Wiśniowe serce - Cassidy Cathy | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nWiśniowe serce (okładka miękka)\nokładka od 22,70 zł\nokładka miękka, 2011, obcojęzyczne 49,99 zł\nokładka miękka, 2019 22,70 zł\n22,70 zł 29,90 zł (-24%)\nWłaśnie zrecenzowałem Wiśniowe serce\nCherry jest niepoprawną marzycielką i… no cóż, powiedzmy, że lubi fantazjować. Chodzi do szkoły, miewa kłopoty z koleżankami, nauczyciele jej nie rozumieją… Klasyka. Ale w jej życiu ...\n15-07-2019 o godz 21:40 przez: Meggie\nKażdy z nas jest inny. Różne rzeczy nam się podobają, inne mamy cele i marzenia, cechy charakteru. Dzięki temu świat jest ciekawszy. Jak pięknie zapakowana bombonierka, pełna tajemnic, w której można odkrywać różne smaki i kolory. Jednym z nich jest wiśniowe serce a w nim opowieść o Cherry Costello, dziewczynie trzymającej się na uboczu, z głową w chmurach i wieloma marzeniami, z których jedno, to najważniejsze, wygląda na to, że mogłoby się spełnić. W jednej chwili ma możliwość pozostawienia pewnych rzeczy za sobą i oderwania się od tego, co ją przygnębia i stać się częścią nowej rodziny. Wygląda to dobrze, aż do momentu, gdy na jej drodze staje chłopak Honey, przyrodniej siostry. Czy wszystko musi się aż tak bardzo skomplikować? Fabuła pod osłoną lekkości niesie sporą dawkę życiowych wydarzeń, dylematów, trudnych decyzji i kłopotliwych sytuacji. Z pozoru jest prosta, lecz w tej przyjemnej formie ukazuje losy młodej dziewczyny, która próbuje się odnaleźć w nowej dla niej sytuacji. Być może jej sposób uciekania od niemiłych komentarzy nie jest najwłaściwszy, a brnięcie w tym kierunku nie przyniesie nic dobrego, to jest to dla niej jakaś forma obrony przed atakiem. Gdy ojciec wraz z nią postanawia przeprowadzić się do kobiety, którą pokochał, Cherry dołącza do rodziny, w której w pakiecie dostaje cztery siostry. Dla każdej z nich to nowa sytuacja i zachwianie dotychczasowego porządku. Gdy do tego pojawia się pewien zbuntowany chłopak atmosfera się zagęszcza a sytuacja komplikuje jeszcze bardziej. Co z tego wyniknie? Cherry to postać na wskroś prawdziwa. Dobrze odbiera się jej emocje, rozumie zachowanie i patową sytuację, w której się znalazła. To inteligentna, młoda dziewczyna, która ze względu na trudniejszą sytuację rodzinną spotyka się z przytykami, brakiem zrozumienia. To sprawia, że obiera pewną formę obrony, która w jej przekonaniu jest dobra, a tak naprawdę przysparza jej tylko więcej kłopotów. Z drugiej strony jest Honey, rozkapryszona, wiecznie niezadowolona, szukająca zwady. Wzbudza antypatię niemal od początku, lecz gdy lepiej się ją poznaje jest się w stanie częściowo zrozumieć jej położenie. Nie wzbudza to akceptacji, ale wyjaśnia powody jej zachowania. Charlotte Tanberry to kolejna postać, która przyciąga uwagę, chociaż raczej należy do tych drugoplanowych. Wyrozumiała, lecz równocześnie stanowcza, ciepła, lecz potrafiąca też zganić. Spodobała mi się jej postawa w obliczu kryzysu, sprawiedliwe podejście, lecz również nie rezygnowanie z własnego szczęścia. Mogłabym też jeszcze wymienić kilka postaci, które przyciągnęły moją uwagę, lecz myślę, że będzie lepiej, gdy poznacie je sami. Książka kierowana jest do młodzieży, ale myślę, że bez względu na wiek czyta się ją równie szybko i dobrze. To taka miła odskocznia od własnych problemów i skupienie na sytuacji Cherry Costello i jej nowej rodziny. Problemy w niej poruszane są istotne i mogą odnosić się do sytuacji wielu osób. Są emocje, realizm i po prostu barwy życia. „Wiśniowe serce” to słodko kwaśna niczym wiśnia, ale też gorzka niczym bywa czekolada opowieść o Cherry, rodzinie i miłości, smutkach i radościach, popełnianych błędach, marzeniach i porażkach. Życiowa, wypełniona emocjami pierwsza część serii, która jednocześnie uzmysławia jak w życiu ważna jest rodzina, poczucie bezpieczeństwa, ale też walka o siebie i własne marzenia. Otwórzcie więc tę pięknie zapakowaną bombonierkę i cieszcie się jej smakiem rozpoczynając od wiśniowego serca, by na koniec opowieści otrzymać przepisy na przysmak wiśniowo czekoladowy i czekoladową krówkę z wiśniami. http://wyczytane-ksiazki.blogspot.com/2019/07/wisniowe-serce-cathy-cassidy.html\nGdy przychodzi czas na zmiany, należy się na nie otworzyć. W końcu życie ma się jedno i warto spróbować nowych rzeczy. Prawda? Powieści młodzieżowe to książki, po które sięgam gdy potrzebuję relaksu. Są lekkie, niezobowiązujące a jeśli trafię na dobrego autora - także bardzo wciągające. Dlatego przekonana słodką okładką powieści dałam się namówić na lekturę Cathy Cassidy z nadzieją, że nie rozczaruję sę wyborem i faktycznie! Doskonale bawiłam się podczas lektury śledząc perypetie młodej bohaterki oraz przyglądając się z bliska jej nowej, zakręconej rodzinie. O co zatem w tym wszystkim chodzi? Od klasyki. Cherry stara się by jej bogata wyobraźnia nie zapędziła jej zbyt daleko, jednak nie zawsze się jej to udaje. Więc w szkole czasami pojawiają się problemy. Koleżanki doprowadzają do nieciekawych sytuacji, nauczyciele wydają się jakby oderwani od rzeczywistości i kompletnie jej nie rozumieją. Wydawać by się mogło, że wszystko jest przeciwko niej. Do czasy, gdy dziewczyna przeprowadza się wraz z ojcem do domu jego nowej dziewczyny. Poznaje zatem rodzinę z którą przyjdzie jej mieszkać oraz nowe zasady. A także wspaniałego chłopaka z którym łapie nić porozumienia i który - o zgrozo! - należy już do jej przybranej siostry. Czy mogło być jeszcze gorzej? Cassidy ma dobre poczucie humoru i przelewa je na papier swojej książki w postaci pozytywnej powieści. Niesamowita rodzina Tanberry do której dołącza od teraz Cherry wydaje się czymś zupełnie nowym i nietuzinkowym. U nich wszystko jest jakby na opak a to kusi czytelnika, ciekawi, wciąga do świata zwariowanych ludzi w towarzystwie których czas jakby spowalnia. Zajmując się rodziną produkcją wyrobów czekoladowych znajdują czas na problemy swoich dzieci i to chyba spodobało mi się najbardziej. Autorka nie pominęła bowiem kreacji żadnego bohatera, poświęciła każdemu uwagę oraz miejsce w powieści, dzięki czemu często pominięci rodzicie także uzyskali prawo głosu. Jako dojrzały czytelnik jestem zadowolona z lektury i wiem, że gdybym przeczytała ją jako nastolatka stałaby się jedną z najlepszych dla mnie powieści. Jest w niej wszystko czego osoba wkraczająca w dorosłe życie poszukuje - zrozumienie, poczucie akceptacji, nastoletnie problemy oraz poszukiwanie własnego miejsca w świecie. Nie jest trudno stanąć na miejscu Cherry i zrozumieć jej zachowanie oraz wybory a tym samym kibicować jej w drodze ku szczęściu. Miło było wraz z tą bohaterką stawiać czoła jej nowej siostrze, która wciąż rzucała jej kłody pod nogi, by pozbyć się rywalki. Wszystko to było mniej straszne a za to bardzo urocze i zabawne. Shay i Cherry tworzą wyjątkową parę przyjaciół. Są szczerzy i przesympatyczni w swojej relacji a tym sposobem budują na swoich ramionach całą fabułę. Przyjemnie było śledzić ich losy dzięki czemu "Wiśniowe serce" oceniam jako bardzo udaną lekturę. Jest w niej oczekiwana lekkość, przyjemny sposób bycia oraz humor, który zawsze sprawia mi mnóstwo przyjemności. Tylko zakończenie (bardzo dobre!) nie okazało się po mojej myśli. Pojawiły się więc sprzeczne emocje, wzruszenia i śmiech, których nie możecie przegapić.\n29-05-2019 o godz 01:07 przez: miye.eu\nRodzina jest bardzo ważna i gdy w dzieciństwie nie jest pełna, często marzymy o tym, by mieć brakujących mamę, tatę, brata czy siostrę. Cherry w powieści „Wiśniowe serce” spod pióra Cathy Cassidy, którą do tej pory wychowywał samotny ojciec, zyskuje cały pakiet. Czy jednak będzie naprawdę szczęśliwa, gdy zamieszka z nową mamą i jej czterema nastoletnimi córkami? Lekkie, młodzieżowe historie, to tytuły, po które sięgam najchętniej. Liczę na to, że niedługo będę mogła czytać je wspólnie z córką. Niestety nie każda książka nadaje się do tego, żeby podsunąć ją młodszej nastolatce. Twórczość Cathy Cassidy jednak spełnia wszystkie kryteria. Nie zawiera nieodpowiednich treści i niesie ze sobą wartościowe przesłanie, a do tego jest przyjemnie napisana i niezwykle wciągająca. Doskonałe pomysły Autorki Cherry jest marzycielką. W szkolnym towarzystwie raczej trzyma się na uboczu. Jej postać w książce została naszkicowana w barwny i ciekawy sposób. W mangach istnieje zwyczaj krótkiego przedstawiania bohaterów w specjalnych metrykach. Cathy Cassidy również uznała, że to dobry pomysł i zarysowała pokrótce profile wszystkich pięciu sióstr. Poniżej chciałabym pokazać Wam, jak wygląda szkic głównej bohaterki „Wiśniowego serca”. Cherry Costello jest… nieśmiała, cicha, zawsze na uboczu… zdarza się, że trudno jej oddzielić prawdę od fikcji Lat: 13 Miejsce urodzenia: Glasgow Mama: Kiko Tata: Paddy Wygląd: drobna, szczupła; cera koloru kawy z mlekiem; proste, czarne włosy z grzywką, często uczesane w kucyki Styl: dżinsy rurki w jasnych barwach, T-shirty z japońskimi motywami Uwielbia: marzyć, wymyślać historie; kwiaty wiśni, napój Irn-Bru, cygańskie wozy Skarby: kimono, parasolka, japoński wachlarz, stare zdjęcie mamy Marzenie: być częścią pełnej rodziny Na samym końcu książka zamienia się w pismo dla nastolatek. Po profilach głównych bohaterek serii pojawia się test „którą siostrą z Bombonierki jesteś?”, a po nim przepisy na przygotowywane w powieści desery i trochę miejsca na własne. Bardzo żałuję, że nie było takich publikacji, kiedy ja sama miałam naście lat. Moja opinia i podsumowanie Z lektury „Wiśniowego serca” jestem bardzo zadowolona i z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy, które opisywały będą historie pozostałych sióstr. Książka opowiada o perypetiach i pierwej miłości nastoletnich dziewczynek, ale nie jest to banalna historia. Niesie ze sobą wiele wartości. Opowiada o rodzinnych więzach, przyjaźni, tęsknocie i wsparciu, jakie może dać nawet zupełnie się od nas różniące rodzeństwo. To powieść o marzeniach i o tym, że naprawdę mogą się spełnić. Seria Bombonierki to zwyczajne historie, które mogłyby zostać opowiedziane o każdej, dorastającej dziewczynce. Są jednak przekazane w tak łagodny, lekki, ciepły i pełen humoru sposób, że od na pozór pospolitej historii nie sposób się oderwać. „Wiśniowe serce” to śliczna, rodzinna książka o dorastaniu, miłości i spełniających się marzeniach. Polecam zarówno młodszym, jak i starszym czytelniczkom. Bardzo przyjemnie spędziłam przy niej czas.\n18-06-2019 o godz 15:28 przez: dobrerecenzje.pl\nNa pewno każda i każdy z Was uwielbia czekoladę. Autorka książki też. Napisała więc cykl książek z czekoladowym motywem przewodnim tzw. bombonierki. Jest to opowieść o pięciu siostrach należących do patchworkowej rodziny, których rodzice prowadzą fabrykę czekolady. Autorka książki zaplanowała więc pięć tomów, a każdy napisany z perspektywy innej bohaterki. Jako pierwsza została opisana Cherry Costello. To dziewczynka mająca 13 lat, trochę nieśmiała i cicha i zawsze z dala, na uboczu. Drobna i bardzo szczupła Cherry uwielbia marzyć i wymyślać przeróżne historie. A jej największym marzeniem jest, aby posiadać pełną rodzinę, czyli mamę i tatę, gdyż wychowuje ją tylko tata Paddy, który zawsze jest zajęty i pracuje w fabryce czekolady. Pewnego dnia tata wraz z córką przeprowadzają się do Somerset, aby tam dołączyć do odjazdowej i zwariowanej rodziny Tanberry. Tata zakochał się w Charlotte, która ma cztery córki, a więc Cherry będzie miała cztery przyrodnie siostry: Skye, Summer i Coco oraz Honey. Coco to chłopczyca, a Skye i Summer są bliźniaczkami, zaś najstarsza z nich to Honey, która chodzi do liceum. Wszystko na pozór byłoby proste i łatwe, gdyby Cherry nie zakochała się w chłopaku Honey. Z nią Cherry nie będzie łatwo, bo życie z Honey to jak spacer po polu minowym. Wybuch może nastąpić w każdej chwili. Jakie przygody, a zwłaszcza niespodzianki czekają Cherry ze strony Honey-przeczytacie w tej książeczce, zdradzę tylko, że dużo będzie się działo i że będzie bardzo śmiesznie. Czy reszta dziewczynek przyjmie Cherry dp swej rodziny? I co najważniejsze: czy dziewczynka będzie tam czuła się dobrze, jak we własnym domu? Cherry obiecała ponadto sobie, że już więcej nie będzie kłamać, a jednak bajki spływają jej z języka jak syrop malinowy, słodkie i lepkie i sączą się wszędzie. Mam nadzieję, że spodobają się Wam perypetie Cherry-pierwszej małej bombonierki. To opowieść o prawdzie i kłamstwie, o życiu na krawędzi i zrobieniu kroku...w przepaść uczuć do niewłaściwej osoby. A więc na co czekasz? Rozpakuj czekoladę, ułóż się wygodnie i czytaj o historii słodkiej Cherry. Muszę jeszcze wspomnieć o okładce książki, gdyż jest ona tak słodka i cudna jak babeczka czekoladowa lub wisienka w czekoladzie. Czytając ją można delektować się czekoladą, aż ślinka cieknie. To prawdziwa i słodka uczta. Serdecznie Was na nią zapraszam.\n13-05-2019 o godz 16:57 przez: charlotte\nRecenzja pochodzi z bloga http://whothatgirl.blogspot.com/2019/05/wisniowe-serce-cathy-cassidy.html Cherry ma wybujałą wyobraźnię i w dodatku jest niepoprawną marzycielką. Żyje we własnym świecie fantazji. Dość często przekształca prawdę, a przez to ściąga na siebie kłopoty. Koleżanki niekoniecznie ją lubią, a nauczyciele wcale jej nie rozumieją. Ostatni wybryk nakłada się z kolejną życiową zmianą - razem z ojcem mają się wprowadzić do nowej rodziny. Przeprowadza się do ogromnego domu na klifie i wszystko idzie dobrze, dopóki nie zdaje sobie sprawy, że zaczyna coś czuć do chłopaka przyrodniej siostry. W dodatku Cherry nie pozbywa się starych nawyków i znów puszcza wodze fantazji. Cherry ma własne problemy, które musi jakoś rozwiązać, a w między czasie jej ojciec wpada na czekoladowy biznes - jego nowa wybranka popiera ten pomysł, a jedna z córek niekoniecznie. W końcu w jej chłopaku zakochana jest jej przybrana siostra, a nowy ojczym pewnie chce wykorzystać jej rodzinę. Jak w tym wszystkim odnajdzie się Cherry? *** Cherry to typowa nastolatka z wybujałą wyobraźnią. Sądzi, że te wszystkie kłamstwa pomogą jej w życiu. Chce mieć normalne koleżanki i dobre życie, a tym czasem sprowadza na siebie jedynie kłopoty. Nauczyciele zganiają to na życie i fakt, że dziewczynka nie potrafi poradzić sobie ze stratą matki. I choć obiecuje więcej nie kłamać, to w nowej rodzinie znów robi to samo. Z jednej strony jest to głupie, ale z drugiej nie ma co jej się dziwić. Chce po prostu w końcu zostać zaakceptowana i być szczęśliwa. Nie jest łatwo kiedy zakochuje się w chłopaku Honey. Choć Shay również nie należy do jakiś świętych, to jednak dzięki Cherry rozumie, że związek z jej przyrodnią siostrą jest do kitu. Honey również żyje w swoim świecie, gdzie idealizuje ojca, który miał gdzieś ich rodzinę. Wiśniowe serce to lekka, przyjemna młodzieżówka, którą należy potraktować z przymrużeniem oka. Z pewnością jest dla młodszych czytelników, więc nie każdemu może się spodobać. Jeśli szukacie lekkiej lektury na wieczór, jest idealna - ale pamiętajcie. Nie ma co zbyt wiele od niej wymagać :) Styl autorki jest lekki i prosty. Nie wyróżnia się też niczym szczególnym. Ja ogólnie jestem zadowolona z lektury :)\n07-05-2019 o godz 09:53 przez: knigi-olgi\n13-letnia Cherry Costello mieszkała z wychowującym ją samotnie tatą. Tata się jednak zakochał w Charlotte Tanberry i zdecydował o przeprowadzce do ukochanej. W domu nad klifem w Somerset mieszkają z Charlotte także jej 4 córki o dźwięcznie brzmiących imionach: Summer, Skye, Coco i Honey. Czy Cherry zyska w nich 4 siostry? Trzy z nich rzeczywiście przyjmują ją ciepło i pomagają w zaaklimatyzowaniu się w nowym miejscu. Jednak najstarsza - Honey (niech nie zwiedzie Was to słodkie imię!) nie zamierza zaakceptować ani Cherry, ani jej ojca w roli nowego taty. Dla niej to parweniusze, biedota z Glasgow, chcąca żyć na koszt jej matki. Ale jest jeszcze coś, bo na domiar wszystkiego chłopak Honey - Shay, od pierwszej chwili wyjątkowo przypada naszej Wisience do serca. I to z wzajemnością! Wkrótce w domu Tanberrych rozkwita pomysł na biznes z oryginalnymi czekoladkami. Ale w cieniu radosnych przygotowań do promującej go imprezy rozgrywa się dramat zakochanej Cherry, zmuszonej wybrać między wredną do bólu Honey a sympatycznym Shay'em. . WIŚNIOWE SERCE to pełna uroku, ciepła historia, przywołująca unikalne emocje, kojarzące się z wakacjami i ... pierwszym zakochaniem. Te pierwszy raz przez kogoś szczególnego czerwieniące się na buraka policzki, hiper przyśpieszone bicie serca - na pewno to znacie ;) Jednak ta książka, mimo lekkiej konwencji, nie jest lekturą o banałach. Narracja Cherry bardzo dobrze oddaje męki dorastania (w jej przypadku na dodatek wyjątkowo trudnego dorastania bez matki), pogubienie, pragnienie akceptacji, której szuka się często kosztem wymysłów (w czym Cherry celuje) i dodawaniem sobie "fajności". WIŚNIOWE SERCE to wyjątkowa młodzieżówka - mądra, dobrze napisana, pyszna i cierpka zarazem - jak życie, którego uroki i cienie Cherry właśnie odkrywa. Historia nieśmiałej Cherry naprawdę wzrusza. Szczególnie poruszające są jej pełne napięcia relacje z Honey. Nie znajdziecie tu słodzenia na siłę, a finał... gwarantuję, że Was zaskoczy. WIŚNIOWE SERCE to docelowo lektura dla młodszych nastolatek, ale nie przeszkodziło mi to wręcz "połknąć" ją ze smakiem. Na dodatek ma kontynuację i już się cieszę na kolejny tom o następnej z dziewczyn - jednej z sióstr Tanberry!\n29-05-2019 o godz 05:57 przez: Anonim\n" Życie jest takie jak kwiat wiśni - piękne, lecz kruche - i cała sztuka w tym, by cieszyć się jego pięknem, póki trwa, i korzystać z każdej danej nam sekundy" Jak tylko zobaczyłam okładkę Wiśniowego serca to wiedziałam, że prędzej czy później wpadnie w moje ręce. Okładka jest wręcz przesłodka taka, którą ma się ochotę schrupać zaraz po przebudzeniu. Wiecie doskonale, że zdecydowanie za rzadko sięga po książki autorów innych niż polscy. I muszę przyznać, że to błąd, który postaram się w tym roku nadrobić. Wiśniowe serce to pierwsza z pięciu części cyklu Bombonierki. Książka przeznaczona jest dla młodych ludzi, ale ja jako,że okres nastoletni dawno mam za sobą też przeczytałam ją z niekłamanym zainteresowaniem. Cherry to trzynastolatka wchodząca w nastoletnie życie, dziewczyna wychowywana jest tylko przez ojca. Mieszkają w Szkocji. Nasza bohaterka nie cieszy się w szkole popularnością i żeby zyskać akceptację i zrozumienie wśród rówieśników często mija się z prawdą,a wydarzenie przedstawiane przez nią maja się nijak do rzeczywistości. Marzy o rodzinie takiej z prawdziwego zdarzenia, gdzie jest mama i tato, znajdzie się też miejsce dla przyszywanego rodzeństwa. Ojciec Cherry, Paddy pewnego dnia odnowił znajomość z dawno niewidzianą przyjaciółką, odnowił i przepadł, zakochał się i Cherry oprócz wymarzonej mamy dostała w pakiecie cztery siostry. Coco. Skye, Summer i Honey to cztery zwariowane siostry Tanberry. Każda inna, każda ma inny charakter, ale co najważniejsze dla naszej bohaterki 3/4 ją akceptuje. Racja zostaje jeszcze jedna i to z nią Cherry będzie miała pod górkę. Jesteście ciekawi dlaczego? Sięgnijcie po Wiśniowe serce, a przekonacie się sami. To lekko i przyjemnie napisana książka, która wchłania od pierwszej strony. Pachnie czekoladą i beztroskimi latami młodości. Chociaż dla trzynastolatek ich problemy są najważniejsze na świecie to patrzą z perspektywy czasu go błahostki. To książka o potrzebie akceptacji w grupie rówieśniczej, o pierwszej miłości i rodzinie, która jest najważniejsza . " Czasami ludzie popełniają błędy. Tak mocno marzą, że w końcu mieszają marzenia z rzeczywistością."\n12-05-2019 o godz 12:30 przez: Inthefuturelondon\nBardzo byłam ciekawa tej książki, ponieważ od czasu do czasu lubię przeczytać jakąś cukierkową historię, która umili mi czas. Jednak, kiedy sięgałam już po powieść Cathy Cassidy, nie wiedziałam, jak dobra historia się kryje na kartach tej książki. Cherry to główna bohaterka tego tomu. Jest urocza, zabawna, inteligentna, choć bardzo często chodzi z głową w chmurach. Jednak nie przeszkadzało mi to i bardzo polubiłam tę bohaterkę. Gdzieś tam, w pewnych sytuacjach odkryłam, że ja i Cherry zachowujemy się podobnie. Do gustu przypadł mi również ojciec dziewczynki. Mimo tego, że tyle osób uważa go za nieudacznika, to we mnie wzbudził on bardzo ciepłe uczucia. Widać, że Paddy kocha swoją córkę i chce dla niej jak najlepiej. Autorka ukazała tutaj uroczą relację między dzieckiem a samotnym rodzicem, która pomimo przeciwności losu jest silna i poruszająca. Historia, jaka została tutaj przedstawiona, jest dosyć schematyczna i niektórym może wydać się okropnie nudna. Warto jednak wspomnieć, że książkę tę czyta się bardzo szybko, przyjemnie, a sama historia mimo wszystko wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć. Ja zdołałam ją pochłonąć w kilka godzin, ponieważ nie ma ona zbyt wielu stron, a naprawdę mnie zaciekawiła. Z drugiej jednak strony, jest to kolejna książka, którą czytam w ostatnim czasie z wątkiem miłości do partnera siostry/brata. Na pierwszy rzut oka może wydawać się to męczące i nudne, ale każda z tych historii jest opowiedziana i przedstawiona inaczej, więc ja nie narzekam. Nie wiem, co mogłabym tu jeszcze napisać. Tak po prostu jest to książka warta uwagi, ponieważ jest urocza, zabawna i wzruszająca. Cathy Cassidy poruszyła tutaj również tematy samotnego rodzicielstwa oraz pragnienia posiadania rodziny i przyjaciół. Gdybym tylko mogła, przytuliłabym mocno Cherry, żeby dać jej choć trochę swojego wsparcia. Komu polecam tę książkę? Szczególnie fanom romansu oraz powieści młodzieżowych z wątkiem obyczajowym. Nie mogę doczekać się, aż w Polsce pojawią się kolejne części z tej serii, ponieważ jestem ciekawa historii pozostałych sióstr Tanberry.\n08-07-2021 o godz 14:14 przez: Ewelina\nNawet nie spodziewałam się, że książki dla młodzieży mogą mieć tyle uroku. Fantazje nastolatków naprawdę potrafią zadziwiać, tym bardziej, kiedy pragną być przez innych akceptowane. Cherry nie ma życia usłanego różami. Żyje tylko z ojcem, który jest dla niej bardzo wyrozumiały. Starają się wspierać wzajemnie i wspólnie odnajdywać wyjścia z trudnych sytuacji. Nie należą do osób bogatych, lecz ich miłości nie da się przeliczyć na złotówki. Nastolatka wciąż żyje w świecie fantazji, by stłumić swoje smutki. Niczego bardziej nie pragnie niż matki i akceptacji otoczenia. Pewnego dnia jej codzienne życie wzburza pewna wiadomość. Z pewnych przyczyn muszą się przeprowadzić do miejsca, gdzie jej ojciec jest szczęśliwy. Będzie to dopiero początek całego splotu wydarzeń, gdzie marzenia przeplotą się z rzeczywistością, a sercem Cherry zawładnie nieznane dotąd uczucie. Czy zatem będzie umiała je okiełznać? Czy życie w nowym miejscu okaże się lepsze? Czy spotka tam kogoś, komu nie będzie obojętna? Cóż za piękna historia. Niesamowicie malownicza powieść, którą ma się ochotę czytać i wąchać. Wszystkie opisy przepełnione są słodyczą i rozkoszą. Historia Cherry oplotła mnie niczym wata cukrowa, której nie sposób nie skosztować. Niesie ze sobą przesłanie, poruszając takie tematy jak: brak jednego z rodziców, nowe otoczenie, wyparcie zdarzeń, wybujała wyobraźnia, potrzeba bycia zaakceptowanym i potrzebnym. Ja sama trzy razy zmieniałam szkołę ze względu na przeprowadzkę, więc doskonale rozumiem główną bohaterkę. Nie jest łatwo wciąż zaczynać od początku i robić wszystko, by ktoś nas polubił. Historia pokazuje jakie braki odczuwa dziecko będąc odtrącone przez rodzica, a także w jaki sposób stara się radzić z tym problemem. Bohaterowie idealnie odgrywali swoje role. Każdy z nich był inny i każdy z nich niósł za sobą przesłanie. Polubiłam każdą postać z osobna, a niektórym bardzo współczułam. Na końcu książki znajdziecie słowniczek z charakteryzacją postaci, a także przepis na coś pysznego:-) Teraz tylko marzę, by przeczytać drugi tom!\n24-06-2019 o godz 09:29 przez: rudy lisek czyta\n”Wiśniowe serce”Cathy Cassidy to urocza pozycja dla młodzieży.Za tą słodką okładka kryje się przyjemna i ciepła historia.Autorka zaprasza nas świat wykwintnej czekolady,która czasem może mieć gorzki posmak. .🍬 Autorka postanowiła stworzyć opowieść wokół pięciu sióstr.Każdy tom jest poświęcony innej bohaterce.Pierwszy należy do Cherry,nieco wyobcowanej marzycielki,żyjącej w świecie fantazji.Dziewczynka mieszka w Szkocji z wychowującym ją samotnie ojcem.Paddy pracuje w fabryce czekolady,ale pewnego dnia ich życie diametralnie się zmienia.Oboje przeprowadzają się do jego dziewczyny,która mieszka w Anglii.Od tej pory mają stać się częścią nowej,niezwykłej rodziny.Cherry od najmłodszych lat o tym marzyła.Teraz,gdy mieszka w starym domu na szycie nadmorskiego klifu nic nie może tego szczęścia zakłóci,no gdyby nie to,że Cherry zaczyna coś czuć do chłopaka przyrodniej siostry. Co z tego wyniknie?. .🍒 ”Wiśniowe serce”to pierwszy cykl z czekoladowej serii ”Bombonierek”.To słodka-gorzka opowieść o dojrzewaniu,pierwszych miłościach i dylematach.To również powieść o więzach rodzinnych,siostrzany relacjach,przyjaźni i o poszukiwaniu szczęścia.Fabuła jest dość prosta i lekka,ale sama w sobie ma coś magicznego.Bardzo mi się podobała bajkowa opowieść Cherry dotycząca losów jej mamy,jak również postacie sióstr są bardzo kolorowe i wyraziste.Chociaż nastoletnie lata ma już dawno za sobą to jako dojrzały czytelnik jestem zadowolona z tej lektury,ale zdecydowanie polecam ją młodszym czytelnikom.Będą tą historią zachwyceni,bo jest urocza i zabawna. I ta okładka..cudowna i pyszna. Skusisz się 😋? . Dziękuje Wydawnictwo IUVIl 💛 https://www.instagram.com/rudy_lisek_czyta/\n30-11-2019 o godz 15:08 przez: Królewskie Recenzje\nCherry żyje w własnym świecie i często potrafi solidnie nazmyślać. Przez to ma kłopoty z koleżankami i nauczycielami. Jest sama. Tylko ojciec jest przy niej i ją rozumie. Jednak ma szansę na zmianę. Jej ojciec postanawia przeprowadzić się do swojej sympatii sprzed lat i zarazem nowej dziewczyny. Cherry ma szansę stać się częścią dużej rodziny. W końcu będzie miała siostry? Tylko czy ona ją zaakceptują? Cherry została ciepło przywitana przez trzy siostry, jednak czwarta nie ukrywa swojej nienawiści. Wszystko idzie w miarę dobrze, choć nadal nie przestaje kłamać. Wszystko jednak się zmienia, kiedy poznaje chłopka najstarszej siostry i rodzą się w niej nieznane dotąd uczucia. Podczas, gdy wszyscy pracują nad nowym projektem rozkręcenia rodzinnej firmy, Cherry zmaga się z dylematem, czy wybrać lojalność wobec nielubianej siostry czy miłością wobec jej chłopaka. Bo Bombonierkach można spodziewać się słodyczy, że będzie mdło i cukierkowo. Cathy Cassidy stworzyła jednak historię poważną, problematyczną i szczerą. Nie pominęła także słodkości, ale one były jedynie osłodą w gorzkiej rzeczywistości w jakiej żyły wszystkie dziewczyny. Nie tylko Cherry. Pozostałe siostry także nie miały łatwo. Zostały porzucone przez ojca, a ich matka postanowiła związać się z kolejnym mężczyzną, który na dodatek ma córkę, którą one muszą do siebie przyjąć. Dla żadnej z nich to nie jest łatwe, a jednak próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości i być dla siebie wsparciem. Każda z dziewcząt wystawiona jest na próbę i nie każdą czeka szczęśliwe zakończenie, a i tak każde szczęście okupione jest trudnymi wyrzeczeniami.\n19-05-2019 o godz 21:23 przez: Książki w eterze\nNad przepaścią uczuć. Można stać nad przepaścią uczuć, gdy pokocha się niewłaściwą osobę. Ale trudno mówić o lubieniu, kiedy serce woła kocham! Historia Cherry jest jak gorzka pastylka, która w głębi kryje słodki środek. Poznajcie jej smak. Cherry ma zaledwie trzynaście lat, a już sporo przeżyć na koncie. Uwielbia fantazjować, choć czasem gubi się we własnych kłamstewkach. Szkopuł tkwi w tym, że właśnie one pozwalają poczuć się szczęśliwą. Bo jak inaczej szukać szczęścia w realu, w którym jej mamy nie ma już od dziewięciu lat, ojciec boryka się ze związaniem końca z końcem, w szkole narażona jest na kpiny i docinki, a lada moment przyjdzie jej zmierzyć się z wielką zmianą. Ojciec chce przeprowadzić się do swojej partnerki, która mieszka w wielkim domu na szczycie nadmorskiego klifu. Sądzicie, że zapowiada się bajkowo? Ta bajka jest nieco inna od wszystkich, gdyż rodzina Tanberry jest dość zwariowana, a cztery przybrane siostry nie są zbyt zadowolone z zadomowienia się Cherry w ich domu. Może wszystko jakoś by się poukładało, gdyby nie Shay, w którym zakochuje się Cherry… Lojalność czy miłość? Marzenia czy rzeczywistość? Prawda czy kłamstwo? To powieść o sztuce wyboru, który bywa trudny, gdy stoi się nad przepaścią uczuć. Pierwsza część cyklu „Bombonierki” to subtelny przedsmak historii o akceptacji, tolerancji, przyjaźni i miłości. Lekki język, dojrzale skonstruowana fabuła, mnóstwo emocji i ambiwalentność uczuć pochłoną was bez reszty. Ta książka jest zapowiedzią ciekawego cyklu, który z pewnością przyniesie wiele zaskakujących zdarzeń. Polecam waszej uwadze. Bez względu na wiek!\n14-05-2019 o godz 18:30 przez: Czytam i oglądam\nwięcej: czytamiogladam.pl Nie będę ukrywać, niby książek nie ocenia się po okładce, ale gdy zobaczyłam oprawę graficzną do "Wiśniowego serca" nabrałam ogromnego(dosłownie!) smaku na tę pozycję. Potem dowiedziałam się, że to początek serii pięciu książek. "O tak! Dawno nie czytałam serii młodzieżowej, ale żeby zdecydować się na następne części należałoby jak najszybciej przeczytać pierwszą powieść" - pomyślałam. "Wiśniowe serce" jest to jedna z tych książek, po lekturze których robi się ciepło na sercu i odkładamy ją na półkę z uśmiechem na twarzy nie mogąc się doczekać kolejnej książki z danej serii. Z jednej strony jest to powieść dla młodszej młodzieży, z drugiej zaś uważam, że nawet dorosła osoba odnajdzie się w historii Cherry i będzie jej kibicować do ostatnich stron. Cathy Cassidy ma niewiarygodnie lekkie pióro, które sprawia, że przez całą powieść przepływamy. Nie nudzi, nie nuży, nie męczy, jest wręcz miło, ujmująco, choć problematyka zawarta w środku nie należy do najłatwiejszych. Stykamy się tu przede wszystkim z obawami głównej bohaterki. Lękiem przed akceptacją, nowym życiem, próbą odnalezienia się na nowo i pogodzenia z rzeczywistością. Z pewnością należy zwrócić uwagę, że w "Wiśniowym sercu" pojawia się mnogość postaci, która na pierwszy rzut może sprawić, że poczujemy się zagubieni. Na szczęście autorka wykreowała tak wyraziste pod względem psychologicznym postaci, że kiedy myślę o Skye, Coco, Summer czy Honey od razu wiem, która z sióstr Tanberry jest która.\n03-11-2019 o godz 19:41 przez: karkareads\n“Po moim policzku spływa łza, którą wycieram w futro Freda. Przeszłość jest pełna głęboko zagrzebanych wspomnień. Nigdy nie dzieliłam się z nikim tymi wspomnieniami, tymi uczuciami (...)”. Cześć! Jestem Cherry, jestem marzycielką, która lubi fantazjować. Chodzę do szkoły i przeżywam to co każda nastolatka, nie rozumieją mnie nauczyciele, a z koleżankami mam czasem kłopoty, nic niezwykłego. Pewnego dnia w moim życiu zaczęła się rewolucja. Razem z ojcem przeprowadziliśmy się do jego dziewczyny i staliśmy się częścią hałaśliwej i zwariowanej rodziny. Dom na szczycie klifu, wszystko było super. Dopóki nie zakochałam się w chłopaku przybranej siostry. Ona zrobi wszystko, żeby się mnie pozbyć, a ja nie mam pojęcia co zrobić. Młodzieżówki to gatunek, po który nie sięgam zbyt często, boje się, że jestem na nie za stara. „Wiśniowe serce” to pierwsza część serii “Bombonierki”. Opowiada o Cherry, młodej dzielnej dziewczynie, którą wychowywał tylko ojciec, a teraz oboje mogą mieć w końcu rodzinę na którą tak bardzo zasługują. Jednak wszystko się komplikuje, kiedy Cherry zakochuje się w Shayu. To pierwsza wielka miłość dziewczyny. Jak sobie z tym poradzi? Jak sobie poradzi w nowej rodzinie? Przekonajcie się sami ! Polecam ! “Bajki są kłamstwami tylko wtedy, kiedy udajesz, że są prawdziwe… A jeśli przyznasz, że to historie, fantazje? Wtedy wolno Ci wędrować, gdzie tylko zechcesz.”\n21-05-2019 o godz 14:27 przez: Świat w kolorze blond\n” Wiśniowe serce ” to pierwsza z pięciu opowieści o siostrach należących do rodziny patchworkowej, których rodzice zajmują się prowadzeniem czekoladowego biznesu. Każdy tom pisany jest z perspektywy innej bohaterki. Autorka rozpoczęła od Cherry, nieśmiałej i cichej trzynastolatki, która lubi marzyć i wymyślać niesamowite historie. Nie zbiera najlepszych ocen, a nauczyciele nie darzą ją zbyt wielką sympatią. Jej życie zmienia się, gdy wraz z ojcem przeprowadzają się do jego partnerki w Somerset. Chcąc nie chcąc Cherry musi dołączyć do grona czterech sióstr, które niekoniecznie darzą ją sympatią. Sytuacja robi się tym bardziej skomplikowana, gdy dziewczyna zakochuje się w Shaynie, chłopaku jednej z sióstr … Jak potoczą się losy głównej bohaterki ? Czy wybierze lojalność wobec siostry, czy raczej własne szczęście ? Jak widzicie, przedstawiona książka przyciąga uwagę nie tylko uroczą, kolorową okładką ale także interesującą fabułą. Znajdziecie tu historię o poszukiwaniu własnego miejsca na świecie, o konieczności dokonywania wyborów i podejmowaniu trudnych decyzji. Książka napisana jest lekkim językiem i wciąga od pierwszych stron. Jestem pewna, że spodoba się nie tylko młodszym czytelnikom. Tak więc polecam wszystkim bez względu na wiek, a ja czekam na kolejne części o losach niezwykłych bohaterek.\n26-12-2019 o godz 10:29 przez: natala_reads\nCherry jest 13latką, która uwielbia fantazjować. Jak na zwykłą dziewczynę w tym wieku przystało, chodzi do szkoły i miewa swoje problemy. Jednak na główną bohaterkę spada ogromny "ciężar", bowiem wraz ze swoim ojcem przeprowadza się do jego partnerki. Z czasem wszystko zaczyna się układać, a zwariowana i mocno pokręcona, nowa rodzina jest znośna, Cherry zakochuje się w chłopaku jesdnej ze swoich przybranych sióstr. Co zrobi Cherry? Czy zauroczenie to zostanie odwzajemnione? Czy bohaterka sprowadzi na swoją rodzinę "katastrofę"? Bardzo lekka, przepięknie wydana historia dla nastolatków. Nie jest to zwykła powieść młodzieżowa, ponieważ główna bohaterka zmaga się z bardzo poważnymi jak na jej wiek problemami sercowymi. Można się wiele nauczyć od 13letniej Cherry. Jedno ale jakie w niej znajduje to sposób w jaki jest napisana. Może jestem już trochę "za stara" na tego typu powieści, ale wg mnie jest ona bardzo przesłodzona. Być może osoby w wieku bohaterki zareagują na nią inaczej, ale ja... czułam się nią "przesycona". Mimo tej całej, cukierkowej fabuły, książkę czytało się naprawdę lekko i przyjemnie. To jedna z tych powieści, z których młode osoby (w szczególności dziewczęta) będą zachwycone. Mimo ogormnej ilości cukru jakiego ta powieść mi dostarczyła, bardzo wam polecam :))\n28-05-2019 o godz 20:38 przez: I czerwone szpilki\nCukierkowa historia, a raczej czekoladowa, wiśniowa, bombonierkowa. Budząca zmysły smaku i nastoletniego romansu. Cherry Castello - niepoprawna marzycielka, trzynastolatka wychowywana przez ojca, zostaje częścią wielkiej patchworkowej rodziny. W pakiecie dostaje cztery siostry, a czego jedna nie jest zadowolona z jej obecności w tym nowym, zwariowanym życiu, łączącym dwie rodziny. Cherry zakochuje się w chłopcu, ale jest to zakazana miłość, bez przyszłości. Jak myślicie, jak zakończy się ta niewinna, bo młodzieńcza miłość, a zarazem odwzajemniona i prawdziwa? Dziewczyna trudno odróżnia prawdę od fikcji, zatraca się w wymyślaniu i snuciu historii, czasem sama w nie wierzy. Czy nowe życie, jakie zafundował jej ojciec pomoże jej w odnalezieniu siebie samej? Ciepła historia o prawdziwym życiu, choć młodzieńczym. Warto czasem poczytać książki dla młodzieży, choć te czasy u mnie już minęły, człowiek zapomina o prawdziwych życiowych problemach i zatraca się w naiwnych romansach i zauroczeniach. Problemy Cherry wydają się proste, nieskomplikowane, a jej życie warte przeżycia. Chcesz dowiedzieć się czegoś więcej o tej szalonej buntowniczce? Zapraszam do książki. Polecam.\n,,Wiśniowe serce" Cathy Cassidy to pierwszy tom z serii Bombonierka. Główna bohaterka wychowywała się tylko z tatą. Teraz on znalazł sobie partnerkę z 4 córkami i się do nich przeprowadzili. Prawda jest taka, że najstarsza córka wybranki nie zapałała do dziewczyny sympatią. Czy to się miało zmienić? Lubię czytać książki młodzieżowe, a więc postanowiłam skusić się na tę publikację. Nie ukrywam, że przypadła mi do gustu. Nie jest to bardzo wymagająca lektura. Czyta się ją niesamowicie szybko. Całość fabuły ściśle łączy się z czekoladkami, stąd nazwa serii. Jak możemy dowiedzieć się na początku, autorka zaplanowała 5-tomowy cykl, po jednym tomie na każdą z sióstr. Pewnie się z wszystkimi zapoznam, bo jest to naprawdę całkiem odprężająca lektura. Mam nadzieję, że na kolejne części nie trzeba będzie zbyt długo czekać. ,,Wiśniowe serce" Cathy Cassidy to pierwszy tom świetnie zapowiadającej się serii. Jeśli lubicie młodzieżowe cykle, to ten też powinien przypaść Wam do gustu.\n25-05-2019 o godz 18:16 przez: Dominika\nZ reguły nie sięgam po książki młodzieżowe, niezbyt lubię czytać pozycje, w których są utarte schematy. W tej książce było inaczej, chociaż w momentach, gdy ktoś mówił o kłamstwie Cherry lub ją na nim przyłapywał, czułam się chyba tak samo zażenowana jak ona. Trochę denerwowała mnie postać Honey, co w sumie rozumiem, raczej takie było jej "zadanie". Myślę, że mało było o Charlotte, niezbyt się z nią zaznajomiłam, ale wynagrodziły mi to inne wątki, więc mogę przymknąć na to oko. No i ta końcówka! Wyobrażałam ją sobie całkiem inaczej, a ta pozostawiła tylko niedosyt. cała recenzja znajduje się na moim blogu: https://iseelovebooks.blogspot.com/2019/04/12-wisniowe-serce-cathy-cassidy.html


2379 dom wolnostojący Izabelin B 1,390,000 zł\nDACZA. Letnisko całoroczne o czystym, leśnym mikroklimacie.\n10 minut od stacji metra Młociny.\nDom drewniany z bali ekologicznych, wybudowany przez górali w 1978 roku. Przeszedł generalny remont wraz z przebudową na przełomie 1999/2000 r.\nDom o powierzchni całkowitej 216 m2., ocieplony, ogrzewany gazem, z kominkiem w salonie. Ilość pokoi 4, łazienki 2, sauna.\nDach pokryty gontem, w kolorze brązowym, okna drewniane, drzwi zewnętrzne antywłamaniowe. Dom częściowo podpiwniczony. Wszystkie media miejskie, alarm, domofon, ochrona, rolety. Położony w cichej i eleganckiej okolicy, z idealnym dojazdem do Warszawy.\nPrezentowana nieruchomość to dom i połączone 2 działki o pow. prawie 3.000 m2. Możliwa budowa drugiego domu.\nDookoła domu utrzymany został leśny ogród. Na działce - kilkudziesięcioletnie sosny i drzewa liściaste.\nNieruchomość ma niepotykany charakter w tej okolicy. To unikat w skali Izabelina.\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z ww ofertą.\nZapraszamy do zamieszkania w otulinie Puszczy Kampinoskiej!\nIdentyfikator oferty: 2379\ncegła + drewno


Jedzenie z muzyką w tle - Kobieca Reaktywacja\nJedzenie z muzyką w tle\nW dzisiejszym pędzie coraz częściej zapominamy o małych przyjemnościach dnia codziennego, w tym o właściwym celebrowaniu posiłków.\nNajlepszą okazją na wyrwanie się z pędu jest relaks przy ulubionych dźwiękach, dzięki którym posiłek nabiera lepszego smaku. foodpanda i Spotify postanowili sprawdzić, jakie dźwięki towarzyszą nam podczas lunchu i kolacji.\nMuzyka i jedzenie od zawsze były dobraną parą i silnie działały na nasze zmysły. Dobrym jedzeniem i dźwiękami możemy delektować się bez końca. Jakiej muzyki słuchamy dziś, jedząc lunch i kolację, sprawdziły serwisy foodpanda i Spotify. Muzyka zawsze towarzyszyła jedzeniu. Wspólnie z serwisem Spotify postanowiliśmy sprawdzić, czego słuchają młodzi Polacy w porze lunchu i przy kolacji – mówi Piotr Łagowski, Dyrektor generalny foodpanda na rynki CEE. – Porównaliśmy wyniki naszej sondy z danymi Spotify – kończy Łagowski.\nCzego słucha się z Pandą?\nfoodpanda zapytała swoich użytkowników, jakich utworów najlepiej się słucha podczas lunchu i kolacji. W czasie lunchu zdecydowanie królują piosenki energetyczne, które pobudzają – nie tylko trawienie, ale też do dalszej pracy. Najpopularniejsze wg użytkowników serwisu foodpanda utwory lunchowe to:\nPitbull&Kesha – Timber\nWieczorem użytkownicy foodpandy słuchają najczęściej stonowanych piosenek, gdy po ciężkim dniu potrzebują chwili relaksu i możliwości celebrowania posiłku w spokojnym rytmie. Top 3 na wieczorną kolację to:\nEd Sherman – I see fire\nDźwięki z chmury\nSerwis Spotify sprawdził dla odmiany, czego najchętniej słuchają mieszkańcy Krakowa, Warszawy i Wrocławia. Chcieliśmy porównać preferencje muzyczne użytkowników foodpandy z danymi naszego serwisu – mówi Przemek Pluta, Business Manager CEE Spotify. – Co ciekawe, nasze wyniki były bardzo podobne – dodaje Pluta. Bezapelacyjnie w każdym mieście wygrał Clean Bandit i Jess Glynne z utworem Rather Be. W słuchawkach fanów Spotify królują jeszcze utwory takie jak Magic brytyjskiej grupy Coldplay, a także Ed Sheeran z I See Fire.\nUżytkownicy foodpandy i Spotify to ludzie młodzi, którzy korzystają z nowych technologii w sposób aktywny, dlatego ich preferencje muzyczne i kulinarne są podobne – podsumował wyniki obu serwisów Piotr Łagowski z foodpandy.\nFoodpanda to aplikacja mobilna i portal internetowy umożliwiający zamawianie posiłków z ponad 1 200 restauracji w Polsce, w tym m.in. z McDonald’s, Subway, Salad Story, Sphinx, Da Grasso czy Noodle w pudle. Foodpanda jest obecna w 40 krajach, na 5 kontynentach. W Polsce serwis został uruchomiony w lutym 2013 roku.\nSpotify jest wielokrotnie nagradzanym cyfrowym muzycznym serwisem streamingowym, który oferuje dostęp na żądanie do ponad 20 milionów* utworów. Naszym marzeniem jest, aby świat muzyki stał się dostępny dla każdego bez względu na miejsce i czas. Spotify sprawia, że odkrywanie muzyki, zarządzanie i dzielenie się nią jest łatwiejsze niż kiedykolwiek. Jednocześnie ważne jest dla nas wsparcie artystów. Spotify jest dostępne w 57 krajach na całym świecie, z ponad 40 milionami aktywnych użytkowników i przeszło 10 milionami korzystających z płatnego abonamentu.\nOd momentu premiery w Szwecji w 2008 roku Spotify przekazało ponad miliard dolarów organizacjom zrzeszającym właścicieli praw autorskich. Spotify jest drugim co do wielkości cyfrowym źródłem przychodów wytwórni płytowych w Europie oraz największym i odnoszącym największe sukcesy serwisem streamingowym tego typu na świecie.


Temat: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 5:35 pm\nJego mieszkanie znajduje się w 2piętrowej kamienicy we wschodnim Londynie. Pierwsze piętro i parter zajmuje sklep Jonathana - jego mały antykwariat - zaś cały drugi poziom stanowi część mieszkalną. Są tu 3 pokoje, salon, kuchnia i łazienka oraz mały przedpokój. Nic nadzwyczajnego za to bardzo przytulnego.\nJonathan jak zwykle stał półprzytomny przy kuchennym blacie przygotowując sobie kawę. Kolejna noc minęła mu niemal bezsennie na siedzeniu przed kompem z myszką w ręku. Chyba naprawdę powinien coś zrobić z tym małym problemem bo jeśli potrwa to dłużej może mieć spore problemy ze zdrowiem. Ale co poradzić na to, że gdy ma się za dużo na głowie sen nie chce przyjść?\nOdwrócił się opierając plecami o blat. Jego wzrok padł na jeszcze zamknięte drzwi prowadzące do pokoju. Pokoju w którym pewnie jeszcze spał Dio. Jego siostrzeniec, który dopiero co przeniósł się do tego miasta i prestiżowej szkoły. Prawdę mówiąc z początku był nieco sceptycznie nastawiony do pomysłu zajęcia się chłopakiem - wiecie to by przeszkodziło mu w pracy! - ale doszedł do wniosku, że będzie to idealna okazja by chociaż spróbować naprawić relacje z rodziną. W ogóle był zaskoczony, gdy siostra zadzwoniła pytając się, że przygarnie choć na chwilę Dio do siebie póki ten nie dostanie przydziału w Akademiku. Owszem wspominał im w liście, że przenosi się do Londynu, ale że odpowiedzi nie dostał to myślał, że został olany i nikt tego nie przeczytał. A tu proszę, taka niespodzianka.\nZabrał się za przygotowywanie śniadania. Zaczął kroić pomidory i wrzucił je na rozgrzaną patelnię chcąc zrobić z nimi jajecznicę. W ogóle dziwnie czuł się z tym, że znowu z kimś mieszka i musi przygotowywać dla kogoś jedzenie. Odzwyczaił się od tego i pewnie sporo czasu minie zanim ponownie przywyknie. Nie żeby mu to przeszkadzało, ba nie miał nic przeciwko takiemu towarzystwu.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 5:53 pm\nDio już od dawna nie spał, ale Jonathan nie musiał o tym wiedzieć. W odpłynięciu do krainy morfeusza przez całą noc skutecznie przeszkadzał mu stres. No bo nie sądzicie że miał prawo być przerażony i zdenerwowany? Tyle rzeczy wydarzyło się jedna po drugiej i Dio zwyczajnie się już w tym wszystkim gubił. Najpierw pożar, wiadomość o śmierci taty, bolesne leczenie w szpitalu, przeprowadzka do mamy, którą tak na dobrą sprawę wcale nie zbyt dobrze znał, a potem kolejna, do zupełnie innego kraju, do mieszkania człowieka o którym prawie niewiele wiedział. No i jeszcze ta szkoła. Dio słyszał że jest najlepsza w kraju i że niedługo to tam będzie mieszkal w akademiku. Super. To już nawet nie będzie miał możliwości by po zajęciach zaszyć się w swoim pokoju gdzie nikt mu nie będzie przeszkadzał. Będzie zmuszony siedzieć w pomieszczeniu ze współlokatorem, który na pewno będzie gapił się na jego blizny...\nDio leżał i leżał pod pierzyną ale w końcu stwierdził, że dłużej tak nie może. Tym bardziej że jego żołądek zaczął domagać się pożywienia. Blondyn westchnął ciężko. Sprawdził w lusterku wiszacym na ścianie czy bandaże mu się nie obluzowały.\nChyba nie pozostało mu nic innego jak robić dobrą minę do złej gry, prawda?\nChcąc nie chcą, ruszył w kierunku drzwi. Wyszedł z pokoju i, prowadzony nosem, trafił do kuchni. Przyczaił się w progu, patrząc jak Jonathan przygotowuje śniadanie. Wolał go przez chwilę poobserwować, zanim da mu znak, że tutaj jest.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 6:32 pm\nPrawdę mówiąc troszkę się obawiał to, co może się wydarzyć, gdy Dio dołączy do niego. Siostra powiedziała mu co się stało - pożar, rany chłopaka i w ogóle - ale wciąż trudno mu było w to wszystko uwierzyć. Chłopak pomimo młodego wieku zdążył już swoje przeżyć, a co gorsze ślady tego będzie musiał nosić na sobie do końca życia. Już przy pierwszym spotkaniu na dworu dostrzegł bandaże i blizny szpecące jego ciało. Z resztą ciężko to przeoczyć, gdy opatrunki zajmują pół twarzy i robisz wszystko by jak najmniej rzucać się w oczy. Odnosi to zupełnie odwrotny skutek. Postanowił jednak kompletnie ignorować fakt oszpecenia domyślając się, że pewnie i tak zbyt dużo uwagi już temu poświęcono. Ba widział te ukradkowe spojrzenia ludzi, gdy kierował się z Dio do samochodu. Biedny chłopak musi to przeżywać cały czas, więc chociaż on oszczędzi mu ciekawskich zachowań. Z resztą to tylko bandaże nic niezwykłego prawda?\nUsłyszał zamykanie drzwi i ciche kroki. Przez długi czas mieszkał sam, więc teraz był na to wyczulany. Głupie prawda? Poza tym czuł na sobie spojrzenie chłopaka. Szkoda, że nie podszedł i nie zagadał, ale widać nie jest aż tak otwarty czy towarzyski. Może to i lepiej? Przynajmniej obejdzie się od paplania bez sensu. Nie, to źle brzmi, bo przecież nie miał nic przeciwko temu, by porozmawiać z nim i poznać go lepiej. Eh dobrze, że nic takiego głośno nie powiedział.\nJajecznica była gotowa. Jonathan spokojnie przełożył ją na dwa talerze i nakrył do stołu. Pojawił się też na nim sok, pieczywo, masło oraz ser i dżem na wypadek, gdyby Dio miał jeszcze na coś ochotę. Chyba za bardzo się stara co?\n-Smacznego, mam nadzieję, że lubisz jajecznicę - powiedział z lekkim uśmiechem zerkając na chłopaka. Sam zaraz usiadł przy stole i czekał z posiłkiem na niego. Tym czasem blondyn mógł poczuć jak coś miękkiego przesuwa mu się koło nóg wyraźnie go obwąchując. Biała fretka wreszcie raczyła wyjść ze swojej kryjówki i jak to ona ciekawsko próbowała poznać "nową zabawkę". W ogóle Dimitri uwielbiał ludzi i lgnął do ich dotyku, więc nowa osoba w domu była mu jak najbardziej w smak.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 6:48 pm\nDio mimo wszystko był Jonathanowi bardzo wdzięczny. Chociaż cała ta afera z przeprowadzką była dla niego naprawdę ciężka, miał jednak nadzieję na nowy początek. Na pewno nie będzie łatwo. Nie z takimi bliznami... ale kto wie, może odnajdzie tutaj jakąś bratnią duszę? Póki co poczuł niteczkę sympatii do swojego wujka że ten zachowuje się taktownie i nie spogląda co chwila na jego blizny. Kiedy był odbierany z dworca i wszyscy na ulicy gapili się na niego, miał wrażenie że zwyczajnie się rozpłacze. Czuł się jak eksponat w zoo, na który wszyscy patrzą.\nTo nie to, że nie był towarzyski. Uwielbiał mieć przyjaciół i z nimi rozmawiać. Śmiać się i żartować. Po prostu kiedy stało się to wszystko, Dio zamknął się w swojej skorupie. Jonathan już zyskał jego sympatię, jednak by chłopiec mógł czuć się swobodnie w jego towarzystwie, musi minąć sporo czasu i muszą się lepiej poznać.\nDio przez chwilę jeszcze czaił się przy wejściu do kuchni, nawet kiedy Jonathan przygotował już wszystko. Stwierdził że jego brzuch bardzo domaga się jedzenia, jednak kiedy już miał wejść do środka, coś otarło mu się o kostkę. Dio drgnął i prawie odskoczył, w porę jednak dostrzegł co go tak zaskoczyło. Jego oczy od razu się rozjaśniły. Na chwilę kompletnie zapomniał o śniadaniu i kucnął przy zwierzaku.\n- Nie mówiłeś, że masz fretkę - powiedziałswoich przyciszonym głosem, w którym dało się jednak usłyszeć radość. Kochał zwierzęta, dlatego rad był gdy dowiedział się że jego lotopałanka przetrwała pożar. Przywiózł ją oczywiście ze sobą, chociaż teraz spała smacznie w klatce.\nDał zwierzakowi do obwąchania rękę i pogłaskał go. Po chwili nie wytrzymał i wziął ją na ręce. Powiesił sobie na karku i tak przyozdobiony usiadł przy stole.\nCzuł się znacznie pewniej kiedy miał pod ręką futerkowego przyjaciela, nawet jeśli był to zwierz ledwo poznany. Powróciła mu odrobina optymizmu, przysunął sobie jajecznicę i zaczął szybko pałaszować.\n- Hak ie nafyfa? - zapytał z pełnymi ustami, wskazując na fretkę.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 7:18 pm\nWłaśnie dlatego starał się zachowywać taktownie. Już wystarczy, że reszta była ignorantami mającymi gdzieś uczucia innych. Im by miło nie było gdyby ktoś sie na nich gapił, więc czemu to robią w stosunku do chłopaka po takich przeżyciach. Prawdę mówiąc to miał żal do swojej siostry za to, że po tym wszystkim zamiast zostać z synem i się nim zająć odesłała go do szkoły z internatem. Może i była to najlepsza szkoła w kraju, ale nawet to nie zastąpi tego ciepła, którego chłopak potrzebował. Powinien otrzymać od niej wsparcie a nie kasę, to nic nie załatwi. W sumie wygarnął to jej jadąc po chłopaka ale jak widać ta się nie przejęła tylko "pozbyła problemu". W takich chwilach nie żałował, że kontakty z rodziną ułożyły się tak a nie inaczej.\nWidać zwierzęta potrafią przełamać lody. Widział, jak twarz chłopca rozjaśnia się na widok fretki, nie mówiąc już o tym, że ten zaczął się pewniej zachowywać. Albo takie wrażenie miał Jona. Dimka bardzo chętnie skorzystał z wyciągniętej ręki obwąchując ją i trącając noskiem sprawdzając czy aby na pewno tego się nie je. Głodomór i tyle. Gdy ostał zabrany na ręce zaraz ułożył się wygodniej na ramionach i rozglądał ciekawsko podziwiając świat z nowej perspektywy. Co prawda pewnie Dio zaraz znudzi się trzymanie zwierza, zwłaszcza, że ten dreptał co chwilę i łaskotał futrem po szyi.\n-Bo nie pytałeś- zaśmiał się cicho na jego słowa odnośnie nie chwaleniem się zwierzakiem. Tak naprawdę to zapomniał wspomnieć o tym drobnym fakcie, a fretka te jakoś szczególnie chętna do integracji wczoraj nie była.\n-Dimitri, ale reaguje na wszystkie zdrobnienia od tego- fretka słysząc swoje imię podniosła głowę i zaczęła się wspinać chłopakowi na głowę. No mówiłem nowa zabawka. - Mam nadzieję, że cię nie zamęczy, czasem jest strasznie energiczny. Jak spałeś?- zapytał spokojnie w przeciwieństwie do niego jedząc śniadanie. Prawdę mówiąc obawiał się, że gorzej wypadnie ta pierwsza rozmowa ale nie jest źle prawda?\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 7:36 pm\nZnudzić szybko fretką? O, w żadnym wypadku. Szczególnie gdy ta tak się kręciła i łaskotała. W którymś momencie kiedy Dio tak szybko wcinał a ta nagle zaczęła się ruszać, chłopak o mało się nie zakrztusił. Podniósł ręce na głowę kiedy zwierzak postanowił się na nią wdrapać. O to zamęczenie chłopaka nie było co się martwić. On także potrafił być energiczny kiedy poznawał nowe stworzenie a do tego ono wykazywało ochotę do zabawy. Od razu dostawał jakby zastrzyk pozytywnej energii.\n- Mam tylko nadzieję że polubisz się z Oreo - powiedział do fretki, kiedy spojrzał w górę i zerknął prosto w ciemne, głębokie ślepia zwierzaka.\nZdjął ją ze swojej głowy i posadził na kolanach. Skończył jeść jajecznicę i popił sokiem. Starczyło mu, on generalnie nie jadł wiele, szczególnie od czasu wypadku.\n- Tak szczerze? - odezwał się przytulając fretkę do piersi - Tragicznie.\nWięcej nie powiedział, Jonathan chyba mógł się domyślić powodu. Zbyt wiele po prostu zwaliło się na raz na głowę tego dzieciaka. Zwierzaki pomagały mu zapomnieć, jednak prawda zawsze znów powracała do niego. Teraz też, Dio posmarkotniał wyraźnie. Z tą żałosną miną, widać było wyraźnie że nie jest w najlepszej formie - ubrudzone bandaże wymagały zmiany, miał leciuteńkie sińce pod oczami przez nieprzespaną noc, włosy potargane, piżama wisiała na nim niemal jak na wieszaku bo był za chudy.\nNie chciał iść do tej szkoły. Nie chciał iść tam gdzie cała masa nowych uczniów i nauczycieli i wszyscy będą mu dokuczali. Na pewno znajdzie się jakiś osiłek, który będzie go gnębił przez jego blizny, robił mu durne dowcipy jak na przykład... wrzucanie książek do toalety. Pewnie nawet jego współlokator będzie dla niego niemiły bo będzie bał się potwora z połową twarzy..\n- Nie chcę iść do tej szkoły... - wymamrotał prostu w futro ściskane przez siebie fretki.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 8:59 pm\nRóżnie to bywało. Niektórych zachowanie Dimitria wybitnie irytowało, zwłaszcza po dłuższej chwili. No bo owszem na chwilę taka przytulanka jest fajna, później zaczynały się schody. Chcesz gdzieś sie ruszyć, bądź skupić na czym innym, a tu sierściuch pcha się dalej w twoje objęcia. No ale jeśli to Dio nie przeszkadzało to nie ma się czym przejmować prawda? Dima siedząc na kolanach w sumie bardziej zaczął być zainteresowany zawartością talerza niżeli czym innym ale csii to nie istotny szczegół.\n-Myślę, że polubi, ale dla bezpieczeństwa nie wypuszczaj go przy Dimie. Nie wiem czy natura nie weźmie góry i czy nie zapoluje. Ale tak to nic mu nie zrobi- uśmiechnął się do niego pokrzepiająco i na nowo skupił na posiłku. Cóż fretki są drapieżnikami i polują na mniejsze istoty, a taka wiewiórkopodobna istota byłaby świetnym obiektem do zjedzenia. Ale miejmy nadzieję, że nic takiego się nie stanie i zwierzaki zostaną w komitywie.\nDomyślał się powodu. Jak przypuszczał to nie pierwsza i nie ostatnia taka noc. Wspomnienia zawsze dopadają najbardziej przy zgaszonym świetle. Zwłaszcza jeśli są tak traumatyczne. Utrata ojca i kalectwo były czymś co nie mogło przejść bez śladu, a teraz jeszcze przeprowadzka. I tak jak na to wszystko to chłopak nieźle się trzymał. Owszem wychudzony i zmęczony ale wciąż potrafi się uśmiechać. No i jak spałaszował śniadanie!\n-Jeśli w nocy będzie ci się nudziło śmiało przyjdź do mnie. Przeważnie siedzę do późna, wiec jak coś możemy pograć albo zwyczajnie poniespać razem- zaproponował kończąc swój posiłek. Przecież ta malizna nie będzie mu przeszkadzać w czekaniu do świtu. A tak może poczuje się bezpieczniej i uśnie chociaż na kanapie? Odpręży się, zrelaksuje i zwyczajnie na chwilę zapomni o tym co było.\nSzkoła, no tak. To był dość spory problem. Ludzie bywają okrutni, zwłaszcza kiedy dostrzegą czyją słabość. A taki przecież był teraz Dio. Prawdę mówiąc i Jona obawiał się tego, jak blondyn sobie poradzi i czy uda mu się przetrwać ten pierwszy miesiąc. Ten bowiem jest najtrudniejszy dla nowego, później jest już z górki.\n-Wiem, ale niestety musisz się uczyć. Może nie będzie jak źle? A w razie czego zawsze możesz się schować u mnie. Teraz to też twój dom Dio i drzwi będą dla ciebie otwarte. Także trochę wiary i optymizmu- zapewnił go uspokajającym tonem chcąc choć trochę podnieść go na duchu. Jej do czego to doszło, by on bawił się w dziecięcego psychologa, kiedy sam miał kłopoty z sobą.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 9:46 pm\nDio w końcu wypuścił z rąk Dima bo zgodnie z zapowiedzią Jonathana, zwierzak zaczął wię wiercić. nie potrafił utrzymać się długo w bezruchu, siedząc w rękach blondyna i pozwalając by ten chował w jego sierści twarz. Frecierz znów spróbował dostać się do resztek jedzenia na talerzeu ale Dio nawet nie zwrócił na to uwagi. Myśl o szkole kompletnie popsuła mu humor. Chociaż może nie tyle "popsuła" co po prostu sprawiła że wrócił on do poprzedniego stanu.\nNa słowa Jonathana o nie wypuszczaniu Oreo samopas bez nadzoru i w pobliżu fretki, tylko skinął głową. I tak nie zamierzał eksperymentować przez najbliższy czas. A gdyby coś stało się jego lotopałance, chyba by tego nie przetrzymał. Bo tak na dobrą sprawę to stracił wszystko - dom, ojca, pół twarzy... potem jeszcze okazało się że jego matka woli się go pozbyć i wysłała go w niewiadome miejsce, do nieznanego mężczyzny i nieznanej szkoły. Przez ten cały czas towarzyszył mu tylko Oreo. Wolał nie ryzykować że mógłby stracić to włochate latające stworzonko.\nSpojrzał na Jonathana. Coś mu mówiło, że może mu zaufać. Wydawał się człowiekiem, który nie zrobi ci krzywdy z byle powodu. No i przecież przygarnął go pod swój dach. Dio nie wiedział czy to z dobroci czy może miał jakąś korzyść z tego powodu... ale wydawał się miły. Nie patrzył się na bliznę. Próbował go pocieszyć. Zrobił mu nawet śniadanie. A teraz oferował jeszcze więcej pomocy.\nDio siedział przez chwilę bez słowa, patrząc się na Jonathana swoim jedynym okiem. Dodawał dwa do dwóch i oceniał jaki wynik mu wyszedł. Wszystkie te działania krążyły oczywiście wokół ocoby jego wuja. Tak. Chyba można było mu zaufać. Odwrócił wzrok i spojrzał w kafelki podłogi. Zaczął sobie wyłamywać palce.\n- D-dzięki. - wydukał tylko.\nPrzypałał się na tym że chce żeby Jonathan mówił poważnie. Chyba bardzoby go teraz zraniło gdyby okazało się że czarnowłosy mówi tak tylko dlatego że mama go o to poprosiła. I że te wszystkie słowa otuchy i obietnice są puste a gdy Dio będzie chciał naprawdę uciec ze szkoły i schować się tutaj, Jonathan go odtrąci. Bardzo chciał wierzyć w jego szczere intencje.\nSpojrzał na czarnowłosego jeszcze raz. Wątpił by po pierwszym miesiącu ludzie dadzą mu spokój. Jednak mimo wszystko był poważnie poparzony i nie miał jednego oka. Takie dziwadło nieczęsto widzi się na ulicy. Docinkom z całą pewnością nie będzie końca. Dio pociągnął nosem, kiedy Czarnowłosy wspomniał o tym, że to mieszkanie jest teraz również jego domem. Z jakiegoś powodu trafiło to do jego pokaleczonego serduszka i poruszyło je.\nJuż po chwili po policzku ciurkiem poleciała mu łza.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 10:24 pm\nWłaśnie, skoro zwierzak był dla niego tak ważny to po co ryzykować. Jona by chyba sobie nie wybaczył gdyby Dima zabił futrzaka. Niby to nie byłaby jego wina, ale i tak miałby straszne wyrzuty sumienia. W końcu to jego fretka by zagryzła maleństwo. Wypominałby sobie, że mógł ją lepiej pilnować albo zamykać gdzieś, choć przecież byłoby to kompletnie bezpodstawne upomnienie samego siebie. Nie ma przecież wpływu na naturę zwierzęcia, to kwestia instynktu, z nim nie wygrasz.\nCo do zaufania, mógł to zrobić. Jonathan nie zamierzał go skrzywdzić w żaden sposób. Chciał się nim zaopiekować i spróbować dać choć namiastkę tego co utracił. Nie, nie chciał przejmować roli ojca bez przesady. Wolał być przyjacielem do którego Dio mógłby zawsze przyjść i się wygadać. Chciał być kimś komu ten ufa i powierza swoje problemy i radości. Sam nie miał dzieci i raczej ich się nie doczeka, ale mimo wszystko nie byłby w stanie zastąpić mu opiekuna. No i zawsze będzie ten lekki dystans, którego nie przeskoczysz. A nie chciał też, by kiedykolwiek padł tekst by Jona przestał wtykać nos w nie swoje sprawy, bo nie jest jego ojcem. To by zabolało i to bardzo. Po co więc kombinować?\n-Nie musisz dziękować, jesteśmy rodziną prawda? No i jesteś pod moją opieką więc zrobię co w mojej mocy, by było ci tutaj dobrze.- zapewnił go. Co prawda te wszystkie słowa nie były w jego stylu. Jego? Zawziętego pracoholika cierpiącego na bezsenność? A tu proszę okazuje troskę, współczucie i w ogóle pozytywne uczucia. Ale ten mały prostu poruszał w nim tę strunę wrażliwca i tyle.\nGdy Dio się rozpłakał w pierwszej chwili nie wiedział co zrobić. Totalnie nie miał wprawy w radzeniu sobie z takimi napadami łez. Żaden z jego partnerów nie był uczuciowcem, a przynajmniej nie na tyle by rozpłakać się z byle powodu. Więc co robić? Wiedziony instynktem po prostu wstał i podszedł do niego. Zaraz też przed nim ukucnął i delikatnym ruchem otarł policzek z wilgoci.\n-Ej mały co jest? Nie płacz- uśmiechał się pocieszająco w myślach totalnie panikując. Zdecydowanie czas poczytać jakieś poradniki opieki czy coś...\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 10:45 pm\nDio nie rozryczał się jakoś strasznie, po prostu łzy zaczęły mu lecieć w niekontrolowany sposób. Nie wył i nie rzucał się na podłogę jak to się czasem zdarza w histerycznym płaczu, po prostu siedział i cicho łkał. Jona chyba będzie musiał się przyzwyczaić że dzieciak czasami ni z tego ni z owego po prostu sie rozpłacze. Był nazdwyczaj uczuciowy, szczególnie teraz, po wypadku. Mógł też liczyć się z tym, że Dio na pewno skorzysta z jego wcześniejszej propozycji i kiedy nie będzie mógł spać, bo w snach nawiedzać go będą płomienie trawiące życie jego ojca i jego własne ciało, przyjdzie posiedzieć z Jonathanem. Chociażby żeby pooglądać jak ten przeskakuje po stronach internetowych bez większego celu i wtulić twarz w ciepłe i miękkie futerko Dima.\nPociągnął jeszcze raz nosem, kiedy Jona podszedł do niego i starł mu łzy z policzka. Wbił wzrok w podłogę, wyłamując sobie palce.\n- P-po ... po prostu się wzruszyłem... - powiedział cicho, pomiędzy łkaniem i zapowietrzaniem się. - B-bo ty jesteś taki... miły. Przygarnąłeś m-mnie. N-nawet jeśli.. jesteśmy rodziną... Mama nigdy o tobie nie mówiła. Ba, w-w ogóle za często się n-nie odzywała. Więc na... dobrą sprawę to jesteśmy prawie jak obcy. A ty m-mnie przygarnąłeś.\nSkończył w końcu dukać i wtulił się w Jonę.\nCzarnowłosy, co by o sobie nie myślał, był dobrym opiekunem. Minął dopiero jeden dzień, ale najważniejsze są te pierwsze chwile, prawda? A czarnowłosy nie dał Dio opaść na duchu, pocieszał go, dawał nadzieję na przyszłość. Czegoś takiego wymaga się od rodzica czy chociażby takiego opiekuna. Jona przypominał Dio trochę ojca. Owszem,, nie poznał jeszcze czarnowłosego zbyt dobrze, ale mógł już dostrzec pewne cechy, które ich łączyły. Nie potrafił jeszcze powiedzieć co to takiego dokładnie - ale z całą pewnością obaj mieli to coś.\nPo krótkiej chwili Dio uspokoił się i przestał łkać. Zamoczył niemal całą koszulkę Jony. Odsunął się od niego zakłopotany.\n- P-przepraszam... - wydukał. Po chwili zagryzł wargę jakby się wahał. Podniósł jednak wzrok i spojrzał mężczyźnie w twarz. Dotknął swojego bandaża - A-a... powiedz.... nie boisz się tego?\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 11:14 pm\nAle nawet ta jedna łza mogła przerodzić się w coś więcej. Niby nic ale zawsze. A Jona na prawdę nie potrafił radzić sobie z histerią. Sam był osobą, która praktycznie nigdy nie dawała po sobie poznać, że jest coś nie tak. A jeśli już pękał starał się to robić w samotności. Otwartość we własnych uczuciach była mu więc kompletnie obca. Nie przywykł do wzruszeń, podziękować i okazywania wdzięczności. Z resztą gdzie by miał, kiedy twoja rodzina się odwraca od ciebie, kiedy wyjeżdżasz spełniać swe marzenia, a partnerzy nie są aż tak wylewni. Chociaż ostatni to inna historia.\nZauważył już ten odruch wyłamywania sobie palców. Czyli robi to za każdym razem, gdy jest zdenerwowany lub zmieszany tak? Dobrze wiedzieć, przynajmniej w przyszłości będzie mógł to odczytać jako jakiś konkretny sygnał. Znak, że czas go uspokoić i zapewnić, że nie ma się czego bać. To będzie ciężkie, ale da radę. Może opieka nad chłopcem pomoże jemu samemu w otworzeniu się na własne emocje i odciągnie go od pracy? Już teraz siedząc z nim nie czuł potrzeby by zejść na dół i zająć się chociażby sprzątaniem co zwykle robił od rana.\n-Powiedzmy, że nie mam za dobrych kontaktów z twoją mamą, więc to pewnie dlatego. Ale przecież teraz mamy okazję się poznać tak? Głowa do góry- gadał bez sensu próbując ogarnąć co się właściwie dzieje. No i poza tym co miał mówić? Że to miłe, że się wzruszył? Że nie musi dziękować i w ogóle? Zdecydowanie nie był w tym dobry. Zamiast tego więc sam również go objął i zaczął uspokajająco głaskać po plecach. Kiedyś, gdy był jeszcze dzieckiem jemu to pomagało. Może na Dio też zadziała? A co do tego, że trochę mu ojca przypominał cóż. Z jednej strony to dobrze, będzie mu się łatwej przyzwyczaić do tego wszystkiego, z drugiej nie do końca byłby zadowolony wiedząc o tym. Pewnie by spanikował i tyle by z tego wyszło.\n-Nie szkodzi, potrzebowałeś tego więc się nie musisz wstydzić czy coś. Zawsze do usług Dio- zapewnił go, w myślach już marudząc że musi się przebrać. Trudno, skoro dzieciak tego potrzebował to nic się nie stało. Z kolei odpowiedź na drugie pytanie była już o wiele trudniejsza. Bo być szczerym czy miłym? Zdecydował się na to pierwsze.\n-Nie zrozum mnie źle. To nie tak, że się tego boję ale to nic przyjemnego. Wiem, że to dla ciebie trudne, masz ranę na całe życie, ale nie pozwól by to zmieniło to kim jesteś. Nie zmuszaj się też do ukrywania tego czy życia w strachu. To nic nie da. Chociaż niekoniecznie chciałbym ją zobaczyć ale jeśli bandaż ci przeszkadza czy będziesz potrzebował pomocy z założeniem nowego to śmiało przychodź.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Nie Sty 19, 2014 11:43 pm\nPomogło. Dio uspokajał się szybciej, kiedy wiedział że może liczyć na kogoś, kto jest tuż obok.. No i Jona po raz kolejny dał mu dowód tego że można mu zaufać. Chyba nie będzie żałował przyjazdu tutaj. Lepsze to będzie chyba niż siedzenie z matką, równie wielką pracocholiczką co czarnowłosy, tylko że niezdolną do jakichkolwiek uczuć i poświęcenia dla syna. Ona już poznała uroki niańczenia dziecka i średnio jej się to podobało. Kiedy więc doszło do rozwodu, bez większego żalu oddała syna mężowi, byle móc skupić się na pracy. Jak widać u Jony tak nnie było. Potrafił się oderwać, poświęcić i za to Dio był mu bardzo wdzięczny.\nKiedy Jona poradził mu by Dio się nie łamał, na zapłakaną twarz chłopaka wypełzł słaby, nieśmiały uśmiech. Może to naprawdę była droga do lepszego życia. Póki co nie było tak źle. Co nie znaczy oczywiście że nie chciałby by jego stare życie powróciło. Tak, tego by sobie najbardziej życzył. Ale teraz nie było już odwrotu. Cieszył się tylko że jego wujek okazał się taką miłą osobą.\nSłów Jony odnośnie swojej rany wysłuchał w skupieniu. Pierwszy raz ktoś mówił o niej z taką ostrożnością. Nawet matka nie chciała go specjalnie pocieszyć co do jej obecności czy chociażby sposobu zajmowania się nią. A lekarz po prostu rzucał suche frazesy - unikać ostrego wiatru. Smarować maścią. Zmieniać opatrunek regularnie. Pokręcił delikatnie głową z lekkim uśmiechem.\n- Nie, dam sobie radę. W szpitalu nauczyli mnie jak to robić. I muszę chodzić w bandażu, nawet jakbym nie chciał. Nie mogę narażać skóry na uszkodzenia mechaniczne i na kontakt z zarazkami. - powtórzył słowo w słowo to co mu powiedzieli w szpitalu. Wiedział o co chodzi, oczywiście że tak. Dotknął delikatnie bandaża. - Zapytałem się bo... bo pielęgniarki które się mną zajmowały mówiły... że ta rana jest straszna. No i faktycznie, wszyscy się jej boją. Albo sterczą jak zahipnotyzowani... Ale cieszę się, że ciebie ona nie przestraszyła.\nZastanowił się przez chwilę jak to jest... być dla kogoś oparciem. Czy to miłe uczucie? Czy Jona odczuwał radość kiedy widział że poprawia Dio humor?\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Pon Sty 20, 2014 6:18 pm\nTo najważniejsze. W sumie nie ważny jest gest, grunt by podziałał i sprawił byś poczuł się lepiej. Niektórzy palili, inni rzucali przedmiotami, a jak widać w przypadku Dio był potrzebny tylko kojący dotyk kogoś "bliskiego". Kurczę dopiero się poznali, a tak szczerze mówiąc Jonathan już zdążył się przywiązać do tego chłopaka. Może to przez jego stan albo świadomość, że są rodziną czuł potrzebę opiekowania się nim i wspierania go w trudnych chwilach. Oboje nie mieli nikogo bliskiego, czemu więc by tego w jakiś sposób nie połączyć?\nTa ostrożność wynikała z tego, że nie chciał w jakikolwiek sposób go nie tylko urazić, ale też by nie zerwać tej wątłej nici porozumienia jaką złapali. Nie chciał, by przez jakieś głupie słowo Dio zaczął podchodzić do niego z rezerwą czy wręcz niechęcią. Poza tym to co powiedział było prawdziwe. Nie miał ochoty oglądać rany w oczodole i całej ścieżki blizn dookoła niej. Zdecydowanie nie chciał mieć tego widoku przed oczami. Oczywiście jeśli miałby mu pomóc w opiece nad nią to się przełamie ale ze szczęścia skakać nie będzie. Nie przerażała go ona jednak. Po prostu wolał się trzymać na dystans. Z resztą znając siebie palnął by coś szybko bez pomyślunku i dopiero byłby kłopot.\n-Po prostu niektóre rzeczy trzeba zaakceptować. Taki już teraz jesteś i nie powinno się tego bać. Może i widok nie jest najpiękniejszy ale musimy przejść z tym do porządku dziennego. Po co się gapić skoro nie ma się na to ochoty albo wytykać kogoś palcem bo stało mu się coś złego. Tego ode mnie nie doświadczysz. No a teraz idź się ubierz, a ja pozmywam. Chcesz, żebym cię odwiózł później do szkoły?- zapytał wstając z kucków i odruchowo potargał mu tą blond czuprynę. Może chciał w ten sposób wywołać uśmiech na jego twarzy? Pewnie tak, w każdym razie czuł, że tak właśnie powinien zrobić.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Wto Sty 21, 2014 8:30 pm\nTo było miłe. Widzieć jak ktoś stara się byś czuł się dobrze, nie zważając na twoje ułomności i paskudny wygląd. Choć nie minęło wiele czasu od kiedy Dio był pełnym zaufania i energii dzieciakiem, stracił to niewinne przekonanie, że nic złego go nie spotka. Teraz widział wokół siebie głównie niebezpieczeństwa, i to zwykle w postaci innych ludzi, gapiących się na jego oko i wyśmiewających go. Oczywiście wszyscy w szpitalu byli mili, ale Dio wiedział, że robią to bo taką mają pracę. Choć udawał, że tego nie dostrzega, widział jak pielęgniarki krzywiły się na widok jego rany. Ponoć jakiś lekarz nawet zemdlał, kiedy zobaczył pusty oczodół Dio, otoczony czerwoną, poparzoną skórą. A potem nie chciał się chłopakiem zajmować.\nAle Jona zdawał się inny. Dio nie wiedział jaki czarnowłosy był na codzień i teraz, po tym jak dostał taką dawkę dobroci od niego, nigdy by nie podejrzewał, że to pracoholik mający problemy z besennością. Wydawał się teraz miłym, opiekuńczym facetem, który może troche pogubił się w życiu. Wyglądało na to, że oboje ogą sobie pomóc wzajemnie, chociaż ta pomoc będzie niewspółmierna, bo Jona bez Dio raczej da sobie radę w życiu, a Dio musi czerpać pomoc od czarnowłosego. Nie, żeby to było coś złego, oczywiście.\nPatrzył w oczy Jony, kiedy ten mówił mu o byciu sobą i nie przejmowaniu się blizną. Tak, to odawało otuchy. Dio nawet zdołał się uśmiechnąć. Chociaż w jednym się mylił. Ta blizna nigdy nie będzie częścią niego. Po prostu nie. Nie zaakceptuje jej jako części siebie. Z czasem chyba jedynie po prostu pozwoli jej być. W sumie to głupie bo nie miał innego wyjścia.. ale ciicho!\nJaki świat potrafił być powalony. A ludzie to naprawdę złe stworzenia czasami. Widzą kogoś kto nosi na sobie ślady paskudnej przeszłości a mimo to będą patrzeć się jak na ciekawostkę przyrodniczą albo eksponat w zoo. Jakby historia takiej osoby nie była już wystarczająco smutna.\nDio zmarkotniał po chwili, w momencie gdy Jona wspomniał o szkole. I tak nie miał wyjścia...\nTo potarganie włosów nieco zdziwiło Dio. Ale też i faktycznie ucieszyło. Spojrzał na Jonę z lekko rozdziawionymi ustami. Potem znów się delikatnie uśmiechnął a potem pobiegł do pokoju sie ubrać.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Wto Sty 21, 2014 10:17 pm\nNic dziwnego, że nie był już takim optymistą jak kiedyś. Wypadki zmieniają ludzi. Zwłaszcza jeśli są traumatyczne. Po utracie ojca i trwałym oszpeceniu zaczynasz bardziej stąpać po ziemi. Przestajesz tak lekko podchodzić nie tylko do rzeczy ale i do ludzi. W pełni to rozumiał. Z jednej strony podziwiał Dio, że po czymś takim nie popadł w depresję czy w ogóle nie przeszedł trwałego urazu psychicznego. On sam pewnie nie podniósłby się tak szybko i wrócił do względnej normalności. Owszem strach i ogólna bojaźń nie jest jeszcze krokiem w przód ale to chyba nie jest aż tak wielka cena.\nCo do akceptacji blizny. Cóż. Teraz tak tylko mówi. Miną lata, przyzwyczai się do niej, aż w końcu przestanie postrzegać świat przez jej pryzmat. Nic nie trwa wiecznie i w końcu to zrozumie. Póki co jest strach, jak go odbiorą rówieśnicy i tym podobnie. Lecz gdy przekona się, że nie każdy tylko się gapi i wytyka go palcem poczuje się znacznie pewniej. A czy to nie jest pierwszy krok?\n-Nie ma problemu Dio, szykuj się.- zapewnił go z uśmiechem i odprowadził wzrokiem, gdy ten pędził do pokoju.\nGdy tylko zniknął za drzwiami, Jonathan wypuścił powietrze z cichym westchnieniem. Prawdę mówiąc już dawno nie musiał, aż tak uważać na to co mówi. Nie, żeby żałował czy coś. Po prostu wracały wspomnienia z tą roztropnością. Ale cóż trzeba przyznać, że początek znajomości mieli niezły. Udało mu się go rozbawić i sprawić, by na tej bladej twarzy pojawił się uśmiech. To już dużo nieprawdaż? Z takimi rozważaniami zabrał się za zbieranie talerzy i sprzątaniem po śniadaniu. Zaraz też zapakował zmywarkę i w zasadzie nim Dio wrócił, on był już gotowy do wyjścia.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Sro Sty 22, 2014 9:31 am\nKto to wie? Musi minąć jakiś czas, no i Dio musi poznać reakcję otoczenia na jego bliznę. Dopiero wtedy okaże się, czy będzie w stanie ją zaakceptować jako część siebie. Kto wie, może nawet kiedyś uzna ją, jako część jego jestestwa. Póki co była one jednak jedynie barierą, jaka oddzielała go od normalnego życia. Pamiątką, po wydarzeniach jakie sprawiły, że najważniejsza mu osoba odeszła a on sam musiał przejść przez niezwykle bolesne operacje, mające na celu uratowanie jak największej części jego twarzy.\nSzczerze powiedziawszy, to on w tę depresję wpadł. Po prostu nie trwała ona długo. A wiecie co pomogło mu się otrząsnąć? Oreo. Tę małą lotopałankę postawiono, w drodze wyjątku, w klatcę obok jego łóżka, kiedy już jego stan został unormowany. Zwierz widział swojego pana i tłukł się po zamknięciu, bo chciał się do niego przytulić. Poza tym, personelowi nie chciało się dbać o zwierzaka. Dlatego Dio ocknął się z letargu w jaki wpędziły go tragiczne wydarzenia. Musiał zadbać o swojego przyjaciela.\nDio pognał do pokoju, po rozmowie z Joną, dość energicznie, ale kiedy zaczął się ubierać, entuzjazm znów go opuścił. Naprawdę bał się pierwszego dnia w szkole. Bał się reakcji ludzi, kiedy zobaczą chłopaka bez połowy twarzy i z poparzeniami wychodzącymi spod kołnierza. Czy będą mu dokuczać? A może będą go unikać, bo będą się bać? Szczerze powiedziawszy, Dio wolałby tę drugą opcję.\nWestchnął ciężko, pakując ostatnie rzeczy do torby. Przed wyjściem, założył sobie jeszcze nowy bandaż i obmył dokładnie bliznę specjalnym specyfikiem. Starał się to zrobić jak najszybciej, by nie musieć na nią patrzeć.\nPo jakimś czasie w końcu był gotów. Wrócił do Jonathana.\n- Raz kozie śmierć - mruknął pod nosem, niepocieszony.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Czw Sty 23, 2014 10:19 pm\nW mieszkaniu zapadła ciemność. Wystarczyła chwila by wszystkie światła zgasły, a urządzenia wyłączyły się z cichym pyknięciem. Jedyne co było słychać to odgłos łapek przestraszonego zwierzaka biegnącego zaszyć się w bezpiecznym miejscu. Jonathanowi chwilę zajęło zrozumienie co się właściwie stało. Zwłaszcza, że jeszcze chwilę temu jego myśli kręciły się tylko przy osobie stojącej na przeciwko niego. Nie powinien był się tak otwierać, wylewać swych żali czy po prostu dać upust swoim emocjom nagromadzonym przez lata. Zwłaszcza, że ten temat wciąż był sprawą, która nie dawała mu spokoju. Gdybanie i ciągłe wyrzuty oznaczały jedno - wciąż nie poradził sobie z niektórymi rzeczami i te wracają teraz głośnym echem.\n-Zamorduje kiedyś tę fretkę - mruknął ni to zły ni to rozbawiony. Przecież to nie pierwszy raz, gdy futrzak przegryzł kable. Już kiedyś sprawiła, że wywaliło korki w całym budynku. Widać teraz postanowiła uczynić to ponownie. Trzeba jej jednak było przyznać, że wybrała całkiem niezły moment, by urozmaicić życie mężczyzny. Pewnie jeszcze chwila i zrobiłby coś, czego może nie do końca by żałował, ale długo by się zastanawiał nad słusznością swoich czynów. Zwłaszcza, że nie chciał go ranić. Nie zasługiwał by cierpieć przez niezdecydowanego egoistę.\n-Poczekaj chwilę, zorganizuję jakieś światło - zapewnił go taktycznie wycofując się w ciemność pokoju. Przez okna owszem wpadało nikłe światło ulicznych latarni, ale nie było ono na tyle silne by pozwolić na swobodne siedzenie. Na szczęście świece były pod ręką, tam gdzie je ostatnio odłożył. Wyjął kilka niedużych krążków, jakich to używa się do podgrzewacza i ustawił je na ławie przed kanapą. Zaraz też zapalił je sprawiając, że pokój skąpał się w migotliwym, pomarańczowym blasku.\n-Niestety, musimy przeczekać do rana. W tym momencie jesteśmy skazani na świece. Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza- uśmiechnął się do niego ciepło, a cienie rzucane przez małe płomyki dodały mu tego specyficznego uroku. Tak, to był dobry moment na zmianę tematu i rozpoczęcia nowego tematu. Zwłaszcza, ze chyba oboje mieli dość emocji jak na dziś. Przynajmniej Jonathan miał dość kąpieli we własnych wspomnieniach.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Czw Sty 23, 2014 11:30 pm\nTrzeba przyznać, iż wyczucie chwili to ten futrzak miał niesamowite. Nawet lepsze od niejednego człowieka. Czyn zwierzęcia był zupełnie niespodziewany, niczym wejście smoka, wtargnięcie komuś do sypialni w noc poślubną lub nagłe zawalenie się budynku. I nawet, jeśli te porównania nie były zbyt sensowne, to wciąż można odnieść się do ostatniego z nich. Na przykład uczuciami i atmosferą, które w tym momencie posypały się i rozbiły o podłogę, roztrzaskując na tysiące drobnych kawałeczków. Doprawdy druzgocące. W tym wszystkim była jednak jedna pozytywna strona, ponieważ nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Otóż w tym momencie obaj dostali szansę, aby ochłonąć i nieco ogarnąć to, co właściwie robili lub mieli w zamiarze zrobić. Odsunięcie się mężczyzny było idealnym momentem, żeby trochę się uspokoić i szkodą by było, gdyby Ava nie wykorzystał chwili samotności. Szkody jednak nie było. Gdy tylko Jonathan zniknął w mroku, chłopak nerwowo przeczesał swoje włosy i wypuścił powietrze przez zęby. Coś przemknęło mu przez myśl, lecz zniknęło tak szybko, jak się pojawiło, nie zostawiając za sobą nawet najmniejszych śladów. I dobrze. Obecny stan jego myśli i ich ciągły natłok w zupełności mu wystarczył.\nNie przeszkadza mi to ani trochę. Świece nadają pomieszczeniu pewnego uroku, którego nie dałoby żadne inne światło. - uśmiechnął się nieco niepewnie. - Co się właściwie stało?\nNo tak, bo przecież nie wiedział tego dokładnie. Mógł się jedynie domyślać, że chodziło o fretkę, ale nie wiedział co mogła ona zrobić. Cóż poradzić, że chłopak ma słabe doświadczenie ze zwierzętami innymi niż koty. Podszedł bliżej stołu, wpatrując się w ruchliwy płomień świecy i próbując odgonić resztki swoich zszarpanych nerwów gdzieś na ubocze. Najlepiej by było, gdyby udało mu się zepchnąć niezdecydowane emocje gdzieś w rów i chociaż na chwilę o nich zapomnieć. Szkoda, że to nie takie proste.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Pią Sty 24, 2014 12:10 am\nAle czy tak nie jest zawsze? Przeważnie, gdy ma nastąpić ten ważny moment coś się dzieje. Przeznaczenie, czy złośliwość losu? Jakkolwiek by tego nie nazwać, fretka miała idealne wyczucie. Pewnie gdyby przegryzła ten kabel nieco później obu mężczyznom zupełnie by to umknęło. No może nie do końca, mimo wszystko nagły brak światła jest sprawą dość istotną. Po prostu mieliby inne rzeczy na głowie niż ciemność dookoła nich. Znając Jonathana ten zatraciłby się w chwili uniesienia będąc tak bardzo spragnionym ludzkiego ciepła. Kto wie jak daleko by się posunął chcąc choć na krótki moment zapomnieć o całym źle tego świata i zaspokoić głód. Od tych pamiętnych wydarzeń żył niemal jak wzór cnót. Ava był pierwszą osobą na którą się otworzył po zaleczeniu zranionego serca i ambicji. Więc teraz, gdy miał go przy sobie, bardzo łatwo mogło dojść do czegoś czego niekoniecznie chciał. Jeszcze nie teraz.\n-Dimitri pewnie znowu przegryzł jakiś kabel i doszło do nagłe spięcia, które wywaliło korki. Mam tylko nadzieję, że nie doszło do jakiegoś poważniejszego uszkodzenia i da się to szybko naprawić. Niemniej bez elektryka się nie obejdzie. To już drugi raz w tym miesiącu. Na prawdę nie wiem co ten futrzak widzi w przewodach, że tak chętnie je podgryza.- wyjaśnił nieco zrezygnowany siadając na kanapie.\nNo i co teraz? Co mają robić do świtu? Normalnie zaproponowałby mu jakąś wspólną grę - co zresztą już robili- albo pooglądaliby jakieś głupoty łamane przez film. To zabawne jak w takich chwilach okazuje się uzależnienie od elektroniki. Nagle nie wiesz co robić i jak spędzić nadchodzące godziny. Zwłaszcza gdy sen nie przyjdzie. Pozostała im chyba tylko rozmowa i czyny lubieżne. Doprawdy Jonathanie o czym ty myślisz zwłaszcza po scenie jaką zaoferowałeś.\n-Wybacz mi moje wcześniejsze zachowanie. Nie powinienem był obarczać cię moją nieciekawą przeszłością, zwłaszcza że chyba sam do końca sobie z nią nie radzę.- przyznał skupiając się na płomieniu. Miał nadzieję, że Ava zrozumie co miał na myśli i spojrzy na niego łaskawym wzrokiem, a nie jak na rozchwianego emocjonalnie trzydziestolatka. To trochę żałosne, że w tym wieku zachowuje się w tak dziecinny sposób. Powinien dojrzeć i żyć dalej zamiast niczym młokos rozdrapywać stare rany.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Pią Sty 24, 2014 7:25 am\nStawiałbym na złośliwość losu, a przynajmniej jeśli mowa o tym konkretnym momencie, który udało się zwierzakowi przerwać. Chociaż, kto wie? Może faktycznie by potem żałowali tego i owego, o ile nie wszystkiego, ale - choć osobiście nie lubię tego powiedzenia - lepiej żałować czegoś, co się zrobiło, niż czegoś, czego się nie zrobiło. Przynajmniej tak mówią. Właściwie to można powiedzieć, iż chłopak poczuł coś w rodzaju zawiedzenia, kiedy wokół nastała zupełna ciemność. Albo może to było rozczarowanie? W każdym razie nie była to ulga ani spokój, bo gdzieś z tyłu głowy kręciła się świadomość, iż wcale nie chciał przerywać. To z pewnością wpływ chwili i pragnienia, które w tym momencie prysnęły niczym bańka mydlana. Pewnie dopiero po jakimś czasie dotrze do niego co się działo, a przede wszystkim co miało się dziać i wtedy będzie próbował się opanować. Trochę za późno. Póki co korzystał z chwili, aby uspokoić serce bijące tak mocno, jakby zaraz miał wyrwać mu się z piersi i roztrzaskać o podłogę.\nChyba każdy zwierzak ma w większym lub mniejszym stopniu jakiś pociąg do kabli. - prychnął cicho. - Intuicja mi podpowiada, że to nic poważnego, jednak masz rację i bez elektryka się nie obejdzie.\nNo faktycznie, teraz zagadką stało się to, co mają robić przez następne parę godzin. Było już za późno, żeby szatyn wrócił do domu - choć to tak naprawdę tylko wymówka - i nie chciał tego i tak, choćby ze względu na Jonathana, którego nie miał zamiaru zostać samego wśród ciemności. Spojrzał na niego spokojnie, kiedy tamten zaczął mówić i nie czekając ani chwili usiadł obok niego. Wyciągnął rękę ku czarnych włosach mężczyzny, wplótł palce między kosmyki i przeczesał je delikatnie, a wszystkiemu towarzyszył uśmiech pełen zrozumienia, prawdopodobnie tak ciepły, jak płomień palących się właśnie świec.\nNic się przecież nie stało. Sam chciałem cię wysłuchać i cieszę się, że otworzyłeś się przede mną w jakikolwiek sposób. - odsunął od niego rękę i oparł ją o swoje udo. Zachowywał się trochę jakby chciał zachować pewien dystans, a wywołane to było obawą przed ewentualnym narzuceniem się mężczyźnie. Teraz już nie wiedział w jaki sposób i jak często może go dotykać, trochę się w tym wszystkim zagubił i wolał nie ryzykować. - Nie ma co wybaczać.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Pią Sty 24, 2014 9:46 pm\nMoże i żałowanie, że coś się zrobiło jest lepsze niż bierność. Tyle, że jeśli nie wykonałeś kolejnego kroku jest szansa, że jeszcze go zrobisz. Gdy coś się stanie to już się tego nie odwróci. Może dlatego był teraz w miarę ostrożny i wywalone korki przyjął jako znak? Całkiem prawdopodobne. Z jednej strony żałował, że im przerwano, z drugiej wiedział, że skoro teraz wszystko prowadziło do ciekawszych zachowań, to w przyszłości będą mogli spróbować znowu. Może okoliczności będą lepsze nie poprzedzone bombą emocjonalną? No i miejmy nadzieję, że Jonathan będzie już wtedy wiedział czego tak na prawdę chce i oczekuje. Teraz bowiem czuł się jakby łapał dwie sroki za ogon, z czego każda chciała lecieć w innym kierunku. Nie do utrzymania po prostu.\n-Cóż, powinienem kupić wreszcie te osłonki na przewody i je pozakładać, ale pewnie Dima i tak by się z nimi szybko uporał. Tyle, że nie mam serca trzymać go w zamknięciu. Zwłaszcza teraz, kiedy jest tu Dio- Szczególnie, że dzieciak potrzebował się jakoś przełamać i najwidoczniej fretka mu w tym pomagała. Przecież rano, przy śniadaniu roztopiła lód i sprawiła, że na twarzy chłopca pojawił się uśmiech. Ten prawdziwy a nie wymuszony.\nSzczerze to nawet nie chciał go wypuszczać do domu. Też sobie tłumaczył to późną porą i powiedzmy średnią okolicą, choć przecież o większych rozbojach to nie słyszał. Mimo to każdy pretekst jest dobry. Może to troska albo sama chęć zostania z nim do rana. Zwłaszcza po tym wylewie myśli nie chciał zostać sam. Bał się tego co by przyniosły nadchodzące godziny - smutek, złość, wyrzuty i jednocześnie radość na myśl o spędzonych razem chwilach. To tylko sprawiłoby, że znowu by się załapał, a przecież nie ma na to teraz ani miejsca ani czasu.\nDoceniał to, że Ava się nie narzucał. Że okazywał mu wsparcie i zrozumienie, jednocześnie nie naciskając na niego. To było bardzo miłe z jego strony na prawdę. Sam po jego geście ujął jego dłoń i delikatnie ją ścisnął dając tym samym znak, że wszystko jest w porządku. Czyżby to był ten moment, gdy na nowo zaczynają budować swoją relację. Tyle że tym razem bez tego dystansu pracownik- szef, a jako równi partnerzy, przyjaciele czy jakkolwiek chcecie to nazwać.\n-Dziękuję, że tu jesteś Ava, to na prawdę wiele dla mnie znaczy- zapewnił go z równie ciepłym uśmiechem. Zacisnął ponownie dłoń, po czym delikatnie go wypuścił. Sam też nie wiedział jak ma się zachowywać. Widać oboje byli zagubieni w całej tej sytuacji i tyle.\n-Tak zmieniając temat. Będę musiał choć trochę zwolnić z pracą. Od kilku dni pomieszkuje u mnie mój siostrzeniec z Belgi do póki na dobre nie dostanie przydziału w Akademiku. Muszę się nim zająć, zwłaszcza że przeszedł traumatyczne wydarzenia. Jego ojciec zginął w pożarze, a on został trwale oszpecony na twarzy tracąc oko. A jeszcze moja kochana siostrzyczka zamiast się nim zaopiekować odesłał go do szkoły z internatem. Bardzo mądra decyzja- mruknął chcąc zmienić temat. Z resztą wolał by Ava wiedział o całej sytuacji by nie było jakiś niedomówień czy zaskoczeń. Tym samym ostrzegł go, by nie był w szoku widząc małego chłopca z poparzoną twarzą.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Sob Sty 25, 2014 4:15 am\nA czego tak właściwie chciałby Ava? Cóż, w tej chwili priorytet stanowi na pewno jak najszybsze zorientowanie się we własnej sytuacji emocjonalnej i zrozumienie jej. Przede wszystkim sam chciałby wiedzieć czego chce, a tym bardziej czego chce mężczyzna. Męczyło go to całe niezdecydowanie w kwestii uczuć, zarówno własnej jak i jego. Nie mógł jednak nic na to poradzić ani w żaden sposób przyspieszyć proces rozwijania się ich relacji. Niestety w życiu nieczęsto dostajemy proste tak lub nie i w tym przypadku nie było inaczej. Nie mógł być niczego pewnym, zupełnie niczego.\nO uszy szatyna obiło się imię, którego dotychczas nie słyszał. Już miał pytać o posiadacza tegoż imienia, ale w ostatniej chwili się wstrzymał. Nie chciał się narzucać i zadawać niepotrzebnych pytań. Bez sensu, przecież to nic strasznego. Na to jednak nie da się nic poradzić, bowiem już taka cecha chłopaka, że wręcz paranoicznie boi się odezwać w nieodpowiednim momencie. Zawsze dobiera słowa starannie i najczęściej wypowiada się spokojnie, właśnie ze względu na obawę przed reakcją rozmówcy. Jednakże to nie ważne, o jego odchyłach od normy pewnie czarnowłosy dowie się jeszcze dużo w swoim czasie. Natomiast jego następne słowa trochę go zaskoczyły. Przechylił lekko głowę, wyraźnie skonsternowany zawiesił spojrzenie na ciemnych tęczówkach, a ocknął się dopiero wtedy, gdy uświadomił sobie, że nie czuje już na dłoni żadnego dotyku. Poczuł się jakby całe ciepło zostało mu zabrane w tej jednej chwili, choć nie dał tego po sobie poznać.\nNie dziękuj za taką głupotę... - parsknął cicho. - Nie robię nic szczególnego.\nUsiadł bliżej niego, kiedy ponownie się odezwał. Jakoś... W pewnym sensie pragnął bliskości kogokolwiek i nie chciał się odsuwać, a zarazem wchodziła tu kwestia jego obawy przed nadmierną natarczywością.\nRozumiem. Musi być silnym dzieckiem, skoro po takich przejściach jakoś sobie radzi. I nie martw się, na pewno nie zareagowałbym na jego widok inaczej, niż na widok jakiejkolwiek innej, normalnej osoby. W końcu nie ważne jak wyglądasz, a jaki jesteś.\nUśmiechnął się i oparł o kanapę, wypuszczając spokojnie powietrze z płuc.\nCzeka nas długa noc, co?\nWybacz tak krótki post, ale wystarczy spojrzeć na godzinę i wszystko staje się jasne.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Sob Sty 25, 2014 6:00 pm\nMógł zapytać, Jonathan odpowiedziałby mu bez mrugnięcia okiem. Bo przecież nie było sensu ukrywać chłopaka prawda? Zwłaszcza jeśli ten jet o połowę od ciebie młodszy i jest twoją rodziną. Tak na dobrą sprawę, na upartego Jona mógłby być ojcem chłopca w jego wieku. Wystarczyłaby wpadka w okresie młodzieńczego buntu i miałaby na głowie narwanego nastolatka. Jej o czym o myśli. Wcześniej, dopóki nie było tutaj Dio, nawet nie myślał o takich rzeczach. No dobra, czasem zastanawiał się jakby to było mieć dziecko, ale nigdy specjalnie nie poczuwał się do roli opiekuna. A tu proszę. Jak to jedna osoba potrafi zmienić twój światopogląd.\n-To prawda, ale ten mały blondyn jest teraz strasznie bojaźliwy i płochliwy. Cały czas się muszę przy nim pilnować, by nie powiedzieć czegoś głupiego. Chciałbym mu jakoś pomóc ale nie wiem jak. Boję się, że zrobię coś nie tak i to nikłe porozumienie między nami pryśnie. A on drugi raz już nie zaufa jestem tego pewien - mruknął wyrzucając z siebie dręczące myśli. Skoro i tak Ava chciał go wysłuchać i być przy nim to czemu by się nie poradzić i jego. Zwłaszcza, że wygadanie się chwilami pomaga. No o ile nie jest to bomba emocjonalna jak przed chwilą.\nOdruchowo oparł głowę o jego ramię. Jakoś czuł, że to powinien właśnie zrobić. Albo tak sobie to tłumaczył. Czasem ludzie wyszukują różne wymówi na swoje czyny. Teraz chociażby pragnął po prostu być obok i tyle.\n-Zdecydowanie. Rzekłby, że nawet za długa. Gdyby było światło moglibyśmy jakoś ambitnie przetracić czas na mordobicia czy szukanie głupot w internecie. A tak poza rozmową przy świecach to niewiele mi do głowy przychodzi. Chociaż musisz przyznać, że nastrojowo to tu mamy - Ava mógł poczuć na swoim ramieniu jak policzki Jonatha przesuwają się pod wpływem uśmiech. Chyba oszalał z tą zmiennością humoru ale cóż poradzić, każdy ma gorsze dni nieprawdaż?\nSpoko jak widzisz mój też nie jest ambitny jakoś...\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Sob Sty 25, 2014 6:41 pm\nStarał się nie dawać za bardzo tego po sobie poznać, ale obecna sytuacja bardzo mu pasowała. Był w pewnym sensie szczęśliwy, że dane mu jest spędzić następne kilka godzin w niemal całkowitej ciemności i ciszy razem z Jonathanem. Sam nie wiedział dlaczego w tej chwili robi mu się tak ciepło na sercu. Zastanowił się przez chwilę, wciąż uporczywie szukając odpowiedzi na swoje pytania, jednak niewiele to dało. Jeszcze za wcześnie, aby być pewnym czegokolwiek, za wcześnie, aby stwierdzić ostatecznie, lecz wiedział już, że nie darzy mężczyzny zwyczajną sympatią lub przyjaźnią. To wykraczało poza nawias i wkraczało na inną ścieżkę, bardziej skomplikowaną. O zauroczeniu też nie było mowy, po prostu zdawało mu się, że to nie to. Nie ma sensu jednak za bardzo nad tym rozmyślać w tej chwili. Wszystko się jeszcze wyjaśni, sprawy obiorą swój własny obrót, wszystko się ułoży.\nPilnowanie się nie ma sensu. Daj mu czasu, niech się oswoi z nowym środowiskiem i zasadami tutaj panującymi. Jestem pewien, że sobie poradzisz, choć jestem też świadom, że to nie takie proste. W razie czego możesz mnie spytać o radę, postaram się pomóc.\nUśmiechnął się mimowolnie, czując jego policzek na swoim ramieniu. Nie myślał też zbytnio nad tym, co robi. Zwyczajnie, wręcz odruchowo objął go ramieniem i delikatnie przycisnął do siebie. Dopiero po chwili pomyślał, że może nie powinien tego robić, ale teraz już było za późno. Trudno, najwyżej zostanie odtrącony. Parsknął, skupiając się na atmosferze panującej wokół. W istocie była ona osobliwa.\nRomantycznie. - powiedział spokojnie, milszym tonem niż zwykle, ale kontynuował już normalnie. - Hm... Możemy coś wymyślić. Jakąś głupią zabawę czy coś. Sam nie wiem, ale wypadałoby znaleźć sobie zajęcie na następne kilka godzin.\nPrzesunął palcami po jego ramieniu. Nie obchodziło go już co czarnowłosy mógłby sobie pomyśleć. Raz się żyje, wszystkie można żałować. W razie czego później będzie karcił sam siebie, w tym momencie podjął decyzję, aby się nie wstrzymywać i nie pilnować każdego swojego słówka czy czynu.\nTemat: Re: Mieszkanie Jonathana Sob Sty 25, 2014 8:52 pm\nMoże i nie miało sensu pilnowanie się, ale nie chciał go do siebie zrazić. Jeszcze nie teraz. Niech mu zaufa, zacznie wierzyć i będzie traktował go jak rodzinę, a nie przypadkowego dorosłego, do którego odesłała go matka. Swoja drogą chłopak musiał być nieźle skołowany - obce miasto, kraj, nowa szkoła i opiekun, oszaleć można było. Sam Jonathan nie wiedział jakby sobie na jego miejscu poradził. Zwłaszcza z takim oszpeceniem. Może to brzmi płytko, ale wygląd był dla niego ważny i utraty połowy twarzy by zwyczajnie nie zniósł. Z resztą by chyba sobie poradził, a przynajmniej taką miał nadzieję.\n-Na pewno przyjdę. Nie umiem zajmować się dzieciakami. W ogóle moje kontakty międzyludzkie są raczej na nie najwyższym poziomie. Także pomoc mi się przyda. Boję się też, że w którym momencie zacznę się przywiązywać do niego, a on zrobi mi awanturę, że nie jestem jego ojcem. I co gorsza będzie miał rację. Za dużo myślę co? - No co panika mode on. Czasem tak miał, że zaczynał snuć czarne scenariusze, które zbyt szybko się nie wydarzą. Chociażby ten. Przecież ten konkretny zdecydowanie nie będzie miał miejsca w bliższej, ba nawet dalszej przyszłości. Za krótko się znają, by w ogóle brać coś takiego pod uwagę. Ale trzeba przyznać, że na swój sposób, Jona z tymi swoimi paranoicznymi obawami był uroczy. No i pokazywał, że mu zależy.\nNie przeszkadzało mu to, że został przytulony i przyciągnięty do siebie. Prawdę mówiąc potrzebował tego. Niezobowiązującego gestu, który mimo wszystko podniesie na duchu, ale nie będzie na nim niczego wymuszał. Zwłaszcza, że brakowało mu takiej ostoi. Od zawsze był kimś, kto potrzebował wsparcia nawet jeśli zachowywał kamienną minę i udawał, że wszystko jest w porządku. Wolał twierdzić, że da sobie radę sam, choć w duchu krzyczał o pomoc. Tera Ava zrozumiał go bez słów i sprawił, że Jona poczuł się tak spokojnie jak te 2-3 lata temu.\n-Głupia zabawa? Hm to pograjmy w skojarzenia, albo w pokera. Chyba przy tym świetle da jakoś radę. Ewentualnie w prawda czy wyzywanie, choć we dwójkę to nie ma większego sensu- wymyślał na poczekaniu przymykając oczy. Równie dobrze na samym takim siedzeniu mógłby spędzić resztę nocy.