FLOYD SENIOR: MÓJ SYN ZLAŁBY BRONERA\nFloyd Mayweather Senior, ojciec i główny trener króla P4P i PPV - Floyda Mayweathera Juniora (44-0, 26 KO), nie ceni zbyt wysoko najnowszej kopii swojego syna - Adriena Bronera (27-0, 22 KO). Jako że obecnie "Money" i "The Problem" mają w posiadaniu mistrzowskie pasy kategorii półśredniej, rozpoczęła się dyskusja na temat ich potencjalnego pojedynku.\n- Floyd straszliwie zlałby Bronera. Widziałem, jak Bronerowi sprawiał problemy facet tego wzrostu, sięgający nam do ramion. Przecież to nawet nie jest wyzwanie - powiedział w swoim stylu Mayweather Senior.\nW listopadzie Broner ma zadebiutować w PPV, co może oznaczać, że Richard Schaefer i Al Haymon zaczynają robić podchody pod stworzenie z niego kolejnej gwiazdy dużego formatu. Floyd Junior i Adrien pozostają w przyjaznych stosunkach, ale wszyscy doskonale wiemy, ile warte są w boksie (czyt. w biznesie) takie przyjaźnie, kiedy zaczynają przemawiać dolary...\nData: 30-08-2013 08:39:25\nNo i takie gadanie rozpocznie tej cały szum walki orginalu z kopia który skończy się gala PPV\nData: 30-08-2013 08:57:33\nMnie tylko ciekawi czy to PPV ma w ogóle jakikolwiek sens przy Bronerze. Mam wrażenie, że to zupełnie się nie sprzeda. A jeśli sprzeda to nie dzięki Bronerowi, lecz jego rywalowi..\nData: 30-08-2013 09:04:45\nRaczej sprzeda gdyby wygrał z maidana to zacznie się wywyższanie i niektórzy będą widzieć w nim lrpsza kopie co za tym idzie pogrom e Floyda a wiadomo ze nie jeden chce zobaczyć porażkę Floyda\nData: 30-08-2013 11:41:23\n"FLOYD SENIOR: MÓJ SYN ZLAŁBY BRONERA"\nData: 30-08-2013 12:07:00\nUważasz, że twój syn zlałby Bronera?\nData: 30-08-2013 13:48:54\nSenior często pierdoli głupoty i ciężko zrozumieć co tam bełkocze ale tym razem ma rację ;)\nData: 30-08-2013 14:52:30\npewnie by go zlal. Tak sobie mysle, ze jak Alvarez nie da rady Maywetherowi, to juz chyba nikt mu nie da do konca jego kariery... Nie widac na horyzoncie nikogo, kto moglby nawiazac z nim bardziej wyrownana walke niz Alvarez. I nie gadajcie o Pacquiao, bo ten juz jest rozbity. Ten nokaut i lot na pysk wiele mu pewnie poprzestawial w glowie...\nData: 30-08-2013 16:38:42\nPacman nawet w najlepszej formie poszedł by na tak zwany "pysk" jak Ty to nazwałeś. On robi niesamowite błedy w obronie a kontr bokser jakim jest FMJ położył by go max do 3 rundy. Trochę możne to kontrowersyjne ale taka prawda. Przez te 3 rundy many wyprowadził by z 300 ciosów ale na gardę i w powietrze\nData: 30-08-2013 17:01:37\nA czy pod nickiem glaude chowa się Floyd??\nJeśli nie, to coś Ci jaro124 nie wyszedł dowcip.\nData: 30-08-2013 17:50:50\nTo czy Pacquiao jest rozbity to zweryfikuje najbliższa walka, a nie to, że Ty tak powiedziałeś.\nA co do FMJ vs. Broner to wiadomo, że Floyd.\nData: 30-08-2013 21:41:40\nBroner ma gorszą pracę nóg od Floyda. Ale to byłaby ciekawa walka. Bo cóż, ostatnie walki Floyda to pojedynki z bokserami idącymi do przodu. Ja chciałbym zobaczyć go z błyskotliwym technikiem. Co by nie powiedzieć o Bronerze to sporo potrafi i ma czym przyłożyć i jest trochę nieobliczalny.\nData: 31-08-2013 13:27:36\nW takiej walce gorąco kibicowałbym Floydowi. Można go nie lubić, ale Broner to jest gorsza, jeszcze bardziej irytująca kopia Mayweathera. To szczyt szczytów. Chciałbym żeby go Floyd sponiewierał jak psa.


Konto walutowe - Jak wybrać najlepsze ? - MonitorFX MonitorFX\nStrona główna A-biznes Konto walutowe – Jak wybrać najlepsze ?\nJeżeli chcesz wybrać konto walutowe warto porównać oferty banków birąc pod uwagę kilka aspektów: wysokość kosztów obsługi rachunku i karty, prowizje od wypłat z bankomatów, opłaty za przelewy wychodzące. Najważniejsze pytanie brzmi: po co Ci rachunek walutowy?\nDlaczego warto mieć konto walutowe?\nCzym różnią się konta walutowe?\nKonto walutowe jest przydatne dla wszystkich tych, którzy pracują za granicą, otrzymują rentę inwalidzką lub emeryturę w walucie obcej, często wyjeżdżają z Polski (prywatnie lub do pracy). Są to więc nie tylko osoby pracujące, ale także studenci, którzy przebywają w innym kraju w ramach wymiany studenckiej. Warto mieć również takie konto, jeśli spłacasz kredyt w walucie obcej, robisz zakupy w zagranicznych sklepach internetowych lub portalach aukcyjnych. Konta walutowe są również wykorzystywane przez tych, którzy inwestują pieniądze w waluty obce, mając nadzieję na zysk z wahań kursów walutowych.\nOferty banków w zakresie rachunków walutowych są różne – można korzystać tylko z rachunku walutowego lub korzystać zarówno z rachunku walutowego, jak i przelewów oraz bezgotówkowych płatności i wypłat z bankomatów, dla których wymagana jest karta. Dlatego przed wyjazdem do banku warto przeanalizować swoje potrzeby i skupić się na tych cechach rachunku walutowego, które są dla nas najważniejsze.\nDla osób przebywających za granicą wypłata gotówki z bankomatu może nie być bardzo opłacalna. Jeśli korzystają tylko z konta w PLN, będą musieli zapłacić za przeliczenie waluty przy wypłatach w walucie obcej. Koszty mogą być wysokie – wiele zależy od uzgodnionego kursu walutowego, od tego, jak wysokie są wypłacane kwoty i ile razy trzeba było przeliczyć walutę, a nie zawsze jest to jedna waluta.\nW niektórych bankach może się zdarzyć, że kwota wyrażona w PLN będzie musiała zostać przeliczona najpierw na jedną z głównych walut świata (np. euro czy dolar), a dopiero potem na oczekiwaną walutę, np. korony czeskie. Wtedy koszty przeliczenia waluty będą wyższe niż w przypadku natychmiastowego przeliczenia złotego na korony czeskie.\nOtwierając konto walutowe można uniknąć przewalutowania – np. przy wypłacie gotówki euro z konta w euro, więc bank nie pobiera dodatkowej opłaty za przewalutowanie. Nawet jeśli walutą docelową nie jest euro, będzie tylko jedna waluta, która pozwoli Ci zaoszczędzić pieniądze. Z tego samego powodu warto mieć konto walutowe, jeśli często robisz zakupy w zagranicznych sklepach internetowych. Z kontem w euro lub dolarach, nie musisz płacić dodatkowo za przeliczenie waluty.\nNiektóre banki pobierają opłaty za korzystanie z bankomatów za granicą, jeśli klient nie posiada w nich konta w walucie obcej. Jest to kolejny powód do założenia bankomatu. Niektóre banki nie pobierają opłaty za korzystanie z bankomatów za granicą, jeśli posiadasz konto płatnicze w euro, dolarach lub funtach szterlingach i wypłacasz pieniądze w danej walucie obcej za pomocą karty konta. Dzięki temu, nawet jeśli nie wymieniłeś wystarczająco dużej kwoty pieniędzy w kantorze w Polsce, możesz bez problemów korzystać z bankomatów podczas pobytu za granicą.\nWiększość korzyści płynących z posiadania konta walutowego mają ludzie, którzy:\npracują za granicą lub prowadzą tam firmę,\notrzymuje dochód od jednostki z innego kraju (w walucie obcej),\nczęsto wyjeżdżają poza granice Polski,\nzachowują swoje oszczędności w obcej walucie.\nWybierając konto walutowe, należy zwrócić uwagę na szereg cech, które wyróżniają konta w różnych bankach:\nJakie waluty są dostępne w Twoim banku? Rachunki walutowe można znaleźć w funtach, euro i frankach szwajcarskich w wielu bankach, ale tylko niektóre z nich oferują rachunki walutowe w koronach szwedzkich lub koronach norweskich, forintach węgierskich, jenach japońskich, rublach lub koronach czeskich.\nCzy muszę mieć rachunek w PLN w tym samym banku? W wielu bankach jest to jeden z podstawowych wymogów przy zakładaniu konta walutowego.\nCzy istnieje obowiązek dokonywania minimalnych wpłat na moje konto? Jest to szczególnie ważne, jeśli chcesz korzystać z konta od czasu do czasu, na przykład tylko w czasie wakacji.\nIle kosztuje prowadzenie konta walutowego? Niestety, nie wszystkie banki oferują bezpłatne rachunki walutowe, dlatego należy sprawdzić tabelę opłat i prowizji dla danego rachunku.\nIle kosztuje wysłanie przelewu walutowego? Opłata za przelew może wynosić: w zależności od jego kwoty (np. 0,2% kwoty przelewu) lub stała, są również banki, w których nie płacisz za wysłanie przelewu w walucie krajowej, podczas gdy przelewy europejskie (SEPA) i przelewy międzynarodowe (poza strefą SEPA) są płatne.\nIle kosztuje otrzymanie przelewu walutowego? Przelewy przychodzące mogą być bezpłatne lub podlegać niewielkiej opłacie. Na niektórych rachunkach walutowych istnieje możliwość podziału kosztów przelewu – wówczas część kosztów pokrywa nadawca, a część odbiorca przelewu.\nCzy mogę otrzymać kartę do mojego konta i ile kosztuje jej utrzymanie? Banki zazwyczaj nie pobierają opłaty za wydanie karty w walucie obcej, a pierwszy rok korzystania z karty jest bezpłatny, ale trzeba płacić za każdy kolejny rok. Opłaty pobierane są miesięcznie lub raz w roku.\nJaki jest koszt wypłaty pieniędzy z bankomatu w Polsce i za granicą? Banki często chwalą się, że z ich konta można dokonywać bezpłatnych wypłat z bankomatów na całym świecie, ale oprócz prowizji za wypłatę pieniędzy z konta musimy wziąć pod uwagę koszt przeliczenia waluty (spreadu) – jeśli nasza wypłata wpływa na konto w walucie obcej, a my chcemy wypłacić pieniądze w Polsce, w złotych polskich.\nJaki jest spread w banku, czyli różnica między kursem kupna a kursem sprzedaży waluty. Spread ma wpływ na to, czy przeliczenie waluty (np. przy wycofaniu się z bankomatu) zostanie przeprowadzone po korzystnym kursie, czy też nie. Spready w różnych bankach wahają się od 0,6 % do 6 %, a ich kwota jest często różna dla różnych walut. Najkorzystniejszą opcją sprzedaży lub kupna waluty jest oferta kantorów internetowych.\nJakie jest jest oprocentowanie na rachunku walutowym? Rachunki walutowe ze stopami procentowymi są rzadkie, ale niektóre banki mają je w swojej ofercie.\nCzy mogę otworzyć i prowadzić konto online? Może nie jest to najważniejsza cecha konta walutowego, ale dostęp online do Twojego konta jest bardziej przydatny niż nam się wydaje w dzisiejszych czasach.\nZakładasz konto walutowe? Uważaj na haczyki!\nRegulamin i tabele prowizji i opłat często zawierają szczegółowe zapisy, które nie są zawarte w reklamach rachunków lub krótkich ofert prezentowanych na stronie internetowej banku. Przy wyborze rachunku walutowego należy koniecznie zapoznać się z całym Regulaminem prowadzenia rachunku bankowego i zwrócić uwagę na te „haczyki”:\nPrzelew przychodzący jest często bezpłatny, ale gdy przelew jest emerytura zagraniczna, bank pobiera opłatę w określonej wysokości. Czasami może to być nawet 80 zł!\nOpłata za utworzenie karty do rachunku może zależeć od tego, czy Klient dokona jakiejkolwiek transakcji przy użyciu karty w określonym czasie.\nWypłaty z bankomatów na całym świecie bywają darmowe tylko w ramach sieci partnerskich.\nPrzelewy SEPA, w niektórych rachunkach walutowych bez opłat, to przelewy do tzw. jednolitego obszaru płatności w euro, tj. do wszystkich krajów Unii Europejskiej oraz do Liechtensteinu, Monako, Norwegii, Islandii, Szwajcarii i San Marino (łącznie 35 krajów).\nPoprzedni artykułJak zaoszczędzić robiąc zakupy w zagranicznych sklepach internetowych ?\nNastępny artykułSzczyt w Singapurze


HERBAYA Echinacea - 60 kaps. | Drogeria Melissa\nHERBAYA Echinacea - ...\nSuplement diety Herbaya Echinacea wskazany jest do stosowania celem wsparcia prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego i naturalnych sił obronnych organizmu. Szczególnie polecany w okresie jesienno-zimowym oraz wzmożonej zachorowalności.\nHerbaya Echinacea to kapsułki pochodzenia roślinnego, które zawierają wysokiej jakości ekstrakt z ziela jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea). Jeżówka purpurowa to jeden z najskuteczniejszych składników o działaniu immunostymulującym. Ekstrakt z jej ziela zawiera polifenole oraz wiele innych cennych substancji. Charakteryzują się one korzystnym wpływem na prawidłowe działanie układu odpornościowego oraz pomagają wzmocnić funkcje obronne organizmu. Echinacea doskonale nadaje się również do stosowania w profilaktyce w obrębie górnych dróg oddechowych. Ponadto, przynosi ulgę w przypadku dyskomfortu gardła i krtani. Preparat wolny od laktozy. Z uwagi na swój całkowicie roślinny skład może być stosowany przez wegan i wegetarian.\nsubstancja wypełniająca: celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropylometyloceluloza, suchy ekstrakt z ziela jeżówki purpurowej, substancje przeciwzbrylające: sole magnezowe kwasów tłuszczowych, dwutlenek krzemu, barwniki: dwutlenek tytanu, kompleksy miedziowe chlorofili i chlorofilin\n1 kapsułka zawiera 57,7 mg ekstraktu z jeżówki purpurowej pozyskanego z 403,9 mg ziela jeżówki purpurowej.\n2 kapsułki zawierają ekstrakt z ziela jeżówki purpurowej - 115,4mg, w przeliczeniu na ziele jeżówki purpurowej - 807,8mg.\nSuplement diety Echinacea jest niewskazany w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek z jego składników.


My - Anna Borowicz\nTydzień z życia czwórki młodych ludzi. Kasia jest studentką pierwszego roku historii sztuki, Aleks - 15-letnim gimnazjalistą, Julka - 17-latką uczącą się w liceum, Tomek - 20-latkiem pracującym w sklepie odzieżowym.\nMimo różnicy wieku, zainteresowań, środowisk, w których się obracają, charakterów, zachowań i problemów życia codziennego łączy ich jedno - zagubienie i niesamowita samotność.\nZamiast bliskości drugiego człowieka - internet, zamiast rozmowy z przyjacielem - piwo wypite w samotności, zamiast rozmowy z rodzicami - własny zamknięty pokój. Na pozór twardzi i zimni, są jedynie wkraczającymi w dorosłość wrażliwymi istotami, którym brak przewodnika.\nA w ciągu tygodnia może zdarzyć się wszystko: kradzież, próba molestowania, odejście ojca...\n1. Benito Mussolini... jakiego nie zna...\n2. Tajemnice i damy\n3. Angielski. Idiomy\n4. Apokalipsa według Fatimy\n5. Legendy: Wars i Sawa, Smok ze mocze...\n6. Taoistyczny wymiar karmy\n7. Wstańcie, chodźmy!\n8. Kariera Nikodema Dyzmy\n9. Portret Damy\n10. Tatry Nowe Spojrzenie Na Góry (pano...\ndziewczyny, problemy, charaktery, samotność


Pociski kumulacyjne i PPK - Strona 8 - Forum Broni Strzeleckiej\n#106 Post autor: maziek » 20 czerwca 2021, 16:20\nNie siedzę w temacie zupełnie i z pokorą przyjmę słuszny opier-papier ale ponieważ sporo czytam to obija mi się o uszy, że sporo tej techniki nie jest odporna na mgłę, opad itd., które w naszych warunkach mogą występować bardzo często w przeciwieństwie do arabskich pustyń. Nie mówiąc o celowym maskowaniu. Pamiętam, że zaraz po 1989 jak się zaczęły pierwsze pomysły czym zastąpić technikę radziecką już ten argument padał, zdaje mi się, że w kierunku jakichś izraelskich pocisków.\n#107 Post autor: Speedy » 20 czerwca 2021, 17:01\nJeśli dobrze pamiętam, krytycy zakupu pocisków Javelin podnosili, że w izraelskim NTD (na uzbrojeniu Wojska Polskiego od 2004, produkowany w Polsce na licencji) rozdzielczość głowicy elektrooptycznej zarówno w pocisku jak i w przyrządzie celowniczym jest wyższa niż w Javelinie. Ponadto w podstawowym trybie pracy w NTD obraz z pocisku przesyłany jest światłowodem do operatora, który w podobnej do opisanej sytuacji może skorygować lot pocisku.\n#108 Post autor: AKMSN » 20 czerwca 2021, 18:43\nCo do zalet Spike'a, spotkałem się z tezą że przy jego pomocy można razić wrogie czołgi ogniem pośrednim. To chyba niemożliwe w przypadku Javelina. Dodatkowo Spike ma podobno cechę określaną mianem "człowiek w pętli", czyli obsługa ppk może podczas lotu pocisku specjalnie "spudłować", jeśli uzna że przez pomyłkę strzela do swoich. Przydatna cecha jeśli wróg używa wozów zbliżonych do naszych.\n#109 Post autor: Speedy » 20 czerwca 2021, 22:58\n20 czerwca 2021, 18:43\nCo do zalet Spike'a, spotkałem się z tezą że przy jego pomocy można razić wrogie czołgi ogniem pośrednim. To chyba niemożliwe w przypadku Javelina.\nDodatkowo Spike ma podobno cechę określaną mianem "człowiek w pętli", czyli obsługa ppk może podczas lotu pocisku specjalnie "spudłować", jeśli uzna że przez pomyłkę strzela do swoich. Przydatna cecha jeśli wróg używa wozów zbliżonych do naszych.\nTrochę to dziwnie ująłeś, ale tak, zgadza się.\nOba te pociski mają pasywne samonaprowadzanie termowizyjne - samonaprowadzają się na obraz celu widziany przez kamerę termalną. Działa to tak, że operator widzi na ekranie obraz celu przekazywany czy to z kamery w pocisku czy sprzężonej z nią kamery przyrządu celowniczego. Operator naprowadza na ten obraz znak celowniczy - jakiś tam krzyżyk czy kółeczko czy co tam projektanci wymyślili - i dokonuje "zalokowania" (po ang. ta czynność nazywa się lock on i tak sobie ją postanowiłem spolszczyć). Teraz system kierowania "wie" już, że to właśnie jest cel i gdy operator wystrzeliwuje pocisk, system prowadzi go kierując się tym właśnie obrazem prosto do celu.\nTakie coś nazywa się czasem LOBL (Lock On Before Launch, zalokowanie przed odpaleniem). Ale Spike ma jeszcze dodatkowy układ - światłowodowe łącze, po którym obraz z kamery w pocisku przesyłany jest do operatora. Ten może więc śledzić to co "widzi" pocisk. W pewnych sytuacjach może więc go wystrzelić nie widząc jeszcze celu, a dopiero potem, gdy go dostrzeże, dokonać "zalokowania" (LOAL - Lock On After Launch). Może dostrzec, że pocisk naprowadza się na niewłaściwy cel (jak było w tej notatce prasowej, kontrastowy obiekt terenowy w pobliżu celu) i skorygować to. Czy też, jak sugerowałeś w swoim wpisie, dostrzec, że omyłkowo ostrzeliwuje własny czołg i przekierować pocisk na pobliskie drzewo czy głaz itp.\n#110 Post autor: AKMSN » 31 lipca 2021, 16:20\n#111 Post autor: AKMSN » 19 czerwca 2022, 23:03\nSzkolenie francuskich operatorów PPK, wideo z lat 70. Link


Kosztowne błędy przy zakupie mieszkania - NaszeMiasto.pl\nJarosław Sadowski (Expander Advisors) 17.07.2014 Zaktualizowano 17.07.2014\nCzytaj też: Mieszkanie od dewelopera - na co zwrócić uwagę\nKosztownym błędem może być również wybór drogiej oferty kredytowej. Zła decyzja w tym zakresie, tylko w pierwszych pięciu latach spłaty (po 5 latach zwykle znika opłata za wcześniejszą spłatę i kredyt można refinansować, czyli zamienić na tańszy), może kosztować nas nawet 25 000 zł, a w całym okresie kredytowania kilkukrotnie więcej. Tyle wynoszą bowiem różnice w wysokości opłat (suma odsetek, prowizji i ubezpieczeń) między najdroższymi a najtańszymi ofertami kredytów hipotecznych na kwotę 300 000 zł. Warto więc poświęcić czas na dokładne porównanie ofert lub skorzystać z pomocy niezależnego doradcy finansowego. Warto natomiast zachować ostrożność w przypadku takiej pomocy ze strony deweloperów i niewielkich pośredników. Często nie mają dostępu do pełnej oferty kredytowej, a więc mogą zachęcać do zaciągnięcia kredytu w banku, który akurat reprezentują, zamiast w tym z najlepszą dla nas ofertą. Sprzedający mieszkanie, aby nas przekonać do konkretnej oferty kredytowej, może też oferować darmowe miejsce parkingowe czy komórkę lokatorską. Trik polega jednak na tym, że taki bonus jest już wliczony w cenę. Aby go otrzymać, na ogół wystarczy się potargować. Wtedy i tak otrzymamy „gratis”, a kredyt będziemy mogli zaciągnąć tam gdzie oferta będzie najlepsza - a nie w miejscu polecanym przez sprzedawcę.\nCzytaj także: Na co uważać przy kredycie hipotecznym\nNieumiejętne targowanie się ze sprzedającym również bywa kosztowne, np. na rynku wtórnym w Gdańsku różnica między średnią ceną ofertową a transakcyjną wynosi aż 12,4%. Oznacza to, że w przypadku mieszkania o powierzchni 60 mkw. możemy zbić cenę nawet o 40 tys. złotych. Wysokie różnice są również we Wrocławiu (6,9%), Poznaniu (6,7%) czy Warszawie (5,9%).\nMateriał oryginalny: Kosztowne błędy przy zakupie mieszkania - Dolnośląskie Nasze Miasto


Grypa 2017/2018 informacja + druk zamówienia – Mazowieckie Porozumienie Pracodawców Ochrony Zdrowia\nMazowieckie Porozumienie Pracodawców Ochrony Zdrowia > Aktualności > Aktualności Członków Związku > Grypa 2017/2018 informacja + druk zamówienia\ninformujemy, iż partnerem „ Akcji grypa” w sezonie 2017/18 jest firma Mylan właściciel marki Influvac.\nPragniemy serdecznie Państwa zachęcić do aktywnego realizowania szczepień, ze względu na długofalowy efekt farmako-ekonomiczny. Zaszczepiona populacja w sezonie grypowym, nie choruje i nie zaraża, a jeżeli choruje to nie wymaga całej serii dodatkowych badań za które należy płacić ze stawki kapitacyjnej. Im więcej zaszczepionych tym mniejsze koszty funkcjonowania praktyki w sezonie grypowym.W przesłanym materiale znajdziecie Państwo druk zamówienia.\nDruk zamówienia PZ 2017\nCena szczepionki dla członków Federacji PZ to 16,74 zł brutto


Niemcy mogą ratyfikować EMS i pakt fiskalny | OSW Ośrodek Studiów Wschodnich\nFederalny Trybunał Konstytucyjny (FTK) w Karlsruhe 12 września odrzucił wnioski o tymczasowe wstrzymanie procesu ratyfikacji trzech ustaw. Były to ustawy o Europejskim Mechanizmie Stabilizacyjnym (EMS), o pakcie fiskalnym oraz ustawa zezwalająca na przyjęcie Decyzji Rady Europejskiej z dnia 25 marca 2011 roku, w sprawie zmiany art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do mechanizmu stabilności dla państw członkowskich, których walutą jest euro. Trybunał odrzucił wspomniane wnioski pod warunkiem prawnomiędzynarodowego zastrzeżenia ograniczenia niemieckich gwarancji kredytowych do poziomu ustalonego w ramach EMS na 190 mld euro oraz z zastrzeżeniem konieczności zgody Bundestagu na zwiększenie tej kwoty. Orzeczenie Trybunału nie jest ostateczną decyzją w sprawie niekonstytucyjności ustaw o EMS i pakcie fiskalnym oraz nowelizacji art. 136 TFUE, a jedynie zezwala prezydentowi na ratyfikację umów bez konieczności oczekiwania na wyrok w tej sprawie. Decyzja Trybunału oznacza, że zniknęła podstawowa przeszkoda do ratyfikacji EMS.\nWynegocjowanie paktu fiskalnego było jednym z kluczowych postulatów RFN w ramach poszukiwania rozwiązań problemów strefy euro. Przyjęty przez przywódców 25 państw UE 2 marca pakt ma gwarantować konsolidację budżetową oraz wymuszać przeprowadzanie reform strukturalnych w państwach członkowskich. Wejście w życie paktu będzie możliwe po ratyfikowaniu go przez 12 z 17 państw strefy euro. W przypadku wejścia w życie EMS konieczna jest wcześniejsza ratyfikacja przez państwa zapewniające łącznie 90% jego kapitału. Berlin gwarantuje największą część – 27,1%, tak więc bez udziału RFN mechanizm nie będzie obowiązywał. Niemcy są ostatnim państwem, które nie ratyfikowało EMS.\nDo przyjęcia 29 czerwca umów o EMS i pakcie fiskalnym wymagana była większość 2/3 głosów w obu izbach niemieckiego parlamentu. Jej uzyskanie zagwarantowali z deputowani partii opozycyjnych SPD i Zielonych, otrzymując od kanclerz Angeli Merkel zapewnienie dążenia do wprowadzenia podatku od transakcji finansowych w UE oraz przejęcia przez rząd federalny ewentualnych kar wynikających ze zbyt wysokiego zadłużenia części krajów związkowych po wprowadzeniu paktu fiskalnego. Część posłów koalicyjnych CDU/CSU/FDP była przeciwna zaakceptowaniu przez Niemcy EMS oraz paktu fiskalnego i w trakcie głosowania opowiedziała się przeciwko tym zapisom.\nRatyfikowanie przez RFN ustaw wymagało podpisu prezydenta federalnego. Joachim Gauck wstrzymał się jednak z tą decyzją do orzeczenia FTK, biorąc pod uwagę wcześniejszy wyrok Trybunału z 19 czerwca wskazujący na konieczność większego informowania Bundestagu w kwestiach niemieckiej polityki europejskiej.\nWyrok FTK jest tymczasowy i będzie obowiązywał do momentu wydania orzeczenia w postępowaniu głównym w sprawie niekonstytucyjności EMS i paktu fiskalnego oraz nowelizacji art. 136 TFUE w późniejszym terminie.\nW uzasadnieniu sędziowie uznali, iż warunkiem koniecznym dla ratyfikowania tych ustaw oraz nowelizacji TFUE jest zagwarantowanie w wyniku prawnomiędzynarodowego zastrzeżenia rządu RFN nieprzekraczalności kwoty gwarancji kredytowych na ustalonym poziomie 190 mld euro. Trybunał zastrzegł również, że zmiana wkładu do EMS jest możliwa wyłącznie za zgodą niemieckiego przedstawiciela w gremiach EMS, który musi wcześniej uzyskać zgodę Bundestagu. Ponadto rząd niemiecki ma zagwarantować, iż obowiązek tajemnicy służbowej urzędników EMS nie będzie wpływał na prawo Bundestagu do informacji w zakresie działalności EMS.\nTrybunał postanowił również, że RFN ma jasno wskazać, iż w przypadku gdy poczynione przez Berlin zastrzeżenia będą nieskuteczne, Niemcy zrezygnują z członkowska w EMS.\nSędziowie podkreślili, że orzeczenie nie dotyczy zasadności środków prawnych i finansowych wprowadzanych przez państwa w celu zwalczania zadłużenia i pobudzania gospodarki, a jedynie ich zgodności z konstytucją; wybór i kształtowanie metod walki z kryzysem pozostają nadal w zakresie mandatu polityków. Wyrok nie odnosi się również do decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z 6 września o możliwości skupowania w nieograniczonych ilościach obligacji państwowych. Skargę w tym przedmiocie FTK rozpatrzy razem z pozostałymi wnioskami dotyczącymi postępowania głównego (zob. Aneks).\nZnaczenie orzeczenia dla polityki europejskiej i wewnętrznej RFN\nWyrok pozwoli utrzymać dotychczasowy kurs rządu Angeli Merkel w kwestii reagowania na kryzys w strefie euro. Zarówno EMS, jak i pakt fiskalny są wyrazem niemieckiego podejścia do walki z kryzysem w strefie euro. Unormowania zapisane w obu dokumentach, gwarantujące przeprowadzanie reform strukturalnych oraz ustanowienie „hamulca budżetowego” w państwach strefy euro i trwałych mechanizmów kontrolnych odpowiadały niemieckim oczekiwaniom wobec sposobu ratowania eurogrupy. Również pominięcie instytucji unijnych w negocjacjach nad EMS i paktem fiskalnym świadczy o przeforsowaniu niemieckiej wizji relacji państw narodowych z Komisją i Parlamentem Europejskim.\nW polityce niemieckiej wyrok Trybunału umożliwia kanclerz Merkel, przynajmniej tymczasowo, uspokojenie nastrojów we własnej partii. Część przeciwników EMS i paktu fiskalnego z CDU i CSU przyjęła z zadowoleniem orzeczenie FTK, nakładające obowiązek nieprzekraczania gwarancji kredytowych bez zgody Bundestagu oraz zapewniające mu prawo do informacji. Dzięki temu ograniczeniu krytyczni wobec dotychczasowych planów koalicji posłowie chrześcijańskiej demokracji będą mogli zaakceptować rozwiązania antykryzysowe przyjęte przez rząd i złagodzą swoją krytykę w zbliżającej się kampanii wyborczej do Bundestagu w 2013 roku.\nPrzystąpienie przez Niemcy do EMS będzie oznaczało możliwość skoncentrowania się przez Angelę Merkel na przyszłorocznych wyborach do Bundestagu. Przewodnicząca CDU chciała uniknąć konieczności ponownego otwarcia negocjacji nad EMS w przypadku niewyrażenia zgody przez FTK na ratyfikację ustaw przez prezydenta, co wiązałoby się z koniecznością większego zaangażowania w politykę europejską kosztem wyborów parlamentarnych.\nMimo obecnej zgody na ratyfikację ustaw ostateczna decyzja Trybunału może jednak spowodować konieczność zmiany niemieckiej konstytucji, gdyby okazało się, że jej przepisy nie pozwalają na dalszą integrację europejską. O takiej potrzebie wspominał jeszcze przed orzeczeniem Trybunału m.in. Wolfgang Schäuble. W takiej sytuacji ostateczny wyrok mógłby wymóc ponowne negocjacje nad mechanizmem stabilizującym strefę euro, w ramach 17 państw posiadających wspólną walutę. Wówczas pozycja negocjacyjna RFN byłaby jednak słabsza niż obecnie ze względu na m.in. podjętą niedawno decyzję EBC dotyczącą skupowania obligacji na rynku wtórnym.\nUmotywowanie skarg do FTK\nPodjęcie przez Bundestag i Bundesrat 29 czerwca 2012 roku decyzji o przystąpieniu RFN do EMS i paktu fiskalnego zaskarżyło jako pierwsze stowarzyszenie „Więcej Demokracji” – zbierając pod wnioskiem łącznie 37 000 podpisów, co czyni go największą skargą konstytucyjną w historii RFN. Kolejne skargi złożyli poszczególni deputowani opozycji, frakcja Lewicy, a także polityk Unii Chrześcijańsko-Społecznej (CSU) Peter Gauweiler. Skargę wnieśli również emerytowani profesorowie ekonomii reprezentowani przez prof. Karla Albrechta Schachtschneidera, którzy w swoim wniosku przedmiotem skargi uczynili również tzw. sześciopak.\nZe skarg wynikało, iż przyjęcie przez Niemcy obu umów osłabi zdolność Bundestagu do kształtowania i kontroli polityki fiskalnej RFN, w następstwie możliwości udzielania nieograniczonych gwarancji finansowych dla kredytów przekazywanych w ramach EMS państwom korzystającym z jego funduszy, zmniejszając tym samym autonomię Bundestagu w tym zakresie oraz kontrolę demokratyczną wyborców nad budżetem RFN. Ten element odnosił się przede wszystkim do nowelizacji art. 136 TFUE, który w nowym brzemieniu znosi de facto klauzulę no bailout (zakazującą finansowania zadłużenia państw UE przez inne państwa unijne) i stwarza w ten sposób podstawy prawne dla funkcjonowania EMS.\nW odniesieniu do paktu fiskalnego ustanawiającego m.in. granice zadłużenia państw strefy euro, skarżący podnosili, iż jego ratyfikacja nie pozwoli na zmianę tej decyzji na gruncie prawa wewnętrznego. Wprowadzenie nowych regulacji w tym zakresie będzie możliwe jedynie z naruszeniem TFUE.\nFrakcja Lewicy zaskarżyła ponadto tryb uchwalenia ustawy o EMS i pakcie fiskalnym. Jej zdaniem wprowadzenie zmian było możliwe wyłącznie w wyniku przeprowadzenia ogólnoniemieckiego referendum (na podstawie art. 146 Ustawy Zasadniczej). Skarżący powoływali się również na złamanie konstytucji w art. 20 ust. 1 i 2, który na podstawie art. 79 ust. 3 nie może zostać zmieniony. Mówi o tym tzw. klauzula wieczności, która została potwierdzona przez FTK w licznych orzeczeniach (m.in. Solange I z 1974 roku oraz Solange II z 1986 roku). Wyklucza ona możliwość zmiany konstytucji w zakresie podstawowych reguł funkcjonowania państwa (m.in. demokracji, państwa socjalnego).\nW piątek 7 września do FTK wpłynął dodatkowy wniosek Petera Gauweilera postulujący odroczenie ogłoszenia orzeczenia. Polityk wnioskował, że do czasu odwołania przez EBC decyzji o skupowaniu krajowych obligacji krótkoterminowych w nieograniczonych ilościach Trybunał nie powinien ogłaszać orzeczenia. Zdaniem Gauweilera decyzja EBC z 6 września jest niezgodna z niemiecką Ustawą Zasadniczą, gdyż narusza podstawowe zasady demokracji poprzez wykluczenie Bundestagu z procesu decyzyjnego oraz wykracza poza przewidziane w EMS gwarancje kredytowe Niemiec. FTK nie uwzględnił wniosku Gauweilera i wydał orzeczenie w zapowiadanym wcześniej terminie.


Grzegorz Jasiński - Komentarze - RMF 24 - Czy mamy jakiś naprawdę wspólny interes? - RMF 24\nŚroda, 1 kwietnia (17:45)\nJestem przekonany, że odpowiedź na tak postawione pytanie jest twierdząca. Nawet oczywista. Tak, mamy wspólny interes. Wszystko jedno, czy nazwiemy go narodowym, czy obywatelskim. Jestem też przekonany, że możemy się o istnieniu tego wspólnego interesu już wkrótce bardzo wyraźnie i nawet boleśnie przekonać. Wolałbym jednak, byśmy byli mądrzy przed szkodą i zanim sytuacja epidemiczna, a potem gospodarcza skomplikuje się jeszcze bardziej, spróbowali sytuacją polityczną i społeczną nie dokładać sobie problemów. Do pokonania epidemii i wyjścia z kryzysu potrzebujemy zimnych głów, dyscypliny, odpowiedzialności i konsekwencji. Nie okładania się sztachetami.\nZamknięte bulwary w Krakowie //Łukasz Gągulski /PAP\nZacznijmy od wprowadzanych właśnie dodatkowych ograniczeń poruszania się. Ja wiem, że niektóre przepisy są dwuznaczne, nieprecyzyjne, nie dość prawnie umocowane. Mogą się wydawać sztuczne, albo nawet absurdalne. Nie pochwalam w działaniach państwa żadnej bylejakości. Ale przecież dla nikogo nie powinno być niespodzianką, po co one są. Intencja jest jasna. Mają nas zniechęcić do wałęsania się poza domem. I tyle. Jeśli już decydujemy się na tak silne wygaszenie gospodarki - a nie mam wrażenia, że rząd jakoś szczególnie musi to na obywatelach wymuszać - to przyłóżmy się na jakiś czas, kolejne dwa, trzy tygodnie, by na tyle epidemię wygasić, na ile to możliwe. To jest wspólny interes. Im lepiej nam się to uda, tym szybciej wrócimy do choć częściowej normalności, otworzymy szkoły i uczelnie, uruchomimy gospodarkę, odbudujemy formę fizyczną, rozluźnimy nadwyrężoną psychikę. Dajmy sobie szansę. A po drodze doceńmy to, że w tej konkretnej sprawie jesteśmy dość zjednoczeni i myślimy podobnie.\nŚwiadomie nie chcę w tym tygodniu kolejny raz dyskutować o wyborach prezydenckich. Jak napisałem dwa tygodnie temu: uważam, że się 10 maja nie odbędą. I nadal tak uważam. Owszem, głosowanie korespondencyjne dla wszystkich mogłoby zmniejszyć ewentualne ryzyko i otworzyć pewną szansę. Wydaje mi się jednak, że na to po prostu jest za mało czasu. I w tej chwili to naprawdę nie jest najważniejsze.\nPodobnie jak nie są najważniejsze kontrowersje wokół egzaminów. Ponieważ opozycji zależy na przełożeniu wyborów prezydenckich, za wszelką cenę musi udowodnić, że nic w kraju nie może odbywać się normalnie. I powiedzmy szczerze, że teraz to nie jest tak trudne do udowodnienia. Egzaminy ósmoklasistów i matury nie powinny być jednak przedmiotem kontrowersji. O ile nie mam złudzeń, że te egzaminy da się przeprowadzić w szkołach, nie widzę problemu, by spróbować je przeprowadzić zdalnie. Ja wiem, że to nie to samo. Ja wiem, że to może nie działać, ale od tego są trwające właśnie testy, by to sprawdzić i - być może - poprawić. Ja wiem, że MEN zastrzega się, że to nie jest wstęp do zdalnych egzaminów, ale umówmy się, że nie byłoby w tym w obecnych warunkach nic złego. Egzaminy przeprowadzane w domach nie byłyby dla nikogo zagrożeniem. Ci, którzy z różnych przyczyn nie mają możliwości w nich uczestniczyć, byliby w jakiś sposób klasyfikowani na podstawie ocen. Mamy niż demograficzny, uczelnie mogą przyjąć kandydatów bez szczególnego odsiewu, szkoły średnie też sobie po ubiegłorocznych doświadczeniach poradzą. A opozycja? W tej akurat sprawie, po poparciu wbrew interesom uczniów ubiegłorocznych strajków nauczycieli, ma w ręku ograniczony zestaw argumentów. I lepiej, żeby nie próbowała z nich korzystać. Nie wypada.\nMyślę, że coraz więcej z nas koncentruje się przede wszystkim na sprawach codziennych. Zdrowie, praca, dzieci, rodzice, dziadkowie, zakupy, pieniądze - to jest najważniejsze. Dużo ważniejsze niż polityka. Ale ta polityka oczywiście na to wszystko wpływa. Dla tych, którzy więc o polityce nie przestają myśleć, nie przestają jej przeżywać, proponuję prosty myślowy eksperyment. Proszę sobie wyobrazić, że sytuacja jest taka, jak jest, ale u władzy jest rząd koalicji PO-PSL. Ja wiem, że wtedy byłoby na pewno "inaczej", ale dla potrzeb tego eksperymentu myślowego proszę założyć, że jest jak jest i wyobrazić sobie, że rządzą nie ci sami "tamci" lub "nasi". Spróbujmy sobie wyobrazić, że to prezydent z PO ma się wkrótce ubiegać o reelekcję. Jak wtedy komentowalibyśmy stan państwa, decyzje rządu, perspektywę wyborów? Wzywalibyśmy do obywatelskiego nieposłuszeństwa czy nieulegania panice? Czy jesteśmy w stanie mentalnie zamienić się miejscami, oderwać się od przekleństwa "moralności Kalego" i popatrzeć na rzeczywistość z innej perspektywy?\nI jeszcze pomocnicze pytanie. Czy w tej godzinie próby, z punktu widzenia naszego zdrowia i zdrowia naszych najbliższych, z punktu widzenia naszych miejsc pracy i naszych pieniędzy, czulibyśmy się pewniej, spokojniej, gdyby u władzy byli teraz prezydent Bronisław Komorowski, premier Ewa Kopacz i minister zdrowia Bartosz Arłukowicz? Nie zachęcam do żadnych głośnych deklaracji, niczego nie sugeruję, sam nie odpowiadam. Zachęcam tylko, by się nad tym w swoim własnym sercu zastanowić. I udzielić sobie samemu odpowiedzi. Po cichu...


Piątek w Kuusamo: Peterka wygrał, Małysz drugi!\nKorespondencja Robert Błoński, Kuusamo 29.11.2002 20:28\nAdam Małysz znowu wielki!!! We wspaniałym stylu, po kapitalnej, emocjonującej walce zajął drugie miejsce w fińskim Kuusamo. Pokonał go tylko Słoweniec Primoż Peterka.\nPo pierwszej serii kręciliśmy nosami. Małysz był siódmy. Wiedzieliśmy, że polski mistrz jest w stanie zrobić wszystko, ale skoro wyprzedzali go tacy gwiazdorzy jak Kasai czy Ahonen oraz młode wilki: Pettersen, Lappi, czy zaliczany do obu tych kategorii Peterka, trudno było przypuszczać, że Adam powalczy o coś więcej niż podium.\nTymczasem walka była pasjonująca do ostatniego skoku. Po pierwszej serii, w której zawodnicy startowali z siódmej belki, rozbieg podwyższono o jeden próg.\n- Adam jeszcze nie przegrał - mówił były mistrz olimpijski z Albertville Austriak Ernst Vettori. - To duża skocznia, każdą stratę można odrobić. Jest możliwe, by przeskoczył resztę o pięć metrów. Jego pierwszy skok był perfekcyjny. Pięciu ostatnich zawodników miało wiatr w plecy. Widzieliście, jak skoczył będący bez formy Hannawald? A Ammann? Te dwa złote medale olimpijskie chyba mu zaszkodziły, sukces przyszedł za szybko. A Adamowi udało się polecieć bardzo daleko mimo wiatru w plecy. To o nim bardzo dobrze świadczy. Może zdobyć Puchar Świata po raz trzeci, na pewno będzie się liczył w rywalizacji...\nNie wiedzieliśmy, czy traktować Vetorriego jak balsam na nasze zmarznięte ciała i serca, czy też jako słowa ostatniej pociechy. Stary mistrz się nie mylił. Sygnał do dalekiego skakania, pod granicę 140 metrów, dał jedenasty po pierwszej serii Martin Hoellwarth. A potem każdy skakał dalej. Wreszcie Małysz.\nPolak leciał i leciał, jego kask błyszczał w blasku jupiterów. 144 metry, nota 291,3!!! - Co za gość, co za gość! - jęczeli roześmiani polscy kibice. Uśmiech był na i twarzy Adama, i naszych. Nie ochłonęliśmy jeszcze z emocji, a już przyszła trwoga. Młody Pettersen skoczył jeszcze dalej. Niemożliwe, a jednak - 146 m. Nawet Małysz, który mimo zimna obejrzał skok z zeskoku, wziął narty pod pachę i poszedł do boksu. I nagle zwątpienie przerodziło się w radość! Norweg wylądował daleko, ale na dwie nogi, bez telemarku. Sędziowie musieli odjąć mu punkty! Nota była gorsza od oceny Małysza o 0,2 pkt.\nChwilę później radość znowu musiała ustąpić miejsca machnięciu ręką. Peterka skoczył o pół metra mniej, ale notę miał wyższą. I jak się potem okazało, był jedynym, który pokonał Małysza. Odpowiedzialności nie wytrzymał młodziutki Fin Artu Lappi, rady nie dał Norweg Roar Ljoekelsoey...\nKazuyoshi Funaki popełnił błąd, jaki mu się przydarzyć nie powinien. Jeden z najładniej, najbardziej perfekcyjnie skaczących zawodników na świecie nie utrzymał równowagi na zeskoku. Odjechała mu lewa narta i Japończyk leżał.\nProwadzący po pierwszej serii Janne Ahonen nie przekroczył granicy 140 m, a tyle mu było potrzeba do wygranej. 138 m nie dało mu nawet drugiego miejsca. Przegrał z Małyszem o 0,1 pkt. Ahonen miał idealny skok w serii treningowej (137 m, Małysz 125), nie zepsuł pierwszej próby. Zawiódł w decydującym momencie, gdy wygraną miał na wyciągnięcie ręki.\nA Primoż Peterka cieszył się jak mały chłopak. Słoweniec miał dokładnie 16 lat, 11 miesięcy i 27 dni, gdy 27 stycznia 1996 roku wygrał pierwsze w życiu zawody Pucharu Świata. Działo się to w Zakopanem. Potem zdobył dwa Puchary Świata (96/97 i 97/98). Wraz ze sławą, pieniędzmi i szumem medialnym przyszły różne pokusy. Peterka stracił swoje umiejętności i samokontrolę. Trzeci raz Pucharu nie zdobył. W sezonie 1998/99 był 27. w klasyfikacji PŚ. Potem przez rok niemal nie startował, walczył ze słabościami. W ubiegłym roku zapowiadał wielki come back, a dowodem na to miał być brązowy medal w konkursie drużynowym na olimpiadzie w Salt Lake City. Teraz spoważniał, stał się niemal introwertykiem, zamknięty w sobie, spokojny, z książką w ręku i okularach na nosie. 2 lutego 2003 roku skończy dopiero 24 lata. A więc wiele jeszcze przed nim.\nWokół skoczni Ruka nie widać było właściwie żadnego słoweńskiego kibica z biało-czerwono-niebieską flagą. W ogóle na trybunach, na których miało być kilkanaście tysięcy ludzi, było kilkanaście, ale setek widzów. Kibiców nie odstraszyły ceny biletów (10 euro za jeden dzień; 20 za trzy dni - bo oprócz skoków w Kuusamo są jeszcze zawody PŚ w biegach i kombinacji norweskiej; młodzież do lat 15 wchodziła za darmo). Nie zachęciły też darmowe autobusy z okolicznych miejscowości (oddalonych, bagatelka, najmniej o kilkadziesiąt kilometrów). Po prostu mróz był nie z tej ziemi. Oficjalny komunikat brzmiał: minus 17 stopni, ale temperatura odczuwalna była na pewno niższa.\nWśród kibiców było kilkanaście osób z Polski. Mieli dwie największe tego dnia na skoczni flagi. Obie przywiezione z Polski. Jedna, dodatkowo, z napisem "Silesia".\n- Żeby było wiadomo, że jesteśmy z Gliwic. A po za tym mam znajomych w zespole tanecznym o tej nazwie - tłumaczył młody chłopak. Był i mieszkający w Kuusamo od kilkunastu lat pan Marek, nauczyciel gry na skrzypcach. Byli i studenci nauk politycznych. Niepocieszeni, bo zapomnieli przywiezionej z Poznania flagi. - Zostawiłem w hotelu, wiozłem 2200 km, ale jutro nie zapomnę - obiecywał Grzesiek. Byli i inni studenci, z niemieckimi kolegami. Miło było popatrzeć, jak stoją obok siebie z namalowaną flagą polską na lewym policzku i niemiecką - na prawym. Zgodnie dopingowali i cieszyli się skokami wszystkich zawodników.\nNajwiększym pechowcem pierwszej serii był Tomisław Tajner. Skoczył 113,5 m, ale został zdyskwalifikowany, bo... miał za szeroki kombinezon. Odległość materiału od ciała nie może być większa niż sześć centymetrów. U Tonia wynosiła siedem.\n- Chłopcy mieli pomiary ciała, kombinezony mierzyli sami, widocznie Tonio źle zmierzył - tłumaczył doktor Jan Blecharz. I zamiast Tajnera, w drugiej serii mieliśmy Tomasza Pochwałę, który tak jak wszedł na ostatnim miejscu, tak już na nim pozostał.\nW sobotę o 17.30 kolejne zawody na tej samej skoczni.\nMiejsce nazwisko kraj odległość punkty\n1 Primoż Peterka Słowenia 131,5 - 143,5 293.5\n2 Adam Małysz Polska 129,5 - 144 291.3\n3 Janne Ahonen Finlandia 133,5 - 138 291.2\n4 Sigurd Pettersen Norwegia 131 - 146 291.1\n5 Andreas Widhoelzl Austria 128 - 141,5 284.1\n6 Michael Uhrmann Niemcy 128,5 - 141,5 281.5\n7 Matti Hautamaeki Finlandia 128 - 139,5 276.5\n8 Martin Hoelwarth Austria 127 - 140 273.1\n9 Roar Ljoekelsoey Norwegia 132,5 - 130,5 270.9\n10 Arttu Lappi Finlandia 131 - 130,5 267.7\n11 Kazuyoshi Funaki Japonia 133,5 - 139/upadek 267.5\n12 Noriaki Kasai Japonia 125 - 133,5 266.8\n13 Robert Kranjec Słowenia 118 - 138,5 258.7\n14 Henning Stensrud Norwegia 123 - 133 254.3\n15 Peter Zonta Słowenia 121,5 - 133 252.6\n16 Andreas Kofler Austria 121 - 132 251.4\n17 Hideharu Miyahira Japonia 122,5 - 132 249.0\n18 Bjoern Einar Romoeren Norwegia 120 - 129 243.2\n19 Tami Kiuru Finlandia 121,5 - 126.5 240.4\n20 Roberto Cecon Włochy 119 - 128 240.1\n21 Andreas Goldberger Austria 118,5 - 128,5 239.6\n22 Stephan Hocke Niemcy 121,5 - 126 239.5\n23 Clint Jones USA 120 - 123 233.4\n24 Janne Happonen Finlandia 116,5 - 128,5 232.5\n25 Wolfgang Loitzl Austria 119,5 - 124,5 232.2\n26 Reinhard Schwarzenberger Austria 115 - 127,5 231.0\n27 Akseli Kokkonen Finlandia 114,5 - 127,5 230.6\n28 Risto Jussilainen Finlandia 117,5 - 122,5 225.0\n29 Toni Nieminen Finlandia 118 - 121,5 223.1\n30 Tomasz Pochwała Polska 114,5 - 120,5 217.5\nKwalifikacje w Kuusamo. Małysz na czwartym miejscu\nDariusz Wołowski: Wspólny lot


Grudzień, 2014 | A to książka właśnie!\nOpublikowano 2014/12/28 Autor: Bernadetta Darska\nModiano w oszczędnej, ale jednocześnie nasyconej znaczeniami formie portretuje człowieka w sytuacji bez wyjścia. Doświadczenie graniczne będące udziałem bohatera wymyka się łatwym ocenom – jest bowiem konsekwencją bohaterstwa, ale i skutkiem tchórzostwa. Paryż doskonale się bawi, choć trwa wojna. Modiano świetnie oddaje ten jeden z głównych francuskich grzechów – niedostrzeganie, że świat wokół zmierza ku katastrofie i oddawanie się urokom chwili. Mężczyzna, którego losy poznajemy, działa po dwóch stronach barykady. Ufa mu ruch oporu, ale i jest pupilkiem gestapo. Nie bez powodu akcentuję ten fakt akurat takimi słowami. Kilka razy pojawia się bowiem wątek niewinnej i budzącej zaufanie twarzy bohatera. To dzięki niej może on odegrać każdą rolę, a ci, którzy się z nim spotykają, traktują go przyjacielsko i od razu zakładają, że jest członkiem ich grupy. Tymczasem ta idealna, zdawałoby się, twarz kryje wiele mrocznych myśli, niepokój, sprzeczne uczucia, chęć zaakceptowania własnej zdrady i gotowość do fałszowania tożsamości dla wyższych celów, pragnienie mordu i czułe opiekowanie się innymi. Nic nie jest tutaj jednoznaczne, nic się nie rozstrzygnie do końca, a rzeczywistość przypominać będzie ni to wroga, ni to przyjaciela, który raz czyha na życie mężczyzny, a innym razem robi wszystko, by uchronić go przed niebezpieczeństwem. Zapadające w pamięć, nieoczywiste, warte uwagi!\nPatrick Modiano, Nawroty nocy, przeł. Ewa Bekier, Wyd. Znak, Wołowiec 2014.\nOpublikowano 2014/12/27 Autor: Bernadetta Darska\nZbiór opowiadań Joyce Carol Oates to z pewnością czytelnicza gratka nie tylko dla fanów twórczości pisarki. Opowiadania utrzymane są w podobnym tonie jak historie opisywane przez Alice Munro. Oto zwyczajność zostaje na chwilę naznaczona czymś mrocznym, dziwnym, niepokojącym, bolesnym lub wyjątkowo trudnym. Wystarczy moment, by odsłonić (obnażyć?) tę inną, nieznaną wcześniej stronę własnej osobowości lub osobowości tych, z którymi na co dzień bohaterowie przebywają. Nie ma więc tutaj wielkich wzlotów i wielkich upadków, jest za to czas na zatrzymanie się na chwilę, na odkrycie karykaturalności powtarzalności i form, w których tkwimy, na zdumienie wywołane własną agresją lub pasją ujawniającymi się z siłą trudną do przewidzenia. Oates nie ocenia swoich bohaterów, nie wrzuca ich w schemat ludzi dobrych lub złych, interesujących lub nie, szanowanych lub pogardzanych. To, co charakteryzuje postaci, sprowadza się do zwyczajności. Krótkie impresje, obrazy pełne nieprzewidzianych emocji, codzienność, która niespodziewanie traci swój typowy rytm – i nagle okazuje się, że już nic nie jest takie, jak wcześniej. Nagły błysk, chwila, moment – to wtedy czytelnik odkrywa rysę na wcześniej doskonałym portrecie. Zostaje dopuszczony do tajemnicy. Oates nie nadużywa środków wyrazu, urywa opowieść i zawiesza ją często w takim momencie, by do głosu doszło niedopowiedzenie. Intrygujące!\nJoyce Carol Oates, Czy zawsze będziesz mnie kochać? i inne opowiadania, przeł. Agnieszka Pokojska, Wyd. W.A.B., Warszawa 2014.\nOpublikowano 2014/12/24 Autor: Bernadetta Darska\nZaczytanych, rozdyskutowanych, smacznych, ciepłych i radosnych Świąt – wszystkim, którzy tu zaglądają systematycznie i czasami. Odpoczywajcie i świętujcie!\nOpublikowano 2014/12/23 Autor: Bernadetta Darska\nNa okładce książki znajdziemy informację dotyczącą miejsc opisywanych i odwiedzanych przez autorkę. Są to Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan, Kazachstan i Uzbekistan. Autorka łączy własne spostrzeżenia z historiami konkretnych ludzi, w tle zaś relacjonuje wydarzenia związane z upadkiem ZSRR. Także i w tej książce, jak i w wielu innych poświęconych byłym republikom, pojawia się dramat związany z unieważnieniem tzw. człowieka radzieckiego i wyeksponowaniem ważności człowieka narodowego. Autorka pokazuje wzajemne animozje nie tylko poprzez opisanie wydarzeń uderzających w całe społeczności, ale też portretując codzienne sytuacje, w których wzajemne uprzedzenia wychodzą na wierzch (np. pogardliwe wyrażanie się o czyjejś narodowości przez taksówkarza). Włodek opowiada o zwyczajnych ludziach, spotkanych przypadkowo w trakcie podróży, ale i o tych, którzy przeszli do historii, jak na przykład Roza Otunbajewa, była prezydent Kirgistanu. Jednocześnie cały czas pozostaje obecna w tekście, akcentując swoje podejście do tematu oraz dzieląc się spostrzeżeniami na temat zmian zachodzących w jej przeżywaniu podróżowania. Jeden z rozdziałów staje się nawet pochwałą bycia w ruchu, nieprzewidywalności i odwiedzania nowych miejsc. Włodek jest jednak świadoma, i tego nie ukrywa, że jakakolwiek stabilizacja wyklucza podróżowanie jak stan permanentny, ponieważ więc towarzyszy jej jeden z synów, oczywiste staje się, że wyprawa musi w tym wypadku mieć swój początek i koniec. Na szczególną uwagę zasługuje wspomniane wpisanie konkretnych życiorysów w najnowszą historię krajów, które były radzieckie i miały odzyskać własną tożsamość. Przyzwyczajeni jesteśmy do przypominania sobie rozpadu ZSRR z perspektywy Rosji, tymczasem losy republik były często dużo bardziej skomplikowane i dramatyczne. Ludwice Włodek udaje się to mocno zaakcentować.\nLudwika Włodek, Wystarczy przejść przez rzekę, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2014.\nOpublikowano 2014/12/22 Autor: Bernadetta Darska\nCi, którzy czytali „Wałkowanie Ameryki” tego samego autora, z pewnością sięgną i po „Amerykę po kaWałku”. Obie książki utrzymane są w podobnej konwencji, choć pierwsza z wymienionych pozycji ma charakter bardziej przekrojowy. Do niektórych amerykańskich fenomenów Wałkuski z upodobaniem powraca (np. wszechobecny optymizm), inne opisuje po raz pierwszy. W przypadku obu tytułów autor łączy własne obserwacje i doświadczenia z przedstawieniem w pigułce charakterystyki i historii danego problemu. W efekcie otrzymujemy entuzjastyczny i bardzo pozytywny portret Stanów Zjednoczonych. Wałkuski już na początku książki stwierdza, że nie zamierza narzekać, lecz pokazać to, co w kraju, w którym obecnie mieszka, jest dobre, warte naśladowania i podziwu. Autor angażuje się w tak pomyślany projekt z dużym zapałem. Czytelnik ma momentami wrażenie, że Stany Zjednoczone to nie tylko spełniony sen, ale i zrealizowana w doskonałym stylu utopia. Pozytywny obraz kraju wydaje się mocno przerysowany, bo jednowymiarowy. W trakcie lektury trudno oprzeć się wrażeniu, że autor zapomina o klasowości społeczeństwa i dokonuje uniwersalizacji bazując na doświadczeniu grupy uprzywilejowanej. Jeśli więc będziemy o tym pamiętać, zaprezentowany obraz jako pewien wycinek rzeczywistości okaże się bardzo interesujący. Ciekawostek jest bowiem tutaj mnóstwo. Wałkuski nie pisze reportażu, jego teksty to raczej krótkie szkice w felietonowym stylu, których celem jest przybliżenie zasad i obyczajów obowiązujących w Ameryce. Autor koncentruje się na systemowych ułatwieniach w życiu codziennym, drobnych radościach oferowanych w ramach także systemowej troski o obywatela, wreszcie akcentuje zachowania, które można by określić mianem cech narodowych. Zdarza mu się porównywać niektóre doświadczenia z tym, na co natkniemy się w Polsce, i zazwyczaj porównanie to wypada na niekorzyść kraju nad Wisłą.\nMarek Wałkuski, Ameryka po kaWałku, Wyd. Znak, Kraków 2014.\nOpublikowano 2014/12/21 Autor: Bernadetta Darska\nKsiążka Remnicka to znakomite połączenie reportażu, publicystycznego zacięcia i wspomnień. Amerykański dziennikarz, choć portretuje wydarzenia o wielkim znaczeniu historycznym, nie zapomina o zwykłym człowieku oraz doświadczeniu jednostki. Dzięki takiej perspektywie otrzymujemy pasjonującą relację z frontu przemian. Remnick mocno akcentuje fakt nieprzewidywalności wydarzeń oraz niemożności uznania, że dany etap się skończył. Takich rzeczy nie widać „tu i teraz”, można je oceniać dopiero wtedy, gdy okrzepną i staną się przeszłością. Wielkim atutem przyjętego przez autora sposobu opowiadania jest właśnie oddanie atmosfery chwili, kolejnych dni przynoszących zwroty akcji, emocji towarzyszących spotkaniom z ludźmi, odkrywania tego, jak oczywistość zastraszania zamienia się w realną tęsknotę za wolnością. Remnick nie obserwuje rozpadającego się imperium z zewnątrz. Razem z żoną zamieszkują w Moskwie. Autor rozmawia i ze zwolennikami Gorbaczowa, i z tymi, którzy do jego reform podchodzą krytycznie, i z byłymi więźniami łagrów, i z zagorzałymi zwolennikami Stalina, i z dysydentami, i ze zbrodniarzami, i z ofiarami. To, co szczególnie uderza w tej opowieści, to zniszczenie społeczeństwa, jakie odbyło się pod rządami Stalina. Ci, którzy żyją wiele lat po jego śmierci, są nadal nim skażeni – albo zmagają się z konsekwencjami jego czystek, albo usiłują budować nowy lepszy świat, nie wiedząc, co zrobić z tak trudną pamięcią, albo kultywują mit dyktatora jako jedynego możliwego zbawcy narodu. Warto zatrzymać się przy portrecie Gorbaczowa, który w opisie Remnicka nie wypada tak pozytywnie, jak pisano o nim dość powszechnie na Zachodzie. Gdyby więc czytać tę książkę jako relację o meandrach władzy, szybko okaże się, że problemem Rosjan są właśnie przywódcy – albo zbyt silni, albo zbyt słabi. W obu przypadkach efekt nie jest szczególnie korzystny dla społeczeństwa. Tytuł książki to z jednej strony przypieczętowanie oficjalnej śmierci idei zapoczątkowanych rewolucją bolszewicką, z drugiej zasugerowanie umowności trwałości wpisanej w mauzoleum Lenina. Żeby ciało przetrwało w dobrym stanie, koniecznie jest pilnowanie odpowiedniej temperatury, ale i możliwe jest relaksowanie się w bliskim sąsiedztwie ciała – mam na myśli salę gimnastyczną znajdującą się poniżej, o której pisze Remnick. Życie i śmierć znowu więc łączą się w postaci siły przetrwania i słabości utrwalania.\nDavid Remnick, Grobowiec Lenina. Ostatnie dni radzieckiego imperium, przeł. Krzysztof Obłucki, Wyd. Agora, Warszawa 2014.\nOpublikowano 2014/12/20 Autor: Bernadetta Darska\nKsiążka Cade’a to interesujące połączenie biografii, reportażu biograficznego i krytycznej analizy dzieł. Bohaterką publikacji, jak sam tytuł wskazuje, jest Agatha Christie. Centralnym punktem opowieści staje się jej słynne, tajemnicze i do końca niewyjaśnione zaginięcie w grudniu 1926 roku. Autorowi udaje się uzyskać informacje, które wcześniej nie były ujawniane. Jednocześnie Cade polemizuje z innymi osobami piszącymi o zniknięciu pisarki, odsłaniając niechęć Christie i jej rodziny do mówienia o tej sprawie. Autor próbuje pokazać, co doprowadziło do tak spektakularnego gestu odmowy uczestnictwa we własnym życiu, kto pomógł mistrzyni kryminałów w realizacji jej planu oraz jak kilkanaście dni, kiedy jej poszukiwano, wpłynęło na całą biografię Christie. Szczególnie interesujący jest rozbudowany fragment portretujący policyjne działania oraz ekscytujące się sprawą media. Czytelnik ma okazję porównać dzisiejsze sensacyjne relacje w prasie z ówczesnymi, dostrzegając, że to, co kiedyś było nadmiernym nagabywaniem bohatera tekstu, dzisiaj uznalibyśmy za całkiem elegancką narrację. Fragment ten można więc traktować jako ciekawy przyczynek do refleksji na temat zmian zachodzących w życiu literackim oraz sposobów kreowania pisarza w mediach. Historię życia Christie da się też czytać jako opowieść o wielkiej zawiedzionej miłości. Cade nie ukrywa zresztą, że zarówno w przypadku pierwszego, jak i drugiego małżeństwa, pisarka bardzo mocno angażowała się w związki. Biografia słynnej autorki kryminałów staje się również podstawą do intrygujących spostrzeżeń dotyczących zarobkowania oraz honorariów otrzymywanych za kolejne wydania książek. Christie jest zawsze tą więcej wnoszącą do małżeństwa, jeśli weźmiemy pod uwagę finanse. Zważywszy na czasy, w których żyła, staje się to dość problematyczne i wymaga przepracowania w związku. Na uwagę zasługuje fakt, że autor wskazuje tropy autobiograficzne w twórczości Agathy Christie. Możemy więc w dobrze znanych powieściach odnaleźć postaci, o których dowiadujemy się z biografii pisarki.\nJared Cade, Agatha Christie i jedenaście zagubionych dni, przeł. Małgorzata Glasenapp, Wyd. W.A.B., Warszawa 2014.\nOpublikowano 2014/12/19 Autor: Bernadetta Darska\nCi, którzy czytali „Urzeczonych śmiercią” Swietłany Aleksijewicz pamiętają zapewne przejmujące historie tych, którzy zdecydowali się targnąć na swoje życie z tego powodu, że upadł komunizm. Nie umieli żyć w innym świecie i nie rozumieli innego świata. Choć tak dramatyczne gesty z powodu umiłowania systemu trudno pojąć, nie da się nie odczuwać niepokoju spowodowanego takim akurat unaocznieniem skuteczności funkcjonowania ideologii. Bardzo podobnie jest w przypadku „Czasów secondhand”. Aleksijewicz oddaje głos tym, dla których określenie homo sovieticus nie jest pustym słowem. Próbuje wychwycić cienką granicę między radością z uzyskanej wolności a tęsknotą za zniewoleniem, które oferowało przewidywalność losów i oczywistość biografii. Ludzie radzieccy, tak można powiedzieć, opowiadają o rzeczywistości, która ich ukształtowała. Bardzo często akceptują fakt, iż w ich biografiach i w życiorysach ludzi bliskich pojawiają się aresztowanie, zniknięcie, zamknięcie w łagrze, czasami powrót po wielu latach. To przedziwne, a jednocześnie typowe doświadczenie dla żyjących w tym regionie, jest motywem, który się powtarza i nieustannie powraca. W tle wybrzmiewa rozczarowanie teraźniejszością, która miała zagwarantować lepszą egzystencję, a wprowadziła chaos i niepewność. Ludzie, którzy opowiadają Aleksijewicz o swoim losie, to osoby zniszczone przez pamięć, ale i dzięki niej silne, skażone ideologią, ale i marzące o zwycięstwie idei, usprawiedliwiające komunizm, ale i oskarżające ów system z brutalną i bolesną szczerością. Autorce udaje się wydobyć z „sowków” (tak nieco pogardliwie mówi się o ludziach radzieckich) wpisane w ich biografie sprzeczności. Dzięki oddaniu głosu tym, których naznaczył komunizm, odkrywamy, że za wspomnianą skazą stoi również zwycięstwo. Przetrwać i nie dać się pokonać do końca to przykazanie, które pozwala nie tylko myśleć o przeszłości, ale i choć trochę wierzyć w przyszłość. W trakcie lektury szybko okazuje się, że w najtrudniejszych momentach najważniejszy był drugi człowiek – jeśli dawał nadzieję, przekazywał jednocześnie moc przetrwania, jeśli zawodził i zdradzał, niszczył i łamał na tyle drastycznie, że nie zawsze możliwe było powstanie po upadku. Bohaterowie przytaczanych historii są świadomi tego, że zło i dobro nie zawsze się wykluczają, często natomiast sąsiadują ze sobą. Dzięki temu widać, że z każdego człowieka przy sprzyjających okolicznościach można uczynić ofiarę lub kata. Pozycja obowiązkowa!\nSwietłana Aleksijewicz, Czasy secondhand. Koniec czerwonego człowieka, przeł. Jerzy Czech, Wyd. Czarne, Wołowiec 2014.\nOpublikowano 2014/12/14 Autor: Bernadetta Darska\nPowstanie tej książki wiąże się z wejściem na ekrany kin filmu „Obywatel”. Tytuł ten reżyserowany jest przez Jerzego Stuhra, a rolę główną gra Maciej Stuhr. To powiązanie okazuje się intrygujące nie tylko w sensie wyzwania artystycznego, ale i wypowiedzi obu artystów. Ewa Winnicka przepytała swoich bohaterów, informację tę znajdziemy na okładce, oddzielnie i żaden z nich przed publikacją nie znał wypowiedzi drugiego. Nie chodzi w tym wypadku o sensacyjność czy sprawdzanie, w jaki sposób obaj mężczyźni zapamiętali te same wydarzenia. Ideą tego spotkania w rozmowie i tekście jest raczej próba międzypokoleniowego porozumienia oraz odkrycia tego, co łączy i dzieli. I Jerzy Stuhr, i Maciej Stuhr odnoszą się do swoich doświadczeń zawodowych oraz prywatnych, pokazując cienką granicę, jaka dzieli pozostanie wiernym sobie od sprzedawania siebie. Wątek ten wydaje się szczególnie ważny, zwłaszcza z tego powodu, że obaj aktorzy czuwają nad swoją artystyczną drogą i nie decydują się na przedsięwzięcia, z których po latach musieliby się tłumaczyć lub których po latach wstydziliby się. Warto też rozmowę czytać jako dwie wersje, momentami bardzo podobne, pojmowania aktorstwa, ale też jako historię środowiska aktorskiego, zmieniającego się i dostosowującego się do wyzwań swojej współczesności. To także opowieść o polskości, o niechęci do martyrologii tak mocno wpisanej w patriotyczne uniesienia w naszym kraju, ale i o odgrywaniu pewnych ról w przestrzeni publicznej w zależności od tego, która włożona maska jest bardziej opłacalna. Obaj bohaterowie książki pokazują też, jak ważna jest tradycja, do której się odwołują. Jej istotnymi elementami są odpowiedzialność i poczucie obowiązku. Jerzy Stuhr nie ukrywa, że „Obywatel” jest próbą pokazania śmieszności skojarzonej z nadmiernym patosem oraz łatwości, z jaką upupiamy ludzi, których chcemy widzieć zgodnie z naszym wyobrażeniem. Film, którego scenariusz znajdziemy w trzeciej części tej publikacji, kojarzy się w sposób oczywisty z „Obywatelem Piszczykiem”. Nie dziwi fakt, że czytelnik, który przeczyta ów tekst, niejednokrotnie roześmieje się i umieści Jana Bratka w tej samej grupie bohaterów, w której znajduje się m.in. Adaś Miauczyński.\nObywatel Stuhr. Z Jerzym i Maciejem rozmawia Ewa Winnicka, Wyd. Znak, Kraków 2014.\nZwierzę jako podmiot (É. Baratay, Zwierzęcy punkt widzenia)\nOpublikowano 2014/12/13 Autor: Bernadetta Darska\nTo kolejna publikacja upominająca się o prawa zwierząt w sposób racjonalny, wyważony i logicznie uargumentowany. Baratay nie próbuje przekonywać czytelników do wegetarianizmu, nie usiłuje również namawiać do manifestowania określonych poglądów w życiu codziennym. Nie znaczy, oczywiście, że refleksja odnosząca się do tych kwestii nie pojawi się w trakcie lektury, ale na plan pierwszy wysuwa się kwestia etycznego uwikłania w opowieść oraz zmiana przyjętej perspektywy. Autor nie ukrywa, że większość tekstów upominających się o sprawiedliwe traktowanie zwierząt lub dokumentujących ich rolę w historii portretuje zwierzęta w relacji z człowiekiem. W efekcie w centrum opowieści ciągle pozostaje człowiek. Baratay upomina się, by z tego zrezygnować. Postuluje potraktowanie zwierzęcia jako Innego w takim samym rozumieniu, w jakim traktujemy np. osoby reprezentujące różnego rodzaju mniejszości. Sugerowane założenie znacząco zmienia pozycję zajmowaną przez zwierzęta. Stają się one podmiotami i to ich przeżycia, a nie doświadczenia ludzi, okazują się najważniejsze. Autor pisze z pozycji historyka, stara się więc uchwycić zmiany zachodzące w doświadczeniach zwierząt. Wydarzeniem kluczowym np. dla koni staje się I wojna światowa, w trakcie której zwierzę umierało na polu bitwy w równie wielkich cierpieniach jak człowiek. Bohaterami „Zwierzęcego punktu widzenia” są krowy, konie, byki i psy. Warto zauważyć interesującą i poruszającą prawidłowość. Zwierzęta długo traktowane są w sposób przypominający stosunek ludzi do niewolników. Odmawia im się prawa do zmęczenia, więzi, lęku i czułości. Definiowanie praw zwierząt przypomina wyzwalanie się, ale też, co szczególnie istotne, otwiera na nowy typ relacji z człowiekiem. Zwierzęta zaczynają być przyjaciółmi ludzi. Wyjątkowo ciekawa jest historia wkraczania psów na salony. Trudno przecież uwierzyć, że prowadzenie psa na smyczy mogło kiedyś budzić zdziwienie. Autor pokazuje również, jak zwierzęta przystosowują się do sytuacji i jak zmieniają się ich zachowania wypracowane w wyniku konieczności i oczekiwań. Intrygujące i dające do myślenia!\nÉric Baratay, Zwierzęcy punkt widzenia. Inna wersja historii, przeł. Paulina Tarasewicz, Wyd. W Podwórku, Gdańsk 2014.\nCzy to już koniec? (I. Klementowska, Minuty. Reportaże o starości)\nOpublikowano 2014/12/07 Autor: Bernadetta Darska\nPrzejmujące, wzruszające, poetyckie, smutne, ale i zabawne, radosne, pełne optymizmu – takie są historie opowiedziane przez bohaterów tej książki. Klementowska znakomicie łączy sprzeczności. Starość w tomie jest tym, przed czym nie da się uciec – jeśli wcześniej nie wydarzy się nic tragicznego, to doświadczy jej każdy. Autorka unika stereotypowego pojmowania schyłku życia. Widać to wyraźnie wtedy, gdy okazuje się, że zmagania ze starością w przypadku opisywanych postaci dotyczyć mogą i osób sześćdziesięciokilkuletnich, i osób dziewięćdziesięcioletnich. Bohaterowie reportaży nie potrafią pogodzić się ze śmiercią swoich partnerów, boleją nad brakiem kontaktu z dziećmi, opiekują się wnukami, z radością zamieszkują w domu opieki, czekają na śmierć, mają problemy z pamięcią, ich ciała stają się mniej sprawne, odkrywają, że dopiero teraz mogą robić to wszystko, na co wcześniej nie mieli czasu, kochają, przyjaźnią się, muszą zmagać się z względnością czasu, bo ten dla każdego płynie inaczej. Warto zauważyć, że autorka poszukuje formy dla zapisu emocji i przeżyć swoich bohaterów. Poszczególne teksty różnią się więc od siebie narracyjnie. Znajdziemy na przykład reportaż zapisany w formie listów matki do córki, w postaci monologów czy stylizowany na zapiski lekarskie. Każdy z tekstów poprzedzony jest kilkoma informacjami na temat tego, jak w różnych kulturach traktuje się ludzi starych. Zdarza się więc i okazywanie szacunku, i dawanie do zrozumienia, że jest się kimś niepotrzebnym. Na uwagę zasługują również opisane relacje między ludźmi starymi. Wzrusza opis wieloletniego związku trwającego na dobre i złe, zawstydza ignorowanie staruszków przez niektóre osoby mające się nimi opiekować, pozytywnie nastrajają opisy przyjaźni, którą przerywa dopiero śmierć. Książkę zamyka wywiad z psycholożką, specjalistką od geriatrii. Choć jest interesujący, wydaje się dla kompozycji książki zbędny. Niepotrzebnie wprowadza dosyć oczywisty akcent edukacyjny. Uważny czytelnik bez problemu dostrzeże to wszystko, o czym mówi rozmówczyni autorki, w reportażach zamieszczonych w tomie.\nIza Klementowska, Minuty. Reportaże o starości, Wyd. PWN, Warszawa 2014.\nSamobójstwa (A. Kim, Anatomia pewnej nocy)\nOpublikowano 2014/12/06 Autor: Bernadetta Darska\nMroźna i osaczająca atmosfera. Chłód nie tyle będący konsekwencją temperatury, ale przede wszystkim tego, co dzieje się z ludźmi i między ludźmi. Mocno odczuwalne sąsiedztwo śmierci, o której nie trzeba wcale głośno mówić, by wiedzieć, że zbliżyła się zbyt mocno i do miasteczka, i do ludzi w nim mieszkających. Tak można by opisać klimat panujący w miejscu, w którym Kim umieszcza akcję swojej książki. Trudno tu mówić o spektakularnych wydarzeniach, suspensach, zmieniających się jak w kalejdoskopie sytuacjach i zaskakujących zachowaniach ludzi. Cały paradoks sprowadza się do tego, że pozornie w miasteczku nie dzieje się nic szczególnego, a jednak wydarza się coś, obok czego nie da się przejść obojętnie. Epidemia samobójstw? Brzmi absurdalnie, każdy to przyzna. A jednak takie określenie wydaje się zasadne. Kim sugestywnie odtwarza to wszystko, co działo się przed kolejnymi samobójstwami i co w żaden sposób nie zapowiadało tak drastycznych decyzji a propos własnego istnienia. Targnięcie się na własne życie zamienia się w rodzaj fatum, przed którym nie da się uciec i nikt nie próbuje tego robić. Z prostego powodu, nikt nie planuje i nie zastanawia się nad tym, co uczyni. Gotowość samobójczego gestu przychodzi w ciszy, nieuchronnie, bez wątpliwości, jako coś, z czego nie można się wycofać. Zastanawiające i niepokojące.\nAnna Kim, Anatomia pewnej nocy, przeł. Eliza Borg, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2014.\nBernadetta Darska „Pamięć codzienności, codzienność pamiętania. Szkice o reportażu polskim XXI wieku”\nOpublikowano 2014/12/04 Autor: Bernadetta Darska\nWłaśnie ukazała się moja nowa książka. Wydawcą jest Wydawnictwo Naukowe Katedra z Gdańska. Serdecznie polecam uwadze czytelników. Poniżej kilka informacji, które znaleźć można na okładce:\n„Książka Bernadetty Darskiej jest świadectwem rozległej erudycji i wysokiej wielodyscyplinowej kompetencji, wykorzystywanych jednak w sposób bardzo operacyjny, dostosowany do potrzeb analitycznego wywodu, niezbędnych uzasadnień (historycznych, kulturowych czy teoretycznych) oraz kontekstowych wyjaśnień, ułatwiających rozumienie trudniejszych miejsc czy bardziej egzotycznych wydarzeń czytelnikowi. Jest też książką odkrywczą i ważną – nie tylko w merytoryczno-dyscyplinowym znaczeniu; potraktowanie reportażu jako medium zbiorowego, społecznego doświadczenia przyniosło wyniki wnoszące istotny wkład w zrozumienie współczesnego „ducha czasu” i dzisiejszej mentalności”.\nW książce znajdują się szkice poświęcone twórczości: Małgorzaty Szejnert, Filipa Springera, Wojciecha Góreckiego, Jolanty Krysowatej, Mateusza Marczewskiego, Macieja Wasielewskiego, Renaty Radłowskiej, Lidii Ostałowskiej, Małgorzaty Rejmer, Wojciecha Tochmana, Wojciecha Jagielskiego, Jacka Hugo-Badera, Artura Domosławskiego, Pawła Smoleńskiego, Mariusza Szczygła, Włodzimierza Nowaka, Anny Wojtachy, Krzysztofa Millera i Grażyny Jagielskiej.\nPrzemoc oczekiwań (P. Nesterowicz, Cudowna)\nOpublikowano 2014/12/02 Autor: Bernadetta Darska\nTo nie cud jest w tej historii najważniejszy, choć o cudzie ta książka opowiada. To nie objawienie maryjne i dyskutowanie na temat tego, czy miało ono miejsce, czy nie, jest dla tej historii kluczowe. Cud to tylko pretekst. Tak naprawdę bowiem Nesterowicz, opisując historię nastoletniej Jadwigi, której kilkakrotnie ukazała się Matka Boska, nie zmusza nas do deklaracji natury religijnej i nie prowokuje do oceny postaw tych, którzy uwierzyli lub nie. Pokazuje natomiast, że ów cud stał się źródłem zwielokrotnionej przemocy. Rozgrywa się ona na kilku, często wzajemnie wykluczających się poziomach. Przemocowy charakter mają oczekiwania ludzi. Raptem Jadwiga przestaje być podmiotem, a jej życie zostaje podporządkowane cudowi poprzez konieczność pokazywania się odwiedzającym i opowiadania im o objawieniu. Dziewczynka staje się czymś w rodzaju maskotki dla rozentuzjazmowanego tłumu. Bohaterka reportażu doznaje także przemocy ze strony księży, którzy uwikłani w zależność od państwa komunistycznego, nie umieją stanąć na wysokości zadania, a swoją akceptację lub odrzucenie cudu uzależniają od efektów wizerunkowych. Fakt, iż państwowe instytucje kontroli są zainteresowane Jadwigą oraz jej rodziną to również dowód na osaczającą przemoc. Mimo upływu lat sytuacja nie zmienia się. Jadwiga przez całe życie jest poddawana ocenie, bywa wyśmiewana, oskarża się ją o oszustwo. W dorosłym życiu również doświadcza przemocy. Znęca się nad nią partner i ojciec jej dzieci. Sąsiedzi natomiast chętnie krytykują fakt, iż Jadwiga nie spełniła ich wyobrażeń związanych z cudem – zamiast ekscytować się objawieniem, zdarzało jej się odczuwać zmęczenie, zamiast zostać zakonnicą, opuszcza klasztor, zamiast żyć pobożnie, wraca do Zabłudowa z nieślubnym dzieckiem, a potem rozwodzi się z mężem. Nie pasuje na świętą, a przecież, w mniemaniu większości, właśnie świętym ludziom ukazuje się Matka Boska. Wspomniana zwielokrotniona przemoc odsłania również pozorowaną wiarę tych, którzy przybywali zobaczyć Jadwigę. Szybko przeradzała się ona w religijny fanatyzm, w kupczenie objawieniem, w przekonanie o możliwości uzdrowień, wreszcie stawała się elementem protestu przeciwko władzom. Scena walki na polu między zomowcami a spragnionym cudu tłumem zapada w pamięć i jak w soczewce pokazuje wyzwolicielską siłę uruchomioną dzięki temu, co przydarzyło się bohaterce reportażu. To, co szczególnie uderza w tej opowieści, to bezradność i rozczarowanie wszystkich tych, którzy w prywatnym doświadczeniu Jadwigi, dopatrzyli się złudnej nadziei na poprawę własnego losu. Fakt, iż los nie sprzyjał nawet bohaterce książki, okazuje się dla większości mieszkańców Zabłudowa czymś irytującym, a nawet obraźliwym. Reakcja ta, jeśli wydobędziemy ją z kontekstów związanych z objawieniem, zyskuje wymiar uniwersalny. Inność, gdy oferuje szansę na lepsze jutro, jest podziwiana i budzi zachwyt, kiedy jednak nie wprowadzi zmian do siermiężnej codzienności, wywołuje niechęć i rodzi podejrzliwość.\nPiotr Nesterowicz, Cudowna, Wyd. Dowody na Istnienie, Warszawa 2014.


donka67 - Deccoria.pl\nW serwisie od:2013-09-02 Komentarzy:32\nWitam serdecznie na moim profilu. Mam na imię Aldona, od niedawna interesuję się ręcznie robionymi ozdobami dzięki inspiracji jednej z deccorianek :) Mimo, że własnoróbki tworzę niezbyt długo, to wkładam w nie całe serducho :) Zapraszam do oglądania moich skromnych galerii\njadwin 2014-01-31, 20:11\nAldono ,dziękuję za wizytę i miłe słowa.Moja sunia ma na imię Princessa.Jest bardzo grzeczna i kochana przez wszystkich domowników.Pozdrawiam serdecznie.\nelutka 2014-01-20, 19:59\nDziekuję za odwiedzinki i przemiłe słowa, które są jak wiatr w zagle-dziekuje;))oj tak dla mnie dzien bez tworzenia to dzień stracony;)pozdrawiam cieplutko;))\nidanka 2013-12-26, 19:32\nWszystkiego Najlepszego Aldonko, chociaż już prawie po.. świętach, pozdrawiam bardzo serdecznie :)))\nania74 2013-12-26, 10:29\nmo_na 2013-12-23, 23:49\nLusia2006 2013-12-09, 08:23\nItam11 2013-12-08, 19:48\ndziękuje za odwiedziny i miły komentarz pozdrawiam serdecznie:)\nAgnieszkaPe 2013-11-27, 10:50\nDziękuję za miłe odwiedziny. Życzę miłego dnia.\njakcelina 2013-11-14, 20:30\nDziękuje za miłe słówka pozdrawiam serdecznie :))\nBabola 2013-11-14, 09:43\nPięknie dziękuję:))) juz niedługo zawisna znowu na choince:)))) jak ten czas leci... Pozdrawiam:)\nAlicjaA 2013-09-15, 23:47\nPozdrawiam serdecznie:))Piękne te Twoje prace:))Podziwiam chęci,zapał i talent:))\nania74 2013-09-13, 20:36\nBardzo Ci dziękuję:) i ślę serdeczne pozdrowienia :)\nAgnieszkaPe 2013-09-13, 19:22\nDziękuję za mile słowa i też podziwiam Pani prace. A z wkładaniem serca w prace to mam to samo ...\nidanka 2013-09-06, 10:26\nWitamy w gronie i już się nie mogę doczekać zapowiedzianych galerii ;)\nmo_na 2013-09-04, 15:41\nto i ja sie witam:))) kawe mam, ciacho tez:) gdzie galerie?:)\nkajam 2013-09-04, 15:27\nPo tak wspaniałych referencjach czekam na galerie:-)\nsylwica82 2013-09-03, 21:51\nA witamy witamy , zapraszamy, kawę robimy i czekamy na galerie:)\nCzy na pewno chcesz usunąć komentarz do profilu "donka67"? Tej operacji nie można cofnąć.\nCzy na pewno chcesz usunąć profil donka67? Tej operacji nie można cofnąć.


Sieć TK Maxx cały czas rośnie. Czy zdobędzie Prime Property Prize? - Centra handlowe\nSieć TK Maxx cały czas rośnie. Czy zdobędzie Prime Property Prize?\nTK Maxx w Rzeszowie\nDodano: 01 wrz 2015 09:55\nKoncepcja sklepów TK Maxx opiera się na unikatowym modelu off-price, który polega na sprzedaży produktów znanych marek i projektantów po okazyjnych cenach. To jedna z sieci nominowanych do nagrody Prime Property Prize 2015.\nTK Maxx ALERT RSS centra handlowe najemcy ALERT RSS Prime Property Prize 2015 ALERT RSS Property Forum 2015 ALERT RSS


Szukała rozbił nos Torresowi – Reprezentacja Polski i Polscy piłkarze za granicą\nSzukała rozbił nos Torresowi\nWe wczorajszym meczu Steauy przeciwko Chelsea zakończonym wynikiem 3:1 wystąpił polski obrońca Łukasz Szukała. Polak rozegrał pełne 90 minut, w którym jednak nie zaprezentował się najlepiej.\nPiłkarz rumuńskiego kluby będzie chciał jak najszybciej zapomnieć o tym meczu. Najpierw zawiódł przy golu na 2:1 dla Chelsea. Nie upilnował Johna Terrego, który strzałem głową wyprowadził swój zespół na prowadzenie. Potem piłka po strzale Torresa przeleciała pomiędzy nogami Szukały i wpadła do bramki. Na koniec stoper staranował Hiszpana rozbijając mu nos.


Barcelona: Pierwsze AVE dotarło do stacji Barcelona Sants -\nPo latach oczekiwań i prac budowlanych w końcu na stację Barcelona Sants wjechały pierwsze normalnotorowe pociągi dużej prędkości. Wydarzenie miało miejsce w dniu 20.02.2008. Na trasie Madryt –Barcelona będzie obecnie 17 par pociągów obsługiwanych pociągami AVE S-103, czyli Velaro E Siemensa, których dostarczono 26 zespołów. Po ustabilizowaniu się gruntu p\nJesteś tutaj: Inforail / UE news / Barcelona: Pierwsze AVE dotarło do stacji Barcelona Sants\nR. Piech - Opublikowano: 21.02.2008 15:17:28\nPo latach oczekiwań i prac budowlanych w końcu na stację Barcelona Sants wjechały pierwsze normalnotorowe pociągi dużej prędkości. Wydarzenie miało miejsce w dniu 20.02.2008. Na trasie Madryt –Barcelona będzie obecnie 17 par pociągów obsługiwanych pociągami AVE S-103, czyli Velaro E Siemensa, których dostarczono 26 zespołów. Po ustabilizowaniu się gruntu przewiduje się rozpoczęcie kursowania z maksymalną prędkością 350km/h. Zespoły Velaro E osiągnęły podczas jazd testowych prędkość 404km/h, co pozwala na ich eksploatację z prędkościami planowymi rzędu 350km/h, czego niestety nie spełniły składy Talgo 350. W pierwszym dniu kursowania udało się utrzymać punktualność na poziomie 100%. Pociągi na trasie Madryt Barcelona kursują w takcie godzinnym, a pokonanie 630 km zajmuje dwie godziny i 38 minut. Tradycyjne pociągi potrzebowały aż sześciu godzin.\nŹródło: Komunikat prasowy RENFE, Siemens


Debiut Tomasza Dybisza w GSMP – AUTOMOBILKLUB BIECKI\nPo raz pierwszy uczestniczyłem w tak prestiżowych zawodach. Swój start potraktowałem raczej treningowo ponieważ do dyspozycji w tym sezonie mam nowo zbudowaną Hondę Civic VTI. Z racji tego iż docieranie silnika i inne prace przy samochodzie trwały praktycznie do samego startu nie miałem czasu potrenować i dokładniej się z nim zapoznać. Po przejściu Badania technicznego które odbyło się w piątek na sanockim rynku pozostało mi tylko czekać na swój upragniony start.\nPogoda w sobotę nie rozpieszczała zarówno zawdników jak i kibiców. Cały dzień był dla nas nauką ustawienia samochodu , dobierania opon oraz znalezienia odpowiedniego toru jazdy.Ciągle padający deszcz powodował jednak wiele incydentów na trasie dlatego też organizator podjął decyzję o odwołaniu drugiego podjazdu wyścigowego. W niedzielę wyszło piękne słoneczko dlatego tez po raz pierwszy w życiu zobowiązany bylem jechać na oponie sportowej gładkiej tzw. slicku. Wrażenia z tej jazdy przerosły moje oczekiwania. Przyczepność oraz zachowanie się samochodu na tej oponie to zupełnie odbiegało od tego do czego byłem przyzwyczajony startując w rajdach amatorskich. Wiem jednak że czeka mnie dużo treningów i ciężkiej pracy aby osiągnąć swój upragniony cel .\nChciałbym bardzo podziękować firmom oraz osobom wspierającym mój start tj: – ,,Welner” -siec sklepów technicznych – ,,Welner2″ – skład kruszyw – ,, Betoniarnia Żelbet” – Monika Zawisza i Damian Zawisza – ,, Domer” – wyposażenie łazienek, Płytki – ,, Luna” – Produkcja sprzedaż zniczy – ,, Taxi Gorlice ” – Jerzy Klecha – ,,Lanscar AUTO ” – częsci Stróżówka – ,, Omega serwis” -,, Omega Libusza ” – ,,Sdp” – Kasacja pojazdów Zagórzany – ,, Marco” – salon fryzjerski Gorlice – ,, Chmielnik” – Blacharstwo – LAkiernictwo oraz Mateusz Kacprzak, Krzysztof Bobak,Joanna Dybisz,Mariusz Hajduk, Grzegorz Dybisz, Marek Sitek(Automobilklub Biecki), Jolanta Sitek,Tadeusz Deda , Marcin Wojciechowski ( Bolo Garage), Angelika Mróz\nDziękuję również organizatorom oraz kibicom za świetny doping. Do zobaczenia na Magurze !\n11 grudnia 2016 Daniel Wójcikiewicz\nMiło nam poinformować, że firma PZU przedłużyła współpracę z PZM w sprawie zniżek dla samochodów zab...\n26 kwietnia 2016 Krzysztof Sitek\n21 kwietnia 2016 r. odbyły się powiatowe eliminacje Turnieju Bezpieczeństwa w Ruchu Drogowym. Współo...\n« 42. Bieszczadzki Wyścig Górski KJS Letni Super OeS »


Kozaczek.pl » Kourtney Kardashian » Kourtney Kardashian waży niecałe 45 kilo!\nczytany: 58771 razy\nKocham moje nowe ciało - zapewnia Kourtney Kardashian, która w rok po urodzeniu dziecka wróciła do bardzo niskiej wagi. Po porodzie celebrytka ważyła 63 kilogramy. Dieta i treningi sprawiły, że Kourtney waży dziś... niecałe 45 kilogramów!\n- Mówi się, że powrót do kondycji sprzed ciąży trwa rok - mówi Kardashianka. - I to się sprawdza.\nKourtney opowiedziała ostatnio o swojej walce ze zbędnymi (?) kilogramami.\n- Jadłam małe porcje jedzenia co dwie godziny, zamiast trzech dużych posiłków - mówi celebrytka. Dodaje, że jak tylko mogła, ćwiczyła.\nNa najnowszych fotkach nie wygląda na wychudzoną. Może więc trochę oszukuje z tą wagą? Przyjrzyjcie się sami i oceńcie czy tak może prezentować się kobieta ważąca 43 kilogramy.