LAZURA JEDNORAZOWA HS PLUS - Osmo - Impregnaty do drewna\nStrona główna / Produkty / Na zewnątrz / Fasady/altanki / LAZURA JEDNORAZOWA HS PLUS\n9211 Biały Świerk\n9212 Srebrna Topola\n9234 Czerwień Skandynawska\n9235 Czerwony Cedr\n9242 Zieleń Choinkowa\nBezbarwny, specjalistyczny impregnat do drewna na zewnątrz. Zawiera aktywne składniki, które chronią przed sinicą (wg EN 152), zgnilizną (EN 113) oraz insektami niszczącymi drewno (EN 46).\nImpregnat do drewna WR został opracowany jako grunt pod powłoki Osmo, żeby dodatkowo zaimpregnować drewno w miejscach, w których konstrukcyjna ochrona drewna i zwykła powłoka nie wystarczą. Wystarczy nanieść cienką warstwę impregnatu, by nie nieproszeni „miłośnicy drewna” pozostali bez szans. Należy jednak pamiętać o tym, że nie może być stosowany jako samodzielna powłoka i docelowo należy pokryć go warstwą jednego z olejów lub lazur do drewna Osmo.\nImpregnat do drewna WR firmy Osmo wnika łatwo i głęboko w drewno, nadając mu właściwości hydrofobowe oraz redukując przed pęcznienie i kurczenie się drewna.\nLazura Jednorazowa HSPlus jest powłoką transparentną. Otrzymany kolor powierzchni zależy więc od naturalnego odcienia pokrywanego drewna i może się różnić od próbek na wzorniku. Dlatego każdorazowo – zwłaszcza w przypadku nieznanego podłoża – zaleca się wykonanie próby.\nZbyt obfite nałożenie środka może powodować powstanie błyszczących miejsc. Wietrzeją one z czasem, a powierzchnia przybiera równomierny, jedwabiście matowy wygląd.\nJasne, transparentne odcienie lazury zapewniają ograniczoną ochronę UV (przed blaknięciem i szarzeniem pod wpływem promieni słonecznych), dlatego nie są zalecane do pokrywania mocno nasłonecznionych powierzchni.\nJeżeli powierzchnia drewniana na zewnątrz (np. okna, fasady) ma mieć zapewnioną dodatkową ochronę UV, po całkowitym wyschnięciu Lazury jednorazowej HSPlus zalecamy pokrycie jej 1x warstwą Oleju Ochronnego UV (410 wolnego od biocydów lub 420 z filmem ochronnym). Olej Ochronny UV dodatkowo zabezpieczy powierzchnię przed zabrudzeniem i przedłuży trwałość powłoki. W przypadku powierzchni zabarwionej Lazurą jednorazową HSPlus: Biały Świerk (9211) jako wierzchniej warstwy ochronnej prosimy użyć białej Lazury Olejnej do Ochrony Drewna (900).


Lodowisko w Grudziądzu otwarte! [zdjęcia, ceny biletów, godziny otwarcia] - NaszeMiasto.pl\nŚlizgawka będzie dostępna (za wyjątkiem dni z opadami lub temperaturą powietrza w okolicy 10 stopni) w dni powszednie w godz. 9 -20.\nWejście bez ograniczeń czasowych w godz. 9-14, następnie w godz. 14-16** przerwa techniczna, a w godz. 16-19 wejścia o pełnej godzinie na 45-minutową jazdę na łyżwach.\nW soboty i niedziele lodowisko będzie otwarte w godz. 9-20, wejścia o każdej pełnej godzinie na 45-minutowe ślizganie.\nW każdą niedzielę w godz. 9 -10.45 na taflę będą wchodziły rodziny z najmłodszymi dziećmi.\nBilety kosztują od 2 zł (ulgowy) i 5 zł (normalny). Cennik przewiduje wiele zniżek m.in. dla seniorów i dużych rodzin.\nNie masz łyżew? To nie problem\nOsoby, które nie posiadają własnych łyżew mogą skorzystać z wypożyczalni, w której do dyspozycji jest 90 par łyżew w rozmiarach 24-47. W tym 10 par nowych łyżew w najmniejszych rozmiarach. Wypożyczenie łyżew kosztuje 4 zł, dodatkowo trzeba zapłacić kaucję. Za wypożyczenie jednej pary wynosi ona 20 zł.\nLodowisko będzie funkcjonować do końca lutego. Jakie w tym czasie imprezy organizatorzy zaplanowali dla użytkowników?\n- Mieszkańcy w zeszłym roku byli bardzo zadowoleni z „Łyżwoteki”, więc w tym roku zorganizujemy ją z okazji walentynek - mówi Izabela Piwowarska, dyrektor Miejskiego Ośrodka Rekreacji i Wypoczynku w Grudziądzu.\n- W ferie natomiast, co drugi dzień dzieci i nastolatki będą mogły skorzystać z nauki jazdy oraz gier i zabaw. W styczniu i lutym będziemy też organizować niedzielne poranne zajęcia dla dzieci - dodaje.\nCennik obowiązujący na lodowisku w okresie 13.12.2018 r. – 28.02.2019 r.:\n1. Bilet wstępu normalny:\n- od godz. 9.00 do godz. 14.00 w dni powszednie - 7 zł\nKarta Dużej Rodziny - 3,5 zł\n- od godz. 16.00 do godz. 19.45 w dni powszednie\noraz w weekendy cały dzień za każde 45 min - 5 zł\nKarta Dużej Rodziny - 2,5 zł\n- dwugodzinny po godz. 16.00 - 8 zł\nKarta Dużej Rodziny - 4 zł\n2. Bilet ulgowy:\n- od godz. 9.00 do godz. 14.00 w dni powszednie - 3 zł\nKarta Dużej Rodziny - 1,5 zł\n- od godz. 16.00 do godz. 20.00 w dni powszednie\noraz w weekendy cały dzień za każde 45 min - 2 zł\nKarta Dużej Rodziny - 1 zł\n- dwugodzinny po godz. 16.00 - 3 zł\n3. Wypożyczenie łyżew na 1 godz.: - 4 zł\n- kaucja zwrotna w wysokości 20 zł\n4. Szkolne grupy zorganizowane:\nz nauczycielem - 1 zł\n5. Jednorazowy bilet wstępu ulgowy:\n„Białe Wakacje” (w okresie ferii zimowych):\n6. „Grudziądzka Karta Seniora”:\n(ważna tylko za okazaniem karty przez posiadacza wraz z dokumentem potwierdzającym tożsamość)\noraz w weekendy cały dzień za każde 45 min - 1,5 zł\nŹródło: Lodowisko w Grudziądzu otwarte! [zdjęcia, ceny biletów, godziny otwarcia] - Gazeta Pomorska\nA w Kwidzynie kiedy otwarcie ...... w marcu???


Mielec: Znów czarne chmury nad przebudową miejskiej biblioteki | Radio RDN\nDo przetargu zgłosiła się tylko jedna firma, która za przebudowę obiektu chciała prawie 29 mln złotych. Miasto w budżecie ma na to zadanie w sumie niecałe 19 mln zł. W tym 6 mln dofinansowania unijnego. Dlatego też przetarg został unieważniony – wyjaśnia Jan Myśliwiec wiceprezydent Mielca.\n– W tej chwili w budownictwie ceny poszły bardzo w górę. Jest to związane z kumulacją inwestycji realizowanych z funduszy unijnych. Są problemy zarówno z firmami projektowymi, jaki i tymi, które już realizują zadania – mówi prezydent miasta.\nWładze miasta nie chcą póki co zdradzać co dalej z tą inwestycją. Jak zapewnia Jan Myśliwiec na pewno będą prowadzone rozmowy z radnymi w tej sprawie. Są trzy możliwości – zwiększenie puli pieniędzy na to zadanie, zmniejszenie zakresu prac lub ogłoszenie kolejnego przetargu.\nPrzypomnijmy pierwsze problemy biblioteki pojawiły się jeszcze w ubiegłym roku, kiedy to wniosek miasta o dofinansowanie unijne tej inwestycji przepadł. Przy drugim rozdaniu Mielec otrzymał dofinansowanie. Całe zadanie szacowane jest na około 19 mln złotych.


Badura, Wadowice, Polska\nPołożony położony jest przy trasie Bielsko-Biała – Kraków, kwadrans spacerem do centrum miasta, HOTEL BADURA *** w Wadowicach pozwala gościom nie tylko na dobry dojazd, ale także na szybkie dotarcie do centrum miasta i jego atrakcji. Jednocześnie hotel mieści się w spokojnej okolicy nad brzegiem Skawy, w malowniczym miejscu które zapewni gościom miły pobyt i spokojny sen.\nElegancki styl wnętrz, wspaniały klimat oraz bliskość przyrody sprawią, że goście znadją tu doskonałe warunki do wypoczynku, relaksu oraz pracy. Hotel znajduje się tuż przy nowo otwartej plaży.\nDla gości przygotowano 32 komfortowe pokoje 1- i 2- osobowe o wysokim standardzie, a także luksusowy, klimatyzowany apartament. Hotel przystosowany jest dla osób niepełnosprawnych ruchowo.\nGoście mają do dyspozycji bezpłatny, monitorowany, całodobowy parking.\nHotel przyjazny dla rodzin z dziećmi. W kąciku zabaw dzieci znajdą liczne gry i zabawki. Na terenie obiektu znajduje się też bezpieczny plac zabaw. Na życzenie gości hotel oferuje wyposażenie dla małych dzieci i niemowląt. Ponadto jest tu miejsce na przechowanie wózków dziecięcych. Hotel może również zorganizować profesjonalną opiekunkę.\nJednocześnie w przytulnej restauracji Oliwna na gości czekają wyśmienite, tradycyjne dania kuchni polskiej.\nDla celów biznesu jest klimatyzowana sala konferencyjno-bankietowa. Restauracje będą doskonałym miejscem na zorganizowanie bankietu. Natomiast chata Gilowa będzie świetnym miejscem do zorganizowania imprezy na świeżym powietrzu.\nHotel oferuje 32 funkcjonalne i nowocześnie urządzone pokoje jedno- i dwuosobowe oraz ekskluzywny apartament. Pokoje przystosowane są dla osób niepełnosprawnych ruchowo. Standardowe pokoje mają wygodne łóżko i funkcjonalne biurko do pracy.\nŁazienka z kabiną prysznicową i suszarką do włosów będzie miejscem gdzie zrelaksujesz się po dniu zwiedzania. Pokoje posiadają telewizor z wyborem kanałów TV SAT oraz programów radiowych i bezpłatne łącze internetowe WiFi oraz telefon.\nW pokojach typu Superior dodatkowo jest klimatyzacja, mini-sejf oraz zestaw do parzenia kawy i herbaty.\nW restauracji Słonecznej rano na gości czeka pyszne śniadanie bufetowe. Hotel zaprasza na aromatyczną kawę, chrupiące bułeczki i inne pyszne smakołyki. Śniadania wydawane są od godz. 7.30 - 10.30\nW Restauracji Oliwnej znajdziesz niepowtarzalny klimat i znakomite potrawy kuchni polskiej oraz włoskiej. Profesjonalna i dyskretna obsługa sprawią, że posiłek w restauracji stanie się czasem relaksu i przyjemności. Latem goście mogą skosztować potraw na tarasie, zaś zimą będą rozkoszować się posiłkiem przy ciepłym kominku. Restauracja oferuje specjalne menu dla dzieci, dziecięce sztućce i krzesełka oraz kącik zabaw.\nRestauracja OLIWNA czynna jest codziennie od godziny 11.00 - 22.00\nCeny od: 38,27 EUR\nHotel znajduje sie 2 km od centrum.


Skorpion + Byk - Horoskop\nStrona główna » Skorpion » Skorpion + Byk\nSkorpion i Byk ... wchodząc w ten związek, na pewno zastanawiałeś się, czy to dobry wybór. Nie wiesz, jaka czeka was przyszłość, zastanawiasz się nad tym, co z wami będzie, gdy przeminie pierwsze zauroczenie, czy wasza relacja ma szansę przetrwać lata? Przeczytaj horoskop partnerski dla Skorpiona i Byka i dowiedz się, co o takim połączeniu mówią gwiazdy!\nHoroskop partnerski Skorpion Byk\nNiewiele jest par, które tak przepadają za swoim towarzystwem, jak Pani Skorpion i Pan Byk. Łączy ich nie tylko sypialnia, mają też masę pomysłów na życie i świetnie realizują je razem. Zdarzają im się jednak kłótnie, wynikające z faktu, że zarówno Pani Skorpion, jak i Pan Byk obdarzeni zostali mocnymi charakterami i lubią twardo stać przy swoim zdaniu, jednakże jeżeli nauczą się nie wchodzić sobie w drogę w sprawach konfliktowych, będzie im ze sobą bardzo dobrze.\nPana Skorpiona i Panią Byk połączy ogromna namiętność i pożądanie, których nie będą oni w stanie zrozumieć, ale też nie będą chcieli z nimi walczyć. Od samego początku pcha ich ku sobie niesamowita, niewidzialna siła, ich związek jest zderzeniem olbrzymiego temperamentu i porywczości, przepełniają go skrajności, szaleństwo uczuć... i zapewne - jeżeli tylko partnerzy nauczą się akceptować taki stan, będą ze sobą na dobre i na złe.\nHoroskop partnerski dla Skorpiona i Byka : Jesteś w takim związku? Opisz swoje własne doświadczenia! Znasz historie związków Skorpiona i Byka? Opowiedz nam o nich! Formularz znajduje się na dole strony.\nSzczegółowe informacje dotyczące znaków : Skorpion Byk.\nJa skorpionica 18 lat z bykiem. Nie jest łatwo,czasami bywa wręcz niebezpiecznie ale na pewno się nie nudzimy.Czasami mam ochotę rzucić wszystko w cholerę,po czym przychodzi euforia, nadzieja że będzie dobrze.Istny roller coaster!!!\nU mnie wszystko było ok póki moja pani byk nie poszła w zaparte w kłamstewka. Ja nie znoszę tego.Po za tym reszta była niemal idealna. Poza kasą i jej wiecznymi wypadami dogadywaliśmy się bez problemu. Ona jednak stawiała na coraz to nowsze znajomości zamiast na własną rodzinę i dziś już jej nie ma w moim życiu choć nadal chce mnie kontrolować.\ne tam nie lubie byka. raz sie z nim zwiazalam i wystarczy.\nŚwięta prawda :) Miłość i współpraca, na każdej płaszczyźnie. Niekończące się tematy do rozmów i naprawde udany seks. Z zazdrością skorpionicy to też prawda (jestem więc wiem) :).\nZwiązek ma szansę na przetrwanie jeżeli skorpionica przestanie wszędzie widzieć zdradę i stanie się mniej zaborcza,a byk przestanie marudzić i wymądrzać się :). Podczas "docierania" charakterów,iskry mogą się posypać,ale myślę,że warto,bo te dwa znaki łączy bardzo silna więź i przyciąganie nie do opisania :). Można to porównać do dwóch biegunów magnesu. Bardzo ważne są kompromisy,ale z jednej i z drugiej strony- tak dla sprawiedliwości ;)


Większość z nas ma już w swoim samochodzie klimatyzację, czy to zwykłą - manualną czy też automatyczną (climatronic). Ale czy dbamy regularnie o jej prawidłową kondycję? Czy tak jak o corocznym przeglądzie rejestracyjnym samochodu, pamiętamy też o serwisie tego systemu? Czy przypominamy sobie o tym dopiero podczas wakacyjnych podróży, gdy w upalny dzień, po włączeniu klimatyzacji z kratek nawiewu unosi się duszący, nieprzyjemny zapach, albo w ogóle nie ma już jakiegokolwiek chłodzenia? Wtedy jest już stanowczo za późno na wizytę w serwisie. Ryzykujemy w ten sposób kosztowne uszkodzenie samej klimatyzacji (najczęściej kompresora) oraz, co ważniejsze, narażamy siebie i swoich pasażerów na działanie grzybów, pleśni i różnego rodzaju drobnoustrojów, jakie rozwijają się na elementach układu klimatyzacji.\nDlatego by zadbać o swoje auto, a zwłaszcza o komfort i bezpieczeństwo nim podróżowania, powinniśmy regularnie serwisować układ klimatyzacji i zabezpieczyć przed rozwojem szkodliwych dla zdrowia zanieczyszczeń. Tu pojawią się pytania: Kiedy i jak często należy przeprowadzić obsługę klimatyzacji? Gdzie tego dokonać? A może wystarczy tylko "dobić" gazu?\nŻeby na nie odpowiedzieć, należy wyjaśnić kilka kwestii. Najważniejszą z nich jest to, jak działa układ klimatyzacji. W największym uproszczeniu, zasada działania polega na ciągłych procesach sprężania i rozprężania czynnika chłodniczego (najczęściej typu R134a). Podczas fazy rozprężania czynnik chłodniczy znacznie obniża swą temperaturę, dzięki czemu przepływające przez parownik powietrze schładza się i możemy się cieszyć przyjemnym chłodem w kabinie naszego samochodu. By zapewnić prawidłową pracę układu klimatyzacji, musi się w nim znajdować odpowiednia ilość czynnika chłodniczego (tu zasada: im więcej, tym lepiej - nie przynosi żadnych korzyści), musi być zapewnione prawidłowe smarowanie, no i sam układ musi być oczywiście szczelny.


Pożyczka - Dentysta.eu - Forum dentystyczne, forum stomatologiczne\nJeśli zastanawiasz się nad pożyczką, to koniecznie zerknij na stronę internetową Credy.pl - najfajniejszej firmy udzielającej pożyczek w sieci. U nich pożyczka przez internet nie jest żadnym problemem, co jest naprawdę niesamowicie fajne. Koniecznie zerknij na to, co ma do zaoferowania.\nObecnie poszukuje wlasnie czegos takiego wiec na pewno zajrze, dzieki Już nawet trafiłam na bardzo fajną ofertę podobnych pożyczek przez internet od https://mikrorata.pl/pozyczki-gotowkowe-przez-internet/ . Jednak nie zaszkodzi oczywiście porównać z innymi\nPowiem szczerze, że nie popieram. Nie mówię, że jestem nieomylny, ale wydaje mi się, że lepiej postawić na https://proficredit.pl/pozyczki-pozabankowe/ Słyszał Pan o tej ofercie? Jeśli nie to polecam przynajmniej się z nią zapoznać.\nJa też tego nie popieram, bardzo tego nie popieram.\nA te chwilówki bez bik? Może byłyby dobrym rozwiązaniem? Co na ten temat myślicie?


Krzyżyk do krzyżyka: Kartki z różami 3\nZa oknem już wiosennie. Słonko świeci, ptaki uwijają się w budowaniu gniazd, pojawia się coraz więcej zieleni. I to tej najpiękniejszej - soczyście zielonej. Ani się obejrzymy jak krzaki róż obsypią się pąkami i zaczną kusić owady do swego wnętrza. I ja przychodzę dziś do Was z różami. Oto trzecia odsłona mojej mini serii kwiatowych kartek.\nmenia 16 kwietnia 2019 09:29\nPiękne kartki....kocham róże.....\nkarolina 16 kwietnia 2019 10:10\nIzabela Hebda 16 kwietnia 2019 10:20\nKolejne fantastyczne karteczki w Twoim wykonaniu. Pozdrowienia przesyłam.\nMonika Blezień 17 kwietnia 2019 07:55\nPiękne karteczki Agatko :)


SALE Jeansy wycierane - ZOiO.pl\nSALE Jeansy wycierane\nSpodnie biodrówki zapinane na zamek i złoty guzik. Seksowne jeansowe rurki z lekko wycieranymi wstawkami na nogawkach. Klasyczne, bawełniane jeansy z kieszeniami z przodu i z tyłu. Spodnie lekko cieniowane. Zawsze modne i stylowe.\nKod produktu: PP6110


Ukradł rower i rzucił nim w autobus | Portal Tygodnika „Sztafeta”\nHome News Ukradł rower i rzucił nim w autobus\nW piątek, 20 lutego, późnym wieczorem policjanci interweniowali w nietypowej sprawie związanej z uszkodzeniem autobusu. Pijany 26-latek ukradł rower pod pizzerią. Zatrzymał jadący ulicą autobus i rzucił w niego rowerem. Po kilku minutach policjanci patrolujący teren Niska zatrzymali sprawcę.\n20 lutego po godz. 21 dyżurny komendy odebrał zgłoszenie o zdarzeniu z udziałem autobusu i rowerzysty. Z relacji kierowcy wynikało, że rowerzysta jechał „slalomem” pod prąd. Zatrzymał się tuż przed autobusem, zszedł z roweru i rzucił nim w pojazd. Następnie pobiegł wzdłuż autobusu, kopnął w tylną klapę i ciekł w stronę centrum Niska. Kierowca przekazał policjantom opis mężczyzny. Po kilku minutach na ul. Rzeszowskiej policjanci zauważyli dziwnie zachowującego się mężczyznę, wyglądał zza muru jakby się przed kimś ukrywał.\nFunkcjonariusze zatrzymali go i przewieźli na miejsce zdarzenia, gdzie został rozpoznany przez kierowcę autobusu. Od 26-latka z Niska było czuć alkohol. Badanie wskazało ponad 1,2 promila alkoholu. W trakcie badania trzeźwości do radiowozu podszedł mężczyzna twierdząc, że rower uczestniczący w zdarzeniu jest jego własnością i został mu skradziony spod pizzerii


Podpatrzone: czekoladowo-miętowy balsam do ust – LILINATURA\nTaki oto smakowity pomysł znalazłam dzięki autorce bloga Oh the lovely things na blogu Food Plus Words – na czekoladowo-miętowy uroczy balsam do ust! Jestem pewna, że pachnie i smakuje nieziemsko. A jaki prosty do zrobienia!\n1 łyżeczkę masła kakaowego\n1-2 krople ekstraktu miętowego (myślę, że olejek eteryczny miętowy się nada)\n3-4 małe czekoladki do pieczenia (spokojnie wykorzystajcie kawałeczek tabliczki)\nWszystko oczywiście należy roztopić w kąpieli wodnej i dokładnie wymieszać. Jeśli używacie olejku eterycznego, dodajcie go na samym końcu, kiedy składniki już odrobinę ostygną. Całość przelejcie do wyparzonego małego pojemniczka i pozostawcie do zastygnięcia. Mniam:)\nZdjęcia Food Plus Words\n5 comments on Podpatrzone: czekoladowo-miętowy balsam do ust\nJestem pod przeogromnym wrażeniem pomysłu!! 🙂\nzamiast mieć ochotę na balsam do ust, ja mam na tabliczkę czekolady do zjedzenia! sam kolor sugeruje jak ten balsam musi pachnieć i smakować. mniam\n10/04/2012 at 16:01\nno prosze prosze a ja myślałam wczoraj o podobnej mieszance czekolady z miętą ale nie do balsamu :))))\nŚwietny pomysł i jaki smakowity 😀\n10/05/2012 at 06:32\nmmm na pewno jest super:)


Kocham książkę dlatego, że wprowadza mnie w mój własny świat [...]:  Mroczne szaleństwo\nMoja opinia: Mroczne Szaleństwo jak można się domyśleć jest książką paranormal ,którymi rynek jest przepełniony. W ostatnim czasie coraz rzadziej trafia się na książki z tego gatunku ,które na prawdę przypadną nam do gusty. Coraz częściej w książkach występują wampiry, anioły i wilkołaki. Lecz tu mamy do czynienia z elfami co było dla mnie ciekawą odmianą. Jeszcze nie czytałam książki z elfami w roli głównej. Ale czy autorce udało się wykorzystać w fabule te istoty? Jak niebezpieczne mogą okazać się elfy? Czy książka jest tak na prawdę godna uwagi ,a może to kolejny młodzieżowy paranormal? Mogę wam jedynie gwarantować świetną zabawę towarzyszącą przy czytaniu ''Mrocznego Szaleństwa''.\n"Każdy dzień, gdy nikt nie próbuje mnie zabić, to dobry dzień."\nMacKayla mieszka w małym miasteczku razem z kochającymi rodzicami i starszą siostrą ,która wyjeżdża do Dublina aby się uczyć. Pewnego dnia rodzina otrzymuje wiadomość ,że Alina została zamordowana. Rodzice dziewczyny są zdruzgotani i nie mogą pogodzić się z tym faktem. Policja już po kilku dniach odkłada sprawę Aliny na drugi plan ,gdyż mają za mało dowodów zbrodni. Mac zrozpaczona postanawia wziąć sprawę w swoje ręce i wyjeżdża do Dublina pomimo sprzeciwu rodziców. Jedyną rzeczą do pomocy jest nagranie, które Alina nagrała kilka godzin przed swoją śmiercią. Jednak Mac nic niego nie rozumie dlatego postanawia dowiedzieć się kim tak naprawdę jest i co na myśli miała jest siostra ostrzegając ją...\nZaraz po przyjedź do Dublina MacKayla poznaje tajemniczego i przystojnego Jericho. Na początku dziewczyna nie jest świadoma tego ,że jej życie będzie zależało właśnie od niego. Po jakimś czasie dzieje się coś dziwnego, Mac widzi w pubie elfa i dziwne cienie. Opowiadając to Jericho on już wie ,że Mac jest osobą widzącą elfy sidhe. Dziewczynie wydaje się to absurdalne i sama sobie próbuje wmówić ,że zwyczajnie oszalała. Dotąd dwudziestodwuletnia Mac lubiąca różowy kolor i mieszkająca w małym miasteczku staje przed wieloma wyborami i niebezpieczeństwami. Jakie jeszcze niespodzianki na nią czekają? Czy uda jej się przeżyć w obcym mieście z obcymi ludźmi?\n"Twój świat leży na równi pochyłej od piekła."\nKsiążkę zaczęłam czytać późnym wieczorem ,a skończyłam ją już następnego. Wciąga niesamowicie już od pierwszej strony. Jest lekką i ciekawą lekturą, gdzie akcja się nie wlecze tylko pędzi. Cała fabuła jest okryta mrocznym klimatem dzięki czemu możemy idealnie wczuć się w rolę głównej bohaterki. Autorka skonstruowała zaskakującą i intrygującą historię zapadającą w naszej pamięci.\nŚliczna okładka przyciąga czytelników jak magnes szpilki. Jest mroczna tajemnicza i idealnie oddaje klimat fabuły. Dodatkowo bohaterowie są ciekawie wykreowani i owiani tajemnicą ,która stopniowo i powoli zaczyna się rozwiązywać. Karen Marie Moning już na wstępie stworzyła jedną wielką zagadkę ,którą czytelnik rozwiązuje poprzez czytanie kolejnych stron.\n''Mroczne Szaleństwo''-to ciekawa lektura pełna akcji i humoru. Autorka przedstawiła elfy jako groźne postacie w tej serii. Karen Marie Moning wykazała się oryginalnością i pomysłowością za co muszę ją pochwalić. Książka bardzo mi się spodobała i myślę ,że jest ona odskocznią od panujących na rynku wampirów. Historia ta jest pełna napięcia, niedomówień i zagadek. Czytając zakończenie wiedziałam ,iż będę musiała się zapoznać z kolejnym tomem. Polecam książkę wszystkim bo na pewno mile spędzicie czas czytając ją.\nOpis książki: Nazywam się MacKayla, w skrócie Mac. Jestem widzącą sidhe, tą, która widzi elfy. Z tą świadomością pogodziłam się dopiero niedawno i bardzo niechętnie. Moja filozofia jest bardzo prosta – każdy dzień, kiedy nikt nie próbuje mnie zabić, to dla mnie dobry dzień. Ostatnio nie było ich wiele. Szczególnie od czasu, gdy zaczął pękać mur dzielący świat ludzi i elfów. Z drugiej strony, od tego czasu żaden widzący sidhe nie miał dobrego dnia.” Kiedy siostra MacKayli została zamordowana, pozostała tylko jedna wskazówka dotycząca okoliczności jej śmierci – enigmatyczna wiadomość na poczcie głosowej Mac. Udawszy się do Irlandii w poszukiwaniu odpowiedzi, Mac odkrywa wkrótce, że stoi przed nią jeszcze większe wyzwanie – pozostanie przy życiu na tyle długo, by zapanować nad mocą, której istnienia nie była nawet świadoma. Darem, który pozwala jej spojrzeć poza świat ludzi, w niebezpieczne dziedziny elfów... Gdy Mac zagłębia się w tajemnicę śmierci siostry, każdy jej ruch śledzi mroczny, tajemniczy Jericho... a jednocześnie zbliża się do niej bezlitosny V’lane – elf, który sprawia, że seks staje się dla ludzkich kobiet uzależnieniem. Granica między światami zaczyna pękać, zaś prawdziwa misja Mac staje się oczywista – musi odnaleźć nieuchwytną Sinsar Dubh zanim ktoś inny zdobędzie wszechpotężną Mroczną Księgę. Ponieważ ten, kto pierwszy do niej dotrze, zdobędzie całkowitą władzę nad oboma światami...\nKsiążkę otrzymałam od wydawnictwa MAG, za co serdecznie dziękuję.\nEtykiety: 6/6, 9/10, Karen Marie Moning, MAG\nJane 8 stycznia 2012 16:53\nCoraz więcej tych elfów jest... Książka przypomina mi "Żelaznego króla", więc "Mroczne szaleństwo" może być ciekawe. :)\nMiravelle 8 stycznia 2012 17:31\nTe elfy coś mnie nie do końca przekonują,lecz mimo to z chęcią bym sie z tą książką zapoznała;)\nIliana 8 stycznia 2012 17:53\nMoim zdaniem ciężko trafić na jakąś dobrą pozycję o elfach. Nie dość, że jest ich mało, to jeszcze większość jest bardzo stereotypowa. Bardzo często spotykałam się z elfami, ubranymi na zielono, z zamiłowaniem do roślin i zwierząt, mieszkających gdzieś w lesie... Inna wersja jest taka, że są dobre (jasne) i złe (mroczne) elfy i ze sobą walczą... Mam nadzieję, że "mroczne szaleństwo" jest książką wyjątkową. Chętnie ją przeczytam :)\nCassiel 8 stycznia 2012 17:58\nJa również chętnie po nią sięgnę. Zachęcająca recenzja ;]]\nEmily 8 stycznia 2012 18:50\nBardzo chętnie przeczytam Mroczne Szaleństwo (lubię elfy, a książek o nich jest niedużo i nie wszystkie są warte przeczytania), a czytam już tyle pozytywnych recenzji, że nie mogę się nie skusić :)\nLarysa 8 stycznia 2012 19:00\nMam w planach tę książkę, mam nadzieję, że w najbliższym czasie uda mi się ją kupić:)\ntetiisheri 8 stycznia 2012 19:09\nParanormal - to coś dla mnie. Jeszcze zachęcająca recenzja i ta okładka :))\nKarolka 8 stycznia 2012 20:31\nNie dla mnie, ale szczerze mówiąc, ksiażka jest zachęcająca. Muszę jeszcze pomyśleć ;D\nPatsy 9 stycznia 2012 00:35\no.O jakiś czas temu byłam bardzo zaciekawiona tą książką, nawet wpisałam ją na stosik... Zapomniałam troszkę o niej, więc dzięki za przypomnienie :D\nAnia 9 stycznia 2012 17:01\nZapowiada się bardzo ciekawie. Z checią przeczytam.;)\nCatalina 9 stycznia 2012 19:20\nZdecydowanie coś dla mnie :) Szkoda tylko, ze znowu seria...\nViconia 9 stycznia 2012 19:42\nMi też się podobała, druga część czeka na półce :)\nJustilla 9 stycznia 2012 21:24\nOkładka zawsze mnie odpycha, w połączeniu z tytułem budzi moją gwałtowną niechęć. Jednak taka recenzja sprawia, że na nowo zyskuję chęć przeczytania tej książki :)\nDominika Anna 11 stycznia 2012 09:22\nMoże się skuszę, jak wpadnie mi ręce :)\nMery 11 stycznia 2012 10:50\nA ja po okładce stawiałabym na kryminał...\nJednak fabuła zapowiada się na prawdę ciekawie, bardzo chętnie sięgnę.\nKlaudia Karolina Klara 11 stycznia 2012 15:56\nZ wielką chęcią sięgnę :)


Sam Liczyrzepa zaprasza do Jeleniej Góry | Supermaratony\nO naszych maratonach w Magazynie Rowerowym\nZnamy trasy Świnoujścia\nOpublikowane przez greten o 6 kwietnia 2011\nMimo, że II Maraton Rowerowy Liczyrzepa zaplanowany jest na 18 czerwca już mamy ponad 100 zgłoszeń. I tak sobie codziennie zaglądamy na stronę, liczyrzepując, że będzie nam tych uczestników przybywać.\nZwłaszcza, że wciąż intensywnie pracujemy nad tym, by nasz maraton spełnił oczekiwania najbardziej wymagających maratończyków. Na przykład takich, którzy preferują dania wegetariańskie. Zapisując się na nasz maraton można w uwagach zaznaczyć, że woli się bezmięsne menu. Jeśli jednak Wam to umknie, żaden problem. Dań dla wegetarian na pewno nie zbraknie.\nObmyśliliśmy dla Was trzy dystanse. Mini liczy 85 km, mega 130 km a giga 215 km. Właściwie już je wytyczyliśmy, a na naszej stronie znajdziecie ślad GPS, ale ponieważ stan dróg po zimie jest jaki jest i nie mamy pewności, że wszystkie ubytki asfaltu zostaną uzupełnione więc przebieg poszczególnych dystansów ulec może nieznacznej zmianie.\nTym, którzy pokonają trasę mini z przyjemnością wręczymy pamiątkowy brązowy medal. Maratończycy, którzy zmierzą się z dystansem mega – srebrny. Natomiast na giga-ntów czekać będzie złoto. Przewyższenia nie miną nikogo. Wszak to góry! Zatem każdy medal będzie z pewnością zasłużoną nagrodą za trud włożony w pokonanie wybranego dystansu.\nNie zapomnijcie, że w 2011 startujemy z Jeleniej Góry, miasta kochającego kolarstwo, nie tylko za sprawą mieszkającej tu Mai Włoszczowskiej, ale również szeregu rowerowych imprez, w tym Liczyrzepy. Skąd wyruszymy w roku przyszłym jeszcze nie wiemy, ale już główkujemy, jaką niespodziankę Wam sprawić.\nNie czekajcie zatem z zapisami. Zarezerwujcie sobie urlop na weekend 17-18 czerwca. Zwłaszcza, że maraton zakończymy w sobotę, tak żebyście w niedzielę mogli spokojnie dotrzeć do domu. Pewnie ktoś z Was wróci z dodatkowym rowerem. Nie zabraknie też innych cennych i atrakcyjnych nagród.\nCzekamy na Was w Jeleniej Górze!


Szkoła Podstawowa ABiS – Szkoła dla Dziecka\nDrzwi otwarte Szkoły Podstawowej ABiS w Łodzi.\nSzanowni Rodzice, przyszli uczniowie – zapraszamy Was na drzwi otwarte do Szkoły Podstawowej ABiS w Łodzi. Nasza SZKOŁA DLA DZIECKA to miejsce przyjazne i bezpieczne. Zapraszamy zainteresowanych 21 marca 2016 r. od godziny 14.00 na różnego rodzaju atrakcje, które tego [...]\nZapraszamy do zapoznania się ze stroną Szkoły Podstawowej ABiS – Szkoły dla Dziecka. Radosnego surfowania. : )\nW szkolnym ogrodzie.\nŚwięta w szkole.\nZielona Szkoła w Sielpi\nPanorama jurajskiej krainy.\nTrudna nauka pisania.\nZespół na plaży\nZespół na plaży – opis\nLuty 23rd, 2017 Bez kategorii Komentowanie nie jest możliwe\nRuszył NABÓR do Naszej Szkoły!\nOd 1 lutego 2017 r. ruszył nabór do szkoły.\nW czasach przemian i przekształceń związanych z wdrażaną reformą szkolną. Nasza Szkoła oferuje stabilizację, dobrą, solidną edukację, bezpieczeństwo dziecka w jednozmianowej szkole.\nProponujemy coś więcej niż tylko realizację podstawy programowej, włączając w plan dydaktyczny szereg godzin dodatkowych. Między innymi – robotyka, informatyka, sztuka, zajęcia artystyczne.\nW roku szkolny 2017/2018 otwieramy jedną klasę pierwszą w związku z przedłużeniem nauki dla starszych klas, które pozostają w szkole. Jednocześnie zapraszamy nowych uczniów do klas wyższego poziomu kształcenia, którzy poszukują w obecnych czasach stabilnej realizacji zadań dydaktyczno-wychowawczych.\nKlasa pierwsza SP oraz siódma SP dodatkowo otrzyma możliwość wyboru rozszerzenia, realizowanego w planie zajęć szkolnych z obszaru zajęć artystycznych i informatycznych. Nabór do klas 7 jest prowadzony przez zespól ds. naboru.\nChętnych czeka egzamin pisemny oraz rozmowa kwalifikacyjna.\nEgzamin obejmuje przedmioty przyrodnicze, język polski i matematykę oraz język obcy, który będzie kontynuowany. Umożliwiamy naukę następujących języków obcych.: angielski, francuski, niemiecki, hiszpański. (W dwóch poziomach – jako kontynuacja i podstawy). Egzaminy odbędą się w kwietniu, czerwcu i pod koniec wakacji, ponieważ nabór zakończy się w ostatnim tygodniu sierpnia.\nRozmowa kwalifikacyjna pomoże zbadać kompetencje ucznia i określić jego indywidualna ścieżkę rozwoju.\nWięcej informacji uzyskacie Państwo w szkole.\nDZIEŃ OTWARTY – każdy marcowy czwartek – począwszy od 9.03 (w godzinach 10.00-17.00)\nZapraszamy na stoisko i konferencje w Ramach Targów Edukacyjnych – 2, 3 marca 2017\nLink do informacji o targach >>>wejście\nGrudzień 10th, 2016 Bez kategorii Komentowanie nie jest możliwe\nKonkurs piosenki angielskiej – 2016\nJak co roku w szkole miał miejsce konkurs z piosenką w języku angielskim w tle. Konkurs promuje naukę języka poprzez piosenki oraz pokazuje, że nauka języka to dobra zabawa. Cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród uczniów jak również wśród rodziców, dla których nauka języka obcego na wysokim poziomie jest jednym z kryteriów wyboru naszej szkoły.\nNasi sportowcy w akcji\nHalowy Łódzki Winter Cup 2016 w Lekkiej Atletyce kolejny raz należał do Wandy Poteraj z klasy IIIb. Pomimo kontuzji i miesięcznej przerwy w treningach Wandzia wywalczyła brąz w biegu na 60 metrów przez płotki oraz w biegu na 200 metrów w swojej kategorii wiekowej. Gościem specjalnym imprezy był olimpijczyk Adam Kszczot, który złożył autografy na dyplomach medalistów. To największe tego typu wydarzenie w naszym województwie. GRATULUJEMY!!!\nRozpoczęcie współpracy ze Stowarzyszeniem „Łódzkie Bardziej Francuskie”\nSzkoła rozpoczęła współpracę ze Stowarzyszeniem Łódzkie Bardziej Francuskie. Dziś – tj. 19 11 2016 r.w ramach współpracy w naszej szkole odbyło się szkolenie nauczycieli języka francuskiego przygotowane przez Stowarzyszenie. Koordynatorem wydarzenia była Pani Paulina Oczkowska – Korpecka, która jest nauczycielem języka francuskiego w naszej szkole. Goście zauważyli niecodzienne informacje w naszych klasach. Owe informacje i dekoracje to nic innego jak nasza wizualizacja planu daltońskiego. Uchylono rąbka tajemnicy i zaciekawiono gości tymi informacjami. Chyba szykuje nam się kolejna wizyta – tym razem opowiemy o naszych działaniach i realizacji planu daltońskiego w szkole.\nDziękujemy za ciepłe słowa, pochwały i wizytę.\nListopad 16th, 2016 Bez kategorii Komentowanie nie jest możliwe\nlink do galerii >>> zobacz więcej\nWiedza to skarb, który zawsze podąża za właścicielem…\nTa sentencja przyświecała młodym odkrywcom z klasy 1 a, którzy odwiedzili Wydział Chemiczny Politechniki Łódzkiej.\n„Pipi” w klasie pierwszej\nCała szkoła brała udział w Dniu poświęconym Astrid Lindgren. Nawet najmłodsze klasy poznały postać słynnej „Pipi”. Ta zabawna postać niesie w sobie ogromne pokłady współczesnej świeżości. Dzieci były zachwycone.\nLekcja języka angielskiego – Astrid Lindgnern\nLekcja j. angielskiego w 4a. - z Astrid Lindgren.\nDziś, tj. 14 listopada mija 108 rocznica urodzin znakomitej szwedzkiej pisarki, Astrid Lindgren. Chcąc uczcić ten dzień, zapoznaliśmy się z bohaterami książki pt. The Brothers Lionheart, czyli „Braci Lwie Serce”. Rozmawialiśmy o książce, wykonaliśmy karty pracy, rozwiązaliśmy quiz. Lekcja była doskonałym uzupełnieniem zajęć z j. polskiego, książka bowiem jest lekturą zaplanowaną w najbliższym czasie.\nA wszystko to, działo się oczywiście w j. angielskim.\nlink do galerii>>> zobacz więcej\nSamorząd Szkolny klas 4 – 6 / porfesjonalne wybory\nlink go galerii zdjęć>>> zobacz więcej\nWybory do samorządu szkolnego – 14 listopada 2016 r. Przewodniczącym szkoły samorządu klas 4-6 został: Szymon Gardjas, wiceprzewodniczącymi szkoły zostały: Matylda Chworoś oraz Hanna Moll – Gratulujemy!\nWspomnienia z pobytu na międzynarodowym obozie Space Camp – Max Gozdur\nlink fotorelacji >>> zobacz więcej\nPrezentacja Maksa Gozdura dotyczyła wyjazdu do Izmiru. Maks przybliżył koleżankom i kolegom z klas 4, 5 i 6 charakter obozu Space Camp Turkey oraz zaprezentował zdobyte podczas obozu wyróżnienia. Gratulujemy medalu dla Wybitnego Obozowicza Space Camp Turkey 2016.\nW tym roku szkoła nasza nadal bierze udział w projekcie – zachęcamy chętnych do udziału!\nZajęcia z zakresu zdrowego stylu zycia – śniadanie daje moc – warto się dobrze odżywiać.\nFotorelacja >>> czytaj więcej\nPani Dorota Lipińska – nasza szkolna pielęgniarka i jednocześnie profesjonalny wykładowca medyczny chętnie, w ciekawy dla dzieci sposób opowiada o profilaktyce, promując zdrowy styl życia. Dzięki niej nasze pociechy wiedzą co to jest pierwsza pomoc, jak zachować się w sytuacji zagrożenia życia, jak dbać o zdrowie.\nZajęcia dotyczyły ważnego aspektu – jakim jest zdrowy styl odżywiania się. Dziękujemy za profesjonalne szkolenie.\nMikołajkowe spotkania z j. francuskim\nGrudzień to czas szczególnych, magicznych niespodzianek. Jedną z [...]\nVideokonferencja z NASA w ramach projektu SPACE CAMP\n16 stycznia 2015 miała miejsce druga wideokonferencja z [...]\nW styczniu w wielu klasach odbyły się uroczystości [...]\nWybierz kategorię Astro News (8) Bal karnawałowy (3) Bez kategorii (111) biała szkoła (2) Dzień Babci i Dziadka (3) dzien Dziecka (2) Dzień Nauczyciela (4) egzamin Delf prim (1) Egzamin szóstoklasistów (4) Festiwal piosenki (9) Halloween (1) Ib 2014 2015 (5) kangur (2) Konferencja (1) Konkurs (61) Mam talent (3) Międzynarodowy Dzień Misia (1) Mikołajki (2) noc w szkole (4) Okręgowa Komisja Egzaminacyjna (2) olimpiada językowa (8) Plan Daltoński (4) pozalekcyjne (3) Pożegnanie zimy (1) Prezentacja (11) Projekt (40) Przedstawienie (4) Rada Rodziców (2) rozpoczecie roku szkolnego (3) Śniadanie daje moc (1) Sport (22) Świąteczny Koncert Charytatywny (8) święta (5) Świetlica (10) Święto Niepodległości (1) urodziny szkoły (3) wideo konferencja (7) Wycieczka (36) Zakończenie roku szkolnego (4) Zerówka (18) Zielona Szkoła (2) Zwierzęta w szkole (4)\nCopyright © Szkoła Podstawowa ABiS – Szkoła dla Dziecka - - Powered by WordPress\nTa strona używa ciasteczek - "cookies".


Marzec, 2007 | belumblog\nOpublikowano 30 marca 2007 Autor: belumbowa\nSię jakiś czas temu zrobiła sytuacja, że Edzio, czyli jedna piąta Lachonarium powiadomiła kolektyw, iż. Wyjeżdża.\nSmutna to wiadomość dla nas, ale że wesoła dla Edka, to się trzeba nad tą wiadomością brać i uśmiechać. No i w związku z pożegnaniem i tęsknieniem potem i Edzia nam brakiem, trzeba było coś wygibasić, w sensie, że wymyślić i żeby to jeszcze, jak już będzie wymyślone, było bardzo ale to bardzo lachońskie.\n- ‚po dosc expresowej konsultacji z ciocia anet proponuje spotkanie 31 marca -sobota. dobrze byloby gdzies wyjechac… (…) nie naciskam, wiem jak to jest z mezami :) (oczywiscie klamalam) i kasa (tez klame). wiec wypowiedzcie sie moje panie. Edzio.’\nNastępnie. Nastąpił szereg perturbacji przejściowych, podczas to których perturbacji (jezu, jakie trudne słowo) wyszło między innymi, że:\n- jedziemy tylko tam, gdzie można spotkać Kacperka Górnickiego (wiadomość odszyfrowana tylko dla najstarszych bibliotekarek świata :D)\n- Wicherek w pracy siedzi i duma i niczego już nie kuma\n- belumbowa nie jedzie, bo nie może\n- Wicherek się na to wygraża: ‚Spotkanie? A jakże inaczej! (…)Wszystkie – rzecz jasna, bo w nocy nie zasna!’\n- ciocia Anet przesyła buziaczki od kaczki\n- a Edzio to kwituje: ‚oki doki moje misie!’ i tak dalej i tak dalej\n- Paulik wyszukuje miejscówkę i ją rozsyła mailikiem\n- na co mamy natychmiastową wręcz reakcję cioci Anet, że: ‚hmmmm, szczególnie zachęcająco brzmi „świecowanie uszu” :))’\n- na co tako rzecze Edek: ‚ja chce w te górki – szczegolnie ze maja pokoje piecioosobowe!!’\n- przychodzi list o treści mianowitej: ‚Tez chciałabym w piatek, ale mam wtedy popołudniowke wiec z roboty wychodze o 19.30. Proponuje wyjazd w sobotę. O boze miałam przed chwila czytelnika prosto spod Zakopanego, z Doliny Kościeliska::::::)))))))))))) Jedźmy juz w piatek’, podpisano: Wicherek – Fąfelek\n- Paulik w całym zamieszaniu postanawia poszukać specjalnie dla nas superbłotnistego szlaku na góre Zebrzydke. A także stwierdza, że: ‚Trapery oraz lektura „Kłopoty Kacperka…” obowiazkowe! :D’\n- Edzio się zaczyna martwić: ‚NIE MAM TRAPEROW – czy mnie wpuszcza w gory ?’\n- Sprawa jest gorąca, bo Edzio nadal: nie ma traperów, nie umie chodzić po górach, ale wciąż utrzymuje, że jedzie. Poza tym: ‚proponuje pojechac do tychow na sniadanie w sobote ahhaha (dzołk) i stamtad pociagiem gdzie Paula skaże :) ‚\n- w międzyczasie: Anet zapomniała nam napisać, że schudła i że kto się nie cieszy, ten parówa! –\n- Paula jak zwykle rezolutna, nadmienia, że: ‚Facio troche przesadzil z ta cena, wszystko pewnie przez to świecowanie uszu.’\n- następuje więc szukanie nowego legowiska\n- pojawia się jakaś Pani Halinka ze swoim pokojem w sąsiedztwie Małysza\n- po dłuższych rozważaniach powstaje projekt polegający na tym, że. Partnerzy jadą też.\n- Edzio się godzi pod jednym warunkiem: ‚ale w zwiazku z tym obowiazuje zasada !! jeden POWTARZAM JEDEN wypad w nocy na numerek !! capito ?’\n- belumbowa wciąż pisze, że niestety nie może\n- Paula jest uparciejsza niż osioł i stwierdza, że jak belumbowa nie jedzie, to ona też nie\n- więc belumbowa nie wytrzymuje i pisze: ‚nie wkurwiaj mnie’\n- na co dostaje taką oto odpowiedź: ‚A powkurwiam Cie bo co mi zrobisz, wirusa mi poslesz? :P P.S. I tak nie jade’\n- Edek zabiera głos, który grzmi w tę nutę i jest wysłany prosto do belumbowej: ‚nie denerwuj mnie bo moj krem na zmarszczki tego nie wytrzyma i jak ja pojade do lubego mego ?’\n- Wicherek chce spać z Edkiem\n- Edek wykombinowywuje, że w drodze wyjątku spróbuje dać radę, ubierze się w strój do nurkowania i jakoś wytrzyma Wicherkowe-się-do-Edka-dobieranie\n- ciocia Anet prosi, by się nie bać Jej Małżonka\n- na co dostaje odpowiedź, że nie my Jego, ale On się powinien bać nas!\n- Edzio się cieszy, że: ‚małe synki jadą z nami’ oraz planuje im pokazać ‚jaka dobra jest ciocia Edytka’ i ‚bedzie się z nimi po podłodze turlała’\n- Anet się chyba powyższego przestrasza, bo stwierdza, że jednak jedzie sama\n- od Edka frunie kolejna groźba: ‚mam zamiar wykonac telenof do b. – ktoras z nas tego nie przezyje’\n- Anet namieszała, bo: ‚No więc tak, kupiłam sobie nowy płaszczyk różowy i nowe balerinki. Chciałabym w nich przyjechać! Trapery mam, ale wysokie, przecież mi w nich nogi się zapocą! Musimy ustalić czy jedziemy posiedzieć razem, czy na jaką górkę się wybieramy (po co? w jakim celu?) Ja optuję za tym pierwszym, ale jestem otwarta na propozycje…’\n- Edek się solidaryzuje: ‚no ba ja JADE!! ale w gory ;/ no wiecie – co prawda skoro sie tu chwalimy tez mam nowe adidaski ale w gory to one mi mowily ze nie chca isc;/’\n- Lecą kolejne pogróżki, w których Anet jest coraz bardziej jak żyleta, kiedy stwierdza: ‚Gupia b., w sobotę przywieź mi książkę moją, Terakowskiej, nie zapomnij! ja mam dla Ciebie „Historię Miłości” Nicole Kraus, jak ją przeczytałam to zaraz o Tobie pomyślałam. Dostaniejsz ją w prezencie, wezmę ją dla Ciebie w sobotę. I nie piernicz!’\n- po czym jeszcze Wicherek dopełnia czarę goryczy, pisząc, że: ‚b., jak się nie wstawisz to od soboty bedzie Cie w nocy straszyć. Bądź tak bardzo Cię prosimy, zostaw wszystko i wstaw się w Katowicach w sobotę o 9.00, prosimy uprzejmie.’\nNo i w związku z tym właśnie, że mam się WSTAWIĆ w tę sobotę i że jestem o to proszona tak ciepło i tak intensywnie, zaczęłam jeszcze raz rozważać swoją beznadziejną sytuację.\nBo mieć okazję i się NIE WSTAWIĆ?!? Toż nie do pomyślenia! :D Ech Wicherku Ty mój, Ty sprawdź lepiej szybko przez okno, czy ‚SZADŹ SIĘ NIE OSADZA’ :D (wybaczcie Kochani, taka tam nasza Lachońska prywata).\nNo więc w związku z powyższym zaraz się wrzucam w plecak i jutro punktualnie o 9.02 jestem na dworcu WSTAWIONA.\nI jupi, prawda, ja też się już nie mogę doczekać. Chociaż nie mam traperów, zaznaczam.\nKategoria: męski punkt widzenia.\nOpublikowano 29 marca 2007 Autor: belumbowa\n- nie znosi, nie wytrzymuje, nie potrafi zaakceptować, kiedy jej się mówi ‚zadzwonię’, a potem się nie dzwoni, choć ona czeka;\n- wolałaby nic nie mieć, tak jak nie ma, tylko żeby jej nie obiecywać;\n- nie potrafi spokojnie w oknie wypatrywać tego swojego bohatera;\n- jest wrażliwa na czułe słówka i uważa, że zbyt rzadko ma ich okazję posłuchać;\n- nie ma na tyle cierpliwości, by przeczekać, aż on po świecie sobie polata, a kiedyś kiedyś tam łaskawie zląduje do gniazda;\n- ma odruch wycofania na wszelkie przejawy męskiej przyjaźni, nie lubi piwa i wrzasków: ‚strzelaj!’;\n- częściej niż dwa razy w roku boli ją głowa;\n- chciałaby czasem dostać kwiatka;\n- na widok rozwalonych skarpetek dostaje rozdrażnienia;\n- koniecznie bardzo chciałaby wiedzieć, od kogo on znowu tym razem dostał smsa oraz dokąd poszedł, skoro go nie ma;\n- co mu się śni po nocach i dlaczego nie ona\n… powinna się szybko przesterować i zostać lesbijką. Oraz.\nNie zakochiwać się we mnie!!!\nJak się zetowa wyobraźnia z belumbrzeczywistością konfrontacji doczekała.\nOpublikowano 26 marca 2007 Autor: belumbowa\nDzień dobry cześć i czołem, ładny dzisiaj dzień, nieprawdaż? No więc tak trochę jakby z okazji tego ładnego dnia i tego, że wiosna chyba wreszcie się jednak zdecydowała i przyszła, a jak wiosna, to wiecie – cały świat w pąkach i pąsach i pląsach (a serce pojemne jak przedwojenna wanna) i w ogóle ptaszki ćwierkają sialalallalla i kwiatuszek się ku pszczółce rozchyla, a pszczółka zaczyna bzykać i wszystko takie ładne piękne, a hormonki już startują, żeby za chwil parę popinkalać jak nienormalne, no to właśnie z tej okazji, że te hormonki i te pszczółki i w ogóle… to mnie wzięło i ja Wam teraz coś powiem.\nNo bo wszyscy mamy wyobraźnię, nie? Wyobraźnia dar od Boga, że tak sobie pozwolę. No i ona, ta wyobraźnia, to ja uważam, że potrzebna nam jest bardzo, byśmy sobie świat szary mogli kolorować, kiedy zima, szaro za oknem i kapie i mrozi i te hormonki nie szaleją, bo by im nosy poodpadały i nic nam się nie chce, a seks nas nie łechce i w ogóle jest do chrzanu beznadziejnie, to wtedy wiecie – przepis jak na zupę – bierzesz trochę wyobraźni, zalewasz wrzątkiem i gotowe – zrobione prawie bez Twojego udziału, nie trzeba Ci było tyłka na piaskach jakichś odmrażać, a jednak, o wyobraźnio nasza kochana!, na piasku się i tak dane było znaleźć i sobie tam na tym piasku różne takie ponawyrabiać – no dar od Boga, mówiłam, taka rzeczywistość instant (osobiście lubię z makaronem, no ale ja jestem zboczona).\nNo bo chodzi mi też o to, że się ludzie, będąc przy sobie, nagminnie nieustannie muszą poznawać. Tak ja z Zetem, że On dla mnie pod pewnymi kątami, to jest ciągle jedna wielka enigma. A już pod kątem fantazjowania w _pewnych sprawach, to całkiem nie wiedziałam, jak ten mój Zet to tam w końcu wszystko poukładane ma i zapragnęłam sobie znienacka wziąć i tę Jego fantazję z rzeczywistością skonfrontować. No jednym słowem się dowiedzieć chciałam, co też ten Zet sobie w ogóle wyobraża?!\nNo i może tak nie do końca dystyngowanie i z taktem, tak nie po wersalsku (nie wiem, komu przyszło do głowy takie głupie porównanie, bo mnie nie, bo oni tam w tym Wersalu to po kątach srali, a ja ich tu teraz mam za tych takich teges i, ptfu, kulturalnych) i w ogóle to wiecie, pewnie się i zachowałam jak chodząca chamka, ale co tam, jak czegoś nie wiem, to biorę i pytam.\nNo więc z okazji chyba tej wiosny wzięłam i zapytałam.\nCo Mu ta wyobraźnia Jego podsuwa w tematach około-nazwijmy-je-och-i-ach. No mówiąc wprost – choć niezmiernie takie mówienie dla mnie trudne jest, bo znacie mnie i wiecie, jaka jestem pruderyjna – no o fantazje się erotyczne Zeta zaczęłam pytać.\nNajpierw mi nie chciał nic a nic powiedzieć, bo On nieśmiały jest (buahaha), więc kilka podejść odstawić musiałam (nawet raz na spacerze, czego mi do dzisiaj Małpochłop Jeden wybaczyć nie chce, że to niby tak niedyskretnie i w ogóle), no ale wytrwałość rulez, w końcu mi się udało dowiedzieć cokolwiek i teraz, tak po prawdzie, to nie wiem, czy się cieszyć, czy nie, że już wiem. Ale tam pfffff, się nie martwię, bo się założę o królestwo moje, że mi i tak nie powiedział wszystkiego i te najlepsze kąski se zachował dla siebie. Tak jak ja zachowam teraz i Wam nic a nic nie powiem, bo też jestem nieśmiała i wstydliwa i pragnę sobie pozostawić monopol oraz prywatyzajcę na ten brzeg morza i na podpływającą falę, na hamak oraz na fortepian, a także na pralkę, tak więc przykro mi ogromnie, ale będzie bezszczegółowo, bo szczegóły są po to, żebyście sobie wymyślili swoje.\nTak jak Zet też wymyślił i w końcu prawie duszony co nieco mi unaocznił i wcale teraz nie jestem przerażona, tudzież absolutnie się nie obawiam tej Zetowej wyobraźni, bo to przecież nic takiego, że chcąc być ponętną i pożądaną i nie chcąc stracić na aktualności wraz ze wzrostem mojego współczynnika się starzenia i że tak jak mężczyzna, którego chcę niezmiennie po wsze czasy omamiać jak kokaina, to muszę być pomysłowa i elastyczna i w ogóle spoko. Że ta męska wyobraźnia niczego szczególnego ode mnie nie wymaga, a jedynie musiałabym umieć być równocześnie ognistą kochanką i kurą domową, takie dwa w jednym wiecie, jak szampon przeciwłupieżowy z odżywką, albo jak kawa od razu z cukrem w jednej torebeczce, albo jak podpaski ze skrzydełkami (matko, ale ja mam czasem niefortunne te moje analogie :/). Odbiegam, wiem, a nie chcę.\nNo kto to widział w ogóle odbiegać?!\nOd wizji tak czarującej, jak na przykład ta, w której, uwaga… zmywam naczynia.\nMagnetyzująco wręcz od stóp do głów śmierdzę zielonym Ludwikiem oraz jestem upaprana tłuszczem, a także resztkami jajecznicy i mam bardzo gustownie pociapane tak zwane popiersie, bo zawsze, ale to zawsze, jak mam w kubku fusy po kawie, to wodę za mocno odkręcę i jak mi nie rypnie, to tylko losu szczęśliwym zrządzeniem, ale los dla mnie niełaskawy jest, więc mam tak tu i ówdzie brązowe gluty na sobie i w ogóle jest niezmiernie romantycznie, a On się skrada tum tu-rum tu-rum tu-rum tu-rum tu-rum tu-rum, tururururum… (i nie wiem dlaczego podkłada mi się pod to Różowa Pantera, soundtrack :D)\nPrzymknęłam powieki, zrobiłam sobie wyświetlenie i nie powieeem nie powieeem, nawet mi się spodobało, rzuciłam gąbkę pełną piany i się już już prawie poczułam jak dwa w jednym, czyli że w kurze domowej ognista kochanka i tylko mi powstała mała niejasność, to pytam, co z wodą wtedy, bo wiecie, ja jestem romantyczna i w ogóle i potrafię się dać ponieść, ale ponad wszystko, to jestem jednak oszczędna dziouszka i chciałabym tę wodę zakręcić, żeby licznik nie napinkalał, no ale nie, Zetowa wyobraźnia mi na to nie pozwala i ja teraz, przykro mi bardzo, zaczynam być coraz mniej ognista, bo jak ta woda będzie niezakręcona, to ja o niej będę myśleć cały calutki czas, że już nie wspomnę nic na temat patelni, która mi potem zostanie niedokładnie umyta.\nTak więc w teorii to wszystko pięknie i cudnie wygląda i nie, że chcę tu kogokolwiek zniechęcać, albo dać dowód na to, że jestem stara zrzęda, no ale prawda jest taka, że czasem lepiej chyba, żeby coś pozostało w sferze niespełnienia.\nZwłaszcza jak pomyślę o tym, że kochający facet, to powinien chcieć tej swojej ukochanej dać wszystko, czego ta zapragnie, a tu w tej naszej sytuacji, to jest mały konflikt interesów, że tak powiem.\nNo bo jak Zet ma takie fantazje, to ta zmywarka, o której sobie po cichutku marzę, to ona mi teraz nie tylko fantazją, ale wręcz perwersją z mojej strony zalatuje :D\nNo nie mówcie, że nie. W obliczu Jego pragnień subtelnych, delikatnych, moje się stają hardcorem, kurde.\nEchhhhh, no nic, jakoś dam radę. Zasunę Mu aforyzmem, że: najpiękniejsze jest to, co niespełnione. I będę grać na czas.\nA jak tu przyjdzie i przeczyta i się nie będzie chciał dać nabrać, to się wyprę, że nie ja to napisałam. A potem się zamienię w pszczółkę i odlecę, o!\nOpublikowano 24 marca 2007 Autor: belumbowa\nPewnie, że chcecie, ale będziecie udawać, że nie, żeby nie było z Waszej strony nachalnie i w ogóle.\nNo więc sekret, uwaga, jest wagi nie tylko państowej, ale powiedziałabym nawet, że międzynarodowej i tak po prawdze, to jeszcze większej i ja teraz to w zasadzie nie wiem, czy go powinnam zdradzać, bo mnie jeszcze zamkną albo coś, albo mnie belumbabcia znicestwi za to, że tajne informacje w świat posyłam. Ale co mi tam – kto nie ryzykuje, ten blogaska sobie nie powinien zakładać, więc jeśli chodzi o mnie, to już tak jakby po fakcie – no muszę ryzykować, taka moja blogowa dola jest.\nNo więc powiem, a potem to niech się dzieje, co chce. Mianowicie.\nWiedzieliście o tym, że Alf ma swoją wieżę?\nA założę się, że nie wiedzieliście, bo to jest ściśle tajne. Taki międzyplanetarny sekret.\nNo ma wieżę i to sporą, z tego co wiem z widokówek i w dodatku nie na Melmak tam u siebie, tylko tu, na naszej planecie, w Paryżu, konkretniej.\nHa! I co? Szczeny pospadały?\nNo, mnie i Zetowi też.\nKiedyśmy sobie siedzieli spokojnie oczekując na meczyk, łóżko było łóżkiem, koc kocem, zielony to zielony, a chleb smakował jak chleb i wszystko było po staremu, czyli na swoim miejscu i świat się kręcił w tę stronę, w którą nas nauczono, że się kręci i wiecie, w ogóle, jak to w życiu bywa – wszystko oczywiste i z góry ustalone i takie, jakim nam się wydaje, że jest.\nA tu, sie okazuje, że nie.\nBo przychodzi belumbabcia, która ma natchnienie, żeby opowiadać, jak to było, kiedy zwiedzała pół świata. No i wtedy wyszło szydło z worka, a konkretniej, to się z belumbabci wymsknęło, że pośród tego, co w życiu swym intensywnym, dynamicznym i przygód pełnym widziała, ważne miejsce zajmuje ta… no… taaaa… Wieża Alfa!\nWysoka jest ponoć jak cholera i widać z niej cały Paryż, ale tego to już babcia nie wie na pewno, bo nie wjeżdżała, bo przecież ma lęk wysokości i w ogóle jest strachliwa. Ale co prawda to prawda – Wieża Alfa stoi jak żywa i babcia za to poświadczyć całym jestestwem swoim może, a my z Zetem najwyraźniej gówno tam o życiu wiemy, bo mamy zbyt ubogie doświadczenie.\nNo. To powiedziałam, bo to sekret zbyt wiele znaczący jest, bym go mogła w sobie zachować, no to się wzięłam i poświęciłam, żeby ludzkość uświadomić, w jakiej niewiedzy żyje i żebyście sobie sprawę zdali wreszcie, że nie wszystko, co raz już ustalone, takim właśnie jest, bo czasem się okazuje, że tkwimy w niewybaczalnym błędzie i wierzymy w coś, co nie istnieje, nie mając pojęcia o tym, jakim to jest naprawdę.\nNo to powiedziałam ku chwale, a teraz uciekam do Zeta, który najwyraźniej próbuje wydłużyć sobie krótsze dzisiejsze spanie i tylko jak się rano obudzę nie tutaj, gdzie się kładę i mi na mnie eksperymenty będą robić i mi wsadzać do gardła jakieś rurki i mnie podłączą pod aparaty, to nie martwcie się o mnie – zniosę to mężnie, jako karę za niedyskrecję i gadulstwo moje.\nA jakby kto mailika chciał do mnie, to najpewniej jestem na Melmak. No. To trzymcie się, ja znikam. I jezu chryste, mam nadzieję, że tam też mają internet.\nOpublikowano 22 marca 2007 Autor: belumbowa\nKiedy kobieta ma doła:\n- bierze dwugodzinną kąpiel w gorącej wodzie, robi sobie w łazience saunę i wychodzi spod powierzchni dopiero wówczas, kiedy już czuje przegrzanie własnego procesora, który ostrzegawczo zaczyna dziwnie pikać;\n- kręci jej się lekko w głowie, ale zostaje w grobowcu i się własnoręcznie balsamuje czym popadnie, żeby błyszczeć, żeby pachnieć i żeby śliską być (żeby się umieć wsuwać w różne trudne sytuacje?);\n- zaparza sobie czerwonej herbaty cały kubek i czeka aż wystygnie;\n- słucha muzyki głośniej niż zwykle;\n- już na nic nie reaguje krzykiem, bo wszystko centralnie wiecie ma gdzie;\n- rozczesuje włosy dłużej niż zwykle, bawi się każdym z osobna, żeby sobie zdążyć wyobrazić zamiast grzebienia czyjąć w tych włosach rękę (czy to już perwersyjne?);\n- postanawia zaraz pójść spać, żeby przeczekać wewnętrzną zimę i się obudzić wiosną za dnia i nie myśleć nie myśleć nie myśleć, bo myślenie zabija;\n- nie idzie spać, bo sobie nastawia pranie, żeby mieć uczucie świeżości i czystości przynajmniej w kwestii odzieży własnej;\n- wpierdziela wiadro lodów, najlepiej żeby były kawowe i jest cała szczęśliwa i nieszczęśliwa jednocześnie, że nie ma lodów i nie będzie miała i się nie wsunie w stereotyp żałośnicy klasycznej, bo jej się po lody teraz iść nigdzie nie chce i koniec.\nA, i płacze.\n‚Jak na deszczu łza…’\nOpublikowano 21 marca 2007 Autor: belumbowa\nA pamiętasz, jak sobie przyrzekałyśmy, że nigdy przenigdy już go nie będziemy słuchać? Dżemu bez Ryśka?\nA potem jak nam miękły okolice okołobiodrowe, kiedy Balcar udawał Chrystusa?\nNie mogłaś wiedzieć, że siedzę właśnie i moknę. Jedną z tych ciepłych we mnie łez. Z tych, które nie są smutkiem, tylko drżeniem lędźwii i zamyśleniem wstecz.\nZapomniałam, usunęłam w cień, zresztą nieważne, bo nie wiem. Przysypało mi śniegiem. Symbolikę daty sprzed jedenastu lat.\nNie wiem więc dlaczego sięgnęłam właśnie po tę płytę.\nI teraz chciałam Ci tutaj dać tekst. Ale nie.\nBo nie o słowa tu chodzi, ale o Połączenie. O to coś, co rzuca człowiekiem, kiedy litera po literze tnie nas w poprzek razem z dźwiękiem.\nPosłuchaj więc. Do kołyski. Wyobraź sobie pod to blask naftowej niebieskiej lampki.\nA pamiętasz, jak biegałyśmy po parkach i pod źdźbłem niejednym szukałyśmy Znaczenia?\nWiem, że jak ja, pamiętasz.\nAlbo jak siedziałyśmy na obrzydiwie okrągłym moim dywanie i nas ogłupiał zapach kadzidełka? Drzewko sandałowe. Czuję ten zapach, jakby się wydarzył wczoraj.\nNie mogłam sobie wyobrazić Dobrzejszych słów. Aż do chwili, w której nie dostałam tego smsa:\n‚Wszystkiego najlepszego z okazji naszego święta. Mam nadzieję, że widziałaś dziś płatki kwiatów spadające z nieba. Zapewniam Cię, że to nie był śnieg‚.\nWierzę. Tobie tak.\nV., nie chcę, żeby było nazbyt patetycznie, ale.\nPierwszy raz w życiu, odkąd skończyłam czwartą klasę podstawówki, byłam dzisiaj cały dzień w szkole. Jesteście ze mnie dumni? Jesteeeeeeście :D\nA tak w ogóle, to śnieg. Sypie jak nienormalne i nie zamierza przestać, no ale nie będziemy gadać o pogodzie, nie?\nNo więc poza tym, to czytam książkę. Latam po chałupie w gaciach tym razem rozumianych jak najbardziej po polsku, czyli że mam na myśli bieliznę i w swoim takim zajebiście groteskowym podkoszulku, co ma zielono białe paski i co się nieźle komponuje z pasiastymi skarpetkami. Piję trzecią zepsutą kawę i dalej jestem śnięta ryba i nic ale to nic mi się nie chce. Stan wegetatywny chyba mam i chyba przez tę pogodę.\nColi bym się napiła, więc najprawdopodobniej zaraz zrobię sobie wygnanie na ten zamrożony biały świat, na który się dzisiaj nawet psa wyganiać nie powinno, ale co tam, suszy mnie, jakby mi jeszcze ta sobotnia tequilla ze mnie nie zeszła, więc pójdę, a potem se zaaplikuję bombelki i może mi się poprawi.\nŚnił mi się dzisiaj dobry seks i nie wiem, jaki to ma związek z głównym zrębem mojej opowieści, no ale jak już gadać bez sensu, to o wszystkim.\nRano mi się spalił zasilacz, albo mi padł procesor, albo nie wiem, co się stało, ale była tragedia. Mianowicie włączyłam gada, co by Wam ten śnieg mój zaokienny pokazać, pobrzęczał chwilę, po czym wziął i totalnie padł. Najpierw dostałam zawału, potem się otrząsnęłam i naciskam jeszcze raz. Nic, bestia głucha na moje wołania. No to myślę – jezus maria na nowy procesor teraz mnie nie stać, chryste panie, na zasilacz też nie, nie stać mnie na żadne inne zepsucie, a ten tu leży martwy taki i na mnie zupełnie nie raguje – a ja tu siedzę i panikuję. Spokój, cisza, światło wewnętrzne, myślę sobie do belumbowej – uspokój żesz się. Pewnie tylko wyczaił wreszcie, że od roku chodzi na nieruchomym wentylatorze i właśnie dostał przegrzania i tylko odpocząć chce. No ale wbrew logice to było, żeby on się przegrzał akurat teraz, po jakichś dwóch minutach od w ruch go wpuszczenia, a kiedy indziej to łazi jak ta burza (no prawie) całodobowo i gówno sobie robi z tego, że ten wentylator zepsuty ma, tak jak ja sobie gówno robię ze swojej wątroby i to mi pomaga nie upaść.\nNo więc kilka prób jeszcze podjęłam, jednak na tyle bezowocnych, że w końcu dałam spokój, poszłam ommmmmmm ommmmm ommmmm po kawę (tę pierwszą, która była zepsuta) i se zwyczajnie usiadłam nie zagryzając warg, nie przeklinając w duchu i nie myśląc histerycznie, co ja teraz, do jasnej cholery, zrobię?!\nI potem mnie tknęło jakoś szatańskim paluchem i nacisnęłam jeszcze raz i wiecie co? Się odobraził, focha odrzucił i znowu jest ze mną i ja go teraz kocham podwójnie, jakby on mi wrócił z dalekiej podróży. Czyli że norma, czyli że dopiero jak się utraci choć na chwilę, to się dopiero wtedy prawdziwie docenia. Banalik, phi.\nJezu, jak mi się chce Coli.\nI chciałabym być młodsza i mieć więcej entuzjazmu i żeby mi sie chciało to wszystko, czego mi się już nie chce.\nA tak w ogóle, to wszystko po staremu – czyli że nie ma co opowiadać. Ot nuda i stagnacja.\n(Mam ochotę nawyrabiać, ale nie wiem, co. Jakieś pomysły? – wezmę jak swoje i odchowam :P)\nBo byście mi, kurde, nie uwierzyli.\nPierwszy Dzień Wiosny z belumbokna.\nAaaaaaaaaa, no i cały czas jeszcze dosypuje. Co se ma żałować?\nŚmiem zatem ogłosić Panu Ministrowi, że tradycji tak czy inaczej stanie się zadość. I spokojnie. Nie trzeba ku temu nadszarpywać, zniekształcać, przepoczwarzać, tudzież niweczyć kruchej dziecięcej psychiki. Dzisiaj nie topimy Marzanny.\nSama se zamarznie, a co!\nUhuha-uhuha, ja pierdzielę, znowu zima.\nOpublikowano 20 marca 2007 Autor: belumbowa\nA się wczoraj martwiłam, że zapomniałam z pracy jogurt sobie zabrać i tym samym go skazałam (według własnego, panikarskiego mniemania) na rozmemłanie poza obszarem lodówki.\nNo to lodówka sama się zrobiła :/\nAaaaaaaaaaaaaaa…? Że jutro jest wiosna? A tego śniegu to więcej bozia nie miała?\nChryste, idę się wypłakać.\nA ja znowu o robocie :/\nOpublikowano 19 marca 2007 Autor: belumbowa\nPróbowałam udawać, że nie jestem próżna, nie jestem dumna, pyszna i zarozumiała, próbowałam z siebie zrobić kogoś innego, niż jestem i się odciąć od reszty świata i wmawiać sobie uparcie, że potrafię to przemilczeć i nic nie gadać o tym, bo po co się chwalić czymś, co mi sprawia radość przeogromną i co mnie pompuje?\nNo ale sorry, jednak nie umiem.\nBo radość po to jest, żeby się nią dzielić. I tyle.\nNo więc powiem. O tym, że mam zajefajną pracę. To wiem, mówiłam już, ale teraz mam pod to rozwinięcie. Mianowicie.\nCi uczniowie, to oni mnie do szału doprowadzają niejednokrotnie i mi niejednokrotnie każą w duchu kląć na samą siebie, że nie poszłam do pracy dokądkolwiek indziej, choćby i przy produkcji parówek. Taka druga ‚a’ na przykład najdalej dzisiaj mi zrobiła z głowy tesco w trakcie jednej godziny lekcyjnej i muszę przyznać z żalem, że są mistrzami mistrzów, a kto się znajdzie pod ich panowaniem, ten się czuje jak torreador i to już udowodnione. Mam migrenę i wszystkie inne świństwa na tle nerwowym, ale co tam.\nBo mam też, jak się tak nawet głębiej nie zastanowię – niegasnącą satysfakcję płynącą z pracy z młodzieżą, pewnie dlatego zresztą, że sama się jeszcze bardzo młodzieżowo czuję :D\nAle poważnie (byleby znowu nie wyszło, sic!, patetycznie): kocham to, co robić mi na codzień przyszło i nie widzę siebie nigdzie indziej.\nPo prostu uwielbiam, jak Oni przychodzą na długiej przerwie tak tylko sobie posiedzieć. Albo jak się byli podzielić opłatkiem. Albo jak dzisiaj od jednej Uczennicy dostałam zdjęcie z uroczą dedykacją brzmiącą: ‚dla przemiłej Pani takiej-a-takiej’. Albo jak zamiast do szesnastej czterdzieści pięć siedzimy wszyscy po godzinach do dziewiętnastej, bo nam smakują wzajemnie nasze wiersze. Albo jak przychodzą z gitarą, żeby mi zagrać jakąś nową piosenkę i zapytać, co o tym sądzę. Albo jak chcą pomocy z czegokolwiek. Albo jak pytają o definicję słowa paradoks i o streszczenie ‚Bejbe’*. Albo jak sami od siebie proszą o nożyczki i o taśmę, bo mają wolną godzinę, to posklejają coś chętnie. Zawsze im przynoszę Chłopów i śmiejemy się wspólnie, że Chłopi najgorsi są, w największej rozsypce, bo z Chłopami to tak jest zawsze. Albo jak opowiadają, co tam w domu. Albo. No właśnie.\nJak we wrześniu był kimś innym, tak skrajnie. Nazwijmy Go Dojrzałym, bo odkąd gdzieś tak na przełomie stycznia i lutego zapuścił brodę, wygląda bardzo dojrzale. No więc we wrześniu nie miał brody jeszcze, ale to najmniej ważna z przemian, jakie w nim obserwuję. Bo szczęka mi już opadła w chwili, w której Go zobaczyłam u siebie, jak siedział z książką w ręce (nastawiony na naukę zawodu tylko i wyłącznie profil klasy, w której Dojrzały przebywa obecnie nie przewiduje literatury pod postacią przerobu szkolnych lektur, dlatego tym większe moje zdziwienie). Jądro ciemności Conrada, wydanie z BN-ki musiało mnie wprawić w zdumienie. Następnie rozmowa z Dojrzałym. Że rzucił palenie. Że szuka wartości, choć wie, jak wszystko na tym świecie niestałe jest. Że już nie chce taniej rozrywki i nocnej głupoty opłaconej bezsensem. Że szuka czegoś, co Prawdziwe. No to przyznajcie, musiało mną trzepnąć porządnie. I najważniejsze – gość w którymś momencie mówi do mnie:\n- Bo… pani profesor… tylko niech się pani ze mnie nie śmieje… ale ja piszę.\n- Pokaż mi, proszę – mówię.\nNo i pokazuje. I zdumienie, to słowo, które nie pasuje mi tutaj totalnie, bo spodziewałam się, mówiąc szczerze, steku bzdur wystukanego z siebie dla zabicia czasu albo dla wiary we własną wyjątkowość, ech, czegokolwiek. Ale nie tego.\nFormy, jaką lubię, słownictwa wysokich pięter, metafor wystrzelonych w kosmos tak dojrzale i akuratnie, że sama bym na nie wpaść chciała, no ale już po fakcie i treści, która sprawia, że chce się czytać dalej. Błędy, jeśli są, to ortograficzne. No szok, jak dla mnie.\nBo się kolejny raz okazuje, że: nie oceniaj z dystansu, do jasnej cholery, nigdy nikogo, podejdź bliżej!.\nNo. Albo Ona – nazwijmy ją Zbuntowaną, bo w istocie taka jest. No Ona mnie osłabia. Ta nić między nami porozumienia. To moje uczucie od samego początku, że albo Ona tak dojrzała jest, albo ja tak infantylna. To, że jak Ją widzę, to jestem kilka lat temu ja. W takich samych glanach i z takim samym fochem na świat. Te Jej wiersze, które czytam z wypiekami na twarzy i szlag mnie trafia, że nie ja je napisałam, Jej zjawiskowa wręcz wrażliwość i dorosłość w postrzeganiu, Jej emocjonalność, którą szanuję, a która sprawia, że muszę z Nią siedzieć i błagać Ją, żeby do cholery zaczęła się wreszcie uczyć, bo jednak warto, żeby przestała na wagary chodzić, bo szkoła to ok., może być i więzienie, ale jest czysto tymczasowe i nie wciskam jej kitu, kiedy mówię, że to potem procentuje, cokolwiek by o tym nie myśleć marząc o kawałku trawy podczas siedzenia w drugiej ławce i proszę wtedy, żeby spojrzała na mnie.\nWszystkiego Jej powiedzieć nie mogę. Ale sygnalizuję. Że też nie lubiłam matematyki na przykład. Ale teraz jestem szczęśliwa, że maturę zdałam i że mogłam pójść na studia i teraz mogę sobie tutaj siedzieć i sobie z Nią rozmawiać i że gdybym tej matematyki przynajmniej na chwilę nie zajarzyła, to bym teraz tu siedzieć nie mogła. Ten koncert Dżemu, na który nie pojechała i te bilety, które Jej zostały dwa i to, że mi mówi potem, iż pierwszą osobą, o której pomyślała, że mogłaby jej te bilety dać, byłam ja i nawet chciała, no ale nie wiedziała, gdzie mieszkam.\nI jak mnie prosi o wiersz, a ja Jej czytam ten świeżutki, który przed chwilą napisałam, a Ona słucha po czym oznajmia, że gdybym była uznaną poetką, to byłabym jej ulubioną. A ja się wtedy uśmiecham i wiem, że to akurat nie było lizidupstwo, bo Zbuntowana lizidupą nie jest na bank. Bo na przykład potrafiła wstać na historii i powiedzieć, że nie interesują Jej daty, ale to, co wtedy czuli ci, którzy mordowali i ci, którzy byli mordowani.\nI najbardziej mnie wkurza to, że muszę Ją za takie coś delikatnie zganić spojrzeniem, choć chciałabym Ją pochwalić. Nauczyciel, za przeproszeniem, we mnie, mówi nie moim głosem, bo belumbowa w środku czuje dumę. Czysto ludzką dumę i uśmiechnięcie człowieka człowiekiem.\nAlbo jak mi dała adres swojego bloga i powiedziała, że jestem jedyną, której ufa. I teraz sobie czytam i gdyby nie to, że nie mogę Jej belumbowej w sobie pokazać, to bym Ją z miejsca zalinkowała, bo pisze tak, że ciara za ciarą i w ogóle to się cieszę, że nie brała udziału w konkursiku na blogaska, bo bym wtedy do dupy, a nie do Warszawy, pojechała ;)\nAlbo jak mnie kiedyś kiedyś tam z Belumbem, jak żeśmy przez miasto obok siebie sprawę załatwić szli, widziała i powiedziała tylko dzień dobry i przeszła i wcale nie zauważyłam, że się za nami obracała i nie zajarzyłam też, że Jej chłopak z Nią idący, starszy od Niej o szesnaście lat, to ten sam, który pod sceną niejednokrotnie szalał, kiedy ja po tej scenie latałam i teraz mam wielką nadzieję, że to nie ja jestem tak infantylna, tylko Ona naprawdę tak dojrzała (że ma tego o tyle lat od siebie starszego chłopaka) i mam też zakłopotanie straszne, kiedy mi na drugi dzień przychodzi do mnie i mi mówi, że Jej chłopak powiedział, że ten gościu obok idący jest moim mężem, ale ona nie wierzy, bo to było widać na kilometr. Tę między nami niechęć. Ten dystans i to wszystko.\nUśmiecham się, nie wiem, co powiedzieć. Nie zamierzam Jej wtajemniczać w swoje sprawy osobiste i wystarczająco już mnie gniecie, że połowicznie przez przypadek zupełnie jest w nie już i tak wtajemniczona dość konkretnie. Więc odpowiadam tylko, chcąc wątek uciąć jak najprędzej, że owszem, pan ów BYŁ moim mężem i szczęka mi spada, kiedy słyszę:\n- Smutne, ale oczywiste.\n- Co jest oczywiste?\n- Że Pani i On to zupełnie nie ta bajka, jak tak spojrzałam, no państwo w ogóle do siebie nie pasujecie. Przepraszam, że to mówię.\nNic nie szkodzi, myślę. Temat kończę milczeniem i nie jestem w stanie pomyśleć, że jest bezczelna albo coś. Nie. Bo szanuję Jej głębokie spojrzenie.\nWiem, rozpisuję się, ale pasja jest pasja, wybaczcie ;)\nBo jeszcze muszę napisać, jak mi przyszedł, nazwijmy Go – Ferdydurkowy, a Ferydurkowy dlatego, że już tłumaczę.\nNo nie znaliśmy się wcześniej. Znaczy wiecie, szerokie jest grono tych, którzy do biblioteki nie chodzą, bo książki w ich życiu zbędne są, albo bo mają inną zaprzyjaźnioną bibliotekę, albo zwyczajnie – bo nie.\nNo i Ferdydurkowy musiał mieć któryś z powyższych przypadek, bom Go pierwszy raz u siebie ujrzała miesiąc temu jakoś wstecz.\nPrzyszedł i się mnie pyta, czy Mu pomogę.\nJasne, że tak, odpowiadam, ale musi najpierw powiedzieć, w czym, bo jeśli na przykład w matematyce, to nie.\nNo ale szczęśliwie chciał czegoś innego ode mnie. Żebym mu doradziła, jaki monolog ma sobie wziąć i co będzie dobre, żeby to przedstawić na konkursie recytatorskim, na który startuje. No to co miałam robić?\nBo lubię. Bo kocham, bo wiecie, a Ci, co nie wiedzą, niech sobie zapamiętają na wieki, że Gombrowicz wielkim pisarzem jest! w mojej prywatnej klasyfikacji.\nNo więc mówię Mu, że jak dla mnie ta pierwszoosobowa narracja nasuwa myśl, iż monologiem może być tutaj wszystko, od początku do końca i nie dość, że ciekawe jest, to jeszcze dość kontrowersyjne i że ja osobiście, jeśli bym miała coś wybrać, to padłoby z mojej strony właśnie na Ferdydurke. No to wziął i poszedł.\nPo czym mi dzisiaj przychodzi i dziękuje, bo zajął, uwaga, pierwsze miejsce!\nNo nie mogę nie być dumna, wybaczcie.\nPokazuje, który wybrał fragment i ja prawie padam, choć w sumie, to się spodziewałam, że wybierze jakiś taki pupą naszpikowany, zresztą Ferdydurke całe pupą podszyte przecież jest, więc niby padam, ale wcale się nie dziwię i tylko się zastanawiam, jak to mogło być pokazane.\nNo więc Go proszę o przedstawienie. Najpierw się wstydzi i nie chce, potem mówi, że ok., ale po przerwie, jak nikogo nie będzie, bo go to wszystko jednak trochę krępuje (aż żem się wystraszyła w ułamku sekundy, że mi pupę pokazywać ma w zamiarze, no ale na szczęście nie ;).\nNo a potem to już było jak w teatrze.\nMówię poważnie. Chłopak ma talent.\nTo, co robił z głosem, z twarzą i z ciałem, jest nieopisywalne. Mówił około piętnastu minut, wygłaszał mi tekst naszpikowany nieużywanym potocznie i na codzień słownictwem, wszystko to oczywiście z pamięci i tak nawalone emocjami i poprzez idealnie wyważoną formę przekazem treści, że siedziałam jak zahipnotyzowana i nie wiedziałam, czy jestem w małej szkolnej bibliotece na zadupiu, czy może siedzę właśnie na jakimś castingu albo czymś w tym kształcie. No szok normalnie.\nBył perfekcyjny do tego stopnia, że jak w którymś momencie dostał zawieszki i mi zafundował cyniczne spojrzenie prosto we mnie oraz dłuższą chwilę Józiowego milczenia, to dostałam dezorientacji i zapytałam: ‚co jest?’, bo myślałam, że tekstu zapomniał, albo mu słabo i właśnie mdleje, a On w sekud parę później wystartował znowu i się okazało, że manewr zamierzony był i tylko po prostu tak Mu dobrze wyszedł.\nNo to sorry, ale jak się poczuję tak oszukana, jak się poczułam, to nie umiem nie być zachwycona. I jak mi potem mówi, że teraz przed nim dalszy etap konkursowy i On to by chciał, żebym to ja, zamiast Jego Pani Polonistki, z Nim poszła jako opiekun przedsięwzięcia, to mnie to bardzo uśmiecha i już mam ochotę tam biec, żeby Mu kibicować.\nI jak potem się Go pytam, czy pisuje coś czasem sam, a ten mi wypala, że tak, ale się wstydzi powiedzieć, bo to taka tam głupotka i pewnie się będę z Niego nabijać. I jak Mu mówię, że na pewno nie, bo każde pisanie jest ważne i dalej dopytuję i ciągnę wątek, cóż to On może pisać i jak mi wypala tekstem, że:\nTo przecież logiczne, że nie zaczynam się śmiać (kimże bym była, ja – belumbowa? :D), tylko proszę o adres.\nChłopak się chwilę łamie i ja Go rozumiem, bo blogi w końcu, to podobno bywają dość osobiste, więc przyjmę z pełnym spokojem, jeśli mi tego adresu nie da, co Mu oczywiście komunikuję, no ale chwil parę mija i następuje kłopotliwej sytuacji przełamanie, Ferdydurkowy kartkę bierze i wpisuje mi na tej kartce: www.nie-powiem-wam-co-dalej.pl i ja sobie teraz tu siedzę i czytam i jestem zaczarowana.\nNo kurde, ludzie, ja to mam szczęście. Że tu, gdzie jestem, się znalazłam.\nMoże i bez sensu gloryfikuję i daj mi Boże nie zgubić naiwnego entuzjazmu i dziecinnej radości z tego, co powszednie, ale naprawdę nie wysłowię, jak bardzo w takich chwilach kocham tę swoją nędzną pracę, co mnie w bidę wpędza i w tańszy tusz do powiek.\nBo może i nie mam tego, co miałam kiedyś, jak zarabiałam dwa razy więcej, ale.\nMam za to coś, co bezcenne (chociaż karty mastercard nie mam też).\nI jak mi mówi, że choć jeszcze nie czytał niczego, co moje, a i tak już jest moim fanem, to się wtedy cała rozśmiechuję wewnętrznie, bo mam wtedy próżność połechtaną wnioskiem, że mnie zwyczajnie lubi jako mnie i że mi ufa i w ogóle, skoro mi tego bloga postanowił pokazać swojego i że Oni wszyscy są taką moją pompką napędzającą zwyczajny pracowy dzień i dzięki Nim właśnie mogę czuć to, co czuję tak wręcz fizycznie.\nNiewysławialnie ogromną satysfakcję.\n* Bolesław Prus: Lalka


Leasing Volkswagen 2016 | leasing-samochodowy.info\nLeasing Volkswagen 2016\nJeśli szukasz leasingu leasing volkswagen samochodu marki VOLKSWAGEN w roku 2016 powinien rozważyć kilka opcji leasingu i wariantów finansowania. Leasing Volkswagen Passat, Golf, Sharan, Tiguan, Tuareg można wziąć w salonie opierając się na ofercie którą podsunie nam sprzedawca lub też poszukać samodzielnie najlepszej oferty, zapytać doradców leasingowych o szczegóły i koszty leasing volkswagen – i na tej podstawie wybrać najlepszy dla siebie wariant zakupu Volkswagen w leasing 2016. Warto wiedzieć, że rok 2016 przynosi duże zmiany jeśli chodzi o oprocentowanie kredytów i leasingu. Bezpośrednim powodem tego są wprowadzenie podatku bankowego, wymogi zwiększenia kapitałów przez Banki oraz ogólna tendencja rynkowa. Wszystko to sprawia, że nie ma co liczyć w roku 2016 na leasing 0%.\nAnalizując ofertę leasingu na samochód należy wziąć pod uwagę, że mimo podwyżki stóp procentowych kredytu i leasingu w dalszym ciągu są dostępne sposoby uzyskania niskiej raty leasingowej oraz niskiego obciążenia ratami leasingowymi. Część firm leasingowych oferuje już leasing z wkładem własnym 1% lub 0% oraz na tyle długi okres leasingu, że dziś Klient może sobie pozwolić na samochód o wyższej wartości przy uzyskaniu takiej samej niskiej raty leasingowej. Najlepsze firmy leasingowej oferują leasing z wkładem własnym o 0% na okres do 7 lat i to bez konieczności przedkładania dokumentów finansowych. Auto które bierzemy w leasing przy wkładzie słanym 1% w procedurze uproszczonej może kosztować nawet do 150.000 zł netto (ok 180.000 zł brutto), co tak naprawdę obejmuje zdecydowaną większość samochodów osobowych i dostawczych dostępnych na rynku, z wyłączeniem tylko tych rzeczywiście najbardziej luksusowych. Dla tego segmentu aut również jest odpowiednia oferta – procedurę uproszczoną można zastosować już przy wkładzie własnym 20%.\nLeasing Peugeot w 2016\nVolkswagen Leasing 2016


Paulina | Anna Mieszkowska - Part 2\nKto wymyślił pseudonim „Ordonka”? Czemu ofertę napisania biografii Ordonki odrzucił Jan Lechoń? – zapraszamy do lektury wywiadu z Anną Mieszkowską, autorką książki „Hanka Ordonówna. Miłość jej wszystko wybaczy”. Cały wywiad dostępny w najnowszym numerze „Magazynu Literackiego KSIĄŻKI”\n17 lipca 2019 17 lipca 2019 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Magazyn Literacki, Miłość jej wszystko wybaczy\nPrapremiera Pięknej Lucyndy odbyła się 29 stycznia 1967 roku w Ognisku Polskim w Londynie. Marian Hemar napisał tę sztukę z inspiracji i na zamówienie Leopolda Kielanowskiego.\n15 lipca 2019 17 lipca 2019 Tagi: piękna Lucynda; Marian Hemar; Anna Mieszkowska, Stare Kino\nO Hance Ordonównie opowiada jej biografka Anna Mieszkowska, autorka książki „Hanka Ordonówna. Miłość jej wszystko wybaczy”.\nAudycja jest dostępna po linkiem:\nZapraszamy do Miejskiej Biblioteki Publicznej w Ciechanowie na spotkanie z Anną Mieszkowską, autorką książki „Hanka Ordonówna. Miłość jej wszystko wybaczy”, które odbędzie się 24 kwietnia 2019 r. o godz. 18.00 w budynku przy ul. Sikorskiego 7 (Oddział Zbiorów Naukowych i Regionalnych).\n10 kwietnia 2019 10 kwietnia 2019 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Miłość jej wszystko wybaczy, Ordonka\n2 kwietnia spotkanie w Opolu\nBurzliwe losy legendarnych gwiazd: Lody Halamy i Hanki Ordonówny\nSpotkanie z udziałem Anny Lisieckiej i Anny Mieszkowskiej\n2 kwietnia 2019 (wtorek) / godz. 18:00\n18 marca 2019 20 marca 2019 Tagi: Anna Lisiecka, Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Loda Halama, MBP w Opolu, Miłość jej wszystko wybaczy\n25 marca spotkanie w Warszawie\nzaprasza na spotkanie w Klubie im. red. Aliny Perth-Grabowskiej (Radio Café) pt.:\nMichał Tyszkiewicz i Hanka Ordonówna – biografie równoległe\n(w 45. rocznicę śmierci hr. Michała Tyszkiewicza)\noraz w związku z wydaniem książki pt.:\n(Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2019)\n– autorka książki, historyk teatru, dokumentalistka, wieloletni pracownik Polskiej Akademii Nauk – Archiwum w Warszawie.\nOd wielu lat zbiera dokumentację teatralną dotyczącą działalności polskich artystów poza krajem\n– wieloletni kierownik Muzeum Teatralnego przy Teatrze Wielkim w Warszawie\n– filmograf. Zajmuje się historią polskiej fonografii. Prowadzi wykłady, prelekcje i spotkania poświęcone przedwojennemu kinu polskiemu\n– pianista, kompozytor, kolekcjoner archiwaliów muzycznych\n– Prezes Zarządu Stowarzyszenia\n25 marca 2019 r. (poniedziałek), godz. 18.00\n13 marca 2019 13 marca 2019 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Miłość jej wszystko wybaczy, Ordonka\nAudycja „Ludzie niepodległości” – Hanka Ordonówna\nGościem audycji był Anna Mieszkowska, autorka książki „Hanka Ordonówna. Miłość jej wszystko wybaczy”. Zapraszamy do wysłuchania całego nagrania, w którym znalazły się także materiały z archiwum Polskiego Radia.\n5 marca 2019 20 marca 2019\nW programie Kulturalni.pl o książce „Miłość jej wszystko wybaczy”\nCały program Kulturalni.pl można obejrzeć na VOD.tvp.pl\nemisja programu:02.02.2019 r.\n7 lutego 2019 7 lutego 2019 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Miłość jej wszystko wybaczy, Ordonka\nNewsweek: Recenzja książki „Miłość jej wszystko wybaczy”\nSekrety Ordonki. Recenzja książki o Hance Ordonównie jest dostępna pod linkiem:\n29 stycznia 2019 29 stycznia 2019 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Miłość jej wszystko wybaczy, Ordonka\nBooklips.pl: „Miłość jej wszystko wybaczy” wśród najciekawszych premier stycznia\n21 stycznia 2019 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Miłość jej wszystko wybaczy, Ordonka\nHanka Ordonówna audycja Polskiego Radia\nAudycja Anny Lisieckiej „Rozmowy po zmroku” o Hance Ordonównie, bohaterce najnowszej książki Anny Mieszkowskiej, dostępna na YouTube.\n21 stycznia 2019 21 stycznia 2019 Tagi: Anna Lisiecka, Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Miłość jej wszystko wybaczy, Ordonka\nMiłość jej wszystko wybaczy. Hanka Ordonówna na dworcu w Taszkiencie.\n19 stycznia 2019 19 stycznia 2019 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Miłość jej wszystko wybaczy, Ordonka\nW RDC Anna Mieszkowska opowiada o Hance Ordonównie\nPolak potrafi: „Hanka Ordonówna. Miłość jej wszystko wybaczy”\n19 stycznia 2019 19 stycznia 2019 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna\n17 stycznia audycja PR Dwójka – „Miłość jej wszystko wybaczy”. Rzecz o Ordonce\nZapraszamy na audycję Anny Lisieckiej „Rozmowy po zmroku” w czwartek 17 stycznia o godz. 22:00, Polskie Radio Dwójka.\nHanka Ordonówna, która zadebiutowała w 1915 roku, była jedną z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd epoki kina i kabaretu – jak można powiedzieć o latach trzydziestych. Umiejętnie tworzyła swój mit i wciąż jest dla nas tajemnicą. Piękna, wyzwolona, poza moralnością – dziś porównać ją możemy do Anaïs Nin, a piosenki z tamtych szalonych lat potraktować za coś w rodzaju dziennika.\nW czasie wojny gotowa była do postaw heroicznych.\n17 stycznia 2019 17 stycznia 2019 Tagi: Anna Lisiecka, Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Miłość jej wszystko wybaczy, Ordonka, wydawnictwo prószyński\nZapowiedź nowej książki o Hance Ordonównie\nKsiąża w sprzedaży od 10 stycznia 2019 r.\n4 grudnia 2018 4 grudnia 2018 Tagi: Anna Mieszkowska, Hanka Ordonówna, Ordonka, przedwojenny teatr


Salwa honorowa – Wiadomości Wprost\nGościmy Joannę, przyjaciółkę z Wiednia. Jej dwie córeczki mówią po niemiecku, twardy język kontrastuje z ich delikatną urodą. Esterka ma sześć lat i talent sportowy, wspina się na złamanie karku nie tylko na drzewa, biega z pasją, aż iskry fruną jej spod podeszew. Jak tak dalej pójdzie, za kilkanaście lat pojawi się kolejna wybitna zawodniczka o polskim nazwisku, gdzieś w Europie. Esterka i Antoś w jednym łóżeczku, jak słodko wyglądają. Po bajce ona jednak chce do mamy. Antoś w rozpaczy, świetnie go rozumiem. – Podoba mi się ta Esterka – mówię. Na to Antoś: – Mi też.\nJoanna rzuciła okiem na Sejm, a był wtedy nasz parlament w szczytowej formie: – Posłowie jak rozkapryszone dzieci… W Austrii też głupieje scena polityczna, ale nie jest tak prowincjonalna.\nNajwiększym polskim problemem, co obserwuję u rodaków za granicą, jest nieumiejętność pracy w grupie. Zbyszek, kolega z Niemiec, pisze: „Przekleństwem Polaków jest kumoterstwo i brak umiejętności organizowania się". Przyjaciel z Kanady śle scenkę z Toronto: „Przy stoliku rodacy, siadam przy sąsiednim, patrzą na mnie spode łba, zaniepokoiły ich mój uśmiech i pogoda ducha. Prowadzą narodową rozmowę przetykaną cierpieniami polskimi, szepcą o zagrożeniach, spiskach Pocieszają się: niedługo przyjdzie PiS, zrobi porządek, wyczyści, wyjaśni. Przez pół godziny nie padło ani jedno dobre słowo, ni skrawka radości, uśmiechu".\nOd początku publicznego pisania w podziemnym „Wezwaniu", potem w paryskiej „Kulturze", próbuję ukazać polskie kłębowisko negatywnego myślenia. Paradoks, że sam je pewnie uprawiałem przez lata, pisząc zbyt ciemno. Teraz upieram się: zmienia się na lepsze, ale proces nie może być szybki. Dlatego nadal żywe u nas przekleństwo podcinania skrzydeł, uśredniania i poniżania. Trudno się wybić na wybitność lub choćby pracować zgodnie z potencjałem... Dlatego wielu wyjeżdża. A potem co rusz polskie nazwiska słychać poza Polską: w sporcie, w kinie, w nauce. Owo grzęźnięcie w niemożności, nie tylko na prowincji. W centrum stolicy, gdzie koronkowy cień rzuca Pałac Kultury, nie może od lat powstać Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Stadiony były priorytetem, więc szybko je i pięknie wzniesiono. Muzeum stało się ciężarem dla urzędników – jaka teraz ulga. Nadal nieoczywista u nas prawda, że piękno i sztuka w mieście są wielkim kapitałem.\nJoshiho byłby zachwycony własnym pogrzebem. Jak każdy Japończyk kochał ceremonie. Kompania honorowa Wojska Polskiego maszeruje, gra górnicza orkiestra. Oddano salwę honorową, co wystraszyło dzieci. Takie czasy, że dorośli uspokajają płaczące słowami: – Oni tylko strzelają w powietrze, to nie do nas.\nŻegna zmarłego Zbyszek Bujak i Tadek Jedynak, stara „Solidarność" – tak się teraz mówi, dla rozróżnienia. Chociaż na pierwszy rzut oka widać różnicę. Myślę, ile to lat minęło, kiedy Zbyszek Bujak, młody, piękny i płomienny, przemawiał do pisarzy na warszawskim zjeździe literatów. Taki mądry, ładny i szlachetny robotnik. Artyści potajemnie tęsknią za pięknym człowiekiem z ludu, jak było się nie zakochać. W stanie wojennym Bujak, Frasyniuk i Jedynak stali się symbolem oporu. Kto o tym jeszcze dzisiaj pamięta, dla kogo nadal to ważne...\nJanusz Śniadek, do niedawna przewodniczący „Solidarności", siedzi w ławach sejmowych PiS, pod ciężkim czarnym wąsem i jak się zdaje, równie ciężkim umysłem. Piotr Duda przy Śniadku to orzeł, wysoko jednak nie podleci. Udało mu się jednak oblegać Sejm ze związkową armią. Tak się porobiło, że nie wydają się sympatyczni oblegani ani oblegający. Tajemnica gdzie indziej. Opluwamy się gęsto, nie ma jednak na razie fizycznej przemocy w parlamencie i w zaułkach. Z powodu tego bolesnego braku – ślina to jednak nie krew – media monstrualnierozdęły akt molestowania Niesiołowskiego przez obłąkaną niewiastę z kamerą i jego malowniczy brak opanowania. Podobnie urósł akt uderzenia przez oblegających listewką w ramię posła PO, który zrobił wypad poza mury. I od tych sensacji wszyscy zapomnieli, że Sejm, choć mało poważny, uchwalił poważną ustawę. W przyszłości będą ją krytykować, że za mało radykalna.\nZamierzam zakończyć kulturalnie i optymistycznie. Będzie więc o otwarciu Muzeum Narodowego po wielkim remoncie. Krążę, szukając parkingu, i już się zdaje mam, a to tylko krzątają się wkładacze burdelowych ogłoszeń. W końcu jakiś alkoholik w ostatnim stadium choroby wskazuje wolne miejsce. Rzut okiem na zegarek – w okropnym stanie, mały Franio roztrzaskał go o kamienną podłogę – z trudem, ale widzę, już jest po uroczystości. Więc powrót do domu, gdzie usypianie dzieci, ich ryki i płacze, a moje zgrzytanie zębami. A miało być tylko wesoło i optymistycznie.


Pod Winogronem Pobierowo - apartamenty z basenem\ninfolinia 608 702 124\nApartamentowiec z 3 basenami i śniadaniami w centrum Pobierowa\n2 wanny jakuzzi\nApartamenty w samym centrum Pobierowa dostępne przez cały rok.\nWitamy serdecznie w Pensjonacie Pod Winogronem, znajdującym się w nadmorskiej miejscowości Pobierowo.\nPensjonat pod Winogronem usytuowany jest w centrum malowniczej położonej wśród pięknych lasów miejscowości Pobierowo, około 150 m od szerokiej i co najważniejsze, czystej plaży. Kameralna, domowa atmosfera sprawiają, iż wypoczynek u nas to pełny relaks i znakomita okazja do zregenerowania sił.\nZapraszamy przez cały rok do uroczej miejscowości jaką jest Pobierowo w województwie Zachodniopomorskim.\nUdogodnienia dla gości w apartamentach\nTablet oraz Wi-Fi\nZarezerwuj wspaniały pobyt\n2 osoby dorosłe ze śniadaniem\nZ dostępem do basenów\nod 300 zł za dobę za apartament\nrezerwuj termin 608 702 124\nNa terenie obiektu znajdują się 2 baseny jeden dla dorosłych jeden dla dzieci. Basen dla dorosłych ma głębokość 1,4 metra co pozwala na swobodne pływanie. Dodatkową atrakcją są natryski do masażu.\nDla dzieci do dyspozycji jest basen ze zjeżdżalnią połączony z brodzikiem. Basen jest o wielkości 8 na 4 metry. Brodzik dla najmniejszych dzieci ma bezpieczną głębokość 25 cm.\nNasi goście mają możliwość skorzystania, ze smacznych śniadań dostępnych w formie bufetu szwedzkiego. Codziennie na śniadanie jest świeże pieczywo, wędliny sery, coś na ciepło, warzywa, owoce, coś na słodko, kawa herbata, napoje.\nWitamy serdecznie w Pensjonacie Pod Winogronem, znajdującym się w nadmorskiej miejscowości Pobierowo. Pobierowo jest malowniczą miejscowością, położoną w województwie Zachodniopomorskim. Miejscowość ma około 4 km długości i jego oś stanowi, biegnąca równolegle do morza, ulica Grunwaldzka, przy której znajdują się liczne tawerny bary, restauracje, kawiarnie, sklepy. Jest znane z szerokiej, piaszczystej plaży, do której można dojść praktycznie z każdego miejsca. Pensjonat pod Winogronem usytuowany jest w centrum malowniczej położonej wśród pięknych lasów miejscowości Pobierowo, około 150m od szerokiej i co najważniejsze, czystej plaży. Kameralna, domowa atmosfera sprawiają , iż wypoczynek u nas to pełny relaks i znakomita okazja do zregenerowania sił. Zapraszamy przez cały rok do uroczej miejscowości jaką jest Pobierowo w województwie Zachodniopomorskim.\nUlica: Zgody 11\n608 702 124 podwinogronem@jakusz-pobierowo.pl rezwerwacja\npolityka rodo copyright 2019 Jakusz Pobierowo realizacja strony:


Wegański Cezar ze szparagami » Jadłonomia · wegańskie przepisy nie tylko dla wegan\nStrona główna Przepisy Wegański Cezar ze szparagami\nOd czasu, kiedy kilka miesięcy temu wymyśliłam wegański sos Cezar korzystam z niego na okrągło. Albo robię go na wyraźne żądanie przyjaciół, którzy przed każdym spotkaniem mówią „tylko weź ten taki wegański sos, wiesz który”; albo mój chłopak otwiera lodówkę i mówi „już się skończył? To z czym innym mogę zjeść rzodkiewki?”; albo po prostu wiem, że kolejne trzy dni będą zabiegane i przygotowuję go, żeby móc polać nim naprędce ugotowane szparagi; zamoczyć surowe słupki marchewki albo wymieszać resztkę kapusty, szpinaku i szczypioru w wiosenną, chrupiącą sałatkę. Co tu dużo gadać, sos Cezar rządzi i dlatego zasłużył na czerwcową wersję słynnej sałatki, tym razem z chrupiącą sałatą oraz mnóstwem zielonych szparagów!\nWłaściwie to, co leżało mi najbardziej na sercu napisałam już powyżej – to znaczy, że wegański sos Cezar jest przepyszny, wielofunkcyjny i zawsze obecny w mojej lodówce. W czerwcu przydaje mi się jeszcze bardziej, bo doskonale nadaje się do wszystkich wysypujących się ze straganów warzyw. Garść bobu i łycha sosu Cezar? Pieczony kalafior, suszone pomidory i kleks dressingu? Brokuł na parze, truskawki, migdały i tyle sosu Cezar, na ile macie ochotę? Trafiony zatopiony!\nPoniższy przepis to prawie klasyczna wersja słynnej sałatki, dlatego jest złożona jedynie z chrupiącej rzymskiej sałaty, grillowanych szparagów oraz garści grzanek i prażonych migdałów. Te ostatnie dodatki śmiało modyfikujcie zgodnie ze swoimi upodobaniami: jeśli unikacie glutenu grzanki zastąpcie większą ilością migdałów lub prażonych pestek; jeśli nie lubicie orzechów dodajcie garści soczewicy lub komosy ryżowej; jeśli nie macie pomysłu na to, co zrobić z ciecierzycą z puszki użyjcie jej właśnie do podania sałatki. Mając pod ręką szparagi oraz ten sos na pewno będzie pysznie.\ndo podania: grzanki, płatki migdałów lub podsmażona ciecierzyca\nSzparagi oczyścić, odciąć twardą końcówkę i pokroić na 4 cm kawałki. Na patelni rozgrzać niewielką ilość oleju, dodać szparagi i smażyć przez 2 minuty. Na koniec zdjąć z patelni na talerz, oprószyć solą i zostawić.\nW tym czasie przygotować sos. Do naczynia blendera dodać wszystkie składniki poza olejem oraz oliwą i blendować na najwyższych obrotach blendera przez 3 minuty. Po tym wciąż blendując powoli wlewać olej, a następnie powoli wlewać oliwę aż do momentu, kiedy sos osiągnie odpowiednią konsystencję. Odstawić.\nSałatę umyć, podrzeć i dokładnie osuszyć. Osuszoną sałatę wrzucić do dużej miski, dodać przestudzone szparagi, wlać sos i bardzo dokładnie wymieszać. Przełożyć na półmisek, obsypać grzankami, prażonymi migdałami lub innymi ulubionymi dodatkami. Dobrze smakuje nawet po kilku godzinach.\nJeśli jeszcze nigdy nie robiliście sosów ani majonezów z aquafaby możecie więcej przeczytać w tym wpisie.\nNajważniejsze jest, aby całość miksować w wysokim i wąskim naczyniu blendera i powoli wlewać olej. Jeśli sos z jakiegoś powodu się nie uda nie martwcie się – wystarczy włożyć go na pół godziny do lodówki, a kiedy się rozwarstwi włożyć do pojemnika blender i zmiksować ponownie. Wtedy uda się na pewno 🙂\nSałatkę można podawać podkręcać o inne ulubione składniki – zielone brokuły, świeży groszek albo bób.\naquafaba / szparagi\n27 czerwca 2017 o 07:25\nTo się Pani Marcie udało :D. Normalnie muszę zrobić tą sałatkę 🙂 i ten sos , no muszę , po takim opisie i tych fotach mus 😀\nKurcze a czym ewentualnie można by zastąpić kapary które osobiście średnio mi podchodzą?\nCzymś słonym co lubisz – czarne oliwki albo więcej soli 🙂\n27 czerwca 2017 o 09:58\nNa pewno wypróbuję. Ile gotowy sos może postać w lodówce?\nA z tydzień spokojnie 🙂\n27 czerwca 2017 o 11:35\nJa jeszcze polecam, zamiast grzanek, ugotowane ziemniaki (w osolonej wodzie), pokrojone w grzankową kostkę i odsmażone na złoto i trochę przestudzone. Jako grzanki do sałaty – rewela 😉\n28 czerwca 2017 o 16:04\nJaką konsystencję powinien mieć gotowy sos? Mój wyszedł dość rzadki, czy powinien mieć gęstość majonezu?\n28 czerwca 2017 o 18:51\nOlaola, jeśli sos jest za rzadki to znaczy, że może za szybko wlany był olej lub za mało ubita aquafaba. Nie ma się jednak czym przejmować, odstaw go na trochę do lodówki i zgęstnieje 🙂\n28 czerwca 2017 o 23:43\nHa, masz rację, chyba za szybko wlałam olej. ?A te aquafabę to ubić do jakiej konsystencji przed dolaniem oleju? Bo sama to wiem, ze ubija sie jak białka, ale czy z tymi dodatkami tez ma się tak ubić na sztywno?\n28 czerwca 2017 o 18:16\nDzis zrobilam sos i skonsumowalismy na obiad z białymi szparagami. Jest fenomenalny! Podwoiłam ilość składników, ale mam wrażenie, że i tak szybko zniknie ? Kolejny wspaniały przepis, Marto!\n28 czerwca 2017 o 20:15\nMam pytanie do oleju – mozna go zastapic oliwa? I calosc zrobic tylko z oliwa z oliwek? Dzieki?\n29 czerwca 2017 o 09:30\nWcześniejsza wersja wegańskiej sałatki Cezara zrobiła furorę w rodzinie, smakowało wszystkim. Robiłam już wielokrotnie. Dzięki tobie babcia nauczyła się robić wegański majonez 🙂 Tą wersję na pewno też wypróbuje.\n29 czerwca 2017 o 16:15\nPo raz pierwszy robilam cokolwiek z aquafaby. Na poczatku ubijalam sos zyrafa, zeby zblendowac wszystkie skladniki. Potem dodawalam olej powoli, ale uzywalam elektrycznej ubijaczki do jajek. Sos udal sie od razu, byl dosc rzadki ale puszysty. Dodam tylko ze zredukowalam nieco ilosc oleju. Na poczatku sos mi w ogole nie smakowal, ale jak postal w lodowce, przegryzl sie i wrzucilam go na warzywa to byl po prosu PYCHA!!! Mega mi smakuje i bede robic 🙂 Dzieki za kolejny udany przepis!\n2 lipca 2017 o 08:58\nWitam autorkę kucharkę \_m/\nWegański Cezar jest pyszny oraz bardzo go szybko się robi. Jest bardzo dobry do diet, jak ktoś się odchudza 🙂\nDodałam ten przepis do zakładek i do notatnika na komputerku w folderze, żeby go stracić 😀\nMiałam wątpliwości do płatków drożdżowych, ale są bardzo spoko i polecam.\nTaka sałatka uroczy nawet największego mięsożerce 😛\nPozdrawiam i bardzo dziękuje za twoje pomysły :*\n2 lipca 2017 o 18:40\nTen sos jest przewspaniały, a sałatka wyborna. Zamiast grzanek dodałam podsmażony tempeh. Jutro też ja zrobię i pojutrze… 🙂\nOs wyszedł super! Nie przepadam za sosami, ale z surówką z kapusty i marchewki smakował obłędnie.\n2 sierpnia 2017 o 17:46\nZamiast płatków drożdżowych dodałam suszone pomidory wiec kolor jest inny ale smak obłędny! ???\nWłaśnie zrobiłam – rewelacja! 🙂 dziękuję!\nDziś wypróbowałam przepis na sos. Rewelacja!!!\nIle zrobionego sosu należy dodać?\n12 maja 2018 o 16:09\nTyle na ile ma się ochotę 🙂 Około 4 – 6 łyżek\nMi wyszedł bardzo gęsty sos, w zasadzie podobny do majonezu, ale zastanawiam się czy można zmienić proporcje oleju, bo dla mnie był ciężki na żołądek. Czy można np. dać tylko pół szklanki oliwy i pominąć olej?\nJustyna, to znaczy, że bardzo dobrze blendowałaś i zrobiłaś przypadkiem majonez 😉 Jasne, możesz dolać mniej oleju albo w ogóle go pominąć. Uważaj tylko z dodawaniem samej oliwy – sos może być zbyt gorzki, lepiej dodać mniej jednego i drugiego.\n3 lipca 2018 o 15:48\nTo wiele wyjaśnia 🙂 Dziękuję za podpowiedź, następnym razem tak zrobię.\n9 stycznia 2019 o 19:26\na czy można pominąć płatki drożdżowe albo co w zamian? co one tak ogólnie dają żeby ewentualnie gdzieś je jeszcze wykorzystać? pozdrawiam\nDora, płatki drożdżowe smakują… jak ser! Więc można nimi posypać zupę krem, sałatkę, surówkę, pieczone warzywa, dodać je do pasty na chleb, do gulaszu, do pasztetu… Słowem, przydają się do wszystkiego 🙂\nPołączyłam przepis na prostą ciecierzycę i ten na sos, z braku szparagów zrobiłam z brokułami. Dodałam grzanek,prażonych migdałów – sosik sztos a sałatka zapełniła nas w sam raz na wieczór – pycha 🙂\nSkomentuj Olala Anuluj pisanie odpowiedzi\nEkspresowe prezenty last minute\nWiadomo, że prezenty powinny być przemyślane. Najpierw należy zastanowić się, czego dana osoba sobie życzy, potem dyskretnie ją podpytać, a następnie potajemnie pojechać po prezent i ukryć go gdzieś w łazience.


323 tys. osób nie pracowało przez pandemię w czwartym kwartale 2020 r. – Law Business Quality\nStrona Główna / Rozmaitości / 323 tys. osób nie pracowało przez pandemię w czwartym kwartale 2020 r.\n← Poprzedni artykuł W drugiej połowie 2020 r. przybyło zadłużonych bankrutów\nNastępny artykuł → Zasady współżycia społecznego a normy prawne


Świat Krzysia: 2014\nSzpital i operacja.\nZa nami bardzo trudny miesiąc wrzesień. Po wakacjach Krzyś nie rozpoczął nauki, lecz został w domu (by z jego odpornością czegoś nie „podłapać” od innych dzieci). 07.09 pojechaliśmy na oddział urologii, zwarci i gotowi. I trochę nieświadomi tego, co nas czeka. Spodziewałam się operacji tylko trochę poważniejszej od tej majowej.... w swojej naiwności myślałam że 2 – 3 godzinki i będzie po sprawie. Moje złudzenia już pierwszego dnia rozwiał ordynator mówiąc, iż takie operacje trwają 4 – 6 godzin. Później obejrzał Krzysia i stwierdził, że u niego to ogólnie będzie trudniej. Super. Zaczęłam się stresować.\nNastępnego dnia o 11.30 Krzyś został zabrany na salę operacyjną (2 min przed zabraniem podano mu głupiego jasia – który nie miał szans zacząć działać, więc synek mocno się stresował i płakał).\nW trakcie operacji próbowałam znaleźć sobie miejsce.. 5,5 godziny minęło i przyszła pani doktor i oznajmiła cudowne słowa „operacja się udała, syn jest na sali wybudzeń”! Uff. Po godzinie był już na oddziale. Spał. Ale działo się coś nie tak. Krzyś puchł, mocz w cewniku się nie pojawiał... zaalarmowałam dyżurną lekarkę (była już właściwie zaraz noc). Początkowo nie widziała nic niepokojącego – mocz może jeszcze się pojawi, a opuchnięcie jest niewielkie. Ale oko matki przecież widzi szybciej, że to nie jest zwykłe opuchnięcie pooperacyjne... Minęło trochę czasu, mocz dalej nie spływał i zapadła decyzja: powrót na salę operacyjną.\nMiejsca zoperowanego nie mogli ruszyć ze względu na to, że popsułby się wówczas cały efekt operacji,\nwięc zrobiono mu przetokę przez brzuch (cystofix) – kolejna dziura w brzuchu pomyślałam... no cóż. Przywieźli go, wyglądał lepiej, to najważniejsze. Obok w sali, leżał chłopiec po podobnej operacji (no, może bez tych przygód co my) i świetnie dochodził do siebie. Patrząc na niego, spodziewałam się, że i u nas też tak będzie.\nJak się można domyśleć – nie było.\nSynek miał straszne bóle. Nie mógł spać, budził się co 15 – 20 min z płaczem, wyginał się w pałąk. W dzień również miał napady bólu, a środki przeciwbólowe nie pomagały (w pierwszej dobie miał podawaną morfinę, wówczas spał). Lekarze przypuszczali, że być może balon w pęcherzu ociera ściankę i to podobno jest właśnie tak bardzo bolesne. Najgorsze było to, że ból pęcherza powodował iż synek się napinał, a to znowu prowadziło do bólu miejsca po operacji. Błędne koło. Płakał że boli go raz to, raz to....\nŻeby nam się pobyt szpitalny zbyt monotonny nie wydał, po raz wtóry zatrzymał się mocz. Najpierw pielęgniarka, później lekarze próbowali odblokować cewnik. Nic. Pytam co teraz? Wymiana cewnika?\nNie, nie da się, trzeba kłuć w nowe miejsce. Kolejna przetoka – pytam. Tak...\nDzięki Bogu mocz wreszcie popłynął, ale ja już miałam spuchnięte oczy, a Krzyś tylko pytał czemu płaczę...\nJeśli chodzi o te straszne bóle to wreszcie dostał leki które miały mu pomóc. Trochę podziałały i w szóstej dobie czuł się już lepiej.\nDość kłopotliwe (lekko mówiąc) było dla Krzysia leżenie. Po tej operacji miał nakaz nie wstawania, a nawet nie siadania przez 7 dni! Młody leżał, pocił się i .. gdy już dość dobrze się miał – grał na komórce ;) Jak dzieci radziły sobie w szpitalach przed erą elektroniki nie wiem!\nW szpitalu spędziliśmy pełnych 10 dób, wyszliśmy w 11 i przez jeszcze dwa tygodnie mieliśmy leżakować w domu. Także o cały wrzesień Krzyś miał mniej edukacji.\nPóźniej wrócił do zerówki na .. 4 dni i okazał się być znów chory, ale to już inna historia.\nAutor: Anna Rabsztyn o 12:24 6 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Anna Rabsztyn o 15:51 4 komentarze: Linki do tego posta\nFoto-relacja z jasełek i dnia babci i dziadka\nKrzyś lubi swoje przedszkole, no może poza rannym wstawaniem.\nLubi też być "gwiazdą" oraz być "sławnym". Miał okazję takim się poczuć będąc pastuszkiem w przedstawieniu w Miejskim Ośrodku Kultury. Brał ze swoją grupą przedszkolną udział w konkursie.\nscena z pastuszkami w MOKu\nDzieci zajęły II miejsce! A Krzyś nie mógł nacieszyć się pucharem, który z resztą bardzo chciał zabrać do domu. Ostatecznie dał się przekonać, że nie jest on tylko jego i by nagroda została w sali przedszkolnej.\nPanie wychowawczynie na scenie, a Krzyś przechwycił puchar :)\nDumny zdobywca pucharu\nKrzyś wyciąga szyję do mikrofonu\nTe same przedstawienie dzieci zaprezentowały na dzień babci i dziadka. Krzyś trochę się wygłupiał widząc na widowni swoich bliskich, ale dał radę.\nSzkoda, że nie dostał jakiegoś zdania do samodzielnego\nwyrecytowania, może za rok...\npodczas przedstawienia z okazji dnia babci i dziadka\nNa koniec praca z przedszkola która bardzo mi się spodobała - noga Krzysia:\nAutor: Anna Rabsztyn o 12:09 2 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: pozytywnie, przedszkole