą do Federacji zostać przyjęte. Dlaczego? Bo tak stanowi statut Federacji. Dlaczego tak stanowi statut Federacji? Bo tak.\nDyskutowaliśmy o tym, czy posiadanie osobowości prawnej ma jakiekolwiek przełożenie na działanie Federacji. Chyba niekoniecznie, bo nie znaleźliśmy argumentu na poparcie takiej tezy. Stowarzyszenia zwykłe nie są niczym gorszym dla społeczeństwa niż organizacje KRSowe. Nie każdemu stowarzyszeniu zależy na działaniu w dużej grupie – czasem liczy się wąska, ale aktywna i silna grupa aktywistów, mniejsza niż 15 osób. Nie każda organizacja potrzebuje też zatrudniać pracowników, gromadzić inne środki niż własne składki czy ubiegać się o granty i dotacje. W RdSie nie zbieramy nawet składek – już na samym początku podjęliśmy taką uchwałę. Bo pieniądze nie są nam do działania potrzebne. A może chodzi o szumnie głoszoną profesjonalizację NGO? Ale wraz ze wpisem do KRS organizacja nie jest uznawana z automatu za ważną dla lokalnej społeczności albo za bardzo profesjonalną. Taką pozycję każdy musi sobie wypracować sam. I mnóstwo stowarzyszeń zwykłych – również w Szczecinie – taką pozycję sobie wypracowało. Czy to, że są one ujęte jedynie w rejestrze starosty (prezydenta) znaczy, że takie organizacje są słabsze merytoryczne, mniej aktywne, czy mniej wartościowe? NIE.\nDlatego z ogromnym zdziwieniem przyjęłam stanowisko Federacji o przyjmowaniu wyłącznie KRSowych organizacji. Dla naszego Stowarzyszenia droga do Federacji jest na razie zamknięta. I tylko pozostało we mnie takie dziwne uczucie, że mieliśmy się łączyć, a już na początku procesu niepotrzebnie się dzielimy. Ktoś tu chyba wylał dziecko z kąpielą. Społecznie.\nEDIT: Prezes Federacji Wojciech Spychała zwrócił mi uwagę, że UKSy, które są w rejestrze starosty mają osobowość prawną. A te organizacje, które osobowości nie mają, wg ustawy prawo o stowarzyszeniach nie mogą łączyć się w związki stowarzyszeń. Co nie zmienia faktu, że stowarzyszenia zwykłe mogą wchodzić w partnerstwa z innymi podmiotami i gdyby twórcy Federacji by chcieli łączyć środowisko w całości, to taką możliwość by przewidzieli. Ale tego nie zrobili… Podtrzymuję więc tezę, że Federacja z gruntu dzieli organizacje na lepsze i gorsze. Niepotrzebnie. Mam nadzieję, że zmienią zdanie w tej kwestii.\naktywnośćNGOZachodniopomorska Federacja Pozarządowa\n⟵FIO 2015 tuż za rogiem\nRegulamin FIO 2015 zaakceptowany⟶\n3 thoughts on “Społeczne wylewanie dziecka z kąpielą”\n26/11/2014 o 14:00\nMoże moi koledzy nie wyjaśnili obiektywnych przyczyn takiego stanu i w związku z tym spowodowali Pani sprzeciw.\nW pełni Panią rozumiem i też bez obiektywnego uzasadnienia miałbym pretensje.\nBo dlaczego jedni mogą, a inni nie?\nSprawa rozbija się o przepisy i dlatego pojawił się taki zapis w statucie.\nStowarzyszenia zwykłe nie mogą łączyć się w związki stowarzyszeń, prawodawca zabrania tego w ustawie.\nPrawo o stowarzyszeniach (art. 42).\nPozdrawiam serdecznie i proszę mi wierzyć, że gdyby tylko była taka możliwość zmienilibyśmy to.\nZapraszamy do współpracy, rozmawiajmy i szukajmy rozwiązań\n26/11/2014 o 14:25\nDziękuję za komentarz i przemiłą rozmowę telefoniczną. Rozumiem oczywiście ustawę i jej obostrzenia. To jest temat do dyskusji na szczeblu krajowym, aby zmienić te zapisy – jeśli stowarzyszenia zwykłe mają też obowiązek posiadać NIP, REGON, rozliczać się i ponosić podobne administracyjne obciążenia, jak organizacje KRSowe, to dlaczego mają takie obostrzenia?\nAle wracając do meritum czyli Federacji – nadal głęboko wierzę, że wspólnie znajdziemy sposób na jakąś formułę współpracy – być może partnerstwa. Jeśli oczywiście wszyscy członkowie Federacji będą tego chcieli.\nJa z mojej strony mogę zapewnić, że będziemy pochylać się nad problemem w celu znalezienia rozwiązania\nPotrzebny jest nam dialog i chęć wspólnego znalezienia formuły\nA prawo próbujmy zmieniać to na pewno jest wyzwanie godne Federacji


Ponowna analiza Arabskiej Wiosny – Euroislam – imigracja, terroryzm, radykalny islam, prawa człowieka\nPonowna analiza Arabskiej Wiosny\n1 września 2011 | 2 komentarzy| Uncategorized, Opinie, Świat, Euroislam\n17 grudnia 2010 roku tunezyjski sprzedawca uliczny Mohammed Bouazizi podpalił się publicznie na znak protestu. Samospalenie wywołało zamieszki w Tunezji i ostatecznie doprowadziło do dymisji prezydenta Ben Alego.\nNastępnie doszło do zamieszek w innych krajach arabskich; wydarzenia te globalne media ochrzciły wspólnym mianem ‚Arabskiej Wiosny’. Standardowa analiza sytuacji brzmiała tak: represyjne reżimy siedziały na wulkanie liberalno-demokratycznego niezadowolenia. Założono, że Arabska Wiosna jest politycznym powstaniem mas, żądających liberalnych, demokratycznych reform. Wyrażano też nadzieję, że powstanie to, wspierane przez zachodnie demokracje, przyniesie radykalne zmiany polityczne w świecie arabskim.\nMinęło właśnie pół roku od początku Arabskiej Wiosny i przyszedł czas na podsumowania: co się wydarzyło, a co się nie wydarzyło? Przyczyny dokonujących się właśnie zmian wykraczają poza świat arabski, choć oczywiście dynamika tamtejszych wydarzeń sama w sobie odgrywa dużą rolę. Wiara w Arabską Wiosnę wpłynęła na politykę europejską i amerykańską w tym regionie, i na całym świecie. Jeśli analiza i założenia dotyczące sytuacji ze stycznia i lutego okażą się niepełne, a nawet błędne, będzie to miało konsekwencje regionalne i globalne.\nZacznijmy od bardzo ważnego faktu: do tej pory żaden arabski reżim nie upadł. Ben Ali w Tunezji czy egipski prezydent Hosni Mubarak zostali zastąpieni innymi osobami, ale same reżimy kontynuujące ich styl nie zmieniły się. Niektóre reżimy stały się obiektem zmasowanego ataku, ale jeszcze nie upadły – tak jest na przykład w Libii (tekst ukazał się 15.08, przed uapdkiem Kaddafiego – red.), Syrii i Jemenie. W innych krajach, na przykład w Jordanii, zamieszki nigdy nie stały się realnym zagrożeniem dla reżimu. W świecie arabskim nie nastąpił szybki i całkowity upadek systemu, jakiego byliśmy świadkami w Europie Wschodniej w 1989 roku. Co więcej, zmiany jakie mogą przynieść wojny domowe w Libii i Syrii nie zakończą się całkowitym zwycięstwem. Jeśli zakończą się całkowitym zwycięstwem, nie będą miały charakteru demokratycznego, a nawet jeśli będą miały charakter demokratyczny, nie będą krokiem w kierunku liberalizacji. Pogląd, że każdy Libijczyk jest jak francuski republikanin pragnący wolności, jest tylko mitem.\nRozważmy przypadek Mubaraka, który został odsunięty od władzy i postawiony przed sądem. Sam system rządów o charakterze militarnym pozostał nienaruszony. Egipt jest obecnie rządzony przez radę składającą się z dowódców wojskowych, którzy byli częścią reżimu Mubaraka. Zbliżają się wybory, ale opozycja jest wyraźnie podzielona na dwie frakcje: islamistów i działaczy świeckich. W obrębie tych frakcji również istnieje wiele podziałów ideologicznych i osobistych animozji. Prawdopodobieństwo, że w wyniku wyborów pojawi się silny prezydent o demokratycznej orientacji, który będzie w stanie kontrolować nadmiernie rozbudowane i opieszale działające kairskie ministerstwa oraz służby bezpieczeństwa i armię, jest bardzo nikłe. Egipska junta wojskowa już teraz próbuje tłumić zbyt radykalne i nieprzewidywalne elementy.\nPowstaje ważne pytanie: jak to możliwe, że te reżimy przetrwały do tej pory? W wyniku prawdziwej rewolucji dotychczasowy reżim traci władzę. W 1989 roku siły antykomunistyczne w Polsce obaliły rząd komunistyczny mimo podziałów wewnątrz samej opozycji. Upadający reżim nie był w stanie decydować o swojej przyszłości ani o przyszłej sytuacji w kraju. Podobnie w 1979 roku, kiedy szach Iranu został obalony, jego służby wojskowe i policyjne nie kierowały sytuacją jaka powstała po opuszczeniu kraju przez szacha. To one zostały postawione przed sądem. W Egipcie w styczniu i lutym tego roku wybuchły zamieszki, ale pogląd, że doprowadziły do prawdziwej rewolucji, jest niedorzeczny w odniesieniu do obecnej, rzeczywistej sytuacji Egiptu.\nNa sposób opisywania i relacjonowania przez Zachód Arabskiej Wiosny, wpłynęły trzy założenia. Założenie pierwsze – reżimy sprawujące władzę były zdecydowanie niepopularne. Założenie drugie – opozycja reprezentowała wolę większości narodu. Założenie trzecie – nikt nie był w stanie powstrzymać już rozpoczętego powstania. Jeśli dorzucimy jeszcze przekonanie, że to portale społecznościowe (np. Facebook, przyp. red.) ułatwiły zorganizowanie rewolucji, łatwo zrozumiemy, dlaczego wiara w radykalną transformację całego regionu stała się tak silna.\nW przypadku Libii te założenia okazały się najbardziej problematyczne. Tunezję i Egipt pozostawiono mniej lub bardziej samym sobie. Natomiast Libia stała się głównym obiektem interwencji Zachodu. Muammar Kaddafi rządził Libią przez 42 lata. Nie mógłby rządzić tak długo bez znacznego poparcia. Nie znaczy to, że miał on poparcie większości (albo, że go nie miał). Tak długi okres rządów oznacza po prostu, że nie tylko garstka ludzi była zainteresowana przetrwaniem jego reżimu. Znaczna grupa Libijczyków odnosiła korzyści z rządów Kaddafiego i miała dużo do stracenia w przypadku jego upadku. Ci ludzie byli gotowi walczyć w obronie reżimu.\nOpozycja sprzeciwiająca się jego rządom istniała, ale należy mocno wątpić, czy reprezentowała większość narodu. Wielu liderów opozycji było częścią reżimu Kaddafiego i zapewne nie zostali wybrani na stanowiska rządowe z powodu osobistej popularności. Inni byli członkami klanów przeciwnych reżimowi, ale niespecjalnie przyjaznych wobec siebie nawzajem. W mitologii Arabskiej Wiosny wschodnia koalicja reprezentowała gniew zjednoczonego narodu libijskiego przeciwko uciskowi Kaddafiego. Kaddafi, ponoć słaby i osamotniony, miał wciąż lojalną armię, która mogłaby wziąć straszliwy odwet na libijskiej ludności. Ale jeśli Zachód pokazałby, że jest w stanie zapobiec masakrze w Benghazi, wojsko uświadomiłoby sobie swoją własną izolację i przeszłoby na stronę rebeliantów.\nTak się nie stało. Po pierwsze, reżim Kaddafiego okazał się czymś większym niż tylko garstka ludzi terroryzująca naród. Z pewnością był to brutalny reżim, ale nie przetrwałby on 42 lat tylko dzięki brutalności. Miał znaczące poparcie w armii i wśród najważniejszych klanów. Nie jest pewne, czy stanowił większość, ale tak samo nie jest pewne, czy wschodnia koalicja stanowi większość. Była to z pewnością silna grupa, która miała wiele powodów do walki i wiele do stracenia w przypadku upadku reżimu. Tak więc wbrew oczekiwaniom Zachodu reżim nadal walczył i utrzymał lojalność wielu osób. W międzyczasie sojusz wschodni nadal trwał pod ochroną NATO, ale nie był w stanie sformować zjednoczonego rządu ani obalić Kaddafiego. Co ważne, przekonanie, że po usunięciu Kaddafiego uda się ustanowić demokratyczny ustrój, nie mówiąc już o liberalnej demokracji, było zawsze wątpliwe. Stawało się to coraz bardziej oczywiste w miarę przedłużającej się wojny. Ktokolwiek zastąpi Kaddafiego nie będzie od niego dużo lepszy.\nBardzo podobny proces obserwujemy w Syrii. Tam, mniejszościowy, alawicki rząd rodziny Assadów, która rządziła Syrią przez 41 lat, stoi w obliczu powstania prowadzonego przez większość sunnicką albo przynajmniej jej część. Tu też założono, że reżim był nielegalny, a więc słaby i upadłby w obliczu zdecydowanego oporu. To założenie okazało się błędne. Reżim Assadów, mimo że jest w mniejszości, ma znaczne poparcie wojska, gdzie alawiccy przeważnie oficerowie dowodzą armią sunnickich poborowych. Wojsku reżim Assadów przynosi olbrzymie korzyści, tak naprawdę to armia umożliwiła im objęcie władzy. Assadowie zadbali o stworzenie systemu, w którym lojalność bardzo się opłaca wojsku i służbom bezpieczeństwa. Jak na razie w dużej mierze pozostały więc lojalne. Nadchodzącym niebezpieczeństwem dla reżimu może być rosnące napięcie w jednostkach zdominowanych przez alawitów, które może doprowadzić do rozłamu w społeczności alawickiej i w samej armii. Przyniosłoby to potencjalną możliwość wojskowego zamachu stanu.\nTak naprawdę arabscy przywódcy nie mają zbyt wielkiego wyboru. Dowódcy wojskowi wyższego szczebla mogą zostać osądzeni w Hadze, a woskowi niższej rangi paść ofiarą zemsty rebeliantów. W sztuce wojennej istnieje pewna zasada – zawsze powinniśmy dać wrogowi możliwość odwrotu. Zwolennicy Assadów, Kaddafiego czy Alego Abdullaha Saleha z Jemenu nie mają możliwości odwrotu. Walczą więc już od miesięcy i nie wiadomo czy skapitulują w najbliższym czasie.\nRządy państw takich jak USA albo Turcja wyraziły irytację w związku z sytuacją w Syrii, ale żaden z nich nie rozważa na serio interwencji. Dzieje się tak z dwóch powodów. Po pierwsze, po interwencji w Libii wszyscy wiedzą, że arabskie reżimy nie są tak słabe jak zakładano i nikt nie chce ostatecznej konfrontacji ze zdesperowaną armią syryjską. Po drugie, obserwatorzy stali się ostrożniejsi ze stwierdzeniami, że są to rewolucje cieszące się wielkim, społecznym poparciem, a rewolucjoniści chcą stworzyć system liberalnej demokracji. Sunnici w Syrii może i chcą demokracji, ale równie dobrze mogą być zainteresowani stworzeniem sunnickiego państwa islamskiego. Będąc tego świadomym, trzeba być ostrożnym w formułowaniu życzeń. Wszyscy wysyłają do Damaszku ostro brzmiąco ostrzeżenia, ale w praktyce niewiele robią.\nSyria jest ciekawym przypadkiem, ponieważ zarówno Iran jak i Izrael całkowicie się zgadzają w ocenie sytuacji tego kraju. To chyba jedyna taka sytuacja. Iran wiele zainwestował w reżim Assadów i martwi się wrastającymi wpływami sunnitów w Syrii. Izrael jest równie głęboko zaniepokojony perspektywą upadku tego reżimu. Bo lepszy znany już diabeł, niż mogący go zastąpić sunnicki islamizm blisko powiązany z Hamasem i pozostałościami Al Kaidy na Bliskim Wschodzie. Są to na razie tylko obawy, nic pewnego, ale sam fakt, że obawy wyrażają dwa tak różne państwa, stanowi dość ciekawe zestawienie.\nPocząwszy od końca 2010 roku, byliśmy świadkami trzech rodzajów powstań w świecie arabskim. Pierwszy rodzaj to te, które tylko lekko wstrząsnęły reżimem. Drugi rodzaj spowodował zmiany przywódców, ale nie zmienił samego systemu. Trzeci rodzaj to te, które zamieniły się w wojnę domową, jak w Libii i w Jemenie. Istnieje również ciekawy przypadek Bahrajnu, gdzie reżim został uratowany dzięki interwencji Arabii Saudyjskiej. Chociaż tamtejsze powstanie przebiegało zgodnie z ogólnym modelem wydarzeń Arabskiej Wiosny (zawiedzione nadzieje), to z powodu położenia Bahrajnu między wpływami Arabii Saudyjskiej i Iranu powstanie to należy zaliczyć do odrębnej kategorii.\nTe trzy przykłady nie oznaczają, że w świecie arabskim nie ma niezadowolenia czy pragnienia zmiany. Nie oznacza to, że nic się nie zmieni, albo że niezadowolenie nie stanie się wystarczająco silne, by obalić reżimy. Nie oznacza to również, że cokolwiek się wyłoni, będą to liberalne, demokratyczne państwa przyjazne Amerykanom i Europejczykom.\nTu dochodzimy do znaczenia geopolityki. Wśród Europejczyków, w Departamencie Stanu USA i wśród członków administracji Obamy niezwykle ważną rolę odgrywa kwestia ochrony praw człowieka. Istnieje przekonanie, że jednym z głównych zobowiązań krajów Zachodu powinno być wspieranie tworzenia systemów podobnych do ich własnych krajów. Taki pogląd zakłada wszystko to, co właśnie sobie wymieniliśmy: że istnieje silne niezadowolenie w posiadających represyjny ustrój państwach, że to niezadowolenie jest wystarczająco silne do obalenia reżimu i że z systemem, który się wyłoni w wyniku przemian, Zachód będzie mógł współpracować.\nNie chodzi tutaj o kwestionowanie wagi praw człowieka, ale o zastanowienie się, czy wspieranie powstań w takich państwach automatycznie poprawia sytuację w dziedzinie ochrony praw człowieka. Ważnym przykładem jest Iran w 1979 roku. Wtedy opozycja wobec autorytarnych rządów szacha była postrzegana jako ruch w kierunku liberalnej demokracji. To, co się wydarzyło, być może wydarzyło się demokratycznie, ale na pewno nie miało charakteru liberalnego. Wiele mitów o Arabskiej Wiośnie powstało na bazie wydarzeń rewolucji w Iranie w 1979 roku oraz wydarzeń z 2009 roku (Zielony Ruch), kiedy to małe powstanie, łatwo stłumione przez reżim, było powszechnie postrzegane jako masowy sprzeciw i szerokie poparcie dla liberalizacji.\nŚwiat jest jednak bardziej skomplikowany i zróżnicowany. Jak zobaczyliśmy w trakcie Arabskiej Wiosny, autorytarne reżimy nie zawsze stają w obliczu zmasowanych powstań, a zamieszki nie muszą koniecznie oznaczać masowego poparcia. Alternatywa też niekoniecznie musi być lepsza niż dotychczasowy reżim, a wyrażanie niezadowolenia przez Zachód nie wzbudza aż takiego strachu, jak lubimy sobie wyobrażać. Libia to laboratoryjny przypadek pokazujący konsekwencje rozpoczęcia wojny z niewystarczającymi siłami. Przypadek Syrii pokazuje wyraźnie ograniczenia metody wywierania łagodnych nacisków. Egipt i Tunezja to podręcznikowe przypadki pokazujące, jak ważne jest nie uleganie złudzeniom.\nPopieranie praw człowieka wymaga bezwzględnej jasności kogo popieramy i jakie są szanse tych ludzi. Ważne, by pamiętać, że to nie zachodni zwolennicy obrony praw człowieka cierpią z powodu konsekwencji nieudanych powstań, wojen domowych czy obejmowania rządów przez rewolucyjne reżimy, których nie interesuje liberalna demokracja.\nNiezrozumienie sytuacji może także stworzyć niepotrzebne problemy geopolityczne. Upadek reżimu w Egipcie, mało prawdopodobny w tym momencie, może w równym stopniu doprowadzić do utworzenia islamistycznego reżimu, co do powstania liberalnej demokracji. Przetrwanie reżimu Assadów może doprowadzić do jeszcze większej masakry niż ta, która obecnie trwa w Syrii i jeszcze silniejszego oparcia się na Iranie. Żaden reżim jeszcze nie upadł w wyniku Arabskiej Wiosny, ale jeśli nawet upadnie, należy pamiętać o roku 1979 i powszechnym wtedy przekonaniu, że nic nie może być moralnie i geopolitycznie gorsze niż Iran pod rządami szacha. Okazało się to nieprawdą.\nNie oznacza to, że w świecie arabskim nie ma ludzi, którzy pragną liberalnej demokracji. Nie są oni jednak dość silni, żeby obalać reżimy albo utrzymać kontrolę nad nowymi reżimami, jeśli udałoby im się wygrać. Arabska Wiosna to podręcznikowy przykład na to, jak się mają pobożne życzenia do rzeczywistych wydarzeń na świecie.(rol)\nGeorge Friedman – amerykański politolog, doktorat uzyskał na Cornell University. Jest założycielem i dyrektorem Stratfor, prywatnej agencji wywiadu,nazywanej niekiedy „cieniem CIA”. Zajmuje się geopolityką i współczesną doktryną wojenną. Pracował jako doradca w kwestiach bezpieczeństwa dla czołowych amerykańskich dowódców wojskowych.\nPrzemyślenia najbogatszego Saudyjczyka


Mercedes W140 - wszystko, co musisz wiedzieć [ Odpowiedź ]\nStarsze samochody znacznie różnią się od dzisiejszych, najnowocześniejszych. Klasa S W140 to zupełnie inny typ samochodu luksusowego w porównaniu z nową Klasą S W223, ale korzenie, na których opiera się Klasa W223, sięgają wczesnych lat 90-tych, kiedy to Klasa S W140 po raz pierwszy ujrzała światło dzienne.\nKlasa S W140 jest dziś znana jako jeden z najlepszych modeli Klasy S, ponieważ była pionierem wielu technologii, które można znaleźć nawet w niektórych samochodach klasy podstawowej w dzisiejszych czasach. W140 był pierwszym samochodem z reflektorami ksenonowymi, pierwszym samochodem z ESP, pierwszym samochodem z elektrycznie sterowaną pokrywą bagażnika i elektrycznie sterowanymi, miękko zamykanymi drzwiami.\nWszystkie silniki stosowane w W140 są zgrabne, mocne i gładkie. Stylistyka jest dostojna i wyrafinowana, a mimo to sprawia wrażenie wysokiej klasy. Pod względem praktyczności oferuje podobną ilość miejsca, co obecna Klasa E, podczas gdy nowa Klasa S oferuje o wiele więcej miejsca zarówno dla pasażerów, jak i dla ładunku.\nModel W140 został zbudowany z myślą o trwałości, co oznacza, że jego niezawodność jest więcej niż przyzwoita. Te samochody są znane z tego, że wytrzymują setki tysięcy kilometrów bez potrzeby niczego innego poza regularną konserwacją. W140 prawdopodobnie wkrótce stanie się klasykiem, więc pamiętaj, aby utrzymać go w dobrym stanie.\nMercedes W140 – Jednostka napędowa\nW140 można znaleźć z kilkoma różnymi rodzajami silników, począwszy od S280 z 3.0L 6-cylindrowym i około 200 KM. S400 i S420 oferuje 4.2L V8 o mocy około 280 KM, co jest o wiele bardziej odpowiednie dla tak ciężkiego samochodu.\nJednakże, S500 oferuje 5.0L V8 o mocy 320 KM i jest prawdopodobnie najlepszym silnikiem dla W140. Szczytowy model S600 wyposażony jest w legendarną jednostkę 6.0L V12 o mocy 400 KM. Wszystkie te silniki są niezwykle wyrafinowane, ale najlepsze do wyboru są zdecydowanie V8.\nSilniki 6-cylindrowe są przyzwoite, ale wydają się być trochę za słabe jak na tak duży samochód. V12 jest zdecydowanie najbardziej płynne i najlepiej działający silnik z nich wszystkich, ale to kosztuje dużo więcej pieniędzy na utrzymanie i do paliwa. Nie ma nic takiego jak V12 w dużym sedanie, co oznacza, że S600 jest najbardziej luksusową i najbardziej niesamowitą wersją W140.\nSilniki 6-cylindrowe występują wyłącznie z 5-biegową skrzynią biegów, podczas gdy V8 i V12 występują z 4-biegową automatyczną skrzynią biegów ze względu na większy moment obrotowy. Warto również wspomnieć, że wszystkie modele W140 posiadają napęd na tylne koła.\nMercedes W140 – Luksus i innowacja\nLinia Mercedes Benz S-Class rozciąga się na dekady i można śmiało powiedzieć, że prawie wszystkie modele klasy S były samochodami wzorcowymi, z wyjątkiem modelu W220, który nie jest godny swojego tytułu. Jednak nawet model W220 wprowadził wiele innowacji, takich jak tempomat adaptacyjny, co oznacza, że wszystkie modele Klasy S posunęły naprzód całą branżę.\nW140 był ostatnim modelem Klasy S zaprojektowanym zgodnie z mentalnością „najlepszy za wszelką cenę”, co oznacza, że W140 jest ostatnim, a być może nawet najwspanialszym samochodem ze Złotej Ery przeprojektowanych samochodów Mercedesa. W140 była pierwszą Klasą S oferującą silnik V12, który praktycznie zapoczątkował cały fenomen S600.\nW140 jest nadal tak komfortowy, jak niektóre samochody z rocznika 2022, co oznacza, że nadal oferuje wrażenia z jazdy, którym trudno dorównać. Lista innowacji jest długa, ale najlepsze z nich to ESP, reflektory ksenonowe, miękko zamykające się drzwi, boczne poduszki powietrzne, automatyczne wycieraczki, podwójne szyby, elektryczne lusterka, samopoziomujące się zawieszenie i wiele innych.\nMercedes W140 – Niezawodność i częste problemy\nJak już wcześniej wspomniano, W140 jest naprawdę zbudowany jak czołg, ale to nie znaczy, że jest bezawaryjny. Modele sprzed 1996 roku są znane z problemów z wiązkami przewodów silnika i nieszczelnych sterowników klimatyzacji, podczas gdy wszystkie modele W140 są znane z problemów z układem pneumatycznym, problemami z zawieszeniem i potencjalnymi problemami ze skrzynią biegów, ponieważ nigdy nie były one dostarczane z określonym harmonogramem serwisowania skrzyni biegów.\nPodsumowując, W140 jest niesamowicie dobrze zbudowanym i niezawodnym samochodem, ale wymaga konserwacji, tak jak każdy inny samochód. Silnik V12 jest zdecydowanie najdroższy do naprawy, podczas gdy silniki 6 i 8-cylindrowe są dość podobne.\nMercedes W140 – Wartość i praktyczność\nKlasę S W140 można obecnie kupić już za 10 tys. dolarów, ale najlepiej zachowane modele kosztują często ponad dwa razy więcej. Przy takiej cenie, W140 to okazja, jeśli chcesz mieć dużego, wygodnego i wyrafinowanego sedana. Pod względem praktyczności, W140 oferuje podobną ilość miejsca, co nowsza Klasa E, co jest więcej niż wystarczające dla 99% osób. Jest również prawdopodobne, że najlepsze przykłady W140 będzie docenić w wartości w czasie.\nCzy powinienem kupić Mercedesa W140?\nJeśli jesteś na rynku dla nowoczesnej klasy pełnowymiarowego luksusowego sedana, W140 jest prawdopodobnie najlepszą opcją, jaką możesz wybrać. Biorąc pod uwagę fakt, że obecne wartości są przyzwoite, jeśli uda Ci się znaleźć dobrze utrzymany model, prawdopodobnie nie stracisz żadnych pieniędzy posiadając W140.\nOczywiście, utrzymanie prawie 30-letniego europejskiego luksusowego samochodu oznacza wysokie koszty, zwłaszcza jeśli wybierzesz model V12. Jest to powszechne dla tego typu samochodów, więc nie jest to zaskoczeniem. W140 jest zdecydowanie wart swojego czasu i pieniędzy, jeśli chcesz mieć taki samochód.\nMercedes W140 jest rzeczywiście bezpiecznym samochodem, zarówno dlatego, że jest gargantuiczny, jak i dlatego, że jest wyposażony we wszystkie rodzaje funkcji bezpieczeństwa, w tym nawet aktywne funkcje bezpieczeństwa, które były niespotykane w latach 90-tych. Większość organizacji przeprowadzających testy zderzeniowe uznaje W140 za bezpieczny, więc nie powinno to być powodem do zmartwień.\nJaki jest najgorszy Mercedes Klasy S wszech czasów?\nKlasa S W220 jest przez wielu uważana za najgorszą klasę S wszech czasów i łatwo zrozumieć dlaczego. W220 był następcą W140, ale różnice między tymi dwoma modelami są znaczące. W140 został zbudowany w czasach, gdy Mercedes chciał stworzyć najlepszy samochód, bez względu na koszty.\nW220 jest oczywiście decyzja korporacji, ponieważ jest o wiele bardziej problematyczne, wygląda gorzej, oferuje jedne z najgorszych problemów z zawieszeniem, traci wartość niewiarygodnie źle i nie ma po prostu zbyt wiele tanich elementów we wnętrzu.


Głażewski Stanisław Tomasz - Biogramy - Encyklopedia Solidarności\nEncyklopedia Solidarności Głażewski Stanisław Tomasz - Biogramy -\nStanisław Tomasz Głażewski, ur. 17 XII 1937 w Warszawie. Absolwent Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (1960); w 1969 doktorat.\n1961-1997 pracownik naukowy w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. Od jesieni 1978 uczestnik spotkań TKN w Puławach (organizowanych m.in. przez Marię i Bogdana Szewczyków).\nOd IX 1980 w „S”, członek Komitetu Założycielskiego w IUNiG, wyznaczony do kontaktów z innymi strukturami założycielskimi, 13 IX 1980 uczestnik spotkania założycielskiego MKZ Ziemia Puławska; od jesieni 1980 członek Komitetu Porozumiewawczego Lubelskiego Ośrodka Naukowego, przedstawiciel instytutów naukowych z Puław, 1980 – VI 1981 członek Ogólnopolskiego Komitetu Porozumiewawczego Nauki z ramienia KPLON. Zimą 1980/1981 uczestnik negocjacji z Ministerstwem Nauki i Techniki w Gliwicach i Międzylesiu dot. statusu tzw. instytutów resortowych. Od XI 1980 publicysta niezależnego „Biuletynu Informacyjnego NSZZ «Solidarność» Ziemi Puławskiej”, od V 1981 współzałożyciel, redaktor i publicysta pisma „Przeszłość – Przyszłości. Informator NSZZ «Solidarność» w Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa”. Od VI 1981 członek Zarządu Oddziału „S” Ziemia Puławska, odpowiedzialny za wydawnictwa związkowe. Od 1981 członek KIK w Puławach.\n13 XII 1981 uczestnik wywożenia dokumentacji i sprzętu z siedziby ZO „S” Ziemia Puławska. XII 1981 – I 1982 inicjator i samodzielny redaktor 3 nr. „Biuletynu Informacyjnego NSZZ «Solidarność» Ziemi Puławskiej”, będących próbą kontynuacji pisma w warunkach stanu wojennego. Ok. 20 XII 1981 – II/III 1982 współzałożyciel i członek Komitetu Obrony Narodowej „S”, odpowiedzialny za wydawnictwa; redaktor ulotek oraz pisma podziemnego „Biuletyn Informacyjny KON «Solidarność»”. W 1982 współzałożyciel (z M. i B. Szewczykami) podziemnego wydawnictwa Familia w Puławach, do 1985 redaktor i drukarz tamże (ulotki, plakaty, broszury, znaczki poczt podziemnych). 30 VIII 1982 internowany w Ośr. Odosobnienia w Lublinie, zwolniony 27 XI 1982. III-VI 1984 inicjator i samodzielny redaktor oraz drukarz (z Józefem Gądorem) pisma „Polska Zwycięży” (ukazały się 4 nr. w niewielkim nakładzie); 1985 – I 1989 drukarz puławskiej edycji pisma „Tygodnik Mazowsze” (klisze przywoziła z Warszawy jego siostra Elżbieta Leszczyńska) we własnym mieszkaniu w Puławach (z Ireneuszem Ostrokolskim, I-IV 1989 z żoną Zdzisławą i synami: Stanisławem, Krzysztofem i Łukaszem).\nW 1989 członek Komitetu Założycielskiego „S” w IUNiG oraz Tymczasowej Międzyzakładowej Komisji Związkowej Ziemia Puławska. 1989-1990 współinicjator i redaktor prowadzący reaktywowanego pisma „Przeszłość – Przyszłości. Informator NSZZ «Solidarność» Informator NSZZ «Solidarność» „Informator NSZZ «Solidarność»”, pismo wydawane przez Tymczasową Komisję Zakładową „S” Zakładu nr 1 Fabryki Samochodów Małolitrażowych w Bielsku-Białej 20 VII 1982 – 31 V 1989. w Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa”. 1990-1991 w UD, wiceprzewodniczący Zarządu Miejskiego UD w Puławach. Od 1997 na emeryturze.\nLaureat Nagrody Fundacji Polcul (1990); wyróżniony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2000).\nGłażewski Stanisław Tomasz 4533 2.jpg\nData urodzenia 17-12-1937


Zwierzęta były w moim życiu odkąd sięgam pamięcią.\nPrzyjaciółka królica, którą oblewałam gorącymi łzami, gdy skończyła jako świąteczny obiad (do tej pory nie wezmę do ust królika), kot Felek, psy Kama, Czarek, Borys, Kazan, mnożące się w nieskończoność chomiki, znalezione pisklęta wróbli, gawronów, gołębi były stałymi naszymi domownikami.\nPodczas codziennych powrotów ze szkoły zawsze ciągnął się za mną sznur dokarmianych pozostawioną ze śniadania kanapką bezpańskich i tych „pańskich”, ale zaniedbanych psów z osiedla. Przyniosło mi to ukuty przez moją mamę rodzinny przydomek „psia mama”.\nDorosłość i własny dom nic nie zmieniły, zawsze trafił się jakiś biedak, którego trzeba było przygarnąć: Puśka, którą Szymon wygonił z krzaków i wpadła przez to pod samochód, Behemot, bo kto by się nie ulitował nad kociakiem maszerującym z przeraźliwym miauczeniem środkiem jezdni… Jednak bardzo długo, bo aż do 1994 r, wszystkie moje zwierzaki, choć niezwyczajne, były zupełnie niearystokratycznego pochodzenia.\nW 1993 r. po raz pierwszy zetknęłam się z owczarkiem collie, który pojawił się w rodzinie męża. Nie był piękny wedle dzisiejszych standardów: tricolor, „zero stopu”, bez futra i ze stojącymi uszami, ale urzekło mnie uwodzicielskie spojrzenie jego cudnych migdałowych oczu (szczególnie, gdy uwodził potencjalnego ofiarodawcę jedzonka) oraz łatwość z jaką stał się ważnym członkiem rodziny. No i ruszał się po prostu koncertowo, budowy anatomicznej mógłby mu pozazdrościć niejeden dzisiejszy przedstawiciel rasy.\nI tak marzenie o własnym colaczku stało się moją obsesją.\nW 1994 r. w strugach deszczu, drogą bez chodnika i pobocza wędrowaliśmy z mężem w kierunku miejsca, które jak się okazało, było początkiem mojej wielkiej życiowej przygody i pasji.\nMiejscem tym była hodowla Polcolland, gdzie kupiliśmy pierwszą wymarzoną suczkę collie COCA COLĘ Polcolland, nazwaną Chmurą, na pamiątkę okropnej pogody towarzyszącej Jej przybyciu do nas.\nStała się ona założycielką mojej hodowli a Jej wspaniały pełen łagodności, dystansu i godności charakter sprawił, że staliśmy się prawdziwymi pasjonatami tej rasy.\nNie sposób też nie wspomnieć w tym miejscu o wspaniałej suczce, która pojawiła się u nas dzięki życzliwości Pani Jadwigi Niciewicz. Mowa tu oczywiście o DAFI MAYDAY z Psiej Oazy, która obok radości z licznych sukcesów wystawowych podarowała nam wspaniałe szczenięta: miot N w tym nieodżałowanej pamięci NIVELLENA oraz miot L, czyli LEONA, LAILĘ (pozostawione w hodowli) i LUKA – Ariela mieszkającego ze wspaniałą właścicielką Agnieszką Dec. [www.ariel.mono.org.pl]\nRok 2008 przyniósł nam wielką niespodziankę i zmianę. W naszej licznej ludzko – zwierzęcej rodzinie pojawiła się nowa domowniczka rasy border collie NNL NO LIMITS „Czekoś”.\nI po raz kolejny okazało się, że człowiek uczy się przez całe życie, a życie pełne jest niespodzianek. Codzienne porównywanie tych dwóch ras jest dla nas ciągłym pasjonującym zaskoczeniem i choć kocham collie miłością pierwszą, to muszę przyznać, że w porównaniu z Czekosią często pozostają w tyle, bo jeśli collie biegnie, to border śmiga, jeśli collie się uczy, to border połyka wiedzę, jeśli collie współpracuje, to border czyta w myślach i tak właściwie wychodzi porównanie tych dwóch ras niemal w każdym aspekcie, poza ilością futra.\nPani Ewie Łukasik serdecznie dziękuję w tym miejscu za Czekosię - moją drugą, choć nie mniejszą, życiową miłość, która zresztą dzieli z nami sypialnię i łóżko (a strasznie chrapie ;) ).\nNasza hodowla jest hodowlą typowo rodzinną. Nieliczne mioty są zawsze starannie przemyślane, a szczenięta trafiają do nowych rodzin po wnikliwej ich ocenie. Wszystkie szczeniaki są wychowywane w domu, mają stały kontakt z domownikami, gośćmi i innymi zwierzętami, co procentuje w ich późniejszej adaptacji w obcym środowisku.\nWszyscy pasjonaci psów i innych zwierząt są zawsze mile widziani w Stumilowym Lesie.\nOgromne podziękowania składam Agnieszce Dec i Tomkowi Mońko za zaangażowanie, wysiłek, czas i cierpliwość,\njakie włożyli w tworzenie tej strony oraz mojemu synowi Szymonowi za cudowne zdjęcia,\nktóre są ozdobą naszych galerii - Regis zawsze byłeś mistrzem chwytania chwil niepowtarzalnych.\nDesign: Antalwen i Mono | Programowanie (MonoCMS v1.3): Mono; Wizyt: 2427416 [B]hasła dla wyszukiwarek: owczarek szkocki długowłosy collie rough border collie stumilowy las hodowla pies psy rasowy rasowe


Lustro Dwuskrzydłowe ⚡ ⇒【2021】\nOferty kupna lustro dwuskrzydłowe! Dziś jest twój szczęśliwy dzień, ponieważ znaleźliśmy najlepsze produkty w najtańszej cenie. Nie trać czasu na szukanie produktów do kupienia lustro dwuskrzydłowe ponieważ już to dla Ciebie zrobiliśmy.\nPudełko na biżuterię, różowe, zamykane p...\n🎁 Dobrze pasuje do Twojej biżuterii: Nasza szkatułka na biżuterię jest wyposażona w 2 klucze, można łatwo otworzyć i zamknąć zamek, aby chronić biżuterię przed kradzieżą. Ponadto szkatułka na biżuterię jest wykonana z wytrzymałej skóry PU i miękkiej aksamitnej podszewki. Wykończenie powierzchni ma teksturę i może być całkowicie zamknięte. Nie musisz obawiać się kurzu i wilgoci. Metalowa powłoka jest mocna i stabilna.\n🎁Wielofunkcyjna szkatułka na biżuterię dla kobiet: Wielowarstwowa szkatułka na biżuterię o dużej pojemności jest całkowicie podzielona, akcesoria i biżuteria można przechowywać w uporządkowany sposób. Jednocześnie pudełko do przechowywania biżuterii można zdjąć, w tym zdejmowane kolczyki i niezależne szuflady, nadaje się do przechowywania pierścionków, naszyjników, bransoletek i kosmetyków.\n🎁Łatwa pielęgnacja: używaj miękkiej, wilgotnej ściereczki, aby ostrożnie przetrzeć plamy i kurz z powierzchni szkatułki na biżuterię, aby utrzymać powierzchnię skóry suchej; flanelowa część wewnątrz można łatwo wyszczotkować szczotką, aby usunąć kurz. Należy unikać kolizji i powtórnego tarcia skóry, aby uniknąć uszkodzenia powierzchni.\n🎁 Praktyczny i przenośny: górny uchwyt i lekka konstrukcja, waga szkatułki na biżuterię wynosi 20,2 kg, co bardzo dobrze nadaje się na krótkie podróże, weekendowy urlop lub podróż służbową. Ponadto wbudowane lustro pomaga uporządkować makijaż i nosić biżuterię przed wyjściem.\n🎁 Idealny prezent: Szkatułka na biżuterię z nostalgicznym uchwytem i zamknięciem zabezpieczającym, elementy są idealnie zintegrowane, podkreślają elegancki styl szkatułki na biżuterię, przyciąga wzrok w każdej sypialni, garderobie lub łazience. Dzięki temu jest to idealny prezent bożonarodzeniowy na urodziny, zaproszenia ślubne, jubileusze i święta oraz słodkie niespodzianki.\nSamochód lewe boczne drzwi skrzydło styl lu...\nNasza dekoracyjna pokrywa ochronna lusterka wstecznego jest bardzo łatwa w montażu i konserwacji, bez modyfikacji, cięcia lub wiercenia i nie jest łatwo spaść. Ulepszenie wyglądu i ochrony lusterek zewnętrznych nie może być szybsze ani łatwiejsze niż to, a poważne zmiany można wprowadzić w ciągu zaledwie kilku minut.\nDelikatna obróbka powierzchni nadaje połysk i dodaje poczucia luksusu i elegancji. Nasza osłona lusterka wstecznego może wytrzymać lekkie kolizje, zapobiegać zadrapaniom i kurzowi na powierzchni osłony lusterka wstecznego i zawsze jest czysta i nowa.\nŁatwość Krzywizna i rozmiar osłony lusterka wstecznego będą całkowicie pasować do samochodu, a po montażu nie będzie szczeliny, co może skutecznie wodo i pyłoszczelność. Zainstaluj, mocno, niełatwo spaść.\nNiepowtarzalny i gładki wygląd, piękny wygląd, zmieniające się efekty wizualne, gładkie i skromne kolory oraz niepowtarzalny wygląd podnoszą wyjątkowość samochodu, sprawiają, że ludzie błyszczą i wykazują niepowtarzalny gust.\nOsłona lusterka wstecznego wykonana jest z wysokiej jakości materiałów, wzmocniona konstrukcja, mocna i odporna na rdzę, lekka i trwała oraz niełatwa do złamania lub złamania. Chroń lustro przed zarysowaniami, plamami i innymi uszkodzeniami, jednocześnie utrzymując je w czystości i świeżości. Nowy wygląd dodaje luksusowego, niepowtarzalnego i przyciągającego wzrok charakteru Twojemu samochodowi.\nPrzełącznik dotykowy drugi bieg elastyczne ...\n❄1. Unikalna konstrukcja silnika z podwójnym lustrem, w pełni optymalizuje krzywiznę kanału powietrznego, tylne pięć ostrzy obraca się z dużą prędkością, narysuj otaczający przepływ powietrza, aby przesunąć wiatr do przodu, a przednie siedem ostrzy emituje miękki naturalny wiatr, a wiatr jest duży i cichy.\n☞ 2. Bas jest mocny, a wiatr jest chłodny. Na biurku znajduje się mały wentylator, a letnia suszarka do włosów jest wygodniejsza. Karta żaba mały wentylator referencyjny płynny mechanika konstrukcji, rozproszona struktura cyklonu, zwiększa przepływ powietrza, silny wiatr i chłodzenie. .\n❄3. Pięcioczkowy wentylator, każde ostrze jest wyważone i debugowane, z niskim poziomem hałasu, zapewniając cichy i orzeźwiający wiatr\nPierwszą decyzją, jaką musisz powziąć, jest ilość stanowiska, jaką masz po swojej sypialni na lustro dwuskrzydłowe. Wszystkie materace mają od 70 do 80 cali długości (chociaż California Kings mają 84 cale długości), ale różnią się znacznie, jeśli chodzi na temat szerokość. Twin rozmiar materace są 39 cali szeroki, w trakcie gdy materace na rzecz podwójnych łóżek mają szerokość 54 cali. Materace Queen posiadają dokładnie pięć stóp szerokości, podczas gdy materace king size mają 75 cali szerokości. California kings mają tylko 72 cale szerokości.\nPo ustaleniu, że będziesz korzystać z świeżego, następnym krokiem wydaje się być podjęcie kilku nadrzędnych decyzji, które pomogą określić, na jak pójdziesz na promocje.\nIstnieje duża rozpiętość toksyczności pomiędzy tworzywami sztucznymi, natomiast w największym stopniu toksyczny jest winyl. Naukowcy zajmujący się ochroną środowiska zgadzają się, że polietylen o niskiej grubości, przeznaczony do kontaktu telefonicznego z żywnością, wydaje się najbezpieczniejszym, najbardziej nietoksycznym z dostępnych tworzyw sztucznych. Znajduje organicznego łóżeczko z polietylenową powierzchnią dla wodoodporności i ochrony poprzednio roztoczami kurzu.\nOd wielu pokoleń ludzie zdają samemu sprawę, że lustro dwuskrzydłowe zawiera dużo pyłu i insektów, zatem powszechne było, iż nasi rodzice a, także dziadkowie praktykowali szorowanie go poprzez bicie i opalanie przy ich wcześniejszych latach. Być może po niektórych krajach lub domach, w których materace są delikatne i jest wystarczająco dużo miejsca do opalania, nadal można zaobserwować tę praktykę.\nWodny kondycjoner wybierany do leczenia wody w łóżku wodnym powinien być wyrobem wielofunkcyjnym. Ważne jest, że produkt, który kupujesz jest od momentu godnego zaufania dystrybutora łóżka wodnego jak i również jest produktem górnej jakości. Zaleca się, że 8 uncji tegoż produktu powinno okazać się dodawane do wszelkiego 18 miesięcy.\nGdy już wybierzesz typ, który potrzebujesz, zacznij kupować okólniki sprzedaży i online, zanim udasz się do sklepu. Materace idą na sprzedaż okresowo, więc ma możliwość być w stanie wyszukać dobry zakup, jeśli jesteś cierpliwy i studiować, co wydaje się być dostępne na moment.\nUzdatniacz wody wskazany do uzdatniania wody w łóżku wodnym lustro dwuskrzydłowe powinien być produktem wielofunkcyjnym. Ważne wydaje się, aby produkt, który to kupujesz był od godnego zaufania sprzedawcy łóżek wodnych jak i również był produktem górnej jakości. Zaleca się, aby co 18 miesięcy dodawać jedenastu uncji tego wyrobu.\nlustro brązowe cena\nsofy rozkładane amerykanki\nmaterac 120x200 hilding


Baborówko Puchar Polski WKKW\nHome Finał. Baborówko – 30.09-03.10.2021\n1-3. Joanna Pawlak\n1-3. Julia Gillmaier\n1-3. Mateusz Kiempa\n1. Jakub Wiraszka\n2. Małgorzata Kuś\n3-4. Pauline Wieczorek\n3-4. Zofia Steczowicz\n1-3. Karolina Ślązak\n1-3. Jacek Rajnert\n1-3. Weronika Król\n1. Nina Jędrachowicz\n2. Patrycja Urbaniak\n3-4. Laura Gillmaier\n3-4. Katarzyna Żuchowicka\n2. Irmina Mozolewska\n3. Magdalena Zaręba\n1. Marta Krzemińska\n2-4. Tola Armańska\n2-4. Anna Królikowska\n2-4. Marta Łazorczyk\nOśrodek Jeździecki Pałac Baborówko\nFestiwal Jeździecki Baborówko to jedna z największych imprez WKKW w Polsce, która organizowana jest na terenie Ośrodka Jeździeckiego Pałac Baborówko.\nPałac Baborówko oferuje noclegi w przestronnych, stylowo urządzonych apartamentach oraz noclegi agroturystyczne w zabudowaniach folwarcznych. Otaczający park z przepięknym drzewostanem zapewnia gościom spokój oraz możliwość obcowania z naturą. Pałacowa kuchnia przyrządza posiłki na indywidualne zamówienia gości. Właściciele dbają o to, aby było smacznie, zdrowo i aby można było najeść się do syta. Pałacowa kuchnia słynie z tradycyjnych potraw wielkopolskich, które są przygotowywane na miejscu ze świeżych i zdrowych składników. W pobliżu Pałacu znajduje się niewielki ogródek, gdzie bez użycia sztucznych nawozów i środków chemicznych uprawiane są warzywa, owoce i zioła na potrzeby kuchni oraz gości.\nW Baborówku organizowane są kameralne spotkania okolicznościowe, plenerowe imprezy integracyjne oraz imprezy dla szkól. Przystosowana zabytkowa stodoła, Kuźnia z kominkiem oraz rozległy teren umożliwiają przeprowadzenie różnych imprez przez cały rok, bez względu na pogodę.\nWszystkich miłośników jeździectwa Ośrodek Jeździecki Pałac Baborówko zaprasza na naukę jazdy konnej, a dla doświadczonych jeźdźców oferuje się jazdy w terenie oraz cross. Ponadto prowadzony jest tu pensjonat dla koni, który oferuje komfortowe warunki dla koni i jeźdźców. Ośrodek prowadzi hodowlę koni rasy wielkopolskiej w oparciu o klacze elitarne pochodzące ze Stadniny Koni Posadowo. Poza Ośrodkiem w Baborówku, hodowla mieści się w gospodarstwie Pakosław, wyodrębnionym ze Stadniny Koni Posadowo.\nZapraszamy do Baborówka!\nwww.baborowko.pl i www.festiwal.baborowko.pl


Sukienki mojej mamy - Podlaski Senior\nStrona główna > Rozmaitości > Sukienki mojej mamy\nPorządkowanie mieszkania po śmierci mamy było traumatycznym i zarazem wzruszającym, pełnym wspomnień, przeżyciem. Przez pierwsze dni czułam jej zapach i niemal fizyczną bliskość. Mogłam być w mieszkaniu chwilę i zaraz uciekałam. Wszystkie przedmioty w jej domu kojarzyły się z jakimś wspomnieniem. Ale z każdym mijającym dniem było lepiej, lżej.\nMoja mama była osobą bardzo pogodną, z ogromnym poczuciem humoru. Z wiekiem, gdy zauważała u siebie cechy starzenia się, żartowała z nich: „Na starość człowiek jest wolniejszy, bo mądrzejszy”. Mając ponad 90 lat miała świetną pamięć i jasny umysł oraz niezmienną pogodę ducha.\nByła bardzo skromna, ale elegancka, lubiła dobrze wyglądać. Tuż przed śmiercią wydała mi instrukcję, jak ma być ubrana na ostatnią podróż. Nie obyło się bez żartu, powiedziała:\n„Gdyby spódnica okazała się za ciasna, to trzeba ją przeciąć z tyłu i tak nikt nie zauważy, bo nie mam zamiaru się odwracać”.\nBardzo mnie wzruszyły jej sukienki, równiutko powieszone w szafie. Postanowiłam, że zabiorę je do siebie, by choć ta mała cząstka mamy została ze mną. Patrzyłam na nie i zaczęły mi się przypominać historie sukienek mojej mamy. Pamiętam, które kupiła, a które szyła jej krawcowa. Miała swoje ulubione, w których chodziła często, okazjonalne, które nałożyła raz lub dwa i takie, które nigdy nie doczekały się wyjścia z szafy, ale były ładne i cieszyły jej oczy, chciała je po prostu mieć. Nie znałam jej z tej strony.\nByłam małą dziewczynką, ale pamiętam, że chodziłyśmy do krawcowej razem. Nawet jeśli sukienka była tylko do przymiarki szłyśmy obie. Przymierzając, pytała mnie o zdanie, a ja czułam się ważna i wyjątkowa. Czasem ze szczerością dziecka zachwycałam się, a czasem ganiłam, gdy kolor był „brzydki”, czarny, brązowy, granatowy, ewentualnie mając już zadatki na dyplomatkę, mówiłam „No, nie wiem”. Dzisiaj uśmiecham się do tych wspomnień. Zawsze chciałam być taka jak mama.\nWracam do szafy. Fioletowo-czarna garsonka jest nazywana „wigilijną”. Mama dobrze się w niej czuła i kilka ostatnich Świąt Bożego Narodzenia, a także ostatnią Wigilię, spędziła właśnie w niej. Miała swoją ulubioną długą sukienkę, w której była na weselu syna, a 33 lata później, na weselu wnuka. Na obu wyglądała pięknie. Miała też ją na swoich złotych godach, w 50 rocznicę ślubu. Dzisiaj jako pamiątkę ma ją młodsza wnuczka Marta. Sukienka granatowa w białe paski, prosta szmizjerka, w której chodziła kilka sezonów, aż „straciła rozmiar”. Była to sukienka „urzędowa”, w niej załatwiała wiele spraw w urzędach, gdyż przynosiła jej szczęście. Głęboko w to wierzyła. „Mireille Mathieu” – tak nazywała sukienkę z granatowej żorżety z białym, dużym kołnierzem i czerwoną kokardą. „Odziedziczyła” ją po mnie w latach dziewięćdziesiątych. Zawsze śmiała się, że wygląda w niej jak maturzystka.\nGdy ubrała się w którąś z sukienek tak zwanych domowych, kolorowych i długich, lubiła śpiewać i tańczyć, wirując po całym mieszkaniu. Głos miała bardzo ładny, donośny i jej śpiew często rozbrzmiewał w naszym domu. Niestety, nie odziedziczyłam tego pięknego głosu po niej, może jedynie jego donośność. W domu też lubiła wyglądać ładnie, stąd te długie, kwieciste i kolorowe podomki jak suknie balowe. Sukienka w miodowe kwiaty na turkusowym tle była kupiona dla samej jej urody. Raz tylko wystąpiła w niej na jakimś okazjonalnym party u przyjaciół. Zebrała mnóstwo komplementów i tata jako słynny zazdrośnik zastrzegł ją tylko dla swych oczu. Bardzo mi się podoba, mogłabym w niej chodzić, ale cóż, poczekam na rozmiar, może schudnę.\nKolejna – granatowa w białe muszelki, z przedłużanym stanem, plisowanym dołem, z ozdobnym szlakiem i dużym rozłożystym kołnierzem. Piękna. I to była ta, która nigdy nie wyszła z szafy. Zobaczyłam ją dopiero, gdy mamy już nie było. Nie wiem, jak mogła nie pochwalić się takim zakupem.\nMiała też mnóstwo sukienek letnich, kolorowych, kwiecistych, z różnych materiałów, z bawełny, etaminy, lnu, batystu. Nie piszę o jednokolorowych, bo one mnie tak nie zachwyciły.\nNie umiałam się wielu z nich pozbyć, więc powiesiłam je w swojej ciasnej szafie. Sukienki mojej mamy mają w niej specjalne miejsce. Z miłością na nie patrzę i z czułością dotykam, czuję miękkość i delikatność porcelanowej skóry mojej mamy. Wszystkie skropiłam jej ulubionym zapachem z nutą frezji, jaśminu, piżma i wanilii. Dziś te zapachy sprawiają mi niezwykłą przyjemność\nLubię nakładać te sukienki, chociaż nie wszystkie wcisnę na siebie. Zanurzam twarz w ich zapachu i miękkości. Są jak lekarstwo w ciężkich chwilach. Ich obecność przywraca mi spokój i bezpieczeństwo. To magia. Chociaż mamy nie ma już prawie trzy lata, tęsknię za nią coraz bardziej. I dlatego Dzień Matki dzisiaj ma dla mnie szczególny wymiar.\nTagi\t#Dzień Matki\t#sukienki mamy\t#tesknota za matką\t#wspomienia seniorki\nMamine sukienki jak talizman, pięknie opisałaś swoje odczucia i wspomnienia- wzruszyłam się. Dziękuję za ten wyjątkowy, szczery i ciepły tekst.


Spólka celowa Unibepu ma kredyt na realizację inwestycji deweloperskiej w Warszawie - Bankier.pl\nGiełdaSpólka celowa Unibepu ma kredyt na realizację inwestycji deweloperskiej w Warszawie\nSpólka celowa Unibepu ma kredyt na realizację inwestycji deweloperskiej w Warszawie\nNależąca do Unibepu spółka celowa Szczęśliwicka zawarła z BZ WBK umowę kredytową. Środki mają być przeznaczone na realizację inwestycji deweloperskiej w Warszawie przy ulicy Bitwy Warszawskiej 1920 r. - podał Unibep w komunikacie.\nBank udzielił spółce Szczęśliwicka nieodnawialnego kredytu budowlanego w maksymalnej wysokości ok. 89 mln zł i rewolwingowego kredytu VAT w maksymalnej wysokości 5 mln zł.\n"Kredyt deweloperski udzielony został spółce Szczęśliwicka z przeznaczeniem na finansowanie lub refinansowanie do 70 proc. kosztów inwestycji deweloperskiej w segmencie mieszkaniowym w Warszawie przy ul. Bitwy Warszawskiej 1920 r." - napisano w raporcie. (PAP)


Tryumfalny marsz po brązowy medal sezonu 2021/2022 i pokaz siły Azotów-Puławy\nPewne zwycięstwo Azotów-Puławy nad Gwardią Opole, którzy kontrolowali przebieg spotkania od pierwszej minuty meczu i pewnie wygrali we własnej hali 34:23. MVP meczu wybrany został Mateusz Zembrzycki.\nPoczątek spotkania ukazał motywację z jaką Azoty-Puławy podeszły do tego spotkania. Pierwszą bramkę w spotkaniu zdobył z rzutu karnego Piotr Jarosiewicz, który wykorzystał karę nałożoną za faul na Dawidzie Dawydziku, co pokazało, że drużyna gości dość ostro zamierza podejść do spotkania. Jednak obroniona kontra przez Mateusza Zembrzyckiego i gol zdobyty przez Rafała Przybylskiego dała opolanom sygnał, że Azoty-Puławy nie zamierzają folgować przeciwnikom pomimo już pewnego brązowego medalu sezonu 2021/2022. Przybylski był również autorem trzeciej bramki dla gospodarzy i…pierwszej 2minutowej kary w spotkaniu. Pierwszą bramkę Gwardia Opole zdobyła w 5 minucie spotkania pokonują Mateusza Zembrzyckiego, który od pierwszego gwizdka wykazywał się perfekcyjną wręcz skutecznością. Kolejne minuty to próby odrabiania tran przez opolan i szybie i skuteczne kontry Niebiesko-Biało-Czerwonych, dzięki czemu w 10 minucie meczu tablica wyników wskazywała wynik 9:3 ze 100% skutecznością ataku gospodarzy spotkania. W 13 minucie skuteczność Mateusza Zembrzyckiego w bramce wynosiła 60%, co zdecydowanie utrudniało oglądanie tego spotkania kibicom Gwardii Opole. W 17 minucie po wykluczeniu Dawida Dawydzika lekką zadyszkę złapali gospodarze, co wykorzystali opolanie dzięki czemu zniwelowali stratę z 7 do 5 bramek. Jednak dwa podyktowane rzuty karne dla gospodarzy, które perfekcyjnie wykorzystał Piotr Jarosiewicz, dorzucając jeszcze bramkę z kontrataku spowodowała, że przewaga Azotów-Puławy wynosiła już 8 trafień. W 22 minucie Boris Zivković zdobył bramkę, która doprowadziła do 10-bramkowego prowadzenia puławian. Przez całą pierwszą połowę sen z powiek gwardzistom spędzał Mateusz Zembrzycki, który bez jakichkolwiek sentymentów do swojego byłego zespołu uniemożliwiał zdobywanie bramek popisując się efektownymi obronami rzutów opolan. Puławska drużyna do końca pierwszej połowy niczym samonapędzająca maszyna motywowała się do wznoszenia swoich umiejętności na jeszcze wyższy poziom, co doprowadziło po zakończeniu pierwszej części spotkania do wyniku 21:10.\nDrugą połowę rozpoczęła bramka Kamila Koniecznego z kontry, co dało sygnał, że Azoty-Puławy nie zamierzają zmniejszać tempa meczu. Kolejne minuty, to utrzymywanie przewagi gospodarzy i próby zaskakiwania opolan zmyślnymi akcjami bramkowy, które nie zawsze udawały się puławskim snajperom, co również wykorzystywali zawodnicy Gwardii Opole nieznacznie odrabiając przepaść bramkową pomiędzy drużynami. Po 10 minutach drugiej połowy tempo zdobywania bramek w drugiej części spotkania spadło, co nie znaczyło jednak, że na parkiecie brakowało emocji. Azoty-Puławy ze stoickim spokojem budowały swoje akcje pozycyjne a Gwardia Opole starała się znaleźć sposób na bramkarzy gospodarzy. Niestety dla gości 12-bramkowa przewaga Azotów w 44 minucie nie dawała gwardzisto cienia szans na inne rozstrzygnięcie meczu jak zdecydowana i pewna wygrana brązowych medalistów jeszcze trwającego sezonu. 30 trafienie dla puławian padło w 51 minucie za sprawą Ivana Burzaka. Ostatnie dziesięć minut meczu to czysto szkoleniowe podejście do gry przez trenera Gwardii Opole, który czując brak możliwości wygrania tego spotkania wykorzystał dwie przerwy na żądanie aby spróbować nowych zagrywek. Z kolei ekipa puławska konsekwentnie do ostatniego gwizdka nie spuszczała z tonu i pewnie wygrała spotkanie z Gwardią Opole 34:23. MVP spotkania został wybrany Mateusz Zembrzycki, którego interwencje będą wracać w nocnych koszmarach zawodników z Opola.\nAzoty-Puławy – Gwardia Opole 34:23 (21:10)\nAzoty-Puławy: Zembrzycki, Bogdanov- Fedeńczak 6, Akimenko 5, Jarosiewicz 5, Zivkovic 4, Kowalczyk 3, Konieczny 3, Podsiadło 2, Przybylski 2, Łangowski 1, Dawydzik 1, Burzak 1, Rogulski 1, Bachko, Guminski\nGwardia Opole: Ałaj, Lellek, Malcher – Zarzycki 5, Mauer 4, Scisłowicz 3, Jankowski 3, Monczka 2, Solovev 1, Sosna 1, Fabianowicz 1, Milewski 1, Klimenko 1, Klimków 1, Morawski\n← Wywiad Prezesa Witaszka dla TVP Sport\nPo meczu z Gwardią Opole – skrót, galeria →


Dziennikarz Charles Arnot: z piekła Pacyfiku do zniewolonej Polski. Niezwykła historia amerykańskiego autora artykułu w gadzinowej prasie | Dziennik Zachodni\nTomasz Borówka 29 marca 2021, 11:32\nTen sam artykuł pięć dni później, 20 stycznia 1943 roku, ukazał się także w „Dzienniku ogłoszeń dla ludności polskiej”. Nietrudno domyślić się, dlaczego Niemcy zaaprobowali publikację autorstwa amerykańskiego dziennikarza w koncesjonowanych przez nich gazetach. W końcu przedstawiała ona znaczący sukces ich japońskiego sojusznika, bo takim było przecież zniszczenie wielkiego amerykańskiego lotniskowca.\nZa zaciągającą się coraz bardziej żelazną kurtyną Arnot poczyna więc sobie całkiem śmiało. Wraca do Polski także w 1946 roku. Pisze o pogromie Żydów w Kielcach oraz o tym, że w okolicach Radomia miała miejsce bitwa „członków polskiej armii podziemnej znanej jako NSZ” z żołnierzami Armii Czerwonej, w której poległo 19 tych ostatnich. Do starcia doszło, gdy Sowieci dopuścili się gwałtu i rabunku w jednej z wsi. „Leśni” wspomogli jej mieszkańców, szukających odwetu na napastnikach. Korespondencje Arnota z coraz gruntowniej sowietyzowanej Polski oburzają oczywiście jej nowych, komunistycznych władców. Oskarżają Amerykanina o tendencyjność. Tymczasem ten tylko bacznie obserwuje i analizuje, po czym rzetelnie relacjonuje w wolnych mediach Wolnego Świata postępujące zniewolenie Polski przez ZSRR. Także kneblowanie w niej wolności prasy. „Jeżeli przeczytałeś jedną polską gazetę, przeczytałeś je wszystkie” – zauważa cierpko w jednym ze swoich artykułów.\nDoświadczenia Arnota z Polski – obok tych z Berlina i radzieckiej strefy okupacyjnej w Niemczech – kształtują jego wrogie nastawienie wobec komunizmu. W 1948 roku staje na czele stworzonej z jego inicjatywy i działającej w zachodnich strefach okupacyjnych agencji informacyjnej Amerika-Dienst. Jako jej dyrektorowi, Arnotowi przyświeca cel dostarczania niemieckim mediom rzetelnych i atrakcyjnych materiałów z USA, mających przeciwstawić się zalewającej ich kraj antyamerykańskiej propagandzie z Moskwy. Z usług Amerika-Dienst korzysta blisko 200 niemieckich gazet. Jeszcze później Arnot podejmuje pracę w Międzynarodowym Oddziale Prasy i Publikacji Departmentu Stanu USA, by prowadzić „Kampanię Prawdy”, przeciwstawiającą się czarnej propagandzie Sowietów. I będzie to robił inteligentnie, m.in. zbierając rosyjskie przekazy medialne dla adresatów z różnych stron świata i prezentując następnie odbiorcom kompromitujące, wzajemne sprzeczności tych populistycznie formułowanych treści. „Sowieci są naszymi najlepszymi sprzymierzeńcami. Dostarczają nam więcej materiałów, niż ktokolwiek inny” – stwierdzi kiedyś z ironią.


Wycieczka- Słoneczka i Biedronki\nDrodzy Rodzice, W dniu 17.10 grupa słoneczek i biedronek wybiera się na wycieczkę do ośrodka Husar na zajęcia pt ,,Od ziarenka do chlebka”. W tym dniu śniadanko dla dzieci będzie o godzinie 8.30. Szczegółowe informacje u wychowawców grup.\nDrodzy Rodzice, W dniach 06-07 października (czwartek-piątek) w Naszym przedszkolu będziemy obchodzić Światowy Dzień Uśmiechu, bardzo prosimy aby w tym dniu dzieci były ubrane na żółto. Szczegółowe informacje u wychowawców grup.\nKUBUSIE PUCHATKI- PAŹDZIERNIK\nZAMIERZENIA DYDAKTYCZNO – WYCHOWAWCZE PAŹDZIERNIK 2016 ”Kubusie Puchatki „ rozpoznawanie drzew owocowych po owocach; wyjaśnienie znaczenia słowa sad, nazywanie przetworów z owoców i warzyw (dżemy, soki, kiszonki, kompoty); samodzielne wykonywanie wybranych, poznawanie wybranych owoców egzotycznych, nazywanie przetworów z owoców i warzyw (dżemy, soki, kiszonki); samodzielne wykonywanie wybranych, rozpoznawanie […]\nZamierzenia dydaktyczno– wychowawcze Październik ”Żabki” rozpoznawanie drzew owocowych po owocach; wyjaśnienie znaczenia słowa sad, nazywanie przetworów z owoców i warzyw (dżemy, soki, kiszonki, kompoty); samodzielne wykonywanie wybranych, poznawanie wybranych owoców egzotycznych, nazywanie przetworów z owoców i warzyw (dżemy, soki, kiszonki); samodzielne wykonywanie wybranych, rozpoznawanie i nazywanie wybranych warzyw; rozróżnianie ich […]\nZamierzenie dydaktyczno- wychowawcze na miesiąc październik Tematyka miesiąca: Jesień w sadzie Dary ogrodu Nasze rodziny Domowi ulubieńcy Osiągnięcia: Rozpoznawanie wybranych owoców po wyglądzie, kształcie, smaku Rozpoznawanie drzew owocowych po owocach; wyjaśnienie znaczenie słowa sad. Rozpoznawanie i nazywanie wybranych warzyw; rozpoznawanie ich za pomocą wzroku, dotyku, smaku, zapachu Nazywanie przetworów i warzyw […]