Książkowe Wyliczanki: 2022\nPewne książki przyciągają większą uwagę, bardziej trafiają w gust czytelniczy, w jakiś sposób wyróżniają się na naszej czytelniczej drodze. Od dawna powieści historyczne sprawiają mi dużo radości podczas lektury. Cieszę się również z coraz większej popularności tych książek wśród polskich pisarzy, bo dzięki temu poznajemy polskie dzieje czasami bardziej, czasami mniej poważnie. Twórczość pani Agnieszki Panasiuk miałam okazję poznać, wiem że żywi ona duży sentyment do Podlasia i to właśnie tam osadza akcję swoich historii. Tym razem mam przyjemność patronować najnowszej książce autorki pt. "Ścieżki Elizy".\nEliza od najwcześniejszych lat służy hrabinie Stefanii z Radziwiłłów, wraz z nią przemieszczając się po europejskich dworach. Kiedy jej opiekunka umiera, dziewczyna składa obietnicę opieki nad czteroletnią córką hrabiny. To właśnie dane słowo sprawia, że Eliza jedzie na Podlasie, aby tam podczas tajnej misji chronić majątek swojej młodej podopiecznej. Powrót na ziemię przodków, o której bohaterka wie bardzo niewiele, jest emocjonujący, a niedawne powstanie listopadowe, które nadal wywiera wpływ na polskich mieszkańców, sprawia, że niepokój na tych ziemiach trwa. Eliza odkrywa piękno polskich obyczajów, poznaje polską mentalność, a przypadkowe spotkanie wywołuje bardzo wiele różnorodnych emocji i wpływa na decyzje życiowe bohaterki.\nAutorkę wyróżnia miejsce osadzenia akcji popełnionych powieści, którym jest trochę zapomniane polskie Podlasie. To tam mieszkają bohaterowie, niektórzy z nich wyjeżdżają w ten region z różnych powodów i odkrywają uroki tamtych zakątków. Również tym razem autorka wysłała bohaterkę z europejskich salonów na polskie ziemie, pozwalając odkryć jej kulturę i tradycję nie tylko polską, ale również podlaską.\nW twórczości Agnieszki Panasiuk czuć ducha czasów, w którym osadzona jest powieść. Bohaterowie nie są uwspółcześnieni, ich zachowanie i tok myślenia pozwalają uwierzyć, że znajdujemy się w XIX wieku. Również sama historia poprowadzona jest stabilnie, pozwala trochę wyciszyć czytelnika, ale w żadnym wypadku nie jest nudna. Tym bardziej, że autorka dodała odrobinę smaku w postaci tajemniczego bohatera, z którym Elizie przyjdzie się spotkać. W powieści zachowana jest równowaga między akcją, działaniami bohaterów, a przedstawieniem ówczesnego lokalnego kolorytu. To kolejna powieść, w której pojawiają się ówczesne tradycje, które dopełniają główne wydarzenia.\nPodróże Elizy, jej tajne działania, które oficjalnie uwiarygadnia posada guwernantki i poszukiwanie pracy, dają czytelnikowi możliwość poznania różnych dworów i prowadzonej w nich polityki. Autorka pokazuje szlachtę i chłopów, którzy współżyją w zgodzie, a starania zarządców pozwalają na godne życie bohaterów pańszczyźnianych, ale na kartach powieści pojawiają się również miejsca, które wyraźnie odbiegają od takiego modelu, a chłopi żyjący pod pańskim butem myślą jedynie o przeżyciu kolejnego dnia.\nPowieść obfituje w bohaterów i choć Eliza jest postacią głównoplanową, to zaraz za nią pojawia się kilkoro bohaterów, którzy stanowią barwne tło i sprawiają, że akcja posuwa się do przodu w płynny sposób. Bohaterowie są różnorodni, niektórzy bardzo wyraźnie wyróżniają się na tle ówczesnych czasów, żyjąc niekonwencjonalnie i wzbudzając niezdrowe zainteresowanie. Autora przedstawia również negatywnych bohaterów, którzy wywołują zamieszanie i dążą jedynie do własnych korzyści.\nSama akcja powieści jest ciekawa i wartka, a jednocześnie jest to nurt płynącej rzeki, a nie rwącego wodospadu. Wydarzenia są realistyczne, uwiarygadniające ówczesne życie, bohaterowie żyją swoimi obowiązkami, wizytami u znajomych i udziałem w okazjonalnych wydarzeniach. Co jakiś czas dzieje się coś, co trochę podnosi ciśnienie, wywołuje mocniejsze bicie serca i zaskakuje czytelnika. To sprawia, że nigdy nie wiadomo, co będzie miało miejsce na następnej kartce.\nOsadzając akcję powieści kilka lat po powstaniu listopadowym, kiedy Polacy nadal żyli nadziejami wolnościowymi, a uczestnicy tego wydarzenia byli poszukiwani przez carskie wojsko autora wprowadziła z jednej strony elementy patriotyczne, a z drugiej odrobinę tajemnicy. Jeden z bohaterów bezpośrednio związany z wydarzeniami wywołuje wiele emocji zarówno w sercu Elizy jak i w poszukujących go carskich urzędnikach. To sprawia, że nie można się nudzić podczas lektury.\n"Ścieżki Elizy" to lektura, która znajdzie uznanie w sercu każdego, kto ceni powieści historyczne. W książce pojawiają się elementy patriotyczne, kultura i tradycja polska z XIX wieku, codzienne życie, a jednocześnie wydarzenia, które wywołają dużo emocji. Elementy tajemniczości doskonale wciągają i nie pozwalają oderwać się od lektury. Wątek miłosny jest doskonałym zwieńczeniem tej historii. Powieść Agnieszki Panasiuk to doskonały sposób na spędzenie przyjemnych chwil z książką.\nTytuł: Ścieżki Elizy\nPremiera: 17 maj 2022\nObecne wydarzenia za naszą wschodnią granicą każą po raz kolejny zastanowić się, jak można doprowadzić do zbrodniczej wojny, która niszczy tysiące istnień. Jeszcze chwilę temu nikomu nie przyszło by do głowy, że zastraszanie rosyjskich rządzących, a przede wszystkim Władimira Putina, może skończyć się wysłaniem wojsk na niezależny kraj. Książka Garri Kasparowa pokazuje, jak systematycznie i konsekwentnie przywódca Kremla dąży do uzyskania coraz większej władzy.\nPrzestawia początkowe nadzieje narodu rosyjskiego na dostatnie życie w kapitalizmie i pokładanie nadziei w rządach Borysa Jelcyna. Niestety lata '90 nie dały tego, czego spodziewali się ludzie, dlatego objęcie prezydentury przez Władimira Putina w 1999 roku miało otworzyć lepszy świat. Kolejne piętnaście lat jego rządów pokazują coraz większy upadek wolności w Rosji i dążenie do rządów autorytatywnych. Na przestrzeni czterystu stron autor pokazuje Rosję od rozpadu ZSRR i upadku Muru Berlińskiego do roku 2015. Autor pokazuje przez poszczególne wydarzenia jak bardzo Putin nie liczy się z nikim poza własną osobą.\nAutor popełnił tę książkę w roku 2015, w chwili wydarzeń, które miały miejsce w Donbasie i Ługańsku. W Polsce pierwsze wydanie ukazało się w roku 2016. Zabierając się za tą książkę w obecnej chwili, kiedy została wznowiona na naszym rynku, miałam wrażenie, że autor pisał ją mając wiedzę o obecnych wydarzeniach. Szczególnie na początku, kiedy wspomina on o wojnie, do głowy przychodzi właśnie ta, która zaczęła się 67 dni temu.\nLektura tej książki pozwala lepiej zrozumieć siły działające w Rosji i przemiany, jakie w niej zaszły po roku 1989. Początkowy boom kapitalistyczny, oraz rządy Borysa Jelcyna, które z każdym rokiem ujawniały więcej wad i matactw okazały się kiepskim początkiem. Zdecydowanie lata '90 mogły mieć wpływ na dalsze wybory społeczeństwa, które ostatecznie zdecydowało się na Władimira Putina, byłego podpułkownika KGB. Miał on wnieść powiew świeżości i ruszyć Rosję ku lepszemu światu. Szybko się jednak okazało, że jego dążenia są zupełnie inne, choć w pierwszych latach swoich rządów był ostrożny i działał pod płaszczem wolności obywatelskich.\nGarri Kasparow przedstawia w swojej książce co ważniejsze wydarzenia, które miały miejsce za rządów Putina, przywołuje wzięcie zakładników w Biesłanie i działania rządu rosyjskiego, potępione przez zachodni świat. Przedstawia wojnę w Czeczenii, aneksję Krymu, a także wydarzenia w Donbasie i Ługańsku, które oficjalnie nazywa wojną. Pokazuje powolne zabieranie wolności obywatelom Rosji. Zamykanie usta mediom, likwidowanie przeciwników politycznych, zakaz protestów na ulicach, z każdym rokiem życie w Rosji staje się coraz bardziej podobne do tego z czasów sowieckich.\nAutor bardzo wyraźnie podkreśla też błędne wyboru Zachodu, które nie reagowały na działania Kremla, albo bardzo nieśmiało wyrażały swój sprzeciw. Wskazuje, że brak wyraźnych działań zachodu dał Putinowi wolną rękę, bo nie musiał on bać się konsekwencji swoich decyzji w postaci różnorodnych sankcji. Kasparow wskazuje, że Zachód tak bardzo chciał przyjaźni z Rosją, że pomimo łamania praw człowieka przyjął ją do G8, a za rządów Baracka Obamy chciano zapomnieć wszelkie wcześniejsze przewiny i dać Rosji kolejną szansę.\nPo lekturze tej książki wyłania się obraz Rosji jako kraju pokrzywdzonego przez własnych przywódców i Zachodu, który nie chce/nie potrafi właściwe zareagować na działania rządu Kremla. Jednocześnie autor przedstawia siebie jako wyraźnego przeciwnika władzy, który musiał uciekać z Rosji. Podczas lektury zdarzały się momenty, które czytałam z pewnym znużeniem, kiedy autor snuł wywody o potrzebach zmiany, jednak całość lektury daje obraz dążeń Putina.\n"Nadchodzi zima" to książka, która pomoże zrozumieć rządy w Rosji i przemiany, jakie miały tam miejsce od końca epoki komunizmu do roku 2015. W obecnych czasach książka zyskała drugie życie i pokazuje smutną prawdę, że dążenia Putina nie skończyły się na żadnym uzyskanym celu, a jeśli nie zostanie on powstrzymany, to nie cofnie się przed kolejnymi działaniami. Autor, jako wyraźny przeciwnik Władimira Putina i jego polityki, dosadnie pisze o jego wyborach, który nie liczy się z obywatelami, ale jednocześnie wyraźnie krytykuje brak zdecydowanej postawy krajów Zachodu oraz Stanów Zjednoczonych. Warto poznać perspektywę Garri Kasparowa i politykę Władimira Putina.\nTytuł: Nadchodzi zima. Dlaczego trzeba powstrzymać\nWładimira Putina i wrogów wolnego świata\nTytuł oryginalny: Winter Is Coming. Why Vladimir Putin\nand the Enemies of the Free World Must Be Stopped\nPremiera: 25 marzec 2022\nKiedy siadam do recenzji tego tytuły, na świecie trwa burza po wydarzeniach, które miały miejsce podczas rozdania Oskarów, a których głównym uczestnikiem był właśnie Will Smith. Czy jego postępowanie było słuszne, czy nie, każdy zapewne będzie miał inne zdanie na ten temat. Jednak po lekturze powyższej książki jestem w stanie zrozumieć motywy, jakie nim kierowały. Dzięki niej zrozumiałam człowieka, który kryje się w środku sławnego aktora i celebryty.\nAutobiografia Willa Smitha, napisana przy pomocy Marka Mansona zaczyna się w Filadelfii, gdzie aktor urodził się i dorastał. Historia jego dzieciństwa, relacji rodzinnych, przyjaźni i powolnego dorastania, które łączyło się ze światem rapu. Wzloty i upadki zarówno pod względem miłosnym jak i finansowym. Świat Hollywood i czas seriali oraz filmów. Dość pokaźna lektura pozwala odkryć świat autora, ale również jego psychikę i problemy, których doświadczał.\nTen Will Smith, jakiego znacie - raper i pogromca kosmitów, wiodący barwne życie gwiazdor kina - to w znacznym stopniu moja kreacja, wystudiowany i dopracowany do perfekcji wizerunek, który stworzyłem po to, żeby się chronić. Żeby schować się przed światem. Żeby ukryć tchórza.\nPodczas lektury tej książki wyłania się człowiek, którego ciężko nazwać idolem, którego znamy ze szklanego ekranu. Aktor odsłania się przed czytelnikiem, pokazuje swoje lęki, marzenia i potknięcia. Już sam początek pokazuje dom rodzinny w którym się wychował, a który okazał się pełen przemocy. Agresywne zachowanie ojca, który był tyranem i bił matkę, bardzo mocno wpłynęło na Willa. Przyznaje się on do bycia tchórzem, strachu, który rządził całym jego dzieciństwem, ale wpłynął również na dorosłe życie. Każde z rodzeństwa radziło sobie inaczej na sytuację domową, a Will postanowił rozbawiać towarzystwo, bo zauważył, że wtedy sytuacja się uspokaja i dzięki temu może pomóc. Ten luz i postawa zabawnego gościa została z nim na długo, wpłynęła na przyszłe życie.\nZanim dostał się do telewizji i na wielki ekran, Will był raperem, choć w tamtych czasach ten gatunek jeszcze nie istniał. Wtedy był ktoś kto składał bity i ktoś kto opowiadał historie. Will był świetny w tym co robił, stał się Fresh Princem i wraz z zespołem, który założyli spełniał się w muzyce. Bardzo szybko wspiął się na szczyty ówczesnej kariery w tej niszy. Zaczął zarabiać niesamowicie duże pieniądze i to go zgubiło. Zadawał się z ludźmi z półświatka, a także wraz z chłopakami z zespołu odpuścili sobie tworzenie, bo mogli i byli bogaci. Ostatecznie zjadły go podatki i znów zaczynał od zera.\nKariera telewizyjna dała mu możliwość nowego początku. Późniejsze role w filmach, coraz bardziej kasowe tytuły i coraz większa rozpoznawalność aż do dziś.\nKiedy byłem sławny dzięki muzyce, fani nazywali mnie Fresh Prince. Kiedy źródłem mojej sławy była telewizja, ludzie wołali do mnie: "Hej, Will!". Tymczasem w poniedziałek rano po bijącej rekordy kasowe premierze Dnia Niepodległości po raz pierwszy ktoś zwrócił się do mnie per "panie Smith".\nAle w tym wszystkim cały czas był skrzywdzony człowiek, który marzył o wspaniałej miłości i rodzinie i tu też potknął się nie raz, nie dwa. Pierwsza miłość to był wielki zawód. Do tego robił wszystko, żeby przebaczyć i zatrzymać tą kobietę do końca przy sobie. Kolejny związek był krótki, choć to wtedy właśnie Will poznał pierwsze uroki ojcostwa. I ostatni związek, o którym wspomina: związek z Jadą. Związek, który trwa do dziś.\nMimo sporej objętości ten tytuł czyta się z przyjemnością i dość szybko dochodzi do jego końca. Z pewnością ma na to wpływ zarówno język, prosty i wciągający, ale również sposób, w który autor przedstawił siebie i swoje życie. Will nie kryje się ze swoimi słabościami, pokazuje co było nie tak w jego życiu. Opowiada, kiedy się potknął i co zrobił nie tak. Czasami bardzo szczerze opowiada, że nadal nie wie jak powinien inaczej postąpić, ale to w jaki sposób zareagował było zdecydowanie niewłaściwe.\nZ tej książki wyłania się zwykły, prosty chłopak, który miał w życiu sporo szczęścia, miał też predyspozycje do tego, żeby dobrze grać. Jego świat nie jest jednak różowy, jakby się wydawało, a z wiekiem nie zawsze nauczył się podejmować właściwe decyzje. Po lekturze tej książki Will Smith staje się bliższy, ale jednocześnie bardziej ludzki. I czuje się do niego sympatię.\n"Will" to autobiografia, którą Will Smith napisał razem z Markiem Mansonem. Mimo swojej objętości czyta się ją szybko i łatwo, na co zdecydowanie wpływa język tej historii. Z książki wyłania się obraz człowieka bardzo nam bliskiego, z wieloma wadami, błędami życiowymi, ale też sukcesami. Will nie kryje się z niczym, zaczynając od swojego dzieciństwa i przemocowym domu, po problemy w związkach i chęć dominacji. To człowiek, który okazuje się bliski i który zyskuje sympatię podczas lektury. Warto poznać to oblicze aktora i samemu odkryć swój stosunek do niego.\nAutor: Smith Will, Manson Mark\nTytuł oryginalny: Will\nPremiera: 11 listopad 2021\n"Zakochana hrabina" po raz kolejny przenosi czytelnika do XIX-wiecznej Polski, gdzie dwójka głównych bohaterów musi poradzić sobie z problemami natury kryminalnej i miłosnej. Wartka akcja sprawia, że ciężko się od niej oderwać do ostatniej strony. Autorka nadal udowadnia, że na doskonałe pióro. Dla mnie doskonała odskocznia i z niecierpliwością czekam na kolejny tom.\nCykl: W dolinie Narwii #03\nPremiera: 26 luty 2022\nZanim zabrałam się za lekturę tej książki, wielokrotnie trafiałam na rozmowy o niej, jakieś formy recenzji czy opinii, ale patrząc na całokształt, wiele z nich się wzajemnie wykluczało, a ja nadal nie wiedziałam, czy ta pozycja przypadnie mi do gustu, czy też nie. Jednego byłam pewna, to zdecydowanie książka nietuzinkowa, być może kontrowersyjna i jej lektura może nie być łatwym zadaniem.\nPewnej nocy niezwykle makabryczny sen powoduje, że młoda kobieta, Yong-hye, postanawia przestać jeść mięso, pozbyć się go ze swojego życia. Ta decyzja jest niezrozumiała przez jej najbliższych: mąż, a także reszta rodziny początkowo dają jej czas, ale później, wszelkimi możliwymi sposobami, postanawiają zmusić ją do zmiany tej decyzji. Jednak Yong-hye powoli zaczyna swoją przemianę, która odbije się zarówno na jej psychice jak i ciele. Dokąd ją ona zaprowadzi?\nTo zdecydowanie inna historia, niż można by się spodziewać, czytając opis. Żeby zrozumieć kontekst decyzji tytułowej bohaterki trzeba choć trochę znać realia życia w Korei Południowej, normy społeczne, które tam rządzą. Bo czym dla nas byłaby decyzja o rezygnacji z jedzenia mięsa? Nic nadzwyczajnego, w większości wzruszylibyśmy ramionami i przeszli nad tym do porządku dziennego. Jednak dla Koreańczyków mięso jest w pewnym sensie wyznacznikiem statusu. Imprezy na której je się czyste mięso, najlepiej koreańską wołowinę, są niezwykle szumne. Wiec widok żony, która w środku nocy opróżnia lodówkę z wszelkiego mięsa, może być szokiem. Tak właśnie zaczyna się ta historia.\nKsiążka podzielona jest na trzy duże rozdziały i ma trzech narratorów. W żadnym momencie autorka nie oddaje głosu tytułowej bohaterce. Jej zachowanie widzimy przez pryzmat męża, szwagra i siostry. W zależności od narracji, Yong-hye staje się bardziej lub mniej zrozumiałą postacią. Autorce udało się sprawić, że każdy z narratorów inaczej przedstawia bohaterkę, w zależności od spojrzenia staje się ona żoną, która nie spełnia norm społecznych i nie pomaga biednemu mężowi, fascynacją seksualną lub zniszczoną przez życie kobietą, która ostatecznie pogrąża się psychicznie.\nPodczas poszczególnych rozdziałów i historii Yong-hye powoli widać jak wygląda świat w Korei. Stosunek rodziców do dzieci (nie ważne czy dorosłych i zamężnych), którzy w dużej mierze jest autorytatywny i władczy. Stosunek męża i żony, która powinna zachowywać się, jak pokazują normy społeczne. Rola i zadania matki, która nie tylko musi pracować, ale mieć cały czas pod kontrolą dzieci. Musi się nimi opiekować i nie pozwolić, żeby stało się coś złego. To matka odpowiada za dziecko.\nKażdy z rozdziałów przybliża bardziej narratora, niż główną bohaterkę. W czasie opowieści męża Yong-hye to jego było mi szkoda. Pokazywał jak bardzo cierpi na zachowaniu żony, a jednocześnie jak bardzo chce jej pomóc i to do mnie przemawiało. Siostra bohaterki również wywołała we mnie dużo emocji, pokazując swój świat i wybory, których dokonała oraz ich konsekwencje. Zdecydowanie najmniej zrozumiały był świat szwagra, bardzo erotyczny, bardzo niestabilny.\nYong-hye przez całą książkę była dla mnie postacią odległą. Pokazywana przez pryzmat różnych osób, doprowadzona na skraj, ale w całej tej sytuacji nie było mi jej żal. Miałam wrażenie, że to osoba chora psychicznie, bo wybory które podejmowała, szczególnie te w końcowej fazie książki, były zupełnie niezrozumiałe. Przez większość czasu zachowywała się jak ktoś obcy, jak roślina, jak niespełna rozumu. Czy gdyby pozwolono jej przemówić do czytelnika, odbiór byłby inny?\n"Wegetarianka" Han Kang to książka trudna do jednoznacznej oceny. Główna bohaterka jest przez cały czas odległą postacią, którą ciężko zrozumieć. Jednocześnie przez pryzmat jej zachowania pokazane są pewne koreańskie normy społeczne, które bohaterka swoim zachowaniem łamie i to wywołuje wielkie niezrozumienie. To jedna z tych lektur, podczas których warto choć odrobinę znać realia kultury z której się wywodzi autorka. Trudna, ale jednocześnie warta poznania.\nTytuł oryginalny: The Vegetarian (채식주의자)\nPremiera: 10 luty 2021\nGdzie znajduje się "Skradziony klejnot" Alek Rogoziński\nAutor, który do tej pory wydawał książki kryminalno-przygodowe z dużą dozą humoru, tym razem zdecydował się na coś, wydawać by się mogło, zupełnie innego i przeniósł akcję swojej powieści do XVII wieku. Dla miłośników twórczości Alka Rogozińskiego może być to trudne, ale ja właśnie tą książką zaczynam przygodę z piórem autora. Jak wypadło to pierwsze spotkanie?\nHrabianka Juliana Zasławska, wychowana w Paryżu córka polskiego szlachcica i francuskiej szlachcianki, ma niezbyt przyjemną niespodziankę w dniu swoich osiemnastych urodzin. Dowiaduje się, że z powodu problemów finansowych ma udać się do ciotki do dalekiej i nieznanej Polski, aby tam znaleźć męża i przejąć spadek. Dla młodej dziewczyny wychowanej w światowej stolicy kraj ojca jawi się jako zapomniany i dziki. Warszawa okazuje się jednak miejscem zupełnie innym niż się spodziewała, szlachcie są niezwykle uprzejmi, a młoda szlachcianka zostaje uwikłana w tajemnicze sprawy. Zniknięcie ukochanej kolii królowej Marysieńki staje się początkiem wydarzeń, w których Juliana będzie uczestniczyła mniej lub bardziej świadomie. Czy uda jej się wyjść z tej przygody cało i czy znajdzie się kawaler, który pomoże jej w tej sytuacji?\nStyl autora pozwala na bardzo szybkie wciągnięcie się w opowiadaną historię. Lekki i przyjemny, nawet mimo bardziej niebezpiecznych momentów sprawia, że historię czyta się z przyjemnością. Dla osób, które lubą czystość historyczną pewnym problemem może być język, a raczej pewne sformułowania, które pojawiają się w tej historii i są całkowicie współczesne. Już w pierwszych rozdziałach pojawia się w myślach Juliany kwestia tego, że jej rodzina jest spłukana. Można przymknąć oko na takie kwestie, albo nie.\nNie mogę porównać tej historii z wcześniejszymi powieściami, ale wydaje mi się, że autorowi udało się całkiem zgrabnie oddać świat XVII wiecznej szlacheckiej Warszawy. Bohaterowie dość szybko dają się lubić, mowa tu szczególnie o postaciach pierwszoplanowych. Szczególnie kreacja Pierra, kuzyna Juliany, jest niezwykle barwna i trudna do zapomnienia, to bohater który wnosi dużo świeżości do tej historii i staje się przeciwwagą dla polskich szlachciców. Już od początku pojawiają się wątki przygodowe i kryminalne, a wszystko opisane jest z dużą dozą humoru i delikatną ilością sarkazmu.\nAutor pokusił się o wysłanie Juliany nie tylko na polskie salony, ale również na dwór Jana III Sobieskiego i królowej Marysieńki. To tam zaczyna się intryga kryminalna, która powoli zatacza coraz szersze kręgi i w pewnym momencie uderzy również w główną bohaterkę i jej kuzyna. Autor pokusił się o kilka wątków, które łączą się i splatają i tworzą barwną mozaikę. Wyjaśnienie niektórych kwestii może zaskoczyć.\n"Skradziony klejnot" to lekka historia kryminalno-obyczajowa, osadzona w XVII wieku. Świat ówczesnej szlachty staje się czytelnikowi bliższy dzięki prostemu językowi, nie do końca stylizowanemu na ówczesne realia. Realistyczni bohaterowie dopełniają całości. To historia, którą bardzo szybko się poznaje, choć wątpię, żeby równie długo została w głowie. Dobry pomysł na lżejszą lekturę przy gorszym nastroju.\nTytuł: Skradziony klejnot\nCykl: Gorset i szpada #01\nPremiera: 03 luty 2022\nJaponia pociąga mnie od zawsze, a właściwie od pierwszych spotkań z anime, które w latach '90 stały się dla mnie magiczną krainą. Od tamtej pory miałam okresy, kiedy pochłaniałam japońskie animacje, później ta fascynacja przeszła, ale ciekawość na temat Kraju Kwitnącej Wiśni została mi do dziś. Dlatego książki traktujące o tym kraju czytam z lubością. Tym razem sięgnęłam po historię spod pióra Europejczyka, który studiował Japonię przez długie lata. Co wyszło z tego spotkania?\nPrzez meandry miasta prowadzi nas kot, który jest obserwatorem wydarzeń, nieuchwytnym przewodnikiem po zakamarkach metropolii. Dzięki niemu poznajemy bohaterów tej powieści: tradycyjnego tatuażystę, bezdomnego, mężczyznę zafascynowanego grą z dzieciństwa, taksówkarza, byłego członka yakuzy, detektywa i inne postacie, które przez kilka chwil pokazują swój świat i jego złożoność. Zbiór poszczególnych historii tworzy obraz różnorodny, a jednocześnie bardzo ze sobą powiązany.\nNick Bradley urodził się w Niemczech, wychowach w Wielkiej Brytanii, ale przez kilka lat mieszkał w Japonii, studiował kulturę tego kraju i płynnie mówi po japońsku. "Kot w Tokio" to debiutancka powieść autora, która pokazuje metropolię, jej mieszkańców i pewnego kota. Poszczególne rozdziały przenoszą czytelnika w różne miejsca miasta, pokazując życie bohaterów. Smutną codzienność, trudne aspiracje, codzienność i lęki. Od pierwszych stron poczułam klimat tego kraju, który autor oddał na równi z rodzimymi twórcami. Obraz bohaterów i miasta, które ich pochłania, to wizja niezwykle plastyczna.\nKażda z postaci przedstawia swój kawałek świata, swój mały kosmos, w którym się znajduje i swoją codzienność. Przez karty tej powieści przebija się codzienność i smutek, prawie żadna z tych historii nie wywołuje na twarzy uśmiechu. Jest zmęczenie, porażki życiowe, przemijanie, strata. Tokio jawi się tu jako metropolia, która wysysa z człowieka dobro, zostawiając codzienność. Powoli poszczególne postacie zaczynają się przenikać w tym życiu. Nie tylko kot pojawia się na kartach poszczególnych opowiadań, niczym przewodnik pokazując kolejne wydarzenia. Okazuje się, że bohaterowie są ze sobą w różny sposób powiązani, niektórzy spotykają się tylko na chwilę, inni mają głębsze relacje, które wywołują powolny efekt skrzydeł motyla.\nForma tej książki też zasługuje na uwagę. Autor pokusił się nie tylko o klasyczne opowiadania, ale wplótł tam również inne formy ekspresji. W jednym z opowiadań znajduje się spory fragment przedstawiony w postaci mangi, w innym miejscu podczas swojej historii jeden z bohaterów przedstawia zdjęcia miasta, które mają oddawać jego nastrój i emocje. To sprawia, że książka zaskakuje i zmusza do różnorodnego spojrzenia.\n"Kot w Tokio" to powieść składająca się z opowiadań, które przedstawiają różnych bohaterów na tle miasta. Tytułowy kot, będący przewodnikiem, a może obserwatorem, pojawia się tylko na chwilę, nigdy nie pozwalając się złapać. Postacie w krótkich historiach przedstawiają swoje życie i aspiracje. Z czasem poszczególni bohaterowie zazębiają się, a ich relacje pokazują, że mimo wielkości miasta, życie ludzkie przenika się na różnych poziomach. To książka, która ma w sobie japońskiego ducha. Jest smutna, zmuszająca do przemyśleń, ale jednocześnie piękna w przekazie. Zdecydowanie trafiła w mój gust.\nTytuł: Kot w Tokio\nTytuł oryginalny: The Cat and The City\nPremiera: 09 luty 2022\n"Taniec pszczół i inne opowiadania o czasach wojny" Janiszewska, Jax, Kaleta, Knedler, Mąkosa, Olejnik, Paszyńska, Siembieda, Wala, Waszut\nWydawać by się mogło, że o II wojnie światowej napisano już wszystko. Książki traktujące bardzo różnie o tej tematyce są nieprzerwalnie publikowane, czy to w formie powieści czy literatury faktu. Sama czytam dużo literatury związanej literaturą wojenną i za każdym razem jestem zaskakiwana, kiedy odkryję coś innego, coś świeżego, co do tej pory nie trafiło w moje ręce. Tak właśnie jest ze zbiorem opowiadań "Taniec pszczół..." Od pierwszego zaskakującego opowiadania do ostatniego, każdy z autorów pokazał mi inną stronę wojny, inne spojrzenie na sprawy ludzkie.\n11 opowiadań wchodzących w powyższy zbiór pokazuje życie zwykłych ludzi w czasie wojny. Każdy z autorów przedstawił coś innego, bardzo często to nie oczami Polaków, ale innych narodowości będziemy mogli poznać ówczesny świat. Trudne tematy przez pryzmat zwykłych ludzi staną się jeszcze bardziej ludzkie, a ilość emocji zawarta w każdym z opowiadań sprawi, że ten zbiór na długo zostanie w głowie i w sercu.\nDługo zabierałam się za ten tytuł, jakoś przez chwilę nie po drodze było mi z książkami wojennymi, być może tematyka mnie przytłoczyła. Jednak teraz po przerwie podczas lektury odkryłam całe piękno, grozę, strach i smutek zawarty w tych opowiadaniach. Już pierwsza historia spod pióra Marii Paszyńskiej pokazuje, że ten zbiór będzie niezwykły. Historia młodego niemieckiego chłopaka, żołnierza, który od najmłodszych lat został poddany praniu mózgu. Opowiadanie, które może zniesmaczyć, które irytuje postawą bohatera, które sprawia, że czuje się złość do tego chłopaka. A która, w ostatecznym rozrachunku, wywołuje niesamowicie dużo emocji i refleksji.\nKażde z kolejnych opowiadań pokazuje temat, który, mam wrażenie, jest pomijany w powieściach wojennych. Niektóre z tych wątków znamy, jednak autorzy pokazali trochę inne spojrzenie, a ta nowa perspektywa dała możliwość po raz kolejny przemyśleć przedstawione kwestie. Są tu takie wątki jak dobry Niemiec i zły Polak, miłość między Polką a okupantem i represje z tym związane, niemieckie roboty i życie ludzi, którzy zostali zmuszeni tam wyjechać, wojska sowieckie wkraczające do Niemiec i strach zwyczajnych ludzi, Cygani eksterminowani przez Niemców, życie Żydów tak diametralnie różne pod okupacją, polska konspiracja i jej tajniki, a także to, że nie każdy okazuje się tym, kim powinien.\nWszystkie opowiadania warte są uwagi, choć oczywiście są takie, które bardziej zapadły mi w pamięć i wywołały całą masę uczuć. Wśród tych wyróżnionych zdecydowanie Maria Paszyńska i jej "Wydmuszka" za niezwykle świeże spojrzenie choć podczas lektury miałam duże kłopoty z bohaterem i narratorem tej powieści. Równie mocno zapadał mi w pamięć "Album" Macieja Siebiedy, pokazujący, że narodowość nie ma żadnego znaczenia, a dobrzy i źli ludzie są po każdej stronie barykady. "Buty małej Renete" Zofii Mąkosy to trudny temat zbrodni na mieszkańcach niemieckiej wioski przez sowieckie wojska. "Tajemnica Ingrid Langer" Joanny Jax bardzo wyraźnie pokazuje czym było życie robotników przymusowych dla Niemców i jak bardzo ciężko było przetrwać, a także że również w takich warunkach możliwa była miłość. Tytułowy "Taniec pszczół" Magdy Knedler to kolejna mocna historia pokazująca jak życie człowieka może być upodlone, jak w jednej chwili można stracić wszystko.\n"Taniec pszczół" to zbiór opowiadań, który zdecydowanie warto poznać. Jest to lektura, która zawiera trochę inne wątki wojenne, pokazujące codzienność i trud tamtych czasów. Nazwiska autorów poszczególnych utworów, którzy do tej pory popełnili wiele wartościowych tytułów, już na początku lektury dają nadzieję na wartościowo spędzony czas. Każda z przedstawionych w zbiorze historii jest inna, świeża i wciągająca. Dla wszystkich osób zainteresowanych II wojną światową jest to lektura warta uwagi.\nAutor: Janiszewska, Jax, Kaleta, Knedler, Mąkosa, Olejnik, Paszyńska, Siembieda, Wala, Waszut\nTytuł: Taniec pszczół i inne opowiadania o czasach wojny\nPremiera: 16 wrzesień 2020\nCo powiesz "A może ty i ja" Roni Laren\nLekka powieść romantyczna z dodatkiem romansu to dobry pomysł na przyjemną lekturę bez większych zobowiązań. Takie miałam założenie zabierając się za ten tytuł, opis zapowiadał ciekawą powieść, która pozwoli mi się zrelaksować. Jak wyszło?\nAndi pilnuje się na każdym kroku, wie jak bardzo niebezpieczny może być świat, a szczególnie mężczyźni. Autorka horrorów robi wszystko, żeby czuć się bezpieczna, ale za ścianą pojawia się nowy sąsiad, który przeraża kobietę choć jednocześnie ją fascynuje. Hill stara się podnieść po traumie, jakiej doświadczył. Były strażak musi poradzić sobie z depresją i fizycznymi skutkami wypadku, jakiego doznał w czasie pracy. Drobna sąsiadka, która potrzebuje pomocy sprawia, że mężczyzna powoli wychodzi ze swojej skorupy.\nCodzienna pomoc tworzy więź między bohaterami, która powoli może rozwinąć się w coś więcej, o ile oboje na to pozwolą.\nAutorka ma bardzo przyjemny język, co sprawiło, że od pierwszych stron wciągnęłam się w historię. Od początku dużo się dzieje, akcja jest wartka i ciekawa, a bohaterowie zdecydowanie warci uwagi. Dwa przeciwieństwa zarówno pod względem wyglądu jak i charakteru, a jednak oboje coraz bardziej się do siebie zbliżają. Oboje też są po traumatycznych przeżyciach, które mocno na nich wpływają. Andi nie potrafi się otworzyć i zaufać mężczyźnie, cały czas analizuje, czy nie ma on jakiegoś ukrytego podtekstu w swoim zachowaniu.\nPierwsza połowa książki to był strzał w dziesiątkę, którą przeczytałam błyskawicznie i z dużą przyjemnością. Druga połowa była jednak nużąca. Przede wszystkim okazała się znacznie bardziej przewidywalna i przez to nie czułam już takiej radości z lektury. Okazało się również, że to w dużej mierze erotyk, a mniej romans, na który się nastawiałam.\nNie mogę powiedzieć, że to zła lektura, może bardziej, że nie do końca trafiła w moje gusta. Przeczytałam ją szybko, historia była wciągająca, ale w ostatecznym rozrachunku była odrobinę nużąca. Duży plus za bohaterów, którzy zostali pokazani bardzo realistycznie. Ważnym elementem są również ich traumy, z którymi muszą się mierzyć. Oboje przeżyli coś, co wiele zmieniło w ich życiu i przez co ciężko im wrócić do normalności. Poznawanie się, odkrywanie swoich lęków i mocnych stron, sprawia, że powoli mogą zacząć żyć, pozbywając się lęków.\n"A może ty i ja" to lekki romans z dodatkiem erotyki, który wyróżnia się przyjemnym językiem, ciekawymi bohaterami, oraz ważnym elementem psychologicznym, pokazującym pewne zdarzenia z przeszłości bohaterów, przez które nie mogą żyć pełnią życia. Od pierwszych stron wciąga, jednak w drugiej połowie staje się przewidywalny i z tego powodu traci się znaczą przyjemność z lektury. Z pewnością znajdą się miłośnicy tego tytuły, w moim wypadku chyba nie do końca mi po drodze z tą historią. Nie jest zły, jednak mnie nie zachwycił.\nCykl: Say Everything #02\nTytuł oryginalny: What If You and Me\nCzym jest "Pokolenie dżinsów" Dato Turaszwili\nSą takie książki, które pomimo niewielkiej objętości, przynoszą silny przekaz, wynikający przede wszystkim z wydarzeń, które są w nich zawarte. Prawdziwe, dramatyczne chwile z przeszłości danego kraju, które bardzo często długo były zapomniane, albo zbyt niewygodne, aby o nich wspominać, a które pokazują brutalność władzy i brak zahamowani w jej postępowaniu.\nRok 1983. Młodzi ludzie mają dość sowieckiego reżimu i dojrzewają do tego, żeby uciec z kraju, nie przebierając w środkach. Grupa znajomych postanawia porwać samolot, który ma ich wywieźć poza granice kraju i pozwolić żyć w lepszym, zachodnim świecie. Świecie, którego wyobrażeniem, są praktycznie niezdobywalne i zabronione, dżinsy. Niestety marzenia o ucieczce szybko zostają zniweczone, a młodzi idealiści zostają brutalnie zniszczeni przez reżim, który nie cofnie się przed niczym, żeby zadowolić Kreml i wprowadzić strach w społeczeństwie.\nNiezbyt obszerna książka wyszła spod pióra Dato Turaszwilego, który na swoim koncie ma kilkanaście pozycji. Autor napisał ją na podstawie sztuki teatralnej, która do dziś w Gruzji jest niezwykle popularna. Od pierwszych stron czuć grozę wydarzeń, z którymi przyjdzie się mierzyć czytelnikowi. Od początku wiadomo też, jak skończy się ta historia.\nPoznajemy grupę młodych ludzi, którzy coraz bardziej sprzeciwiają się reżimowi w kraju. Nie mogą zrozumieć starszego pokolenia, często własnych rodziców, którzy współpracują z władzą, często zajmując wysokie stanowiska w partii. Ludzie ci marzą o wolności. Początkowo poznajemy ich codzienne życie, drobne wydarzenia, które ich przybliżają. Na pierwszym planie wyłania się Gege, młody aktor, młodzieńczo zakochany w Tinie. To on staje się najbliższy w tej historii i to jego historię obserwujemy do końca.\nAutor pokazuje tragiczne w skutkach porwanie samolotu, podczas którego giną niewinni ludzie. Pokazują, jak szybko płonne nadzieje młodych zostają pokonane. Długie miesiące w więzieniach, podczas których władze chcą wyciągnąć najbardziej wygodne dla siebie zeznania, choć często całkowicie niezgodne z prawdą. I historia, która została napisana jeszcze przed przesłuchaniem, a która pokazuje brutalność młodych terrorystów oraz główny udział pewnego mnicha. Ostateczny tragiczny koniec wszystkich bohaterów, który znamy już od pierwszych stron powieści.\nBardzo wyraźnie widać negatywny obraz władzy z ówczesnych czasów, która była bardziej brutalna niż Rosja. I choć autor nie broni młodych ludzi, przez których doszło do krwawych i brutalnych wydarzeń w tragicznym locie, to jednocześnie wyraźnie pokazuje, że nie zasłużyli na śmierć. Zresztą społeczeństwo gruzińskie nie uwierzyło w ich śmierć, wierząc przez długie lata w mit zesłania.\nZabierając się z ten tytuł nie można przywiązywać się do bohaterów. Dzięki temu, że znamy ich tragiczny koniec, podczas lektury łatwiej być bezstronnym świadkiem wydarzeń, choć jednocześnie przez cały czas czuć smutek, że ci radości, młodzi ludzie, którzy mieli tyle marzeń na przyszłość, tak szybko zakończyli życie. A wszystko przez marzenie o wolności.\n"Pokolenie dżinsów" to powieść, która pokazuje brutalność władzy sowieckiej, która nie cofnie się przed niczym, dla własnych korzyści. To powieść pokazująca młodych ludzi, którzy pragną być wolni, choć również naiwni w swoich planach. Niezbyt obszerna historia daje do myślenia, wywołuje grozę i wściekłość na system, który był w stanie dla propagandy zabijać własnych obywateli. Tego typu lektury powinny zostać z nami ku pamięci i dla przestrogi.\nTytuł oryginalny: ჯინსების თაობა\nPremiera: 10 listopad 2021


PraGEJenie miłości: Nieszczęśliwy Ferdynand\nPoznałem, czyli zagadałem, chłopaka na czacie, który miał w nicku swoje imię i określenie, sugerujące że jest nieszczęśliwy. Oczywiście nie jest to Ferdynand - imię rzecz jasna zmieniłem :-)\nGadałem z nim na Skype. Chłopak ma 500 zł renty, jest niepełnosprawny (kule) i ma nietypowe ale bardzo pozytywne hobby - zbiera różance i ma ich około 30. Jest przy tym głęboko wierzący.\nMiałem już chłopaka głęboko wierzącego i wiem jaki to jest konflikt sumienia między wspaniałą wiarą a obawą o potępienie za orientację, o męki piekielne. Wiele osób może się z tego śmiać. Ciekawe czy będą się śmiali w obliczu śmierci - za wiele lat - gdy może ich ogarną wątpliwości.\nZ tym chłopakiem nie wyszło mi nic oczywiście. Związek się nie uda, bo jest to osoba niepełnosprawna ruchowo, a niestety takiej nie szukam. Choćby dlatego, że planuję zająć się fotografią i potrzebuję kogoś do pomocy przy rozstawianiu sprzętu - a tego nie zrobi niepełnosprawny. Poza tym ten Ferdynand zastrzegł że nie szuka seksu. Akceptuję oczywiście takie podejście.\nPotem przeżyłem jednak szok, bo na ogólnym czacie Interii ten sam Ferdynand pisał potem, że pokaże komuś swojego pięciocentymetrowego penisa na Skype. I to mnie wprawiło w konsternację. Czy ten chłopak szuka seksu, czy nie? Czy naprawdę jest nieszczęśliwy, czy chce takim się pokazać? Nie wiem, i nie interesuje mnie już to - temat zamknięty. Ale podaję go jako ciekawy przypadek.\nLudzie bowiem czasem uderzają w nutę załamania, zapłakania, nieszczęśliwości - i wcale niekoniecznie po to, aby wzbudzić litość (co jest typowe dla oszustów, którzy wyłudzają kasę). Chyba czasem sami ci nieszczęśliwi mają radość z tego, że im źle. Niby płaczą, ale chcą płakać. Płaczą dla samego płakania, nie pokazują po sobie, że dążą do pozytywnego rozwiązania. Wolą się kręcić w kółko polewając łzami innych, niczym zraszacz w ogrodzie.\nTo jest pewien styl, ale styl głupi. Ale o gustach się przecież nie rozmawia ;-)\nPomóc komuś w potrzebie, z kim można stworzyć dzięki temu udany związek, to cudowna okazja od życia. Ale pocieszać zawodowego nieszczęśnika - to nieszczęśnie stracony czas :-)\nAutor: Anonimowy o 07:44\nSłowa kluczowe: międzyludzkie sprawy\nAnonimowy 23 sierpnia 2011 00:29\nJak to właściwie jest z tą wiarą i religią?\nCzy nie powinniśmy mieć możliwości wyboru, w co wierzymy?\nNie sądzisz, że rodząc się w religii,do której naszą przynależność ustalają rodzice, jesteśmy niejako na starcie upupieni?\nA co, jeśli nauczymy się już samodzielnie myśleć i religia, w której dorastaliśmy, nam nie odpowiada?\nA co do nieszczęścia-uwierz mi, można się w nie zapaść bardzo, bardzo głęboko, co niestety często jest winą innych.\nPrawdziwy dramat rozpoczyna się wtedy, kiedy z zasięgu wzroku niknie sens...\nŻyczę Ci, żeby Ciebie nigdy to nie spotkało.\nAnonimowy 23 sierpnia 2011 01:30\nOczywiście można mówić o tym, że wiara rodziców determinuje nasz start w tej wierze, ale sądzę, że prawdziwa wiara musi znaleźć potwierdzenie w nas samych - albo zostanie martwa.\nWiara bywa pomocna tam, gdzie rozum i życie zdają się zawodzić. W nieszczęściu także...\nMateusz Polak 6 kwietnia 2012 08:22\nNie wiem, co siedzi w środku tego różańcowego gościa, ale oboje wiemy, jak trudno zaakceptować prawdę, on chyba jeszcze tego nie zrobił, nie pozwala mu na to wiara. Mnie też nie pozwalała, ale jak napisał Kajot, to nie orientacja, lecz wiara jest czymś, co mimo wszystko wybieramy. Bo choć rodzice na wstępie dają nam jakieś piętno, to od nas zależy, czy wierzymy dalej. W obecnych czasach: czy ludzie przesłaniają nam Boga, tj. czy kościół ten hierarchiczny, duchowieństwo, przesłania nam prawdziwy Kościół, w którym jest Bóg i wszyscy(!) ludzie. Ja dorosłem do wiary, że Bóg istnieje i że rozliczy nas przede wszystkim z miłości. Wszystkim tu zaglądającym jak i Maćkowi życzę odnalezienia prawdziwego szczęścia, tego doczesnego, jak i wiecznego, a w międzyczasie: Wesołych Świąt! :)\nCo prawda antydatowane to miejsce w stosunku do życzeń wielkanocnych 2012 ale Tobie i wszystkim Czytelnikom też życzę wszystkiego najlepszego.\nMnie Bóg się objawił w tym, że w moim życiu doświadczam nieustannie znaków które się zdumiewająco często sprawdzają, a także planów, bardzo misternych i zbyt skomplikowanych jak na nagromadzenie czystych przypadków, które się realizują. Prościej tłumaczyć to istnieniem Boga niż probabilistyką ;-)\nMateusz Polak 6 kwietnia 2012 15:57\nDopiero teraz zobaczyłem datę oryginalnego posta. Sorry za odgrzewanie kotletów ;)


44 rocznica wejścia pierwszej kobiety na najwyższy szczyt Ziemi - Echo Powiatu Kamieńskiego Echo Powiatu Kamieńskiego 44 rocznica wejścia pierwszej kobiety na najwyższy szczyt Ziemi - Echo Powiatu Kamieńskiego\n15-05-2019 » Inne, Powiat i region\n44 rocznica wejścia pierwszej kobiety na najwyższy szczyt Ziemi\nMount Everest (do roku 1865 nosił nazwę Szczyt XV, po tybetańsku nosi nazwę Czomolungma czyli Bogini Matka Śniegu lub Bogini Matka Ziemia, po nepalsku Sagarmatha, czyli Czoło Nieba. Zwany jest też Dachem Świata), o wysokości 8.848 m n.p.m., jest najwyższym szczytem naszego globu, położonym w Himalajach Wysokich (Centralnych) na granicy Nepalu i Chin. Długo był szczytem nie zdobytym. Nic dziwnego, bowiem zbudowana z granitów, gnejsów oraz z wapieni i łupków ogromna góra, tworzy potężny masyw podcięty z trzech stron lodowcami (najdłuższe Khumbu i Rongbuk – ok. 17 km).\nWysokość szczytu względem podnóży góry wynosi około 3.700 metrów. A strome ściany Mount Everestu mają nawet około 3 kilometrów wysokości. Słynna ściana Kangshung ma wysokość 3.350 metrów.Przez miejscową ludność uważana jest za siedzibę bogów. Góra odkryta i po raz pierwszy zmierzona została przez geodetów brytyjskich w połowie XIX wieku. A po raz pierwszy szczyt zdobyty został 29 maja 1953 roku, przez Nowozelandczyka, Edmunda Hillarego (z zawodu był pszczelarzem, zmarł w 2008 r.) oraz Szerpę, Tenzinga Norgaya.Natomiast pierwsze kobiece wejście nastąpiło 16 maja 1975 r., a dokonała tego niełatwego wyczynu wówczas 36 – letnia Japonka, Junko Tabei (zm. w roku 2016) w towarzystwie Szerpy Ang Tseringa (było to 35. wejście na Czomolungmę). Potem jako pierwsze kobieta na świecie zdobyła tak zwaną „Koronę Ziemi” (rok 1992). Kilka dni później, a dokładnie 27 maja tego samego roku, nastąpiło drugie kobiece wejście na najwyższy szczyt Ziemi, którego dokonała Tybetanka Phantog (ur. 1939 r.). Pierwszą Europejką na szczycie Mont Everest była nasza rodaczka, nieżyjąca już Wanda Rutkiewicz (1943 -1992), która weszła na „Dach Świata” 16 października 1978 r.Niestety zaginęła potem bez wieści, podczas jej kolejnej wyprawy, a miało to miejsce na stokach himalajskiej Kanczendzongi w dniu 13 maja 1992 roku.\nStrona główna » 44 rocznica wejścia pierwszej kobiety na najwyższy szczyt Ziemi


OpisSpecjalistyczny gabinet laryngologiczny lek med Piotra Wójtowicza. W gabinecie świadczone są usługi z zakresu leczenia, profilaktyki i konsultacji laryngologicznych... ZAPRASZAMY SERDECZNIE DO KONTAKTU...\nOpisSpecjalistyczna praktyka stomatologiczna dr Władysława Wójcika w Andrychowie. W gabinecie świadczone są usługi z zakresu leczenia, profilaktyki i konsultacji stomatologicznych, ortodontycznych...\nOpisGabinet pediatryczny dr Elżbiety Daniel zlokalizowany w Myszkowie. W gabinecie świadczone są usługi z zakresu leczenia, profilaktyki i konsultacji pediatrycznych...\nOpisSpecjalistyczny Gabinet Psychiatryczny dr Anny Rutkowskiej-Kęsek w Myślenicach. W gabinecie świadczone są usługi z zakresu leczenia, profilaktyki i konsultacji psychiatrycznych. ZAPRASZAMY SERDECZNIE DO KONTAKTU...\nNZOZ Praktyka Stomatologiczna KLIDENT Grzegorz Klimiuk\nOpisSpecjalistyczna praktyka stomatologiczna dr Grzegorza Klimiuka w Białymstoku. W gabinecie świadczone są usługi z zakresu leczenia, profilaktyki i konsultacji stomatologicznych, ortodontycznych...\nOpisW obiekcie znajduje się 6 gabinetów lekarskich, dwie pracownie endoskopowe z osobnym pomieszczeniem do mycia i dezynfekcji sprzętu endoskopowego, gabinet USG i 4 łóżkowy oddział szpitalny. W przychodni przyjmuje specjalista gastroenterolog dr Wiesława Jabłońska-Kasińska. ZAPRASZAMY SERDECZNIE DO KONTAKTU...


Kiedy zaczynacie siać kukurydze? - Strona 58 - Kukurydza - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\n1387 odpowiedzi na ten temat\nNapisany 03 maj 2016 - 06:31\nu mnie siewy 50 proc, pierwsza wysiana 23 miała kiełek ok.1 cm w niedzielę temperatura gleby 9,5 stopnia przedwczoraj między domami w ogrodzie dziś na pewno poszła do góry, jest dużo wilgoci w glebie gdyby nie deszcze i mała awaria podsiewacza już była by wiecha.Wczoraj kukurydza zasiana ok.16.04 jeszcze siedzi w ziemi.\nKiedy zaczynacie siać kukurydze? Dzisiaj, 08:45\nNapisany 03 maj 2016 - 06:43\nwczoraj pierwsze 6ha z 40 jak pogoda pozwoli to do końca tygodnia skończymy\nNapisany 03 maj 2016 - 06:58\nKiedy zaczynacie siać kukurydze? 12 ha\nNapisany 03 maj 2016 - 08:32\nSiana 3 tygodnie temu i dopiero kiełek pod wierzchem w tym tygodniu pewnie już wyjdzie na wierzch.\nNapisany 03 maj 2016 - 08:45\nU mnie na dwóch hektarach wschodzi, w mocnych dołkach tylko nie wyszła,reszta siana w ubiegły czwartek i z tego co widzę, dość szybko wyjść powinna. Dzików pod dostatkiem xD na szczęście ciepła i wilgoci też nie brakuje;)\nNapisany 03 maj 2016 - 08:51\ntemperatura gleby obniżyła się o z 9 do 7 stopni , wcześniejszy wysiew nic nie da bo pójdzie do ziemi jak do magazynu tyle że żiarno spęcznieje a wyjdzie na wierz 1 dzień szybciej niż ta siana w maju , oj widzę duże wilgotności w żniwa na póżnych odmianach a tylko takie mam.\nJa siałem 3 tygodnie temu i jeszczxe nic n ie wschodzi chyba trochę się pospieszyłem\nNapisany 03 maj 2016 - 09:14\nna pewno powschodzi i będzie dużo lepsza od tej sianej obecnie\nNapisany 03 maj 2016 - 09:16\nKiedy zaczynacie siać kukurydze? Jeszcze zostało mi 30 ha na cięższych glebach w środę i po siewach\nNapisany 03 maj 2016 - 09:39\nJa siałem 12 kwietnia.Wilgoci ma dosyc ale gdzie ziemia cięższa z gliną to jeszcze troche posiedzi.\nGdzie piasek to już gdzie niegdzie rajki znac.\nNapisany 03 maj 2016 - 10:43\nKiedy zaczynacie siać kukurydze? Jaki oprysk polecacie? Po siewie od razu i powschodowy? pole czyste,Bez perzu\nNapisany 03 maj 2016 - 11:47\nJa będę pryskał LUMAX 2,5l + NIKOSH 0,8l powschodowo 3-4 liść. Podobno super połączenie ale zobaczymy co wyjdzie\nEdytowany przez michal1993, 03 maj 2016 - 11:52.\nNapisany 03 maj 2016 - 13:13\nKiedy zaczynacie siać kukurydze? Rok temu lumax mieliśmy i faktycznie git,teraz chciałbym chociaż połowę pola przedwschodowo opryskac, nie schamuje kukurydzy chociaż jak to czasami miało miejsce\nEdytowany przez yahooo777, 03 maj 2016 - 13:59.\nNapisany 03 maj 2016 - 15:24\nLumax nie hamuje i moim zdaniem lepiej pryskać powschodowo nim.\nNapisany 03 maj 2016 - 15:51\nTroche hamuje, zależy od warunków wg mnie, czy jest sucho czy wilgotno, dziś pięknie wlało, 20 stopni na termometrze, w nocy ok 10ciu, oby pogoda się nie pogorszyła\nNapisany 03 maj 2016 - 16:19\nkiełek z ziarniaka pobiera w fazie kiełkowania cały czas skrobię jeżeli wschody trwają 3 tygodnie to taka siewka wychodzi z małym zapasem jeżeli potem przyjdą niekorzystne warunki zimno pochmurno to rośliny wysiane 2 tygodnie później które wschodziły 7-10 dni mają dużo lepszy wigor i taka kukurydza dogoni tą wysianą wcześniej a nawet ją przegoni.\nNapisany 03 maj 2016 - 17:11\nja się na tym nie znam ale mi się wydaaje jak jest zimno to tej skrobi pobiera bardzo mało\nNapisany 03 maj 2016 - 17:48\nJak jest zimnoo to ona wszystkiego mało pobiera i stoi w miejscu\nNapisany 03 maj 2016 - 19:33\nTyle że przy suchym roku wcześniej siana kukurydza ma dużo lepsze ukorzenienie a to szczególnie w poprzednim roku było bardzo widoczne. Plantacja siana 10 dni później a plonu połowa.\nTroche przesadzasz chyba, bo u mnie siana jak zawsze przed weekendem majowym a plony jak na taką suszą i VI klase były bdb, koszona była jedynie bardzo wcześnie, bo schła na pniu, nie zawsze to w parze idzie ze sobą\nNapisany 03 maj 2016 - 19:49\nmoja siana 25,04 ma ok 1,5 cm kiełek ,\nreszte sieję dopiero ok 15,05 po życie


Powiedź STOP marnowaniu żywności! – Strony na topie\nSzacuje się że ponad 30% produkowanej żywności ląduje w śmietniku. Doradzamy jak można prostymi sposobami zapobiec marnowaniu jedzenia i czasu, który marnujemy na ciągłe wędrówki do sklepu.\nKażdy chce mieć pod ręką świeże warzywa i owoce. Problemem jest, to że aby przygotowane przez nas potrawy miały wyjątkowy smak i aromat należy używać świeżych produktów. Nie każdy ma czas na codzienne wyprawy do marketu w poszukiwaniu świeżej dostawy warzyw i owoców.\nPojemniki częściowo rozwiązują problem\nWiększość osób próbuje przedłużyć przydatność produktów wkładając je do pojemników. Jest to rozwiązanie najprostsze jednak mało efektywne i jego rezultaty są zależne od konkretnego warzywa i owocu.\nNa rynku polskim znajduje się wiele produktów obiecujących znakomite działanie, niestety większość z nich działa źle lub połowicznie. Naprzeciw oczekiwaniom klientów wyszła marka Bluapple, której produkty w końcu są dostępne na naszym rynku. Zadaniem produktów jest przedłużenie świeżości warzyw i owoców. Wprowadzone rozwiązania z powodzeniem funkcjonują od lat na rynku Stanów Zjednoczonych co gwarantuje, że są one bezpieczne i co najważniejsze skuteczne. Należy zaznaczyć, że produkty Bluapple są opatentowane w stanach Zjednoczonych i tam są produkowane. Kupując z oficjalnych źródeł masz pewność, że produkt jest oryginalny.\nKażda roślina czy owoc wydziela gaz etylenowy (hormon wzorostu), który jest odpowiedzialny za szybkie dojrzewanie. Zadaniem produktów Bluapple jest absorpcja tego gazu i w konsekwencji maksymalne opóźnienie przejrzewania. Szacuje się, że przy stosowaniu wkładów możemy przedłużyć świeżość, jędrność i soczystość warzyw i owoców nawet do 3 tygodni!\nPrzy konstrukcji wkładów wykorzystano naturalny pył wulkaniczny (zeolit) który jest odpowiedzialny za absorpcję gazu etylenowego. Jeden wkład może działać nawet do 3 miesięcy, a po tym okresie można go wykorzystać jako naturalny i ekologiczny nawóz. Produkty Bluapple są niezwykle tanie, w obecnej chwili za opakowanie zawierające dwa wkłady należy zapłacić kwotę trochę powyżej 40 zł.\nPrevious story Dlaczego warto kupić oczyszczacz powietrza?


Czy Kia zmiażdży konkurencję?\nNiektórzy twierdzą, że segment D powoli umiera. Rolę dużych i przestronnych aut zajmują bowiem albo coraz praktyczniejsze kompakty z segmentu C, albo limuzyny z segmentu premium - zależnie od potrzeb klienta. Czy faktycznie jest to prawda? I co ma do tego Kia?\nNa samym początku warto przyjrzeć się sytuacji w samym segmencie D. W ubiegłym roku mieliśmy okazję zobaczyć kilka premier kolejnych generacji aut różnych producentów. Wśród nich znalazł się nowy Ford Mondeo, nowy Peugeot 508, czy nowy Volkswagen Passat. Również Mazda 6 nie należy do zbyt starych modeli.\nTym samym na początku bieżącego roku mogliśmy poznać kolejną generację Skody Superb, która w sposób spektakularny (moim zdaniem) pokazała wartość segmentu D. A i na tym nie koniec, bo w Genewie zaprezentowany został kolejny Avensis.\nDzieje się zatem całkiem sporo i zapewne nie dlatego, że segment D umiera. Producenci nie inwestowaliby bowiem w jego rozwój, a przynajmniej nie wszyscy.\nI tu pojawia się Kia, która przyjechała na Salon Samochodowy w Genewie z nowym modelem koncepcyjnym Sportspace. Auto pokazuje klasę samą w sobie, a co więcej - nie pozwala na siebie spojrzeć nieprzychylnym okiem. Ma agresywną, ale jednocześnie elegancką linię i… trzeba mu to oddać, wygląda rewelacyjnie. Na tym jednak nie koniec.\nZ początkiem kwietnia odbędą się targi motoryzacyjne w Nowym Jorku. Na imprezie pokazana ma zostać nowa Kia Optima, która ma trafić do produkcji w przyszłym roku. Gdzie miejsce dla koncepcyjnego Sportspace’a? Otóż ma on zostać wersją kombi dla Optimy. Można też się spodziewać, że nie spotka go brutalne zderzenie z działem księgowości, które to zwykle skutkuje strasznym zubożeniem konceptów stających się wersjami produkcyjnymi.\nW efekcie Kia będzie dysponowała świetnie wyglądającym produktem (bo nie wiemy póki co nic o właściwościach jezdnych, czy wyposażeniu - choć i tu można spodziewać się sporych zmian na lepsze), który trafi do sprzedaży na chwilę po tym jak zestarzeją się nowości ubiegłego i bieżącego roku. Przez kilka kolejnych lat auto będzie jedną z najświeższych propozycji w segmencie, a przy tym sama marka otrzyma nieco odświeżony wizerunek.\nKonkurencja zatem może się obawiać niezbyt groźnego dotychczas konkurenta, zwłaszcza w tym segmencie. Passat, Mondeo, czy Superb - to zawsze były pewniaki, które miały rzesze wiernych klientów. Istnieje jednak szansa, że nadchodzi mała rewolucja, której przewodzić będzie właśnie Kia.\nNależy jednak pamiętać, że to tylko osobiste spostrzeżenia i spekulacje, a jak będzie w praktyce - cóż, czas wszystko wyjaśni i to już niebawem. Sam zaś nie mogę doczekać się kolejnych informacji na temat nowej Optimy.


Rafael Nadal wycofał się z Finałów ATP World Tour. Jego miejsce zajął Pablo Carreno - WP SportoweFakty\nKevin Anderson Kei Nishikori\nRafael Nadal wycofał się z Finałów ATP World Tour. Jego miejsce zajął Pablo Carreno\nRafael Nadal już po pierwszym meczu zakończył zmagania w londyńskich Finałach ATP World Tour. Hiszpan wycofał się z turnieju Masters z powodu kontuzji kolana.\nRafał Smoliński 14 Listopada 2017, 01:13\nFinały ATP World Tour: Rafael Nadal przegrał z Davidem Goffinem po dreszczowcu!\nDecyzja lidera rankingu ATP nie jest zaskoczeniem. Rafa z powodu problemów z kolanem wycofał się już w trakcie rozgrywania halowej imprezy w Paryżu. Wcześniej narzekał na ten uraz podczas zawodów w Azji, dlatego jeszcze kilka dni temu konsultował się z lekarzami. Rafael Nadal poleciał ostatecznie do Londynu, ale już w poniedziałek było widać, że nie jest w najlepszej dyspozycji. W pierwszym meczu fazy grupowej pokonał go po trzysetowym boju David Goffin 7:6(5), 6:7(4), 6:4.\n- Starałem się, walczyłem, ale ból był zbyt silny. To naprawdę cud, że wynik był tak wyrównany. Uważam jednak, że nie ma sensu grać dalej - stwierdził Hiszpan na pomeczowej konferencji. - Nie byłem w stanie ruszyć do przodu, nie mogłem zmieniać kierunków. Nie podoba mi się to, że kończę sezon w taki sposób. To był niezapomniany rok. Kontuzja nie jest dramatem, taki czasem jest sport - dodał.\n16-krotny mistrz wielkoszlemowy stwierdził, że nie żałuje podejmowanych w trakcie sezonu decyzji odnośnie planów startowych. Obecnie nie jest w stanie powiedzieć, czy będzie w pełni sił na styczniowy Australian Open 2018. Teraz tenisistę z Majorki czeka leczenie i rehabilitacja. - Jestem najprawdopodobniej najbardziej doświadczanym przez kontuzje graczem, ale wiem, co mam robić, aby wyzdrowieć - przyznał Hiszpan.\nNadal nigdy nie wygrał kończącego sezonu turnieju Masters. Aż pięciokrotnie nie przystąpił do rywalizacji z powodów zdrowotnych, a teraz wycofał się po pierwszym spotkaniu. Mimo tego w 2017 roku wygrał Rolanda Garrosa i US Open oraz był w finale Australian Open. Po raz czwarty w karierze zakończy także sezon na pozycji lidera rankingu ATP.\nRafa cieszy się, że teraz szansę występu otrzyma jego bliski przyjaciel, Pablo Carreno. To właśnie rodak zajmie miejsce Rafy w Grupie A. W środowej sesji wieczornej (godz. 21:00 czasu polskiego) na drodze debiutującego w Finałach ATP World Tour Hiszpana stanie Dominic Thiem, który przegrał poniedziałkowy mecz z Grigorem Dimitrowem.\nCzy Rafael Nadal wygra w karierze Finały ATP World Tour?\ninf. własna / atpworldtour.com / Twitter\nFinały ATP World Tour: Kubot i Melo poznali rywali. W singlu faworytami Federer i Nadal\n"Nie" dla Arabii Saudyjskiej, "tak" dla ZEA. Djoković i Nadal wystąpią w Abu Zabi\nNovak Djoković po pojedynku z Alexandrem Zverevem: Nie było świetnie, ale zwycięstwo to zwycięstwo\nmargota 14-11 20:39 1 0\nJak to co przyniesie 2018 rok ???\nPrzyniesie świetny tenis Rafy :))\nRaFanka Dołączasz się do życzeń Rafy? :-) VAMOS wszystkim fanom tenisa, a fanom Rafy dzięki za wymianę myśli, spostrzeżeń, statystyk i obaw. To był sezon 3 finałów WS. Dwóch skutecznych i jednego wyrównanego. Wspaniałe sukcesy na mączce. Radość, uśmiech, gryzione puchary! Zobaczymy co nam przyniesie '18. Oby był zdrowy i gotowy do gry z powracającymi do stawki! To był wspaniały czas nieprzespanych nocy, porannego wstawania i niedzielnych finałów. Vamos!\nmargota 14-11 20:38 1 0\nSebuś to stwierdzenie czy Twój wpis kojarzy się z klątwą Rafy ??\nRafa rezygnuje z Mistrzostw bo musi a TY ??\nSeb Glamour No i git,zdrowiej i wypoczywaj Rafa,to był wspaniały rok........dziękuję pięknie również forumowiczom,nawet tym którzy nie wspierali Rafy,do napisania w następnym sezonie.....przy okazji,Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku.\nFrey093 14-11 19:57 0 0\nZawsze organizm trochę obrywa, nawet na takich meczach. Tak czy inaczej zobaczymy czy zdąży się wykurować na przyszły sezon.\nKamileki Niepotrzebne to było na pewno, ale czy aż tak wiele zaszkodzi? "Nie byłem w stanie ruszyć do przodu, nie mogłem zmieniać kierunków." Czyli Nadal poruszał się na pół gwizdka, czy więc obciążył aż tak bardzo kolano tym meczem z Goffinem? Lekkomyślnie postąpiłby gdyby zagrał jeszcze pozostałe mecze w grupie, a tak zobaczył że nie ma czego szukać i zrezygnował po jednym spotkaniu. Bardziej to wyglądało jak pokazówka patrząc na stykowy wynik i poziom.\nLondyn Wielka Brytania Belgia David Goffin Finały ATP World Tour ATP Pablo Carreno Hiszpania Tenis Rafael Nadal\nFinały ATP World Tour: Roger Federer pod ścianą. W Grupie B wszyscy mają szansę na awans do półfinału\nFinały ATP World Tour: pierwszy trzysetowy mecz turnieju. Marin Cilić wygrał z Johnem Isnerem\nMagda Linette o decyzji Agnieszki Radwańskiej. "Wielkie dzięki za wszystko, co zrobiłaś dla polskiego tenisa"\nŁukasz Iwanek: wprowadziła polski tenis na salony. Radwańska, estetka kortów (komentarz)\nAndy Murray zasmucony decyzją Agnieszki Radwańskiej. "Uwielbiałem patrzeć, jak grasz"\nFinały ATP World Tour: druga porażka Kubota i Melo. Herbert i Mahut za mocni\nMarin Cilić vs John Isner\nAndrzej Duda podziękował Agnieszce Radwańskiej\nKubot / Melo - Herbert / Mahut\n"Dała nam wiele świetnych momentów" - Marcin Gortat o karierze Agnieszki Radwańskiej\nNajpiękniejsze zagrania Agnieszki Radwańskiej. Za to kochali ją fani tenisa (wideo)\nWzruszające podziękowania dla Agnieszki Radwańskiej. Zobacz film od WTA\nFinały ATP World Tour: Kubot, Melo - Herbert, Mahut na żywo.Transmisja TV, stream online\nAgnieszka Radwańska na ustach całego świata. Piszą o niej największe serwisy\nFinały ATP World Tour: Novak Djoković rozprawił się z Alexandrem Zverevem. Dwa oblicza Niemca\nFinały ATP World Tour: Bryan i Sock lepsi od Maracha i Pavicia. Amerykanie blisko półfinału\nNovak Djoković vs Alexander Zverev\nWTA Challenger Tajpej: Magdalena Fręch odpadła w I rundzie. Jelena Rybakina za mocna\nDruzgocąca klęska Keia Nishikoriego. "Okropny mecz. Muszę postarać się o nim zapomnieć"\nFinały ATP World Tour: drugi występ Łukasza Kubota i Marcelo Melo. Mecz Novak Djoković - Alexander Zverev hitem dnia\nChallenger Houston: Kamil Majchrzak lepszy od 60. rakiety świata. Mimo fatalnej pogody\nEksperci zgodni: Radwańska jest wielka


Nie wylewać regionu z kąpielą - Puls Biznesu - pb.pl\nNie wylewać regionu z kąpielą\nMazowsze z największym wzrostem PKB na mieszkańca w UE\nOgłoszenie przez Eurostat (European Statistical Office), że spośród wszystkich 275 unijnych regionów największy wzrost PKB na mieszkańca w latach 2008–14 odnotowało Mazowsze (czytaj na str. 5) — to wieść bez wątpienia radosna, ale z podtekstem. W podanym okresie mazowiecki wskaźnik wzrósł aż o 25,5 proc. Notabene cała szesnastka polskich województw rozwijała się szybciej od unijnej średniej. W przypadku lidera jest jednak oczywistością, że lokomotywą ciągnącą Mazowsze statystycznie pozostaje Warszawa z wianuszkiem nasyconych biznesem okolicznych gmin, bo nawet nie całych powiatów. W PKB per capita proporcja między stolicą a najbiedniejszymi powiatami i gminami województwa przewyższa 4:1. Kresy Mazowsza często okazują się biedniejsze od… sąsiadów położonych w województwie lubelskim czy podlaskim.\nEurostat operuje jednostkami NUTS — Nomenclature of Territorial Units for Statistics. Unijna klasyfikacja ma pięć poziomów, numerowanych od góry. Polska stanowi NUTS 0, szczebel NUTS 1 to sześć makroregionów, a NUTS 2 odpowiada granicom szesnastu województw. I tutaj zaczyna się problem Mazowsza, ponieważ chwalebnej marchewce statystycznej towarzyszy finansowy kij. Ze względu na przekroczenie przez PKB na mieszkańca województwa progu 75 proc. unijnej średniej, po 2020 r. skończy się jego zasilanie pomocowymi pieniędzmi z Unii Europejskiej, rozliczanymi na poziomie właśnie NUTS 2. Jedynym środkiem ratunkowym, zgodnym z realiami Mazowsza, jest zatem jego podzielenie — ale nie trzeba administracyjnie, całkowicie wystarcza statystycznie.\nOdchodzący rząd Ewy Kopacz uchwalił, a Główny Urząd Statystyczny formalnie wniósł do Eurostatu o utworzenie na Mazowszu dwóch jednostek NUTS 2.\nBogata objęłaby stolicę i pierścień dziewięciu powiatów (ich rozcinanie na gminy jest wykluczone), a biedna — resztę, zachowującą uprawnienia do unijnej pomocy. Głównym kryterium tworzenia NUTS 2 nieadministracyjnych jest liczba mieszkańców, od 0,8 do 3 mln — co obecny polski wniosek spełnia. Istnieją zatem duże szanse, że od 1 stycznia 2018 r. z punktu widzenia Komisji Europejskiej będziemy mieli w centrum kraju dwie jednostki poziomu wojewódzkiego (czyli w Polsce będzie ich siedemnaście), ale wyłącznie dla celów statystyczno-rozliczeniowych.\nPozytywna decyzja Eurostatu obaliłaby argumentację zwolenników administracyjnego podziału Mazowsza.\nPoza bardzo zasadną troską o unijne pieniądze prorozwojowe po 2020 r. dla biednych obszarów nie istnieją bowiem żadne racjonalne przesłanki podziału największego w kraju województwa. Infrastrukturalne i komunikacyjne związki stolicy z resztą Mazowsza stają się przecież silniejsze z każdym rokiem i nagłe ich rozcinanie stałoby się cywilizacyjnym szkodnictwem. Trzeba jednak pamiętać, że wyodrębnienie Warszawy jako odrębnej jednostki wojewódzkiej stanowi punkt programu wyborczego Prawa i Sprawiedliwości. Ba, dla prezesa Jarosława Kaczyńskiego konieczność takiego ruchu to wręcz — jak zwykle u niego — oczywistość. Mająca wielkie następstwa dla rozwoju Mazowsza spodziewana pozytywna decyzja Eurostatu zmieniłaby tę oczywistość w kompletny absurd.\nWiększe wsparcie planujących ekspansję firm\nPrzybywa płacy i pracy\nInne / Nie wylewać regionu z kąpielą


Jak namówić tatę do odblokowanego skutera? | Forum Motocyklowe, Motocykle, Skutery, Motorowery, Opinie Jednoślad.pl\n! › Forum › Skutery › Jak namówić tatę do odblokowanego skutera?\nbrylant1717 6 lata, 9 miesiące temu.\n20 sierpnia 2012 o 12:48 #76663\nNiedługo kupuję skuter Kingway Fennari. Nie ma on dużego v-max’u. Jak namówić tatę do kupienia odblokowanego?\n20 sierpnia 2012 o 12:50 #76664\nJeżeli masz w planie zakup nowego skutera to będzie od ze wszystkimi blokadami, jeżeli natomiast używanego to musisz się dowiedzieć od sprzedającego czy takie blokady posiada, czy już nie.\n20 sierpnia 2012 o 12:55 #76666\nPlanuję kupić nowego.. Tylko nie wiem co mam powiedzieć tacie.. Bo chcę mieć go bez blokad, bo zapewne w sklepie spytają się czy z blokadami czy bez 😉\n20 sierpnia 2012 o 13:00 #76667\nHaha takiego pytania się tu nie spodzewałem:-)\nTo forumowicze znają Twojego tatę?;]\nZagroź mu że się wymeldujesz z domu;]\n20 sierpnia 2012 o 13:05 #76669\nteż mnie to pytanie rozwaliło. Po pierwsze w Polsce sprzedaje się skuty zablokowane jeśli to motorower. Co do samego odblokowania, ile masz lat na karku i ile doświadczenia, że potrzebna Ci większa prędkość? Najpierw przewróć się przy 45 km/h zobacz ile z Ciebie zostanie i jeśli cokolwiek to zastanów się co piszesz i o co prosisz, bo dla mnie zajeżdża to koniecznością szpanowania przed rówieśnikami.\n20 sierpnia 2012 o 13:08 #76670\ntak na poważnie nie proś ojca tylko wykaż się przed nim umiejętnościami i odpowiedzialnością w prowadzeniu pojazdu, to może zdecyduje się podjąć taki krok.\n20 sierpnia 2012 o 13:18 #76674\npowiedz ze nie zrobisz sobie krzywdy ;] jak spowoduje wypadek to mozesz dac mi szlaban na komputer ;D pomyśli oooooooo zaoszczęde na prądzie ;D i z głowy\n20 sierpnia 2012 o 13:24 #76676\nJakie rady, lol.\nKupisz tak czy siak zablokowany, pojeździsz, dotrzesz i po jakimś czasie zaproponuj tacie rozebranie przekładni w celu sprawdzenia stanu paska oraz rolek. Powiedz tacie żebyście wyjęli blaszkę, tulejką z wariatora i zobaczymy czy doda skuterowi mocy. Tacie powinna się zmiana spodobać: )\nA inny argument jest prosty, powiedz mu że nie będziesz musiał piłować silnika na full manetce cały czas, tylko lekko przekręcisz manetkę o 1/3 czy 1/4 i już otrzymasz 50km/h, wraz z lekką stratą spalania.\n20 sierpnia 2012 o 14:10 #76681\nJak już dotrzesz silnik i nauczysz się „dobrze” jeździć to wtedy dopiero możesz z nim o tym gadać.\nAlbo tak jak powiedział @up (2 argument)\n20 sierpnia 2012 o 14:11 #76682\n@2up Twoja rada też nie jest do końca dobra.\nZERO ZDEJMOWANIA BLOKAD.\nChcesz nim pojeździć dłużej niż jeden/dwa sezony ?”\nWpierw go dotrzyj, przejedź minimum 700 km i będziesz mógł zdjąć blokadę.\nNo chyba, że nie szanujesz nowego, sprzętu, rób co chcesz.


PrzyKominku – Kominki – Wkłady – Kominy – Blaty kuchenne\nKOMINKI - WKŁADY - KOMINY - BLATY\nCzytaj więcej o naszej firmie\nWkłady konwekcyjne , wkłady z płaszczem wodnym , wkłady stalowe wyłożone szamotem , wkłady żeliwne\nCeramiczne kominy prefabrykowane , zewnętrzne kominy kwasoodporne\nPrzydatny sprzęt by paliło się w kominku przyjemniej\nDecydując się na kominek, stajemy przed kilkoma ważnymi dylematami. Pierwszym z nich jest zadanie, jakie będzie pełniła owa instalacja w domu – ogrzewanie wielu pomieszczeń czy jedynie dogrzewanie salonu. Nie mniej istotny jest dobór wzoru obudowy kominkowej, której forma powinna stanowić integralną część pomieszczenia. Jako producent obudów kominkowych jesteśmy w stanie dopasować styl i wzór kominka do indywidualnych potrzeb inwestora.\nPiec na pellet VIKING to wydajne i ekonomiczne urządzenie grzewcze, wykonane przy zastosowaniu najnowocześniejszych technologii. Piec stanowi przyjazne dla środowiska rozwiązanie dzięki spalaniu odnawialnego i czystego paliwa jakim jest pellet.\nVIKING to urządzenie o nowoczesnym kształcie i wyglądzie. Front pieca wykonany jest z paneli szklanych z hartowanego szkła. Obudowa paleniska została wykonana ze stali, a dla jej dodatkowego zabezpieczenia pokryto ją farbą proszkową. Komora spalania została wyłożona żeliwnymi elementami.\nDotykowy sterownik ukryty jest pod szklanym panelem. Jego minimalistyczny wygląd i delikatne grafiki doskonale pasują do wyglądu pieca.\nJego dodatkową zaletą jest cicha praca, co w połączeniu z designem sprawia, że VIKING doskonale prezentuje się w przestrzeni mieszkalnej.\nZachęcamy również na wejście do zakładki kominki nowoczesne http://www.przykominku.com.pl/nowoczesne/\nZadzwoń: +48 501 669 575\n© 2017 Przy kominku. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Listwa Przysufitowa LGG-36 Creativa by Cezar\n172,95 zł brutto/mb brutto\nCena 2.4 mb: 415,08 zł\nListwa przysufitowa LGG-36 jest to niezwykle nowoczesny element wykończeniowy pomieszczenia. Charakteryzuje się sporymi rozmiarami i gładką fakturą. Znakomicie odnajdzie się w nowatorskich i nietradycyjnych wnętrzach.\nWykonanie panelu przysufitowego jest kolejnym jego atutem. Przy produkcji zastosowano tworzywo sztuczne, jakim jest poliuretan. Charakteryzuje się on wysoką gęstością, co sprawia, że jest odporny na wszelkie uszkodzenia, zarysowania czy pęknięcia. Mocną jego stroną jest również wodoodporność, co przekłada się na bardzo niską kurczliwość i spęcznianie. Tym samym listwa doskonale sprawdza się w miejscach, gdzie występuje duża wilgotność powietrza, np. łazienka czy basen.\nMontaż listwy dekoracyjnej nie należy do skomplikowanych prac. Piłka ręczna lub mechaniczna pozwoli nam na jej przycięcie do wymaganej długości, natomiast klej do sztukaterii umożliwi jej przymocowanie do powierzchni. Dedykowane kleje montażowe można znaleźć na stronie Decorbook.pl.\nGłówne zastosowanie listwy przysufitowej LGG-36:


Orlen "maksymalnie" obniża ceny paliw na swoich stacjach » Kresy\nOrlen „maksymalnie” obniża ceny paliw na swoich stacjach\n16 marca 2020 /0 Komentarze/w gospodarka, Polska, Wydarzenia /Przez Krzysztof Janiga\nPrezes PKN Orlen Daniel Obajtek poinformował w poniedziałek na Twitterze o „maksymalnym” obniżeniu cen paliw na stacjach koncernu.\nWedług prezesa płockiego koncernu obniżka jest związana ze spadkiem cen ropy naftowej oraz optymalizacją kosztów produkcji. Obajtek powiązał też obniżkę z obecną sytuacją związaną z zagrożeniem koronawirusem.\n„Jako firma odpowiedzialna zachęcamy wszystkich do pozostania w domach, jednak zdajemy sobie sprawę, że wiele osób w całej Polsce, w tym służby mundurowe i medyczne, muszą zachować teraz najwyższą mobilność” – napisał prezes Obajtek na Twitterze.\nPrezes PKN Orlen zapowiedział dalsze obniżanie cen paliw w razie utrzymania się tendencji spadkowej cen ropy naftowej.\nObajtek zapowiedział też uruchomienie drugiej linii produkującej płyn do dezynfekcji rąk, co pozwoli obniżyć jego cenę do 15 złotych za litr.\nPrzypomnijmy, że ceny ropy naftowej spadają w związku z fiaskiem porozumienia OPEC z Rosją a także z powodu spadku światowego popytu w związku z pandemią koronawirusa. Jak podała agencja Interfax, ceny kontraktów terminowych na ropę naftową Brent na londyńskiej giełdzie ICE Futures w poniedziałek po południu spadły o 11,4 proc. do 29,98 dolarów za baryłkę. Wcześniej tak niskie ceny notowano w 2016 roku.\nKresy.pl / twitter.com / Interfax\nTagi: Daniel Obajtek, koronawirus, Orlen, ropa naftowa\nLibia: Ponad 400 imigrantów zatrzymanych podczas próby dostania... Już 156 osób zarażonych koronawirusem w Polsce, w tym dwóch...


Katalog Stron RSS » Muzykadodaj wpis do katalogu\nNr 2976» Darkonia Records\nOficjalny kanał wytwórni Darkonia Records i agencji promocji artystów subkultury Hip-hop\nhome » http://www.darkonia.pl\nNr 2950» Darmowe mp3\nSłuchaj muzykę z naszej strony!\nNa stronie znajdziesz mnóstwo darmowych piosenek mp3. Z naszego serwisu możesz słuchać mp3.\nhome » http://bilmo.net\nNr 2947» Rapez.net | Nowości muzyczne\nNowości muzyczne ze świata Hip-Hop Pop RnB, zdjęcia, muzyka do pobrania i odsłuchania, wywiady, koncerty i najnowsze teledyski twoich ulubionych Artystów.\nhome » http://www.rapez.net/\nNr 2946» Rapez.net | Nowości muzyczne\nNr 2872» PLOTECZKI.pl\nkategorie » Muzyka, Hobby rozrywka, Film multimedia,\nNr 2281» Rapgra.com\nCodziennie aktualizowany serwis o rapie z Polski i USA. Najnowsze wiadomości, teledyski, single, albumy. Konkursy, w których do wygrania setki płyt.\nhome » http://www.rapgra.com\nNr 2245» Artdance.eu blog taneczny\nBlog taneczny w którym znajdziecie informacje o tańcu hip hop, jazz, funky, breakdance. Również można znaleźć ciekawe choreografie taneczne, występy, ciekawostki\nhome » http://www.artdance.eu\nkategorie » Hobby rozrywka, Muzyka,\nMuzyka linków: 8 na 2 stronach


Smar silikonowy do ogólnego stosowania – HIRSCH-POL\nSmar silikonowy do ogólnego stosowania\nHome / P.L. / SMARY / Smar silikonowy do ogólnego stosowania\nWysokiej lepkości bezzapachowy smar silikonowy. Tworzy bezbarwną powłokę o długotrwałej odporności na utlenianie oraz niskiej podatności na odparowywanie. Odpowiedni do stosowania w zarówno niskich jak i wysokich temperaturach. Dzięki wyjątkowym właściwościom ślizgowym oraz nieprzywierającej powłoce zapewnia maksymalną redukcję tarcia. Zakres temperatur: od -60stC – +230stC.\nSmar przeznaczony na miejsca stykania się ze sobą takich materiałów jak: tworzywo sztuczne, metal, guma i wiele innych. Wskazany do stosowania w układach centralnego smarowania oraz do łożysk poddanych niskim ciśnieniom.\ntuby plastikowe 50 – 100ml\nGrafitowy smar przeciwko piszczeniu hamulców\nSmar ochronny do połączeń elektrycznych i zacisków akumulatora\nGrafitowy smar przeciwko piszczeniu hamulcówP.L., SMARY\nEmalia ŻAROODPORNA do 600 st. CAEROZOLE, FARBY SPECJALISTYCZNE, P.L.


Kombinezony dziecięce • Modivo.pl\nOdzież dziecięca —\nKombinezon Polo Romper 311785528001\nKombinezon Romper 313785528001\nKombinezon Polo Romper 312785528001\nKombinezon W14228 D\nKombinezon W14228 M\nKombinezon J02K11 WBI40\nKombinezon Print Mania J02K12 WBI40\nKombinezon Snuggly Bunny 1516331\n12/18 3/6 6/12\nKombinezon J93K52 K8V70\nKombinezon Puhuri 510306\nKombinezon Copenhagen 510317\nKombinezon Lappi 510308\nKombinezon Gotland 510316\nKombinezon Aapua 510318\nKombinezon Luosto 510301\nKombinezon I Love Red 43206511\nKombinezony dziecięce – i zima niestraszna\nZdrowie Twojego dziecka jest najważniejsze – zwłaszcza zimą, gdy niskie temperatury są przyczyną wielu chorób. Na szczególnie mroźne dni idealnym rozwiązaniem będzie kombinezon dziecięcy, który zapewni ciepło i komfort, ponieważ do aktywności na świeżym powietrzu warto przyzwyczajać malucha od najmłodszych lat. Jeśli wyposażysz pociechę w zimowy kombinezon dziecięcy, zimowe spacery będą jej niestraszne i przetrwa sezon w zdrowiu.\nJak wybrać kombinezon dla dziecka?\nPodstawową funkcją dobrego kombinezonu dla dzieci jest jego wodo- i wiatroodporność. Czyni go to strojem bezpieczniejszym i praktyczniejszym niż kurtka. Zazwyczaj kombinezony są ocieplane od wewnątrz przyjemnym w dotyku materiałem, gwarantując wygodę i ciepło. W szerokim asortymencie Modivo znajdziesz kombinezony dla niemowląt i starszych dzieci. Wersje dla tych pierwszych chronią palce i stopy, a jednocześnie będą wygodne do założenia. Warianty dla kilkulatków to z kolei tradycyjne kombinezony, do których można dobrać ciepłe buty i rękawiczki. To idealny wybór dla aktywnych dzieci, który zabezpieczy przed zimnem, jednocześnie umożliwiając swobodę ruchu.\nKombinezon niezbędny zimą\nKombinezony dziecięce znakomicie sprawdzą się przy uprawianiu sportów zimowych. Wypad na sanki, narty czy snowboard nie może obejść się bez tego elementu garderoby. Dobierając kombinezon dla dziecka, zwróć uwagę na rozmiar. Nie powinien za bardzo przylegać do ciała – wówczas nie będzie wówczas krępować ruchów, a Twoje dziecko będzie się świetnie bawić. Z kolei znajdujące się przy rękawach i nogawkach ściągacze sprawią, że pod ubranie nie dostanie się śnieg.\nWięcej informacji na temat przetwarzania Twoich danych znajdziesz w naszej


Syn dawnego piłkarza Legii gra teraz w Górniku Piłka nożna - Sport.pl\nSyn dawnego piłkarza Legii gra teraz w Górniku\nRozmawiał: Piotr Płatek 28.10.2010 19:33\n23-letni napastnik Górnika Zabrze Daniel Sikorski, sprowadzony latem z rezerw Bayernu Monachium, w bardzo dobrym stylu zastąpił w ostatnim meczu z Lechem Poznań kontuzjowanego Grzegorza Bonina. Najpewniej zagra też w pierwszym składzie w spotkaniu na Łazienkowskiej. Co ciekawe, ojciec piłkarza Witold Sikorski w latach 1979-87 był piłkarzem stołecznego klubu.\nPiotr Płatek: Właściwie to powinien Pan chyba grać w Warszawie? Podobno był Pan tam przed sezonem na testach...\nDaniel Sikorski, piłkarz Górnika: O tych testach donosiły media, ale to nieprawda. Ja w Warszawie wcale nie byłem na żadnym treningu.\nO Legii myślałem w jeszcze innym kontekście. Przecież w tym klubie najlepsze piłkarskie lata spędził Pana ojciec.\n- Faktycznie, tata grał w Legii przez dziewięć lat, był napastnikiem. Opowiadał mi sporo, pokazywał nagrania, m.in. z meczu Legii z Interem, w którym występował. Ma też na koncie dwa Puchary Polski w barwach Legii.\nCo by się stało, gdyby teraz syn strzelił Legii gola. W dodatku grając w koszulce jej odwiecznego ligowego rywala Górnika?\n- Tata chybaby się ucieszył. On na co dzień mieszka w Austrii, ale na to najbliższe spotkanie najprawdopodobniej przyjedzie do Warszawy i usiądzie na trybunach. Ja bardzo chciałbym zagrać przeciwko Legii, a jeszcze bardziej zdobyć gola.\nGórnik nie wygrał jednak na Łazienkowskiej od dwunastu lat. Obecny zabrzański zespół jest w stanie przerwać tę serię?\n- Szansa jest. My w nią wierzymy. Jak w meczach z Wisłą i Lechem, musi być na boisku zespół, każdy musi walczyć i biegać na maksa.\nJesteście obecnie na trzecim miejscu. Jak na beniaminka to spory wyczyn. Zmieniły się Wasze przedsezonowe cele?\n- Mieliśmy jeden cel, to było utrzymanie się w ekstraklasie. I to się nie zmienia. Wszystko, co jest ponad to, jest dla nas jak prezent i cukierek.\nPolonia Bytom ukarana walkowerem


Motocyklowa kurtka tekstylna Dainese SUPER SPEED D-DRY®, Dainese 2018 Kurtki tekstylne 1654579-P65 - P.U.H. DEFENDER S.C.\nJesteś tutaj: Strona głównaDla motocyklistyUbraniaKurtkiTekstylneMotocyklowa kurtka tekstylna Dainese SUPER SPEED D-DRY®\nMotocyklowa kurtka tekstylna Dainese SUPER SPEED D-DRY®\nMotocyklowe spodnie tekstylne Dainese OVER FLUX\nKurtka zawiera te same elementy stylu stosowane w sportowych, skórzanych kurtkach wyższej klasy. Dainese wydało prawdziwą wielosezonową kurtkę tekstylną, w której czujesz się suchy i bezpieczny. Idealna na wiosnę, lato i jesień. Super Speed D -Dry została zrobiona z materiału Boomerang, paneli z przewiewnej siatki oraz wodoodporną i oddychającą demontowaną membranę D -Dry®, aby zapewnić prawdziwy komfort i ochronę. Kurtkę można skompletować ze spodniami Drake Air D-Dry oraz Over Flux Tex.\nwyjmowana, oddychająca wyściółka Sanitized® z kieszenią


Dead Cyborg • Troman - Tworzenie gier w Blenderze\nKolejny dowód na to, że Blender potrafi zadziwić. Tym razem tym dowodem jest przygodówka FPP stworzona przez niezależnego dewelopera Endrego Baratha.\nDead Cyborg, bo właśnie tak nazywa się ta produkcja, jest grą przygodową typu point&click. Świetny futurystyczny klimat do gry wprowadzają m. in. dźwięki oraz cienie. Całość wykonana jest w Blenderze, a grafika naprawdę zaskakuje. Do tego czasu została wydana darmowa wersja gry, zawierająca pierwszy epizod. Kolejne zostaną stworzone, kiedy autor uzbiera wystarczającą ilość pieniędzy na ich zrealizowanie. Możemy indywidualnie wpłacić pewną kwotę, która pozwoli mu zrealizować plany co do kolejnych rozdziałów gry. Zachęcam do przetestowania Dead Cyborga poprzez przeglądarkę internetową. Autor gry dał nam możliwość przetestowania bety na własnej stronie, poprzez plugin Burster.\nA oto screen z gry:\nTo jest link do downloadu na głównej stronie projektu. Możemy tutaj ściągnąć gotowy model, lub przetestować go w naszej przeglądarce. (język angielski):\ngodz. 09:53, 26 lipca 2012\nGrałem. Nie przepadam za sterowaniem, ale mimo iż chciałem włączyć tą grę dosłownie na chwilę, to siedziałem nad nią kilka godzin. Super!\ngodz. 16:11, 30 lipca 2012\nNie no grafika po protu świetna!\nSterowanie trochę głupie, ale się do niego szybko przyzwyczaiłem (mógł zrobić obracanie kamery myszką).\nGrałem w to przez długi czas, a potem się wkurzyłem, bo nie umiałem znaleźć odpowiedniej karty magnetycznej do tamtego czytnika przed pierwszym polem magnetycznym (jak graliście to wiecie o co chodzi)\ngumen a Ty do jakiego momentu doszedłeś ?\ngodz. 21:04, 23 sierpnia 2012\nWłaśnie przeszedłem grę. Nie dawało mi spokoju twoje ostatnie pytanie Teraz jest wersja z bardziej ludzkim sterowaniem - AWSD i myszka. Bardzo fajnie się grało. Momentami naprawdę trudno się połapać co trzeba zrobić.\nA pole magnetyczne wyłącza się kartami. Są trzy pola i trzy karty. Wszystkie w największej sali. Ale to dopiero pierwszy poziom. Zachęcam do grania.


Barbara Krajewska (1928–2020) – ZGSTL\nTwórcy ludowi - Barbara Krajewska (1928–2020)\nBarbara Krajewska (1928–2020)\nBarbara Krajewska urodziła się 17 czerwca 1928 roku we wsi Górowo-Trząski (Trzaski), położonej w pow. mławskim. Pochodziła z rodziny chłopskiej o rodowodzie szlacheckim, herbu Trzaska. Rodzicami jej byli Urszula z domu Dunajska i rolnik znad Orzyca – Karol Chmielewski, który wyemigrował za chlebem do Stanów Zjednoczonych, a następnie jako żarliwy patriota wstąpił w 1918 roku we Francji do „błękitnej armii” Józefa Hallera. Służył w 12. kompanii ochotniczej.\nPrzyszła pisarka przed II wojną światową ukończyła cztery klasy szkoły powszechnej, a kolejne lata edukacji na poziomie podstawowym uzupełniała w trakcie okupacji niemieckiej na tajnych kompletach, prowadzonych m.in. przez jej starszą siostrę Janinę. W 1942 roku Niemcy wywieźli Chmielewskich w okolice Królewca (wieś Rosen), skąd udało im się wrócić wiosną 1945 roku.\nPo wojnie Barbara Chmielewska kontynuowała naukę w szkole podstawowej w Zembrzusu, a później w Janowie, gdzie ukończyła siódmą klasę. W 1946 roku wyszła za mąż. Z mężem Ildefonsem Krajewskim (1924-1993) prowadziła we wsi Iwany (gm. Janowiec Kościelny, woj. olsztyńskie, obecnie warmińsko-mazurskie) gospodarstwo rolne. Wychowali synów Jana i Sławomira oraz córkę Jadwigę. Pani Barbara doczekała się dziesięciorga wnuków i szesnaściorga prawnuków.\nPoczątki pisarstwa Barbary Krajewskiej sięgają lat II wojny światowej, kiedy dokumentowała w postaci wierszowanych przekazów przebieg tragicznych wydarzeń okupacyjnych w swojej okolicy i na przymusowych robotach. Opisywała martyrologię Polaków i okrucieństwo faszystów niemieckich. Debiutowała w latach sześćdziesiątych na łamach prasy olsztyńskiej. Potem publikowała w wielu gazetach i czasopismach, almanachach ciechanowskich i ogólnopolskich oraz w poszczególnych rocznikach „Ciechanowskich Zeszytów Literackich”.\nWiersze jej weszły w skład licznych antologii, edycji pokonkursowych i albumów poetycko-plastycznych. Biogram i wybór liryków znalazły się w Minisłowniku biograficznym polskich współczesnych poetów religijnych, oprac. E. Przebieracz, Gliwice 1994, 1998, 2002, a wiersz W czasie żniw Grupa Edukacyjna zamieściła w podręczniku gimnazjalnym Klucze do kultury (Kielce 2009). Informacje o autorce i jej utwory można też spotkać w książkach Alfreda Borkowskiego: Klub Pracy Twórczej 1968-1992 (Ciechanów 1992) oraz Ludzie pióra Mazowsza Ciechanowskiego (Ciechanów 2005). Ponadto, w opracowaniu Z dziejów Gminy Janowiec Kościelny (Janowiec Kościelny 2012), okolicznościowym wydawnictwie Moje miejsce na Ziemi. Gmina Janowiec Kościelny (bmrw) oraz w edycji Druga dekada. Literacka Ziemia Ciechanowska, redakcja, wstęp i oprac. T. Kaczorowska (Ciechanów 2017).\nPisarka wykazywała się ogromną aktywnością społeczną. Należała do Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę Niemiecką. Współpracowała z Miejskim Domem Kultury w Mławie, Powiatowym Centrum Kultury i Sztuki w Ciechanowie (wcześniej WDK), Stowarzyszeniem Twórców Nieprofesjonalnych „Krzewnia” w Ciechanowie, tamtejszym Stowarzyszeniem Pracy Twórczej i Stowarzyszeniem Miłośników Kultury w Krasnem. Należała do Klubu Pracy Twórczej i Stowarzyszenia „Academia Europaea Sarbieviana” w Ciechanowie. Od 1990 roku była członkiem ogólnopolskiego Stowarzyszenia Twórców Ludowych. W 2000 roku wstąpiła do Związku Literatów Polskich. Została również przyjęta do Stowarzyszenia Autorów Polskich i Związku Literatów na Mazowszu. Uczestniczyła w przedsięwzięciach Bractwa Literackiego Białego Pasterza w Krakowie i Forum Kobiet Katolickich w Warszawie. Przybywała na warsztaty literackie i „biesiady” poetyckie w Burkacie, Ciechanowie, Gołotczyźnie, Nidzicy i Opinogórze. Bliska jej była Ciechanowska Jesień Poezji. Angażowała się w lokalne uroczystości patriotyczno-religijne, głównie gminne i szkolne (dożynki, Święto Niepodległości, dzień patrona szkoły, dzień weterana, wigilia seniora). Systematycznie pojawiała się na corocznym Seminarium Historycznym „Rodowód – Tożsamość – Tradycje Gminy Janowiec Kościelny”.\nŚwiatopogląd Barbary Krajewskiej został ukształtowany na fundamencie wartości religijnych, patriotycznych, rodzinnych oraz na osnowie etosu chłopskiego, co znalazło wyraz w jej wierszach, „opowieściach” wierszowanych oraz w przekazach epigramatycznych, głównie sentencjach, maksymach i fraszkach.\nW wierszach o tematyce rodzinnej autorka opowiada się za jednością rodową, budowaną przede wszystkim dzięki mocy płynącej z wiary katolickiej. Wyrazem troski o rodzinę, uznawanej za źródło szczęścia indywidualnego i fundament ładu społecznego, są poetyckie wskazania moralne dla najbliższych. Wzruszają poza tym nostalgiczne strofy poświęcone zmarłym rodzicom, których Krajewska przedstawia jako troskliwych opiekunów oraz krzewicieli pobożności i patriotyzmu.\nZ hymniczno-modlitewnych liryków religijnych wyłania się wizerunek Boga teistycznego, kochającego i mądrego, który tchnął życie w świat i zaangażował się w jego istnienie, panuje nad materią i duchem. Uwielbieniu żywionemu dla Stwórcy towarzyszy apologia natury, pojmowanej jako znak materialny potęgi nadprzyrodzonej, dzieło nieskończenie piękne i dobre. Wiersze religijne mówią też o stałej obecności Boga w życiu pisarki – osoby głęboko wierzącej, uczestniczącej w praktykach liturgicznych Kościoła, uznającej bez zastrzeżeń prawdy chrześcijaństwa i ufnie przyjmującej patronat Matki Boskiej.\nSporo wierszy, zwłaszcza z ostatniego okresu twórczości, traktuje o starości, zdrowiu, przemijaniu i pośmiertnym losie człowieka. Mają one zarówno piętno osobiste, jak i zakrój uniwersalny. W skorelowanych ze stanami przyrody rozmyślaniach nad przemijaniem autorka uświadamia sobie i bliźnim nieodwracalność procesu starzenia. Nie boi się pisać o fizycznych stronach sędziwego wieku, którym przeciwstawia energię duchową. Dowodzi także, że jesień życia może być piękna, gdy człowiek zaakceptuje ten stan, znajduje oparcie w rodzinie i religii oraz egzystuje w znanym od dzieciństwa świecie.\nOsobiste relacje między człowiekiem a Bogiem są szczególnie widoczne w lirykach eschatologicznych, w których autorka postrzega ziemskie istnienie jako pielgrzymkę wiodącą do Stwórcy. Uznaje swą skończoność doczesną i uważa, że należy być zawsze przygotowanym na przejście do wieczności. Trwogę uwarunkowaną koniecznością fizycznego odejścia tłumi przeświadczeniem o Bożej miłości i miłosierdziu oraz przekonaniem o znaczeniu wstawiennictwa Maryi.\nWażne miejsce w dorobku Barbary Krajewskiej zajmują wiersze autotematyczne, ukazujące rodowód, źródła, istotę i rolę podjętego pisarstwa. Poetka utrzymuje, że dany jej dar tworzenia ma pochodzenie nadprzyrodzone. Jest łaską otrzymaną od Boga. Źródła ziemskich inspiracji tkwią z kolei w naturze i osobistych przeżyciach, a powstające utwory wyrażają głównie emocje i upowszechniają wyznawane wartości. W pierwszym rzędzie szerzą elementarne prawdy moralne, wychowują w duchu katolickim i kształtują patriotyzm. Dzięki dokonaniom literackim można również pozyskać ludzkie serca, przezwyciężając w ten sposób doczesność.\nW wielu utworach dochodzi do regionalizacji tematyki, zaznacza się kult ziemi rodzinnej – „małej ojczyzny”, utożsamianej z obszarem macierzystej wioski, gminy i parafii. Tę dobrze znaną przestrzeń, przyjazną i swojską, poetka przedstawia w arkadyjskich barwach. Sądzi bowiem, że znalazła się w najlepszym miejscu na świecie, gdzie pod wspólnym niebem żyją zgodnie dobrzy ludzie. Opiekuje się nimi Bóg, a harmonia społeczna wynika z przyjętej religii, relacji familiarnych i tradycji historyczno-kulturowej.\nTakże o Polsce – „wielkiej ojczyźnie” pisarka wypowiada się z rzadko spotykaną pasją. Ojczyznę widzi jako byt „żywy”, zbiorowość zamieszkującą własne terytorium, zespoloną więzami krwi, wiarą, tradycją narodową i rodzinną, gotową do poświęcenia życia za swój kraj. W takiej sytuacji patriotyzm staje się warunkiem istnienia społeczeństwa i państwa. Ważne jest też upowszechnianie bohaterskich dokonań, zwłaszcza takich jak wskrzesiciela ojczyzny Józefa Piłsudskiego.\nW poezji Barbary Krajewskiej pojawiają się również wiersze upamiętniające Jana Pawła II. W porównaniu do podobnych tekstów innych pisarzy ludowych utwory te są bardziej zróżnicowane artystycznie i bogatsze treściowo, chociaż i w nich przeważa wybitnie pozytywne formowanie portretu Papieża, uwarunkowane polskim dziedzictwem religijno-patriotycznym i misyjnym charakterem posługi Ojca Świętego.\nRefleksje nad współczesnym światem doprowadzają poetkę do wniosku, że zmierza on ku autodestrukcji, w stronę rozpadu tradycyjnej kultury i etyki oraz negowania jakości narodowych i religijnych. Z tym wypaczonym liberalizmem, permisywizmem i chaosem autorka zdecydowanie się nie godzi i przeciwstawia przejawom zła wartości chrześcijańskie.\nAutonomiczne przedstawienia przyrody są nieliczne i jawią się najczęściej przez pryzmat pór roku oraz właściwych dla danego czasu prac gospodarczych. Wśród równie nielicznych obrazów agrarnych zwraca uwagę pradawne wyobrażenie ziemi matki – opiekuńczej, płodnej materii, powołanej do biologicznego utrzymywania życia. Z zespołu zajęć chłopskich wyeksponowane zostają żniwa, a spośród postaci rolnik – oracz i siewca.\nPowstające w ostatnich kilkunastu latach wierszowane „opowieści” należy postrzegać jako pewną odmianę przekazów narracyjnych, gdyż mają wyraźnie zaznaczonego narratora i zarysowaną fabułę. Wiarygodność tych z reguły kronikarskich i upamiętniających relacji wynika z uczestniczenia pisarki w prezentowanych wydarzeniach. W wymiarze historycznym teksty te ukazują los Polaków wypędzonych przez III Rzeszę Niemiecką z ojcowizny i skazanych na przymusowe roboty dla okupanta. Prócz tego spotykamy opisy bestialskich zachowań żandarmerii niemieckiej z Janowca Kościelnego.\nProza Barbary Krajewskiej skupia się niemal wyłącznie na wydarzeniach z okresu II wojny światowej. W krótkich opowieściach wspomnieniowych autorka-narratorka przedstawia poszczególne epizody wojenne, w których uczestniczyła lub była świadkiem. Przekazy te pełnią po części rolę kroniki rodzinnej, ale ze względu na reprezentatywność dla doświadczenia okupacyjnego stanowią ważny przyczynek do historii zniewolenia Polaków przez agresora niemieckiego. Wypadki dziejowe jawią się przy tym z punktu widzenia ludności cywilnej oraz w perspektywie charakterystycznej dla świadomości dziecka. Reminiscencje z lat II wojny spotykamy ponadto w tekstach balladowych.\nCo ciekawe, pisarka ogłaszała też pieśni patriotyczno-żołnierskie i religijne, czerpiąc w tym zakresie z repertuaru domowego babci i ojca oraz z lokalnej tradycji ustnej. W dodatku, na podstawie własnej wiedzy, relacji najbliższych i dostępnych dokumentów opracowała dzieje swojej rodziny, a zebrany materiał udostępniła w książce Na gościńcu przeszłości.\nW sumie, twórczość Barbary Krajewskiej promieniuje życzliwością i serdecznością. Przenika je umiłowanie Boga, ojczyzny, rodziny, wiara w człowieka i przekonanie o nadrzędności dobra. Autorka wskazuje na konieczność przestrzegania etyki chrześcijańskiej, piętnuje obojętność wobec spraw publicznych i uświadamia znaczenie dziedzictwa narodowego. Jest wyczulona na piękno wiejskiej natury. W wielu tekstach widać odniesienia autobiograficzne i zanurzenie w realiach regionalnych, więź z macierzystą pobużańską krainą. Liryki wyróżnia olbrzymia duchowość i szczerość wypowiedzi, epigramaty refleksyjność i przenikliwość myślowa. Talent, wieloletnia praktyka i znaczna świadomość estetyczna sprawiły, że spotykamy się przy tym z utworami sprawnymi artystycznie, spójnymi stylistycznie, nasyconymi oryginalną metaforyką. Autorka całkowicie panowała nad słowem, poszukując odpowiednich kształtów dla niesionych przez nie znaczeń.\nBarbara Krajewska do końca ziemskiego życia była literacko aktywna. W 2020 roku ukazał się ostatni jej tomik pod jakże symbolicznym tytułem Kluczem modlitwy otwieram dzień.\n„Złote pióro”, nagroda Związku Literatów na Mazowszu za Książkę Roku 2011.\nNagroda im. Oskara Kolberga „Za zasługi dla kultury ludowej”, 2014.\nStatuetka Marii Konopnickiej, Powiatowe Centrum Kultury i Sztuki w Ciechanowie, 2015.\nOgólnopolski Konkurs Literacki im. Jana Pocka, czternastokrotna laureatka, 1992,2020 – II nagroda; 1993, 1996, 1998, 1999, 2008, 2009, 2011, 2014; 1994, 2000, 2002, 2003 – wyróżnienie;\nOgólnopolski Konkurs Poetycki „O Laur Opina” w Ciechanowie-Opinogórze, laureatka;\nKonkurs „Szukamy talentów wsi” w Wąglanach, 1992, laureatka;\nKonkurs literacki Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Ciechanowie, 1995 – I nagroda; 1996 – wyróżnienie specjalne.\nNie jestem samotna, wybór A. Liszewski, Ciechanów 1991.\nZagony słów, wstęp i wybór H. Zarębska, Mława, brw.\nNad błękitną miedzą Orzyca, redakcja Z. Mirowski, Ciechanów 1993.\nAż po uspokojenie nieba, wybór, oprac. i wstęp D. Niewiadomski, Lublin 1994.\nOjczysta tęcza, wybór, oprac. i wstęp D. Niewiadomski, Lublin 1998.\nMoże doczekam malinowych żniw, redakcja Z. Mirowski, Ciechanów 2000.\nZagony ziemi, Warszawa 2002.\nGwiazdy liczą kłosy, wybór, oprac. i wstęp D. Niewiadomski, Lublin 2007.\nUśmiecha się do mnie łąka, wybór, oprac. i wstęp D. Niewiadomski, Lublin 2009\nNa gościńcu przeszłości, oprac. i wstęp D. Niewiadomski, Lublin 2011.\nModlitwa za polską ziemię, oprac. i wstęp D. Niewiadomski, Lublin 2013.\nZiarna miłości, wstęp D. Niewiadomski, Lublin 2016.\nWznoszę serce do Boga, wstęp i redakcja D. Niewiadomski, Lublin 2018.\nKluczem modlitwy otwieram dzień, wybór, wstęp i opracowanie Donat Niewiadomski, Lublin 2020.\nPolska nam Papieża dała, t. I, Kraków 1993; t.III, Kraków 1999.\nProwadź nas w jasność. Antologia ludowej liryki religijnej, Lublin 1994.\n… z mazowieckiej księgi. Ziemia Ciechanowska w poezji i grafice, Ciechanów 1994.\nTalenty Jóźwika z Wąglan, Warszawa brw.\nTwórcy… drzewa ziemi naszej, Ciechanów 1995.\nGłosy z ojczyzny, Warszawa 2002.\nRomantycznej ziemi czar. Antologia poezji ciechanowskiej, Ciechanów 2003.\nZ wierszy do serc, Kraków 2005.\nOdejdę a po mnie pieśń zostanie, Lublin 2006.\nA Duch wieje kędy chce, Lublin 2007.\nŻegnamy Jana od Biedronki, Czekanów 2007.\nI brył swym grzmotem zapłacze ziemia, Lublin 2008.\nNa skibie czarnej serce swoje złożę, Lublin 2009.\nJan Pocek – poeta „co śpiewał i orał”, Lublin 2011.\nChodzę o świcie po srebrnych polach, Lublin 2019.\nBarbara Krajewska, [w:] Minisłownik biograficzny polskich współczesnych poetów religijnych, Gliwice 1994, 1998, 2002.\nRoszko G., O poezji Barbary Krajewskiej, „Poezja Dzisiaj” 2000, nr 11-12.\nNiewiadomski D., Barbara Krajewska – pisarka ziemi mazowieckiej, „Twórczość Ludowa” 2009, nr 3-4.\nJuszkiewicz R., O poetce znad Orzyca, [w:] „Ziemia Zawkrzeńska”, t. 14, Mława 2010.\nFalenta A.A., Bóg – Honor – Ojczyzna według Barbary Krajewskiej, [w:] Romantyczność, Ciechanów 2012.\nNiewiadomski D., Modlitwa za polską ziemię, [w:] Bolesław Biegas – artysta i literat, Ciechanów 2014.\nPoetyckie „ziarna miłości” Barbary Krajewskiej, [w:] Stanisław Chełchowski – ziemianin, badacz, publicysta, Ciechanów 2016.\nWiersze Barbary Krajewskiej\ngromadząc lek na nasze zbolałe serca\npiszą je za mnie sędziwe kłosy\npisze je śliwa pod moim oknem\nco dzwoni dziecinnymi grzechotkami\na w jej złocistej koronie\nskrzydlata orkiestra intonuje\ndonośny hymn na cześć Stwórcy\npisze je za mnie sędziwy\nkasztan na moim podwórzu\nświadek chwil radosnych i smutnych\npisze je za mnie przydrożna wierzba\nco rozpostartymi zielonymi rękoma\nwskazuje drogę pędzącym w dal podróżnym\npisze je nocna cisza w mojej uśpionej wiosce\na wiatr na skrzydłach roznosi\npo janowieckich polach\nKluczem modlitwy otwieram dzień, Lublin 2020, s. 21.\nMój wiersz pomagał mi\npielić buraki i grabić siano\nby rzeka mleka nie ustała\nZ moim wierszem podążałam\nw pole z radością\njak do kwiatów pszczoła\nTeraz mój wiersz koi\nkażdy smutek i osusza łzy\nTeraz mój wiersz idzie ze mną\ndo świątyni w Janowcu\ngdzie będziemy prosić Boga\no łaski doczesne i szczęśliwą\ndrogę do wrót nieba\nKluczem modlitwy otwieram dzień, Lublin 2020, s. 22.\nW Janowcu Kościelnym piękna świątynia\ni kościelne wieże do nieba wiodące\nWszystkie kapliczki ładnie odnowione\nw powodzi kwiatów od wiosny toną\nosnute majową pieśnią i modlitwą gorącą\nBezmiar tu czaru i radości\nbezmiar gwiazd na niebie\nzapach chleba wokół się rozsiewa\ndeszcz nam ziemię skrapla\nchmura przed żarem słońca osłania\nKsiężyc pielgrzym spaceruje\npo rozgwieżdżonym nocnym niebie\ni liczy kłosy na pszenicznym zagonie\nA wszystko to Bóg stworzył\ndla mnie – dla nas i dla ciebie\nKluczem modlitwy otwieram dzień, Lublin 2020, s. 23.\nGdy opuszczam kolebkę snu\nz krzyżem Chrystusa na piersi –\nGdy modlę się do Najświętszej Panienki\nczuwającej w złotej koronie\nna śnieżnej ścianie –\nGdy skrzypią drzwi sieni\na na ramieniu ślubnej gruszy\nwznosi hymn dla Stwórcy –\nGdy depczę cienie przydrożnych drzew\nna kamiennej wstędze\nzmierzając do janowieckiej świątyni –\nGdy na klęczkach dziękuję\nza wszelkie dary życia doczesnego –\nKluczem modlitwy otwieram dzień, Lublin 2020, s. 41.\nPójdę do Pana\nJa też pójdę…\nTylko obrządek w obejściu sprawię\nsprawdzę dom i ogród\ni pójdę jak w każde święto\nświęconą wodą uczynić znak krzyża\nZegnę obolałe kolana\npokłonię się Matce Boskiej\npromieniującej z cudownego\nobrazu na ołtarzu\ni wraz z wiernymi z rąk kapłana\nspożyję chleb życia wiecznego\nGorliwie zmówię modlitwę\ndziękując Wszechmocnemu Bogu\nza swoje kulawe zdrowie\nza zdrowie moich ukochanych dzieci\ni za wszystkich bliskich\nktórych kocham miłością mych przodków\nkocham tak jak kwiaty cieszą się słońcem\njak głodny raduje się chlebem\nKluczem modlitwy otwieram dzień, Lublin 2020, s. 43.\nprzodków moich pola\ni ptasich chórów\nkościoła w Janowcu\nco wskazuje cel naszej\nAle ja cała nie umrę\npozostanę w duszach bliźnich\nw strofach wierszy\ni na kartach książek\nA ty ziemio janowiecka\njak matka rodzona\nprzytul mnie do swego łona\ni utul na wieki\nKluczem modlitwy otwieram dzień, Lublin 2020, s. 45.


Auschwitz - fabryka śmierci (2) - serial dokumentalny\nAuschwitz - fabryka śmierci (2)\n(Auschwitz. The Nazis and "The Final Solution": Orders and Initiatives)\nRudolf Höss twierdził, że wykonywał tylko rozkazy. Podobnie, jak wielu innych, sam wykazywał inicjatywę w mordowaniu ludzi.\nUnikalny wgląd w strukturę i zasady funkcjonowania obozu. Rezultatem trzyletnich badań jest blisko 100 wywiadów z osobami, które przeżyły pobyt w obozie, a także z tymi, które brały udział w masowej zbrodni. Precyzyjne sekwencje filmowe z udziałem polskich i niemieckich aktorów pozwalają po raz pierwszy ujawnić niedawno odkryte dokumenty, a także oddać historycznie adekwatny obraz Auschwitz-Birkenau we wszystkich stadiach rozwoju.\nJesienią 1941 roku hitlerowcy rozpoczęli ostatnie przygotowania do eksterminacji Żydów. Rudolf Höss, komendant obozu koncentracyjnego w Auschwitz, miał za zadanie zorganizować masowe mordy ludności cywilnej, w tym kobiet i dzieci. Wraz ze współpracownikami musiał wykazać się inicjatywą w wynajdowaniu nowych, bardziej efektywnych metod zabijania. W październiku 1941 roku rozpoczęto prace nad budową nowego obozu, nazwanego Birkenau, leżącego około 2,5 km od Auschwitz we wsi Brzezinka. Pierwotnie nie był on przeznaczony dla Żydów, lecz dla radzieckich jeńców wojennych i miał pomieścić około 130 tysięcy ludzi.\nAuschwitz - fabryka śmierci (3) - serial dokumentalny - poniedziałek, 21 października 20:00\nAuschwitz - fabryka śmierci (4) - serial dokumentalny - poniedziałek, 28 października 20:00