Wyzwanie fregańskie -#freeganchallenge po polsku - KLAWA WARSZAWIANKA\nWyzwanie fregańskie -#freeganchallenge po polsku\nW ramach ośmielania Was (i trochę też siebie) postanowiłam zrobić eksperyment i przez cztery kolejne dni konsekwentnie sprawdzałam moje ulubione miejscówki, ale i kilka nowych. W związku z tym zrobiłam sobie małe wyzwanie. Poszłam na sześć skipów w cztery dni: co znalazłam, w jakich ilościach i czy skipy mogą zupełnie wyeliminować zakupy? To się okaże!\nW zeszłym tygodniu pisałam Wam o kodeksie zachowań fregańskich. Obiecałam Wam dzisiaj post o dylematach moralnych freganina, jednak jedna z dyskusji z Wami dała mi bardzo mocno do myślenia. Z tego powodu dylematy fregańskie odłożę w czasie, aż sama pouładam sobie w głowie zasłyszane treści. Zamiast tego, przychodzę z postem, który planowałam na sierpień. Myślę, że teraz bardziej Wam się przyda, a dodatkowo zachęci Was do skorzystania z sezonu owocowo-warzywnego, który mamy w pełni.\nWyzwanie fregańskie – o co chodzi?\nCzęsto w mediach internetowych możemy zaobserwować różne wyzwania, które mają nas zmobilizować do pracy nad jakąś umiejętnością czy cechą: fotografią (niezawodne #fotowyzwanie od Kobiecej Foto Szkoły), sprawnością fizyczną, rozwojem swojego biznesu – co tylko wymyślicie, na pewno już jest. Ma to na celu rozwijanie takiego aspektu naszego życia, ułatwia nam zmobilizowanie się i regularną pracę nad samorozwojem. W końcu kolejna okazja dopiero za tydzień, za dwa, za miesiąc. A może następnym razem już inna tematyka, więc tej nie można przegapić?\nZ tego samego powodu, aby pracować nad ośmieleniem i odczarowaniem freganizmu postanowiłam zacząć od siebie i zrobić taki mały freeganchallenge – fregańskie wyzwanie. Ile rzeczy można znaleźć przy regularnym, codziennym chodzeniu w te same miejsca? A może to tylko szczęśliwy traf i marnujemy jedzenie tylko raz w tygodniu? Ile tak naprawdę jest warte to, co znajduję w koszu? Czy można całkowicie zrezygnować z zakupów i jeść tylko to, co się lubi? A czego w kontenerze nie znajdziemy? Dla siebie dodatkowo sprawdziłam pory, w których po prostu warto się na miejscu pojawić. Mam nadzieję, że jesteście ciekawi wyników 😉\nZanim zacznę podsumowanie chcę określić kilka rzeczy, które warto dopowiedzieć. Opowiem o ilościach, które zabrałam ze sobą do domu – zdecydowana większość zostaje rozdystrybuowuję między ludzi, którzy są na te warzywa chętni. Ja przerobię dwa, może trzy pęczki natki czy koperku w kolejnych dniach, drugie tyle rozdam po rodzinie, sąsiadach, znajomych. W kontenerze znajduję ich kilkadziesiąt. Dlatego ilości o jakich mówię to nie wszystko co znajduję. Z założeń dla wyzwania chcę jeszcze podkreślić, że ceny są cenami adekwatnymi do stanu znalezionego jedzenia. Takimi, jakie zapłaciłabym na straganie za towar tej konkretnej jakości i wielkości na tym samym targowisku.\nDzień 1: targowisko\nPierwszego dnia na cel obrałam moje ulubione targowisko. Choć jest kawał od domu, to dla mnie super okazja do sportu: długi spacer i przejażdżka rowerem gwarantowane.\n2 kalarepy – 6 zł\n1 sałata lodowa – 4 zł\n1 sałata masłowa – 3 zł\n3 pęczki rzodkiewek – 7,5 zł\n2 marchewki – 0,5 zł\n2 ogórki gruntowe – 1 zł\n3 młode ziemniaki – 0,5 zł\n1 kg wiśni i czereśni – 16 zł\n2 duże brokuły – 10 zł\n1 duży kalafior – 5 zł\n8 pęczków dymki – 16 zł\n4 pęczki koperku – 10 zł\n6 opakowań jagody kamczackiej po 250 gramów – ok 50 zł (40 zł/kg lub 8 zł/op)\nW sumie: ok 130 zł\nCzas spędzony na targowisku: ok 1 godziny + dojazd\nDzień 1: co znalazłam na skipie\nDzień 2: targowisko\nZasiedziałam się tego dnia w pracy, na targowisku byłam tuż przed zamknięciem. Większość kontenerów była już opróżniona i wprowadzona do zamykanych boksów.\n5 pęczków szczypiorku – 12,5 zł\n2 sałaty masłowe – 6 zł\n1 młody ziemniak + 2 marchewki – 0,5 zł\nW sumie: 19 zł\nCzas spędzony na targowisku: ok 20 minut + dojazd\nDzień 3: targowisko\nNic. Zdecydowanie wizyta była za wcześnie i choć pogoda zupełnie nie dopisała, kontenery były puste. Wniosek – większość towaru trafia do kosza tuż przed odjazdem, co było zupełnie do przewidzenia. Co jest ciekawe, to te same owoce i warzywa czy kwiaty, które kwadrans wcześniej możecie kupić za pełną cenę. Nie ma żadnych zniżek na koniec dnia handlowego, jedzenie nie trafia na osobną, przecienioną skrzynkę, w której można sobie coś wybrać. Nie, wszystko będzie w pełnej cenie do samego końca, nawet jeśli ma się zmarnować.\nDzień 4: targowisko, dyskont i giełda kwiatowa\nW ostatni dzień wyzwania zrobiłam mały obchód. Potrzebowałam długiego spaceru, a przy okazji obeszłam kilka nowych miejscówek, poleconych mi przez Was na instagramie.\n4 duże cukinie (żółte + zielone) – 16 zł\n4 pęczki rzodkiewek – 10 zł\n5 główek czosnku – 10 zł\n3 duże jabłka – 2 zł\n1 mały pomidor – 0,5 zł\n0,5 kg fasolki szparagowej – 5 zł\n1,5 kg marchewki – 5 zł\n2 cebule – 0,5 zł\n0,5 kg ogórków gruntowych – 3 zł\n1 kg buraków młodych – 5 zł\n0,5 kg młodych ziemniaków – 2 zł\n3 pęczki natki – 7,5 zł\n1 koperek – 2,5 zł\n2 pęczki dymki – 6 zł\n3 wiaderka po kwiatach ciętych\nbukiet róż – 7 zł\nresztki ciętych kwiatów, które fajnie sprawdzają się do zdjęć, do ozdoby przy kąpieli, a czasem nawet do ukorzenienia\nW sumie: 82 zł\nCzas spędzony na skipach: ok 4 godziny + dojazd na targowisko\nDzień 4: znalezione na bazarze\nPoświęcając cztery popołudnia i wieczory w sumie przyniosłam do domu rzeczy o wartości 230 zł. Należy pamiętać, że towar po wyjęciu z kontenera przebieram wstępnie jeszcze na targowisku, następnie dowożę go do domu rowerem (plus długi spacer od najbliższej stacji veturilo), a później wszystko co przynoszę przebieram, myję, przerabiam. Czy 230 zł to dużo czy mało? I tak, i tak. Przez wyzwanie postanowiłam nie tylko sprawdzić, ile to właściwie pozwala mi zaoszczędzić, ale też ile czasu zajmuje. Dotarcie na targowisko to każdorazowo minimum 40 minut. Okoliczne sklepy to 20-25 minut w tę i z powrotem. Dodatkowo czas spędzony na targowisku czy pod sklepem, przerobienie w domu tego, co znajdę i rozdystrybuowanie reszty chętnym (o tym, czy opłaca się oddawać jedzenie w Polsce napiszę w przyszłości, ten temat mi nie ucieknie).\nCzy patrząc na powyższe wyzwanie, w przeliczeniu można to traktować jako alternatywną formę oszczędności lub – co więcej – zarobku? Niekoniecznie. Dla osób, które doliczą do tego jeszcze koszty transportu w postaci ceny biletu czy kosztu paliwa tym bardziej. Znajdujemy sporo rzeczy, których normalnie nie jemy w tak dużych ilościach albo nie jemy wcale. Czasem można znaleźć towary, których nie używamy z innych powodów: bo ich produkcja jest nieetyczna, opakowania i transport oddziałują negatywnie na środowisko, a czasem bo są po prostu nieadekwatnie drogie. A mimo to lądują w śmietniku zdatne do spożycia.\nDla mnie jest to bardzo ciekawe podsumowanie. Wyzwanie zadziałało na mnie mobilizująco – normalnie w niektóre popołudnia zostałabym w domu. Tutaj drobna mżawka mi nie przeszkodziła, aby dotrzeć na miejsce przeznaczenia, a spacer dobrze mi zrobił. Dodatkowo jest coś, co bardzo mnie zasmuciło – to, jak wiele towarów trafiło do śmieci, chociaż nie musiało. I nie dało się ich uratować. Mogę do nich zaliczyć na przykład ciastka rzucone luzem, w których jest tyle cukru że stałyby zdatne do spożycia jeszcze miesiąc. Jedzenie, którego nie byłam w stanie sięgnąć lub wygrzebać, więc zostało w kontenerze. To, jakie ilości odpadów nienadających się do recyklingu lub nieposortowanych trafia do koszy – większości z nich dałoby się uniknąć. Nieuszkodzone skrzynki drewniane i plastikowe. Różne pojemniki po owocach, które po wysypaniu później sprzedawane są na wagę jako produkt prosto od rolnika, a nie z marketu.\nCo jeszcze uświadamia taka codzienna bytność w tym samym miejscu? Że ludzi, którzy są przeciwni marnowaniu jedzenia jest mnóstwo, tylko boją się do tego przyznać. Którzy wstydzą się sięgnąć do tego kontenera, bo tak głęboko mamy wpojone zdanie innych.\nCo mogę Wam powiedzieć w podsumowaniu tego posta? To, co mówię gdy ktoś się śmieje albo dziwi, że grzebię po kontenerach. To nie ja powinnam się tu wstydzić. Niech wstydzi się ten, który woli wyrzucić tony jedzenia do kontenera, zamiast postawić obok. Ten, który woli zmarnować, a nie obniży ceny. Ten, który mając pod nosem jadłodzielnię, właduje wszystko do kontenera i przysypie śmieciami albo resztkami, żeby ktoś nie skorzystał. Dlatego mówię Wam – ogranicza nas tylko włąsna głowa.\nTo by dziś było na tyle. Chcecie wziąć udział w wyzwaniu? Nic prostszego! Wstawcie podsumowanie i zdjęcie ze swojego skipa i oznaczcie je hasztagiem #freeganchallenge lub #freganskiewyzwanie. Możecie również oznaczyć moje konto na instagramie freganizmpopolsku. Pokażcie, co znaleźliście – z chęcią do Was zajrzę! 🙂\nFregański kodeks zachowań\nBrzydkie praktyki sklepów\ndla każdego dlapoczątkujących do czytania ekologia ekotipy freeganizm freganizm fregański kalendarz lesswaste patenty podstawyfreganizmu triki zerowaste


Pakowanie sera, pakowanie emulsją sera, pakowanie próżniowe sera\nStrona główna » Newsy » Metody pakowania sera\nWyjątkowe walory smakowe serów oraz możliwość ich szerokiego zastosowania w sztuce kulinarnej sprawiły, że sery na stałe zagościły na naszych stołach. Trudno określić dokładną datę rozpoczęcia produkcji serów, jednak miało to miejsce niedługo po udomowieniu bydła. Od tego czasu niemal każda kultura i każdy kraj, zaczął wytwarzać własne przetwory mleczne w tym sery. Wielowiekowe tradycje serowarskie oraz rosnąca popularność tego artykułu spożywczego sprawiły, że pojawiła się konieczność produkowania go na większą skalę, pakowania sera i transportowania go. Spółdzielnie mleczarskie z czasem doszły do perfekcji w produkcji serów, skracając okres ich dojrzewania dzięki zastosowaniu mleka pasteryzowanego i dodając specjalne bakterie, by uzyskać podpuszczkę, z której następnie zostanie uformowany ser. W zależności od tego, jaki ser i kształt chcemy osiągnąć, kształtuje się go za pomocą odpowiednich foremek, prasuje grawitacyjnie lub za pomocą nacisku. Tak powstaje twaróg, który następnie może być solony, podbarwiany i odkładany do dojrzewalni, gdzie po uzyskaniu charakterystycznych dla niego właściwości zostanie zapakowany próżniowo.\nRóżne metody pakowania serów\nNieustannie od wielu lat prowadzone są badania naukowe dotyczące coraz to nowszych sposobów pakowania serów, aby jak najdłużej mogły pozostać świeże, zdatne do spożycia oraz zachowywały właściwe dla danego gatunku sera właściwości. Jedną z najczęściej obecnie stosowanych metod pakowania serów jest metoda próżniowa. Zastosowanie podciśnienia w trakcie pakowania sera ma niebagatelne znaczenie dla zachowania właściwości fizycznych serów twarogowych. Badacze odkryli, że próżniowe paskowanie sera przekłada się na zachowanie w produkcie odpowiedniego poziomu jego nawodnienia, przy stosunkowo niewielkiej utracie wody. Ponadto sery zachowują swoją kwasowość i nadają się do dalszego przechowywania chłodniczego.\nTradycyjne sery dostępne lokalnie — jak na przykład ser feta — bywają pakowane nawet w drewniane baryłki lub metalowe pojemniki, jednak dostępne na masową skalę produkty feto podobne, tylko z nazwy przypominające grecką fetę, wymusiła na producentach pakowanie ich w hermetyczne, plastikowe lub kartonowe pojemniczki, pozwalające na zanurzenie sera w koniecznej mu solance.\nInny popularny składnik naszej diety, jakim jest ser żółty, niegdyś był transportowany i przechowywany w bukłakach z jagnięcych żołądków, gdzie w trasie dojrzewał. Dziś zastąpiono tę metodę parafinowaniem na różnych etapach dojrzewania sera, inne sery się poddaje olejowaniu lub stosuje polioctanowe dyspersje wodne, które są pastami ochronnymi. Proces nakładania past powtarza się kilka razy przez okres około dwóch tygodni, dzięki czemu powstaje przepuszczająca powietrze twarda warstwa ochronna. Może ona posiadać dowolny kolor, w zależności od rodzaju zastosowanej pasty. Polioctany są jednocześnie warstwą grzybobójczą i antypleśniową.\nSery typu cheddar bandażuje się, poprzedzając tę czynność pokrywając ser utwardzającą warstwą smalcu. Do tego celu używa się muślinu i krochmalu, tak przygotowane bandaże oplata się wokół sera, z czasem powstaje ochronna warstwa pleśni, która przyspiesza dojrzewanie sera.


Parafia Nawiedzenia NMP Rusiec - Msze św. - Kościół\nPlac św. Jana Pawła II 1\n43 676 60 06\n8:00, 10:00, 11:30 (suma), 17:00\n7:00, 7:30, 17:00 (nie ma w lipcu i sierpniu)\n97-438, 97-438 Rusiec POL\nParafia św. Rocha - Wola Wiązowa - ul. Wola Wiązowa 100 - 3.40km\nParafia św. Andrzeja Apostoła - Restarzew Cmentarny - Restarzew Cmentarny 3 - 7.06km\nParafia św. Maksymiliana Marii Kolbego - Chorzyna-Dąbrówki - Chorzyna 5 - 8.34km\nParafia Św. Michała Archanioła - Głuchów - Głuchów 5 - 8.35km\nParafia św. Rocha - Konopnica - Rynek 6 - 9.69km


Imigranci - Dobra Cobra - Portal Pisarski\nImigranci - Dobra Cobra\nProza » Inne » Imigranci\nOd autora: To nie jest koniec. To nawet nie jest nawet początek końca. Ale to jest, być może, koniec początku.\nLatem jak co rano siedziałem na tarasie z kubkiem pysznej świeżo zmielonej kawy, rozkoszując się jej aromatem i bawiąc umysł słownymi kalamburami prozaików angielskich dawnych wieków, czytanymi w oryginale.\nLekki wiatr szumiał w koronach starych drzew, otaczających duży dom, który odziedziczyłem po rodzicach. Właśnie tak się kiedyś budowało: piętrowe domy, w których mieli mieszkać rodzice, dzieci ze swoimi mężami czy żonami i wnuki. Cała moda na gromadne życie padła niedługo po jego wybudowaniu, bo każdy młody chce przecież iść czym prędzej na swoje i nie ma zamiaru mieszkać z rodzicami. Oczywiście nie każdemu ta sztuka opuszczenia domu się udaje, ale próbują. Ciągle próbują. A chciwi bankierzy narzucają na ich młode, niedoświadczone szyje pętlę kredytu, spłacanego niejednokrotnie przez całe życie.\nUniosłem wzrok znad książki, by w milczeniu oddać się obserwacji pani Krystyny – energicznej osoby prowadzącej mój dom. Kiedyś pracowała wysoko w agendach rządowych, przez krótki czas mając nawet epizod z ochroną głowy państwa, ale seksizm jak i zawiść przełożonych położyła kres jej pięknie zapowiadającej się karierze. Później próbowała pracować dla bogatych osób, ale żądania wynajmujących usługi zaczęły uwłaczać godności mojej gospodyni. Gdy ją spotkałem na twarzy miała już dość widoczne oznaki zmęczenia i zgorzknienia. Przyjęła ofertę bez wahania i od tamtej pory z oddaniem zajęła się praniem, sprzątaniem, remontami oraz, co oczywiste, ochranianiem.\nJedną z niezaprzeczalnych zalet pani Krystyny była także jej nieumiejętność gotowania. Dzięki temu wciąż zachowywałem młodzieńczą sylwetkę.\nNiespodziewanie na terenie posesji włączył się alarm, a po chwili obok mnie stanęła podrapana dziewczyna o kawowej karnacji skóry. Musiała przeskoczyć przez wysoki mur i przy okazji zaczepić o tłuczone szkło oraz poruszyć jedną z czujek.\nPani Krystyna czujnie zajęła pozycję u wejścia do domu, z pewnością ukrywając w dużej kieszeni fartucha jakieś śmiercionośne narzędzie. Za to ją lubiłem - była zawsze gotowa chronić swego pracodawcę.\nDobra Cobra prezentuje dziś opowieść na czasie, pt.\nTo nie jest koniec. To nawet nie jest nawet początek końca. Ale to jest, być może, koniec początku.\n- Niech pan nas przyjmie pod swój dach – powiedziała może nieco za głośno dziewczyna o kawowej skórze, co było dowodem dużej determinacji. Jej uroda bardzo przypominała jedną z ulubionych bohaterek baśni mojego dzieciństwa. Gdyby nie ten koszmarny zez, który psuł geometrię jej twarzy.\n- Usiądź, tutaj – wstałem, by zaprosić ją do stołu. Nieznacznym ruchem ręki uspokoiłem panią Elżbietę i spytałem dziewczynę:\nPotaknęła i dodała całkiem niezłą polszczyzną. - A co pan ma?\nPo chwili alarm przestał wyć opętańczo, a ja mogłem w spokoju przyjrzeć się dziewczynie. Wyglądała pięknie w promieniach słońca, które podkreślały jej karnację skóry.\n- Jestem Jasmina – oznajmiła speszona nieco ciszej, opuszczając głowę.\nJasmina! W tej chwili sobie przypomniałem! Tak właśnie miała na imię piękna bohaterka opowieści o lampie Alladyna. W dzieciństwie nie mogłem oderwać oczu od kart książki i jej pięknej twarzy.\n- A więc… Jasmino, co cię do mnie sprowadza?\n- Mieszkamy już dwa długie lata w ośrodku dla imigrantów i nie mamy żadnego widoku… – zatrzymał się na chwilę, niepewna właściwej składni zdania – … żadnych widoków na podjęcie normalnego życia.\n- Władze was nie wypuszczają?\n- Mamy wszystkie papiery i możemy go opuścić, ale brak nam pieniędzy na rozpoczęcie nowego życia. Może moglibyśmy zamieszkać u pana… na krótko, aż wujkowie staną na nogi. Zgodziłby się pan? – Popatrzyła na mnie z błaganiem tymi swoimi dużymi, brązowymi oczami.\nI jak tu nie ulec bohaterce bajek dzieciństwa? Zwłaszcza, że uroda dziewczyny zaparła mi dech w piersiach. Bo chyba każdy facet w średnim wieku chciałby podświadomie poczuć, że ciągle jest atrakcyjny i że może jeszcze zdobyć kobietę, która przecież spokojnie mogłaby być jego córką.\nJak napisał kiedyś John Marston w jednym z sonetów Nienasyconej hrabiny - Miłość jest zbyt młoda, by wiedzieć, czym jest sumienie.\n- Sprytna małpka – powiedziała półgębkiem pani Krystyna, gdy wychodziliśmy z domu pół godziny później. - Będę ją miała na oku.\nW ośrodku dla uchodźców dowiedziałem się – smutnej jak nie wiem co – prawdy o dziewczynie i jej bliskich. Ojciec zginął podczas walk tuż obok swego domu, dziadkowie zakończyli żywot w reżimowym więzieniu, a matka wraz z licznym rodzeństwem dziewczyny utonęły podczas jednego ze sztormowych dni na morzu śródziemnym. Wraz z dwoma braćmi ojca i starszą kobietą, która była jej ciotką, zdołali dopłynąć nabierającą wody łodzią do wybrzeży Europy, skąd zostali sprawnie relokowani do naszego kraju. Już drugi rok uczyli się języka, zgodnie ze słowami Jasminy posiadali także kartę imigranta oraz pozwolenie na pracę i osiedlenie się.\nPo dopełnieniu wszystkich formalności przywiozłem ich do domu i umieściłem w osobnych pokojach na parterze. Dziewczynie dostał się gościnny na samej górze, ja tradycyjnie zazdrośnie strzegłem prywatności na pierwszym piętrze. Mieli na wyłączność kuchnię w suterenie, aby nie czuli się skrępowani\nJako człowiek nie mający nic przeciw pomocy bliźnim już następnego dnia wziąłem dwóch mężczyzn i pokazałem im miasto, które już nieco znali. Od początku wykazywali zainteresowanie prowadzeniem budy ze wschodnim żarciem. Szybko znalazłem mały lokal, który przypadł im szybko do gustu - być może przypominał choć w części to, co utracili w rodzinnym kraju. Podpisałem stosowną umowę, wynajmując miejsce na pół roku, z opcją przedłużenia. tego okresu.\nMężczyźni z miejsca zabrali się ostro do roboty - w dwa dni odświeżyli wnętrze, a ja pożyczyłem od kolegi całe niepotrzebne mu już barowe wyposażenie Trzymał je w piwnicy po biznesie, który mu kiedyś nie wyszedł.\nWspółczesna prywatna medycyna spokojnie dała sobie radę z korekcją zeza u dziewczyny, za co ona sama i jej cała rodzina byli mi przeogromnie wdzięczni. Szczególnie liczyłem na wdzięczność tej pierwszej.\nWujkowie Jasminy z pewnością nie byli urodzonymi rekinami biznesu kulinarnego. Całe dnie spędzali na prowadzeniu interesu, jednak zamiast inwestować zarobione pieniądze, pomyśleć o spłacie za wynajem lub jakiejś lepszej reklamie lokalu - po kilku tygodniach dumnie obnosili się po mieście z najlepszymi smartfonami.\nNa dodatek zostałem wezwany do szkoły, do której od niedawna uczęszczała dziewczyna. Niedawno wygrała tam konkurs piękności, z czego jej rodzina była szczególnie dumna.\n- Bardzo doceniamy pańskie poświęcenie i pomoc, jaką niesie pan tej rodzinie - zaczęła dyrektorka, gdy tylko znaleźliśmy się w jej gabinecie. - Jednak … – zawiesiła głos na krótką chwilę – jednak wraz z tym sukcesem Jasmina wygłosiła być może niepotrzebną deklarację wobec ogółu zebranych uczniów.\n- Jakiego rodzaju deklarację? – Zaniepokoiłem się.\n- Wiadomo, to jeszcze dzieci, ale… w obecnej sytuacji politycznej i tego całego napięcia wobec terroryzmu, nie można na pytanie wychowawcy: co chciałaby zmienić na Ziemi, gdyby miała taką władzę, odpowiedzieć, żeby zniknęły wszystkie choroby. Po czym po chwili bezczelnie dodać: - A w ich miejsce pojawiły się dużo gorsze.\n- Dodając, zanim zabrano jej mikrofon, żę najlepiej by było, gdyby prezydent naszego Państwa szybko skończył rządzić i zmarł w samotności.\n- Ja rozumiem, że dziewczyna być może nie zna jeszcze zbyt dobrze niuansów naszego języka, ale sam pan widzi, jak to zabrzmiało. Może się w to wplątać ministerstwo spraw zagranicznych, policja i Bóg wie, kto jeszcze.\n- A jak pani myśli, po co oni imigrują do Europy?\n- Żeby mieć lepiej?\n- Dokładnie. Ale w domyśle pewnie mają także nadzieję na to,że kiedyś podbiją te ziemie…\n- Przez zaludnienie… - dokończyła dyrektorka.\n- Ich rodziny mają po kilkanaście dzieci, a nasze zaledwie po jedno, dwoje. Demografii nie da się oszukać.\nPomiędzy nami zapadło krótkie milczenie.\n- Wie pani – powiedziałem szczerze – ja też czasami mam dość tej powszechnej europejskiej szczęśliwości, płynącej z posiadania marnych dóbr materialnych typu telefon komórkowy z internetem, albo telewizor, lub elegancki samochód, który stał się wyróżnikiem człowieka. Nie mówiąc już o sztucznym spełnianiu się na portalach społecznościowych, lansowaniu kolorowych filmików na YouTube czy pokazywaniu odważnie odkrytych części ciała każdemu chętnemu, który tylko ma zasięg sieci. Totalny upadek, wszystko stanęło na głowie. I czasami naprawdę chciałbym się znaleźć gdzieś, gdzie ludzie nie są szczęśliwi.\n- Mówi pan to na poważnie? – Przeraziła się dyrektorka szkoły.\nGdy nadarzyła się okazja zaprosiłem Jasminę do gabinetu na szczerą rozmowę, z której jednak nic nie wyszło. Woń, którą roztaczała wokół siebie tego dnia, była oszałamiająca. A gdy pochyliła się, by wziąć kawałek ciasta, podanego przez panią Krystynę, ujrzałem w jej dekolcie skarby, od których widoku aż mowę mi odjęło. Przez kilka minut żułem więc bezmyślnie zakalcowaty placek ze śliwkami, myśląc jak nie wyjść na jakiegoś zboczeńca i jak ukryć oznaki wielkiej ekscytacji.\nByłem bowiem dramatycznie samotny. Zakochałem się kiedyś pierwszą miłością w Petroneli – kobiecie fatalnej – i przez długi czas nie widziałem świata poza nią. Była pierwszą napotkaną dziewczyną, która wiedziała, co to jest maskonur atlantycki, czym mnie zachwyciła. To, że nie pasujemy do siebie, dotarło do mnie dopiero po roku znajomości. Nijak nie mogłem sprostać jej wymaganiom. Wszystko sprowadzała do seksu, żądając co najmniej kilku wyczynowych zbliżeń cielesnych dziennie.\nUkrywałem się w szafach, przedłużałem posiłki w nieskończoność, spędzałem pod prysznicem wiele godzin, wracałem do domu jak najpóźniej - wszystko na nic. Petronela odnajdywała mnie niezawodnie, wytrącała talerz z ręki, wyważała drzwi, aż leciał tynk, odbierała z pracy i wtedy za karę stosunek potrafił także boleć.\nPrzez całe dnie czułem się jak wymiękła ryba, niczym szekspirowski Romeo po odwiedzinach w „czarnym oku” Rozaliny, o którym nie bez naigrywania wspomina Merkucjo w dramacie Szekspira. Moja partnerka była bowiem pełna sił witalnych i brała sprawy z swoje ręce bez żadnego obcyndalania.\nDopiero gdy znajdując sobie silniejszego partnera bez zadyszki i nagle odeszła, a notoryczny dygot moich ud ustał – zdałem sobie sprawę, że kochałem ją prawdziwie. Z powodu załamania nerwowego wiele miesięcy nie wychodziłem z domu, schudłem, zarosłem i stępiałem. Dopiero życzliwy kolega wepchnął mnie siłą do samochodu i zawiózł do doktora. Długotrwała terapia i przepisane środki farmaceutyczne zdołały skutecznie zatuszować nieszczęście. Mogłem wyjść do ludzi, lecz od tamtej pory miałem serce zimne, jak lód.\nInteres wujków Jasminy szedł coraz lepiej. Poznałem to po coraz modniejszych ciuchach, które nosili i po nieograniczonych pakietach internetowych w telefonach, które pieścili w dłoniach przez całe dnie. Znacznikiem dostatku był też filmik, który mi pokazali z prośbą o poradę. Był zatytułowany: Dziesięć najlepszych samochodów używanych w kwocie do 4 tysięcy złotych.\nNic mi nie mówili, ale pewnego poranka przeczytałem w gazecie, że ich coraz bardziej trendy buda ze wschodnim żarciem stała się celem ataków lokalnych narodowców. Zagrożenie nie trwało jednak długo, co mnie bardzo zdziwiło, bo powszechnie wiadomo, że tacy silni, krótko goleni ludzie zazwyczaj potrafią doprowadzić sprawy do końca.\nPóźniej tłumaczyłem moim gościom list z urzędu skarbowego, który był wezwaniem do uiszczenia rzekomo niezapłaconych podatków wraz z odsetkami. Wyglądało na to, że kierowniczka oddziału chciała zyskać korzyści materialne, bo niczego sprzecznego z prawem się w tym piśmie nie doszukałem. Jednak szczęśliwym zbiegiem okoliczności nadawczyni przesyłki niebawem poważnie zachorowała i nikt więcej się w tej sprawie nie czepiał.\nImigranci nadal nie kwapili się dokładać pełnej kwoty do wynajmu lokalu, a niedługo potem na ulicy stanął nieco zdezelowany samochód marki tak bardzo pożądanej przez prawie wszystkich rodaków. Kto był posiadaczem takiego auta z miejsca wzbudzał szacunek na ulicy. Jednak nie cieszyli się nim długo, bo jakiś samozwańczy szeryf drogowy zepchnął ich do rowu na obwodnicy. Mimo ewidentnie jasnego nagrania – dokonanego przez kierowcę jadącego z tyłu, które pokazywało, jak koleś uderza kilkakrotnie w bok auta moich gości – sąd uniewinnił sprawcę. Odwołanie od wyroku też niczego nie dało. Taka to sprawiedliwość, gdy ktoś ma znajomości w prokuraturze.\nPrzyglądałem się bacznie Jasminie, kiedy tylko nadarzała się okazja. Obserwowałem ją zza firanki, gdy wychodziła do szkoły, gdy z niej wracała, gdy się opalała w ogrodzie i gdy uśmiechała się, czytając pod wielkim drzewem książkę. Gdy szła jej piersi rozkosznie falowały, pokiełznane przez stylowy biustonosz, którego koronkowe ramiączka wystawały spod bluzki. Zdałem sobie sprawę, że zaczynam wracać do stanu sprzed samotniczej choroby. Zacząłem się uśmiechać, miewałem coraz pozytywniejsze myśli, złapałem się także na tym, że znów słyszałem śpiew ptaków. Śniłem o Jasminie, pożądałem jej, ale nie mogłem znaleźć odwagi, by jej opowiedzieć o zauroczeniu.\nPewnego poranka miałem bardzo naturalistyczny sen, że trzymam dziewczynę w ramionach. Spadając z łóżka nieszczęśliwie rozerwałem puchową poduszkę, a fruwający puch zasłał cały pokój. Gdy za pomocą suszarki starałem się później wywiać uporczywie klejące pióra ze slipek, do łazienki weszła niespodziewanie pani Krystyna. Na widok tego, co robiłem, stanęła jak wryta.\n- Doprawdy nie interesują mnie pańskie niezwykłe praktyki seksualne – oświadczyła urażona. -Dlatego uprzejmie proszę, aby na przyszłość zamykał pan drzwi na zasuwkę.\nJako ojciec zastępczy Jasminy marzyłem, by mi się wreszcie w jakiś sposób odwdzięczyła za troskę. Okazja nadarzyła się pewnego dnia, gdy dziewczyna zapukała i weszła, stając w drzwiach. Z emocji podbiegłem do etażerki i zrobiłem sobie szybką wódkę z lodem, ale bez lodu i bez toniku. Później wziąłem Jasminę na ręce i ostrożnie ułożyłem ją w pozycji koitalnej, z trudem utrzymując równomierny oddech. W tej chwili nie liczyło się nic innego, jak tylko spełnienie. Byłem bowiem w stanie, który trafnie określało rzymskie przysłowie: Penis erectus non habet conscientiam - „Penis we wzwodzie nie wie, co to sumienie”.\nNiecierpliwymi ruchami zacząłem rozpinać kolorową bluzkę, czując żar bijący od ciała dziewczyny, gdy niespodziewanie do pokoju wpadła jej ciotka z zaskakująco dzikim okrzykiem na ustach. Kobieta przewróciła oczami, wyciągnęła zza siebie długi, zakrzywiony nóż ze śladami rdzy na ostrzu i zdecydowanie ruszyła w moim kierunku.\nKto wie, co mogłoby się wtedy stać - a myślę, że mogłem zostać co najmniej ciężko raniony, być może umierałbym tygodniami zakażony sepsą, a może po prostu ta baba zarżnęła by mnie w trymiga - gdyby nie pani Krystyna.\nJeszcze zanim ją ujrzałem wrzuciła do pomieszczenia mały granat hukowy, który sparaliżował nas wszystkich. Po upływie ułamka chwili wystrzeliła z pistoletu w sufit, krzycząc przy tym:\nW mgnieniu oka zdetonowała pojemnik gazu łzawiącego, który rzuciła za siebie, aby czasem z odsieczą nie przybyli dwaj wujkowie dziewczyny. W ogrodzie zdetonowała mina przeciwpiechotna, od wybuchu której dom zatrząsł się w posadach, a niebo natychmiast rozświetliły flary, które sprawiły, że od razu zajaśniało bardziej, niż w samo południe najpiękniejszego letniego dnia. W całym domu rozległ się przenikliwy dźwięk alarmu, automatycznie włączając na dachu przeciwlotnicze szperacze. Nie zważając na te wszystkie wojenne fajerwerki moja gospodyni sprawnym ruchem nacisnęła spust nadzwyczaj skutecznego odległościowego paralizatora do ciała, który dysponował - co mogłem podziwiać w całej okazałości - porażającą mocą obezwładniającą. Po chwili - przyciskając pałką starszą panią do podłogi - skuła ją z zadziwiającą szybkością i wezwała przez telefon odpowiednie służby na pomoc.\nDopiero po kilku dniach policja wstępnie połączyła ciotkę Jasminy z innymi niewyjaśnionymi zdarzeniami kryminalnymi ostatnich miesięcy. Na ciałach okrutnie pokaleczonych narodowców znaleziono ślady zakrzywionego kindrzału, który idealnie pasował do noża aresztowanej. Kierowniczka lokalnego urzędu skarbowego – jak się okazało – także posiadała na twarzy podobne głębokie ślady cięcia, które skutecznie zaprzepaściły jej dalszą karierę zawodową. Sekcja wykazała, że nieszczęsny kierowca z obwodnicy, który się powiesił na dzień po ostatecznej rozprawie sądowej, także je nosił. A także oszukańczy właściciel hurtowni z kebabami, inkasent elektrowni, który przychodził oferując pokątnie magnesy neodymowe i namolny kominiarz, który w kółko chciał naciągać imigrantów na częste czyszczenie komina i przewodów wentylacyjnych. Groził, że bez niego w przypadku pożaru ubezpieczenie nie wypłaci żadnego odszkodowania.\n- To co mi chciałaś powiedzieć w tamtej chwili, Jasmino, gdy nam tak brutalnie przerwano? – spytałem już po wszystkim, gdy siedzieliśmy w salonie, a policja odjechała, zabierając ze sobą ciotkę dziewczyny.\n- Przyszłam… bo pan okazał tak wielką dobroć mojej rodzinie… i mnie także… więc przyszłam prosić, aby uratował pan nas… uratował mnie… raz jeszcze.\n- Jak mam cię uratować?\n- Właściwie to… moją cześć kobiecą.\nNo tak, a ja głupi i zaślepiony pożądaniem mężczyzna myślałem, że przyszła by mi się oddać. Co za bezdenny głupiec ze mnie! Powinienem do końca swych dni pocierać skórę ręką, niż pchać się między żywych ludzi i ich problemy. Wszak częstym motywem w renesansowej ikonografii i literaturze była „źle dobrana para”. czyli najczęściej właśnie związek starego mężczyzny z młodą kobietą.\n- Twoją cześć? – Spytałem głupio. - Czy potrzebujesz rozpakowania…\n- Mam narzeczonego, który oświadczył się rodzinie, a ta wydała zgodę na zamążpójście.\n- A… acha – głos zamarł mi w ustach. - Ale… co to ma wspólnego z twoją czcią? Oczywiście, jeśli mogę o to zapytać.\n- Bo ja nie jestem już dziewicą – rzekła zakłopotana – a muszę nią być na powrót, gdy Ibrahim pojmie mnie za żonę.\n- Takie buty - powiedziałem pod nosem, bo kompletnie mnie w tym momencie zamurowało.\n- Bo jakby się okazało, że nie jestem już dziewicą, wtedy wybuchnie wielki skandal i nie przeniesiemy się do wymarzonej przez wujków Holandii. W Amsterdamie mieszkają nasi krewni i… i zarabia się tam większe pieniądze, jest lepszy socjal, normalniejsi ludzie wokoło – wzięła głęboki oddech po czym dokończyła szczerze: - Nie tak, jak tutaj.\nJeszcze tego samego dnia wysłałem Jasminę wraz z panią Krystyną do Paryża. W tydzień lekarze z pewnością uporają się z tą jakże lekką i dość ułudną przypadłością medyczną.\nNa lotnisku dziewczyna dotknęła mojego policzka i powiedziała:\n- Jest pan dobrym człowiekiem. Ja bym pod swój dach nigdy nie przygarnęła żadnego imigranta.\nGdy panie poleciały wieczornym lotem, usiadłem w ogrodzie i wspomniałem na słowa Thomasa Middletona: The same ring, but yet not the same stone - Pierścień ten sam, ale kamyk w nim inny.\nNadal nie wiedziałem, jak znaleźć swoją drugą połówkę. Nie miałem nawet pojęcia, jak zacząć poszukiwania. A co najgorsze – nie wierzyłem, że ją kiedykolwiek spotkam.\nW pięknym XV wiecznym oryginale znaczenie słów Thomasa Middletona: The same ring, but yet not the same stone jest jeszcze wyraźniejsze: Kuciapka ta sama, ale jaja inne.\nDobra Cobra · dnia 08.01.2019 10:02 · Czytań: 782 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 16\nJOLA S. dnia 08.01.2019 13:02 Ocena: Świetne!\nPrzyznam się, że od pewnego czasu martwiła mnie jakość prozy na PP.\nPróżno było w ostatnio publikowanych tekstach szukać iskry geniuszu czy choćby wdzięku.\nMoje myśli przestały się układać, dręczyły refleksje, pióro wypadało z rąk, łzy po oczach ciekły.\nPora się zbierać z PP..... niechybnie nadszedł czas , przemyśliwałam jeszcze tego ranka...\nA tu nagle przybył Dobra Cobra ze smakowitymi Imigrantami.\nNurzałam się w płynnych frazach, z bliska pooglądałam sobie twarze, miny, gesty, stroje...\nSłyszałam, co bohaterowie opowieści deklamują przy wtórze dobrze nastrojonych przez Autora instrumentów.\nCałość prawdziwa, nienachalna, dowcipna, bez egzaltacji... żadnych egzekucji i takich tam urojonych wybuchów czy tanich fajerwerków\ngratuluję i wielkie dzięki za ucztę duchową.\nDobra Cobra dnia 08.01.2019 14:53\nNie jest letko i ja Cię rozumiem. Jednak każdy z nas kiedyś zaczynał w jakiś sposób. Mniej zabawny oraz tragiczny.\nKino amerykańskie zaiste poszło w stronę komercyjną. Wszędzie wybuchy, wszechswiatowe spiski, faceci w obcislych trykotach z mocami nawiązywania bankomatów, by dawały kasę. Piękne kobiety, aż moszna boli, napakowani, szczupli faceci, którzy rozwiązują sprawy nie do rozwiązania. W Europie tak nie ma. W Polsce jeszcze bardziej.\nI może stąd każdy, kto zaczyna pisać od razu publikuje w necie i oczekuje oklasków. Bo przecież jest jedyny, oryginalny, niepowtarzalny.\nA tutaj - jak celnie zauważasz- prosta, słodka historyjka terazniejsza.\nDziękuję za odwiedziny. Oczywiście miło, że Ci się spodobało.\nKemilk dnia 08.01.2019 19:18\nPięknie opisałaś otwartość na imigrantów. Delikatnie z humorem i w subtelny sposób pokazujesz, o co w tym wszystkim chodzi. Jednym słowem czas idzie tylko w jednym kierunku i nie jest korzystny dla nas, a dla tych którzy do Europy przybywają. Pojawia się tylko pytanie, czy jest chociaż cień szansy na zmianę tej tendencji?\nZnalazłem literówki, przy okazji więc je wskazuję\nz czego je rodzina była szczególnie dumna\nKto był posiadaczem takiego auta oz miejsca wzbudzał szacunek na ulicy.\nDobra Cobra dnia 08.01.2019 20:48\nJeśli my wszyscy, dumni Polacy, nie zaczniemy płodzić dzieci ponad miarę, przedkładając ponad to wygodę - w dwa pokolenia wyginiemy. I nie będzie już wtdy miało żadnego znaczenia, że papież był Polakiem, że odnieśliśmy zwycięstwo nad faszyzmem albo że trzeba przenieść stolicę do Torunia.\nDzikie hordy już się cieszą z pewnego przyszłego zwycięstwa, pokazując to na ulicach: http://youtu.be/lqEbcYEA_fw\nNiezawodny wyszukiwaczu zagubionych liter. Gadałem z adminami - za okazaną troskę niebawem otrzymasz 20 monet portalowych, na które możesz np. z powodzeniem rwać Użytkowniczki. Monety Portalowe to niezawodny atrybut szczęścia.\nUsunięty dnia 08.01.2019 21:42\nBardzo dobrze napisany tekst. Czytałem tu na Portalu tylko dwie osoby, które, według mnie, piszą lepiej. Ale nie jest u Ciebie idealnie. Zdarzają się niepotrzebne powtórzenia. Nie to, że sam ich nie mam, ale u kogoś łatwiej zauważyć, i bardziej cieszy\nInteres wujków Jasminy szedł coraz lepiej. Poznałem to po coraz modniejszych ciuchach, które nosili i po nieograniczonych pakietach internetowych w telefonach, które pieścili w dłoniach przez całe dnie. Znacznikiem dostatku był też filmik, który mi pokazali z prośbą o poradę. Był zatytułowany: Dziesięć najlepszych samochodów używanych w kwocie do 4 tysięcy złotych.\nTo tylko jeden z przykładów. Jest ich więcej.\nA co do fabuły... Najbardziej podobał mi się fragment wtargnięcia pani Krystyny w krytycznym momencie Piękne!\nA tak to ogólnie ładnie opisujesz to, co się dzieje. Niby oczywistości, ale pokazane naprawdę zacnie! No i połączenie tych wszystkich "dziwnych przypadków" z osobą ciotki Jasminy.\nPrzez całe dnie czułem się jak wymiękła ryba, niczym szekspirowski Romeo po odwiedzinach w „czarnym oku” Rozaliny, o którym nie bez naigrywania wspomina Merkucjo w dramacie Szekspira. Moja partnerka była bowiem pełna sił witalnych i brała sprawy z swoje ręce bez żadnego obcyndalania.\nA tu znów totalnie nie pasuje mi ostatnie słowo do tego Szekspira. A może taki był zamysł, a ja jestem drętwus i tego nie wyczułem?\nSpędziłem miłe chwile.\nDobra Cobra dnia 08.01.2019 21:53\nJak uważasz z tymi powtórzeniami. Wszak Czytelnik ma zawsze rację. Mnie to akurat bawiło i nadawało temu fragmentowi specyficznego rytmu.\nNiestety Szekspir nie był kolesiem, jakiego wykreowali w ostatnich latach. Bawił go bardzo dwuznaczny żart, którego próżno szukać we współczesnych polskich przekładach. I jest tam u niego tego żartu pełno. A my myslimy, że był wielkim sztywniakiem. Stąd słowo obcyndalanie jak najbardziej tu pasuje.\nCieszy me serce, żeś kontent i że dziarska pani Krystyna przypadła Ci do gustu. Takich bohaterek z krwi i kości nam trzeba w fazie patriotycznego uniesienia naszej Ojczyzny.\nZapraszam, wpadaj kiedy chcesz. Spiżarnia dobrocobrowa pełna jest smakowitości.\nMarek Adam Grabowski dnia 09.01.2019 11:02\nPod względem językowym jest to sprawnie napisane. Gorzej jednak jest z fabułą. To typowa opowiastka islamofobiczna. Dajmy z tym spokój; wojna się skończyła i wszyscy wracają do domów. Starach po nich jednak zostanie. Nie chcę być tutaj źle zrozumiany; jestem zwolennikiem mówienia prawdy o Islamie i Arabach, również tej przykrej, ale czy tutaj mamy prawdę?\nDobra Cobra dnia 09.01.2019 11:55\nW ciekawy sposób odebrałaś te opowieść swojską oraz nadzwyczaj postępową. Dziękuję za mądry komentarz pod dziełem.\nJednak to trochę sajens fikszyn, bo rzadko który Polak pomaga, wspiera uchodźców. A i uchodźcy są różni. Mowia, ze tych najbardzej wykształconych wzięła do siebie Kanada, a za jej przykładem drugą rekrutację robili kilka państw Zachodu. Teraz spływają do Europy chłopki, którzy słyszeli, że w Europie dają za darmo jeść i mieszkać. Nie trzeba pracować, jest fajnie.\nJednak nasz bohater kołuje im robotę, pożycza, kupuje- co jest przez druga stronę odbierane, jak coś co się należy. Czy rzeczywiście?\nJesteśmy homofobami, więc zapewne islamofobami też.\nWiele radości dała mi wymiana zdań między nami.\nDzięki, że wpadłeś. Zapraszam w przyszłości.\nMarek Adam Grabowski dnia 09.01.2019 13:28\nSpoko. Rozumiem, iż fabułę trzeba przyjmować z przymrużeniem oka.\nCi co teraz spływają to właściwie nie są Arabowie, lecz Murzyni. Przedstawiciele jeszcze innej kultury.\nZdadzam się natomiast, iż Kanada otworzyła się na przybyszów w lepszy sposób niż UE.\nDobra Cobra dnia 09.01.2019 14:46\nZ powodu braku luzu i przymrużeniem oka rodzi się większość konfliktów, także tu na PP.\nA nasz bohater ma w pióro, bo chciałby kochać i być kochanym. A tu się wszystko sprzysieglo, że jednak nie będzie mógł się spełnić. I co zrobić?????\najw dnia 10.03.2019 21:42 Ocena: Świetne!\nDawno mnie nie było na pp, ale z przyjemnością zanurzyłam się w Twojej wyobraźni, DoCo, która nie potrzebuje reklamy, tak jak ryba ręcznika. Opowiadanie rozwija się linearnie, a historia ma w sobie wiele prawdy, choć jak mawia mój ślubny kolega "nie każdy jest każdy". Bywają ludzie i ludziska. Jednym warto pomagać, żeby było im lepiej, innym lepiej, żeby było gorzej. Życie nie jest proste i jednoznaczne. Ciekawie pobajdurzyłeś (w pozytywnym tego słowa znaczeniu). Buziaki\nDobra Cobra dnia 11.03.2019 13:34\nAbsolutna prawda- bywają ludzie i ludziska. Nie ma normy. Na dodatek ostatnio ludzkość jeszcze bardziej zeszła na psy.\nBezbłędnie tropisz tropy: jedna z podpór tej opowieści jest zaufanie , chęć niesienia pomocy i tzw dobry uczynek. Dobry człowiek, a bohater naszej opowieści, czyni dobrze. Być może nie do końca czyste są jego intencje, być może chce bzyknąć ową nadobną imigrantkę, ale los inaczej rozdaje karty.\nCzyli: człowiek chce dobrze, a wychodzi...jeszcze lepiej.\nNie myślałaś o zawodzie krytyka literackiego? To niezły fach, można wywyzszac lub ponizać pisarzy, pokazywać Narodowi, o co piszacemu chodzi (W co naturalnie Naród uwierzy) i tłumaczyć, co należy robić w przyszlosci. Najpiękniejszy kawałek chleba, jak i bułki, pod słońcem. Polecam!\nMiło było Cię gościć. Zapraszam w przyszłości.\najw dnia 11.03.2019 14:00 Ocena: Świetne!\nDoCo - wiem, ze żartujesz z tym krytykiem, ale powiem Ci, ze trzeba mieć mega wiedzę, by móc obnażać czyjąś niewiedzę\nDobra Cobra dnia 11.03.2019 20:02\nKariery Nikodema Dyzmy nie oglądałaś? Wszystko jest możliwe. No, ale trochę dzieł trza by przeczytać. Oraz wypić proporcjonalnie większą ilość wódki. I wtedy robi się samo, hop siup i już.\nal-szamanka dnia 14.04.2019 22:42 Ocena: Świetne!\nNa ciałach okrutnie pokaleczonych narodowców znaleziono ślady zakrzywionego kindrzału\nNo to poleciałeś\nLekko, jak zwykle z właściwym Tobie humorem, pomysłowo.\nTekst do szczerego pośmiania się, nawet w momentach, gdy doszło już do sytuacji brutalnych.\nZderzenie dwóch światów na wesoło.\nJak dobrze, że mogłeś jeszcze na wesoło.\nJa nie potrafiłabym, bo mam zgoła nieciekawe doświadczenia z emigrantami i całe szczęście, że tylko z obserwacji.\nW ostatnich latach ich ilość w moim mieście powiększyła się zauważalnie.\nSami młodzi mężczyźni.\nBiegaja z najnowszymi smartfonami i okupują macdonaldsy, nie widać, aby pracowali.\nJuż nie wracam nocami na piechotę, biorę taxi, kupiłam spray pieprzowy.\nNo cóż, tak smutno śmiesznie.\nDobra Cobra dnia 15.04.2019 13:51\nTa, DOBROTLIWA Unia i nam chciała relokowac samotnych mężczyzn, którzy myślą o dorobieniu sie i założeniu wielodzietnych rodzin. Ma razie szczęśliwie do tego nie doszło. Choć pani Merkel poleciała z tym zaproszeniem.\nTu jednak mamy sytuację wzorcową: oto człek o dobrym sercu bierze ludzi do swojego domu i ułatwia im start. A przy okazji zanurzę się w pięknej młodej dziewczynie, a wiemy, że młode dziewczęta nie są dla starych facetów.\nOpowieść więc miała na celu pokrzepiac i pokazywać dobro obu stron. Choć 88 procent rodaków zabiło by emigranta, o czym mówię najnowsze badania. Nie lubimy obcych.\nFajnie, że wpadłaś. Dziękuję za skomentowanie.


Polcon – Eurokonferencja 2016: Bloki Programowe na Polcon 2016 - Raport Obieżyświata\nPolcon – Eurokonferencja 2016: Bloki Programowe na Polcon 2016\nAutor: Redakcja | Opublikowany 01 lipca 2016 o 19:07 |\nWrocław, 24 czerwca 2016: Machina organizowania programu dla tegorocznego Polconu ruszyła pełną parą. Nasz zespół pracuje wytrwale i w pocie czoła, aby przygotować zestaw atrakcji dla każdego niezależnie od wieku czy fascynacji. Światy Fantastyczne rządzą się własnymi, dość specyficznymi prawami, podobnie jak Polcon – Eurokonferencja 2016.\nChcielibyśmy przypomnieć, że cały czas istnieje możliwość zaproponowania własnych punktów programu. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby w dniach 18-22 sierpnia podzielić się swoją wiedzą, zainteresowaniami czy zwyczajnie rozpocząć dyskusję. Jednak decyzja musi zostać podjęta szybko: zgłoszenia chętnych do zaprezentowania punktu programu przyjmowane będą jedynie do 10 lipca 2016, co oznacza wydłużenie wcześniej deklarowanego terminu o ponad tydzień! Warto zainteresować się możliwością prezentacji, ponieważ dla aktywnych twórców atrakcji przewidzieliśmy zniżki od 25 do nawet 80 procent kwoty akredytacji. Przedłużony został również termin składania zgłoszeń do Wioski Fanowskiej – do połowy lipca czekamy na informacje od zainteresowanych tym sposobem uczestnictwa w tegorocznym Polconie. Więcej szczegółów można znaleźć pod adresem: http://polcon2016.pl/tworz-program/\nW tym roku Polcon – Eurokonferencja 2016 odbywać się będzie w Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. W związku z tym zaszły drobne zmiany w klasyfikacji Sal Programowych, o czym informowaliśmy już wcześniej. Jednak unikamy podziałów ze względu na medium, w którym dany Świat Fantastyczny występuje. Cały czas czekamy na Wasze zgłoszenia w poszczególnych Blokach Programowych, które pozostały klasyczne dla Polconu:\nMamy również przyjemność zaprosić na nietypowe i zdecydowanie niesztampowe zdarzenie w kontekście polskich wydarzeń związanych z fantastyką: koncert inaugurujący Polcon – Eurokonferencję 2016. 18 sierpnia 2016 o godzinie 20:00 powitamy gości i uczestników koncertem w wykonaniu orkiestry symfonicznej pod batutą Marcina Wernera. W programie znajdują się między innymi utwory filmowe z hitów znanych każdemu – Hobbit, Park Jurajski, Harry Potter czy Gwiezdne Wojny to zaledwie część propozycji muzycznych na ten wieczór. O godzinie 20:00 w sierpniowy czwartek Sala Audytoryjna kompleksu Hali Stulecia wypełni się iście fantastycznymi dźwiękami. Ilość miejsc na koncert jest jednak ograniczona i będzie to jeden z punktów programu, na które obowiązywać będzie pełna rezerwacja miejsc. Do tematu rezerwacji powrócimy w kolejnych informacjach prasowych – uzbrójcie się w cierpliwość.\neuropejska stolica kultury polcon\n20 Sie Pokazy, występy, sceny Polconu… 08 Sie Goście, goście Polconu 01 Lip Polcon – Eurokonferencja 2016: Bloki Programowe na Polcon 2016 20 Mar Pierwsze informacje o Polconie 2016 29 Sie Polcon startuje już dzisiaj!


Dieta antyzaparciowa | DietyOdchudzjace.pl\nDieta antyzaparciowa to doskonały sposób na pozbycie się zaparć i problemów trawiennych oraz uregulowanie funkcjonowania układu pokarmowego. Ten specyficzny plan żywieniowy ułatwia bowiem wydalanie kału, a tym samym poprawia komfort życia osób ze skłonnościami do zaparć. Dieta antyzaparciowa jest przeznaczona nie tylko w celu eliminowania zaparć, ponieważ stanowi również istotny element zapobiegania takim dolegliwościom, jak miażdżyca, kamica nerkowa, zespół jelita drażliwego, cukrzyca, otyłość, schyłek jelita grubego oraz zmiany nowotworowe w układzie pokarmowym.\nW diecie antyzaparciowej najistotniejszą rolę odgrywają produkty stanowiące bogate źródło błonnika. Błonnik reguluje procesy trawienne i usuwa resztki pokarmu, które gromadzą się w jelitach i żołądku. Usuwanie resztek pożywienia z przewodu pokarmowego oraz zapobieganie procesom gnilnym tych resztek to właściwości także innych substancji pochodzenia roślinnego, takich jak pektyna, lignina i hemiceluloza (polisacharydy roślinne). Codzienne zapotrzebowanie na te składniki odżywcze wynosi 40 g, jednak w przypadku osób wykazujących tendencję do częstych zaparć dawka ta powinna wzrosnąć do 50-70 g na dobę.\nUsuwanie resztek pożywienia z żołądka to nie jedyna właściwość polisacharydów roślinnych. Mogą one również zapobiegać uczuciu głodu i dawać uczucie sytości, ponieważ zapełniają po części żołądek z powodu pęcznienia po ich przełknięciu. Warto wiedzieć, że polisacharydy roślinne obniżają poziom szkodliwego cholesterolu LDL i zwiększają ilość dobrego cholesterolu HDL, a także utrzymują w normie stężenie glukozy we krwi.\nNa diecie antyzaparciowej można spożywać dużo dowolnych owoców i warzyw bogatych w błonnik pokarmowy, soki owocowe bez cukru, przeciery warzywne oraz owocowe galaretki, budynie, kisiele i desery. Dopuszczalne są duszone dania z mięs oraz mięso smażone beztłuszczowo, chuda szynka i polędwica, zupy jarzynowe oraz gotowane i pieczone ziemniaki. W spożywaniu masła należy zachować umiar. Można pić bez ograniczeń odtłuszczone mleko oraz wyprodukowane na jego bazie przetwory mleczne: kefir, serwatka, maślanka, jogurt, twaróg i ser biały. Ponadto dozwolone są takie produkty, jak napary ziołowe, słaba kawa i herbata, powidła, dżem, miód, oleje roślinne, ryby oraz jaja.\nIstnieje też cały szereg produktów zakazanych, które mogą wzmacniać tendencję do zaparć i których należy unikać będąc na diecie antyzaparciowej. Niewskazane jest tłuste mięso, tłuste ryby i tłuste wędliny, smażone i pieczone potrawy, produkty typu fast food, pełnotłuste mleko i jego przetwory (śmietana, kefir, ser twarogowy z wysoką zawartością tłuszczu), a także mąka pszenna, kukurydziana i ziemniaczana. Na diecie antyzaparciowej nie można jeść pieczywa pszennego oraz razowego miodem z powodu niewielkiej ilości błonnika pokarmowego. Poza tym do produktów zakazanych należy alkohol, mocna kawa i herbata.


Wrocław | Tanie Pozycjonowanie\nWiemy już, że zamierzasz reklamować się w internecie. Jeśli w Wrocławiu nie ma specjalistycznych firm oferujących usługi pozycjonowania stron i prowadzenia profili w serwisach społecznościowych albo masz do nich ograniczone zaufanie – sprawdź naszą ofertę. Jesteśmy Agencją Reklamową działającą ponad dekadę, a samym pozycjonowaniem witryn, niektórzy z nas zajmują się znacznie dłużej. Mamy stosowną wiedzę, doświadczenie oraz ludzi dzięki któremu sprostamy każdemu wyzwaniu. Nie wahaj się, zamów bezpłatną wycenę pozycjonowania.\nPrzygotowaliśmy ofertę specjalnie dla mieszkańców Wrocław w powiecie wrocławskim w województwie dolnośląskim. Zachęcamy do współpracy.


Wiemy również, iż tegoroczna, specjalna nagroda za osiągnięcia i zasługi zostanie wręczona Satoru Iwacie, prezesowi Nintendo, który zmarł niespodziewanie w ubiegłym roku. W dotychczasowej historii nagród, takim wyróżnieniem może pochwalić się jedynie pięć innych osób. W trakcie ceremonii do hali sław D.I.C.E, a więc grupy 20 najbardziej wpływowych postaci w branży, uroczyście dołączy także Hideo Kojima.\nCała ceremonia rozdania nagród D.I.C.E. będzie miała miejsce już za troszkę ponad miesiąc, czyli 18 lutego w Las Vegas i będzie streamowana na żywo przez organizatorów. Poniżej prezentujemy wam listę nominacji w kilku najważniejszych kategoriach.\nOtóż o tytuł gra roku będą pojedynkować się takie gry jak: Bloodborne, Fallout 4, Ori and the Blind Forest, Rise of the Tomb Raider oraz polski Wiedźmin 3: Dziki Gon\nNatomiast o tytuł gra akcji roku powalczą: Destiny: The Taken King, HELLDIVERS, Just Cause 3 oraz Star Wars Battlefront i Splatoon. Nominacje w kategorii mobilna gra roku wyglądają następjąco: DomiNations, Fallout Shelter, Lara Croft GO, PAC-MAN 256, The Room Three. Wybitne osiągnięcie w reżyserii gry to kategoria w której powalczą natomiast: Fallout 4, Life is Strange, Rise of the Tomb Raider, Wiedźmin 3: Dziki Gon, Undertale


Szalunki ślizgowe — Kupić Szalunki ślizgowe, Koszt , zdjęcie Szalunki ślizgowe, od Mimal Zenon Fludra, P.P.U.. Szalunki do wykopów na Allbiz Polska\nALL.BIZPolskaLęborkProdukty LęborkUrządzenia budowlaneMaszyny i urządzenia do robót ziemnychMaszyny i urządzenia do robót ziemnychSzalunki do wykopówSzalunki ślizgowe\n← rubryk Szalunki do wykopów w dla Polski w Lębork\nMimal Zenon Fludra, P.P.U.\nPodzielić się ID: 21283:118059\nSzalunek ślizgowy - służy do szalowania murku oporowego wykonywanego przy układaniu krawężnika.\nSzalunek ślizgowy nakładamy z góry na ułożone wcześniej krawężniki.\nDwoma dźwigniami, przesuwając je do pozycji poziomej blokujemy blachę szalunku w pozycji pionowej. Zasypujemy betonem przestrzeń pomiędzy blachą a krawężnikiem.\nOdblokowujemy dwie dźwignie ustawiając je w pozycji pionowej.\nPrzesuwamy cały szalunek o około 1 m i powtarzamy ponownie wszystkie czynności.\nDługość całkowita 1500 mm\nRegulowana szerokość murku od 120 mm do 200 mm\nRegulowana wysokość murku od 175 mm do 275 mm\nW skład szalunku ślizgowego wchodzi\nKonstrukcja szalunku - 1 szt.\nUbijak 1 szt.\nKupić szalunki ślizgowe\nPowrócićdo rozdziału "Szalunki do wykopów"\nSzalunek grobowy głębinowy\nZabezpieczenia do wykopów\nEnco Lekkie Systemy Deskowań\nSzalunki do wykopów. (Zabezpieczenia do wykopów ziemnych) systemu „PODLASIE 2”\nChwytaki do przenoszenia cegły i kostki


seks w wodzie - wszystko na temat seks w wodzie w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : seks w wodzie (16)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia seks w wodzie. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku seks w wodzie) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem seks w wodzie posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania seks w wodzie jesteśmy w stanie zaprezentować Ci seks w wodzie materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 07.02.2017 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 26.06.2015. W naszym serwisie znajdziesz również 1 galerii opisanych słowem seks w wodzie. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania seks w wodzie ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu seks w wodzie.


DOSTEPNOSC - MOW 2020\nStatut Młodzieżowgo Centrum Edukacji i Readaptacji Społecznej\nDeklaracja dostępności MCEiRS w Goniądzu\nMłodzieżowe Centrum Edukacji i Readaptacji Społęcznej w Goniądzu zwane Centrum lub MCEiRS w Goniądzu zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych (Dziennik Ustaw rok 2019 poz. 848). Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej MCEiRS w Goniądzu www.mowgoniadz.pl.\nData publikacji strony internetowej: 2013.08.28\nData ostatniej istotnej aktualizacji: 2020.09.20\nDeklarację sporządzono dnia: 2020.11.16\nRaport z wynikami przeglądu dostępności. PLIK http://checkers.eiii.eu/en/pagecheck2.0/?uuid=d875307d-14e9-452c-b241-7a1cde6eb74e\nZa rozpatrywanie uwag i wniosków odpowiada: Wicedyrektor Centrum Agnieszka Sokołowska\nŻądanie musi zawierać: dane kontaktowe osoby zgłaszającej, wskazanie strony lub elementu strony, której dotyczy żądanie,\nwskazanie dogodnej formy udostępnienia informacji, jeśli żądanie dotyczy udostępnienia w formie alternatywnej informacji niedostępnej. Rozpatrzenie zgłoszenia powinno nastąpić niezwłocznie, najpóźniej w ciągu 7 dni. Jeśli w tym terminie zapewnienie dostępności albo zapewnienie dostępu w alternatywnej formie nie jest możliwe, powinno nastąpić najdalej w ciągu 2 miesięcy od daty zgłoszenia.\nSławomir Moczydłowski - Dyrektor MCEiRS w Goniądzu\n19-110 Goniądz Plac 11 Listopada 37 E-mail: sekretariat@mowgoniadz.pl Telefon: 7857380023\nPlacówka nie przyjmuje wychowanków ze szczególnymi potrzebami. Budynek MCEiRS w Goniądzu PLac 11 listopada 37 nie posiada wejść przystosowanych dla osób niepełnosprawnych. Brak jest w nim także wind.\nDostęp alternatywny - art 7 ustawy o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami....\nWyznacza się Panią Agnieszkę Sokołowską do realizacji zadań, o których mowa w art. 6 pkt 1 i 3 cyt. ustawy.\nKontakt Agnieszka Sokołowska 857380023 wew. 25 agnieszka.sokolowska@mowgoniadz.pl\nSerwis jest rozpoznawalny przez programy czytające dla osób niewidomych. Obsługa serwisu możliwa jest przy pomocy myszki oraz klawiatury (klawiaturą obsługujemy wyłącznie podstawowe funkcje, strzałki kursora, PageUp/Down – przewijanie strony góra-dół, Home/End – Początek/Koniec strony, TAB – przejście na kolejne elementy na stronie, Shift+TAB przejście na poprzednie elementy na stronie). Serwis nie jest wyposażony w skróty klawiaturowe, które mogły by wchodzić w konflikt z technologiami asystującymi (np. programy czytające), systemem lub aplikacjami użytkowników.\nInformacja o dostępności tłumacza języka migowego: jednostka nie posiada tłumacza języka migowego.


Natalia Jarocka Blog: Naucz swoje niemowlę czytać!\nRozumiem np. 2+ ale 6 miesięcy???\nNie wkleję linka do aukcji, możecie same poszukać.\nAle dla mnie to jest czysta masakra.\nOd razu głowie pojawia mi się obraz jednego z odcinka "dlaczego ja?" czy tam "trudne sprawy" (tak, czasem zdarza mi się oglądać) kiedy to matka 6 miesięcznego brzdąca konkuruje ze swoją siostrą/kuzynką które z dzieci jest najlepsze. Ślęcząc nad dzieckiem i ucząc go angielskiego (ba! polski to pestka)!\nNie wnioskuję że każda matka kupując taki przedmiot uczy swoje niespełna roczne dziecko.\nAle sam przedział wiekowy na pudełku daje znak matce, że ona też może swoje dziecko uczyć czytać - i to już 6 miesięczne.\nA jak wiemy, są przypadki i przypadeczki, matki które chcą mieć dzieci idealne.\nA czy 6 miesięczne dziecko, czy nawet takie kilka miesięcy starsze nie zasługuje na spokojne, niemowlęce życie?\nNa tych karatach do nauki nawet nie ma obrazków, tylko LITERY! Czy to jest nauka poprzez zabawę?\nJeszcze rozumiem karty czuczu ale one chyba nie są od 6 miesiąca życia?\nCzy świat jest aż tak zdominowany przez forsę by musiały płacić za to dzieci??? Malutkie?\nAutor: Natalia Jarocka o grudnia 21, 2013\nMila 21 grudnia 2013 11:05\nOglądałam swojego czasu wiele programów na ten temat i moim zdaniem nie jest to zabieranie dziecku dzieciństwa, a raczej dawanie mu lepszego startu. Sama już wiem, że mojego dziecko będzie na pewno dwujęzyczne, a postaramy się, aby było trójjęzyczne - polski, włoski, angielski. Dlaczego nie wykorzystać predyspozycji dziecka do nauki w tak wczesnym wieku? Oczywiście, nie mówię o tym, żeby półrocznego malucha sadzać 8 godzin jak w szkole i uczyć, ale można dziecko nauczyć wiele więcej rzeczy, bez zmuszania go.\nMisiowa mama 21 grudnia 2013 11:07\nNiektóre CzuCzu są od 0+, ale to są karty obrazkowe, więc uczyć można co najwyżej jakie dźwięki wydają zwierzątka :P\nMama Diabełka 21 grudnia 2013 11:36\nTe karty od 6mc to same napisy..\nMama Diabełka 21 grudnia 2013 11:39\nWiesz ja uważam za nieodpowiednie uczenie dziecko, które chwile temu zaczęło jeść cos innego niż tylko mleko. Te karty o których mówię to same, ale to same napisy...\nNo ale każdy robi jak uważa, ja mam swoje zdanie na ten temat ;-)\nMama Diabełka 21 grudnia 2013 11:42\nI jeszcze myślę że takie dziecko powinno się skupić na swoim naturalnym rozwoju, taka nauka niemowlęcia to raczej widzimisię rodziców.\nMama Diabełka 21 grudnia 2013 11:47\nAle np rozumiem jeszcze że rodzice pochodzą z innych krajów. Ale my tu, posługujemy się cały czas tym samym językiem, a niemowlęciu dać być tym niemowlęciem, na naukę jeszcze przyjdzie czas.\nNiciutka 21 grudnia 2013 14:51\nNie uważam, żeby to było coś złego. To już lepsze takie karty, niż posadzenie dziecka przed telewizorem i włączenie mu "bajeczek edukacyjnych".\nAnonymous 21 grudnia 2013 15:12\nZgadzam się z Mamą Diabełka. Dziecko powinno przede wszystkim zostać dzieckiem najdłużej jak się da. Taplać się w kałużach, tarmosić lalki, przewalać kartony, rysować, malować palcami, bawić się w dom, lekarza, przedszkole itp itd Dla nas dorosłych są to głupie zabawy jednak z perspektywy dziecka jest to ogrom wiedzy i doświadczeń i nie wyobrażam sobie lepszego startu dla dziecka niż właśnie taki. Co z tego, że dziecko będzie znało literki, cyferki, wyrazy po angielsku jak nie nauczy się życia, empatii i nie posiądzie "wiedzy" dot. inteligencji emocjonalnej. Wyrośnie nam pokolenie cyborgów recytujących wierszyki w 10 językach a nie umiejące sobie poradzić z życiem... po prostu z życiem. Agga1979\nMila 21 grudnia 2013 17:38\nAle przecież nauka czytania nie wyklucza takich aktywności :) Przecież każdy z nas w wieku 7 lat chodził do szkoły - a w tym wieku dzieci też wolą się bawić ;) a mimo to przecież się uczyliśmy, a po lekcjach razem wszystkie kałuże zaliczało się i po drzewach latało. Wg mnie to jest dobre, ale bez przesady :) A brak obrazków pewnie polega na tym, żeby dziecko skupiło się na kształcie litery - obrazki rozpraszają, rozpraszają nawet starsze dzieci.\nAnonymous 21 grudnia 2013 19:51\nMila no właśnie w wieku 7 lat a nie w wieku 2 czy tam 3 latek :)\nPrzewijka 21 grudnia 2013 22:17\nWidzę wiele oburzonych na Mamę Diabełka, a czy nie powinno się sugerować radami pedagogów? Przecież sześciomiesięczne dziecko nie potrafi mówić, uczy się komunikacji dopiero, poznaje przyczynowo-skutkowosć swoich działań. I tak się nie nauczy czytać w wielu 6,7, czy nawet 12 miesięcy, więc nawet jeśli ktoś nie widzi w tym nic złego, to wywala kasę w błoto. :)\nMama Zorganizowana 21 grudnia 2013 22:32\nJeśli dziecko ma frajdę z nauki to czemu nie, chociaż nie jestem przekonana o tych kartach dla maluchów :)\nKaps Love 22 grudnia 2013 01:12\nHmm nie wyobrażam sobie żeby dziecko, które dopiero zaczyna siadać i reaguje jedynie piszczeniem na widok mamy lub maskotki mogło nauczyć się czytać nie mówiąc już o roczniaku, którego całym światem jest chodzenie. Jeżeli jakieś mamy uważają inaczej to albo szybko zweryfikują swoje marzenia o małym geniuszu (miejmy nadzieję, że bez szkody na dziecku) albo miejmy nadzieję ktoś im dosadnie wyjaśni na czym polega dzieciństwo (może akurat wpadną przeczytać Twój post:))\nAnonymous 22 grudnia 2013 13:40\nDla dziecka ważniejsze jest żeby poznało np. co to jest kwiat, że kwiat może mieć różne kolory, że niektóre kwiaty mają kolce, jak wręczać kwiaty, że nie wolno zrywać kwiatów z klombu itp itd a nie żeby wiedziało jak napisać słowo KWIAT i przeczytać to słowo.\nJa czytałam w wieku 4 lat i widzę, że moje dziecko (17 mscy) też ma ku temu zapędy bo jakoś tak naturalnie nauczyło się pokazywać literki I, M, A- mamy je ponaklejane na łóżeczku bo tylko takie naklejki były na szybko w sklepiku i uwielbia książki . I pewnie gdybym z nim siedziała i wałkowała po 8 h litery to zaczęło by czytać w tym samym wieku co ja. Tylko po co? Wolę się z nim powygłupiać na dywanie, pobiegać na placu zabaw bo przecież i tak prędzej czy później będzie umiało pisać i czytać tak jak każde z naszych dzieci.\nAnonymous 22 grudnia 2013 19:53\nAgga1979 Podpisuję się obiema rękami i nogami pod Twoim komentarzem !! Bardzo mądrze napisane :)\nAnonymous 22 grudnia 2013 19:54\nteż się podpisuję :)\nBlueeny - Mamoholiczka 22 grudnia 2013 21:35\nMoja koleżanka miała te karty i pokazywała je swoim kilkumiesięcznym dzieciom wyrażnie i głośno wymawiając litery i wyrazy - wiecie jakie to dla mnie zabawne było?! tak z boku na to popatrzeć ;))) Ona zresztą znała moje zdanie na ten temat...\nFaktem jest, że krzywdy tym dziecku nie robiła i przerywała, jak miało dość. Ot, takie to zbędne "coś", co ma na celu pewnie bardziej wyciąganie kasy z kieszeni rodziców niż faktyczną naukę (nie widzę, żeby jej dzieci jakoś się wyróżniały na tle równieśników).\nWeronika 22 grudnia 2013 21:45\nHmm... ale właśnie ta zabawa lalkami, samochodzikami czy inne o których piszecie to też nauka, nauka poprzez zabawę. Nie tylko liczenie i czytanie to nauka. Uważam, że zdolności, chęci i niesamowitą chłonność dzieci należy wykorzystywać dla ich dobra właśnie. Nie muszą od razu uczyć się czytać ale w inny sposób poznawać świat. Bajki, wierszyki, kolorowanki, prace ręczne czy inne zadania a także zabawy aktywne doskonale się sprawdzają. We wszystkim jest nauka. Później nawet nie wiadomo kiedy to wszystko w małej główce się łączy i zaczyna świetnie działać na innych płaszczyznach. Nauki nie da się uniknąć a ważne by ją mądrze prowadzić. Bo warto zdecydowanie. Ale nie nauka czytania dla takich maluchów. Takie jest moje zdanie.\nMama Diabełka 22 grudnia 2013 22:16\n2 Lata czy 3 to ja uwazam jeszcze za pół biedy, ale biedne te pół roczne skarby:-)\nMama Diabełka 22 grudnia 2013 22:17\nJa też się podpisuję:-)\nMama Diabełka 22 grudnia 2013 22:18\nNa pewno bylo bardzo zabawne :-)\nMama Diabełka 22 grudnia 2013 22:20\nOczywiście, taka nauka jak najbardziej :-). Dziecko i kształtuje wszechstronnie.\nAle taka nauka czytania poprzez tablicę z surowymi literami - nie dla mnie.\nMama Diabełka 22 grudnia 2013 22:22\nNie wiem czy przypadkiem z takich bajeczek edukacyjnych dziecko wiecej nie wyniesie. Dzieci przeważnie wiecej zapamietują oglądając bajki.\nOczywiscie mówie tu o takich prawdziwych bajkach edukacyjnych, puszczanych raz na jakis czas, a nie po kilka godzin dziennie, no i dla dzieci w odpowiednim wieku ;-)\nMama Diabełka 22 grudnia 2013 22:24\nTylko ciekawe czy pół roczne dziecko może mieć z tego frajdę :-D\nMama Diabełka 22 grudnia 2013 22:25\nmajajula 2 stycznia 2014 22:19\nMoja najmłodsza córka od 10 miesiąca życia chodzi na zajęcia z Glottodydaktyki\nDziś mając lada dzień 3 lata umie napisać swoje imię; pięknie sylabizuje wyrazy; rozpoznaje proste słowa; wie że jest żi rz itd. Czy chcę aby moje dziecko było idealne ? Nie ale skoro może przez zabawę (aktualnie w przedszkolu również ma takie zajęcia) nauczyć się czegoś pożyteczne to mam jej tego nieudostępniać?\nA co do suchych liter. Dziecko najszybciej zapamiętuje proste znaki w kolorze czerwonym na białym tle. taką metodę nauki czytania próbowałam na środkowej córce; pokazywałam jej wyraz np. Dom kilkakrotnie i potem już rozpoznawała układ liter i jak jej pokazywałam odpowiednią tabliczkę z napisem wiedziała co tam jest napisanie mimo iż nie znała liter.Jednak jak przestałyśmy ćwiczyć szybko pozapominała wiele wyrazów. Dziś zna wszystkie litery i czyta dość dobrze (we wrześniu idzie do szkoły jako 6-latek)\nJa patrząc na swoje 3 córki wiem, że każda ma swój rytm i chęć do danej dziedziny; więc jak tylko widzę potencjał w jakimś zakresie proponuję więcej niż nakazuje przydział wiekowy;


misja – BLOG.DEON.PL\n1 grudnia 2020 Szczęśliwy mąż\nEwangelia wg św. Mk 13, 33-37 (Niedziela 29.11.2020 r.) Jezus powiedział do swoich uczniów: «Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swym sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, Kontynuuj czytanie\nTematyka: #rozkmina, #szczęśliwy mąż i ojciec, #Żywe Słowo, misja\n24 listopada 2019 24 listopada 2019 Szczęśliwy mąż\nEwangelia wg św. Łukasza 23, 35-43 (Niedziela 24.11.2019 r.) Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. A członkowie Sanhedrynu szydzili: «Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli jest Mesjaszem, Bożym Wybrańcem». Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: «Jeśli Ty jesteś Królem Kontynuuj czytanie\nTematyka: #rozkmina, #szczęśliwy mąż i ojciec, #Żywe Słowo, misja, tożsamość\n6 października 2019 Szczęśliwy mąż\nEwangelia wg św. Łukasza 17, 5-10 (Niedziela 06.10.2019 r.) Apostołowie prosili Pana: «Dodaj nam wiary». Pan rzekł: «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”, a byłaby wam posłuszna. Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, Kontynuuj czytanie\nTematyka: #rozkmina, #szczęśliwy mąż i ojciec, #Żywe Słowo, misja, powołanie


Jak wybrać odpowiednie biuro architektoniczne, dzięki któremu zaprojektujesz mieszkanie? - constans.info\nUrządzając wnętrza zapewne wiele osób możliwością skorzystania ze wsparcia profesjonalnego projektanta wnętrz. Chcemy mieszkać w perfekcyjnie zaprojektowanym mieszkaniu, a równocześnie bardzo często nie mamy sami ani pomysłu ani niezbędnych umiejętności, by samodzielnie urządzić i udekorować swój dom. Wówczas niezbędna może okazać się właśnie pomoc fachowca. Biuro projektowe Kielce w takich przypadkach może okazać się doskonałym rozwiązaniem.\nZawodowy architekt może okazać się świetnym rozwiązaniem dla wszystkich tych osób, które mają zamiar posiadać indywidualne, unikalne i dobrze zaprojektowane mieszkanie, które będzie odpowiadać wszystkim trendom. Współpracując z projektantem można oczekiwać, że zaoferuje nam on projekt, jaki będzie oryginalną koncepcją, a równocześnie całkowicie będzie współgrać z potrzebami i oczekiwaniami mieszkańców. Profesjonalny projekt zwykle dostarcza rozwiązań uniwersalnych, które nie zestarzeją się po roku czy dwóch, a będą doskonale służyć przez lata.\nMożna zapytać znajomych bądź oczywiście zajrzeć do sieci. W dzisiejszej rzeczywistości tak naprawdę każda firma musi posiadać swoją stronę internetową, w innym wypadku ciężko będzie jej zyskać klientów i będzie szybko znokautowana przez konkurencję. Na portalu określonego biura warto jest zaznajomić się ze świadczonymi usługami, galerią skończonych projektów i – jak najbardziej – opiniami poprzednich klientów. Rekomendacji powinno się również poszukać na innych witrynach, aby upewnić się, że architekci są naprawdę fachowi w tym, co robią.\nProjektant oprócz tego, iż stworzy dla nas projekt wystroju wnętrz, to oprócz tego pomoże nam kupić dobre jakościowo meble czy sprzęty domowe.\nJeżeli zaintrygował Cię ten artykuł, to wejdź na adres tej witryny (https://oknar-internorm.pl/linia-stylistyczna/soft) i tam znajdziesz znacznie więcej skrupulatnych treści.\nFachowcy są świetnie zorientowani we wszystkich nowościach znajdujących się na rynku, co także może być dla nas zdecydowanie pomocne.\nWybór zaufanego biura to pierwsza istotna sprawa do wykonania, jeżeli zaczynamy myśleć o swoim domu. Bez fachowych architektów nie dostaniemy dobrego projektu, od którego zależy cała konstrukcja. Nie zapominaj o tym, ponieważ inaczej czeka cię wiele problemów w trakcie budowy, jakich korzystniej jest uniknąć, by nie stała się ona ciężarem i utrapieniem.\nCzyżby wpisy zaprezentowane na tej witrynie uchwyty odgromowe ogólnie Cię uradowały? Mamy nadzieję, że tak. Jednak, jeśli masz ochotę więcej, to najedź tutaj.\nO wiele lepiej jest oczekiwać na dzień, w którym będziemy się mogli wprowadzić, niż borykać się z trudnościami, jakich tak naprawdę mogliśmy uniknąć.\nTaśmy led i inne metody na prowadzenie energooszczędnego mieszkania.\nNierzadko stawiając dom albo urządzając mieszkanie, ewentualnie aranżując pokój, zwracamy uwagę na materiały, jakie wykorzystujemy w naszych pracach. Czasami zdarza się, że zgodnie z obowiązującą modą wykorzystujemy te produkty, które z jakiegoś powodu należy uznać za ekologiczne albo przyjazne środowisku.


Różności | Atol-Bike - sklep rowerowy | Puławy | Lublin\nKilka uwag na temat oświetlenia rowerowego\nChyba każdemu przydarzyło się choć raz poruszać rowerem po zmroku, nie mając oświetlenia. Niezbyt miłe wrażenie. Na drodze jesteśmy niewidoczni dla innych użytkowników, w terenie zaś narażamy się na bliskie kontakty z pniami drzew, zdradliwymi dołkami, kolcami jeża, czy innymi nie w porę dostrzeżonymi przeszkodami. Aby uniknąć tego rodzaju stresów warto poświęcić chwilę czasu, by przeanalizować sytuacje w których możemy się znaleźć, kiedy zza lasu wyłoni się bezkresna ciemność. Ustalmy przede wszystkim, czy przez noc będziemy przebijać się najczęściej w mieście, czy raczej zamierzamy pomknąć od czasu do czasu po górskich ścieżkach. To jednak aspekt praktyczny. A jak rzecz się ma w przepisach? Sprawa jest prosta: w górach można walić na oślep po drzewach. Inaczej na drogach publicznych. Tutaj trzeba zastosować się do pewnych regulacji. W Polsce w ciągu dnia nie musimy stosować żadnego oświetlenia. Po zmroku już taki obowiązek istnieje. Z przodu światło barwy białej, bądź żółtej, może być pulsujące, oraz odblask w tych samych barwach. Natężenie jasności lampek nie jest określone, ale mają być one widoczne z odległości 150 m. Zalecana wysokość montażu to 90 cm. Teoretycznie więc mocowanie latarek do kasku, czy np. plecaka jest niezgodne z przepisami. W praktyce jest to chyba raczej martwy przepis. Oświetlenie tylne koloru czerwonego tak samo może sobie mrugać, wyświetlać przeróżne zawijasy itd. Z tyłu również należy posiadać czerwony odblask. Zatem wszystkie chińskie mrugadła, piszczące, wyjące, są w Polsce dopuszczone do stosowania. Za granicą nie wszędzie tak jest, trzeba zatem uważać. U Niemców za migające oświetlenie można zostać ukaranym mandatem, a przednia lampa nie może świecić jaśniej niż z mocą około 200 lumenów. Na szczęście u nas nie ma podobnych zakazów, bo kto jeździł w nocy rowerem wie, że 200 lumenów wprawdzie wystarczy do przemieszczania się po drogach publicznych, ale już w teren nie za bardzo. Poza tym lampy o mocy przekraczającej 1000 lumenów nie należą już do rzadkości. Używając takiego oświetlenia naprawdę można poczuć się komfortowo. Współczesna technologia LED oferuje nam przy doskonałych parametrach również energooszczędność i miniaturyzację. Daje to także szerokie możliwości w zakresie zasilania. Od tradycyjnego i niemal już niespotykanego dynama, poprzez wydajną prądnicę ukrytą w piaście, po małe "paluszki" i okrągłe bateryjki CR, oraz złącze USB. Biorąc pod uwagę fakt, że i ceny nowych urządzeń oświetleniowych nie są już tak wysokie jak kiedyś, a wybór zwiększył się znacznie, warto zastanowić się nad ich zakupem, lub wymianą starych i niewydajnych lampek na coś, co pozwoli nam nawet na zbieranie grzybów w środku nocy. Na zdjęciach poniżej widać prądnicę zamontowaną w piaście przedniego koła, oraz dostępne u nas modele oświetlenia ledowego na USB i baterie CR2032.\nKarpacz - prezentacja nowej oferty firmy Trek\nW dniach 4 - 5 sierpnia do Karpacza firma Trek ponownie zaprosiła swoich przedstawicieli handlowych, aby bardziej szczegółowo zapoznać ich z pełną gamą produktów dostępnych od przyszłego sezonu w sieci sprzedaży. Impreza miała miejsce w gościnnych progach hotelu Gołębiewski. Stroje kolarskie Santini, buty, kaski, koła, przeróżne gadżety Bontragera. Zaprezentowano też wszystkie modele rowerów, które oczywiście można było wypróbować. Ponieważ spotkanie miało również charakter integracyjny, pierwszy dzień upłynął na miłych pogawędkach o branży, planach na przyszłość, oraz chowaniu się przed dymem z grilla. Drugiego dnia przystąpiono do testów. Po śniadaniu wszyscy wysłuchali wykładów na temat, czym różnią się obecne konstrukcje rowerów od poprzednich, na co zwrócono uwagę przy ich projektowaniu, jak wykorzystać ich atuty, jak funkcjonują pojawiające się coraz częściej w towerach napędy elektryczne, oraz jakie są zalety elektronicznego systemu zmiany przełożeń. Pokrzepieni tą wiedzą wszyscy uczestniczy wybrali swoje modele testowe i wyruszyli na karkonoskie szlaki. Nasi przedstawiciele, Piotr i Andrzej, wybrali Emondy SL z elektroniczną obsługą przerzutek. Tak wyposażeni wybrali się nie byle gdzie, bo na objazd rundy Górskich Mistrzostw Polski w kolarstwie szosowym, wiodącej przez Przesiekę, Podgórzyn, podjazdy Sosnówki i bliskie wszystkim puławskim kolarzom, Borowice. Testerzy zgodnie donoszą, że kontrola przerzutek za pomocą elektroniki sprawdza się rewelacyjnie. Pogoda trochę nie dopisała, ale przebieg całego wydarzenia należy uznać za bardzo udany. Trochę wiedzy, trochę nowych znajomości, oraz zawsze potrzebnego relaksu, przyjemności z aktywnego i pożytecznego spędzania czasu. Poniżej fotorelacja z tej fantastycznej imprezy.\nTesty Meridy 2020\nDopiero środek lata, a Merida już nas "straszy" swoją przyszłoroczną kolekcją rowerów. Ponieważ jeszcze nie wszyscy zdołali przetrawić aktualną ofertę nie za bardzo jest chyba sens nadgryzać temat kolejnych nowości. Tym bardziej, że zaszczytu zapoznania się z premierowymi modelami na 2020 rok dostąpili jedynie wybrańcy - z Polski ok. 30 osób - w tym przedstawiciel i szef Atol-Bike, a katalog nie został jeszcze nawet zaprezentowany. W pierwszych dniach lipca producent Meridy zaprosił na spotkanie do Ruhpolding - niemieckiej stolicy sportów zimowych, ze słynnym biathlonowym stadionem - swoich najlepszych dealerów z całej Europy. Ta niewielka miejscowość przyciąga jednak turystów także i latem, bowiem jej malownicze położenie pośród pięknych, jednocześnie łatwo dostępnych gór, zachęca do uprawiania pieszych wędrówek, ale też - co nas szczególnie interesuje - kolarstwa pod jego wszelkimi postaciami. Wybór więc tego miejsca na arenę prezentacji i testów nowych rowerów wydaje się być strzałem w dziesiątkę. Przez trzy dni można było hasać po okolicznych szlakach, bezdrożach i szosach na wybranych przez siebie rowerach. Oczywiście jak zwykle było w czym wybierać. Pokrótce, nie naruszając też zbytnio tajemnic firmy, warto zauważyć, że Merida lekko chyba zagięła się na gravele i segment rowerów elektrycznych. Widoczna w gdzieś w tle pod artykułem "zjazdówka" z daleka w ogóle nie kojarzy się z elektrykiem. Sposób profilowania ramy z uwzględnieniem miejsca na baterię to inżynierskie mistrzostwo świata. Naszym faworytem pozostaje jednak seria nowych graveli. Piotr, nasz przedstawiciel, był zafascynowany Silexem do tego stopnia, że chodził z nim nawet do sklepu. Zerknijcie zresztą poniżej, bo zdjęcia najlepiej obrazują okoliczności, w jakich wszystko to się odbywało. Nie zabrakło, rzecz jasna, również i innych atrakcji, związanych min. z miejscowym folklorem, a mianowicie: tyrolskich tańców, tyrolskiego piwa i tyrolskiej kiełbachy. Głowa mogła rozboleć! I to nie wiadomo, od czego bardziej - od "wursta", czy od testów? Bo przecież nie od piwa, wiadomo! :-)\nKiedy rozsądek mówi tak, kiedy rozsądek mówi nie!\nMacie jakieś pomysły na zimę? Oczywiście rowerowe, bo znalazło by się kilka pokus na zmarnowanie dorobku całego sezonu, smakujące lepiej niż krople potu wylane na treningach. Jak uniknąć wiosennego "samoprzeniesienia" się opony z felgi wprost na brzuch? Jak zjeść świąteczne ciasteczko, i je zachować, zachowując też masę? Co robić w długie zimowe wieczory, kiedy najbardziej adekwatna do sytuacji wydaje się wiśnióweczka, względnie grzaniec galicyjski, a w planach na przyszły sezon mamy dalsze jazdy, niż do pracy? Kopać się w śniegu? Brawo! Trzeszczeć na trenażerze nad głowami sąsiadów, czy w garażu? Zacnie! Pływać, biegać na nartach, ślizgać na łyżwach? Nieźle! Pakować na siłowni mięcho w udach, uginając się pod sztangą? Uuu, nie doceniałem inwencji! Polska leży w klimacie umiarkowanym, co oznacza, że zimą bywa u nas umiarkowanie przyjemnie. Ale za minister (ministrą, ministrzycą, czy jakoś tam) Bieńkowską należy powtórzyć oczywistą prawdę: "sorry, ale taki mamy klimat!". Bogatsi o tę wiedzę, i pogodzeni z zamarzającymi w pociągach PKP oknami i klozetami, nie możemy dopuścić, by nas spotkał podobny los. Jak mantrę powtarzamy, by zimą za wszelką cenę zachować aktywność fizyczną. Doradzaliśmy ostatnio jak się ubierać na rower, kiedy temperatura znacznie spada, teraz doradzamy, by w całej tej zabawie zachować po prostu zdrowy rozsądek, i... tyle! O odżywianiu i ogólnej higienie życia, które są niezbędne do zachowania zdrowia i odpowiedniej kondycji, można poczytać sobie na tysiącach stron poświęconych tej dziedzinie. Autor tegoż artykułu nie jest w tym specjalistą, i nie jeden rondel sam wyskoczył przez okno na jego widok, bojąc się spalenia. Natomiast w kwestiach mentalnych zawiłości kolarskiej duszy, jak najbardziej - lata doświadczeń uprawniają go, by zabrać głos. Słuchajmy zatem, co ma nam do powiedzenia... nie, nie autor, tylko nasz organizm. Wewnętrzny leń zawsze znajdzie wystarczająco dużo powodów, by nas zwieść na manowce i zostawić w domu. A to za zimno, a to pada, a to nie pada, ale wieje, a to nie wieje, nie pada, ale ciemno, a to znów jasno, ale bidon wcięło, a na trenażer wlazł pająk, i w ogóle bluetooth nie działa, na siłce grypa, w basenie bakterie coli, no tragedia! Pewnie, że są warunki, w których nawet ważny trening nie ma sensu. Przy minus dwudziestu też damy radę, tylko pytanie: po co?! Stawiamy sobie cele, które mają nas motywować i spowodować poczucie satysfakcji. I tu ważna rzecz: rozsądek nie ma nic wspólnego z osiąganiem celu za wszelką cenę, co nie znaczy, że staje nam na drodze do jego osiągnięcia. Wręcz przeciwnie, może uchronić nas przed niepotrzebną kontuzją, czy chorobą, które wspólnie położą na łopatki całe nasze przyszłoroczne plany. Elastycznie dawkować zajęcia, myśleć nad zamiennikami treningu, w razie czego potańczyć z koleżanką, tylko się nie rozpędzić i nie wrócić o czwartej rano. Nie dopuścić, byśmy stali się zakładnikami swojej sportowej pasji, ale i pilnować wewnętrznego lenia, by odpowiednio wcześnie rozpoznać pod jaką maską się ostatnio ukrywa. Nie ma uniwersalnej recepty na zmagania się ze swoimi słabościami. Każdy ma swojego diabła, i swojego anioła. Trzeba nauczyć się ich słuchać. Ten sam diabeł raz nam podpowie, by jechać rowerem w śnieżną zawieruchę, a w ładny dzień włączy nam tryb lenia, przyniesie piwo z lodówki, i każe leżeć na kanapie. Piwo? To chyba anioł, ktoś powie. Mniejsza z tym, na pewno nie żona, i nie w niedzielę o dziesiątej rano. W każdym razie, nawet jeśli organizm optuje za piwem, w tej sytuacji posłuchajmy jednak rozsądku. Rozsądek też lubi piwo, ale jest bardziej ogarnięty, i rano nie pije. Podsumowując: nie bierzmy przykładu z tatrzańskich niedźwiedzi, które śpią do wiosny. One wprawdzie chudną, ale przecież nie od piwa i frytek. Postawmy sobie jakiś cel, np. przejadę osiem tysięcy kilometrów, czy schudnę (przytyję?) cztery kilogramy, itp. Dążmy do niego konsekwentnie. Ale, jak w tytule: z rozsądkiem!\nW Finlandii chcą dopłacać do zakupu roweru (na razie elektrycznego). W Szwecji i Norwegii już dopłacają. W Wiedniu 10 lat temu obowiązywał podobny program - za oddany stary rower urzędnicy dopłacali do nowego 70 euro. A w Polsce? Odpowiedzią mogą być np. działania samorządowców. Polegają one zasadniczo na tworzeniu sieci wypożyczalni. O rowerowej infrastrukturze nie wspominamy, bo to obowiązek na całym świecie. Warszawa ma na tę chwilę ponad 4500 rowerów w takim systemie, a z wypożyczeń wraca ok. 30 procent kwot wydatkowanych na ten cel. Może byłoby lepiej, gdyby pierwsze 20 minut wypożyczenia nie było za darmo. Z drugiej strony przyczynia się to do odkrywania w niejednej duszy żyłki sprintera, bo kiedy kończy się czas trzeba rowerem solidnie przyspieszyć, żeby zdążyć do najbliższej stacji dokującej. W sumie fajny widok, kiedy studentka z jęzorem na brodzie dusi szpilą w pedały i potrąca stateczne babcie na chodniku. Rzecz ma się podobnie w innych polskich miastach. Zbliżony system obowiązuje w Poznaniu, Wrocławiu, Łodzi, Szczecinie, Lublinie. Może to krok w dobrym kierunku, ale od strony ekonomii temat może być wątpliwy. Np. w Poznaniu kwota wydatkowana na funkcjonowanie projektu podzielona przez liczbę rowerów (w 2016 było ich 700) wyniosła 7400 złotych. Dużo. We Wrocławiu na jeden rower kwota ta wyniosła 2500 złotych, a w Łodzi 5500. Jednak najlepszy jest Lublin. Tu w przeliczeniu na jeden rower wychodzi, że miasto zapłaciło za niego ponad 12 000 złotych! Ludzie, za takie pieniądze w naszym sklepie moglibyśmy odszykować taki pojazd, że niejeden z naszych klientów załapałby się do czołówki Tour de Pologne! Trudno się z tym pogodzić, bo to w końcu przecież nasze wspólne pieniądze. Może w takim razie trzeba poszukać dodatkowych, lub całkiem innych rozwiązań. Istnieją dane, że na dojazdach rowerem do pracy gospodarka zyskuje srednio 21 dolarów. Ludzie korzystający z tej formy docierania do pracy ogólnie są zdrowsi, rzadziej korzystają ze zwolnień lekarskich, pracują wydajniej, więcej jest w nich optymizmu i chęci do życia. I nawet w Polsce istnieją już firmy, które rozumieją istotę zagadnienia. Infrastruktura to jedno, ale zmiana przyzwyczajeń to drugie. Człowiek woli być nagradzany za swoją aktywność, a motyw finansowy to najlepsza marchewka świata. Wobec tego pracodawcy są skłonni dopłacać do tego typu zachowań pracownika. Na naszym krajowym podwórku świetnym przykładem może być pewna sopocka firma, która dopłaca swoim pracownikom za rowerowe dojazdy już od kilku lat, i jest to złotówka za kilometr! Tak na marginesie, czy nie rodzi się u niektórych z nich pokusa, by dojeżdżać do Sopotu przez Berlin? Kolejny przykład, też z Pomorza, to Urząd Marszałkowski w Gdańsku. Tu od czerwca tego roku ruszył program pilotażowy, przewidujący dopłaty dla urzędników decydujących się dojeżdżać do pracy rowerem, w wysokości 70 zł miesięcznie. Warunkiem jest zadeklarowanie 15 takich przyjazdów miesięcznie. Oczywiście, jak we wszystkim, odstajemy pod tym względem od regulacji zachodnich krajów. Jeden nasz Sopot tego nie zmieni. I tak szwedzka IKEA rozdaje np. swoim pracownikom rowery za darmo. Takie najprawdziwsze, nie drewniane jak to u nich w sklepach, i nie z szafką na buty i kloszem na bagażniku. Francuzi zaś jednym z ministerialnych rozporządzeń wprowadzili w tym roku plan velo, dotyczący na razie 20 firm państwowych. Pracownicy „zrowerowani” otrzymują od państwa 25 eurocentów za kilometr dojazdu do swojego zakładu. Holendrzy płacą swoim obywatelom 15 eurocentów, Belgowie 20 eurocentów, Anglicy 20 pensów za milę. Nic, tylko jeżdzić, cieszyć się zdrowiem i liczyć euro na kolejne wakacje. Ale okazuje się, że jednak nie! Mimo takich udogodnień nasi zachodni sąsiedzi bardzo powoli przyzwyczajają swoje cztery litery do siodełek, i ich wskażniki dojazdów pracowniczych do firm ledwo osiągają kilka procent w poszczególnych krajach. U Anglików to już w ogóle żenada: 0,24 procenta! Czyli z tą Polską jednak nie jest jeszcze tak źle, bo nie dość, że w większości bez żadnych profitów, mieścimy się spokojnie w średniej europejskiej. Robione u nas parę lat temu badania wykazały jeszcze, że 70 proc. Polaków jeździ rowerem, a aż 23 proc. robi to przez cały rok! Większość jednak na wsi, co wzmaga we mnie podejrzenie, że statystyka może dotyczyć wielu panów dojeżdżających czasem do sklepu rowerem na przemian z kombajnem w celach spożywczych. Obym się mylił. Tymczasem w Polsce sprzedaje się ponad milion rowerów rocznie i liczba ta od kilku lat stale rośnie. Miejmy nadzieję, że wszystkie te liczby przełożą się w przyszlości na kolejne statystyki i doczekamy się wreszcie zdrowiejącego społeczeństwa, a nie kolejnych pokoleń beneficjentów ZUS-u. Jak widać bowiem, mniejsze znaczenie ma system wspierania społeczeństwa od tego, w jaki sposób my sami podchodzimy do pewnych rzeczy. Nie oglądajmy się w takim razie na „urzędasów” - Polska na rowery!\nA gdy już się zdarzy...\nJesień już chyba nie na żarty. Właśnie zmieniamy czas, ciemności zaczynają ogarniać nas na dłużej. Może być nawet tak, że słońca podczas jazdy nie zobaczymy do samej wiosny! Gorzej jednak, gdy w pewnych określonych okolicznościach, zamiast słońca nad horyzontem ukaże nam się patrol drogówki i zechce nam podnieść ciśnienie (niekoniecznie w oponach). Za jazdę bez uprawnień mogliby wypisać nam 100 zł, gdybyśmy nie byli dorośli. Próba udowodnienia im tego sączonym przez nas alkoholem tylko pogorszy sprawę, bowiem widełki znacznie wzrosną: jazda po „spożyciu” – 300-500 zł. Jeśli pobraliby z nas nieco bardziej wzbogacone powietrze – pow. 0,5 promila – to po nas! Stwierdzą stan nietrzeźwości i wycenią na 500 zł. No, ale my jesteśmy na szczęście odpowiedzialni i będą musieli poszukać czegoś innego. Zatem poszukają, poszukają i znajdą! Brak odblasku z tyłu, dzwonka, światła z przodu, hamulca, czyli ogólnie brak wymaganego wyposażenia. Piszemy mandacik: 50 do 200 zł. Mimo ciemności, ich czujne oczy mogą też dostrzec przewożone przez nas chyłkiem dziecko do lat 7, pozbawione dodatkowego siodełka. Biada nam, bo to znów 50 zł. Zresztą ta kwota to jakaś radosna cyferka, bo powtarza się jeszcze kilka razy:\nnieustąpienie pieszym na drodze dla rowerów i pieszych,\njazda poza drogą dla rowerów lub wyznaczonym pasem dla rowerów, jeśli taki jest w kierunku jazdy kierowcy,\nnie trzymanie przynajmniej jednej ręki na kierownicy,\nnie trzymanie nóg na pedałach,\njazda po chodniku (tu są jednak wyjątki).\nJeśli policjanci stwierdzą jeszcze, że gadaliśmy podczas jazdy, trzymając komórkę w ręce, albo że jechaliśmy obok innego roweru i utrudnialiśmy tym samym ruch na drodze... w obu przypadkach pozbawią nas 200 zł. Gdyby nam w tak trudnym momencie przyszła do głowy desperacka myśl o ucieczce i chcielibyśmy uczepić się ratunkowo innego przejeżdżającego pojazdu, by oddalić się szybciej – dopadną nas niechybnie, wlepiając za ten pomysł kolejne 100 zł. Podobna kwota grozi nam, gdy pomkniemy wzdłuż przejścia dla pieszych. Nasza mandatowa gehenna wciąż może niestety nie mieć końca w przypadku, kiedy wcześniej przytrafiło nam się wyprzedzanie na zakręcie. To już prawdziwa katastrofa – 300 zł! Jeśli dodać do tego wszystkiego, że za zwykłe zatrzymanie się lub zwalnianie podczas jazdy rowerem bez uzasadnionej zdaniem obserwatorów przyczyny dopiszą nam 100 zł ekstra – to można się naprawdę szczerze zafrasować! W takiej sytuacji już chyba tylko pozostaje rzucić całą tę pasję do kolarstwa, rąbnąć rowerem o pobocze i tak go zostawić. Otóż nie! To chyba najgorsza rzecz, jaką możemy w tym momencie zrobić! Bowiem i tu na nas czyhają. Pozostawienie roweru w zabronionym miejscu – do 111 zł opłaty za usunięcie roweru i dodatkowo 18 zł za każdą dobę przechowywania na policyjnym parkingu! Słowem, ani jeździć, ani stać. Wobec tego, jak żyć, Drogi Cyklisto? Wybór należy do Ciebie!\nOd kilku lat - a ostatnio za sprawą Stowarzyszenia Zdrowy Rower coraz częściej - pojawia się temat rozgrzewający czasem do białości tak cyklistów jak i kierowców: wyprzedzanie roweru na drodze. Akcja pod tytułem "1,50 metra dla rowerzysty" ma na celu uświadomienie wszystkim użytkownikom polskich dróg, że przejazd samochodu próbującego lusterkiem strącić muchę z kolarskiego łokcia stanowi ogromne zagrożenie. Z pewnością każdy z odwiedzających czasem tę stronę, nie raz i nie dwa, jadąc rowerem został pociągnięty w stronę za szybko i zbyt blisko przejeżdżającego samochodu. Inicjatywa przeprowadzenia kampanii społecznej wydaje się więc być strzałem w dziesiątkę. Niestety, moim zdaniem, zanim ta inicjatywa dotrze do naszych kierowców, w Wiśle z pewnością upłynie wiele wody. Tymczasem o zachowaniach ich kolegów choćby z Włoch, Holandii, czy Danii możemy sobie na razie raczej tylko pomarzyć. Tam od dawna rowerzysta może czuć się bezpiecznie i komfortowo. Skutecznego rozwiązania powyższego problemu w naszych warunkach spodziewałbym się więc raczej ze strony nowinek technicznych, a nie rozwiązań prawnych. Bo co nam daje obecnie obowiązujący w Polsce przepis o wyprzedzaniu roweru w odległości 1 metra? Przecież ta odległość w zupełności by wystarczyła, gdyby jej po prostu bezwzględnie przestrzegano! Warto przyjrzeć się zatem alternatywnym rozwiązaniom, już testowanym za granicą, konkretnie w Stanach Zjednoczonych i Anglii. Amerykanie postawili na ultradźwiękowy skaner odległości o nazwie C3FT montowany na kokpicie dwuśladu, z opcją współpracy z kamerą Go-Pro. Ciekawy pomysł. Jednakże informacja o niebezpiecznym zdarzeniu dociera w tym przypadku jedynie do rowerzysty. Żeby kierowca samochodu został ukarany, musimy niestety pofatygować się do najbliższego komisariatu. Nie wiem jak w Stanach, ale w polskich warunkach podobne urządzenie może się okazać bronią obosieczną. Zdarzył się przecież nie tak dawno temu niezrozumiały, czy wręcz kuriozalny przypadek, gdy polski sąd ukarał rowerzystę dokumentującego kamerką szaleńczą jazdę kierowcy samochodu osobowego. Policja po analizie filmu złożyła wniosek przeciwko... autorowi filmu! Dopatrzono się, że w chwili nagrania jechał zbyt daleko od krawędzi jezdni, czyl dalejj niż przepisowe 75 cm! Żyleciarze, nie ma co! :-) Czy w takim razie może brytyjski eksperyment z zaprzęgnięciem elektroniki w służbę ochrony cyklistów moę okazać się bardziej praktyczny? Cycle Alert - bo tak brzmi nazwa tego konkretnego gadżetu - również mierzy odległość pomiędzy pojazdami, tyle, że to kierowca samochodu (głównie chodzi o autobusy i ciężarówki) zostanie ostrzeżony o zagrożeniu kolizją. Rowerzysta jest wyposażony jedynie w specjalny chip nadawczy mocowany np. do kasku, plecaka, siodełka, itp. Obecnie ta metoda poprawy bezpieczeństwa w ruchu rowerowym z powodzeniem testowana jest w Londynie, gdzie rozdano rowerzystom już kilka tysięcy elektronicznych chipów, a coraz więcej pojazdów samochodowych (szczególnie municypalnych) jest wyposażana w system ich wykrywania. Moim zdaniem właśnie to rozwiązanie warte jest zaimplementowania w polskich warunkach. 1.50 metra - oczywiście tak! Ale znając mentalność kierowców i tendencję spadkową w kulturze jazdy na naszych drogach nie liczę specjalnie na cud przebudzenia i dostosowanie się do najsłuszniejszych nawet postulatów. Z drugiej strony: czy taki umowny pan Dresik w swojej podrasowanej "beemce" usłyszy brzęczyk urządzenia ostrzegającego, gdy w tle rozlega się rozkręcony na full zespół "Bayer Full", czy inny "Akcent"? Wątpię! Zatem wspierajmy wszyscy naszą rodzimą akcję promującą bezpieczne zachowania na drodze, pozostając w nadzieii, że polscy disco-polowcy dołączą do tej kampanii, i napiszą jakiś przebój, gdzie "te oczy, te oczy zielone" będą skupione również na innych uczestnikach ruchu, jakimi jesteśmy my - rowerzyści! Panie Zenku: do dzieła!


Czy warto jechać do Bari i dlaczego tak? Gdzie zjeść i co zobaczyć? - Zakreecona.pl | Blog modowy | Blog lifestylowy | Blog podróżniczy\nby Monika Żurawska - 22:14\nOdkąd zobaczyłam na blogu Fashionelki post dotyczący 5 dniowego planu zwiedzania Apulii, wiedziałam, że prędzej czy później i ja się tam wybiorę. Długo się nie zastanawiałam, tylko zaczęłam polować na bilety do Bari. Po drodze miałam sporo przygód z Wizzairem, przez którego musiałam swój lot zmieniać aż 3 razy, ale ostatecznie wyszło mi to na dobre, bo do Bari polecieliśmy bezpośrednio z Wrocławia, a bilety kosztowały nas jakieś 58 zł na łebka.\nBari to stolica regionu Apulia i największe miasto nad Adriatykiem, które ma naprawdę sporo do zaoferowania. Dlatego jeśli zdarzy się Wam kiedyś, że gotówka będzie ciążyć w portfelu, a szef akurat zadzwoni i przekaże radosną informację, że weekend zostaje przedłużony do poniedziałku lub wtorku, to pakujcie manatki i ruszajcie do tego uroczego miasteczka.\nJeszcze do końca października 2018 do Bari dolecicie bezpośrednio z Wrocławia, Katowic i Warszawy linią Wizzair. A potem te połączenia znikają. Być może staną się sezonowe, ale jest też prawdopodobne, że już nie powrócą, dlatego warto spróbować wyhaczyć bilety w dobrych cenach jeszcze teraz.\nW Bari polecam Wam spędzić przynajmniej jeden dzień - z pewnością wystarczy, żeby poznać uroki miasta i zachwycić się nim tak jak ja. Resztę wyjazdu przeznaczcie na wycieczki po okolicznych miasteczkach, o których wspominałam Wam już w poprzednim poście.\nAle wracając do Bari...\nNie spać, zwiedzać, za.... Nie no żarcik :D Odpowiedź jest krótka - spacerować i plażować.\nDlaczego spacerować? A no dlatego, że Waszym oczom ukażą się obrazki jak poniżej.\nPromenada łącząca plażę z centrum miasta.\nJa bym mogła po takich uliczkach spacerować całe dnie.\nA dlaczego plażować? W Bari znajduje się jedna miejska plaża - szeroka, piaszczysta oraz strzeżona. Byliśmy tam w środku sezonu i proszę mi wierzyć, że nie było tam tłumu turystów. Być może nie ma tam cudownych widoków i nie jest to najpiękniejsza włoska plaża, ale z całą pewnością nie ma tu ścisku, jest bardzo dużo miejsca, szczególnie dla rodzin z dziećmi, które nie będa musiały się martwić, że Maluch nie będzie miał możliwości oddalić się od kocyka nawet na milimetr. No i przede wszystkim - nie ma parawanów:D\nOczywiście najlepiej poruszać się pieszo! Odległości pomiędzy najważniejszymi atrakcjami nie są duże. Jeśli zdarzy się, że nocleg będziecie mieli w pewnym oddaleniu do centrum, spokojnie będzie mogli skorzystać z naziemnego metra, chociaż sama nie wiem czy to jest metro... Pod ziemią nie jedzie chyba ani przez moment a jednak na każdym przystanku widnieje szyld z dużą literą M :D\nJeśli do Bari przyjedziecie samochodem, polecam zostawić auto na zadaszonym parkingu Parcheggio Porto przy Corso Vittorio Veneto Koszt za cały dzień to 3 euro... chyba się opłaca!\nW Bari jadłam chyba najpyszniejszą w życiu Focaccie. Jednak instastory to jest dobra rzecz, bo dzięki temu, że nagrywałam relację, dostawałam od Was sporo pytań o to gdzie znalazłam nocleg, ale też dzieliliście się ze mną wskazówkami, dzięki czemu znalazłam Panificio Santa Rita przy Str. dei Dottula 8. Cała Foccacia kosztuje 2 euro, ale jedna porcja (tak jak na zdjęciu poniżej), którą spokojnie naje się osoba mojej skromnej postury, to był koszt 1 euro! To było niebo w gębie!\nNo ale, do jasnej anielki, co to jest ta cała Focaccia? Już śpieszę z odpowiedzią. To typowa włoska potrawa, coś w rodzaju ciasta od pizzy bez sera i sosu, ale jednak nie do końca. Każdy region szczyci się swoją odmianą. W Bari jedliśmy taką z przyprawami ziołowymi i pomidoram. Na samo wspomnienie robię się głodna!\nFocaccia jest dobra na lunch - jeszcze raz Wam przypomnę, że we Włoszech obowiązuje siesta, więc jeśli złapie Was głód w godzinach pomiędzy 14.30 a 19.30 to w większości przypadków mogą poratować Was supermarkety (albo fastfood).\nWieczorową porą po dniu pełnym wrażeń z pewnością głód zajrzy Wam w oczy, ale i na to mam radę. Udało nam się znaleźć pizzerię (Il Fornacio przy Via Francesco Crispi 87), gdzie cena pizzy wahała się pomiędzy 5 a 7 euro, w środku było skromnie, jednak osoba właściciela zdecydowanie umiliła nam pobyt. Przemiły Pan pokazywał nam zdjęcia z młodości, którymi też jest ozdobiony lokal. Mimo bariery językowej udało nam się miło "porozmawiać" :)\nWarto zostać tutaj do wieczora, bo oświetlone uliczki robią naprawdę super wrażenie. I dopiero wieczorem z domów wychylają się lokalsi (przynajmniej w porze letniej) bo wcześniej jest po prostu za gorąco.\nDużo z Was pytało o sukienkę - a więc kupiłam ją rok temu na wyprzedaży w House, jakieś 50 zł mnie kosztowała. Takiej samej już nie znajdziecie, ale mnóstwo podobnych z pewnością tuła się na sieciówkowych i lumpeksowych wieszaczkach w poszukiwaniu nowej właścicielki!\nA tutaj Bazyla św. Mikołaja (od lewej) i Katedra San Sabino, których to za dnia nie udało mi się uchwycić, ale wieczorową porą prezentowały się równie pięknie, chociaż może zdjęcie nie do końca to ujmuje.\nNo to jak? Kto wybiera się do Bari?\nEtykiety: Life, Memories, Podróże, Tips, Travel, Włochy\nJa bym się wybrała z miłą chęcią. Piękne widoki.\nMonika Żurawska 14:05\nOj tak, naprawdę jest tam pięknie!:)\nAlez mi się zachciało takiej foccacci! To jest najlepsza kuchnia na świecie!\nMonika Żurawska 14:06\nFoccacio to było niebo w gębie, ciekawe, może kiedyś spróbuję sama ją przygotować!\nUrocze miejsce... chyba wszędzie warto jechać zobaczyć coś nowego...\nMonika Żurawska 14:13\nTeż wychodzę z założenia, że w każdym miejscu można odkryć coś ciekawego:) I każda podróż uczy nas czegoś nowego:)\nBartusiowy Blog / Dorota Ziołkowska 10:11\nPiękne miasteczko! Sama chętnie pospacerowałabym po tych urokliwych uliczkach...\nTo przyjemność w czystej postaci!:) polecam!\nParyska Nabierka 10:25\nNie znalam wczesniej, super odkrycie\nJest tam pięknie, to prawda;)\nW Bari spędziłam prawie dwa miesiące w 2007 r. Nie wiem, czy coś się od tego czasu zmieniło.. Pewnie tak. Jest to piękny region, nieco niezagospodarowany turystycznie, choć ostatnio słyszę, że wiele osób wybiera ten kierunek... także chyba się to nieco w tej kwestii zmieniło..\nOj tak, już coraz więcej tam turystów, chociaż nie jest jeszcze tak oblężony jak Wenecja i Rzym, na całe szczęście:)\nDodo Dan 20:34\nPrzepiękne widoki. Chciałabym tam kiedyś pojechać.\nMonika Żurawska 14:12\nTo proszę rozpocząć poszukiwania tanich biletów!:) Dla chcącego nic trudnego!:)\nmi to bardzo przypomina Maltę. bardzo, bardzo: http://www.autopogon.pl/2018/06/valette-najlepiej-oglada-sie-w-pionie.html\ntakie urocze wąskie uliczki bywają do siebie podobne:) A w Malcie też byłam i posty z Malty ukażą się również już niedługo:D Pierwsze już na dniach!\nKristof Radke 19:19\nPiękne miejsce :O\nRzeczywiście urokliwe miasteczko trochę przypomina mi te włoskie :)\nDanuta Brzezińska 20:53\nFajny taki wypad, zdjecia urocze. Może tez się wybierzemy, bo bardzo nas zachęciłaś.\nAleksandra Bohojło / Esencja 00:51\nPrzestudiowałam wszystkie zdjecia. U Ciebie i u Elizy. Zachwycające miejsce. Nie byłam, ale wierzę, że kiedyś stanie na mojej drodze.\nZołza z kitką. 14:37\nTwoja biała sukienka jest prześliczna! Idealnie wpisuje się w klimat miejsca, w którym byłaś! :)\nWedding And The City 14:32\nŚwietny kierunek dla dwójki zakochanych w sobie osób, w tym na podróż poślubną <3\nByliśmy w Bari i jest to jedno z miejsc, do których planujemy wrócić! Zakochałam się w tym miejscu :)\nMiędzy Afryką a Sycylią - czyli Malta w pigułce + ...\nCzy warto jechać do Bari i dlaczego tak? Gdzie zje...\nTrzy miasteczka, które koniecznie musisz odwiedzić...\nZakrecona Travel - czyli kolejne samodzielnie zorg...