Duża różnica wieku między partnerami - Nastek.pl\nGdy ma się naście lat, można być tylko tym młodszym, bo mowa naprawdę o dużej różnicy wieku... No załóżmy od 7 lat w górę.\nIm jest się starszym, tym musi być większa różnica, by miało to znaczenie. Gdy ma się 14, 15 lat, już maturzysta wydaje się kimś niedostępnym. Dla 18-latki, 20-parolatek jest poważnym, bardzo dorosłym mężczyzną (choć w rzeczywistości...). Wśród dorosłych, związki osób z których jedno ma dziesięć lat mniej lub więcej od drugiego, nie robią wrażenia. Dopiero dwadzieścia lat różnicy budzi pewne wątpliwości, bo myśl: „gdy ona będzie miała 40, a on 60”, rozbudza pewne fantazje...\nInaczej sprawa się ma, gdy to mężczyzna jest dużo starszy, inaczej – gdy kobieta. Wiadomo – kobiecie trudno bez ciągłych zabiegów pielęgnacyjnych, a w końcu i bez operacji plastycznych, być atrakcyjną powyżej pewnego wieku (oczywiście, gdy atrakcyjność kobieca umieszczana jest tylko w jej wyglądzie) i nie czuć się żałośnie u boku młodzieńca lub być braną za jego matkę.\nTeż zegar biologiczny kobiety tyka nieubłaganie. Natura jest niesprawiedliwa pod tym względem. Mężczyźni dojrzali są często przystojniejsi niż za młodu, siwizna na skroniach tylko im dodaje atrakcyjności, a posiadanie dziecka w starszym wieku z punktu widzenia biologii nie jest dla nich problemem.\nDodatkowo „co powiedzą inni” wciąż dla większości ma decydujące znaczenie, więc pary, w których kobieta jest dużo starsza, należą do rzadkości (najczęstsze w środowiskach artystycznych, elitarnych), a „odwrotne” nie. Ale nie tylko dlatego...\nZ jakich powodów ludzie wybierają dużo starszych partnerów? Powiedzielibyście: „jak to z jakich... miłość nie sługa, ślepy traf Amora, nikt tego z premedytacją nie robi, zakochuje się i nie ma na to rady...”. Jasne, tylko że za tą chemią i ślepą strzałą stoją dwie podświadomości. To tak, jakby podświadomość mężczyzny i podświadomość kobiety szły na łowy, nasze świadome działanie jest tu pozorne, stąd opowieści o strzałach i bezrozumnym uczuciu. A tacy, którzy nie mogą się z tym pogodzić, wolą myśleć, że mają na to wpływ. Jeśli tej tezy nie uda się obronić, bo miłość „nielogiczna” padnie i na nich, wolą się tłumaczyć feromonami, związkami chemicznymi, niż tym, że nie są świadomi swoich ukrytych intencji. No bo jak to tak – być we władzy jakiś wewnętrznych sił?... Kłóci się to z wyobrażeniem wolnego, świadomego człowieka.\nGdy młoda dziewczyna zakochuje się w starszym mężczyźnie, zawsze stoi za tym potrzeba posiadania ojca, opiekuna, kogoś, kto bezpiecznie wprowadzi w dorosły świat. Wiele takich dziewcząt ojców albo nie miało, albo kontakt z nimi sprawiał, że wciąż za tym ojcem tęskniły, albo też były tzw. córeczkami tatusia i bez takiego układu żyć nie mogą. Ale problem w tym, że jak ojciec, to nie kochanek... i właśnie w tym rzecz. Tym większa namiętność w takim związku, im bardziej wkrada się w nią „element edypalny”, czyli pragnienie dziewczynki, by ojciec stał się JEJ mężczyzną, a nie tylko opiekunem. O tym pragnieniu trudno nawet myśleć, a co dopiero wprowadzać w czyn, dlatego dziewczyna próbuje je zaspokoić w symboliczny sposób. A najlepiej nadaje się do tego żonaty mężczyzna... Jeśli ktoś ma skłonność do zakochiwania się w „zajętych” osobach, możemy być pewni, że mamy do czynienia z pewnym nierozwiązanym problemem z dzieciństwa. Ten problem nazywany jest w psychologii konfliktem edypalnym. Jest to konflikt, bo potrzeby dziecka (zarówno dziewczynki, jak i chłopca) znoszą się wzajemnie: no bo jak ktoś, kto ma być rodzicem, do którego ma się zaufanie, jednocześnie ma zostać kochankiem i przekroczyć granicę kazirodztwa? Jak wyeliminować rywalkę matkę (rywala ojca) i jednocześnie ją (jego) mieć? Przecież każde dziecko potrzebuje też drugiego rodzica (choć niestety nie wszystkim jest dany). By rozwój dziecka przebiegł prawidłowo, musi ono móc zakochać się bez lęku i upokorzenia w rodzicu płci przeciwnej, a następnie przeżyć bardzo trudną ale niezbędną sytuację: zastać zamknięte drzwi od sypialni rodziców i pogodzić się z faktem, że mama sypia z ojcem i z tej sytuacji jest ono wyłączone.\nJeśli z jakichś powodów dziewczynie nie było dane pożegnać się z nadzieją, że odbierze tatusia mamusi, wciąż, choć teraz w symboliczny sposób, chce dopiąć tego, co w dzieciństwie się nie udało. Przypominam, że są to ukryte intencje, nieświadome i realizowane w jak najbardziej pokrętny sposób, by nie dotarły do świadomości. Czasem tylko w snach...\nkiniusia18 2012-04-05 15:33:42\nGeneralnie masz rację. Ja mam 18 a mój chłopak 30. W sumie nie zauważyłam żebyś opisała odczuć starszego faceta gdy jest w związku z młodszą. Ale u mnie jednakże jest to inna historia. Spotykaliśmy się. Był;o fajnie. Poznałam g przez koleżankę. On wiedział ile ja mam lat.. Ja cały czas myślałam że ma 25. Nawet młodziej niż te 25 wyglądał. Zakochaliśmy się w sobie. Potem się okazało że ma 30. No i moje zdziwienie. Oraz jego zdziwienie że ja jestem zaskoczona. Wiedząc o jego wieku od razu bym zrezygnowała. Ale dowiedziałam się juz po fakcie. No i jest jak jest. Ale nadal jest szalony duchem tak jak ja i przy tym odpowiedzialnym na swój wiek więc jest dobrze.\nqKarolp 2011-03-28 00:00:00\nMnie z kolei pociągają młodsze dziewczyny, mam 25 lat, 183cm wzrostu, 77kg. Chętnie poznam taką, kto wie może to ta jedyna będzie. Piszcie: funk_phenomena@wp.pl\nkejw 2011-01-13 00:00:00\nLudzie, Wy tu piszecie o różnicac 5,7 lat to nie jest żadna różnica! To jest po prostu śmiesznie, że przejmujecie się tak małą różnicą, nic tylko życzyć Wam szczęścia, bo nic Wam nie stoi na przeszkodzie do niego. Ja natomiast zakochałam się, w mężczyźnie starszym o 2o lat. To już jest różnica, jednak nie przejmuję się tym, nie różnic wieku jest tu problemem, tylko to, że jet to miłośc nieodwzajemniona. A, dodam, ze ja mam 20, on 40. On nie wie o tym, ma narzeczoną, dodam, że w moim wieku. Moze jestem wredna, ale mam nadzieję, że ich związek się rozpadnie... ogólnie to jest bardzo bolesne i zabiera mi dużo czasu myślenie o nim, podczas gdy wiem, że jest to bezsensu. Ale co zrobić. Co?\nłobuz 2010-11-26 00:00:00\nhmm, jestem starszym ;) facetem i uważam, ze artykuł jest niezły drogie dziewczęta. Ja to widzę, ale z drugiej strony i podpieram sie moimi życiowymi doświadczeniami. Miałem już partnerki równoletnie ale też i młodsze. Są pewne ogólne wzorce, powtarzające się więc nie odkrywacie czegoś nowego. Czytałem tu wypowiedzi młodziutkich dziewcząt 14-16 letnich i są one przepraszam, ale naiwne i nieżyciowe, bo obiektywizm zasłania uczucie i brak doświadczenia\nSisi.21 2010-09-11 00:00:00\nNastii, dostałaś moją wiadomość?\nNastii 2010-08-20 00:00:00\nArek a ile masz lat ? ;):P\ngniewomir 2010-08-20 00:00:00\nJeśli jakaś dziewczyna chciałaby mnie poznac to zapraszam na gg 3873874 ja Arek\nevenheavencries 2010-08-15 00:00:00\nJa chętnie porozmawiam z kimś w podobnej sytuacji - ja 17 lat, on 25. Mój nr gg 25687866 :) Pozdrawiam ;]\nNastii 2010-08-14 00:00:00\njeśli to żaden problem, podaj mi proszę swój nr gg albo email. Fajnie jest chodź niekiedy porozmawiać z kimś kto jest w podobnej sytuacji :) ja niestety narazie nie mam z kim o tym pomówić. A tak na forum opisywać całą swoją historię to trochę niebardzo\nA jaka u Was jest różnica wieku ? Jak już pisałam widujemy się średnio raz na 3 tygodnie i to na bardzo krótko.Więc to też nie jest dużo. Ja się zastanawiam czy on czasem nie bawi się mną. Czy nie jestem dla niego odskocznią od szarej rzeczywistości. Jest pewien że zawsze będę na niego czekać i nie szlajam się po różnych klubach itp. Jak tylko przyjeżdża to zawsze jestem. Tylko ja nie wiem czy on wobec mnie jest równie szczery. Obawiam się. Niby mówi że mnie kocha, że jestem dla niego całym światem, że zamieszkamy razem.... ale była u nas pewna sytuacja w obliczu której nie wiem czy mogę już mu ufać. Bardzo bym chciała, bo to jest facet przy którym odżyłam, jestem szczęśliwa. Jestem w stanie znieść to że tak rzadko się widujemy, że nie mogę o nim wszystkim powiedzieć..... ale najbardziej dobija mnie myśl że może być taka sytuacja, iż jestem dla niego tylko zabawką\nSisi.21 2010-08-14 00:00:00\nNasti, jaka Twoja historia jest podobna do mojej... tylko, że my się rzadziej widujemy... Bardzo chcę, żeby jednak nam wyszło, bardzo w to wierzę! A czy Ty jesteś w nim zakochana a on w Tobie?\nNastii 2010-08-12 00:00:00\nJa również jestem w związku ze starszym mężczyzną. Nie wiem czy można to wogóle nazwać związkiem. Ja mam 20 lat, on 46. Nie ma żony ani dzieci(bynajmniej tak twierdzi) Poznaliśmy się rok temu w internecie. Planujemy ze sobą dalsze życie, pytanie tylko czy to ma sens ? Cieszę się że z nim jestem i chodź czasem jest lepiej czasem gorzej, nie wyobrażam sobie że mogłabym go zostawić. Nie umiałabym. Nie umiałabym się odnaleźć w związku z chłopakiem w moim wieku. Z drugiej jednak strony chciałabym być z kim w swoim wieku, móc wszędzie chodzić razem i nie ukrywać się cały czas. Nie wiem co by zrobili moi rodzice gdyby się o tym dowiedzieli. Przecież jestem ich ukochaną, grzeczną córką i nawet przez myśl im taki scenariusz nigdy nie przeszedł. Spotykamy się średnio co 3 tygodnie. Cały czas tęsknie i czekam. Tylko właściwie na co ja czekam ? Sama nie wiem. Niby mamy wspólne plany na przyszłość, ale to wszystko jest nic. Czy będzie kiedyś tak, że będę mogła wszystkim poinformować wszem i wobec, że go kocham ? Nic nie wiem. Ale mam nadzieję, że nie zmarnuję sobie moich młodych lat.\nAnonymous 2010-07-08 00:00:00\nwitam :) madzik17: Jestem w podobnej sytuacji, jednak jestem minimalnie starsza, a różnica między nami wynosi 23lata. Znamy się od małego (tzn.jak ja byłam mała), bo to kolega taty, jesteśmy w nieformalnym "związku" od jakiś 6miesięcy. Tylko moi rodzice o niczym, przynajmniej teoretycznie, nie widzą (mieszkam z rodzicami, bo studiuję w tym mieście), czasem wychodzę z domu na noc i mówię, że jadę do koleżanki a nocuje u niego. Nasze spotkania to rozmowy, seks itp. w sumie nie wiem jak to jest, bo ja mam potrzebę czasem napisać do niego on często pisze do mnie, choć oboje wiemy, że nie powinniśmy, jednak wracamy do siebie... Wiem, a przynajmniej staram sobie przetłumaczyć, że tak na prawdę jesteśmy dla siebie tylko kochankami pewnie - dlatego chcę to skonczyć, żeby się nie zakochać, chyba jednak już trochę za późno ;( a Ty nie zastanawiałaś się nad tym, że możecie być dla siebie wzajemnie Kochankami i na seksie się to skończy? zakochasz się i Cie zostawi? szczerze mówiąc, ja tego momentu sie bardzo boje, a mimo to... chyba jest to silniejsze ode mnie. Jeśli miałabyś chęć pogadać zapraszam na gg 11211852(rzadko bywam) albo na maila karmalka07@gmail.com Pozdr Basia :)\nAleksandra_14 2010-05-29 00:00:00\nWitam, Rok temu poznałam chłopaka, na pewnych kanałach, początkowo pisaliśmy, poznawaliśmy się, ztymże on ma 25 lat, a ja w tym roku 14, powiedziałam mu że mam 15 lat , wiem (dziecinna sprawa, ale wtedy jeszcze nie wiedziałam, że mogę się w nim zakochać a on we mnie, teraz mam dylemat czy mu o tym powiedzieć, nie wiem jak on zareaguje, kocham go bardzo, zależy mi na nim, jest po prostu idealny, chciałabym, żeby to trwało wieki, lecz boje się , że jak mu to wyznam, to zniszcze to.. Jest taki czuły, miły, romantyczny.. nie chciałabym go stracisz.. co mam zrobić.. ? czy ktoś zdoła mi pomóc? wiem, że możecie mnie potraktować za jakiegoś bachora, ale jednak wierze, że są jeszcze na tym świecie ludzie, którzy umieją poradzić osobie w moim wieku, ;) Proszę was, o pomoc jakąkolwiek, traktuje to całkiem poważnie, tego samego od was wymagam ;) pozdrawiam , Aleksandra. ;(\narin20 2010-05-20 00:00:00\nA u mnie jest taki problem, że mając 20 lat, studiując, nie mam możliwości spotykać się ze starszymi. Na wszystkich imprezach są sami studenci, którzy będąc w moim wieku (+/- 5 lat)w ogóle mnie nie pociągają. Pozostają mi tylko czaty, na których wirtualnie mogę poznawać dużo starszych od siebie...\nbanned 2010-04-20 00:00:00\nmala23: ile masz lat, jeśli wolno zapytać? - 23 jak wskazuje nick, czy też jesteś może nastolatką jak wskazuje nazwa portalu? chciałbym z Tobą pogadać, bo interesuje mnie sytuacja w jakiej znalazła się madzik17, ale wg mnie madzik ściemnia, proszę odpowiedz.\nmala23 2010-04-12 00:00:00\nhej jestem tu nowa i zainteresowala mnie historia madzik17.moglabys mi napisac kiedy rozpoczelas wspolzycie ze swoim partnerem?i jak ukrylas to przed rodzicami? licze ma odpowiedz gdyz sama ma podobny problem, a jestem osaczona przez rodzicow\nilonia 2010-04-12 00:00:00\nmadzik17 tak czytajac twoje wypowiedzi zastanawiam sie czy naprawde nie masz nikogo w rodzinie komu mozesz zaufac i sie wygadac? czy uwazasz ze uprawianie seksu ze starym facetem czyni Cie naprawde dorosla? Czy bedac matka bylabys szczesliwa wiedzac ze twoja corka bzyka sie z facetem ktory moglby byc twoim ojcem? wedlug mnie jestes za mloda zeby wiedziec co to jest prawdziwa milosc... ty nic o tym uczuciu nie wiesz... z tedo co piszesz widac bardzo wyraziscie ze on cie poprostu omotal... ma zone rodzine i nie chce z nij zrezygnowac dla ciebie bo nie chce byc sam on traktuje cie jak odskocznie od rodziny... nie moze wytrzymac bez seksu boi sie ze przespi sie z zona..?? gdyby laczyla was to wspaniale duchowe przede wszystkim uczucia nie byloby to dlaniego problemem mam na mysli powsciagliwosc seksualna...\nmadzik17 2010-04-04 00:00:00\nDziekuje za zyczenia:)i rowniez zycze wszystkiego naj:)romuzmiem ze sama masz pewnie trudna sytuację wiec za duzo sie nie mozesz wypowiedziec skoro sama masz problemy.....ale i tak dzieki za to ze sie wypowiedzialas w mojej sprawie...:)\nSisi.21 2010-03-31 00:00:00\nmadzik17, ja nie jestem dobrą doradczynią w tej sprawie... sama mam dość trudny związek, zwłaszcza teraz... może jak już sama będę wiedziała, co się dzieje i co czuję to wtedy będę w stanie być odpowiednią rozmówczynią... ;( Pozdrowienia dla Ciebie i Wszystkich forumowiczek (i forumowiczów) oraz Wszystkiego dobrego w Święta!\nmadzik17 2010-03-18 00:00:00\nsisi.21 czytałam o twojej sytuacji ponizej i wiem ze miedzy tobą a twoim partnerem jest prawie 30 lat a ile ty masz lat?\nmoi rodzice napewno tego nie zrozumnieja...ale ja juz postanowiłam ze nie zrezygnuje z niego tylko ze jak narazie musze to trzymac w tajemnicy bo rodzice jak sie dowiedza to powiedzieli ze jesli bede utrzymywala z nim kontakty to mu sprawe załoza o molestowanie i coś tam jeszcze i ze go "udupia".musimy to wytrzymac prawie 2 alata dopoki nie ukończe 18 lat.to bardzo trudne...wiem ale licze na to ze nasze uczucie to wytrzyma.mówiłam tez mu ze boje sie ze moze nie powstrzymac swoich "rządzy seksualnych"i prześpi sie wkońcu z zoną ale zapewnia mnie ze tak nie bedzie....mowiłam mu tez ze nigdy mu tego bym nie wybaczyła i ze bym go znienawidziła...ale on mowi ze napewno tak nie bedzie i przysiega ma na nasza miłośc i moje zycie...takze mam nadzieje ze tego nie zrobi.:)ma sie z nią rozwiesc ale boi sie ze zostanie zupełnie sam bo naprawde nikogo nie ma....a ja chce tylko jego szczescia... które podobno tylko ja mu je daje...:)\nkurde...ja niestety mam glupią sytuacje..rodzice wysyłaja mnie do psychologa...bo uwazaja ze skoro oni nie moga mi przetłumaczyc to moze psych to zrobi ...musze jezdzic tam przez mies.bede udawała głupią ze niby to wsio juz zakończone nie mam wyjscia...wczoraj gadalam z moim kochaniem i powiedział ze nie ma takiej siły zeby ze mnie zrezygnował.:)wierze mu i ufa bezgranicznie:)sisi.21 masz gg? bo ta strona często mi sie zacina i zadko moge na nia wejsc...potrzebuje rozmowy z kimś w podobnej sytuacji i zkimś kto to rozumie a nie mam z kim ...nie wiem co robić....jestem w kropce..ale wiem jedno on jest wart wszystkich wyrzeczeń..:)\nmadzik17 2010-03-16 00:00:00\nSisi.21,na poczatku dzikuje ze napisałas co uwazasz na ten temat ja tez znam swojego pyszczka na tyle by w 100%mu ufac.prawie codziennie mi powtarza ze mnie nigdy przenigdy nie skrzywdzi i ze cieszy sie ze tyle lat czekał na te prawdziwa miłosc i ja dostal od losu.kurde ...tylko ze ja nie wiem co mam teraz zrobic bo naprawde zyc bez niego nie potrafie...dziś rozmawiałam z nim ale tylko przez tel. chcemy sie spotkac ale nie mamy takiej mozliwosci bo mnie z domu nie wypuszczaja ajak juz to zrobia to mnie spraawdzaja...powiedz mi prosze w jaki spodób przekonałąś rodziców zeby ci zaaufali...bo chyba ty mozesz wychodzić swobodnie?\nSisi.21 2010-03-16 00:00:00\nWisionko15, trudno mi troszkę jest jeszcze bardziej zapewniać go o tym, że mi naprawdę zależy, bo nie mieszkamy zbyt blisko siebie teraz. Ale widujemy się, jesteśmy w stałym kontakcie i chyba to jest najważniejsze... Też czasem mam takie "napady", ale nigdy nie byłabym w stanie z takiego powodu przerwać tego uczucia. Chcę o nie walczyć!\nmadzik17, chyba wszystkie (wszyscy :) ) tu jesteśmy w podobnej sytuacji... trudno zatem, aby Twoja sytuacja wydawała się dziwna. Fakt, że jesteś troszkę młoda... nie jesteś jeszcze nawet pełnoletnia. Oby on naprawdę był odpowiedzialny i warty Twojego zaufania i uczucia! Ja z rodziną też mam straszny problem... słyszę, że jeżeli będę myśleć o swoim mężczyźnie poważnie to się mnie wyrzekną, stracę szacunek itp. To jest strasznie nie fair, bo żadne z nas sobie na takie coś nie zasłużyło. Mówi się, że miłość nie liczy lat, ale wychodzi na to, iż jest tak tylko dla ludzi, których połączyło uczucie, nie dla osób trzecich. Oczywiście, że zdarzają się mężczyźni podstępni, "kolekcjonerzy", ale jeżeli jego znam już tyle czasu i dotąd mnie nie zawiódł to czy to nie jest wystarczający dowód, e on nie jest jednym z nich? Eh... Ile czasu jeszcze ludziom trzeba, aby zacząć wreszcie dostrzegać LUDZI, a nie roczniki? :(\nmadzik17 2010-03-15 00:00:00\nHej jestem tu nowa:)jestem tu bo mam problem i nie wiem co mam robić.a więc mam 16 lat a moj facet ....45.wiem dlawielu z was moze to być dziwne ale my sie naprawde kochamy.spotykamy sie do poł roku.on ma zone i dwoje dzieci.on chce sie rozwieśc ...powiedzial ze nawet gdyby mnie nie poznał to i tak by to zrobił bo ma juz jej dośc.a wiem ze tak jest bo znam go juz 2-3 lata i wiem ze chcial sie juz wczedniej rozwiesc.mamy wspólne plany.gdy tylko skończe 18 lat chcemy sie pobrac.niestety najgorsze jest to ze moi rodzice sie dowiedzieli...to był koszmar kazali mi sie z domu wyprowadzać.powiedzieli ze go na policje podadza za molestowanie...oczywiscie ja wszystkiemu zaprzeczylam on zreszta tez bo tak sie umowilismy.teraz rodzice nie pozwalaja mi wych z domu bo mysla ze sie z nim spotyka.juz sie z nim nie widziałam od 2 tyg.strasznie tesknie.rodzicom obiecaląm ze tokoniec i nie bede sie z nim kontaktowała ale to jest silniejsze ode mnie.dzwonimy do siebie w kazdej wolnej chwili...naprawde go bardzo mocno kocham i wiem zeon mnie tez...raz nawet płakał przy mnie ze on zyc beze mnie nie moze i naprawde chce ze mna byc.ja czuje to samo.napiszcie prosze co o tym myslicie...piszcie tez na moje gg 944602.pozdrawiam\na i jeszcze jedno...to własnie z nim mam swoj pierwszy raz za soba:0i bardzo sie z tego ciesze ze ten pierwszy raz przezyłąm wlasnie z nim.to było jak z bajki....nie zapomne tego...KOCHAM GO;)uprawiamy seks prawie od poczatku znajomości.tz na poczatku to miała być tylko przyjazń...ale przerodziła sie w piekne uczucie ktoremu wszyscy sa przeciwni.czasami po nocach do siebie wydzwaniamy prawie ze płaczac do słuchawek..mowi mi ze chciał by mnie choć dotknać i przytulić bo barakuje mu mojego oddech i zapachu...on jest naajwiększym cudem jaki mogł mnie spotkac.na początku zastanawiełam sie czy to chodzi tylko o seks ale iwm teraz juz ze nie bo naraza i siebie i mnie bo on moze zostac sam odzucony(nie ma rodziny zbyt duzej)i ja zreszta tez moge zostac znienawidzona.wiele razy pytal czy napewno go kocham i czy wyjde za niego...nie chce mnie dkrzywdzic i zrujnowac mi zycia.ale on mi go nie rujnuje a raczej wypełna najwspanialszym uczuciem na swiecie:)\nwisienka15 2010-03-14 00:00:00\nmój np tak nie ma. bardzie ja mam takie nastroje kiedy widzę że ma dla mnie mało czasu to czuje jakby wszystko się waliło i wtedy już mam ochotę to skończyć bo wydaje mi się bezsensowne. Sisi myślę, że to trochę normalne. ja jeśli bym myślała o związku z moim facetem i o złych stronach jego to na pewno już bym z nim nie była. żyje chwilą i staram się nie zwracam uwagi na opinie innych :) musisz pokazać mu bardziej że Ci zależy wtedy może inaczej do tego podejdzie. trzymaj się mocno :)\nSisi.21 2010-03-14 00:00:00\ni nie zejdziecie się już?? :(((\nnikolaa 2010-03-14 00:00:00\nDo sisi.21 ja też tak mialam ze swoim facetem. Zerwalam z nim, nie mialm sily "walczyc" i zrezygnowalam..\nSisi.21 2010-03-13 00:00:00\nWasi partnerzy też są czasem tacy... chwiejni pod względem nastrojów? Tzn. są cudowni i kochani a później nagle twierdzą, że to nie ma sensu wszystko? Mój tak co jakiś czas ma... muszę wtedy bardzo o niego z nim samym "walczyć"... :/\nmaciek5746 2010-02-23 00:00:00\nPiszac o studiowaniu nie chodziło mi o tych trzech gości bo oni wymyslili psychologie. Poprostu mysle ze nie da sie nauczyc zycia z ksiazki. Takie jest moje zdanie. pozdro ;]\nhahaha Freud, Zalewski, Wojciszka kim sa ci sympatyczni panowie ?? ;p Domyslam sie ze to jacys super inteligentni ludzie którzy studiowali przez pare lat psychologie. Jesli mam powiedziec tak szczerze to hmm nie wydaje mi sie zeby mozna było sie nauczyc człowieka. To troche dziwne ze ludzie wymyslaja jakies teorie a inni w to wierza (mowie o psychologii). Pewnie jest troche prawdy w tym co mowia ale dlaczego człowiek po studiach psychologicznych wie wiecej o innych niz normany koles z ulicy?? Prawdziwego życia nie opisze sie w ksiazkach.Chyba ze ludzie sa coraz bardziej płytcy. Kiedys tak myslalem teraz widze ,ze jednak sa tacy którzy maja własne zdanie, jakis cel w zyciu i cos co kochaja . Tacy ludzie sa naprawde wartościowi. Pozdro\nprzemek0114 2010-02-17 00:00:00\nten artykuł jest trochę niezgodny z prawdą po pierwsze nie bierze pod uwagę różnic indywidualnych po drugie jest tu pełno trochę zmodyfikowanych bredni Freudowskich więc drogi czytelniku weź dużą poprawkę na ten artykuł a autorze poczytaj trochę na temat różnic indywidualnych i może zajrzyj do lektur innych psychologów niż Freud którego większa część teorii została obalona możesz sobie także poczytać trochę Zalewskiego i Wojciszke może to ci trochę przybliży naturę emocji i motywacji nie chcę tu wykładu robić po prostu jeśli kochacie starszą lub młodszą osobę nie bójcie się tego okazywać a jak was ktoś odrzuci cóż taki jest ten świat pozdrawiam\nnikolaa 2010-02-17 00:00:00\nja w walentynki roztalam sie ze swoim facetem:( a u was jak bylo w ten dzien?:)\nSisi.21 2010-02-14 00:00:00\njak tam walentynki?\nmaciek5746 2010-02-13 00:00:00\nforóm ojojoj załamka sorry forum* nie mysle\nhmm jaki krok. Przeciesz nawet jakbym sie odwarzył jej powiedziec to co z tego. Ona szuka dorosłego kolesia który ma prace i da jej to czego na pewno nie dam jej ja. A zreszta nie pokazał bym sie jej już na oczy. I co ona by na to powiedziała. Hmm moze kiedys jej powiem ale za jakis dłuuugi czas. Ale dzięki za zainteresowanie, bo napisałem tu tylko zeby sie wygadać a widze ze jeszcze sa ludzie na tym foróm którzy ze mna rozmawiaja. dzieki pozdro\nwisienka15 2010-02-13 00:00:00\nmaciek, a robiłeś jakiś krok w tą stronę ?\nmaciek5746 2010-02-11 00:00:00\nSisi.21 2010-02-11 00:00:00\nnoo fakt, to trochę beznadziejnie wtedy jest...\nmaciek5746 2010-02-10 00:00:00\nKurna to dziwnie zabrzmiało. Chodzi mi o to ze gorzej jest jak kocha sie osobe starsza od siebie ale ta osoba nie kocha ciebie bo jestes za młody czy za młoda :/\ntroche gorzej jest jak pewna osoba kocha druga ale ta druga nie kocha tej pierwszej bo jest za młoda (nie wiedzialem jak to zapisac)\nSisi.21 2010-02-10 00:00:00\nmaciek5746 masz świętą rację... też nienawidzę tego nastawienia do człowieka jak do chodzącej daty swojego urodzenia... to nie ma żadnego znaczenia, jeżeli dwoje ludzi łączy coś prawdziwego i wyjątkowego...\nszkoda ze liczy sie wiek zapisany w papierach a nie ten wiek który ma sie w bani. Bo mozna miec 15 lat i zachowywac sie jak gówniarz albo 15 lat i podejmowac dobre decyzje i byc bardziej dorosłym niz wielu 25 latków (chyba nie moge tu bluznic prawda ?? )\nnie wiem ile masz lat, ale chujowizna ci powiem :/\nnie daleko poczadku jest jak cos\nto ja chyba jestem inny Pisałem wszystko juz wczesniej jako nieznany 2-02-2010 03:36


Celem lekcji bibliotecznej było poznanie najważniejszych faktów z życia wybitnych pisarzy angielskich, rozwijanie zainteresowań kulturą innych krajów i skłanianie do samodzielnego poznawania świata, nabycie umiejętności samodzielnego korzystania z zasobów biblioteki do poszerzania swojej wiedzy o kulturze krajów angielskojęzycznych, rozwijanie umiejętności wyszukiwania informacji w różnych źródłach, rozwijanie czytelnictwa.\nLekcja zaczęła się od przedstawienia warunków zapisu i wypożyczania książek w bibliotece oraz omówienia rozmieszczenia poszczególnych literatur a w szczególności literatury angielskiej w języku polskim i oryginalnym oraz literatury popularno-naukowej. Następnie uczniowie przeszli do Czytelni Biblioteki, gdzie obejrzeli prezentację multimedialną, podstawą której były Arcydzieła Literatury Angielskiej umieszczone w wykazie Arcydzieł Literatury Światowej. Prezentacja składała się z dwóch części: I część - historyczna - wędrówka po epokach w literaturze angielskiej i krótkie omówienie najważniejszych dzieł i jej twórców (Bogusława Hołub). II część - literatura współczesna - najważniejsze powieści i ich twórcy m.in. Nobliści (Renata Borowiak). Na koniec lekcji uczniowie mieli możliwość zapoznać się z publikacjami literatury angielskiej w języku oryginalnym, a także ważniejszymi wydawnictwami utworów oraz publikacji o ich autorach, które są w zasobach biblioteki.\nPragniemy serdecznie podziękować autorkom prezentacji, która wzbudziła wielką uwagę i zainteresowanie uczniów, zawierała mnóstwo ciekawych faktów z biografii pisarzy oraz historii powstania ich najsłynniejszych utworów.


Archiwa: niemcy - Strona 2 z 2 - Blog Erasmus\nStypendium Erasmus+ w Aachen\n5 listopada 2015 29 stycznia 2016 2 komentarze\nNie zastanawiałam się długo nad tym czy jechać na Erasmusa. Szczerze była to dość spontaniczna decyzja, ale z własnego doświadczenia wiem, że właśnie takie decyzje wychodzą mi na dobre. Tak wiec pewnego dnia postanowiłam, iż na trzecim roku w semestrze letnim pojadę na Erasmusa. W moim przypadku nie jest to łatwa decyzja. Studiuję na Wydziale Towaroznawstwa z dużą ilością przedmiotów laboratoryjnych, więc czekał mnie nie lada wyczyn z doborem przedmiotów. Niestety choć wybór jest olbrzymi to przedmiotów w miarę pokrywających się z laboratoriami niestety nie znajdziemy. Na całe szczęście dla mnie kieruję się w życiu zasadą przy podejmowaniu takich decyzji kieruję się zasadą „ No risk no fun” oraz, że nie ma rzeczy, której nie dałoby się odpowiednio załatwić i zaaplikowałam. Wszystkim Wam, którzy się zastanawiacie nad wyjazdem a blokuje was słaby wybór przedmiotów, mogę śmiało powiedzieć : Nie przejmujcie się tym. Jak się chce to się wszystko da. Osobiście gdybym nie zaaplikowała lub zrezygnowała to żałowałabym tej decyzji do końca życia. Tak więc wśród ośmiu różnych Uniwersytetów miałam wybrany ten w Aachen. I tak jakoś dziwnym trafem wyszło, że właśnie to mało znane niemieckie miasto zostało celem mojego Erasmusa.\nAachen – czyli życie na krawędzi (granicy 3 państw)\n2 stycznia 2015 1 października 2015 Leave a comment\nGdy emocje już opadły, a ja wyleczyłem się z post-Erasmusowej depresji (tak, to zjawisko istnieje!), czuję się gotowy, aby podzielić się z Wami moimi przeżyciami!\nA więc 3… 2… 1… ZACZYNAMY!\nOtóż, swojego Erasmusa spędziłem w Aachen/Aken/Aix-la-Chapelle, czy w Akwizgranie. Tak, to miasto ma wiele nazw, jednak ja będę posługiwał się tą niemiecką, (o dziwo!) wdzięczną dla ucha – AACHEN.\nMoje Mannheim – miasto kebabów\n17 marca 2013 5 października 2015 1 Comment\nKiedy mówiłam znajomym, że jadę na Erasmusa, wszyscy reagowali aż nazbyt pozytywnie. W Polsce moim drugim kierunkiem jest filologia Hiszpańska, także non-stop słyszałam – „Do Hiszpanii?! Jak cudownie!”. Oczywiście ich zaskoczenie, bądź zniesmaczenie nie mogło ujść mojej uwadze, gdy odpowiadałam – „Nie, jadę do Niemiec… do Mannheim”. Naprawdę, na palcach jednej ręki mogłabym policzyć osoby, które rzeczywiście się nie skrzywiły, gdy dzieliłam się moją decyzją o wyjeździe do absolutnie nie egzotycznych i mogłoby się wydawać nudnych sąsiadów, w dodatku do miasta, którego nikt nie zna. Byli to ludzie, którzy znają Mannheim z autopsji, lub z opowieści i wiedzą, że jest to absolutnie najlepszy na świecie wybór, jeśli chodzi o Erasmusa. Miasto nie należy do najpiękniejszych czy największych, ale jest tu wszystko, czego studencka dusza zapragnie. Continue reading →\nBo Erasmus to…\n30 stycznia 2013 9 lutego 2016 Leave a comment\nPrawie każdy student wie, co to program Erasmus. Nie jeden się zastanawiał nad odbyciem wymiany, wielu też ją odbyło. Powodów do wyjazdu może być wiele, nad jednym z nich będę chciał się dzisiaj skupić nieco bardziej. Czy Erasmus to „wieczna impreza”, „pół roku przerwy w nauce” czy też „czas dla siebie”? No właśnie…


Koperek w kuchni ;): Drobiowe roladki z parówką i serem\nDrobiowe roladki z parówką i serem\nDziś od rana robię przetwory w słoiki :) Niedługo pojawią się przepisy :)\nPogoda dziś pochmurna.. ale nie ma co narzekać :)\nDziś mam dla Was ciekawą propozycję na obiad ! Zapraszam :)\nPierś z kurczaka umyć,oczyścić i przekroić wzdłuż na 3 'kotlety' i lekko rozbić. Przyprawić. Każdy kotlet posmarować ketchupem,położyć plaster sera i pół parówki. Zwinąć ciasno w roladkę. Każdą roladkę obtoczyć w mące,następnie w jajku i bułce tartej. Na patelni rozgrzać olej. Roladki smażyć na rozgrzanym oleju z każdej strony na złoto. Można podpiec w piekarniku kilka minut,aby doszły:)\nAutor: Koperek :) o 12:13\nEtykiety: kotlety, Mięso, Na impreze, obiad, roladki\nDorota 11 lipca 2013 09:21\nWiększość lubi potrawy z mięsem :) Pozdrawiam Dorotko


"Na zlecenie Rosji". 15 lat temu zmarł otruty polonem Aleksandr Litwinienko - Historia - polskieradio24.pl\nOstatnia aktualizacja: 23.01.2016 18:10\n- Władimir Putin przejdzie do historii, jako człowiek który wydał rozkaz zabicia Litwinienki w Londynie - mówił historyk, dr Jurij Felsztyński w rozmowie z Agatą Kasprolewicz z Polskiego Radia.\nPrezydent Rosji Władimir PutinFoto: PAP/EPA/FACUNDO ARRIZABALAGA\n09'16 Dr hab. Jurij Felsztyński o raporcie ws. śmierci Aleksandra Litwinienki (Świat w Jedynce)\nZ brytyjskiego śledztwa wynika, że Władimir Putin prawdopodobnie zaaprobował operację FSB w celu zabicia b. rosyjskiego agenta Aleksandra Litwinienki. Co Pan sądzi o raporcie brytyjskich sędziów na ten temat?\nMyślę, że wszyscy ci ludzie, którzy byli zaangażowani w badanie historii morderstwa Litwinienki, bardzo dobrze wiedzieli już od 2007 roku, że zabili go Andriej Ługowoj i Dmitrij Kowtun - dwaj agenci FSB, i że rozkaz przyszedł z Moskwy. Ponieważ do tego morderstwa doszło w Londynie, było jasne od samego początku, że wyrok na Litwinienkę musiał wydać ówczesny szef FSB Nikoła Patruszew.\nTeraz - biorąc pod uwagę, że Patruszew był od lat bardzo bliskim przyjacielem Władimira Putina, biorąc pod uwagę to, że Putin sam przez wiele lat był szefem FSB, a także to, że Putin przez całe życie pracował dla KGB i to, że Putin znał Aleksandra Litwinienkę, bo spotkali się raz w 1998 roku – biorąc to wszystko pod uwagę – od samego początku podejrzewano, że Patruszew nigdy nie zabiłby Litwinienki w Londynie, gdyby nie miał bezpośredniego rozkazu od Putina.\nAle to, że wszyscy to wiedzieli nieoficjalnie, to coś zupełnie innego niż napisane wszystko czarno na białym w raporcie z publicznego dochodzenia brytyjskiego sądu najwyższego! Co więcej, moim zdaniem język którego użył brytyjski sędzia jest niezwykle mocny. Tak ostry, jak tylko język prawa na to pozwala.\nI tak właśnie Władimir Putin przejdzie do historii, jako człowiek który wydał rozkaz zabicia Litwinienki w Londynie, jako człowiek który zaplanował to zabójstwo doskonałe.\nDlaczego według pana, Putin chciał zabić Litwinienkę? I dlaczego wybrał taką właśnie metodę. Z jednej strony niezwykle okrutną, z drugiej tak ostentacyjną?\nW oczach FSB, Litwieniko popełnił co najmniej kilka niewybaczalnych zbrodni. Po pierwsze w 1998 roku złamał system, publicznie wysuwając oskarżenia wobec szefostwa FSB. To było pierwsze takie wydarzenie w historii Rosji - żeby grupa młodych oficerów wystąpiła publicznie na konferencji prasowej i oskarżyła swoich dowódców o to, że każą im wykonywać kryminalne rozkazy.\nPotem Litwinienko uciekł z Rosji, co w oczach FSB także jest poczytywane za zbrodnię. No i oczywiście Litwinienko dużo mówił.\nNapisaliśmy razem książkę "Wysadzić Rosję", która ukazała się także w Polsce. Udzielał wywiadów i pisał artykuły. Mówiąc wprost, FSB nie było w stanie go "uciszyć". Pozostało więc tylko jedno rozwiązanie - trzeba było go zabić. To zabrało im 6 lat, by w końcu podjąć decyzję o morderstwie.\nLitwinienko przyjechał do Londynu 1 listopada 2000 roku, a wiec dokładnie 6 lat później, 1 listopada 2006 roku został otruty. Co za ironia.\nDlaczego polon 210? Po pierwsze, przed tą straszliwą śmiercią Litwinienki świat o czymś takim nie słyszał. I miejmy nadzieję, że już więcej nie usłyszy. Za to w Rosji radioaktywne trucizny to nic nowego. Używane były już za czasów Stalina. Po raz pierwszy w taki sposób został zamordowany tzw. "zdrajca" w Niemczech w 1952 roku. Od tego czasu było wiele przypadków tzw. "niewytłumaczalnych śmierci", a wiec najprawdopodobniej ofiar zatrucia polonem.\nZnanym przypadkiem jest śmierć Romana Tspova, człowieka który znalazł się zbyt blisko Putina i wiedział zbyt wiele. Roman umierał długo w Petersburgu i jego agonia była bardzo podobna do tego przez co przeszedł Litwinienko.\nJest też przypadek Jurija Szczekoczkina, opozycjonisty, dziennikarza "Nowej Gazjety". Jego śmierć też przypominała zatrucie polonem. Ponieważ te historie miały miejsce w Rosji, nie było szans na rzetelne śledztwo. Mówiło się po prostu że ludzie umierali na nieznaną chorobę. Taki sam plan został opracowany dla Litwinienki. Miał umrzeć na tajemniczą chorobę i nikt nie miał się dowiedzieć, że za jego śmiercią stoi polon.\nWszystko szło według planu aż do 23 listopada, kiedy lekarze wykryli u umierającego od ponad 3 tygodni Litwinienki symptomy zatrucia radioaktywnego. Od tego dnia zaczęło się śledztwo. Wykrycie prawdy stało się już kwestią czasu. W tym sensie to była porażka FSB i Putina.\nNapisał Pan książkę pod tytułem "Korporacja Zabójców" - owa Korporacja Zabójców to według Pana, współczesna Rosja, zarządzana przez zbrodniczą organizację FSB. Na czele stoi Władimir Putin. Kim on według Pana jest? Zabójcą, czy politykiem? A może jedno i drugie?\nWerdykt brytyjskiego sądu najwyższego rozwiał ostatnie wątpliwości, czy Putin jest zabójcą. Litwinienko był pewnie jedną z pierwszych osób, który chciał nam powiedzieć kim tak naprawdę jest pan Putin. I na początku mało kto mu wierzył. Świat musiał zobaczyć okrucieństwo wojny czeczeńskiej, którą Putin wywołał, inwazję Gruzji w 2008 roku i Ukrainy w 2014 by zobaczyć kim jest ten człowiek.\nTo dyktator pokroju dyktatorów, których Europa widziała w latach 30 ubiegłego wieku. I myślę, że dlatego właśnie w 2016 roku brytyjscy sędziowie mogli powiedzieć coś, co jeszcze kilka lat temu bardzo trudno byłoby im powiedzieć - że Putin jest zabójcą.\nUważa pan, że ten brytyjski raport może zaszkodzić Władimirowi Putinowi? Czy to jest tylko świstek papieru, który w żaden sposób nie wpłynie na losy światowej polityki przez wielkie "P"?\nPo tym co Putin narobił na Ukrainie, nie mógł już chyba bardziej narozrabiać. I tak na marginesie, moim zdaniem, on się dopiero rozkręca. Ukraina to dopiero początek jego wielkiego planu ekspansji.\nTen raport jest bardziej problemem dyplomatycznym. Bo po jego publikacji pytanie "jak teraz spotkać z panem Putinem" staje się bardzo niezręczne. Jak teraz mają się z nim spotykać politycy europejskich krajów, głowy państw? Jak mają spotkać się z facetem, który wydał rozkaz zabicia brytyjskiego obywatela w Londynie?\nTo problem przede wszystkim dla władz brytyjskich. Szczerze mówiąc nie bardzo sobie wyobrażam, jak miałoby teraz wyglądać takie brytyjsko-rosyjskie spotkanie na najwyższym szczeblu.\nZobacz więcej na temat: Aleksander Litwinienko FSB KGB Rosja Wielka Brytania Władimir Putin\nRosja odpowiada za zabicie Litwinienki. Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka\nOstatnia aktualizacja: 21.09.2021 11:44\nEuropejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że na Rosji spoczywa odpowiedzialność za zabicie w 2006 roku w Wielkiej Brytanii byłego rosyjskiego agenta Aleksandra Litwinienki, który został otruty za pomocą radioaktywnego polonu 210.\nAlexander LitvinenkoFoto: PAP/SERGEI KAPTILKIN\nTrybunał ocenił też, że Andriej Ługowoj i Dmitrij Kowtun, którzy otruli Litwinienkę, "działali jako agenci państwa rosyjskiego".\nCzeka nas terror. Dziesiątki tysięcy ludzi przeszły ulicami Moskwy\nthe ECHR finds that Russia was responsible for the 2006 assassination of former FSB officer Alexander Litvinenko in the UK. He poisoned by polonium-210, UK has blamed Russian intelligence agents. pic.twitter.com/7dRGYgoMBD\n— Mike Eckel (@Mike_Eckel) September 21, 2021\nRosjanin pracował najpierw dla radzieckiego, a następnie dla rosyjskiego kontrwywiadu. W 1998 roku ujawnił publicznie, że wydawano mu sprzeczne z prawem rozkazy, m.in. zamordowania rosyjskiego oligarchy Borysa Bieriezowskiego. W 2001 roku Litwinience udało się uciec z do Wielkiej Brytanii, gdzie uzyskał azyl polityczny, a następnie obywatelstwo.\nZobacz więcej na temat: ŚWIAT Rosja Europa Wielka Brytania\nPróba zabójstwa Skripala. Wielka Brytania oskarża trzeciego Rosjanina\nOstatnia aktualizacja: 21.09.2021 13:45\nBrytyjska policja oskarżyła Denisa Siergiejewa o usiłowanie zabójstwa byłego rosyjskiego szpiega Siergieja Skripala i jego córki Julii. To trzeci oskarżony w tej sprawie.\nSłużby badają okolice domu Siergieja Skripala Foto: PAP/Andrew Matthews\n"Rosja była odpowiedzialna za zabicie Litwinienki". Jest orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka\nScotland Yard uważa, że wszyscy trzej oskarżeni są członkami GRU, rosyjskiego wywiadu wojskowego. W 2018 roku brytyjska prokuratura oskarżyła dwóch pierwszych podejrzanych w sprawie. Tym razem - pierwszy raz w tej sprawie - Brytyjczycy zdecydowali się ujawnić prawdziwą tożsamość oskarżonego. Policja poinformowała, że ma także dowody na współpracę trójki z GRU. Wedle ustaleń śledczych Denis Siergiejew ma być także zamieszany w sprawę otrucia handlarza bronią w Bułgarii w 2015 roku, a także w sprawę wybuchu w czeskim składzie broni w 2014 roku.\nSiergiej Skripal był pułkownikiem GRU, który w latach 90. nawiązał współpracę z brytyjskim MI6. Za szpiegostwo trafił do rosyjskiego więzienia, ale w 2010 roku pozwolono mu osiedlić się w Wielkiej Brytanii w ramach wymiany szpiegowskiej. W 2015 roku trójka szpiegów miała spryskać nowiczokiem drzwi frontowe jego mieszkania w Salisbury. Zatruciem uległy wtedy trzy osoby - Siergiej Skripal, jego córka Julia i miejscowy policjant.\nWszyscy troje przeżyli, ale miesiąc później na skutek zatrucia zmarła przypadkowa kobieta - mieszkanka Salisbury - która znalazła fiolkę z trującą substancją. Rozprawa w sprawie jej śmierci ma się odbyć jutro.\nZobacz więcej na temat: ŚWIAT Europa Wielka Brytania Rosja


Koszulka MTB SHIMANO Kita - CentrumRowerowe.pl\nKoszulka kolarska CASTELLI Endurance Elite\nKoszulka rowerowa ALE CYCLING Gradient\nKoszulka MTB SHIMANO Kita - specyfikacja\nKod produktu DD155790\nKod EAN 8717009412339\nMęska koszulka rowerowa Shimano Kita sprawdzi się cieplejszych miesiącach w roku. Jej krój i udogodnienia są idealne do wielu dyscyplin.\nProjekt japońskiej marki to połączenie uniwersalności i nowoczesności w jednym. W strategicznych miejscach zostały umiejscowione zróżnicowane struktury materiału, aby użytkownik odczuwał maksymalny poziom komfortu podczas aktywności. Typowo sportowa tkanina (70% poliester, 30% elastan) pozwala na swobodną wymianę powietrza, dlatego skóra, jak i sama koszulka pozostają suche podczas wysiłku.\nMęską koszulkę Shimano Kita wykonano z należytą dbałością o każdy szczegół. Laserowo cięte zakończenie materiału w pasie oraz przy rękawach prezentuje się estetycznie, a przez to doskonale dolega on do ciała i nie powoduje ucisku. Ponadto u dołu modelu od wewnętrznej strony znajdują się silikonowe wstawki, dzięki czemu koszulka nigdzie nie podwija się podczas intensywnej jazdy.\nDużym udogodnieniem są tylne kieszenie i jedna dodatkowa zasuwana, w których można przewozić najpotrzebniejsze drobiazgi, by mieć je zawsze pod ręką. Poprawie bezpieczeństwa służą elementy odblaskowe.\n- 4% 349 zł


Bransoletki ze skóry naturalnej - Sklep z biżuterią sztuczną YVON\nPrzejdź do hurtu\nNaszyjniki / korale\nZestawy prezentowe w pudełkach\nKolczyki z pereł naturalnych i sztucznych\nBransoletki z pereł naturalnych i sztucznych\nNaszyjniki z pereł naturalnych i sztucznych\nBiżuteria z kamieniem kwarcowym\nBIŻUTERIA Z MUSZLAMI\nBiżuteria z żywicy\nELEGANCKA BIŻUTERIA SZTUCZNA\nOUTLET NA LATO\nBiżuteria wieczorowa OUTLET\nKolczyki pozłacane i z mosiądzu\nKolczyki z muszli Abalone\nSZKLANE & SZYDEŁKOWANE\nKOLCZYKI BASIC - METALOWE\nKRYSZTAŁY -70% OFF\nKolczyki z JEDWABIU\nPudełka & opakowania\nBransoletki ze skóry naturalnej\nPonadczasowy klasyk, który powinien znaleźć się w garderobie zarówno panów, jak i pań – to skóra naturalna. Wśród sztucznej biżuterii w naszej hurtowni można odnaleźć też zachwycające bransoletki właśnie z tego materiału. W asortymencie da się odszukać ten dodatek w wielu różnych formatach i kolorach. Nasz sklep oferuje takie popularne produkty, jak:\nzjawiskowe bransoletki ze skóry naturalnej w połączeniu z drobnymi elementami z hematytu, które sprawią, że Twoja stylizacja będzie kompletna,\nniebanalne ozdoby na rękę z dużymi, masywnymi elementami, gdzie całość trzyma solidny skórzany splot — idealne dla zdecydowanych panów, jak i niebojących się ekstrawagancji pań,\neklektyczne bransolety z elementami skórzanymi, które spowodują, że poczujesz się wyjątkowo,\nozdoby z włosia naturalnego idealnie dopełnią stylizację typu boho panów i pań.\nPrzyjazna Tobie sztuczna biżuteria\nSkóra naturalna to ciekawa alternatywa dla biżuterii z metali szlachetnych, takich jak złoto czy srebro. Skórzane bransoletki bardzo dobrze komponują się zarówno ze stylizacjami casualowymi, jak i eleganckimi, dlatego uznawane są za uniwersalne i ponadczasowe. Skóra wyróżnia się trwałością oraz odpornością na uszkodzenia. Ponadto wraz z upływem lat zyskuje na szlachetności szczególnie wtedy, gdy jest regularnie impregnowana. Nasi projektanci zajmują się tworzeniem unikatowych linii bransolet, które uderzają jakością wykonania oraz niebanalnymi formami. Wszystkie produkowane są z antyalergicznych surowców, które nie podrażniają skóry. Dzięki temu masz pewność, że podczas noszenia naszej biżuterii będziesz miała pełen komfort.\nBransoletki to całoroczny klasyk, który musi znaleźć się w Twojej szufladzie! Pasuje nie tylko do eleganckich zestawów, ale i codziennego ubioru. Ta cecha sprawia, że sztuczna biżuteria z naszej hurtowni jest sprawdzonym pomysłem na prezent dla bliskich osób. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą!\nPo pełną ofertę brznsoletek ze skóry zajrzyj TUTAJ: https://sklep.yvon.pl/bransoletki-skorzane\nSKLEP Z BIŻUTERIĄ YVON\nNew & Outlet\nHot sale -70%\nCopyright © 2022 sklep.yvon.pl . Wszelkie prawa zastrzeżone.


Relacja z trasy BT2 „Mów mi wuju” | orientacja w terenie\nData publikacji: 5 stycznia 2012 Autor: Piotr Kopera\nRelacja gościnna Irek Myszka\nPrzygotowania do tegorocznego Darżluba rozpoczęły się już w dniu 17 listopada, kiedy to odbyły się rekordowo szybkie zapisy na rajd. Drużyna o nazwie „Błotem i Bagnem” (co sprawdziło się w lesie) składała się z trzech osób ze ściśle określonymi rolami: Maćka (pokażcie gdzie punkt, a ja go znajdę), Grześka (nie macie sił, to ja was pogonię) i Irka, czyli piszącego relację (nie wiecie gdzie jesteście, spytajcie się mnie). Dla każdego z nas nie była to pierwsza impreza SKPT. Z dotychczasowych sukcesów udało się nam wygrać w tym samym składzie trasę T w Kaliskach. Uzbrojeni w dobry humor, zapas słodkości, energetyka i piersiówkę stawiliśmy się w Darżlubiu, aby w 42 minucie startowej wyruszyć w poszukiwaniu przygody.\nNa starcie okazało się, że mapa jest dość ciemna, a północ przesunięta. Niemniej dla starych geografów nie powinno stanowić to trudności. PK1 nie zapowiadał się najgorzej. Początkowo asfalt, następnie przecinka i druga przecinka odbijająca w kierunku wschodnim. Wszystko pięknie, do czasu kiedy przecinka zaczęła wchodzić na bagno na południe od punktu. Mimo obrania kierunku północnego, na mapie można byłoby narysować ogromny zygzak, gdyż do tej pory nie wiem jak po 40-sto minutowym łażeniu po bagnach znaleźliśmy się w miejscu oznaczonym (1), gdzie znajdował się punkt trasy bodajże trudnej.\nZ racji upływającego czasu postanowiliśmy spróbować ostatni raz wejść z powrotem na bagna i tam dzięki mojej upartości w przedzieraniu się przez zwalone drzewa udało się znaleźć coś wyglądającego jak rów, który doprowadził nas do „krzyżówki” rowów i powieszonego punktu. Nie zastanawiając się nawet czy będzie to PS czy PK pada hasło: spisujemy.\nPoczątkowo na azymut, byleby tylko wyjść na pole, po czym na wzniesieniu obieramy kolejny azymut i kierujemy się miedzą w kierunku lasu. Wychodzimy idealnie na drogę prowadzącą w kierunku punktu. Niestety nie udaje się nam znaleźć krótszej drogi (1), więc nadkładamy mały kawałek (2). Dochodzimy do polany, po czym udajemy się na jej róg (mocno już zarośnięty) spisując bez problemu PK2.\nPo krótkim odpoczynku i posileniu się ruszamy z okolic PK2 na południowy wschód. Niestety pojawia się mały problem, gdyż nie udaje się odnaleźć odchodzącej przecinki (1). Nie jest to na szczęście dużym problemem, gdyż w miejscu zakrytym logiem najprawdopodobniej będzie spore skrzyżowanie, co znalazło potwierdzenie w rzeczywistości. Następnie tylko odbicie w prawo z głównej drogi, dojście do skrzyżowania (2), skąd wzięty zostaje azymut na polanę. I teraz byłoby wszystko ładnie i pięknie, ale polany nie ma. Co prawda drzewostan inny niż w okolicy, ale jak tu teraz trafić na PK. Jako, że metoda „na czuja” też się czasem sprawdza, Maciek po chwili zauważa wiszący lampion. I w tym miejscu popełniamy spory błąd (a w zasadzie ja), gdyż zdaje mi się że to jednak nie PK tylko PS. Proponuje przejść się trochę na południe i sprawdzić, czy tam nie ma naszego punktu. Po przejściu kilkunastu kroków teren zaczyna opadać (czyli tak, jak powinno być), a w dole kręci się już jakaś ekipa. Zadowolony, że miałem rację wysyłam swoich zwiadowców po lampion, jednak po 10 minutach kręcenia się w bagienku i dołączeniu kilku następnych ekip, lampionu jak nie było, tak nie ma. No cóż, to wracamy po lampion który zostawiliśmy. Tu pragnę nadmienić tylko, że próbowaliśmy wrócić do niego dwa razy. Skutecznie udało się dopiero za trzecim, po ponownym namierzeniu się ze skrzyżowania(2) i genialnej pamięci Maćka i Grześka (a to jakieś mrowisko, a to kikut drzewa). Rada na przyszłość: nigdy nie zostawiaj lampionu samego, jeśli nie wiesz czy to PK czy PS. Szkoda tylko, że znowu straciliśmy cenne minuty (około 30).\nDroga na PK4 przebiegła szybko i raczej bezproblemowo. Po drodze czekała tylko jedna niespodzianka (1), gdzie cienka linia na mapie była asfaltem, a grubsza drogą gruntową. Po dojściu do skrzyżowania dróg i przecinek (2) udajemy się przecinką w kierunku grzbietu na południowy wschód. Jesteśmy na szczycie, po okolicy kręci się już kilka osób. Niestety znowu okazuje się, że znalezienie punktu w terenie z połamanymi i poprzewracanymi drzewami nie jest łatwe. Razem z osobą z trasy Z udaje się mi dostrzec jakiś lampion. Niestety, nie zgadza mi się on z mapą, ale jak to mówią lepszy rydz niż nic. Spisuję. Niestety, tak jak się spodziewałem, okazało się, że to nasz kolejny PS.\nZ PK5 na PK6 trasa była dość prosta, z charakterystycznym gwieździstym skrzyżowaniem (1), za którym już czekała nasza przecinka. Tu przydało się liczenie kroków od krzyżówki (2) do PK5.\nPK6 i trasa na niego zapowiadała się dość prosto, tylko do dzisiaj nie wiem, dlaczego na skrzyżowaniu z przecinkami (1) nie poszliśmy przecinką w kierunku punktu. Niestety błędy lubią się nawarstwiać. Na następnym skrzyżowaniu okazało się, że nie idziemy drogą, tylko przecinką, o czym zorientowałem się w momencie dojścia do krzyżówki (2), której teoretycznie nie powinno być. Szybki rzut oka na mapę i kompas, komenda w tył zwrot i idziemy się zorientować, czy wszystko jest ok. Na szczęście było i PK6 okazał się tylko formalnością.\nDroga do PK7 była w miarę prosta, a samo ognisko było czuć o wiele wcześniej niż można było je zobaczyć. Na ognisku jednak okazało się że popełniłem kolejny błąd polegający ze złym przeliczeniem czasu podstawowego. 500 min = 70*7 +10, co daje 7h i 10 min. Na swoje usprawiedliwienie muszę dodać, że nikt ze współtowarzyszy mnie nie poprawił podczas liczenia na starcie. Niemniej zadowoleni, że jednak 500 min to 8h i 20 min ruszyliśmy dalej pełni optymizmu, że zdążymy złapać więcej niż 2 punkty.\nPo regeneracji przy ognisku nie było miejsca na rozluźnienie w trakcie marszu (ciągłe liczenie kroków) i punkt został zdobyty bezbłędnie. Jedynie dla 100% pewności postanowiliśmy dojść do końca drogi na północ od PK8.\nPodobnie jak PK8,punkt PK9 wydawał się najprostszym na całej trasie. I tak w rzeczywistości było, choć skrzyżowanie (1) praktycznie nie istniało i trzeba było wejść kawałek w las, aby odkryć drogę prowadzącą na punkt. Oczywiście na skrzyżowaniu na północ od PK9 (69,6) wisiał stowarzysz.\nPoczątkowo droga z PK9 na PK10 prowadziła bezproblemowo. Doszliśmy do głównej drogi wschód –zachód, odnaleźliśmy przecinkę i trafiliśmy na skrzyżowanie przecinek (1). Niestety, nie udało się znaleźć przecinki w kierunku wschodnim (bagno i powalone drzewa) i zamiast nią ruszyliśmy z powrotem na południe, by po paru krokach zreflektować się, że wracamy tą samą drogą, co przyszliśmy. No to z powrotem na północ – do drogi, następnie za przepustem w prawo i praktycznie punkt był nasz.\nZ racji skończonego czasu limitu podstawowego postanawiamy zostawić PK11 (nie wyglądał zbyt przyjaźnie) i ruszyć od razu na PK12. Niestety przyszło małe rozprzężenie i po wyjściu na główną drogę nie wiedzieliśmy w 100%, w którym punkcie jesteśmy. Dlatego zamiast kontynuować marsz prosto skręciliśmy w kierunku Sikorzyna, gdzie kusząco paliło się ognisko pozostałych tras. Za Sikorzynem trzeba było skręcić w przecinkę na północ, aby dotrzeć do PK12. Niestety, mniej więcej w połowie drogi pojawiło się sporych rozmiarów i głębokości bagno, które trzeba było obejść. Na szczęście przedzierając się pomiędzy drzewami wyszliśmy idealnie w miejscu skrzyżowania przecinek, skąd już bez problemu trafiliśmy na PK12.\nDroga na metę\nDroga ta wcale nie miała prowadzić już do mety, a na PK13, który wydawał się dość łatwy do zdobycia. Niestety i tym razem za bardzo zaufałem utwardzonej drodze jaką miałem pod nogami, przez co na niewidocznym skrzyżowaniu (1) poszliśmy w kierunku północno-wschodnim. Co prawda po kilkunastu krokach zorientowałem się, że kierunek na mapie nie zgadza się z kompasem, ale zrzuciłem winę na sprzęt. Pewność, że nie jesteśmy tam, gdzie być powinniśmy odzyskałem dopiero w miejscu, gdzie mieliśmy odbijać w lewo w przecinkę na punkt (2). Niestety przecinka kończyła się ogrodzonym młodnikiem, w związku z czym postanowiliśmy poszukać innej drogi na północ w kierunku PK13. Doszliśmy więc do asfaltu, gdzie po sprawdzeniu ile mamy czasu limitu spóźnień padła decyzja, że damy radę. Niestety, teren szybko wybił nam z głowy realizację tej decyzji. Ogromne bagna i niewidoczne drogi sprawiły, że naszym jedynym celem stało się dotarcie cało do mety, co na szczęście się udało w miarę bezboleśnie (ach, ta gałąź w oku…), choć straciliśmy na błądzeniu koło 30-40 min.\nWchodząc na metę wiedzieliśmy, że mamy dwa BPK, koło dwóch godzin limitu spóźnień i od jednego do trzech stowarzyszy, co powinno dać około 360 punktów karnych. Po wywieszeniu wyników okazało się jednak, że wynik 353 punkty karne daje nam wysokie 4 miejsce.\nTrasa okazała się baaardzo trudna (wyniki gorsze niż na ekstremalnej), niemniej można ją było przejść w limicie podstawowym. Duża ilość błota oraz bagien i pozwalanych drzew na pewno dodała jej klimatu. Ogólnie o ile z wyniku (miejsca) jestem strasznie zadowolony, to z samego przejścia już mniej, a w szczególności z błędów, które nie pozwoliły nam znaleźć PK13 (jak pechowo to pechowo). Niemniej, najprawdopodobniej w ramach pocieszenia, udało mi się wylosować nagrodę . Szczęśliwy i zadowolony po zapoznaniu się z wynikami innych ekip SKPT udałem się wraz z resztą zespołu do domu. A co teraz ?\nAno, do zobaczenia na Manewrach 2012!


Stół karciak - Polska, Lata 70-te. - meble - stoły i stoliki - inne - Pakamera.pl\nStół karciak wyprodukowany w Polsce na przełomie lat 70-tych.\nBlat pokryty suknem bilardowym w kolorze zieleni.\nKonstrukcja masyw bukowy.\nObiekt prezentowany był w Galerii POSK w Londynie na wystawie Polskiej sztuki użytkowej lat 50-70.\nGBPOWER NEW LIFE, która odbyła się w dniach 13-23 grudnia 2015r.\nStan zachowania: Idealny.\nGłębokość: 71 cm.\nNr przedmiotu : 2558079\nmeble - stoły i stoliki - inne 70-te design Polska stół Stół karciak GALAERIA\nGazetnik - Unikat, Polska, Lata 50-te.\nSzklana Ozdoba Ogrodowa Sopel Cztery Kolory\nPręt 8mm do Szklanych Ozdób Ogrodowych dł 114cm


Polskie Wags - plotki, fotki, adres e-mail, kontakt, telefon - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Polskie Wags\nWszystko o: Polskie Wags - filmy, fotki, adres e-mail, kontakt, telefon, wzrost, waga, wiek, plotki i komentarze. Plotki, informacje, zdjęcia, teledyski, filmy.\nKolejna polska WAG jest w CIĄŻY (ZDJĘCIA)\nPojawiła się pokazie mody. Marta Glik, żona Kamila Glika niedawno ujawniła, że spodziewa się drugiego dziecka. Para ma już córkę Victorię. Marta Glik jest W CIĄŻY! Pokazała DUŻY brzuszek Ukochana piłkarza pojawiła się na pokazie Violi Piekut w towarzystwie innych WAGs. Szok! Na Instagaramie żony Glika, zamiast hejtu... Miała na sobie ...\nNowy team? Piłka nożna łączy - bez dwóch zdań. Łączy nie tylko kibiców, piłkarzy, ale i ich żony oraz partnerki. Sara Boruc przyjaźni się z Mariną Łuczenko. Ostatnio były razem na wakacjach. Wojewódzki o siostrze Lewandowskiego: Aż żal pomyśleć, że... Siostra Roberta Lewandowskiego, Milena, przyjaźni się z kolei z żoną Kamila Glika, ...\nInternauta: "Wyglądasz jak Doda". Też Wam przypomina królową? Jessica Ziółek to jedna z najbardziej znanych polskich WAG. Dziewczyna Arkadiusza Milika na co dzień mieszka we Włoszech, cieszy się życiem, czego dowody wrzuca na swój profil IG. Internet ma ubaw po pachy, bo Jessica Ziółek zaliczyła wpadkę na wizji Ostatnio Jessica ...\nNowe pokolenie - to one będą niedługo rządzić tak jak dziś Sara Boruc i Anna Lewandowska! Przy okazji trwających wałśnie Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Juniorów, czyli Euro U-21, postanowiliśmy przyjrzeć się młodemu pokoleniu WAGs - dziewczynom, które już niedługo mogą stać się konkurencją dla popularnych dziś żon piłkarzy. Czy Sara Boruc, ...\n"Modelka to nie to słowo. Błagam was". W niedzielę polski internet żył jeszcze sobotą i genialnym meczem Polska Rumunia, podczas którego Robert Lewandowski strzelił 3 gole. Zobacz: Dramat na twarzy i na Instagramie Jessiki Ziółek. Fanki: Jakie wary! Ale byli też inni bohaterowie dnia - wśród nich Jessica Ziółek, partnerka Arkadiusza Milika. ...\nArtur nie gra już w reprezentacji, szukamy nowych WAGs do ekscytacji... Kilka miesięcy temu Artur Boruc oznajmił, że kończy karierę w reprezentacji Polski. Bramkarz po wielu latach walki w biało-czerwonych barwach zamknął ten etap kariery. Z tego powodu na meczu Polska Rumunia zabrakło nie tylko Artura, ale i jego żony. Sara Boruc jest na ...\nKomentujący po prostu oszaleli na ten widok. Tak, to fakt - wszystkie polskie WAGs są ładne, ale jest kilka dziewczyn i żon piłkarzy, które są wyjątkowo piękne. Edyta Zając bezapelacyjnie należy do tej grupy. Modelka, a prywatnie żona Jakuba Rzeźniczaka, ma nie tylko fantastyczną figurę i świetny styl, ale i urodę, której można jej naprawdę ...\nSandra Radović - nowa WAG na salonach? (ZDJĘCIA)\nŻona piłkarza Legii na premierze filmu Gwiazdy. Na premierze filmu o życiu piłkarza, Jana Banasia pojawili się dwaj klubowi koledzy ze swoimi drugimi połówkami. Zobacz: Mogłaby być modelką? Sara Boruc zdradziła, ILE MA WZROSTU Na ściance pozowali Jakub Rzeźniczak z żoną Edytą Zając-Rzeźniczak, a także serbski piłkarz grający w Legii Warszawa,...\nWzrost 178, idealne wymiary i piękna buzia. Polskie WAGs należą do najpiękniejszych kobiet show-biznesu. Są ładne, zgrabne, zadbane, świetnie ubrane. Zobacz: Ta polska WAG schudła 20 kg: Nie sądziłam, że jeszcze założę białe spodnie Marina Łuczenko, Sara Boruc czy Celia Januat - ich profile na Instagramie śledzą tysiące fanów. Podpatrują ...\nImponujące efekty wielu miesięcy pracy. O Kamili Saganowskiej, żonie piłkarza Legii Warszawa, Marka Saganowskiego, zrobiło się głośno pod koniec ubiegłego roku. Zobacz: Karolina Szostak niknie w oczach! Prezenterka traci kolejne kilogramy (FOTO) Media zainteresowały się żoną piłkarza po tym, jak zrzuciła 20 kg i za pośrednictwem mediów ...\nJest też Anna Lewandowska! Ciekawe, co na to powiedzą Arkariusz Milik i Robert Lewandowski? Ich ukochane - Jessica Ziółek oraz Anna Lewandowska nie odmówiły sobie tej przyjemności i podczas trwania Euro zrobiły sobie focię z Cristiano Ronaldo. Zobacz: Internauci żartują, że kulki mocy Anny Lewandowskiej podziałały na... Zdjęcie trafiło do ...\nFani: "Ty patyczku". Kciuki zaciśnięte, barwy narodowe na policzkach wymalowane. Na razie w meczu Polska - Niemcy rozgrywanym w ramach Euro 2016 mamy bezbramkowy remis. Ale za nami dopiero pierwsza połowa meczu i jeszcze wszystko może się zdarzyć. Kibicują wszyscy - również celebryci i gwiazdy. Przed 20.00 Instagramy naszych znanych i ...\nJak motywują Lewandowska, Szczęsna i Boruc? Już za moment pierwszy mecz polskiej reprezentacji w ramach Euro 2016. Nastroje piłkarzy - tradycyjnie - bojowe i oby takie zostały do końca. Do walki swoich partnerów motywują również ich żony i narzeczone. Zobacz: Robert Lewandowski bardzo się pomylił co do Anny, gdy ją poznał Nasze ...\nNa Instagramie Dominiki Grosickiej znalazło się pamiątkowe zdjęcie. W środę na Stadionie Energa Gdańsk odbyła się - jak to nazwali dziennikarze sportowi - próba generalna polskiej drużyny Adama Nawałki przed Euro 2016. Zobacz: Anna Lewandowska pokazała kolejne zdjęcie z wesela Mariny (Instagram) Polska grała mecz z Holandią. Na trybunach ...\nczytano: 21485 razy


11 czerwca 2021 roku odbyła się 21 edycja Ogólnopolskiego Konkursu o Poleskim Parku Narodowym. Patronat honorowy nad konkursem objął Kurator Oświaty w Lublinie oraz Marszałek Województwa Lubelskiego.\nWojewódzki Konkurs Plastyczny "Magiczne drzewo"\nDnia 26.05.2021 odbyło się podsumowanie konkursu plastycznego dla przedszkoli oraz klas I - III szkół podstawowych.\nAutor: Urszula Skimina\n„Matematyka oczami ucznia” - podsumowanie konkursu\nPierwszy Powiatowy Konkurs Matematyczno - Fotograficzny był skierowany do uczniów szkół podstawowych i uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych szkół podstawowych i integracyjnych publicznych i niepublicznych klas VI - VIII z miasta Chełm i powiatu chełmskiego.\nKonkurs Historyczny „Józef Piłsudski – człowiek czynu i legendy” rozstrzygnięty\nW regulaminowym terminie wpłynęło 59 prac konkursowych od uczniów z 22 szkół z Chełma i powiatów: chełmskiego, krasnostawskiego i włodawskiego. Komisja konkursowa oceniła nadesłane prace i wyłoniła laureatów we wszystkich kategoriach.\nAutor: Elżbieta Ćwir, Natalia Jaślikowska, Magdalena Wierak\nPowiatowy Konkurs Filmowy "Języki obce oknem na świat" pod honorowym patronatem Prezydenta Miasta Chełm\nDoradcy metodyczni LSCDN z języka angielskiego, niemieckiego i rosyjskiego serdecznie zapraszają uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych z terenu powiatów: chełmskiego, krasnostawskiego i włodawskiego do wzięcia udziału w Powiatowym Konkursie Filmowym „Języki obce oknem na świat".\nLaureaci etapu okręgowego XXI edycji Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy o Poleskim Parku Narodowym dla uczniów szkół podstawowych 2021\nKonkurs objęty jest Honorowym Patronatem Marszałka Województwa Lubelskiego i patronatem Lubelskiego Kuratora Oświaty.


Benzyna po 6 złotych - trojmiasta - duze i małe trójmiasto\nBenzyna po 6 złotych\nNiestety niemożliwe stało się możliwe. Benzyna jest już po 6 złotych. Całe szczęście dla naszych domowych budżetów na razie tylko na tych najdroższych stacjach i tylko ta wysokooktanowa.\nCeny 95-tki oraz oleju napędowego też idą cały czas w górę. Praktycznie na każdej stacji kosztują 5,50 zł.\nI pomyśleć, że gdy na początku roku cena zwykłej benzyny przekroczyła 5 złotych, eksperci mówili o trzęsieniu ziemi. Dziś to prawdziwe tsunami, bo średnie ceny benzyny 95 i diesla zbliżyły się do 5,50 zł. – Tylko w październiku litr benzyny zdrożał średnio o 15 groszy, a oleju napędowego aż o 24 grosze na litrze – podliczyła firma doradcza BM Reflex.


Gromada Sieniawa (powiat sanocki) – Wikipedja, wolna encyklopedia\nGromada Sieniawa (powiat sanocki)\nGromada Sieniawa – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latah 1954–1972.\nGromadę Sieniawa z siedzibą GRN w Sieniawie utwożono – jako jedną z 8759 gromad na obszaże Polski – w powiecie sanockim w woj. żeszowskim na mocy uhwały nr 33/54 WRN w Rzeszowie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotyhczasowyh gromad Sieniawa, Głębokie, Rudawka Rymanowska i Tarnawka ze zniesionej gminy Rymanuw w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 13 członkuw gromadzkiej rady narodowej.\n1 stycznia 1960 do gromady Sieniawa włączono obszar zniesionej gromady Odżehowa w tymże powiecie.\n1 listopada 1972, w związku ze zniesieniem powiatu sanockiego, gromadę włączono do powiatu krośnieńskiego w tymże wojewudztwie.\n↑ Uhwała Nr 33/54 Wojewudzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu sanockiego; w ramah Zażądzenia Prezydium Wojewudzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 18 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uhwał Wojewudzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 5 października 1954 r., dotyczącyh reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Użędowy Wojewudzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 30 listopada 1954 r., Nr. 11, Poz. 41)\n↑ Uhwała Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Sanoku (punkt 17) z dnia 4 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członkuw gromadzkih rad narodowyh (Dziennik Użędowy Wojewudzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 9 października 1954 r., Nr. 9, Poz. 34)\n↑ Uhwała Nr 10/59 Wojewudzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 20 sierpnia 1959 r. w sprawie łączenia, zniesienia i twożenia gromad oraz pżeniesienia niekturyh siedzib gromadzkih rad narodowyh w wojewudztwie żeszowskim w bżmieniu zatwierdzonym uhwałą Nr 451/59 Rady Ministruw z dnia 19 listopada 1959 r. w pżedmiocie zniesienia i utwożenia niekturyh gromad (Dziennik Użędowy Wojewudzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z dnia 26 listopada 1959 r., Nr. 8, Poz. 78)\nDynuw ← 1939–41 →)\nGrabownica Stażeńska ← 1939–41 →)\nHaczuw ← 1939–41 →)\nNozdżec ← 1939–41 →)\nPżysietnica ← 1939–41 →)\nIwonicz-Zdruj (od 1973)\nRymanuw (← od 1972)\nIwonicz Zdruj (od 1956)\nRymanuw (od 1973)\nGogołuw (1954 →)\nJaćmież (← 1972)\nKożuhuw (1954 →)\nŁęki Stżyżowskie (1954–61)\nPosada Gurna (← 1972)\nPstrąguwka (1954 →)\nRużanka (1954 →)\nWrublik Szlahecki (← 1972)\nGrabownica Stażeńska (←→)\nOdżykoń (← do 1944)


Kraków: Budowa kompleksu Unity Centre potrwa jeszcze rok - Kraków - investmap.pl\nUnity Centre (Unity Square, wieżowiec Unity Tower)\nadres Kraków, Lubomirskiego\ninwestor Verity Development Sp. z o.o., GD&K Sp. z.o.o.\nPrace budowlane zespołu budynków Unity Centre, w tym niedokończonego od wielu lat szkieletora, przebiegają zgodnie z harmonogramem. Przy wieży zamontowany został najwyższy w mieście żuraw. Pozostałe biurowce pną się do góry, a prace nad elewacją szkieletora rozpoczną się jeszcze w tym roku.\nBudowa kompleksu budynków przy Rondzie Mogilskim o nazwie Unity Centre przebiega zgodnie z przyjętym harmonogramem. Kompleks pięciu biurowców powstanie w zbliżonym czasie, przy wznoszeniu konstrukcji pomagają równomiernie rozstawione na placu budowy żurawie o różnej wysokości. Montaż najwyższego z nich stojącego przy samym szkieletorze rozpoczął się 10 kwietnia i zakończył 10 maja.\nDźwig ten jest najwyższym z obecnie wykorzystywanych żurawi wieżowych w Krakowie. Jego wysokość konstrukcyjna wynosi 130 metrów, przymocowany jest do wieży specjalnymi odciągami w trzech miejscach. Obecnie prowadzony jest montaż specjalnej windy dla operatora żurawia. Dźwig pracować będzie do zakończenia prac konstrukcyjnych wieży Unity Tower, mniej więcej jeszcze przez rok.\nObecnie największa koncentracja prac znajduje się przy wznoszeniu szybów windowych oraz klatek schodowych, które przylegać będą bezpośrednio do wieży Unity Tower. Szyby te wznoszone są tzw. metodą ślizgową, stosowaną często przy budowie obiektów wysokich, takich jak kominy czy trzony bardzo wysokich wieżowców. Metoda ta jest technologią polegającą na wprowadzeniu w proces budowy urządzenia zwanego potocznie "ślizgiem". Są to ruchome szalunki, które wraz z roboczą platformą wspierane są na prętach nośnych. One wznoszą ślizg wraz z platformą tworząc gotową konstrukcję.\nPodczas prac ślizgowych urządzenie podnosi się skokowo o 25 mm dzięki podnośnikom hydraulicznym. Ilość skoków dobierana jest indywidualnie w zależności od rodzaju wykonywanego obiektu, jak również od czasu przyrostu wytrzymałości mieszanki betonowej, prac jakie muszą zostać wykonane przy wznoszeniu ślizgu oraz stopnia skomplikowania i rozmiarów wznoszonego obiektu. Dzięki ciągłej pracy urządzenia ślizgowego, deskowanie wznosić się może w przedziale od 1 do nawet 8 metrów na dobę. Deskowanie wznoszone przy szkieletorze w tym rozmiarze do 11 piętra pracuje w tempie 2 metry 10 centymetrów na dobę.\nPlatforma ślizgowa wznosząca szyby windowe biurowca Unity Tower pracować będzie aż do uzyskania pełnej wysokości wszystkich szybów windowych, na wysokość 102,5 metra.\nPonadto zauważyć można na budowie zaawansowane prace konstrukcyjne dwóch sąsiadujących z wieżą budynków, przyszłego hotelu Radisson oraz budynku University Office. Apartamentowiec Unity Residence oraz biurowiec Eastern Office są w fazie prac konstrukcyjnych przy wznoszeniu garaży podziemnych.\nW tym roku rozpocznie się montaż elewacji na głównym budynku Unity Centre. Cały kompleks ma być gotowy w czerwcu 2019 roku.\n[Kraków] Niebawem rusza budowa kompleksu\n[Kraków] Przy "szkieletorze" wreszcie wylewany jest beton\n[Wrocław] Tereny po JTT Computer mają nowego właściciela. Będą tam mieszkania


"Najpiękniejsza dziewczyna w Szkole Filmowej". Szczęście Ewy Sałackiej przerwała niespodziewana śmierć - sklep-leenlife.pl\nStrona główna Plotki „Najpiękniejsza dziewczyna w Szkole Filmowej”. Szczęście Ewy Sałackiej przerwała niespodziewana śmierć\n„Najpiękniejsza dziewczyna w Szkole Filmowej”. Szczęście Ewy Sałackiej przerwała niespodziewana śmierć\nByła prawdziwą seksbombą polskiego kina lat 80. i 90. Widzowie podziwiali jej talent i wdzięki w produkcjach takich jak „Och Karol”, „Sztuka kochania” czy „Ciemna strona Wenus”. Gdyby żyła, Ewa Sałacka świętowałaby dziś 64. urodziny. Niestety, pewnego lipcowego dnia aktorkę zabił jad osy.\nPełna treść artykułu znajduje się pod adresem: https://www.plotek.pl/plotek/7,154063,27039658,ewa-salacka-wielka-kariere-przerwala-niespodziewana-smierc.html?utm_source=RSS&utm_medium=RSS&utm_campaign=plotek\nAutor artykułu: Natalia Jeziorek\nPoprzedni artykuł„Hotel Paradise”. Kara poważnie namieszała. Nathalia snuje plany z Marcinem, on wręcz przeciwnie\nNastępny artykułSyn Macieja Orłosia jest redaktorem, a córka Beaty Kozidrak projektantką mody. Czym zajmują się dzieci gwiazd, które stronią od błysku fleszy?\nSylwia Grzeszczak ciężko przechodziła COVID tuż przed Sylwestrem. „Duszności były męczące, nie byłam pewna,...\nRedakcja portalu - 5 stycznia, 2021 0\nMikołaj Krawczyk świętował 10. urodziny synów. Pokazał ich twarze. Mają zupełnie inne fryzury! Tort?...\nMatylda Damięcka upamiętnia Lityńskiego poruszającą grafiką. „Zginął, ratując swojego tonącego psa”\nWiktoria Gąsiewska w krótkich czarnych włosach i ostrym makijażu. Wygląda jak… Kris Jenner? Fani...\n„Ślub od pierwszego wejrzenia”. Łukasz odpoczywa przy książce z winem. Internauci wyśmiali jego pozy


Hazard, trema, pasja aktorska. Rozmowa z Tadeuszem Fijewskim - Varia | Portal Teatralny.pl\nZbigniew Taranienko: Od lat pięćdziesięciu jest Pan obecny na scenie teatralnej. Przeczytałem niedawno, że grał Pan w 1587 sztukach teatralnych i w 589 telewizyjnych i że w Pana sztuce aktorskiej jest 36,6 procent świadomości...\nTadeusz Fijewski: To żart. Kiedyś zapytano ranie jaką rolę spełnia w moim aktorstwie instynkt, a jaką świadomość. Próbując to określić rzuciłem jakąś cyfrę, a osoba prowadząca wywiad ujęła to w procentach. Więc, żeby zrekapitulować, podałem w następnym wywiadzie „poprawione dane”. Podobnie śmieszy mnie, gdy niektórzy wyliczają swój dorobek. Tak naprawdę, to nie wiem nawet, w ilu sztukach grałem...\nMusiałaby to być liczba pokaźna, w ciągu pół wieku pracy - choć przerwanego przez wojnę.\nNie „produkowałem się” w czasie wojny teatralnie, choć pracowałem zawodowo: obozy koncentracyjne, powstanie warszawskie, oflagi. W czasie powstania byłem w grupie Schillera, grałem na wysuniętych placówkach, w szpitalach. Nigdy nie zagrałem - i już nie zagram - Konrada z „Dziadów”, ale w młodzieńczych latach w zapale przygotowałem sobie „Wielką Improwizację”. Przydało się to potem w trudnych okolicznościach - w obozach w Sachsenhausen, Dachau czy w Lubece.\nJak działa teatr w takich warunkach, w sytuacji autentycznego niebezpieczeństwa, rzeczywistego zagrożenia?\nNie można tego nazwać teatrem. To po prostu - spotkanie aktora z ludźmi, dotkniętymi jakimś nieszczęściem, by pomóc im przetrwać. Recytowałem wiersze i monologi, Schiller grał na fortepianie i śpiewał, co robił bardzo chętnie. Często aktorskie działania przeplatały się z działaniami konkretnymi, na przykład - ściągano kilka osób z barykad, zmieniano walczących, żeby inni mogli coś obejrzeć.\nI znikała w tych warunkach iluzja teatralna?\nNaturalnie, nie było teatru. W jednym ze szpitali w czasie występu miałem następujące zdarzenie: część budynku uległa zbombardowaniu, chorzy wyczołgiwali się już po schodach - musiałem więc przerwać grę, spod gruzów wydobywać powtórnie rannych... Trochę podobna sytuacja - w szpitalu na Jasnej. Mówiłem tam jakieś monologi czy wiersze. W pewnym momencie - potworny nalot, bombardują niedaleko szpitala. Ranni zwlekają się z łóżek, uciekają. Musiałem interweniować, krzyknąłem: „Proszę o spokój! Cisza! Nikomu nic się nie stanie!”. Grałem więc podwójną rolę — bałem się sam, ale musiałem opanować sytuację. Inaczej doszłoby do paniki i wzajemnego tratowania.\nUmiejętności aktorskie przydają się więc nie tylko w teatrze, nie tylko w życiu towarzyskim, lecz nawet w czasie wojny...\nUmiejętności aktorskie ocaliły mi życie. Byliśmy umówieni na wpół do czwartej - czy na czwartą? - a powstanie zaczęło się wcześniej, właśnie wtedy, gdy szedłem na wyznaczoną placówkę. Byłem na styku Nowego Światu i Alej Ujazdowskich. Ukryłem się. Po trzech dniach wygarnęli mnie Niemcy i - do Muzeum Narodowego jako zakładnika; wzięto masę ludzi w różnym wieku - dzieci, starców. Niemcy formowali „żywą osłonę” dla czołgów. Urwałem się i odegrałem etiudę „umierającego na serce”, najbardziej udaną rolę w moim życiu, bo Niemcy mi uwierzyli. Ewakuowano mnie z rannymi do szpitala. Spośród młodych mężczyzn uratowaliśmy się tylko my... Jako zakładnicy zostaliśmy skazani na rozstrzelanie, jeśli powstanie nie skończy się w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Ale to już dalsze sprawy...\nCo Pana najbardziej w teatrze frapuje? Co jest dla Pana najbardziej w teatrze cenne?\nJa bym to nazwał swoistym, specyficznym rodzajem „hazardu”, ponadto lubię spięcia - a w teatrze ich nie brakuje. Nigdy nie wiem, czy „trafię”, czy też nie... A chcę trafić.\nJest to „trafianie” głównie do widza czy do roli?\nPrzez rolę do widza. Nieraz to bardzo skomplikowane. Miałem, na przykład, szaloną tremę przy budowaniu filmowej roli Rzeckiego w Lalce. Wszyscy czytelnicy powieści Prusa mają gotowe wyobrażenie o nim, a ja musiałem je odgadnąć i właściwie ożywić. Miałem rolę bardzo „skondensowaną”, mały materiał słowny, a trzeba było pokazać i żołnierza, który walczył za Napoleona i w niego wierzył, miłość i ciepło do Wokulskiego, i skrupulatność subiekta. W Rzeckim - jako postaci - grały co najmniej dwie różne wartości.\nChciałbym do tej dwuwartościowości nawiązać. Wydaje mi się, że stworzył Pan własny typ aktorstwa, stąd też się chyba wywodzący. U podstaw jego leży obecność sprzecznych - czy tylko opozycyjnych - uczuć. Brak tu jednolitej ekspresji; gdy pojawia się jakieś uczucie, momentalnie towarzyszy mu emocja przeciwstawna; nie ma na przykład radości bez smutku czy bólu.\nOczywiście, zakładam to sobie od razu. Szukam równowagi. W materiale słownym nie ma pełnego rysunku postaci. Szukam momentów - najczęściej radosnych - przełamujących ten rysunek, by postać, którą mam zagrać, była jak najpełniejsza, barwna, by był to człowiek żywy.\nTo chyba bardzo trudne znaleźć kontrpropozycję do słownego materiału i nie zniszczyć postaci z tekstu, nie zagrać przeciw autorowi. Czy ma Pan tutaj jakieś kryteria, czy też zdaje się Pan na własne odczucia, aktorski instynkt?\nSzukam momentów wzbogacających, ale mam też generalną linię działania postaci, którą gram. Nie odbywa się tu także bez pomocy reżysera. Proponuję różne sytuacje - czasem on odrzuca. Ale ja mam różne propozycje i szukam przeciwstawienia. Człowiek jest przecież złożony, nigdy nie jest jednowarstwowy. Drzemią w nim różne, przeciwstawne instynkty: instynkt zbrodniarza istnieje równocześnie z instynktem człowieka dobrego. Tylko w zależności od sytuacji wyzwala się taki lub inny element. W człowieku jest wszystko: jego charakter tworzy się pod wpływem wychowania, przebywania w jakimś środowisku, kształtuje się w sytuacjach życiowych.\nIdzie mi zawsze o pokazanie człowieka żywego, a nie o wyimaginowaną, papierową postać. Dlatego szukam często przy budowaniu roli elementów, których nie ma w tekście, ale które mogłyby być w postaci. Idzie mi też o to, by widz przeżywał w sposób pełny. Najbardziej więc interesuje mnie wielowarstwowość roli, wówczas mogę widza uchwycić, aby mnie słuchał, albo płakał, albo się śmiał. Muszę tak grać na tym swoim aktorskim „instrumencie", by mógł on przeżywać istnienie pełnego człowieka.\nCzy z tym zamierzeniem Pana łączy się także próba konstrukcji człowieka zupełnego, typowego, niejako syntetyzującego w sobie wszelkie ludzkie stany, emocje, mimo, że pojedyncza jednostka ludzka rzadko je wszystkie razem posiada?\nCzasem tak. Ale staram się też pokazać człowieka chodzącego po ulicy czy jeżdżącego tramwajem. Człowiek jako taki ma takie same przeżycia. Wszystko jedno, czy będzie to urzędnik, król, czy bohater. Tylko w różnych sytuacjach się znajduje. Praca aktorska to najwłaściwsze przekazywanie tych sytuacji.\nCzyli, jak Pan mówił, ten swoisty hazard?\nNo właśnie. I to mnie interesuje. Poza tym „hazard” - to ciągły egzamin przy każdej roli, nie tylko przed krytyką, właściwie - przed widownią. Krytycy zresztą często nie mają pojęcia, ile pracy dojrzały aktor musi włożyć, żeby coś przekazać, często przeszkadzają, kwitując jakimś jednym, nieprzemyślanym zdaniem pracę aktora. I aktor nie wie, czy dobrze ujął rolę, czy też nie. Nie mówię tutaj o sobie, tylko o zwyczajach naszych krytyków. Odbija się to negatywnie przede wszystkim na aktorach młodych, którzy muszą się jeszcze uczyć. Miałem też takie sytuacje, gdy krytyk, pisząc ostrą recenzję, obniżał pośrednio poziom przedstawienia.\nPrzychodziła wówczas negatywnie nastawiona publiczność?\nPowiedziałbym: badawczo. Publiczność przychodzi zmrożona i sprawdza, czy spektakl zgadza się z tym, co pisał ten pan. Lecz później, w miarę czasu, poddaje się urokowi teatru. Aktor musi wówczas przełamać publiczność, przezwyciężyć „pracę” recenzenta. Często pozyskuje widzów, lecz tracą oni część przedstawienia. Bo publiczność nie zdaje sobie sprawy, że jeżeli nie reaguje, to nie mobilizuje aktora. Spektakl - to wspólna gra między widzem a aktorem. Widz musi z nim współpracować. Jeżeli nie bierze czynnego udziału w spektaklu, sam jest pokrzywdzony, bo aktor daje mu tylko część tego, co mógłby dać. Zresztą, warto tu powiedzieć, że aktor potrafi grać w takim stanie, w jakim każdy „normalny” człowiek idzie do lekarza po zwolnienie - nawet przy czterdziestostopniowej gorączce. To taki zawód, działa tu specjalna odpowiedzialność…\nChciałbym wrócić jeszcze do opozycyjnej zasady budowania roli. Gdzie Pan szuka materiału przy konstruowaniu opozycji - prócz ogólnego, wypowiedzianego tu sądu o człowieku - we własnych przeżyciach, w wyobrażeniach, czy w konkretnej sytuacji, zarysowanej w dramacie poza słownym materiałem roli?\nRolę określa pełna sytuacja. Nawiążę do "Chłopców" Grochowiaka. Kalmita jest wielowarstwowy, grają w nim różne uczucia. Ma do niego przyjechać żona, której właściwie nienawidzi. Dobrze jest mu w domu starców, choć naśmiewają się z niego koledzy — czynią to przyjacielsko. Materiał do roli biorę więc też z partnera. Ważny jest tu stosunek partnera do mnie. Ważna jest też plastyka, czasem nawet rekwizyt.\nCzy wychodząc z takiej zasady budowania roli, preferuje Pan jakąś stylistykę teatralną bądź też jakiś rodzaj dramatu? Czy ma Pan ulubionych\nautorów, którzy dają panu większe możliwości?\nWystarczy, by autor był dobrym pisarzem i dramaturgiem. Weźmy Czechowa i Gorkiego, i Rittnera, i Zapolską, i Szaniawskiego. Wszystko to doskonały materiał dla aktora. Chcę pokazać żywego człowieka, a nie wyimaginowaną postać. Materiał jest nawet u Becketta, choć jego dramaty są troszeczkę innego wymiaru. Ale jest to ludzkie. Istnieją natomiast sztuki, gdzie zamiast postaci jest papier. Tam dopiero indywidualność aktora potrafi coś zrobić.\nA dramat romantyczny?\nMało stykałem się ze sztukami tego typu, ale myślę, że to, co wcześniej powiedziałem, odnosi się do wszystkich dobrych dramatów. W końcu najważniejsze jest to, że zamierzam coś zrobić i chcę to zrobić jak najlepiej. I sądzę, że chyba tak samo jest w innych zawodach, nie tylko w aktorskim.\nCzy zechciałby się Pan podzielić swoimi doświadczeniami aktorskimi z pracy telewizyjnej? Jakie główne różnice zauważa Pan między typem aktorstwa scenicznego a telewizyjnego? Co najbardziej w telewizji przeszkadza, co pomaga?\nW telewizji, radio czy filmie istnieje tak zwana „mobilizacja artysty”. Trzeba się zmobilizować, żeby „trafić”. W telewizji jest za mało czasu, mało prób. To się tylko nazywa próby!\nCzy to przeszkadza, czy - po prostu — należy używać innych środków aktorskich, być „aktorem innego typu”?\nBrak czasu powoduje, że w telewizji muszę być zawsze gotowy. W teatrze można dojrzewać do roli, przygotowywać się, w telewizji tak nie można. Stąd - większy w telewizji „hazard”. Inna jest też rola reżysera. Robiłem niedawno historyczne nagranie: pierwszy polski ampex kolorowy - monolog Czechowa „O szkodliwości palenia tytoniu”. Reżyserował Antczak. Z Antczakiem współpracuje mi się wspaniale. On daje tyle ognia aktorowi! Nie wiem, czy jest inny reżyser, który tak świetnie mobilizuje.\nGrając w telewizji, czuję ponadto większą odpowiedzialność za rolę. Wyobrażam sobie, że ogląda mnie dziesięć milionów ludzi. Bardzo to przeżywałem, kiedy spektakle szły na żywo, co, oczywiście, nie było widoczne na zewnątrz. Było to niewłaściwe: powinienem sobie wyobrażać, że gram tylko dla garstki - siedzących w mieszkaniu dwóch, trzech osób, już raczej założyć pewną kameralność odbioru. Jest tu przecież także kameralność wykonania: w teatrze muszę sięgnąć do końca sali, żeby mnie słyszano na końcu drugiego balkonu, a w telewizji nie jest to wcale potrzebne.\nMówił Pan o mobilizacji w telewizji, ale w teatrze też jest potrzebna mobilizacja. Trema aktorska wyniku chyba z lęku o to, czy jest to mobilizacja dostateczna?\nNaturalnie. Zdarza się wtedy, ze aktor zachowuje się wtedy „jak koń na padoku”, denerwuje się, chodzi. Różnie się to zresztą objawia, ja na przykład tak jakoś reaguję, że na premierze przed wyjściem na scenę okropnie chce mi się ziewać. Trema na ogół szybko mija; zdarza się najczęściej na premierze, albo - przy zmianie repertuaru, kiedy wchodzi dawno niegrana sztuka. Są momenty, w których trema pomaga - kiedy aktor musi być agresywny, dynamiczny. Przeszkadza natomiast w odnalezieniu spokoju i radości. Właściwie trema jest jakoś umotywowana - aktor sądzi, że może się zdarzyć zawsze, że coś się „zatnie”, że w głowie pojawi się zupełna pustka. Ja, na przykład, miałem do niedawna w repertuarze masę ról...\nWłaśnie, czy w jakimś momencie nie zaczynają one sobie wzajemnie przeszkadzać? Czy aktor posiada jakąś określoną „pojemność" na role?\nWie Pan, jakoś się to w mojej małej głowie mieści... Mówię jak Zelwer, który ocenił mnie następująco, gdy przechodziłem z drugiego roku na trzeci: „za mała głowa w stosunku do tułowia”, i nie wróżył mi aktorskiego powodzenia... Powracając do pytania: nie ma trudności z wchłanianiem roli czy z wchodzeniem w rolę, jeśli odnaleziony został dla każdej z nich odpowiedni wyraz. Pamięta się je i psychicznie odgranicza. Postaci sceniczne żyją obok siebie w pamięci. To jest tak, jak przy wykonywaniu muzyki. Tekst - to nuty. Muszę grać jak muzyk, nie myśląc o tym. Najpierw jeden utwór, potem drugi.\nPamięta się więc rolę raczej niż tekst?\nTylko rolę, nie mogę myśleć o tekście. Tekst idzie mechanicznie, i kiedy się - bardzo rzadko - zdarzy, że coś z pamięci wylatuje, mówiony tekst jest zgodny z biegiem roli, ogólną jej intencją.\nCzy nieobecność widowni nie przeszkadza Panu w aktorstwie telewizyjnym czy filmowym?\nPrzeszkadza. Dlatego w teatrze czuję się najlepiej. Gdy widownia jest żywa, pulsuje, reaguje, potrafię dać z siebie bardzo wiele. Zapominam wówczas o wszelkich innych sprawach, chcę, by jak najwięcej przeżyła. W filmie natomiast najbardziej dokucza mi inna kolejność nakręcania epizodów. Zawsze trzeba wiedzieć, w którym „miejscu” całości roli jest filmowana scena, żeby powstawała jakaś ciągłość życia bohatera. Aktor musi o tym pamiętać, widzieć cały film jak reżyser. To dodatkowa trudność dla aktora. Oczywiście są reżyserzy, którzy nie robią krótkich ujęć, tylko całe sekwencje - od dużego planu do zbliżeń, a przy tym kamery są tak prowadzone, że nie przeszkadzają aktorom. Ale są to wyjątki.\nA jak to wszystko wygląda w teatrze radiowym?\nI tu pewna gotowość obowiązuje. To dziwny teatr, gdzie aktor musi być dyskretny. Trzeba plastyczniej wyrazić głosem to, co jest niewidoczne. Gramy jakby dla niewidomych i każdy słuchacz musi angażować własną wyobraźnię. Tak, na marginesie - bardzo wielu niewidomych przychodzi do teatru. Ciekawe? Wydawałoby się, że wystarczy im radio czy telewizja. A jednak niewidomy potrzebuje widowni. On wszystko odbiera. Zresztą, stykałem się z niewidomymi, byłem na różnych spotkaniach, grałem dla nich. To wzruszająca publiczność.\nJakby Pan ogólnie określił przemiany aktorstwa, patrząc z perspektywy pięćdziesięciolecia twórczości?\nŁatwo tu zauważyć powściągliwość gry aktorskiej. Dawniej aktor grał bardzo dynamicznie, żywo, można powiedzieć, że był „dalej” od rzeczywistości. Przy tej okazji chciałbym powiedzieć, że wielką krzywdę robi się Jaraczowi, pokazując kilka nagranych fragmentów. Nie oddają one tego, co sobą reprezentował. Był on genialnym aktorem, lecz nie sprawdził się w filmie. Zresztą wówczas film stał na innym poziomie. Grało się zupełnie innymi środkami. Aktor nie ogarniał jeszcze techniki, grał „scenicznie”. Wszyscy tak grali. Może w filmie jedyny Junosza-Stępowski z plejady naszych wielkich aktorów grał podobnie, jak obecnie się grywa, bardziej dyskretnie. Lecz był on także dyskretny w teatrze.\nA przemiany repertuarowe?\nByło dużo więcej rozrywki. Niesłusznie obecnie traktuje się komedię czy farsę. O farsie w ogóle się nie mówi, a jeżeli już, to bardzo źle. Młody aktor nie wie, co to jest farsa, nie umie jej grać. A człowiek, widz, idzie do teatru, bo chce przeżyć radość czy smutek, doznać innych emocji. Chce też czasem zapomnieć o codziennym życiu, o tym na przykład, że stoi w kolejce w „Delikatesach’' po koszyk.\nA może brak lżejszych form dramatycznych wynika z trudności repertuaru? Brak jest komedii współczesnych.\nNie, moglibyśmy przecież opierać się na utworach pisarzy starszych. A u nas się tego boją, albo wybrzydzają, albo krytykują. Dlatego, że u nas - tak mi się wydaje - szuka się problemów. Zgodzę się z tym, ale niech to chociaż czasem będzie połączone ze śmiechem. Dlaczego ja mam się śmiać tylko z konduktora czy urzędnika? Chciałbym się pośmiać z czegoś — albo z kogoś - innego. A farsa jest też cenna jako gatunek. Bardzo trudno grać farsę.\nZdradzę Panu tajemnicę, zresztą, może to nie tajemnica. Najłatwiejszy rodzaj sztuki to dramat psychologiczny, najtrudniejsza jest farsa. Nie umiemy grać farsy, która jest odbiciem życia, tego, co nas otacza, tego, co widzimy. Nie znaczy to, że farsa musi być nastawiona tak, aby się tylko śmiać. Trzeba czasem pokazać rzeczywistość w krzywym lustrze. Samo życie stwarza zresztą sytuacje farsowe i tragifarsowe. Farsa posiada ponadto utajone wartości dydaktyczne, wychowawcze. A my bronimy się przed wychowywaniem na smutno.\nZbigniew Taranienko, Hazard, trema, pasja aktorska. Rozmowa z Tadeuszem Fijewskim, [w:] Rozmowy o teatrze, Warszawa 1981, s. 25-30.\nTadeusz Fijewski, Zbigniew Taranienko,