#1 2012-10-27 16:41:25\nPóźne powołanie kapłańskie: mąż-wdowiec-kapłan\nPóźne powołanie kapłańskie, czyli Panu Bogu się nie odmawia. Artykuł w kwartalniku „eSPe" o wyświęceniu na kapłana 69 letniego ks. Antoniego Kieniewicza, który po śmierci żony został kapłanem i pracuje w warszawskiej parafii. Jego syn Piotr jest również kapłanem- z kilkunastoletnim stażem. Myślę, że ciekawe http://www.opoka.org.pl/biblioteka/P/PR … aplan.html\n#2 2012-10-27 21:17:05\n#3 2014-01-03 17:36:36\nSłyszałem o tym wydarzeniu. Doprawdy piękna sprawa. "Kapłańska rodzina" chciałoby się rzec ; )\n#4 2014-01-13 00:09:56\nCzy jest na 'Barce' ktoś kto szuka dla siebie miejsca w kapłaństwie lub zakonie po 45 roku życia? Tak jak ja.\n#5 2014-01-13 16:03:28\nthegadfly, nikt się nie odzywa a to znaczy, że jeszcze nie ma, prócz Ciebie, takiej osoby na 'Barce'. Słyszałam, że szykuje się seminarium dla osób z późnym powołaniem.\n#6 2014-01-13 20:13:28\nRozmawiałem o tym z pomysłodawcą Bp. Rysiem ale na razie cisza... Przynajmniej ja nic nie wiem o konkretach..\n#7 2014-01-13 22:29:59\nTo dość świeża sprawa.Trzeba poczekać. http://ekai.pl/wydarzenia/ostatnia_chwi … h-powolan/\n#8 2014-01-14 00:41:24\nJest wielu w Kościele hierarchów, którzy rozumieją i są za. Jest wielu, którzy są przeciw. Pamiętajmy jednak też, kogo na uczniów wybrał Pan Jezus. Przecież nie chłopców a mężczyzn. Osoba otrzymująca późne powołanie ma też wiele do zaoferowania. Swoje wykształcenie, dorobek, wiedzę, porażki i upadki, podnoszenie się z nich. Tylko poprzez doświadczanie różnych sytuacji ja przynajmniej odkrywałem Pana Boga. Przyszło to z wiekiem. Będąc młodszym uczestniczyłem w wyścigu. Niestety z sukcesami. A z pozycji osoby świadomie wybierającej teraz Pana Boga nie było tam wiele dobrego.. Ale też nie wszystko było złe. Jak to w życiu. Odrzucając jednak relatywizm to są dwa różne światy. Mimo, że współistniejące. A ja nie chcę wracać. Byłem w kilku klasztorach i poznałem więcej niż kilka wspólnot zakonnych. Ciągnie mnie. Bardzo mnie ciągnie w kierunku właśnie kapłaństwa.\n#9 2014-01-14 21:44:32\nTrwają przygotowania a to znaczy że w Kościele widzą i odpowiadają na potrzebę istnienia seminarium duchownego dla osób z "późnym powołaniem"\n#10 2014-01-16 14:41:04\nChcę dostać się do seminarium diecezjalnego, które jest jak wiemy dzięki inicjatywie Bp. Rysia tworzone. Nie widzę siebie również w seminarium poza granicami kraju. Liczę, że w tym roku seminarium dla osób starszym zacznie działać. Jeżeli nie, będę szukał innego rozwiązania. Może wówczas zakon.\n#11 2014-01-16 15:21:31\nRozumiem, Bp Ryś to wyjątkowy człowiek. Na pewno coś wymyśli. Musisz jednak liczyć się z tym, ze twój proboszcz może być młodszy od ciebie. Przetrwasz seminarium, ale życie na parafii możne nie być łatwe. Jesteś już ukształtowanym człowiekiem.Możesz być dobrym duszpasterzem, bo znasz życie świeckich w przeciwieństwie do tych, którzy wstępują zaraz po maturze. Po święceniach jednak łatwiej byłoby ci w zakonie.\nMam nadzieję, ze twój wybór nie jest ucieczką od życia lub remedium na niepowodzenia, bo zasadniczo jak się odczuwa w tym wieku powołanie, to się wstępuje tam, gdzie można i gdzie człowieka chcą. Zakon to piękna droga- czystość, ubóstwo, posłuszeństwo.....Piękne ideały oddania się Bogu dla dojrzałego człowieka, który spogląda już właściwie ku drugiej stronie....\nOstatnio edytowany przez Bonifacja (2014-01-16 15:30:50)\n#12 2014-01-16 15:53:54\nMój wybór nie jest w żadnym wypadku ucieczką. To jakbym przywołując słowa Św. Faustyny Kowalskiej "tajemnica mojej duszy"... Dziwne, że zwykle takie podejrzenia 'o ucieczkę' padają. To taki standard. Gdzie bym o tym nie rozmawiał czy to z Dominikaninem czy Jezuitą czy Karmelitą podczas rekolekcji to właśnie tak postrzega się osobę w moim wieku. Przynajmniej na początku rozmowy. Tymczasem problem potencjalnej ucieczki lub 'ucieczki' może dotyczyć każdej grupy wiekowej tak samo i każdego i każdej z zainteresowanych życiem siostry zakonnej, brata, ojca, kapłana. W moim wieku dość ciężko tłumaczyć się przed osobą 'rozeznającą powołania' Np. w zakonie mającą czasami grubo poniżej lat 30 stu... Żadnego zakonu nie prosiłem o przyjęcie. Do tej chwili skupiałem się na pobytach w klasztorach, poznawaniu duchowości tychże, rekolekcjach ciszy, itp..\n#13 2014-01-28 15:50:53\nDziś mało kto przychodzi do seminarium, chyba nikt, aby uciec przed życiem. Niby dlaczego? Życie daje tyle możliwości...\n#14 2014-01-28 20:31:20\nKiedyś mógł jeszcze nęcić prestiż społeczny ,ale dziś habit czy sutanna prędzej zostanie obśmiana niż wzbudzi szacunek na ulicy.\n#15 2014-01-28 21:34:12\nZgadzam się w zupełności. To nie te czasy, że na widok księdza w sutannie ludzie z uśmiechem na twarzy pozdrawiają. Teraz coś złośliwego mogą powiedzieć - czy to na ulicy czy w autobusie. Powołań mniej, bo i ludzi się rodzi też mniej. Prosta matematyka. Z nieba nam kandydaci do kapłaństwa nie spadną. Różnie bywa. Niby możliwości wiele, ale jak się spojrzy na poziom bezrobocia w Polsce, to różowo nie jest. Zdarza się, że teraz studia są 'wylęgarnią bezrobotnych'...Niestety. A jak powiadał pewien chłopak :"tu masz chleb zapewniony". Nie twierdzę, że ktokolwiek do seminarium idzie, żeby było mu łatwiej. Uważam jednak, że teraz obok kryzysu gospodarczego mamy do czynienia również z duchowym. A społeczeństwo coraz bardziej podzielone/niezadowolone/zrozpaczone momentami. Dlatego potrzeba świętych i mądrych kapłanów - może nawet bardziej tych 'dojrzalszych' wiekiem...\n#16 2014-01-28 23:15:28\nnooo jeśli wizja własnego bezrobocia jest motywacją do pójścia do zakonu czy do kapłaństwa, to ja dziękuję.... za taką zakonnicę czy księdza.\nzresztą z niewłaściwą motywacją - "z jaką wyjechał z taką wróci"\n#17 2014-01-29 00:20:21\nNigdzie nikt nie napisał, że wizja bezrobocia to motyw wstąpienia. Nie potrzeba od razu manipulować i na każdy mój post reagować niezrozumianą niechęcią. Są przypadki ( znam taki, ale "brudów publicznie nie będę wyciągał" ), że osoby wstępowały zupełnie z innych pobudek niżeli powołanie. Chociażby agentura. To przecież żadna tajemnica, że wśród samych duchownych byli zarejestrowani TW - sprawa lustracji to wrażliwy temat. I nie ma jednego głosu w samym Kościele. Jeden ksiądz powie "rozliczyć", drugi "zapomnieć". Pan Terlikowski powie wyjawić, pan Hołownia, że ważniejsze duszpasterstwo od przeszłości itd... Kiedyś też prestiż społeczny miał znaczenie. Jeżeli ktoś jest w stanie wierzyć sobie, że wszyscy, którzy do Seminarium poszli - z akcentem na "poszli" są na swoim miejscu, to jego sprawa. Tylko, że poszli, i wrócili - i wcale być może motywem nie było brak perspektyw w 'świecie'. Każdy człowiek inny, każde powołanie też swoją historię ma. Nic nie jest tylko czarne lub białe. Jak zatem patrzeć na rozmodlonych duchownych, którzy głosili piękne rekolekcje, kazania mówili podniosłe, spowiadali wspaniale, a po 20 latach zrzucają habit/sutannę - czyli co ? Przekreślamy przeszłość i traktujemy teraz jako wroga ?\n#18 2014-01-29 02:01:28\nNiby możliwości wiele, ale jak się spojrzy na poziom bezrobocia w Polsce, to różowo nie jest. Zdarza się, że teraz studia są 'wylęgarnią bezrobotnych'...Niestety. A jak powiadał pewien chłopak :"tu masz chleb zapewniony". Nie twierdzę, że ktokolwiek do seminarium idzie, żeby było mu łatwiej.\nno jak nie -jak tak, nie manipuluje, jak to napisałeś. są takie przypadki, co mówią , że np. bycie księdzem czy s.zakonną to prosty chleb, zero problemów, zmartwień itp. ..., albo bycie księdzem dla pozycji, samochodu....\nale nie będę się nad tym rozwodzić..........................\nstwierdziłam tylko fakt że czasami słychać taką motywacje.\nI to nie był atak na Ciebie, i nie wciskaj mi kitu, że na każdy Twój post reaguje niechęcią, choć fakt, czasem mnie szlak trafia...\n#19 2014-01-29 09:39:23\n"Życie daje tyle możliwości..." - odniosłem się do tego fragmentu posta. Poza tym z tym 'zapewnionym chlebem' to coś w rodzaju takiego sarkazmu. Raczej nikt ( a na pewno nie powinien ) nie idzie do zakonu/seminarium, bo ma to, ma tamto.\n"Nie twierdzę, że ktokolwiek do seminarium idzie, żeby było mu łatwiej" - no jak wyżej - Może nie tyle co słychać, bo raczej nikt nie będzie przed wstąpieniem opowiadał rodzicom/bliskim/znajomym, że idzie, bo samochód, bo pieniądze, bo 'klawe życie'. Który proboszcz da opinię po 'takiej argumentacji' ??\n"choć fakt, czasem mnie szlak trafia..." - proponuję melisę na nerwy, podobno pomaga\nPS nie mam kitu, nie mam więc co wciskać, pozdrawiam w Panu\n#20 2014-01-29 14:12:05\nLudzie każdego droga jest inna a na potwierdzenie tutaj jest kilka krótkich świadectw kapłanów z tzw późnym powołaniem "Budowlaniec, bokser, historyk, informatyk, aktor - każdy może i powinien zostać księdzem, jeśli Bóg go do tego woła! " " http://adonai.pl/powolanie/?id=164 Ja znam siostre która wstąpiła do zakonu jak już była policjantką czyli zawód i posadę raczej dobrą miała nieprawdaż ?\n#21 2014-01-29 14:57:45\nJa również znałem kilku zakonników, którzy pracowali już w świecie, mieli po 30 i więcej lat, i w pewnym momencie życia dali się Panu Bogu uwieść - Limit wieku nie może odgrywać zasadniczej roli. Teraz wiele osób wstępuje już po studiach, pierwszej pracy - w zasadzie nie ma w tym nic dziwnego. Czytałem o 36 letnim barmanie w Londynie, który poszedł do benedyktynów - Pan Bóg ma swoją 'pedagogikę' - wie kiedy powołać ;\n#22 2014-01-30 14:18:12\nGdyby to o bezpieczny byt chodziło,to przy obecnej skali biedy i bezrobocia klasztory i saminaria powinny być zapełnione tłumami chętnych. Jest odwrotnie. Gdy słyszę,jak to księża zostali nimi z uwagi na kasę,pytam,czemu ta osoba nie wstąpiła do seminarium.\nOstatnio edytowany przez fabienne (2014-01-30 14:19:34)\n#23 2014-03-18 09:40:26\nThegadfy, myślę że to jest coraz bardziej możliwe. http://gosc.pl/doc/1919407.Seminarium-3 … chwstancow\nNie zwracaj uwagi na podejrzenia o "ucieczkę". Jeśli czujesz takie powołanie do kapłaństwa to idź, by pracować w winnicy Pańskiej.\n#24 2014-04-19 15:44:13\nOstatnio edytowany przez thegadfly (2014-04-19 16:51:52)\n#25 2014-04-19 16:07:17\nMiejmy nadzieję, że z Bożą pomocą wszystko będzie dobrze. Z modlitwą


Jak zabezpieczyć więźbę przed ogniem i szkodnikami\nDrewno to trwały i wytrzymały materiał, pod warunkiem że ma koronę i korzenie, czyli dopóki jest... drzewem. Po przerobieniu na deski i bale traci część odporności. Trzeba wówczas poddać je różnym zabiegom, aby przetrwało długie lata w niezmienionej postaci.\nOwady – głównie kołatki, borodzieje próchniki, tykotki, spuszczele i drwalniki paskowane. Dorosłe osobniki składają w drewnie jaja, z których wylęgają się larwy. Rosną one i przybierają na wadze, odżywiając się miazgą drzewną. Ryją w deskach i słupach długie korytarze, spulchniając drewno. W zaatakowanych miejscach jego struktura jest poważnie naruszona, przez co traci ono wytrzymałość. Owady mogą zagnieżdżać się zarówno w drewnie suchym, jak i w wilgotnym. Preferują drewno drzew iglastych\nGrzyby – najczęściej atakują drewno, gdy jest zawilgocone (powyżej 20%) i osłonięte od słońca. Ich rozwojowi sprzyja temperatura 10-20°C oraz brak przewiewu. Najgorsze są grzyby domowe. Przerastają drewno na wskroś, powodując jego gnicie. Do zakażenia dochodzi w kontakcie z zarodnikami lub grzybnią. Drewno musi więc zetknąć się z grzybem lub znajdować się w pobliżu. Pleśnie nie są aż tak niebezpieczne. Atakują tylko powierzchnię drewna, przez co traci ono estetyczny wygląd. W znacznie mniejszym stopniu osłabiają nośność belek, słupów, desek lub łat. W pomieszczeniu, w którym jest zapleśniałe drewno, panuje mikroklimat bardzo szkodliwy dla zdrowia ludzkiego. Zarodniki pleśni są wszędzie. Gdy tylko pojawią się dogodne warunki do ich rozwoju, dochodzi do zarażenia\nOgień – to wróg numer jeden. Nie ma przed nim stuprocentowej ochrony. Można jednak tak zabezpieczyć drewniane elementy domu, by jak najdłużej mu się opierały. Zyska się w ten sposób więcej czasu na ewakuację z płonącego budynku\nPóki co nie znaleziono lepszego niż drewno materiału do budowy więźb w domach jednorodzinnych. Gdyby robiono je z wysokogatunkowego dębu lub daglezji, może nie byłoby tego kłopotu, ale tanią tarcicę sosnową lub świerkową trzeba zabezpieczyć przed działaniem ognia i organizmów powodujących korozję biologiczną. Metod jest kilka do wyboru. Postaramy się przybliżyć wszystkie. Decyzję co do tego, która jest najopłacalniejsza, zostawiamy inwestorom.\nNie zawsze najtańsze metody są najskuteczniejsze. Tak jest i w tym przypadku. Samodzielne malowanie drewna impregnatem może się wydawać opłacalne, jednak zabezpieczenie takie będzie mniej skuteczne niż inne metody. Owszem, da się w ten sposób ochronić więźbę, ale trzeba ściśle przestrzegać zaleceń firmy dostarczającej impregnat i zużyć go bardzo dużo, biorąc pod uwagę chłonność drewna i grawitację (kiedy maluje się drewno od dołu, zużywa się więcej preparatu). Drewno przeznaczone do takiego impregnowania powinno być suche. Jego wilgotność nie może przekraczać 12%. Trzeba je oczyścić i ewentualnie odtłuścić. Do impregnacji używa się preparatów solnych, które nanosi się na drewno po uprzednim wymieszaniu ich z wodą. Podczas takiego impregnowania najlepiej używać szorstkich pędzli lub szczotek i mocno wcierać nimi płyn w drewno. Wygodniejszą, choć mniej efektywną metodą jest natrysk. Tak czy owak impregnat wniknie w drewno na nie więcej niż kilka milimetrów, co jest słabym wynikiem w porównaniu z możliwościami, jakie dają pozostałe metody. Po zakończeniu impregnacji drewno powinno wyschnąć. Na opakowaniu preparatu jest napisane, jak długo to potrwa. Trzeba się spodziewać, że nawet kilka tygodni.\n...impregnacja powierzchniowa (malowanie, natrysk) – 3,25-15 zł/m² drewna.\nImpregnaty przeważnie zmieniają kolor drewna – na niebieskawy, zielony lub pomarańczowy. Po tym najłatwiej odróżnić drewno zaimpregnowane od niezaimpregnowanego. Dobrze to wiedzą różni nieuczciwi wykonawcy. Jeśli zapłacimy im za pomalowanie naszej tarcicy impregnatem, postarają się zrobić to jak najszybciej i „jak najoszczędniej”. Pomalują je więc jeden raz, tak żeby zmienił się kolor. Zyskają na czasie i materiale. My zaś nie będziemy w stanie ocenić, czy impregnację przeprowadzono właściwie. Radzimy więc na czas robót impregnacyjnych towarzyszyć ekipie i sprawdzać, czy nakładane jest tyle warstw preparatu, ile zaleca jego producent.\nUwaga! Są niestety i takie impregnaty, które nie wpływają zanadto na barwę zabezpieczanych elementów.\nKąpanie w impregnacie\nImpregnacja drewna może też polegać na zanurzaniu elementów\nw preparacie. Skuteczność takiego działania jest wyższa, jednak musimy się liczyć z kilkoma problemami:\n- znacznie zwiększy się zużycie impregnatu i wiele litrów się zmarnuje;\n- trzeba przygotować tak zwaną wannę, w której odbędzie się kąpiel;\n- należy usunąć z niej niezużyty impregnat, zgodnie z przepisami – wywieźć go na odpowiednie składowisko odpadów. Tyle wystarczy, aby odstraszyć inwestora od kąpania belek i desek. Jeśliby jednak ktoś chciał sam zaimpregnować przez krótkotrwałą kąpiel drewno, to przypominamy, że jego wilgotność nie powinna przekraczać 25%. W zależności od tego, ile czasu pozostanie ono w takiej kąpieli, mniej lub bardziej wchłonie impregnat. Aby przeprowadzić kąpiel impregnacyjną, trzeba wykopać dół o długości równej długości drewnianych elementów, wyścielić go szczelnie grubą folią i wypełnić preparatem impregnacyjnym. Następnie zanurza się w nim deski, słupy lub inne drewniane elementy i dociska czymś ciężkim, aby nie wypływały.\nNajkorzystniej jednak kupić drewno już zaimpregnowane. Wystarczy rozejrzeć się po okolicznych tartakach i firmach handlujących tarcicą. Często sprzedają tam drewno zaimpregnowane podobną metodą. Podobną, ponieważ w zakładach impregnacja zanurzeniowa przebiega w wysokiej temperaturze i trwa dłużej niż krótkotrwała kąpiel drewna w dołku wyłożonym folią.\nAutor: KPPD SZCZECINEK\n...impregnacja zanurzeniowa – 50-70 zł/m³ drewna.\nW tartakach i składach można też kupić drewno impregnowane pod wysokim ciśnieniem.\nTo bardzo skuteczna metoda. Tarcica jest nasączana preparatem w specjalnych urządzeniach zwanych autoklawami. Panuje tam bardzo wysoka temperatura, warunki próżniowe i wysokie ciśnienie. Dzięki temu impregnat dociera nie tylko do powierzchniowych warstw drewna, ale wnika głębiej. W ten sposób można impregnować nawet drewno o wilgotności przekraczającej 30%. Impregnacja trwa zaledwie sześć godzin (dla 12-13 m2 drewna na więźbę). To krótko w porównaniu z kąpielą, która trwa około dwóch dni, lub impregnacją powierzchniową (malowanie, natrysk) trwającą wraz z przerwami technologicznymi nawet do sześciu dni.\nNajskuteczniejsza jest impregnacja ciśnieniowa\n...impregnacja ciśnieniowa – 60-150 zł/m³ drewna.\nPreparaty do samodzielnej impregnacji\nCHRONIĄCE PRZED OGNIEM, GRZYBAMI, PLEŚNIAMI I OWADAMI\n- Fobos M2: 1,5 kg – 15 zł;\n- Fobos M4: 25 kg – 112-160 zł;\n- Ogniochron: 1,2 kg – 10-11 zł, 20 kg – 117-135 zł;\n- Protektor Firestop Koncentrat: 5 kg – 7,6-16 zł;\n- Tytan Koncentrat Impregnatu do Więźby Dachowej: 1 l – 16 zł, 5 l – 80 zł;\n- Chroniące przed grzybami, pleśniami i owadami\n- Boramax: 2 l – 40 zł;\n- Boramon C30: 1 l – 16 zł, 5 l – 77-110 zł;\n- Boron: 1 kg – 17 zł, 5 kg – 60 zł;\n- Drewnochron Więźba: 5 l – 57,8 zł, 20 l – 222,51 zł;\n- Drewnosol: 1 kg – 21-22 zł, 5 kg – 90-93 zł;\n- JKK Impregnat do Drewna: 1 l – 25 zł, 5 l – 95 zł;\n- Mycetox B: 1 l – 4-5 zł, 5 l – 20 zł;\n- Wood Protector: 1 kg – 20 zł, 5 kg – 80 zł;\n- V33 Impregnat do Drewna Konstrukcyjnego: 1 l – 28 zł.\nCzterostronnie ostrugane drewno jest znacznie odporniejsze na ogień i szkodniki\nAby wyjałowić tarcicę z substancji mogących być pokarmem grzybów i owadów, poddaje się ją suszeniu komorowemu\n...drewno suszone komorowo – z reguły jest droższe (kosztuje 50-70% więcej niż zwykłe);\n...struganie – może być wliczone w cenę drewna lub oferowane za dopłatą. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę, że dodatkowa obróbka drewna podniesie jego koszt o ponad 50%.


Szwajcaria jako pierwsza ztokenizowała nieruchomość na łańcuchu Blockchain !!!\nJuly 23, 2019, 02:28:27 PM\nBitcoin Forum > Local > Polski > Alternatywne kryptowaluty > Szwajcaria jako pierwsza ztokenizowała nieruchomość na łańcuchu Blockchain !!!\nAuthor Topic: Szwajcaria jako pierwsza ztokenizowała nieruchomość na łańcuchu Blockchain !!! (Read 94 times)\nMarch 07, 2019, 04:30:33 AM\nLast edit: March 08, 2019, 10:34:33 AM by wwzsocki\nPierwsza transakcja na rynku nieruchomości przy użyciu technologii blockchain została pomyślnie zakończona w Szwajcarii. Zostało to osiągnięte przez Blockimmo Ltd, platformę transakcji nieruchomościami wykorzystujaca technologię blockchain, we współpracy z dwoma innymi firmami.\nTransakcja kupna nieruchomości o wartości 3 milionów CHF (franki szwajcarskie wynosi w przybliżeniu 2,98 miliona USD) została przeprowadzona przez Elea Labs Ltd, Swiss Crypto Tokens Ltd i Blockimmo, dla nieruchomości składającej się z restauracji i 18 apartamentów.\nW postaci tokenów rzeczywisty majątek nieruchomości jest obecnie reprezentowany cyfrowo w łańcuchu Ethereum (ETH). Aby uniknąć ryzyka związanego z wahaniami cen, do obsługi transakcji wykorzystano CryptoFranc (XCHF), szwajcarską stablecoin powiązaną z frankiem szwajcarskim.\nJest to niesamowity news tak bardzo długo oczekiwany przez wszystkie projekty real estate takie jak np. Atlant czy Brickblock, które z niecierpliwością czekają na licencje i pozwolenia w krajach Europy i nie tylko.\nOznacza to, że te projekty real estate dostały zielone światło i licencję zostaną wydane ponieważ juź jakaś firma przepchnęła taki pomysł przez wszystkie urzędy legislacyjne co najmniej w Szwajcarii.\nRe: Szwajcaria jako pierwsza ztokenizowała nieruchomość na łańcuchu Blockchain !!!\nMarch 30, 2019, 12:06:51 AM\ntrochę offtop, ale pamiętam swego czasu jeden z użytkowników pewnego kanału pisał że ekipa remontująca mu dom (w Norwegii) chciała (część) zapłaty otrzymać w ETH ;-)\nw sumie było to jednak krótko po bańce, jestem ciekawy czy dalej byłoby takie zainteresowanie ;-)\nMarch 31, 2019, 01:22:44 AM\nQuote from: adamvp on March 30, 2019, 12:06:51 AM\nW zakresie remontów - kojarzę pewien projekt - nawet uczestniczyłem w airdorpie (choć jak zwykle z mizernym skutkiem-moje tokeny są dzisiaj warte całe $0,05 ) o nazwie Bob's Repair, który miał blockchainować tzw. "złote rączki". Tak naprawdę złote czasy blockchaina spowodowały, że w tym kierunku poszła (a przynajmniej próbowała) naprawdę każda możliwa branża...\nMarch 31, 2019, 01:04:24 PM\nNo tak, pamiętam, że na jednym z kanałów na telegramie shillowali jakiegoś coina kamerek [+18], chociaż w zasadzie w takim przypadku to nawet całkiem logiczne zastosowanie...\nW sumie znowu mnie temat zainspirował do wielu innych wątków (np. to jakim cudem takie wynalazki w typie tego Bob'a są na BB podczas gdy nie ma wielu innych bardziej wartościowych coinów) gdzieś z tyłu głowy mam również inne podobnie kuriozalne przykłady coinów co ten Bob... temat rzeka po prostu :-)\nApril 02, 2019, 05:06:52 PM\nTutaj myślę, że warto podlinkować ten artykuł (pierwszy z cyklu): https://ambrosus.pl/zdecentralizowane-banany-co-pozostalo-po-ultra-euforii-na-blockchain/\n(póki co tutaj, bo myślę by zagadnieniu poświęcić osobny temat )\nApril 03, 2019, 01:03:56 AM\nLast edit: April 03, 2019, 01:26:15 PM by wwzsocki\nQuote from: adamvp on April 02, 2019, 05:06:52 PM\nTaki lekki artykulik dla początkujących w krypto bez jakichś szczególnych zagłębień w temat tylko czyste podsumowanie ostatniego roku i hyipzwiazanego z hasłęm blockachain i fenomenu ICO.\nPrzeczytałem czały bo miałem nadzieję, że wymieni nakoniec jakieś wartościowe projekty, które mają szansę właśnie coś zmienić czy ulepszyć przy wykorzystaniu techniki blockchain.\nJa osobiście przyjąłem taką taktykę, że skupuje po dwa lub trzy rodzaje tokenów najlepszych i obiecujących projektów z każdej niszy czyli:\n- bankowość (Investa, Utrust)\n- real estate (Atlant, BrickBlock, MPG)\n- projekty infrastruktualne oferujące platformy dla deweloperów, smart kontrakty i inne rozwiązania do budowy nowych DAPów jak (ETH, Waves, Stellar i wiele innych bardzo duży hype w zeszłym roku)\n- giełdy (Binance, IronX)\n- gry (Kryptokitties, Decentraland)\n- protfele (Coinomi, Anon)\n- karty płatnicze, inne serwisy, zwykle coiny jak BTC, nowe z blockchainem 4 typu i wiele, wiele innych.\nApril 04, 2019, 11:12:07 PM\nliczyłem, że założysz nowy wątek na ten temat, ale cóz pozwoliłem sobie samemu to uczynić:\nApril 06, 2019, 09:35:29 AM\nQuote from: adamvp on April 04, 2019, 11:12:07 PM\nBardzo dobrze zrobiłeś bo ja troszkę jestem zajety ostatnio moim autkiem (bo lubię grzebać) i siedzę w necie raczej w nocy i nie mam czasu żeby pisać dużo a szczególnie startować nowe wątki.\nChciałem nawet napisać ostatnio na bardzo ciekawy temat w dwóch językach ale zajęło mi to masę czasu i musiałem sobie na razie odpuścić bo będę potrzebował jeszcze wielu godzin żeby to dopracować i wreszcie opublikować.\nKtoś kto nie pisał nigdy takich tutoriali albo nie robił tłumaczeń nie zdaje sobie sprawy jakie to jest czasochłonne. Dlatego jeżeli widzicie jakieś dobre posty czy wątki to nagradzajcie je meritami bo autor naprawdę się postarał i zrobił to zupełnie bezinteresownie po to tylko aby podzielić sie z nami informacjami, które uważa za ważne lub przestrzec przed jakimś nowym skamem. Moim zdaniem bezcenne.


Dodane przez emes dnia 22 lipiec 2010 15:56:41\nW ramach akcji "Prospekcja lotnicza – Małopolska 2010" (penetracja i dokumentowanie stanowisk w rejonie woj. małopolskiego i świętokrzyskiego) powstaje film popularyzujący archeologię lotniczą pt. "Czy leci z nami archeolog?".\nFilm ma na celu pokazanie przydatności archeologii lotniczej w prospekcji, zaprezentowanie fotografii lotniczej, jako metody pozwalającej na odkrywanie stanowisk archeologicznych.\nEfektem odbytych w połowie czerwca lotów polskim samolotem 3Xtrim, których celem było wykonanie zdjęć do filmu, jest ponad 2000 zdjęć, 3 godziny ujęć filmowych i wiele nowych odkryć. To dopiero początek - w filmie zostaną zaprezentowane również metody obróbki i analizy zdjęć oraz sposoby ich prezentacji i wykorzystania.\nInicjatorami przedsięwzięcia są członkowie Studenckiego Koła Naukowego "Wod.o.lot" przy Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Biorą w nim udział: Piotr Wroniecki (student IA UW, pomysłodawca i organizator), Miron Bogacki (fotograf i archeolog, pracownik IA UW), Roman Brejcha (czeski archeolog, absolwent Zachodnioczeskiego Uniwersytetu w Pilźnie, zajmuje się prospekcją lotniczą i fotointerpretacją), Stanisław Maksymowicz (redaktor, dziennikarz, reżyser, operator, pomysłodawca i organizator) i Krzysztof Wieczorek (pilot liniowy i sportowy, absolwent IA UW, mistrz Europy i świata w lataniu precyzyjnym).\nPrzedsięwzięcie objęły patronatem: Muzeum i Rezerwat Archeologiczno-Przyrodniczy "Krzemionki" i Archeowieści.\nWięcej informacji na stronie filmu "Czy leci z nami archeolog?" i stronach Studenckiego Koła Naukowego Nowoczesnych Metod Prospekcji i Dokumentacji Archeologicznej "Wod.o.Lot" przy Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego.\nNa podstawie: PAP - Nauka w Polsce i SKN Wod.o.Lot.


Niemiecki potentat kupi telewizję Puls? - Wiadomości i informacje z kraju - wydarzenia, komentarze dziennik.pl\n07.01.2009, 09:46 | Aktualizacja: 07.06.2010, 19:16\nNiemiecki potentat kupi telewizję Puls? / Inne / Michal Kolyga\nOsierocona przez australijskiego magnata medialnego Ruperta Murdocha telewizja Puls szuka nowego inwestora. Prezes stacji zdradza, że niszową stacją interesują się amerykańskie i europejskie firmy. Wśród nich jest inny potentat medialny z Niemiec.\n"Obecnie rozmowy prowadzone są z kilkoma polskimi i zagranicznymi firmami mediowymi, które wkrótce rozpoczną badanie spółki" - zdradza prezes telewizji Puls Dariusz Dąbski. Nieoficjalnie wiadomo, że wśród firm zainteresowanych inwestowaniem w tę telewizję znajduje się niemiecki koncern medialny Bertelsmann, a konkretnie jego telewizyjne ramię, czyli RTL Group.\nPrzedstawiciele koncernu nie chcą komentować sprawy. RTL przez wiele lat był obecny w Polsce za sprawą kanału RTL7, wykupionego następnie przez TVN/ITI. Trzy lata temu był również zainteresowany kupnem udziałów Polsatu.\nTelewizja Puls potrzebuje kilkudziesięciu milionów złotych. Prezes Dąbski liczy na to, że pieniądze od nowego inwestora popłyną już w ciagu najbliższych kilku miesięcy. W przeciwnym razie stację czekają kolejne cięcia i oszczędności.\nWielkie polowanie na bociana przeczytaj »


UKS 6 Jasło II miejsce w Łodzi – rocznik 2002 – Jaslonet.pl\nStart/Sport/UKS 6 Jasło II miejsce w Łodzi – rocznik 2002\nUKS 6 Jasło II miejsce w Łodzi – rocznik 2002\nJaslonet.pl Send an email 31 stycznia 2012\n7 381 1 minuta czytania\nW dniach od 27 do 29 stycznia drużyna UKS 6 Jasło rocznika 2002 wzięła udział w prestiżowym turnieju HARY Cup. W zawodach wzięło udział wiele renomowanych drużyn z całej Polski, czyli: Włókniarz Pabianice, Borek Kraków, Varsovia Warszawa, Widzew Łódź, Kotwica Kołobrzeg, GKP Wołów, Warta Poznań, Sparta Brodnica, GKS Bełchatów, Lider Swarzędz, Parasol Wrocław, Mosir Lipno, Piłkarz Golub Dobrzyń, Mazovia Tomaszów Mazowiecki oraz jasielska SZÓSTKA.\nUKS 6 Jasło II miejsce w Łodzi - rocznik 2002\nW fazie grupowej Szóstka uzyskała następujące wyniki:\nUKS 6 JASŁO – WŁOKNIARZ PABIANICE 0:1\nUKS 6 JASŁO – WARTA POZNAŃ 2:1\nUKS 6 JASŁO – MKP WOŁÓW 2:1\nSpotkanie ćwierćfinałowe to mecz ze starym znajomym – Borkiem Kraków, który w swojej grupie wygrał zdecydowanie wszystkie mecze. Mecz ułożył się po naszej myśli i gładko wygraliśmy 5:0.\nW półfinale nasza drużyna zmierzyła się z MOZOVIĄ. Mecz w regulaminowym czasie gry zakończył się remisem 1:1, o wyniku musiały decydować karne. Nasi chłopcy okazali się lepsi od kolegów z Tomaszowa Mazowieckiego – wynik 3:2 i jesteśmy w finale.\nTu niestety drużyna jasielskiej SZÓSTKI musiała uznać wyższość zawodników klubu PIŁKARZ Golub-Dobrzyń i przegraliśmy 0:4.\nII miejsce w tak mocno obsadzonym turnieju to duży sukces. Składamy gratulacje dla chłopców za ich wytrwałość i ambicje w walce o jak najlepsze miejsce.\n1. Piłkarz Golub Dobrzyń\n3. Mazovia Tomaszów Mazowiecki\n4. Włókniarz Pabianice\n6. Varsovia Warszawa\n7. Widzew II Łódź\n8. Kotwica Kołobrzeg\n9. GKP Wołów\n10. Warta Poznań\n11. Sparta Brodnica\n12. GKS Bełchatów\n13. Widzew I Łódź\n14. Lider Swarzędz\n15. Parasol Wrocław\n16. Mosir Lipno\ndzieci Łódź mecze Piłka sport szóstka turniej zawody\nCykl zajęć dla dzieci w MBP w Jaśle „Niezwykli. Wspaniali. Sławni”\nKolejny sukces, super chłopcy 😉 gratulacje dla Was, trenera i rodziców !\nGdyby nie fakt ze nasz finałowy przeciwnik z Golubia Dobrzynia w swoim składzie miał kilku starszych zawodników to na sto procent finał byłby również nasz.Niestety okazało się to zbyt późno.Na szczęście protest do organizatora złożyły wszystkie drużyny uczestniczące w turnieju i mamy nadzieje że OZPN pod który podlega klub odpowiednio ukarze sztab szkoleniowy „oszustów”. Organizator turnieju zapewnił że zrobi wszystko,aby sprawa znalazła swój finał,a klub z Dobrzynia poniósł odpowiednią karę.\nSzkoda no ale trudno. ale miejmy nadzieję że kara za oszustwo będzie jak najbardziej sprawiedliwa!!! gratulacje za II miejsce!!!\nNa stronie internetowej Piłkarza z Golubia Dobrzynia piszą , że w finale grali z 6 Janów.\nWidac byli tak zorientowani ze sami nie wiedzieli z kim graja.Dla nich waznym bylo zeby sie nie wydalo ze maja pol druzyny w starszym roczniku.A tak poza,druzyna miala najliczniejsza grupe kibicow ze wszystkich uczestnikow turnieju.\nDlaczego jest napisane , że Szóstka grała z MOZOVIĄ jak dalej „stoi” jak byk MAZOVIA ? Gratulacje dla drużyny !


Admin Łukasz – Strażnicy Słowa\nStrażnicy Słowa 2019/2020 Wakacje\nStrażnicy Słowa 2019/2020\nStrażnicy Słowa 2016/2018\nAbout Admin Łukasz\nMeanwhile lets just say that we are proud Admin Łukasz contributed a whooping 13 entries.\nEwangelia na dzień 22 listopada 2020\nMt 25,31–46 Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie, pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a […]\n22 listopada 2020 /7 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 15 listopada 2020\nMt 25,14-30 Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Pewien człowiek, mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie pięć. Tak samo i […]\n15 listopada 2020 /7 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 8 listopada 2020\nMt 25, 1–13 Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Królestwo niebieskie podobne będzie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie oblubieńca. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy się oblubieniec […]\n8 listopada 2020 /7 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 1 listopada 2020\nMt 5,1-12a Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: “Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i […]\n1 listopada 2020 /9 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 25 października 2020\nMt 22, 34-40 Gdy faryzeusze posłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Go na próbę, zapytał: “Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?” On mu odpowiedział: „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze […]\n25 października 2020 /8 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 18 października 2020\n(Mt 22, 15-21) Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Jezusa w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby mu powiedzieli: “Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak […]\n18 października 2020 /8 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 11 października 2020\n(Mt 22, 1-14) Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: “Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta […]\n11 października 2020 /6 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 4 października 2020\n(Mt 21, 33-43) Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: “Posłuchajcie innej przypowieści. Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznie, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego […]\n4 października 2020 /9 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 27 września 2020\n(Mt 21, 28-32) Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: “Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, panie!”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. […]\n27 września 2020 /7 komentarzy/Autor Admin Łukasz\nEwangelia na dzień 20 września 2020\nMt 20, 1-16a Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: “Królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: „Idźcie i […]\n20 września 2020 /10 komentarzy/Autor Admin Łukasz\naktywny 53 minuty temu\naktywny 1 godzinę, 45 minut temu


Kamień dekoracyjny wewnętrzny - Stegu | Almax.pl • Wyposażenie Twojego domu\nKamień dekoracyjny wewnętrzny – Stegu\nKamień dekoracyjny ALASKA to w pełni ekologiczna imitacja oszlifowanego łupka. Wykonany na bazie gipsu idealnie sprawdza się w pomieszczeniach o różnej funkcji. Wyraźne przebarwienia i kolorystyka płytki świetnie komponują się z nowoczesnymi,\nCena brutto za opakowanie: 61.70 zł\nsztuk: 12; 0,67m²\nKamień dekoracyjny ARENA doskonale imituje wapień spotykany na półwyspie Synaj. Subtelna faktura nadaje płytkom niezwykle naturalny wygląd, co sprawia, że jest do doskonały materiał do naturalnych aranżacji z udziałem np. bambusa.\nElementy z serii ARENA DECOR świetnie komponują się z dekorami z KOLEKCJI EGIPT, nadając wnętrzu prawdziwie tajemniczy charakter. Opakowanie zawiera 15 różnych elementów.\nCena brutto za opakowanie: 83.55 zł\nsztuk: 27; 1m²\nCairo to nowość w ofercie Stegu, płytka gipsowa o wyjątkowej kamiennej strukturze\ni neutralnej kolorystyce. Płytka Cairo o charakterystycznym regularnym rysunku imitującym blok skalny, z wyraźnie zaznaczanymi krawędziami będzie idealnym uzupełnieniem nowoczesnego wnętrza, w którym minimalistyczny wystrój podkreśli interesującą fakturę płytek kamieniopodobnych Cairo. Z kolei stonowane barwienie płytki nie tylko nie przytłoczy tradycyjnego wnętrza, ale nada mu unikalnego klimatu. Płytki Cairo idealnie komponują\nsię z drewnianą podłogą oraz okazałymi meblami z naturalnego drewna.\nCena brutto za opakowanie: 69.30 zł\nsztuk: 8; 0,67m²\nCena brutto za opakowanie: 75.95 zł\nsztuk: 10; 1m²\nKamień dekoracyjny LUGANO to doskonała imitacja łupanego kamienia. Jego niezwykła faktura i barwa sprawiają, że wykonana powierzchnia przypomina swoim klimatem przepalony słońcem i osmagany wiatrem mur, jaki spotyka się na Bałkanach.\nCena brutto za opakowanie: 56.95 zł\nsztuk: 39; 0,84m²\nPłytka występuje w jednym odcieniu kolorystycznym – białym, jednak można z powodzeniem\nCena brutto za opakowanie: 35.64 zł\nsztuk: 30; 0,5m²\nsztuk: 21; 1m²\nCena brutto za opakowanie: 56.67 zł


Tomasz Wostal - Katalog Ebno\nJako doradca doskonale znam potrzeby i oczekiwania klientów świadcząc usługi z zakresu pożyczek i kredytów. Jestem samodzielnym doradcą finansowym z bogatym doświadczeniem i wiedzą, a do każdej sprawy i każdego klienta podchodzę bardzo indywidualnie. Jeśli interesuje Cię temat pożyczek lombardowych czy innej usługi kredytowej – jestem do Twojej dyspozycji. Jako specjalista z dużym doświadczeniem posiadam wiedzę o obecnie dostępnych ofertach rynkowych, dzięki czemu mam możliwość przedstawić najlepszą i najbezpieczniejszą dla klienta ofertę. Zachęcam do kontaktu oraz do zajrzenia na moją witrynę internetową pod adresem www.tomaszwostal.pl. Na stronie znajdą Państwo mnóstwo przydatnych informacji, oferowane przez moją osobę usługi i wszelkie odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania. Pełen profesjonalizm, dokładność oraz profesjonalne podejście do sprawy – w kilku słowach przedstawiając moją osobę.\nTytuł: Tomasz Wostal\nSłowa kluczowe: Wostal Tomasz, pomoc kredytowa, pożyczka gotówkowa


Perfuforum.pl • Zobacz wątek - Bvlgari - Bvlgari Man Black Orient\nTeraz jest 29 października 2020, 03:15 - Cz\nBvlgari - Bvlgari Man Black Orient\nMoja ocena Bvlgari - Bvlgari Man Black Orient (nie oceniaj zapachu, jeśli go nie znasz!):\n24 października 2017, 11:54 - Wt\nZapach z roku 2016. Twórcą jest Alberto Morillas.\nNutami głowy są rum i kardamon, nutami serca są róża z taif i tuberoza, nutami bazy są skóra i oud.\nJeszcze Bvlgari w czerni nie sprawdzone mam, a tu czarny orient się wyłania jak lawa z oparów ognia i skał.\nSobie na papierze testuje. Papier pryskam teraz najpierw, nim na skórę dam.\nWcześniej pomijałem to, a okazuje się że najlepszy papier do psikania i projekcji jest nie ten z blotterów tylko taki kruchy i miękki, jakby stary, do paczek pocztowych i kopert.\nMoże przytoczę polską opinię o nim\n"Ja również kupiłem flakon 100 ml po zaznajomieniu się z darmową próbką którą otrzymałem wraz z innym zamówieniem.\nZapach.. no właśnie, kojarzy mi się z Orientem, Samurajami... Skóra, drzewo, oud.. do tego zapach jest strasznie mocny i bardzo trwały. Raczej na jesień i zimę.\nSugeruję jednak przed zakupem zaznajomić się z próbką, wg mnie nie każdy wytrzyma siłę, moc i aromat tego zapachu, który może wydawać się przytłaczający niekiedy.\nDla mnie osobiście zapach ten jest czymś doskonałym. Mogę z całą stanowczością polecić."\nZapach przypomina pozostałym ludziom przeróżne inne kompozycje. Od jakiś Tobacców po pierwsze Gucci PH i suche oudy.\nJak dla mnie z każdego akordu jest tu udział, lubię takie zapachy i takie afrodyzjakowe mieszanki...\nRe: Bvlgari - Man Black Orient\n24 października 2017, 12:27 - Wt\nJak na razie testowałem raz i zrobił na mnie pozytywne wrażenie. Czym dalej w las tym bliżej mu do klasycznego Man in Black i dlatego nie wiem czy mi go kupować.\nUjmę to tak- czułbym, że się powielam i w sumie bardziej wolę zwykłego MiB. Który jest także i tańszy.\nNiestety nie miałem okazji sprawdzić "All Black". Po opiniach wynika, że jest podobnie- mała wariacja na temat, ale DNA jest to samo co w pierwowzorze. I tak według mnie powinni zachowywać się flankery, a nie całkiem nowy zapach.\nNa skórze nie testowałem, jak siedzi?\n27 października 2017, 11:07 - Pt\nRe: Bvlgari - Bvlgari Man Black Orient\n04 stycznia 2018, 12:14 - Cz\nWygładzony, utrzymany w ryzach, ale wciąż bogaty orient podany po europejsku. Wysoki współczynnik noszalności, ilośc nut "drażliwych" czy kontrowersyjnych sprowadzona do minimum. Bardzo dobra jakość i takież zadowolenie ze współobcowania z tym Bvlgarim. Bardziej niż wart poznania.\n03 czerwca 2019, 09:22 - Pn\nJa zostaję przy oryginale. Wersja "Orient" spodoba się bardziej osobom, które lubią mocniejsze, pieprzne otwarcie i trochę bardziej bogato podane przyprawy w późniejszych fazach.\nPo 2h różnice w zapachu są zasadzie niewielkie, ale nie uważam by warto było zaopatrywać się we flakon, jeśli posiada się oryginał. Trwałość i projekcja bardzo dobra, tak jak w oryginale.\n03 czerwca 2019, 11:51 - Pn\nWg mnie, trwałość i projekcja lepsze niż w klasyku, porównywalne do wersji All Blacks. Kompozycja natomiast bogatsza w agar i skórę. Z czasem faktycznie kompozycyjnie zapachy zbliżają się coraz bardziej do siebie.\n03 czerwca 2019, 11:59 - Pn\nWidziałem, że jest agar w składzie, ale nie bardzo go tutaj wyczuwam, co jest dziwne, bo to bardzo charakterystyczny składnik\nW testach nadgarstkowych trwałość i projekcja u mnie minimalnie ze wskazaniem na oryginał, globalnie oba czuję równie (i bardzo) długo.\n03 czerwca 2019, 22:28 - Pn\nMnie natomiast w pierwowzorze parametry rozczarowały. Jak na charakter zapachu okazał się jakiś taki niemrawy.\nNatomiast Black Orient pomimo, że zapachowo cenię ciut mniej, to nadrabia z nawiązką pokaźnymi parametrami.\n5/6 z perspektywą na więcej.\n05 czerwca 2019, 06:25 - Śr\nJa również dobrze wspominam wersję BO i na pewno ją kiedyś przypomnę.\n19 grudnia 2019, 13:46 - Cz\nFajna cena na ten świetny zapach. Umieszczam tutaj w obawie przed mackami nosaczy.\nhttps://www.e-glamour.pl/bvlgari-man-bl ... ml-tester/


Kadziewicz przepytał japońskiego reportera! Temat? Mundial - Polsat Sport\nKadziewicz przepytał japońskiego reportera! Temat? Mundial\n10.06.2018, 10:55 Piłka nożna\nŁukasz Kadziewicz nie przestaje zaskakiwać. Ekspert i wysłannik Polsatu Sport w Japonii postanowił przepytać japońskiego reportera Karaya Masakiego o emocje towarzyszące Kraju Kwitnącej Wiśni przed zbliżającym się mundialem w Rosji. - Nie widać tego na ulicach, ale w momencie rozpoczęcia turnieju kibice wychodzą na ulice w narodowych barwach i oglądają mecze na dużych rozstawionych ekranach – zapowiada Masaki.\nŁukasz Kadziewicz: Co Pan sądzi o mundialu w Japonii i jakie Japończycy mają szansę?\nKaraya Masaki: W naszej grupie są trzy bardzo mocne zespoły – Polska, Senegal i Kolumbia. Moim zdaniem będzie bardzo trudno, żeby z tej grupy wyjść.\nMy mamy swojego Roberta Lewandowskiego, kto jest pierwszoplanową postacią w reprezentacji Japonii? Kto jest postrzegany jako bożyszcze tłumu?\nKeisuke Honda, były piłkarz CSKA Moskwa oraz Milanu, obecnie grający w meksykańskim CF Pachuca.\nDlaczego w Japonii nie widać takiego dużego zainteresowania tym mundialem? W Polsce każdy tym żyje. Każdy portal, gazety i telewizje o tym głoszą. Widać to na ulicy. W Japonii jestem od kilku dni i nie mogę tego dostrzec.\nPrzed każdym wielkim turniejem Japonia bardzo wolno popada w ekscytacje. Nie widać tego na ulicach, ale w momencie rozpoczęcia turnieju kibice wychodzą na ulice w narodowych barwach i oglądają mecze na dużych rozstawionych ekranach.\nJaponia zmagania na mundialu rozpocznie od starcia z reprezentacją Kolumbii 19 czerwca. Mecz z reprezentacją Polski rozegra 28 czerwca.\nKADZIU PROJECTKARAYA MASAKIŁUKASZ KADZIEWICZMISTRZOSTWA ŚWIATA W ROSJIMŚ 2018MUNDIAL 2018PIŁKA NOŻNA\nZOBACZ TAKŻE WIDEO: Ukraina - Francja 1:1. Skrót meczu\nEl. MŚ 2022: Wyniki i skróty sobotnich meczów - 04.09\nCzytaj więcej: Tajemnice szatni reprezentacji Polski siatkarzy wyszły na jaw!\nCzytaj więcej: Kadziewicz nadawał z Japonii. Zajrzyjcie za kulisy Ligi Narodów! (WIDEO)\nCzytaj więcej: Co jedzą polscy siatkarze w Japonii? (WIDEO)


Dr House - House M.D. :: Zobacz temat - Spes Ultima Moritur\nMiałam to wkleić wczoraj, niestety mój komputer się zbuntował po czwartej próbie. Ale wreszcie mi się udało, pozostaje mi tylko życzyć miłego czytania.\nAkurat-Zgaś moje oczy\nSPES ULTIMA MORITUR *\nCiężkim krokiem, powoli. Podpierając się z wysiłkiem o laskę, stukając twardymi podeszwami butów o wypolerowaną podłogę holu. Marszcząc lekko brwi, wykrzywiając twarz w ledwo zauważalnym grymasie bólu. Bez aplauzu. Bez cichych szeptów przekazywanych z jednego ciekawskiego ucha do drugiego. Bez spojrzeń spod szeroko otwartych powiek, bez pomruku zaskoczenia wędrującego między ustami zgromadzonych w pomieszczeniu ludzi. Po prostu wszedł – naparł na oszklone drzwi, pchnął je i przekroczył próg szpitala. Tak, jakby robił to, co dzień. Pewnie, zdecydowanie. Tak, jakby nigdy nie miał prawie dziewięciomiesięcznej przerwy w tym porannym rytuale.\nA jej serce pękło na pół.\nDwie pary źrenic, cztery jasne tęczówki. Poddane magnetycznej sile przyciągania, tak brutalnie pchającej je w kierunku tej drugiej, wyczekiwanej pary oczu, uległy, wędrując teraz w labiryncie emocji skrytych w otchłani kolorów i blasków.\nJego spojrzenie pełne niepewności. Mieszanki wyczekiwania i strachu, jaka nie co dzień gościła w wygodnym fotelu jago błękitnych oczu. Spojrzenie przeszywające na przestrzał każdy milimetr jej ciała, wypalające bolesne dziury w skórze, potokiem żrącej niecierpliwości.\nJej spojrzenie pełne niedowierzania. Przepełnione strachem, zmuszającym zimnymi palcami powieki, by jeszcze szerzej rozwarły się. Spojrzenie człowieka sparaliżowanego jadem trwogi, który powoli rozlewa się, po delikatnych naczyniach krwionośnych spojówek.\nI nagle ta subtelna a zarazem tak brutalna więź została przerwana. Jednym zwinnym obrotem, jednym mrugnięciem powieki. Jednym krokiem, pośpiesznie wykonanym w kierunku windy.\nKobieta, trzymając za rękę lekko szamoczące się dziecko, wyszła na korytarz, poprawiając nerwowymi ruchami włosy.\nStaruszek w lnianych spodniach chrząknął lekko. Mężczyzna około dwudziestki wyciągnął z kieszeni telefon i opuścił windę.\nDziewczyna w rudych lokach, podpierając się na kuli, weszła i uśmiechnęła się nieśmiało. Staruszek wyszedł mrucząc niezrozumiałe słowa pożegnania.\nNastolatka wyszła, zostawiając po sobie lekko słodkawą woń perfum.\nJedna łza szybko wymknęła się z więzienia powiek Lisy Cuddy.\nPrzed oczami miał tylko schody. Długie, szare. Nie wiedział ile ich było, nawet nie chciał tego wiedzieć. Mógłby stanąć, policzyć je. Ale był pewny, że jeśli to zrobi, nie odważy się wejść na pierwszy z nich. Potem na kolejny. A w końcu musiał. Przecież ta droga prowadziła na szczyt!\nUniósł stopę. Postawił ją na pierwszym stopniu. Przeniósł ciężar ciała na chorą nogę i zawył z cierpienia. Przeszywający impuls bólu przebiegł z zawrotnym tempem przez jego ciało, pustosząc i mordując komórki, miotające się w chaotycznym tańcu agonii. Mimo gehenny, jaką przeżywał przy tym, zdawałoby się prostym ruchu, zacisnął zęby i pokonał pierwszy z kilkudziesięciu schodków. Oparł rękę na zimnej poręczy, zaciskając palce na chropowatej powierzchni metalu. Napiął mięśnie i pomógł sobie pokonać kolejny stopień. Powoli. Bardzo powoli. Jego noga powędrowała na bryłę betonu, nie zważając na protesty całego organizmu. Spadła ciężko na podłoże, odmawiając posłuszeństwa. Mimo to, naprężył ją i pomagając sobie ręką pokonał wreszcie drugi schodek. Zatrzymał się, by na chwilę ulżyć nadwerężonym mięśniom uda. A potem, jęcząc cicho z bólu zrobił to po raz kolejny. I jeszcze raz.\nWiedział, czemu to robi. Nie dlatego, że był jakimś cholernym masochistą. Nie dlatego, że winda nie działała. To była jego ostatnia prosta. Na szczyt.\nPrzez ostatnie dni umierał. Codziennie od nowa. Z każdym blaskiem promieni słonecznych w jego małym pokoju, z każdym porannym szczękiem kluczy pielęgniarza w zamku szpitalnym drzwi umierał. Powoli i boleśnie, czując jak każda szczątka jego duszy wydobywa z siebie ostatni jęk, przygważdżana przez ból, samotność i obłęd – jego najwierniejszych towarzyszy. Każdego dnia czuł, coraz mocniej i coraz intensywniej, jak jego ciało i umysł rozpadają się. A rozpadały się na tysiące drobnych kawałeczków, z zawrotnym tempem krążących wokół Amber Volakis, leniwie rozpartej na małym fotelu w rogu sali.\nNagle coś się w nim obudziło. Nie wiedział, jakim cudem, nie miał pojęcia, dlaczego. Po prostu. Znalazł w sobie siłę. By walczyć. I tak, każdego kolejnego dnia wstawał. Nie było to proste, bezbolesne ani nawet do wytrzymania. To była najgorsza wędrówka w jego życiu.\nZaczynał powoli. Od otwarcia powiek. Uczył się unosić najpierw jedną z nich, by potem dołączyć do niej kolejną. Powtarzał gest codziennie, zmuszając się do skonfrontowania ze światem zewnętrznym.\nPotem wstawał. Opierał się na bolącej nodze i z cichym jękiem prostował sylwetkę. Zaciskał zęby i prostował obolałe ciało, gotowy na kolejne ciosy.\nNauczył się też oddychać. Ale nie oddychać po to, by przeżyć. Nie, by utrzymać niezbędny mu do życia proces wymiany gazowej. Nauczył się oddychać i smakować powietrze. Mimo, że jego smak wcale nie był takim, jaki chciał czuć w swoich płucach, uczył się delektować świeżą nutą soli morskiej, tak wyraźnie wyczuwalną na języku przy każdym krótkim oddechu.\nPosiadł potem umiejętność szukania i znajdywania. Szukał w sobie. Znajdywał nie zawsze tam, gdzie tego chciał. Poszukiwał szczątków normalności, które pozwoliłby mu przestać wykręcać z bólu palce i wbijać paznokcie w twardy tynk ściany. Pragnął zlokalizować ostatnie krzty racjonalnego umysłu, dzięki którym mógłby przestać czuć się jak zwierzę. Szukał też ukojenia. Ukojenia, które mogłoby mu ułatwić katorgę, jaką przeżywał w każdej minucie pobytu w szpitalu.\nAle najczęściej i najdłużej szukał nadziei, która pomogłaby mu wywalczyć najwyższe trofeum w jego życiu. I znalazł ją.\nNadzieja dała mu siłę. Siłą pozwoliła zacząć wędrówkę.\nPrzechodził przez przeszkody, rzucane mu pod nogi przez znienawidzony los. Przeskakiwał przepaście, nie zważając na pulsujący ból w udzie. Nie zawsze wygrywał w tym wyścigu. Czasem zahaczał ręką o wystającą gałąź zwątpienia, albo potykał się o kamień leżący na żwirowanej drodze. Upadał i leżał na ziemi bardzo długo, gryząc wargi do krwi. Ale podnosił się. Z bólem, z łzami spływającymi po policzkach. Na drżących nogach stawał i od nowa zaczynał wchodzić, na największą górę swojego życia. Każdego dnia podejmował próbę zdobycia swojego prywatnego Mount Everestu. Ignorując cierpienie, pot, kłucie w sercu. Niezmordowanie wchodził. Wiedział, że to starcie musi wygrać, bo nagrodą było życie. Nie tylko jego.\nZostały cztery, cholernie trudne do pokonania stopnie.\nPowtórzył całą sekwencję ruchów, które wykonywał już kilkadziesiąt razy w ciągu ostatnich dziesięciu minut. Uniósł nogę, oparł się o poręcz, zacisnął zęby a jego druga stopa wylądowała na betonowym stopniu. A potem jeszcze raz, i kolejny.\nStał teraz, dysząc z wysiłku, ściskając kurczowo bolącą kończynę. Kilkanaście centymetrów od drzwi, rozpościerających przed nim stalowe ramiona. Stał, a strach i niepewność rozpływały się razem z gorącą krwią po całym jego ciele. Kusiły, by zawrócić, paraliżowały. Ale on wiedział, że cała jego mordercza wędrówka, jaką odbył w ciągu ostatnich miesięcy pójdzie wtedy na marne.\nPrzesunął dłonią po chłodnej klamce i przycisnął ją.\nPoranne promienie słońca oświetlały twarz kobiety. Odbijały się od wilgotnych śladów łez na jej policzkach, pieściły delikatnie zmęczoną skórę i gładziły włosy. Otulały ją miękkim kocem swojego ciepła, którego teraz tak bardzo potrzebowała.\nOparła się o barierkę i westchnęła ciężko. Nie wiedziała, co teraz działo się w jej sercu, nie wiedziała nawet, co powinno się tam dziać. Fala emocji wszystkich maści, zalała jej duszę z chwilą, gdy On przekroczył próg szpitala. Uderzyła w nią, prawie zwalając z nóg. Zamroczyła, zabierając zdolność racjonalnego myślenia. Odebrała oddech i odeszła, zostawiając po sobie spustoszenie oraz kamień, ciążący jej w sercu.\nA teraz, po tej niszczącej fali, Lisa Cuddy stała na dachu swojego szpitala, patrząc na chmury, ciężko sunące po błękitnym niebie.\nPowoli i cicho. Niezauważalnie.\nPodszedł do niej, czując jak zapach letnich kwiatów uderza mu do głowy.\nStanął obok i położył ręce na zimnej barierce, szukając punku, w który tak intensywnie patrzyła.\nMelodia wygrywana przez ton jego głosu była lekiem na całą jej duszę, Lepiła jej poszczególne kawałki, składała na nowo w całość. A mimo to wypełniała serce bólem, tak skrycie żyjącym w niej przez osiem miesięcy i dwadzieścia jeden dni.\n- Napisałeś, że umarłeś.\nGłos zatrzymał się gdzieś w krtani, pozwalając jej wydobyć z siebie tylko cichy szept.\n- Ale tu jesteś.\n- Bo została nadzieja.\n- Ona... nie umarła?\nPytanie zawisło nad nimi, kłując w oczy i kradnąc urywane oddechy.\n- Nie. Bo ty jesteś moją nadzieją.\nPoorana bruzdami dłoń mężczyzny spoczęła na zimnych palcach kobiety. Zacisnęła się na nich, paląc delikatną skórę żarem miłości.\nWłaściwie, nic się nie zmieniło. A tak naprawdę zmieniło się wszystko.\n* łac. - "nadzieja umiera ostatnia"\nTak, tak, tak. Ja wiem, że to jest przesłodzone zakończenie, ale prezent urodzinowy swoje prawa ma, a podejżewam że za coś makabrycznego K. by mnie chyba zabił.\nNo i mogą być błędy, jak zwykle zresztą\nWysłany: Pon 18:54, 01 Cze 2009\nHmm... To chyba dla mnie za ciężkie jest...\nWysłany: Pon 19:46, 01 Cze 2009\nBardzo dobre opowiadanie. Masz świetny styl -opisy i metafory, nawet najbardziej banalne, wychodzą spod Twojej klawiatury z lekkością i polotem, jaki rzadko sie spotyka. Lubie właśnie takie opowiadania. One sa jak bajki - z łez i zawieruchy, rodzi sie nadzieja. na koniec, z bijącym sercem stwierdzasz, że jednak wszystko jest dobrze -tak jak powinno być. Zakończenie jest oczywiści przesłodzone...i chwała Ci za to! dramatów mamy wokoło dośc duzo. czasem trzeba odetchnąć. czasem trzeba pocztac cos, co przypomni, że po każdej burzy wychodzi słońce. Dzieki za to :* Pozdrawiam.\nWysłany: Wto 8:15, 02 Cze 2009\nciekawe,końcówka dobra ogólnie fajnie sie czyta\nWysłany: Wto 15:52, 02 Cze 2009\nJak dla mnie super, przeczytałam jednym 'tchem' a dzięki opisom i metaforom tym bardziej można się wczuć i na chwilę odejść od codzienności, chociażby przez to przesładzanie. Fantastycznie\nI akcent najnowszej twórczości Akurat'u na samym początku. Duży plus\nWysłany: Wto 23:46, 02 Cze 2009\nCzas generowania strony 0.12812 sekund, Zapytań SQL: 14


Ryanair obiecuje Polsce bazy - Logistyka\nW ciągu pięciu-sześciu lat chcemy mieć co najmniej pięć baz w Polsce - mówi "Gazecie Wyborczej" wiceprezes Ryanair Michael Cawley. Jeśli zrealizuje te obietnice, przybędzie podróżnych na polskich lotniskach.\nUmieszczenie bazy w porcie lotniczym oznacza, że na stałe przebywają tam samoloty danej linii, otwieranych jest więcej połączeń, a to zwiększa liczbę pasażerów. Ryanair szacuje, że jeden jego samolot w bazie rocznie to ok. 400 tys. nowych podróżnych, a tworząc bazę, na początku przewoźnik wstawia do niej zazwyczaj dwa-trzy samoloty - czytamy w dzienniku.\n- W ciągu dwóch-trzech miesięcy podejmiemy decyzję o postawieniu pierwszej bazy w Polsce, otworzymy ją około lutego 2009 r. Bierzemy pod uwagę Gdańsk, Rzeszów, Wrocław, Poznań, Katowice, Szczecin. Warszawa i Kraków są za drogie - mówi w "GW" Cawley. Nie wyklucza bazy w Warszawie, ale dopiero po uruchomieniu tańszego lotniska w Modlinie.\nIrlandzka linia wozi mniej ludzi niż LOT (4,3 mln pasażerów w 2007 r.) czy Wizz Air (ponad 2,7 mln pasażerów). Konkurenci nie zamierzają łatwo oddawać pola. - Jesteśmy na najlepszej drodze do przewiezienia w tym roku 4 mln pasażerów w Polsce. My nie tylko obiecujemy, ale także realizujemy to, co obiecaliśmy. Właśnie otworzyliśmy naszą bazę w Poznaniu - mówi Natasa Kazmer, rzeczniczka linii Wizz Air. A pije do tego, że Ryanair już od dłuższego czasu zapowiada stworzenie bazy w Polsce.\nWszystkie linie lotnicze muszą się zmierzyć z nie lada problemem - rekordowo drogim paliwem. - Rok temu baryłka ropy kosztowała 65 dol., teraz powyżej 100 dol. Koszty paliwa przypadające na jednego pasażera wzrosły nam z 21 do 27 euro. W sumie oznacza to dla nas koszty wyższe o 360 mln euro i zmniejszenie zysku o połowę - mówi w "Gazecie" Michael Cawley.


Macron ujawnił prawdziwy powód ataków na Polskę! Przez to od lat Francja boi się Polski - wSedno24.pl - w samo Sedno!\n– Przez lata brakowało nam śmiałości, by cokolwiek zaproponować. Brakowało nam nawet śmiałości, by organizować narady strefy euro, bo… CZYTAJ WIĘCEJ! >>>\n← PILNE! MSZ wystosowało notę dyplomatyczną ws. Katastrofy Smoleńskiej! Mocne zarzuty i żądania Polski!\n6 września 2017 wSedno24.pl 1\nJeden komentarz do “Macron ujawnił prawdziwy powód ataków na Polskę! Przez to od lat Francja boi się Polski”\n30 sierpnia 2017 at 21:22\nMacron pomija wszystkie decyzje UE za czasów rządów lewicy ograniczające suwerenność Polski i Tuska zgadzającego się na wszystko. Nie trzeba być politycznym geniuszem aby taką wypowiedź zripostować. Macron zbliża się powoli ze swoimi wypowiedziami do poziomu Petru.


Oczami książkoholiczki: 33# Kroniki Saltamontes. Ucieczka z mroku\nAutor: Emmi Vanessa Shepherd o 16:50\nZjadam Skarpety 12 maja 2014 21:58\nNajlepiej czyta się te książki, które niosą za sobą jakąś mądrość i przesłanie - o innych szybko się zapomina, są wypierane i zastępowane kolejnymi, a te, które mają przekaz, zawsze czegoś nauczą, pokażą spojrzenia autora na dany temat, często też poruszą. I to w nich jest piękne. Bardzo możliwe, że przeczytam.\nAntykwariat z ciekawą książką 12 maja 2014 22:34\nI gdzie się takie cudo uchowało, powiedz mi? Jestem na TAK! Bardzo mnie zachęciłaś! Już sobie zapisuję tytuł:)\nKinga 14 maja 2014 06:51\nTe obrazki są super, a samą książką mnie zainteresowałaś:)\nNatalia Z 14 maja 2014 19:58\nChętnie bliżej poznam tę książkę! :))\nDziękuję za odwiedziny! :** Chętnie będę u Ciebie częściej! :*:)\nAndy McLevis 18 maja 2014 17:30\nCudowny blog ...\nKocham książki i czasami bawię się w poszukiwaczkę różnych ciekawostek.\nMyślę, że znalazłam dobrą opcję w dopasowaniu czegoś dla siebie.\nCiesze się, że znajdują się tacy ludzie jak Ty, którzy mają czas, by poświęcac się w tworzeniu czegoś takiego dla innych ludzi :)\nBlog został stworzony z sensem, również jego autorka jest niczego sobie jeśli chodzi o styl pisania :)\nOczywiście obserwuję i bez wątpienia będę wpadac tutaj częściej ;*


Billy Elliot - www.teatrmuzycznywgdyni.fora.pl\nWysłany: Pon 15:11, 16 Sie 2010 Temat postu: Billy Elliot\nPomyślałam, że zacznę od tego spektaklu, głównie ze względu na to, że poszłam na niego bardziej dla towarzystwa (chociaż sama byłam go również bardzo ciekawa) i nie był to musical, na który nie mogłam się doczekać, tym bardziej, że słyszałam od paru osób, że jest raczej średni. Ale jako, że nie mamy jeszcze tematu dla "Billy'ego," wypadałoby coś napisać słowem wstępu.\nKtoś tu nie widział filmu? Jeśli tak, to niech się nawet nie przyznaje i w te pędy biegnie oglądać. Fabuły nie ma - mam nadzieję - potrzeby streszczać, wszyscy powinni znać wzruszającą historię młodego syna górnika z północnej Anglii, który w sekrecie zaczyna fascynować się baletem podczas, gdy w jego mieście ma miejsce strajk robotników. Ktoś uznał, że ta historia nadaje się świetnie na scenę. Muzykę napisał Elton John, scenariusz i teksty Lee Hall, a wyreżyserował to Stephen Daldry. "Billy" grany jest już na West Endzie od długiego czasu w Victoria Palace Theatre (piękny, duży budynek urządzony w starym, elegancko-bogatym stylu), a bardzo niedawno święcił triumfy na Broadwayu.\n"Angry Dance" - pokaz na Tony Awards, wyrwany z kontekstu i nie robi nawet w połowie takiego wrażenia, jak na żywo, ale polecam, jeden z lepszych numerów.\n"Expressing yourself" - Michael, najfajniejsza postać tego spektaklu, in all his glory (skojarzenia z "Klatką wariatek"? Nieee.)\n"Electricity" - piękne.\nSobota, 14.08.2010, matinee na 14:30\nMówiłam już, że nie spodziewałam się po tym spektaklu cudów. Cóż, nie mogłam się bardziej mylić, bo po pierwszym akcie byłam cała zapłakana, brzuch mnie bolał od śmiechu, a całość mnie oczarowała. Po drugim akcie było tylko lepiej. Obiektywnie patrząc, "Billy" nie należy do przełomowych arcydzieł gatunku, ma swoje wady. Muzyka jest ogólnie mało porywająca i oryginalna, chwilami miałam wręcz wrażenie, że to cytowanie i recykling innych musicali - niekiedy wręcz piosenki były raczej zbędne, jak większość numerów pani Wilkinson, które były dosłownie o niczym i nie wnosiły nic ani do musicalu, ani do przedstawienia postaci, a służyły raczej temu, żeby aktorka grająca Miss miała co zaśpiewać. Na szczęście w takich wypadkach dochodziły choreografie, a te były naprawdę rewelacyjne. I jest to chyba jedyny zarzut, który mogę postawić - mało ciekawa warstwa muzyczna, która poza paroma wyjątkami służyła bardziej za "zapchajdziurę."\nJeśli chodzi o samą inscenizację, to jak dla mnie była naprawdę świetnie pomyślana. Prawie wszystko działo się na przestrzeni trzech ścian, zrobionych na drzwi, przylegające do siebie budynki - i była tam hala, gdzie spotykali się strajkujący, dom Billy'ego (z pokojem Billy'ego na piętrze, które wyjeżdżało na środku sceny z zapadni), sala baletowa... Bardzo ciekawie zrobiono scenę przesłuchań do szkoły baletowej - spuszczono kurtynę bezpieczeństwa i bach, nagle Billy i jego ojciec rozglądają się po teatrze w zadziwieniu i komentują bogaty wystrój i postaci namalowane na kurtynie. Niektóre pomieszczenia były wręcz wyciągane przez samych aktorów z pozostałej części scenografii, jak szuflady (np toaleta, pokój Michaela). Cała ta maszyneria wyglądała na bardzo skomplikowaną, ale na szczęście nic się nie zepsuło i wszystkie te zapadnie i mechanizmy działały bardzo sprawnie. Światła były świetnie wyreżyserowane, dobrze podkreślały atmosferę i robiły piorunujące wrażenie w "Angry Dance," w przepięknym tanecznym duecie Billy'ego ze swoim starszym alter ego czy w "Electricity". Nagłośnienie było idealne - muzyka nie dawała boleśnie po uszach, ale wystarczająco, żeby wbić w fotel, a solistów i teksty słychać było idealnie (że nieraz ciężko było zrozumieć aktorów mówiących z obowiązkowym, ciężkim północnym akcentem, to inna sprawa).\nJednym z głównych elementów BE jest taniec, i tańca było tu co niemiara. Na koniec, w finale, tańczyli dosłownie wszyscy, łącznie ze strajkującymi robotnikami, policjantami i tatą głównego bohatera, w dodatku w baletowych spódniczkach Choreografia była fantastyczna i nie wiem, który z numerów podobał mi się pod tym względem najbardziej. Przyjemnie było to wszystko oglądać i chłonąć.\nChciałabym teraz wspomnieć o scenariuszu, bo jak dla mnie był - obok choreografii i samych aktorów - najlepszym elementem całego spektaklu. Teksty były FANTASTYCZNE. Bardzo żywe, dynamiczne i ostre dialogi, w których żyła mentalność brytyjskiej klasy robotniczej i surowa prawdziwość tamtejszej społeczności. Żadnej elegancji, za to dosadność i surowość nieraz przykrywająca czułość i sympatię, no i naprawdę śmieszne pointy czy dialogi - dla samego tego warto było pójść, a skoro dochodził jeszcze przeuroczy akcent tamtych stron, słuchanie Billy'ego było tak samo przyjemne, jak jego oglądanie. Świetne było skonfrontowanie całej tej surowości i wulgarności środowiska, w którym dorasta Billy, z elegancją, wyszukaniem i manierami królewskiej szkoły baletowej (chociaż baletmistrz rodem z Glasgow na szybkim papierosie za kulisami pokazał panu Elliotowi, co to znaczy zadzierać z tancerzem!) Tak, zdecydowanie autor scenariusza zasługuje na wielkie owacje.\nJednak żeby scenariusz zadziałał, trzeba go dobrze zagrać, a jeśli o to chodzi, to w tym wypadku jak najbardziej było kogo oglądać i słuchać. Aktorzy byli - wszyscy, co do jednego, na Billym począwszy a na panach w zespole skończywszy - wspaniali. Grali bardzo naturalnie, wyśmienicie i dzięki ich świetnemu wyczuciu chwili komiczne teksty bawiły jeszcze bardziej, a momenty poważne wywoływały ciary. Chłopiec grający główną rolę, dwunastoletni Dean Charles Chapman, chyba urodził się, tańcząc na scenie. Od jego pląsów i wywijania nieraz szczęka opadała mi do podłogi - był NIESAMOWITY. Aktorsko też wymiatał, grał jak dorosły, profesjonalny aktor. Przy tym wszystkim fakt, że Dean śpiewakiem raczej nie zostanie, zostwawał gdzieś daleko w tle i nie zwracałam na to najmniejszej uwagi, za to po prostu chłonęłam jego umiejętności. To samo tyczy się pozostałej dziecięcej ferajny: Joe Massey jako Michael kradł ten spektakl i każdą scenę, w jakiej się pojawił, kwitowały gromkie wybuchy śmiechu, a Fleur Houdijk jako Debbie wcale nie ustępowała swoim kolegom i grała tak naturalnie, zadziornie i bez żadnego skrępowania, że aż się nadziwić nie mogłam, jak ona może rzucać teksty jak "If yyou want, I can show you me fanny" jakby mówiła o pogodzie. Widziałyśmy dużo dziecięcych aktorów w ciągu tego tygodnia, ale dziecięca obsada BE zdecydowanie miażdży system. O zespole rozpiszczanej, roześmianej i nieopierzonej grupy baletowej pani Wilkinson można powiedzieć to samo - każda z tych uroczych smarkul zachowywała się, jakby naprawdę była na lekcji baletu, za którą płacą jej rodzice. Dziewczynki potykały się o własne nogi, tańczyły z gracją słoni i były po prostu przekomiczne, za to w finale pokazały, że takimi łamagami to one znowu nie są. Ach, skąd oni biorą takie zdolne dzieciaki?! Młodzi w BE rządzą.\nStarsi zresztą też. Genevieve Lemon nie ustępowała w niczym Julie Andrews w roli nauczycielki tańca, grała wyśmienicie i śpiewała świetnie. W roli taty Billy'ego podziwiać mogłyśmy dwóch aktorów, bo jeden po I akcie zaniemógł (widać było, że źle się czuje, był cały czerwony) i w II akcie wskoczył jego zmiennik - obaj byli fenomenalni. Tim Funell jako Tony był awesomatyczny, zarówno zabawny, jak i wstrząsający (najjaśniej błyszczał w scenach gniewu i desperacji, np w konfrontacji z ojcem, kiedy każe Billy'emu tańczyć na stole lub kiedy nie chce przyjąć pieniędzy od przełożonego kopalni, który chce wspomóc Billy'ego finansowo). Babcia też przezabawna i była obok Michaela ulubienicą publiczności. Zespół podkreślał atmosferę i mentalność tamtego środowiska - w większości panowie w średnim wieku, z brzuszkami, ubrani niechlujnie, jakby ze słowami "ROBOTNICY" wypisanymi na czołach. Policjanci też świetni. Wspomnieć też chcę osobno o tancerzu grającym dorosłego Billy'ego w absolutnie wzruszającej scenie, w której mały bohater tańczy pomimo zakazu ojca, a jego tata widzi to z ukrycia. Pan pojawił się tylko w tej jednej scenie, ale zatańczył i zagrał to (bez słów) tak, że nie mogłam oderwać od niego oczu - chociaż w sumie od jego młodszego ja też, bo mały prezentował taki poziom, że bez trudu można było uwierzyć, że będzie tańczył tak, jak Older Billy za parę lat. Cały ten duet był po prostu... ach, słów mi brak, byłam po prostu zaczarowana.\nZaintrygowała mnie jedna pozycja w opisie: "Dead Mom." Tak, jak w filmie, tak i tutaj zmarła mama Billy'ego pojawia się, żeby pouczyć małego i przypominać mu o zamknięciu butelki na mleko i nałożeniu butów... Scena, w której pani Wilkinson czyta jej list do Billy'ego, a aktorka grająca ducha stoi za nią i śpiewa (anielsko!) jego treść, nie pozostawiła mojej chusteczki bez szwanku.\nPodsumowując - BE nie jest pozbawiony wad, a muzyka nie jest niczym szczególnym, ale słaba partytura blednie na tle cudownego scenariusza, fantastycznego aktorstwa, zapierającej dech w piersiach choreografii i całej inscenizacji, która ma ciepły, dobroduszny, wesoły klimat, ale która potrafi też zmrozić i wzruszyć. Oglądało mi się to przedstawienie świetnie i bardzo chcę jeszcze raz, chociażby dla Angry Dance, tańca ogólnie, pięknego duetu Billych, dla rozbrajających tekstów i... no, właściwie dla wszystkiego. Osobiście gorąco polecam.\nPS, Na początku komuś z balkonu spadła ulotka i leżała przez jakiś czas na scenie. Ktoś jakoś ją sprzątnął, chociaż moment jej zabrania mi umknął.\nPS2, Na tym przedstawieniu miałyśmy miejsca w Grand Circle, czyli na wyższym balkonie - te miejsca generalnie uważane są za miejsca dla "pospólstwa", ze względu na bycie w najtańszej strefie cenowej. I mówię wam, kiedy już weszłam na widownię i spojrzałam w dół, zamarłam. W życiu nie siedziałam tak wysoko, a balkon nie dość, że był naprawdę wysoko w górze i wielki, to jeszcze miał spad tak stromy, że osoba siedząca przede mną miała głowę na wysokości moich kolan. Dzięki takiemu ułożeniu rzędów nikt nikomu nie zasłaniał i całą scenę widać było idealnie, ale zdecydowanie nie są to miejsca dla ludzi z lękiem wysokości... Brrrrr.\nOstatnio zmieniony przez Draco Maleficium dnia Pon 15:15, 16 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 16:45, 18 Sie 2010 Temat postu:\nWprawdzie jeszcze nie widziałam filmu (tak, wstyd mi ), ale zachęcona licznymi opowieściami Draco i Goldi cały dzisiejszy dzień spędziłam na przetrząsaniu YT w poszukiwaniu filmików dotyczących Billy'ego i muszę przyznać, że nie sądziłam, że aż tak mi się to spodoba. Fakt, że muzyka nie jest porywająca (chociaż "Electricity" jest prześliczne), jednak taniec jest naprawdę rewelacyjny... no i chłopcy grający główną rolę...\nW internecie jest bardzo dużo nagrań dotyczących tego spektaklu. Jeśli chodzi o najciekawsze:\nFinding Billy - dokument o poszukiwaniach odtwórców roli Billy'ego na B-way'u (kolejne części w odnośnikach)\n"Electricity" w wykonaniu trzech Billych (na raz) z pierwszej broadwayowskiej obsady.\nPoza tym jest pełno filmików przedstawiających chłopców grających Billy'ego, zmiksowane nagrania ze spektakli poszczególnych Billych i masa innych rzeczy.\nNajwięcej można znaleźć na tych kanałach: BillyElliotStuff, WestEndTheatre i frankhp11.\nEDIT: No i obejrzałam film... Bardzo mi się podobał. Ma fajny klimat. Choreografie Billy'ego są dziwne i specyficzne, ale mają swój urok i podkreślają temperament Billy'ego. Za największy plus uważam aktorów (w zasadzie wszystkich). Wszystkie postaci są wyraziste i zagrane bardzo naturalnie i przejmująco. ...tylko "Electricity" mi zabrakło... ) Na pewno wrócę do tego filmu... a póki co chyba zacznę poszukiwań całościowych nagrań ze spektaklu.\nOstatnio zmieniony przez Kuncyfuna dnia Śro 22:12, 18 Sie 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 12:39, 02 Sie 2011 Temat postu:\nKolejna sobota i kolejny spektakl. Tym razem (po raz pierwszy w Londynie) nie byłam sama w teatrze …i całe szczęście Razem z Samhain, która mi towarzyszyła, postanowiłyśmy że pora zobaczyć Billy’ego. Po długim śmiganiu po różnych budkach i kombinowaniu jakby tu zdobyć jak najtańsze bilety i tak w końcu wylądowałyśmy w kasie teatralnej… Ku naszej wielkiej radości, która wywołała konsternację u pana w kasie, znalazły się dla nas miejsca w pierwszym rzędzie. Tak więc nie pozostało nam nic innego jak z bananami na twarzy iść zrelaksować się w parku, oczekując na spektakl.\n23 lipca 2011 godz. 14:30 - Victoria Palace Theatre\nBilly Elliot – Ryan Collinson\nMrs Wilkinson – Genevieve Lemon\nDad – Martin Marquez\nTony – Tom Lorcan\nGrandma – Diane Langton\nGeorge – Craig Armstrong (u/s)\nBilly’s older self – Sergio Giacomelli (stanby)\nMichael – Connor Kelly\nDebbie – Emily Williams\nMr Braithwaite – Kevin Patricks\nPo wejściu na widownię okazało się, że miejsca nie są idealne, ale i tak za te 27,50£ nie spodziewałyśmy się cudów, więc nie zamierzałyśmy zbytnio narzekać i cieszyłyśmy się, że mamy tak bliskie miejsca, a nie np. drugi balkon. Minusem było to, że scena była osadzona dość wysoko, więc patrzyłyśmy na nią z dołu i czasami musiałyśmy się porządnie wyciągać, żeby coś zobaczyć. Niestety w ogóle nie widziałyśmy stóp aktorów, co przy tylu scenach tanecznych bywało uciążliwe. Ale za to mogłyśmy porządnie wyciągnąć nóżki, padał na nas sceniczny śnieg, miałyśmy przed nosem kanał z orkiestrą ukrytą za siatką, dzięki czemu bardzo dobrze było słychać muzykę (nie dość, że z głośników, to jeszcze „ze źródła”), no i dokładnie widziałyśmy twarze aktorów. I pana dyrygenta (o którym później), że już nie wspomnę o dodatkowych atrakcjach, typu beat box w wykonaniu jakiegoś jakiegoś pana w oriestronie podczas „Electricity” xD\nGeneralnie nie miałam specjalnie dużych oczekiwań wobec tego spektaklu. Wiedziałam, że muzyka nie jest porywająca i że będzie sporo dialogów, których pewnie nie zrozumiem, więc spodziewałam się, że będą momenty, podczas których będę się nudzić. Ku mojemu zaskoczeniu nie nudziłam się ani trochę. Fakt faktem, że dość sporo czasu minęło, zanim oswoiłam się z akcentem i zaczęłam cokolwiek rozumieć, jednak tak czy siak sceny mówione były na tyle ciekawe, że nawet bez dokładnego rozumienia dialogów oglądało się je całkiem przyjemnie (chociaż żałuję, że ominęła mnie masa śmiesznych tekstów, których nie zrozumiałam…). Mimo to, akcent z jakim mówili aktorzy, był po prostu nieziemski, a słuchanie Billy'ego to istny raj dla moich uszu i zdecydowanie dialekt równoważył mi niedogodności spowodowane niekompletnym rozumieniem dialogów.\nOd strony wizualnej nie był to niewiadomo jak zaskakujący spektakl. Scenografia nie była specjalnie skomplikowana i bogata, ale w zupełności wystarczała i dobrze przedstawiała czasy, w których ma miejsce cała opowieść. Podobnie z kostiumami. Nie było wśród nich nic nadzwyczajnego, niektóre były lekko kiczowate, ale tylko na tyle, na ile pasowało to do klimatu lat 80.\nMuzyką podczas spektaklu byłam bardzo pozytywnie zaskoczona. Nie będę ukrywać, że akurat ta ścieżka nie jest moją ulubioną i na ogół słuchałam płyty raczej po to, żeby się z nią dobrze zapoznać zanim wyląduję w teatrze, niż dlatego, że czułam ogromną potrzebę. Generalnie były ze trzy piosenki, które bardzo lubiłam, reszta wydawała mi się dość mdła i nudna. Jednak w spektaklu ta muzyka zyskiwała naprawdę bardzo dużo. Podczas słuchania płyty wyraźnie odczuwałam, że większość piosenek nie wnosi do spektaklu nic istotnego (i podejrzewałam, że będą się dłużyły), jednak w teatrze zupełnie tego nie czułam. Może przez to, że nawet pozornie najnudniejsze utwory były tak wyreżyserowane, że w ogóle się nie dłużyły i słuchało się ich (oraz oglądało) z przyjemnością. Np. świetna choreografia w „Grandma song” spowodowała, że cała scena wydawała się interesująca, a szczerze mówiąc kompletnie nie lubiłam tej piosenki na płycie (i wielkie brawa dla pana [Ashley Andrews ??], który imponująco wyszedł przez drzwi bez użycia nóg i rąk xD). Nawet „Shine” na scenie wypadło fajnie, mimo tego że większość tańczących dziewczynek z „przyklejonymi” uśmiechami z bliska wyglądało dość przerażająco. Poza tym nie dało się nie zauważyć, że muzyka idealnie wpasowywała się w klimat tamtych czasów, tamtej sytuacji i ogólnie w całą historię. Prosta melodia w „Letter” sprawiła, że cała scena była jeszcze bardziej wzruszająca, a „Solidarity” czy „Once we were kings” genialnie pasowały do strajkujących górników i sprawiły, że te momenty naprawdę miały w sobie ogromną moc (szczególnie z takiego bliska, z głośnikami przy uchu, no i z głosami panów, które z naszych miejsc było słychać prosto z ich ust).\nCałą historię znałam z filmu, więc nic nie było dla mnie zaskoczeniem, ale to nie przeszkodziło mi w tym, żeby płakać jak bóbr przez przynajmniej 1/5 spektaklu. Zresztą, chłopak siedzący koło mnie, który na początku miał lekko znudzoną minę, przy liście mamy Billy’ego też ochoczo wyciągał chusteczki tak, że jak widać nie tylko na mnie tak działały niektóre sceny. Bo cała historia, choć mało zaskakująca, jest bardzo wzruszająca, a sposób w jaki pokazali to na scenie, jeszcze bardziej wyolbrzymił fragmenty, które już w filmie łapały za serducho. Jednak reżyseria i inscenizacja na nic by się nie zdały, gdyby nie obsada, która była po prostu idealna.\nPocząwszy od dzieci… Zaczynając od najważniejszej osoby, czyli Billy’ego. Ryan Collinson sprawdził się w tej roli genialnie, a patrząc na to, że nie ma żadnego doświadczenia scenicznego / aktorskiego / wokalnego i przed castingami miał raczej niewiele do czynienia z tańcem (przynajmniej w porównaniu z innymi chłopcami grającymi tę rolę), uznanie należy mu się jeszcze tysiąc razy bardziej. Bo był naprawdę Billym doskonałym. To, że będzie świetnie tańczył nie ulegało najmniejszej wątpliwości, ciężko żeby Billy nie umiał tańczyć. Tak, że pod tym względem nie byłam zaskoczona, chociaż patrzyłam na niego z podziwem i z wytrzeszczonymi oczami, że w takim wieku można tak wymiatać. Wokalnie może nie było nie wiadomo jak nieziemsko, ale wszystko śpiewał bardzo czyściutko, a fakt że nie miał wyszkolonego głosu tylko dodawał mu uroku. Tak, że słuchało się go bardzo przyjemnie. Jednak mnie osobiście najbardziej podbił aktorstwem. Bo grał naprawdę genialnie. Był niesamowicie przekonujący, naturalny… Nie miał żadnej maniery ani sztuczności, jaką na ogół mają dzieci grające w teatrze. W życiu bym nie uwierzyła, że wcześniej zupełnie nie miał do czynienia z aktorstwem, bo nie było ani jednej sceny, w której nie był do bólu naturalny. Był cudownie pyskaty, a przy tym potwornie uroczy i przejmujący w relacjach z mamą. Nie wiem, co jeszcze mogłabym napisać, bo tego po prostu nie da się opisać. Jeżeli to, co napisali w programie jest prawdą, to nie próbuję sobie wyobrażać, co z niego będzie jak się podszkoli, bo już teraz po prostu niesamowity w każdym calu i w każdej pojedynczej scenie. Genialnie zagrał moment przesłuchania i ten, kiedy dostaje list. I w sumie mogłabym tu wymienić każdy pojedynczy dialog i gest, od początku do końca, bo po prostu mały wymiótł na całej linii. I mam nadzieję, że jego kariera aktorska się nie zakończy na tym spektaklu, bo zmarnowałby się duży talent i o. …Naprawdę, mogłabym się tak jeszcze długo rozpływać, gdyby nie to, że zaczyna mi brakować synonimów. Może wystarczy powiedzieć tyle, że po „Electricity” oklaski trwały przynajmniej ze dwie minuty i sporo osób wstało, aż Ryan wyszedł na chwilę z roli i odwrócił się w stronę publiczności. Pierwszy raz widziałam takie owacje w środku spektaklu…\nDebbie – Emily Williams. Akurat ta postać mnie aż tak nie podbiła, może dlatego że nie miała zbyt wielu momentów, żeby się wykazać. Mam wrażenie, że w filmie bardziej zarysowali jej osobę. Tak czy siak, choć nie darzę tej postaci wielką sympatią, Emily była bardzo wiarygodna i nie odstawała od reszty.\nMichael – Connor Kelly – kolejny mały wymiatacz. „Expressing yourself” w jego wykonaniu było po prostu nieziemskie. Począwszy od tańca, gdzie razem z Billym naprawdę nieźle dawali, przez wokal a kończąc na GENIALNYM aktorstwie. Nie dość, że Connor był potwornie wiarygodny i naturalny, to jeszcze rozwalał widownię gestami typu łapanie się za kolanko etc. Chociaż ta scena ewidentnie była jego popisowym numerem, to ja zwróciłam uwagę na samą końcówkę, kiedy patrzył na oddalającego się Billy’ego. Niby nic, a jednak. Naprawdę ładnie to zagrał.\nTak więc, śmiało i bez żadnych wyrzutów sumienia mogę powiedzieć, że młodsza część obsady ani na krok (ani nawet na tip topa) nie ustępowała dorosłym, co przy tak świetnej obsadzie naprawdę jest ogromnym komplementem. I tylko podkreśla geniusz tych dzieci… bo nie jestem pewna, czy całościowa obsada nie była najbardziej wiarygodną i naturalną obsadą, jaką udało mi się w życiu zobaczyć.\nMrs Wilkinson – Genevieve Lemon. Ta postać, to stanowcza i na pozór twarda kobieta, która nie ujawnia swoich uczuć i która zdaje sobie sprawę z tego, że zajęcia które prowadzi mają raczej wypełnić dzieciom czas, niż zaprowadzić je na prawdziwą scenę. I może właśnie dlatego, kiedy pojawia się Billy tak bardzo zaczyna jej zależeć. Genevieve wcieliła się w tę postać po prostu doskonale. Od razu było widać, że nie jest to osoba, która się boi i że nie da sobie dmuchać w kaszę (mówię tu o jej sporach z Tonym i ojcem Billy’ego) oraz że zrobi wszystko, żeby pomóc się wyrwać Billy’emu z otoczenia, które nie mogło dać mu nic, poza zmarnowaniem jego talentu. Scenę pożegnania z chłopcem zagrała po prostu przepięknie. Dopiero wtedy pokazała, choć i tak grając twardą i obojętną, jak bardzo tak naprawdę polubiła tego chłopca i jak bardzo będzie jej go brakować. Podobnie przejmująca była scena czytania listu… Widać było, że ten list poruszył ją dużo bardziej, niż dawała do po sobie poznać. Generalnie, mimo udawania twardej, dało się odczuć, że jest ciepłą kobietą i los Billy’ego nie jest jej obojętny, oraz że jest w stanie o niego walczyć, nawet jeśli wiąże się to z tym, że narazi się paru osobom.\nDad – Martin Marquez. Kolejna osoba, która w swojej roli sprawdziła się świetnie. Bardzo wiarygodnie grał prostego człowieka, którego całe życie zależy od pracy i który nie ma żadnego obycia z „cywilizowanym” światem, przez co m.in. kieruje się stereotypami. W każdej kolejnej odsłonie sprawdzał się równie genialnie, zarówno podczas przesłuchań, kiedy usilnie starał się pokazać, że nie jest prostym człowiekiem (co oczywiście wychodziło odwrotnie), jak i np. w „Deep into the ground” gdzie grał pijanego. I tutaj znowu, zero sztuczności, w każdej scenie wypadał bardzo naturalnie.\nTony – Tom Lorcan. Moim zdaniem, ten pan błyszczał najbardziej z całej dorosłej obsady. Zagrał tę postać w taki sposób, że mimo agresji i nie do końca sympatycznych zachowań, tak naprawdę Tony w jego wykonaniu nie był złym człowiekiem. Po prostu wierzył w pewną ideę i starał się o nią walczyć za wszelką cenę. Genialnie zagrał w „Deep into the ground”, na początku starając się powstrzymać pijanego ojca przed śpiewaniem – tu pokazał, że jest mu za niego wstyd, i potem jak od wstydu stopniowo zaczął identyfikować się z tym, co śpiewa jego tata. Poza tym, miał tutaj fajne interakcje z Billym i sposób, w jaki na niego patrzył, pokazywał że naprawdę zależy mu na bracie, jest dla niego ważny i chce dla niego jak najlepiej. Sceny gniewu w jego wykonaniu po prostu mroziły krew w żyłach i robiły wrażenie. Wieeelkie brawa dla tego pana!\nDorosły Billy – Sergio Giacomelli. Absolutnie nie mam zamiaru wytykać faktu, iż młody Billy był blondynkiem o dosyć charakterystycznie brytyjskiej urodzie, a dorosły był ciemnowłosym Włochem zarówno z pochodzenia, jak i z wyglądu. Tańczył tak przepięknie, że ten szczegół w żaden sposób nie był w stanie zakłócić mi odbioru i mogłabym tę jedną scenę oglądać wiecznie…\nO pozostałych postaciach nie będę się rozpisywać, bo musiałabym napisać to samo co wyżej. Zdaję sobie sprawę, że to ciągłe wychwalanie jest pewnie nudne, ale naprawdę wszyscy byli idealnie dobrani do swoich ról i idealnie je zagrali. Obsada była zdecydowanie najmocniejszym punktem tego spektaklu, i jeżeli już były jakieś braki w samej inscenizacji, to aktorzy zdecydowanie je przyćmili. I nie będę ukrywać, że gdyby w tym spektaklu aktorzy byli słabi, pewnie nie byłby aż tak godny uwagi. Bardzo się cieszę, że akurat na „Billy’m” siedziałam tak blisko, bo mimo tego, że nie do końca widziałam sekwencje taneczne, przynajmniej mogłam przyjrzeć się emocjom na twarzach aktorów. No i trzeba przyznać, że kilkunastu górników śpiewających na skraju sceny tuż przede mną robiło naprawdę ogromne wrażenie, podobnie jak „Angry Dance” i moment kiedy policja zaczyna uderzać pałkami w tarcze oraz wiele innych. Generalnie energia zespołu była ogromna i udzielała się całej reszcie. I jeszcze brawa dla dyrygenta, który nie dość, że kierował orkiestrą, to jeszcze grał na klawiszach i śpiewał z zespołem.\nCiężko mi porównać „Billy’ego” do innych spektakli, które widziałam, jednak na pewno jest to spektakl, który warto zobaczyć. Nie jestem pewna, czy mieszkając w Londynie wracałabym do niego niezliczoną ilość razy, ale na pewno jeśli jeszcze kiedyś będę miała szansę (i fundusze), pójdę na „Billy’ego” jeszcze raz.


Sędzia żużlowy z Lublina i jego rodzina walczą o zdrowie małej Niny – Polskie Radio Lublin\nPaweł Słupski pochodzi z Lublina. W przeszłości był m.in. kierownikiem drużyny żużlowej z Lublina. Obecnie jest sędzią żużlowym, a w 2020 roku został najlepszym sędzią w PGE Ekstralidze. Od miesiąca razem ze swoją rodziną walczy o zdrowie małej Niny – bratanicy Pawła.\nNina Słupska ma 19 miesięcy. Jest córką brata Pawła Słupskiego – Tomasza i jego żony Jolanty. W lipcu rodzice usłyszeli, że lekarze podejrzewają rdzeniowy zanik mięśni (SMA). Ta choroba atakuje najpierw mięśnie, które odpowiadają za poruszanie się. Następnie te, które sprawiają, że Nina oddycha.\nJedyną szansą na uratowanie zdrowia małej Niny jest terapia genowa, która kosztuje.. ponad 9 milionów złotych. Ważne jest to, że lek można podać tylko do 13.5 kg dziecka. – Zostało nam 3 kilogramy czasu – mówił w poniedziałek Paweł Słupski w magazynie żużlowym “Pięć Jeden”. Cała audycja z Pawłem Słupskim jest dostępna pod tym adresem.\nObecnie trwa zbiórka dla Niny. Zebrano już ponad 400 tysięcy, jednak to jest kropla w morzu potrzeb. Oprócz zbiórki pieniędzy trwają także licytacje różnych gadżetów. Do zdobycia jest m.in. srebrny medal Leigh Adamsa z 1991 roku, który zdobył razem z Motorem Lublin.\nPoniżej prezentujemy wszystkie niezbędne do pomocy linki stron internetowych:\nOficjalna zbiórka pieniędzy\nGrupa do licytacji na Facebooku


Ostatnio zostałem szczęśliwym posiadaczem płytki DVD Warrena Kellera IP4AP z ponad 5 godzinnym materiałem szkoleniowym podzielonym na 51 praktycznych lekcji.\nStudiowanie zawartości zacząłem od równoważenia kolorów. Do tej pory robiłem to w Images Plus i efekty były marne, zwłaszcza przy Orionie SSPro, gdzie bardzo mocno dominuje zieleń a niebieski jest w deficycie. Warren pokazuje jak to robić na krzywych i poziomach w Photoshopie doprowadzając histogram do optimum. Korzystając z tych porad obrobiłem po raz drugi M31 wypalaną na początku października 2010 pod czarnym niebem wschodniej Polski. Jest to raptem 25 klatek po 10 minut uzbieranych poczciwym, małym Edkiem i SSPro. Materiału mało ale myślę, że warto pokazać tym bardziej, że kolejny pochmurny letni nów za nami więc akcent jesienny jest na czasie\nZastrzeżenia mam do niektórych gwiazd, które w dalszym ciągu świecą na zielono, trochę też widać ugięcia wyciągu, wtedy jeszcze miałem starą wersję Baadera. Ale jeśli chodzi o histogram to jest lepiej\nOrion SSPro v.2, EQ6, SW ED 80 @ f=6,4\n25x10 minut, 8-9/10/2010\nSuper, ale może by gwiazdki "odzielenić". Czy to efekt jakiegoś filtra LP?\nBardzo mi odpowiada ta wersja obróbki !\nMozę jak już podszkolisz i będziesz się czuł na siłach to powstanie Twoje wersja tych tutoriali\nCiekawi mnie jednak, czemu prawie nie ma śladu po strukturach w M110. Tam już na pojedynczych klatkach wyłażą fajne "ciapy".\nnie zakładałem filtra bo tamta miejscówka ma świetne niebo, ta matryca chyba tak ma\nale z pewnością da się ten problem usunąć\nno faktycznie ciapy są:\nale u mnie prawie ich nie widać, myślałem nawet, że to artefakty, dzięki za podpowiedź\nTak to wygląda już na pojedynczej klatce 300 sek. z mojego EDzia. Mimo, że to testowa klatka i ani ostra ani obrabiana.\nno bardzo fajnie to wygląda u Ciebie, tu widać przewagę kamerki mono, za mną chodzi Atik 383 L\nmoja pojedyncza surowa klatka wygląda tak:\ncrop nie wygląda najlepiej


Maska przeciw owadom firmy Horze. Maska chroni uszy i oczy konia przed insektami i owadami. Można używać jej na padok oraz do jazdy. Wykonana z wysokiej jakości wytrzymałej tkaniny-siatki poliestrowej. Maska posiada elastyczny materiał, który dopasowuje się do konia i ułatwia zakładanie.


Seltron 400 - Zabawa Trwa [12"]\nMOST / MOST005\nPL Artists / PL Labels / House / Techno\nA1. Zabawa Trwa\nB2. Purporowy Bonus\n" Seltron 400 to projekt dedykowany bezkompromisowym formom muzyki tanecznej, który współtworzą dwaj producenci: SLG i Eltron John. Jako duet sprytnie wyłamują się z dominujących muzycznych konwencji, tworząc unikatowe i ekstatyczne, acz nie pozbawione specyficznego poczucia humoru brzmienie. Na pierwsze wydawnictwo w MOST Records Seltron 400 przygotowali trzy utwory. Tytułowy track „Zabawa Trwa” to potężny rytm i budujący napięcie motyw przewodni, które rozwijają się aż do dramatycznego finału. Bez wątpienia sprawią, że każdy miłośnik tańca zapragnie unieść ręce powyżej linii ramion. "\nTytuł Zabawa Trwa\nWykonawca Seltron 400 / SLG / Eltron John\nNumer katalogowy MOST005\nInne od Seltron 400 / SLG / Eltron John\nInne od MOST


Czy ten związek ma przyszłość? - Na pytanie odpowiada Agnieszka Jamroży | WP abcZdrowie\nMam 23 lata i od 5 lat jestem w związku, który od początku uważałam za poważny. Mój chłopak jest moim pierwszym i jedynym facetem pod każdym względem i ja dla niego również byłam i jestem tą pierwszą. Od jakiegoś czasu zauważyłam, że mój chłopak ma coraz lżejsze podejście do naszego związku, podczas gdy mi zależy na stabilności coraz bardziej. Kiedyś łączyła nas naprawdę silna więź, zapewniał mnie o swojej miłości, prawił komplementy, pamiętał o kwiatach na urodziny, walentynki, rocznicę, o żadnej z tych okazji nie zapominał. Teraz od jakiegoś czasu stwierdza, że przecież powinnam wiedzieć, że mnie kocha, nawet jak mi tego nie mówi. Albo zbywa mnie tym, że jak będzie chciał, to sam mi od siebie powie. Oczywiście po paru tygodniach ja już nie wytrzymuję i sama pytam, o co chodzi. Strasznie sie denerwuje, gdy pytam o naszą przyszłość i o zapewnienie, że dalej mnie kocha.\nA jeszcze tak niedawno ten temat nie był dla niego problemem. Jestem romantyczką i takie małe rzeczy jak kwiaty, komplementy i pamieć o dniach dla mnie ważnych są nierozłączną parą. Niestety ostatnio dla mojego chłopaka trudność sprawia kupienie mi kwiatów czy chociażby wyjście na moje urodziny, które ostatnio były opóźnione o 3 tygodnie. A walentynki - po raz drugi ich w sumie nie mialam (pomimo to ja zawsze szykuję mu symboliczny prezent i kartkę z tej okazji). Wiele razy mówiłam mu, że przeszkadza mi to, że nie dba o mnie tak, jak kiedyś. On stwierdził, że skoro tyle mi daje, to ja nie powinnam chcieć więcej i to, że nie powinnam się upominać o nic, bo on sam będzie pamiętał. Tylko że nie raz już mnie w tej kwestii zawiódł i ciężko jest mi zaufać, że znów mnie nie zawiedzie.\nChciałabym już wiedzieć na czym stoję, a w takiej sytuacji, w jakiej jestem teraz, czuję brak gruntu pod nogami. Najbardziej boli mnie to, że ja naprawdę się staram, dbam o niego, zawsze pamiętam o nim, o jego świętach i szanuję jego potrzeby. Natomiast on nie szanuje moich potrzeb, a przynajmniej tak odbieram jego oziębłość w moim kierunku. Nawet seks stał się rzadszy, krótszy i niewypełniony czułością tak jak kiedyś. Żeby usłyszeć od niego, że mnie kocha, trzeba cudu. Na konkretne pytania i wyznania odpowiada "aha" albo "ja też".\nBardzo go kocham i chciałam z nim łączyć moją przyszłość, ale z drugiej strony też mam swoje potrzeby i zaczynam mieć dosyć jego zachowania. Kiedy próbuję mu o tym mówić, to unika tematu albo denerwuje się, że mu zadaję takie pytania i skąd ja w ogóle biorę takie pytania, jak np. jakie są jego plany na przyszłość. Mówi mi często też, że nie chce mu się o tym gadać. Nie wiem, czy to moja wina, że za bardzo mu pokazuję, że mi zależy? Być może przeszkadza mu to, że jest młody, a był tylko ze mną? Jak się go zapytałam wprost, czy chciałby umawiać się z innymi, to powiedział, że może i jest ciekawy. Zawsze mówił i dalej mówi, że jak miałby się z kimś zaręczyć czy żenić, to już na zawsze. Gdy powiedziałam mu, że wtedy musi być mi wierny, to powiedział, że "Właśnie w tym problem", jakby nie był pewien czy ze mną chce być, czy nie.\nNie jestem pewna, o co chodzi, dlaczego zaczął mieć takie pojęcie o naszym związku. Wszystko, co robi dla mnie, wydaje mi się, że jest dla niego przykrym obowiązkiem. Czy to moja wina? Mieliśmy już 3 przerwy, najdłuższa na 3 tygodnie, i zawsze wtedy jest zdołowany, tęskni za mną. Znajomi mówią, że za każdym razem jak jest źle między nami, widać po nim od razu. Ale jeśli tak mu zależy, to dlaczego tego nie okazuje? Czemu mówi mi takie głupoty, że nie wie, czy ze mną chce być, czy nie będzie zdradzał, czy mnie nie skrzywdzi. W chwili obecnej ma dużo na głowie z powodu pracy, ale ja też mam i nie odreagowuję osobistych niepowodzeń na nim.\nSama nie wiem, czy powinnam dalej trwać w tym związku, czy się poddać? Może powinnam zacząć ignorować i przestać być czułą i kochającą dziewczyną. Zapominać tak jak on, zacząć oglądać się za innymi facetami, komplementować ich wygląd, lecz nie jego? Nie wiem, co i jak robić, żeby ten związek uratować. A jestem w punkcie, gdzie nie chcę już dłużej czekaż i marnować czas, jeśli on nie ma zamiaru się przyłożyć.\nNie jest złym chłopakiem, potrafił być dobry, ale po tym jak zaczęłam narzekać, że zapomina o pewnych rzeczach, zrobił się inny. Powiedział po jednej z naszych rozmów, że chce coś dla mnie zrobić, ale ma jakąś blokadę i nie może. Proszę o pomoc, to mój pierwszy związek i może po prostu jestem wpuszczana w maliny i tego nie dostrzegam. A jego wymówka, że jakby nie kochał, to 5 lat by ze mną nie był, nie jest przekonująca, gdy mówi również, że nie jest pewny, czy nie chciałby spróbować być z innymi dziewczynami.\nProszę zastanowić się, co jest dla Pani ważne w Tym związku poza uzyskiwaniem zapewnień, że partner Panią kocha i pamięta o ważnych świętach i rocznicach, a także nad tym, co sprawiało, że po rozstaniu wracaliście do siebie. Wypowiedzi Pani partnera mogą wskazywać na potrzebę większej swobody i spontaniczności w związku. Warto rozmawiać o własnych potrzebach, nie tylko o oczekiwaniach wobec partnera, nie zarzucając przy tym drugiej stronie złej woli.\nCzy to jest toksyczny związek? – odpowiada Mgr Renata Kazbieruk\nCo mam zrobić, proszę o pomoc, jak zmusić go, by ze mną był? – odpowiada Paulina Witek\nDlaczego ryzykuję swój związek dla przelotnych flirtów? – odpowiada Mgr Magdalena Brudzyńska\nMałżeństwo • Problemy w komunikacji między partnerami • Brak satysfakcji ze swojego związku • Zdrada w związku • Rozstanie • Zazdrość w związku • Trudności w komunikacji par • Nieszczęśliwa miłość • Psychoterapia par i małżeństw • Toksyczne związki • Kryzys w małżeństwie • Konsultacje psychologiczne • Relacje z rodzicami i teściami • Leczenie psychologiczne • Wybór partnera • Depresja • Randki • Wywiad psychoseksuologiczny • Hipochondria • Poczucie własnej wartości • Molestowanie • Zespół stresu pourazowego • Złe nawyki • Stres • Choroby napadowe • Bulimia • Terapia ryzykownych zachowań seksualnych • Histeria • Psychologia w biznesie • Nadużycia\nSmutna prawda o SORach: Przekroczenie granicy godności • "Przeszłam przez depresję, byłam w szpitalu psychiatrycznym". Rozmowa z Martą Kieniuk Mędralą #ZdrowaPolka • Bunt pielęgniarki "Pacjenci nas wyzywają, potrafią uderzyć, opluć" • "Każda z nas czasem nie wytrzyma". Fragment książki Weroniki Nawary "W czepku urodzone" • Mateusz Kusznierewicz: "Sport dał mi wiele, ale też i zabrał nieco zdrowia" • 10 zaskakujących sposobów, żeby zajść w ciążę • #zamiastkwiatka. Katarzyna Wysocka, właścicielka marki Lulu de Paluza, przeszła zabieg usunięcia macicy. Teraz wspiera inne kobiety • "Nie mam oporów przed żadną czynnością". Fragment książki Weroniki Nawary "W czepku urodzone" • Zdradzam męża, bo nie zaspokaja mnie seksualnie • Choroba afektywna dwubiegunowa. Agnieszka opowiada, jak wygląda życie z chorobą bipolarną (ChAD)


U Małgorzaty Sromowce Wyżne, U Małgorzaty w Sromowcach Wyżnych\nKsiędza Kosibowicza 48, 34-443 Sromowce Wyżne Sprawdź na mapie do centrum: 5min\nBardzo fajne i przytulne miejsce. Od początku czułam się jak u siebie w domu. Goście maja do dyspozycji wyposażony aneks kuchenny oraz salon w którym również...\nPolecamy! Bardzo miła właścicielka, pomocna w razie pytań. Pokoje czyste , komfortowe. Dobra baza wypadowa na szlaki w Pieninach, do Zakopanego oraz na...\nPrzemili gospodarze, świetna lokalizacja, przytulne pokoje, spokojna okolica i wszędzie blisko. Gospodarze bardzo uprzejmi i pomocni, polecam gorąco i na...\nGospodarze bardzo mili i pomocni. Przyjazna domowa atmosfera. Piękna Lokalizacja. Gospodarze wyszli z inicjatywą by nam móc pomóc. Polecam. Wrócimy tam na...\nJeżeli chcesz poznać uroki Pienin zapraszamy na wypoczynek do Sromowiec. Nasz dom jest w pobliżu Dunajca i zapory w Niedzicy oraz przejścia granicznego na Słowację. W pobliżu kilku kilometrów znajdują się szlaki turystyczne i wyciąg narciarski. Można zwiedzić zamek w Niedzicy i Czorsztynie oraz spłynąć spływem Dunajca i korzystać z wielu atrakcji naszego regionu.Do dyspozycji naszych gości posiadamy pokoje 2, 3, 4-osobowe i aneks kuchenny. Każdy pokój posiada własną łazienkę. Mamy również pokoje w których aneks kuchenny znajduje się w środku pokoju. Przed domem można zaparkować oraz zapalić grilla lub ognisko. Obok domu mamy nieduży plac zabawy dla dzieci.Doba noclegowa trwa od 14-10. Cena uzależniona jest od ilości osób i długości pobytu.Rezerwacja odbywa się po wcześniejszym uzgodnieniu i wpłacie zadatku do 3 dni na numer konta:Pieniński Bank Spółdzielczy w Krościenku n/D 14 8817 0000 2001 0060 3504 0001. W RAZIE REZYGNACJI ZADATEK NIE PODLEGA ZWROTOWI.Zapraszamy przez cały rok.\nJeżeli chcesz poznać uroki Pienin zapraszamy na wypoczynek do Sromowiec. Nasz dom jest w pobliżu Dunajca i zapory w Niedzicy oraz przejścia granicznego na Słowację. W pobliżu kilku kilometrów znajdują się szlaki turystyczne i wyciąg narciarski. Można zwiedzić zamek w Niedzicy i Czorsztynie oraz spłynąć spływem Dunajca i korzystać z wielu atrakcji naszego regionu.\nDo dyspozycji naszych gości posiadamy pokoje 2, 3, 4-osobowe i aneks kuchenny. Każdy pokój posiada własną łazienkę. Mamy również pokoje w których aneks kuchenny znajduje się w środku pokoju. Przed domem można zaparkować oraz zapalić grilla lub ognisko. Obok domu mamy nieduży plac zabawy dla dzieci.\nDoba noclegowa trwa od 14-10. Cena uzależniona jest od ilości osób i długości pobytu.\nRezerwacja odbywa się po wcześniejszym uzgodnieniu i wpłacie zadatku do 3 dni na numer konta:\nPieniński Bank Spółdzielczy w Krościenku n/D\n14 8817 0000 2001 0060 3504 0001.\nKsiędza Kosibowicza 48, Sromowce Wyżne


Szafa z półkami Viki BlackLine 2D PŁ 80cm wysoki połysk AKRYL\n> Dom i Ogród>Meble>Sypialnia>Szafy na ubrania>Szafa z półkami Viki BlackLine 2D PŁ 80cm wysoki połysk AKRYL\nElegancka szafa o szerokości 80cm z frontami o wysokim połysku. Symbol PŁ oznacza, że szafa posiada same półki. Cztery półki, każda o grubości 18mm tworzy pięć wnęk do wykorzystania. Seria VIKI to meble modułowe, z których możesz ułożyć swoją własną meblościankę dopasowując ją do swoich potrzeb. Szafa dostępna jest w kilku wariantach kolorystycznych opisanych poniżej. Kontrastowe połączenie dwóch kolorów daje wspaniały efekt w pomieszczeniu. Fronty szafki mogą być białe lub czarne i są lakierowane na wysoki połysk.\n903.00 zł brutto\nSzafa wykonana z najwyższej jakości materiałów takich jak:\n- wewnątrz 4 ruchome półki\nKorpus szafki to płyta obustronnie laminowana o grubości 18mm. Front szafki to płyta w połysku grubsza o 1mm lakieru. Krawędzie są oklejone obrzeżem ABS, które charakteryzuje się odpornością na wilgoć oraz na ścieranie, a przy tym nie zawiera chloru i metali ciężkich. Uchwyty szafki aluminiowe proste. Zawiasy metalowe GTV do regulacji. Plecy szafki to płyta HDF o grubości 32mm łączone na środku plastikową listwą. Po ustawieniu kątów prostych należy je przybić do korpusu. Całość skręcona na mimośrody i kołki bez kleju.\n- głębokość szafki 57 cm\nKolory i warianty: