Recenzje | Opcje\nMarcin Urbański | Tam, gdzie Facebook nie sięga (Patrick The Pan, „…niczym jak liśćmi”)\nInternet jest najprawdopodobniej jednym z najbardziej znaczących osiągnięć ludzkości, a twórcy stron internetowych stale prześcigają się w ich urozmaicaniu, aby uczynić nasze wirtualne wędrówki czymś jeszcze bardziej intrygującym. Dzięki temu możemy zaobserwować, jak media społecznościowe urastają do rangi niebywałego wręcz fenomenu. Prawdopodobnie większość z nas korzysta z Facebooka lub Twittera, ponieważ portale te oferują swoim użytkownikom szeroki wachlarz możliwości komunikacyjnych i atrakcyjne sposoby organizacji wolnego czasu czy wreszcie realizacji swoich zainteresowań. Oczywiście istnieje też nieco ciemniejsza, rzadziej eksponowana strona tego medium. To właśnie jej postanowił się przyjrzeć Piotr Madej (w muzycznych kręgach znany jako Patrick The Pan) na swojej drugiej płycie …niczym jak liśćmi.\nTen pochodzący z Krakowa dwudziestosześcioletni artysta swój pseudonim sceniczny wziął od długopisu, który w czasach licealnych nazywał Patrickiem. Całość jest efektem literówki w ostatnim członie tego przydomka. Zamieniła ona występujący w oryginalnym zamyśle wyraz Pen w Pan i tym samym zgodnie z angielskim znaczeniem tej nazwy Patrick z długopisu stał się patelnią. Madej wywarł pozytywne wrażenie już swoim pierwszym albumem, który w całości był efektem jego samodzielnej pracy. Wydany trzy lata temu Something of An End zachwycał nie tylko w Polsce, ale też za granicą, co zaowocowało między innymi dobrze przyjętym występem podczas dwunastej edycji popularnego Open’er Festivalu w Gdyni. W maju tego roku Patrick The Pan powrócił pod szyldem wytwórni Kayax Music (promującej twórczość takich artystów jak Maria Peszek, Kayah, Artur Rojek) z albumem …niczym jak liśćmi i tym samym pokazał, że sukces debiutanckiego krążka nie był czymś przypadkowym. Po kolei jednak.\nAlbum składa się z jedenastu utworów stanowiących razem około pięćdziesięciominutową dawkę świetnie zrealizowanego materiału, a w nagraniu Niedopowieści gościnnie wystąpił Dawid Podsiadło. Na okładce widzimy fotografię zimowego lasu, na której biel śniegu wybornie kontrastuje z czernią wystrzeliwujących spod niego drzew. Na środku umieszczono wygenerowaną komputerowo fioletową mgłę. Jej zadaniem było zakrycie większości obrazu, bo gdy zajrzymy do środka, naszym oczom ukazuje się to samo zdjęcie bez mglistej zasłony i z tekstem pierwszego utworu po prawej stronie: „Zdejmij / wszystkie śmieszne warstwy. / Wyłącz / wszystko co pika i wibruje. / Zobacz / — nie jesteś martwy. / Właśnie ten człowiek mnie interesuje”. Zacytowane słowa pochodzą z otwierającego płytę utworu Zdejmij. Wyłącz. Zobacz — o tyle istotnego, że stanowiącego coś w rodzaju wskazówki, z jakim nastawieniem słuchacz powinien podejść do …niczym jak liśćmi, bo wyciszenie, o którym mowa, bez wątpienia korzystnie wpływa na odbiór całości. Tematem przewodnim płyty, a zarazem wątkiem spajającym poszczególne utwory jest krytyka tego, co wiąże się ze światem wirtualnym, a zarazem jest typowe dla istoty relacji kreowanych za pomocą różnego typu mediów społecznościowych. Doskonałym tego przykładem jest tekst #idiots, który traktuje o takich portalach jak Instagram czy Facebook, o typowym dla nich fotografowaniu wszystkiego, co tylko możliwe, i wrzucaniu tego na popularną „ścianę” czy o prześciganiu się w liczbie zawartych na tych witrynach znajomości: „Frendship is loading / I am lonely no more”. Madej w cierpkich słowach zarzuca użytkownikom portali bezmyślność przy zamieszczaniu kolejnych treści, a czasy nowoczesności nazywa erą gnijących umysłów: „History call it modern times, / I call it the age of putrid minds”. W podobnym tonie utrzymany jest utwór Pikselove, gdzie przedmiotem krytyki stają się z kolei rozmowy prowadzone przy użyciu komunikatorów internetowych. Te dwa utwory znakomicie oddają zwyczaje panujące w internecie, aczkolwiek trzeba też zwrócić uwagę na fakt, że argumenty, do jakich odwołuje się artysta, są doskonale znane.\nNa szczęście album …niczym jak liśćmi zawiera nie tylko krytykę wirtualnej rzeczywistości. Patrick The Pan już w pierwszym nagraniu podaje słuchaczowi dłoń i proponuje ucieczkę do miejsca, gdzie będzie wolny od tych realiów, a w tę podróż na dobre wprowadza (nawiązujący do wyprawy kosmicznej Jurija Gagarina) utwór Space, 1961. To wędrówka w poszukiwaniu własnego miejsca, choć u jej kresu dowiadujemy się, że tak naprawdę jesteśmy tylko liśćmi (I Know How Am I Going To End). Mimo że krytyka współczesnego świata jest często podejmowanym tematem w muzyce (np. na tegorocznej płycie Dzieciom zespołu Lao Che), Madej przedstawił ten wątek w zajmujący sposób. Posługuje się ciekawą metaforyką, rytmika tekstów znakomicie współgra z muzyką, a dość oczywiste zarzuty wobec użytkowników internetu zostają uzupełnione interesującymi rozmyślaniami na temat rzeczywistości, w której żyjemy. Co ważne, słowa utworów Patrick The Pan ubrał w nastrojową warstwę muzyczną.\nTwórczość krakowskiego artysty można określić mianem rocka awangardowego, który charakteryzują częste zmiany tempa czy nietypowe dla muzyki rockowej instrumenty, kompozycja i rytmika. W tym nurcie częstym zabiegiem jest czerpanie z innych gatunków, stąd w utworach Madeja obecne są również elementy jazzu i bluesa, a sam artysta przyznał, że inspirują go Radiohead, Myslovitz i Artur Rojek. W takim stylu nagrał swój debiut i widać wyraźnie, że drugi album stanowi jego kontynuację. Muzyka na tegorocznej płycie jest bardziej zróżnicowana, z powodzeniem można więc stwierdzić, że od wydania Something of An End Patrick The Pan bardzo poprawił warstwę kompozycyjną swoich utworów. Przy nagraniach …niczym jak liśćmi oprócz gitar i perkusji usłyszymy skrzypce, altówkę, wiolonczelę, trąbkę czy kontrabas, a wszystko to z domieszką tonów wygenerowanych komputerowo. Na krążku przeważają kawałki spokojne, co nadaje mu nieco melancholijny nastrój, ale nie brakuje też dynamiki. Podobnie było w przypadku debiutu, jednak drugi album sprawia wrażenie bardziej rozbudowanego. Warto wspomnieć, że zmiany tempa są bardzo płynne, jednak dźwięki z syntezatora muzycznego niejednokrotnie dezorganizują całość. Moim zdaniem ten zabieg nie wpływa negatywnie na całość, ponieważ uwydatnia, jak „wszystko, co pika i wibruje”, czyni człowieka ślepym na to, co dzieje się wokół niego.\nAlbum …niczym jak liśćmi to wyborna kompozycja muzyczna uzupełniona znakomitymi tekstami i próżno doszukiwać się w niej słabych punktów. Słowa utworów poruszają tematy jak najbardziej aktualne, a ucieczka, jaką proponuje Patrick The Pan, jest świetną okazją do oderwania się na chwilę od otaczającej nas (wirtualnej) rzeczywistości. Myślę, że drugi album krakowskiego artysty aspiruje do tego, by stać się jedną z najlepszych płyt tego roku. Pozostaje mi tylko życzyć Madejowi udanych koncertów i z niecierpliwością wyczekiwać kolejnego krążka.\nPatrick The Pan, …niczym jak liśćmi, Kayax Music 2015.\nTen wpis został opublikowany w Jazz, Recenzje dnia 7 grudnia 2015 , przez Gabriela Bartoszek.\nKarol Szafraniec | Samotność pętli (CADU, „Zanosi się na deszcz”)\nSamotność pętli (5,3)\nWystawa brazylijskiego artysty CADU w nowosądeckim BWA Sokół już ze względu na pojawienie się w tym właśnie miejscu łączy i sugeruje wiele zjawisk pozornie średnio do siebie przystających. To pierwsza indywidualna wystawa tego artysty w Polsce, ale też kolejny projekt nowosądeckiej galerii mający nie tyle przybliżyć, co zintegrować sztukę współczesną z lokalnym odbiorcą i zastanymi kontekstami. Mamy więc z jednej strony element egzotyczny, uniwersalny, „światowy”, z drugiej coś swojskiego, znanego i bliskiego. Egzotyczne są pozbawione dziobów papugi na plakacie i dwujęzyczny tytuł. Domowe, familiarne są zwykłe słoiki, zabawki, instrumenty, głosy dzieci dobiegające z głośników. I właśnie cały potencjał znaczeniowy wystawy powstaje dzięki napięciu między tymi biegunami. W tym połączeniu rodzą się nowe sensy, ale ich kolejnym źródłem są nawiązania do otaczającej galerię przestrzeni i jej lokalnych historii, do których ekspozycja nieustannie odsyła. Dzieje się to w sposób niewymuszony i czasem ledwie zauważalny, dzięki czemu (zgodnie z założeniem kuratorki Anny Smolak) staje się ona rodzajem „analogowego hipertekstu”. CADU (czyli Carlos Eduardo Felix da Costa) to człowiek wielu zawodów i zainteresowań. Był pływakiem, modelem, stolarzem, wreszcie rysownikiem, projektantem logotypów i wykładowcą. A to nie wszystko. Tak szeroki wachlarz zainteresowań w dużym stopniu znajduje odbicie w sztuce — opartej na konceptualnym zamyśle, połączonym zazwyczaj z elementami rzemieślniczymi i delikatną, lecz dającą się zauważyć formą plastyczną wywiedzioną z rysunku. CADU lubi też wyzwania angażujące ciało w podobnym stopniu co umysł, stąd takie przedsięwzięcia jak Estações (2012), w ramach którego zaprojektował drewnianą chatkę, własnoręcznie wykonał ją w środku brazylijskiego lasu, by w końcu na rok samotnie w niej zamieszkać, prowadząc tam eksperymenty artystyczne i poznawcze. Uwydatnia się tutaj obecna w jego twórczości fascynacja naturą, próba — niejako z góry skazana na porażkę — jej poznania i okiełznania. Równie ważnym elementem jego prac jest obserwacja jednostki pozbawionej bodźców kulturowych, powoli synchronizującej się z cyklicznością przyrody.\nOsobnym, ale przenikającym całą twórczość Brazylijczyka czynnikiem jest muzyka rozumiana jako zespół surowych dźwięków — naturalnych, pierwotnych, jeszcze niemających swojej struktury. Sytuuje to artystę blisko idei Johna Cage’a, a zwłaszcza wywiedzionej z jego myśli koncepcji music made by non-musicians, którą CADU do pewnego stopnia próbował wprowadzić w życie także w Nowym Sączu.\nNiemal każdy z tych elementów był na wystawie mniej lub bardziej widoczny. Wszystkie pozostawały w intrygującej wzajemnej relacji, gdzie na zasadzie pętli odsyłały dalej, by powrócić w znane już miejsce, które nabiera dzięki temu nieco innego charakteru. Pętla zresztą pełni tu funkcję naczelnego symbolu unaoczniającego nie tylko znaczenia kryjące się za poszczególnymi eksponatami, ale też mechanizm działania całości. Tak właśnie działała wystawa — rozmieszczona na dwóch piętrach, składała się z powracających z kondygnacji na kondygnację wątków, niosących coraz to nowe znaczenia.\nTytuł — It’s Gonna Rain — odnosi się do słynnego dzieła Steve’a Reicha, gdzie zapętlona taśma powtarza tytułowe zdanie, wypowiadane przez szalonego kaznodzieję, co powoli przeradza się w transową abstrakcję. Pierwsza pętla, na jaką się natykamy, to dziecięcy pociąg-zabawka, zmodyfikowany jednak w taki sposób, by doczepione do niego przyrządy lekko uderzały w rozstawione obok torów naczynia (szklanki, butelki, słoiki). Ta Partytura sprawia wrażenie czystej zabawy, spontanicznej przypadkowości, której charakter zmienia się w zależności od prędkości jazdy pociągu. Na początku nie da się uchwycić ukrytego rytmu, a dźwięki są tak ciche, że przy sporej liczbie widzów stają się niesłyszalne. Jednak każde uruchomienie uwięzionego w pętli pojazdu tworzy pewien rytm, który od tej pory będzie nam cały czas towarzyszył. Równie subtelnie jest na piętrze, gdzie znajduje się instalacja złożona ze zniszczonych bądź zabawkowych instrumentów oraz oddziałujących na nie zwykłych przedmiotów, poruszanych przez powietrze z obracającego się wiatraka. Instrumenty wydają ciche (czasem ledwo słyszalne) dźwięki. Każdy powstaje wbrew „prawidłowym” sposobom ich użycia. Dodatkowo widzowie mają do dyspozycji przyczepione do instrumentów silniczki, które można do woli uruchamiać, ingerując tym samym w pewien ustalony cykl.\nObie te prace powstawały w ramach warsztatów z dziećmi z nowosądeckiego Pałacu Młodzieży, które tworzyły własne konstrukcje, bawiły się dźwiękami i eksperymentowały z nimi spontanicznie. Zainspirowany tymi działaniami artysta stworzył struktury, które zachowały ducha spontaniczności, a zarazem zyskały subtelny plastyczny charakter, przypominając nieukończoną rzeźbę. Warto w tym momencie wspomnieć, że CADU uważa, iż proces powstawiania obiektu jest równie ważny, jeśli nie ważniejszy, od efektu końcowego. Ma to niebagatelne znaczenie w przypadku kolejnej pracy, zatytułowanej Kloto, stworzonej przy pomocy Ewy Szpili, koronczarki z miejscowości Bobowa, i jej córki. Podczas wernisażu obie kobiety szyły połączone ze sobą rękodzieła, równocześnie prując materiały należące do drugiej. Łącząca je nić, rozciągnięta i przymocowana w różnych miejscach sali, otaczając publiczność, delikatnie, niemal niezauważalnie się przesuwała. Powstała w ten sposób rzeźba performatywna, bazująca na mitologicznych odniesieniach i kontemplująca czas. W miarę oglądania wystawy okazywało się, że CADU chwyta się swoimi pętlami coraz poważniejszych tematów, choć cały czas pozostawaliśmy tak naprawdę w obszarze drobnych zabaw i codziennych czynności.\nDrugie piętro kontrastuje z dolnymi partiami wystawy natężeniem dźwięku. Pustynia Gobi to ułożone w okrąg głośniki, z których wydobywa się zapętlony, czytany przez dzieci fragment tekstu Henry’ego Millera z rozdziału Klimatyzowanego koszmaru (The Air-Conditioned Nightmare, 1945) poświęconego kompozytorowi Edgarowi Varèsemu. Początkowe wrażenie przypadkowego hałasu znikało, gdy podchodziło się do któregoś z głośników. Każde dziecko czytało tekst osobno i tak też było nagrywane, co sprawiło, że mieliśmy do czynienia z osobliwym „chórem”, w którym jednak nie zanikały cechy indywidualne czytających. Ze wszystkich prac ta właśnie była najbogatsza w intertekstualne odniesienia. Miller odwołuje się do utopijnej idei stojącej za nigdy niezrealizowaną kompozycją Varèsego Espace. Chodziło tam o równoczesne wykonanie przez chóry w różnych miejscach świata tej samej kompozycji. Efekt owego połączenia miał być słyszany jedynie dzięki transmisji radiowej, czego ze względów technicznych nie można było w pełni zsynchronizować. Kilka pomysłów z Espace kompozytor ostatecznie wykorzystał w utworze Déserts, do czego Miller nawiązuje. Powstaje zatem pustynia dźwięków, zderzających się ze sobą bloków hałasu, z których każdy funkcjonuje osobno, mimo że wszystkie opierają się na tym samym materiale. Pojawia się rodzaj wspólnoty, choć trudno nie ulec wrażeniu, że ostatecznie na pustyni każdy głos pozostaje samotny. Czytany przez dzieci tekst miał charakter społecznościowy i antytotalitarny, wprowadzając na wystawę element polityczny, krytyczny, i nadając nieco odmienną wymowę wcześniej oglądanym pracom. Nie pozostaje również bez znaczenia postać amerykańskiego kompozytora — awangardowego samotnika, walczącego o nowy język muzyki, podobnie jak Cage badającego „pierwotność” dźwięku, muzyczności hałasu, ale i wierzącego w polityczno-transformacyjny wymiar sztuki, co również kierowało interpretację jego prac w stronę odczytań politycznych.\nCałość zamykała skromna i do pewnego stopnia tradycyjnie plastyczna praca Półkule, składająca się z dwóch serii „rysunków” wytworzonych w ciągu tygodnia przez promienie słoneczne. Jedna seria powstała w Nowym Sączu, druga na pustyni w Chile. A więc znów mieliśmy do czynienia z zapętleniem, ale tym razem na skalę wręcz kosmiczną. W tym przypadku artysta nie jest nawet inicjatorem niezależnego od niego procesu, a jedynie może go dokumentować, zapisać pewien ślad, stawiając widza przed świadomością nieuchronnego cyklu zjawisk planetarnych i zadając pytanie o różnicę w działaniu zapętlonego pociągu-zabawki.\nCADU szuka pęknięć, małych szczelin między tym, co nazwane, uporządkowane, a tym, co jeszcze niesformułowane, pozornie pozbawione wewnętrznego ładu. Fascynacja cyklicznością każe mu szukać podobnych struktur zarówno w wymiarze czasu, jak przestrzeni. W ideach politycznych i dziecięcych zabawach. W tym, co lokalne, i tym co uniwersalne. I nawet jeśli nie jest to zbyt odkrywcze, a niektórym może wydawać się cokolwiek wyświechtane, to jednak siłą wystawy jest jej zaskakująca subtelność, kryjąca się w unikaniu przeciążenia elementami rozmaitych dyskursów (politycznych czy teoretycznych — które przecież w formie odwołań są nienachalnie obecne) i banalnej zwykłości poszczególnych elementów, nabierających znaczenia dopiero w zapętleniu. CADU nie interesuje bycie artystą-demiurgiem ani stawiającym jednoznaczne tezy krytykiem życia społecznego. Raczej kładzie on nacisk na procesualny charakter sztuki, rzeczywistości społecznej i codziennego życia. Uwypukla istnienie niezależnych od nas mechanizmów, podkreślając, a nawet celebrując brak możliwości uzyskania nad nimi kontroli.\nCADU, Zanosi się na deszcz / It’s Gonna Rain, kuratorka: Anna Smolak, BWA Sokół, Nowy Sącz, 1 maja — 14 czerwca 2015.\nTen wpis został opublikowany w Sztuka dnia 7 grudnia 2015 , przez Gabriela Bartoszek.\nTomasz Rabsztyn | Plemię pełne zła („Plemię”, reż. Mirosław Słaboszpycki)\nPełnometrażowy debiut Mirosława Słaboszpyckiego wchodził do kin z etykietą filmu trudnego, kontrowersyjnego i nietypowego. Rzeczywiście, największym atutem Plemienia pozostaje oryginalne i odważne potraktowanie zarówno samej widowni, jak i osób głuchoniemych, przy czym odbywa się to na dwóch płaszczyznach: jedna dotyczy samej konstrukcji filmu, druga fabuły.\nPrzede wszystkim reżyser zdecydował się na ryzykowny zabieg formalny, jakim z pewnością jest zrezygnowanie z tłumaczenia oryginalnych, odgrywanych w języku migowym dialogów. Jest to chyba w historii kina rzecz dotychczas niespotykana i w zasadzie niedająca się z niczym porównać. Owszem, zdarzały się już tytuły, których twórcy świadomie wyrzekali się słowa mówionego, jak chociażby Walka o ogień Jeana-Jacques’a Annauda (1981), udanie przenosząca widza w czasy prehistoryczne, czy niedawny Artysta Michela Hazanaviciusa (2011), hołd i zarazem gra z kinem niemym. Wspomniane obrazy, jak zresztą jeszcze kilka podobnych — chociaż z zupełnie innych powodów i na różny sposób — rezygnowały z tradycyjnych dialogów, łączyło je jednak to, że nie wyróżniały przy tym konkretnej grupy odbiorców. Inaczej jest w przypadku Plemienia. Z perspektywy odbioru film Słaboszpyckiego nie pozwala bowiem nawet na proste przeciwstawienie ludzi głuchoniemych słyszącym. Nie istnieje przecież jeden uniwersalny język migowy, dlatego też dla osób głuchoniemych spoza Ukrainy Plemię także nie do końca będzie zrozumiałe. Przez podobną hermetyczność z jednej strony reżyser potencjalnie traci sporą część widowni (zwłaszcza tej mniej wymagającej i nastawionej rozrywkowo), z drugiej — już na wstępie zyskuje rozgłos.\nWyjątkowość samej fabuły Plemienia można natomiast pół żartem, pół serio sprowadzić do stwierdzenia, że film traktuje o ukraińskich młodocianych głuchoniemych alfonsach. W gruncie rzeczy nic w tym oczywiście zabawnego, tyle że takie zestawienie automatycznie nasuwa skojarzenia albo z jakąś niewybredną parodią, albo fabularnym przeszarżowaniem, niepotrzebnym łączeniem paru dramatycznych wątków, którymi można przecież obdzielić kilka filmów. Jednak nic bardziej mylnego — Słaboszpycki w swym zadziwiająco spójnym filmie nie tylko widzów, ale i swoich bohaterów traktuje bez żadnej taryfy ulgowej. Nie rozczula się nad ich ograniczeniami, nie porusza — popularnych ostatnio w dyskursie społecznym, lecz przez kino jeszcze niewyeksploatowanych — takich tematów jak ich trudna sytuacja w społeczeństwie. Jeśli to czyni, to niejako przy okazji — w końcu pewne zagubienie widza czy też jego wzmożony wysiłek, polegający na odczytywaniu intencji bohaterów z samej gestykulacji, mogą odzwierciedlać codzienne problemy osób głuchoniemych, zaś ich odmienność jest w jakimś sensie rezultatem trudnego położenia, ograniczonych możliwości, gorszego „życiowego startu”. Tyle że podobne refleksje, jeśli przychodzą na myśl, to później. Podczas samego seansu większość bohaterów nie budzi w nas współczucia, nastoletni głuchoniemi są bardzo sprawni i świetnie zorganizowani, a ich działania wprawiają raczej w osłupienie i przerażenie.\nBohaterem Plemienia jest niesłyszący Sergij (Grigorij Fesenko), który zaczyna naukę w szkole z internatem. Nastolatek szybko orientuje się, że w nowym miejscu panuje specyficzna hierarchia. Uczniowie zorganizowani są w tytułowe plemię, które posiada znamiona grupy przestępczej. Żeby wyrobić sobie pozycję, trzeba wykazać się siłą, umiejętnością walki, a także chęcią udziału w napadach. Sergij stosunkowo szybko awansuje w grupie, podczas specjalnej „ustawki” wychodzi bowiem na jaw, że chłopak bardzo dobrze radzi sobie w bójce, nie odmawia też udziału w rozbojach i kradzieżach. Wszystko idzie dobrze do momentu, kiedy „zostaje oddelegowany” do roli alfonsa, który — zgodnie z ustalonym wcześniej schematem — ma dostarczać swoje koleżanki ze szkoły kierowcom ciężarówek. Wkrótce Sergij zakochuje się w jednej z nich, Anyi (Yana Novikowa), i nie chce dłużej wywiązywać się ze swoich obowiązków. Taka postawa oczywiście wyklucza go z grupy, chłopak przestaje być chroniony i od tej pory zdany jest tylko na siebie.\nPod pewnymi względami fabuła Plemienia przypomina szwedzkie Zło (2003). Bohaterem głośnego filmu Mikaela Håfströma jest szesnastoletni Erik Ponti (Andreas Wilson), który także trafia do szkoły z internatem, tyle że do szkoły elitarnej. Dla sprawiającego problemy wychowawcze, nieustannie wdającego się w bójki chłopaka nowe miejsce stwarza jedyną szansę na ukończenie gimnazjum i dostanie się do liceum. Krnąbrny uczeń, zgodnie z obietnicą złożoną matce, tym razem nie chce wpaść w tarapaty, okazuje się jednak, że w nowym środowisku jest to niemożliwe. W szkole funkcjonuje bowiem szczególny system kontroli — starsi uczniowie, za zgodą dyrektora i nauczycieli, wyżywają się na młodszych, za najmniejsze przewinienie stosując skrupulatnie opracowane, wymyślne kary. Erik, mimo starań, nie jest w stanie podporządkować się tym zasadom, dlatego też wydaje się, że narastający między nim a starszymi uczniami konflikt musi zakończyć się eskalacją przemocy.\nPozornie szkoły, do których trafiają Sergij oraz Erik, są zupełnie inne — ta ukraińska, jak i zresztą całe otoczenie, w którym przebywa nastolatek — jest na wskroś zaniedbana, brudna, skrywa w sobie mnóstwo patologii, zaś ta w Stjärnsberg — jest ekskluzywna i zapewnia wychowankom wszelkie możliwe formy duchowego i fizycznego rozwoju. Inny jest także oczywiście czas i kontekst społeczny. Film Słaboszpyckiego ukazuje biedę i nędzę części Ukrainy lat 50. Zło przedstawia nastroje społeczne zaraz po drugiej wojnie światowej — w tym ciągle jeszcze widoczną fascynację faszyzmem. Obie historie są jednak na tyle uniwersalne, że zdarzyć mogłyby się właściwie w każdym miejscu i czasie, co więcej — występujące między nimi różnice okazują się powierzchowne, w gruncie rzeczy Plemię stanowi niejako rewers Zła.\nPo pierwsze i tutaj, i tutaj rządzą uczniowie, a nauczyciele albo są z boku, albo wręcz wspierają okrutne praktyki swoich podopiecznych. W Złu, jak wszystko inne, odbywa się to w białych rękawiczkach. Część nauczycieli w mniejszym lub większym stopniu propaguje nietolerancyjne zachowania, na przykład pozwalając sobie na rzekomo niewinne i uzasadnione tematem lekcji docinki względem gorzej zbudowanego od innych ucznia, część natomiast zdaje sobie sprawę z problemów swoich podopiecznych i nawet próbuje ich zmobilizować do przeciwstawienia się starszym kolegom, lecz tym samym dodatkowo im szkodzi. Tak jak na przykład nauczyciel wychowania fizycznego, który dostrzega w Eriku wielki talent pływacki i mobilizuje chłopaka, by wygrał zbliżające się zawody, mimo że doskonale wie, iż jego ewentualne zwycięstwo zachwieje ustaloną hierarchią. Obiecuje ochraniać nowego rekordzistę szkoły, ale z danego słowa nie jest w stanie się wywiązać. W Plemieniu postawa nauczycieli jest jeszcze bardziej drastyczna — niektórzy z nich pomagają nawet w stręczycielstwie. Ale też i bardziej drastyczne okażą się konsekwencje, które jeden z wychowawców będzie musiał ponieść.\nPo drugie i w Plemieniu, i w Złu sytuację głównego bohatera znacznie pogarsza uczucie do dziewczyny. Siergij wpada w kłopoty przez Anyę, z kolei obiektem westchnień Erika staje się pracownica szkolnej stołówki Marja (Linda Zilliacus). Romans nie jest rzecz jasna akceptowany i w rezultacie to on okaże się piętą achillesową chłopaka w starciu ze starszymi „opiekunami”. Wreszcie w obu filmach mamy do czynienia z protagonistą, który wyraźnie wyróżnia się siłą i umiejętnością walki — i to w miejscu, gdzie gotowość do natychmiastowego stosowania przemocy pozostaje głównym wyznacznikiem wartości danej osoby. Dzieje się tak zarówno wśród brutalnych chłopaków z internatu dla głuchoniemych, jak i elokwentnych, pochodzących z dobrych domów uczniów ze Stjärnsberg. Różnica jest taka, że ci pierwsi wcale swych preferencji nie kryją, drudzy tymczasem przemoc fizyczną teoretycznie stosują jako ostateczność. Mianowicie w przypadku nieposłuszeństwa, „recydywy” czy odmowy przyjęcia innej kary (jak uderzenie łyżeczką w głowę czy zakaz wyjazdu do domu na weekend bądź święta) delikwent wyzywany jest na specyficzny pojedynek, w którym musi stawić czoła dwóm przeciwnikom jednocześnie. Jeśli stchórzy, straci w oczach innych szacunek i nazywany będzie szczurem. O ile zatem w filmie Słaboszpyckiego bójka jest punktem wyjścia, specyficznym „sprawdzianem”, o tyle u Håfströma stanowi coś ostatecznego, ale równie pożądanego. Ściśle ustalony regulamin, jasno sprecyzowane zasady, skomplikowany system kar w Złu, nastrój dzikości, szczególnego rodzaju pierwotności, potęgowany jeszcze przez nietłumaczone dialogi, atawistyczne zachowania, przypominające momentami te z przywoływanej na początku Walki o ogień w Plemieniu to po prostu dwa oblicza tego samego — przemocy, która jest językiem uniwersalnym. I w gruncie rzeczy trudno stwierdzić, które z nich jest bardziej przerażające.\nNie tylko jednak w zestawieniu z innymi tytułami Plemię odsłania swoją złożoność i ambiwalencję. Film Słaboszpyckiego zawiera dwie pamiętne sceny, w których jak w soczewce skupia się cała jego niejednoznaczność i oryginalność, w których mocna, brutalna historia o bezwzględnych młodocianych przestępcach spotyka się jednak niespodziewanie z refleksją nad położeniem osób głuchoniemych. Wstrząsającą scenę finałową z wiadomych względów lepiej tutaj pominąć. Pozostaje więc ta, w której jeden z nastoletnich sutenerów po raz kolejny dostarcza dziewczyny klientom. Jak zwykle wszystko jest dość dobrze zorganizowane — pracujący w szkole kierowca zawozi uczennice na parking, gdzie z kolei chłopak obchodzi tiry, budząc kierowców uderzeniem w szyby i zainteresowanym przedstawiając spisane na kartce warunki. Tym razem także wszystko przebiega zgodnie z planem, młody „kryminalista” odpręża się więc, zapala papierosa i czeka na koleżanki. Ten typowy „gangsterski” obrazek zostaje jednak niespodziewanie zakłócony. Nastolatek nie słyszy bowiem, że kierowca tira cofa pojazd, i dochodzi do tragedii — chłopak ginie pod kołami samochodu, który przecież nie jechał zbyt szybko. W tej scenie jest właściwie wszystko — łobuzerska buta, pewność siebie, okrucieństwo, ale i „zwykły” dramat osoby, która nieustannie musi na siebie uważać, bo czyhają na nią nieznane innym niebezpieczeństwa. Jest w tej scenie także coś bardzo groteskowego, pachnącego czarnym humorem, tyle że wcale — a dotyczy to całego filmu — nie chce nam się śmiać. Szybkość i płynność, w jakich kat zamienia się w ofiarę i, na odwrót, w jakich siła, spryt i okrucieństwo spotykają się z bezradnością, stanowią o wyjątkowości tego bezkompromisowego filmu.\nPlemię (Plemya), scenariusz i reżyseria: Mirosław Słaboszpycki, zdjęcia: Valentyn Vasyanovych, produkcja: Holandia‒Ukraina 2014.\nTen wpis został opublikowany w Film, Recenzje dnia 7 grudnia 2015 , przez Gabriela Bartoszek.\nMarcin Gacek | Klerkowie. Mityczne czy wymarłe plemię? (Julien Benda, „Zdrada klerków”)\nAndré Lwoff w przedmowie do książki Juliena Benda Zdrada klerków pisze patetycznie: „Świat nowoczesny bardzo potrzebuje klerków, ludzi oddających się czystym spekulacjom, którzy zachowują ideał w jego absolucie”. Przyjmując to kryterium, można się zastanawiać, czy istniał ktoś oprócz Buddy, Chrystusa lub Mahometa, kto był w stanie sprostać temu wymaganiu. Któż inny może powiedzieć o sobie, że zbliżył się do ideału i zachował go w jego absolucie. W takim wymiarze Zdrada klerków wydaje się dziełem zupełnie niepotrzebnym. Za kalifem Omarem można bowiem powiedzieć, że albo różni się od pism uznawanych przez religię za święte i w związku z tym jest szkodliwe, albo je kopiuje, więc jest zbędne. Samo pojęcie „klerk” jest w tym kontekście mityczne lub raczej utopijne.\nSam Benda określa klerków w sposób mniej wzniosły i bardziej przyziemny. Klerkowie to „[…] klasa ludzi, których działania nie podążają za praktycznym celem i którzy znajdują przyjemność w uprawianiu sztuk, nauk albo spekulacji metafizycznych, jednym słowem w posiadaniu dóbr innych niż doczesne”. Sokrates, Platon powiedzieliby — filozof. Zatem klerkowie to gatunek wymarły, bo w świecie naukowej grantozy i punktozy, poszukiwania newsa lub „przebojasa” nie ma miejsca dla „miłośników mądrości i piękna”. Idąc jednak śladem aksjologii klerkowskiej, można inaczej zdefiniować pojęcie „klerka”. Takie wartości jak sprawiedliwość, prawda i rozum, jeśli nie prowadzą do praktycznego celu, stają się wartościami klerykalnymi. Klerka najlepiej opisuje bezwzględny przymus głoszenia prawdy i obalania fałszu oraz stoicka powściągliwość. Zatem klerykatura to ideał, do którego współczesny intelektualista ma się zbliżać i zakładać, że go nie osiągnie.\nDzieło Bendy wydaje się faktycznie dziełem ponadczasowym. Do tego osądu nie tylko namawia w przemowie do wydania z 1946 roku samochwałka autora (raczej zraża), który przekonuje, że jego dzieło nie straciło nic na „swej słuszności”(sic!). Przede wszystkim jednak świadczy o tym profetyczny charakter tej książki — pisanej w latach 20. poprzedniego stulecia. Benda przewidział zdradę klerków porzucających — pochopnie definiowaną jako słabość — wrażliwość na prawdę na rzecz łatwej i nęcącej pokusy hobbesowkiego ujarzmienia zwierzęcych słabości człowieka przez dyktaturę — tak często myloną z siłą. Dla intelektualisty to moment, w którym do historii przechodzi się na kolanach lub po sokratejsku.\nRealpolitik — przypisana politykom — dla klerków jest anihilacją ich istnienia. W swoim pamflecie na intelektualistów (choć sam uważał tę nazwę za herezję) Benda dokonuje subtelnego rozróżnienia pomiędzy realizmem politycznym a permisywizmem moralnym. Polityk musi poświęcić czasem moralność w imię skuteczności. Warto tutaj odwołać się do samego Bendy: „Niegdyś przywódcy państw praktykowali realizm, lecz nie darzyli go szacunkiem. Ludwik XI, Karol V, Richelieu, Ludwik XIV nie rościli sobie pretensji, by ich działania uznano za moralne. Znali moralność taką, jakiej nauczała Ewangelia, i nie zamierzali zmieniać jej rozumienia tylko dlatego, że jej nie stosowali. Łamali normy etyczne, ale koncepcje moralne pozostawały w stanie nienaruszonym — dlatego też mimo wszystkich popełnianych przez siebie aktów przemocy w niczym nie naruszali fundamentów cywilizacji”.\nRealizm polityczny, wymagający działań amoralnych, zostaje tu sprowadzony do adekwatnego wymiaru skutecznej konieczności. Niezbędnej, ale nieusprawiedliwionej „koniecznością dziejową”. Realizm polityczny jest dla władzy tak samo przydatny jak system kanalizacji odprowadzającej ścieki. Nie ma to nic wspólnego z estetycznym ideałem, natomiast jest nieodzowne w codziennym życiu. W dzisiejszym świecie demokratycznie wybrani przedstawiciele ludu dążą do tego, by zawartość kanalizacji przewartościować pod hasłem „Nic, co ludzkie, nie jest nam obce”. Ale to już było. Platon wspomina o tendencji do przewartościowywania zasad u schyłku demokracji. Odwaga to głupota, tchórzostwo staje się synonimem rozsądku itd.\nSam Benda starał się sprostać kodeksowi klerka. Choć powodowało to nieprzyjemne dla niego konsekwencje. Krytykując zarówno prawicowych, chrześcijańskich, jak i lewicowych intelektualistów poświęcających wartości klerkowskie w imię tej lub innej ideologii, podpadał wszystkim. Jak pisze René Etiemble, Benda napiętnował klerków, którzy zdradzili. Zatem narobił sobie wielu wrogów. „I to jakich wrogów! Ludzi pióra, prasy, radia i bywających na salonach, wszystkich tych, którzy potrafią w ciągu kilku tygodni z nieszkodliwego durnia zrobić gwiazdę, zaś w ciągu pięćdziesięciu lat miotania kalumnii zdegradować znamienitą osobowość do poziomu wściekłego, fanatycznego i odrażającego człowieka”.\nNic dodać, nic ująć. Nic się nie zmieniło prócz narzędzi: telewizji, internetu.\nJuż z tych powodów warto polecić lekturę Zdrady klerków. Ile uniknęlibyśmy głupstw, gdyby współcześni klerkowie (mniejsza z tym, czy zdradzili, czy nie) czytali dzieła klasyków. Dzisiejszym piewcom kształcenia praktycznego, zgodnego z duchem czasów, i okrajania programów szkolnych na rzecz zabawy i dobrego samopoczucia uczniów w szkole trzeba polecić fragment (choć pewnie i tak go nie zrozumieją) przedmowy z 1946 roku pióra Bendy: „’Nie należy, głosił archont z Mein Kampf, przeciążać młodych mózgów bezużytecznym bagażem’. W związku z czym za egzamin z gimnastyki dostawało się pięćdziesiąt procent wymaganych na maturze punktów, zaś młody Niemiec nie mógł przejść z trzeciej do czwartej klasy, jeśli nie był w stanie pływać bez przerwy przez trzy kwadranse. W tym samym duchu minister edukacji narodowej rządu Vichy Abel Bonnard — nieodżałowanej pamięci dla wielu naszych miłośników porządku — nakazywał, by uczyć dzieci niewielu rzeczy i by w wystawianych im przez nauczycieli ocenach brać pod uwagę ich dyspozycje fizyczne w co najmniej tym samym stopniu co zdolności intelektualne”.\nCytat ten wymaga pewnego uzupełnienia. Młodzi Niemcy nie potrzebowali myśleć samodzielnie, ale mieli zostać wzorowymi żołnierzami. Była wojna i takie były potrzeby — nazwijmy to — „rynku pracy”. Francuzi mieli za zadanie albo pracować w rolniczym kraju Vichy produkującym żywność dla nazistowskiej Europy, albo zasilać doborowe francuskie legiony Waffen SS.\nCzy zdradzili wszyscy? Nie. Tony Judt w swojej Historii niedokończonej pisze o Aronie jako o przynależnym do mniejszości, która natychmiast zrozumiała naturę nazizmu. Amerykańsko-brytyjski historyk idei zwraca uwagę na to, że Aron dostrzegł wymóg bezwzględnego przeciwstawienia się totalitarystycznym i ludobójczym zapędom Hitlera. Tym, którzy tę bezkompromisowość łączyliby z żydowskim pochodzeniem Arona, Judt przeciwstawia przypadek pół-Żyda Bertnarda de Jouvenela, przyjaciela Bluma, który w 1936 roku został „członkiem neofaszystowskiej Francuskiej Partii Ludowej […] i uległ pragnieniu porządku i stabilizacji”. Aron był jednym z niewielu nieskażonych zdradą klerków — szczególnie że stając się antynazistą, nie stał się stalinistą. Warto tutaj zwrócić uwagę na podobieństwo Bendy i Arona. Julien Benda nienawidził intelektualnych klik. Aron zawsze pozostał wierny sobie i wyraźnie przeciwstawiał się głównemu nurtowi francuskiego opiumowego intelektualizmu. Aron był socjologiem, historykiem idei, komentatorem. Judt opisuje go w następujący sposób: „[…] Raymond Aron, który często gości na tych stronach, przywoływany jest z uwagi na swoje wnikliwe komentarze o poglądach swoich współczesnych, a nie ze względu na swój wkład w teorię socjologiczną czy idee polityczne”. Z kolei André Lwoff pisze: „Podziwiamy u Juliena Bendy erudycję historyka, socjologa, polityka i filozofa”.\nW Polsce mianem klerka można by określić Herberta i Kisiela. Obaj odporni byli na nęcący czar ugody społecznej pod parasolem Moskwy. Z tym że Herbert — jako jeden z niewielu — już w 1956 roku dostrzegł fasadowość gomułkowskiego przepoczwarzenia się PZPR. W drugim numerze „Opcji” z 2008 roku Krzysztof Łęcki w felietonie Klerk opisuje Łagowskiego jako komentatora należącego do ścisłej czołówki tych, „którzy mają coś ciekawego do powiedzenia na prawie każdy temat”. Można by polemizować z taką definicją klerka, gdyby nie to, że profesor Łagowski pisze nie tylko oryginalnie i mądrze, ale również soczyście. Zresztą sam zauważa, że są tacy, którzy jego felietony uważają za coś więcej niż publicystykę. Jest to akademicki wykład utrzymany w lekkiej formie. I tu należy się zgodzić z Krzysztofem Łęckim, że w tym konkretnym przypadku „taka czy inna forma klasyfikacji nie ma większego znaczenia”. Klerkiem nie zostaje się ze względu na to, jaki rodzaj komunikacji się wybierze, by zostać człowiekiem pióra, ale to, co i jak się pisze.\nJulien Benda, Zdrada klerków, przeł. M.J. Mosakowski, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2014.\nTen wpis został opublikowany w Artykuły, Społeczeństwo dnia 7 grudnia 2015 , przez Gabriela Bartoszek.\nMarta Bryś | 50. edycja Festiwalu Kontrapunkt w Szczecinie\nTegorocznej — jubileuszowej — edycji „Kontrapunktu” towarzyszyła konferencja przygotowana przez prof. Dariusza Kosińskiego, poświęcona festiwalom teatralnym. W gronie zaproszonych gości znaleźli się zarówno organizatorzy festiwali, jak i ich komentatorzy. Zderzenie tych dwóch perspektyw odsłoniło różne napięcia, związane z nie zawsze jasnym przekazem wysyłanym przez organizatorów: nielogiczny układ spektakli, enigmatyczna narracja festiwalu, niejasna myśl przewodnia etc. Wieczorne panele dyskusyjne koncentrowały się natomiast na kwestiach związanych z finansowaniem festiwali. Europejski boom festiwalowy w drugiej połowie XX wieku związany był z doświadczeniem wojny i stanowił próbę odbudowania poczucia wspólnoty i wypracowania mechanizmów promujących udział w życiu publicznym. Na szczecińskiej konferencji wielokrotnie powracała zaś kategoria „festiwalozy” — choroby, która toczy polskie życie kulturalne, a polega na nadmiarze festiwali i „drastycznym” poszerzeniu ich definicji (przykładem chociażby krakowskie festiwale zupy i pierogów). I choć wydaje się, że teza ta jest zbyt ogólna (w niektórych miastach festiwal to dla mieszkańców jedyna szansa na kontakt z dziełami znanymi i ambitnymi), to sprowokowała ona liczne dyskusje na temat charakteru, dramaturgii i sensu organizowania festiwali w Polsce.\nKontrapunkt to festiwal teatru „małej formy” ze specyficzną strukturą — obok konkursu, który wieńczy przyznanie kilku nagród przez międzynarodowe jury i publiczność, znajdują się tzw. pokazy mistrzowskie, prezentacje spektakli lokalnych teatrów, a w tym roku program uzupełniła jeszcze uliczna parada Firebirds Theater Titanick. Szczególną atrakcją Kontrapunktu jest dzień, w którym widzowie oglądają w Berlinie wybrane spektakle z polskimi napisami, tym razem były to Die Schönheit von Ost-Berlin (Piękno Berlina Wschodniego) w reżyserii Bastiana Kreffta w Deutsches Theater oraz najnowsza premiera Renégo Pollescha Von einem der auszog, weil er sich die Miete nicht mehr leisten konnte (O jednym takim, co się wyprowadził, bo już nie było go stać na czynsz) w Volksbühne. Wśród zaproszonych spektakli znalazły się dzieła uznane i szeroko komentowane, takie jak The HIDEOUT/Kryjówka Pawła Passiniego, Szapocznikow. Stan nieważkości/No Gravity Barbary Wysockiej czy Koncert życzeń Felice Ross, ale też drezdeński Caspar David Friedrich czy eksperymentujący z przestrzenią Distant Voices. Grand Prix, którą w drodze głosowania przyznają widzowie, przypadła spektaklowi Pawła Passiniego, natomiast międzynarodowe jury nagrodziło belgijski Mystery Magnet w reżyserii Miet Warlop.\nSpektakl Warlop to opowieść o sztuce, iluzji i deziluzji, zaprezentowana w brawurowy sposób, z wykorzystaniem gadżetów rodem z nieograniczonej dziecięcej wyobraźni. Podczas nocnego dyżuru w muzeum ochroniarzowi ukazują się dziwaczne postaci — pary ogromnych nóg czy ludzie z wielkimi różnokolorowymi perukami, z których leje się farba i którymi uderzają o białą ścianę, zostawiając na niej quasi-pollockowskie ślady. Zabawa Miet Warlop stopniowo ogarnia całą przestrzeń, chwilami wydaje się też podszyta przemocą — postaci w perukach przebijają głowami ścianę (za każdym ruchem sypie się za nimi kolorowy „tynk”), podłogę zamiast krwi zalewają kolorowe płyny, zza ściany wypadają na proscenium różnobarwne spinki, które wbijają się w podłogę obok ochroniarza, jedna z postaci zostaje przybita do ściany. Warlop prowadzi też grę z percepcją widza — na przykład kiedy kobieta w długiej sukni siada na plecach pochylonego mężczyzny — on ma odsłonięte nogi, buty na obcasach i pas, do którego przyczepiony jest długi ogon; wspólnie tworzą figurę kobiety siedzącej na koniu. Złudzenie jest tym silniejsze, że obraz powstaje na oczach widza, jakby Warlop chciała w subtelny i niezobowiązujący sposób odsłonić strategię „tworzenia”, kreowania iluzji przez artystów. Absurdalne poczucie humoru łączy się tutaj z głębszymi diagnozami dotyczącymi sztuki współczesnej.\nRené Pollesch wraz z Dirkiem von Lowtzowem stworzył porywającą operę, w której aktorzy z zapałem dyskutują o dyskursie, w którym można ująć doświadczenie pożądania, rozwarstwienie ekonomiczne, znaczenie realnego i nierealnego. Pollesch tak żongluje filozoficznymi konceptami, że widzowi chwilami trudno za nimi nadążyć. Drwi z niekończących się sporów „gadających głów”. Długie sceny dialogów przerywane są muzyką wykonywaną przez aktorów wraz z grającą na żywo ogromną orkiestrą. Okrągła scena otoczona jest błyszczącym czarnym materiałem, na środku znajduje się ogromna kałuża, a na linie zwisa olbrzymi drewniany rekin, we wnętrzu którego rozgrywa się spora część akcji spektaklu, wyświetlana na ekranie. Aktorzy (Franz Beil, Lilith Stangenberg, Martin Wuttke) doskonale balansują między ironicznym poczuciem humoru Pollescha (Wuttke przebrany w strój żaby, bawiący się klejącą mazią, która wypłynęła z paszczy rekina), momentami wzniosłości (w pewnym momencie na scenę wbiega gromadka dzieci, które wraz z aktorką śpiewają piosenkę), a nawet scenicznej naiwności (kiedy Beil zostaje przyczepiony do linii i jest unoszony nad sceną, jakby „pływał” wraz z rybą w powietrzu). Doskonałym uzupełnieniem narracji są piosenki, a ich absurdalna treść, zderzona z powagą wykonania, na długo pozostaje w pamięci (Ciebie trzymam się / Jak farba / Na ścianie / Jak nalepka / Na chrzanie / Ciebie trzymam się / Jak tłusty kleszcz / Na chudym psie).\nDoceniony przez jury spektakl Distant voices to eksperyment z przestrzenią i formą. Spektakl odbył się w opuszczonej galerii handlowej, w której zostały tylko puste ściany, betonowa podłoga i jarzeniówki. Kilkoro aktorów gra, wykorzystując sporych rozmiarów sześciany, które przesuwają, przenoszą, podnoszą. Tworzone przez nich figury (na przykład wysoka ściana) powstają niemal niespodziewanie, niezauważenie, pozorny chaos i przypadkowość ruchów są tutaj opracowane do perfekcji. Pod koniec spektaklu aktorzy wyciągają z zakamarków małe litery i rozkładają je na sześcianach. Początkowo wydaje się, że ich układ jest przypadkowy, szybko jednak powstają z słowa, zdania, komunikaty do widowni („będziemy grać tak długo, jak długo w pomieszczeniu są ludzie”). Jednak mimo intrygującego pomysłu i imponującej precyzji działania aktorów spektakl staje się przewidywalny, a brak dramaturgii sprawia, że tworzenie kolejnych figur zaczyna tracić sens.\nW tegorocznej propozycji Kontrapunktu nie znalazły się spektakle prowokacyjne czy kontrowersyjne — krępującym filtrem nałożonym na komisję rekrutującą przedstawienia okazały się „małej formy”, co wykluczyło z udziału w festiwalu wiele propozycji teatralnych. Trudno jednak zrozumieć decyzję organizatorów, którzy w ramach pokazów mistrzowskich obok Wycinki Krystiana Lupy zaprezentowali Sex, drugs i Rock & Roll w reżyserii Jacka Orłowskiego. W monodramie z 1997 roku (!) Bronisław Wrocławski wciela się w różnych typów — od bogacza pławiącego się w fortunie po dzielnicowego zbira. W swoim tekście Bogosian przyglądał się amerykańskiemu społeczeństwu z różnych perspektyw, opisywał ekonomiczne rozwarstwienie i różnice klasowe. W wykonaniu Wrocławskiego tekst ten staje się jednak przeglądem stereotypów, odegranych w dodatku z nieznośną nadekspresyjną manierą, co sprawia, że spektakl Orłowskiego to niezobowiązująca (wątpliwa) rozrywka, wypełniona gagami i dowcipami nie najwyższych lotów. Tym bardziej dziwi, że to właśnie ten spektakl oficjalnie otwierał Festiwal (obok wręczania jubileuszowych odznaczeń, odczytania listu Minister Kultury itd.), który podkreśla swoje artystyczne ambicje. W kontekście nadania tak wysokiej rangi monodramowi Wrocławskiego symboliczny gest wykluczenia Wycinki, prezentowanej pierwszego dnia festiwalu, przed oficjalnym otwarciem, wydaje się co najmniej niezrozumiały.\nKontrapunkt. 50 Przegląd Teatrów Małych Form, Szczecin, 17–26 kwietnia 2015.\nTen wpis został opublikowany w Artykuły, Recenzje dnia 7 grudnia 2015 , przez Gabriela Bartoszek.\nIlona Witkowska | Wiersze\n(choć odruchowo użyłam formy nas\nto byłam wtedy sama)\n(odruchowo używając formy nas\nkogo miałam na myśli?) Czytaj dalej →\nKuba Wojtaszczyk | Morderstwo o smaku chrupek (Łukasz Orbitowski, „Inna dusza”)\nCzekałem na taką książkę. Na powieść, która zabierze mnie z powrotem do lat 90. i przypomni mi, jak to wszystko wtedy leciało, jak wyglądało, jak smakowało. Mówię o kolorycie tamtych lat, które jakimś cudem zostały w mojej pamięci odbarwione, zredukowane do kilku modnych wtedy przedmiotów. Łukasz Orbitowski w „Innej duszy” przypomina tę dekadę z wielką dokładnością – czytając, przywołać można z pamięci specyficzny zapach warzywniaka, smak chrupek z gratisem w postaci kartonowego krążka tazo, podniecenie wywołane pierwszą grą komputerową czy muzykę z tamtych lat (przy lekturze namiętnie słuchałem Varius Manx i reszty). Orbitowski podał mi te wspomnienia na tacy. Już wiem, dlaczego wyparłem lata 90., całą ich brzydotę, swoje ówczesne zachłanne pragnienie „nowego”, obraz rodziców starających się odnaleźć (bądź nie) w nowej rzeczywistości dostatku. Niedawny sentyment odleciał w dal i pewnie już nie powróci. Na szczęście „Inna dusza” oferuje nam coś jeszcze – morderstwa i związaną z nimi gęsią skórkę. Choć to nie zbrodnie szokują tu najbardziej. Czytaj dalej →\nAleksandra Byrska | Ugorek\nUgorek. Ugór. Co za dziwna nazwa dla miejskiej ulicy. Tata pamięta ją jeszcze jako osiedle wśród łąk. A to przecież wcale nie jakieś obrzeża, tylko piętnaście minut tramwajem od ścisłego centrum Krakowa Miasta Królów Polskich. Dwa razy w życiu mieszkałam na krakowskim ugorze – kiedyś łące, dziś typowym osiedlu geriatrycznym. Z dzieciństwa pamiętam jakieś pozostałości – resztki żółtej trawy, ułamki ziemi. Kiedy mnie chrzczono, nie było jeszcze w tym miejscu monumentalnego kościoła z czerwonej cegły. Urodzoną w mieście, ochrzczono mnie na łąkach. Czytaj dalej →


Owo konspekt odkąd odpowiedzialności obywatelskiej | Dzielonko wiedzą\nPoprawnie zaszczytnego są kursy angielskiego\nJest dozwolone powiedzieć, że uległem akuratny obiad\nOwo konspekt odkąd odpowiedzialności obywatelskiej\nZabezpieczenia oc przeważnie asocjowane są spośród zabezpieczeniami transportowymi, ostro mówiąc spośród słownym ubezpieczeniem oc auta. Układ boksów reklamowych istnieje relatywnie banalnego, prosto z mostu gwoli nierasowego internauty. Z trudem się zdumiewać, ponieważ owo przed chwilą zabezpieczenia oc istnieje w Polsce najpopularniejsze. Bodajże do tego autorską rozgłos w sporej skali zawdzięcza, bieżącemu że jest owo ubezpieczenie rzetelna, bez której mienia nawet uwiecznienie pojazdu, nie byłoby możliwe. Lecz jakkolwiek ubezpieczenia oc to nie na odwrót temat asekurowania samochód. Sprawa istnieje mnogość głębsza tudzież obejmuje horrendalnej ilości odmiennych krainy istnienia.\nW celu oświecenia wątku oc to abstrakt odkąd odpowiedzialności cywilnej, która tak rzeczywiście ciąży na wszelkim z nas. W codziennym istnieniu podejmujemy uczestnictwo w wielu, przeróżnych pozycjach, realizujemy rozlicznego wariantu wyborów a przedsięwzięć, za jakiego ponosimy odpowiedzialność. Wyjątkowo kierunek presell page musi istnieć pozycjonowana na takie formule. Gdyby niewłasnym nastawieniem popełnimy komuś stratę bądź przyjmiecie się zmarnienia czyjegoś mienia, nie wcześniej będziemy wewnątrz to konweniować, przyzwoicie jeśli będzie owo w konstrukcjach asekurowania oc. I bez przesłania będzie zjawisko, azali wyrządzona uszczerbek liczyłaby na zniszczeniu wehikułu jednakowoż nieodmiennej sprawie dotyczącej aż do persony trzecie względnie również, czy strata będzie wyraźnie samych figurze tyczyć się, jederman sprawca ponosi obciążenia zaś wdzięczny istnieje legalnie aż do zniwelowania stracie albo odszkodowania, mającego na finału odnowienie uprzedniego poziomu sprawie.\nNie z trudem istnieje tedy zobaczyć w wyobraźni siebie indykatywną kondycje, w której na rezultat pogryzienia za pomocą psa, osoba trzecia zazna uszczerbku na zdrowiu. Na dwadzieścia cztery godziny dzisiejszy możemy selekcjonować z wielu procesów wystawienniczych. Dopiero posiadacz czworonoga, podług prawa zobowiązany będzie do wynagrodzenia rannemu a spieniężenia mu odpowiedniego zadośćuczynienia. O ile osoba posiadająca gliniarza będzie także w dysponowaniu zabezpieczenia oc wewnątrz psa, dopiero nie ma się o co kłopotać, dogorywaj jeśliby koszty leczenia ewentualnie akcji jednostki poszkodowanej, będzie musiała ponosić spośród lokalnej kasie.\nNa basta należałoby jasno oświetlić, iż ubezpieczenia oc włączają ogromnie okazałą miarę wydarzeń natomiast krzywd. NATOMIAST w rzeczy samej na przykład można nagrodzić oc myśliwych, doktorów, ajerkoniaków azali rolników. Rzekłbym że oryginalnego sprawy. Prócz tym z wyjątkiem oc samochodu są plus asekurowania oc za zwierzęta domowe, hodowlane albo gospodarskie.\nbiznes, firmy, służbie\nThis entry was posted on poniedziałek, Sierpień 12th, 2013 at 20:01\tand is filed under Bez kategorii. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.


przez Crazywithdog » 13 sie 2015, o 12:47\nCzy jednak może być jedno słowo ogólnie na zakaz różnych zachowań? Czy lepiej do niepodejmowania jedzenia mieć oddzielne? Czy kiedykolwiek można pozwolić podjąć jedzenie z ziemi ale na wyraźną komendę np. WEŹ?\nprzez norineko » 13 sie 2015, o 12:51\nA czy da się skutecznie oduczyć niepodejmowania pokarmu z ziemi u psa, który żył w lesie przez długi okres czasu i musiał przeżyć tak się żywiąc? Mam wrażenie, że taki pies wpada w podobny trans jak przy pościgu za zwierzyną - i po prostu nie słyszy komendy, nawet jeśli - jest ona w tym momencie nieważna, bo czuć najdroższe na świecie jedzenie...\nCZy to też się kwalifikuje pod OE? Bo takie wyskoki są niebezpieczne, gdy pies jest luzem, na smyczy nie ma problemu, da się korygować nawet bez kolców. Ponadto jeśli pies rozumie (moje rozumieją) komendę na zostawienie tego jest ok. Tylko że skubane potrafią udać, że nie zauważyły jedzenia, w momencie zwolniena daleko od tego miejsca głuchną i wracają, żeby dojeść.\nZ tą komendą weź - wiem, że zawodnicy tak robią (np. moja trenerka) i to działa u psów chowanych od szczeniaczka, które są od poczatku uczone konsekwentnie wymaganych zachowań i nie mają żądzy polowania na odpadki.\nprzez Crazywithdog » 13 sie 2015, o 14:28\nWłaśnie z tym WEŹ wydaje mi się że to może zwiększać u psa wyszukiwanie różności na spacerach.\nA jak wyglądają Wasze spacery, biorąc pod uwagę, że owczarki to psy pracujące, często powtarzacie komendy czy w razie potrzeby i jak często nagradzacie - tylko w trudnych warunkach?\nprzez Zofia » 13 sie 2015, o 18:03\nKażdy pies jest inny, nie może być takich reguł.\nPies, prawidłowo od szczeniaka nauczony niepodejmowania żarcia, nie potrzebuje dodatkowych zakazów ciągle od nowa. To byloby bez sensu - istotą oduczenia zbierania żarcia jest ignorowanie tegoż żarcia wtedy, kiedy przewodnik nie widzi, co pies sprawdza nosem, nad czym się pochyla.\nKiedy widzę, że Raszka drapnie łapą coś ze złością, wiem, że na ziemi leży kość, jeśli się obliże - to nad czyjąś kanapką, ale nie ruszy żarcia. Może drapnąć, oblizać się, może warknąć pod adresem kości, ale do pyska nie weźmie. Podobnie jeśli w kuchni na stole dostępne są kotlety, nie muszę pilnować, aby pies do kuchni nie wszedl - co najwyzej po kwadransie usłyszę poirytowane szzekanie oznaczające "pańciu, waruję obok stołu i nie ruszam tego żarcia, chodź tu i zrób coś z tym".\nNie zdarzyło mi się uczyć niepodejmowania żarcia psa przygarniętego z tułaczki, żywiącego się tym, co znajdzie, więc nie wiem, jakby to było.\nprzez Crazywithdog » 13 sie 2015, o 20:02\nOdnośnie tych spacerów pytanie nasunęło mi się po obserwacji filmiku z moich ćwiczeń z psem, pies strasznie ociąga się wykonując komendy, jak to zmienić? Zastanawiam się czy to nie dlatego że wymagam ćwiczeń za często?\nprzez norineko » 13 sie 2015, o 21:43\nCrazywithdog - a może wrzuć jakiś filmik z Waszych ćwiczeń? Bo trudno tak jednoznacznie odpowiedzieć nie wiedząc ani nie widząc jak pracujecie.\nJak tylko opanujemy trudną sztukę dotarcia w końcu do Krakowa z całym majdanem to zapisujemy się na korepetycje połączone z ekseprymentem do Pani Zofii\nBędzie stawiający wysokie wymagania materiał szkoleniowy, w dodatku materiał uznaje ptasie stołówki pełne chleba czy miejskie krzaczki z "rarytasami" za szczyt marzeń łowieckich i w sąsiedztwie takich miejsc zdarza mu się ślepnąć, głuchnąć i ogólnie cierpieć na wybiórczą tępotę.\nMateriał był głodzony oraz pewnie polował (w tym także na śmietniki) aby przeżyć przez dwa tygodnie po wyrzuceniu z samochodu. W dodatku jest maniakanym hobbystą, jeśli chodzi o jedzenie, jak mysz Aleksander na ser.\nNaprawdę mam wrażenie, że to tak, jak u innych psów pogoń za sarną - taki substytut polowania, w dodatku kończący się zabiciem chlebka i zjedzeniem chelbka bez wysiłku. Mało, jest to niesamowicie atrakcyjne - jak oszukać pancię, żeby upolować śmiecia, któego się mija na drodze\nMój poprzedni pies, też ze schroniska również był maniakalnym szperaczem krzakowym, ale nigdy, przenigdy nie ściągnął niczego ze stołu i o dziwo - nie wziął pożywienia, choćby to było cudo od obcego człowieka z ręki. Sądzimy (ale nie na tej podstawie), że Norcia przed tym, jak znalazła się w schronisku była wychowywana w domu. Każdy pies - indywidualność.\nprzez 14ruda » 13 sie 2015, o 23:14\nCrazywithdog napisał(a): Odnośnie tych spacerów pytanie nasunęło mi się po obserwacji filmiku z moich ćwiczeń z psem, pies strasznie ociąga się wykonując komendy, jak to zmienić? Zastanawiam się czy to nie dlatego że wymagam ćwiczeń za często?\nDobrze by było zobaczyć to na filmiku,bo jest różnica pomiędzy psem znudzonym,a niezmotywowanym\nprzez Crazywithdog » 14 sie 2015, o 08:56\nPostaram się coś krótkiego nagrać.\nGeneralnie zastanawiam się czy to nie dlatego, że pies jeszcze nie zrozumiał, że ćwiczenia są przepustką do zabawy. Z mojego punktu widzenia to wygląda tak - bawimy się, ja mówię siad a pies patrzy, jakby myślał: ale o co chodzi, czemu się nie bawimy:P Rozgląda się, dopiero siada, może też dlatego że w sumie nagradzam takie wykonanie dalszą zabawą.\nO motywacje się staram - jest dużo zabawy, różnorodnych nagródek. Ćwiczenia staram się dawać różne, by było dynamicznie, ale wiadomo najwięcej jest zmian pozycji, chodzenia przy nodze, moze skrócę czas by pies się nie nudził.\nprzez donald1209 » 14 sie 2015, o 09:04\nvega_bw napisał(a): U nas z tą pogonią za kotem to było tak: Rude goniło,bo kot fajnie ucieka,jak zwierzak dawał dyla pod auto lub na drzewo,to był koniec zabawy.\nPotrafił wyrwać będąc na smyczy.\nKolczatkę mamy,ale staramy się jej nie używać, więc postanowiłam uciec się do podstępu i zrobiłam tak: do obroży ciasno zapiętej za uszami dopięłam linkę, taką z 5 metrów, co by mieć kontrolę nad psem i poszliśmy na spacer trasą najbardziej "zakocioną". Kiedy pies wyrwał za kotem pozwalałam na to, dalej nie pobiegł, niż do końca linki (miałam założone rękawiczki treningowe, co by rąk nie popalić), nie szarpałam do siebie, tylko pozwoliłam by pies szarpnął sam siebie, ochrzaniłam wtedy "źle", następnie komenda"wróć" i z psem przy nodze szliśmy dalej, kiedy emocje nieco opadły robiliśmy różne ćwiczenia. Wystarczyło kilka takich kontrolowanych zerwań i skarceń,by Rude zrozumiało,że to mu się nie opłaca. Teraz jak widzi kota,to pokazuje mi wzrokiem,że tam jest kot i najczęściej czeka na instrukcje. Już się nie boję,że pobiegnie. Metoda może mało delikatna,ale skuteczna, pod warunkiem,że pies rozumie pochwałę i negację.\nLuka ma trzy sposoby traktowania kotów. Domowe ( mamy trzy ) ignoruje. Czasami oferuje zachowania zabawowe, ale koty nie przejawiają żadnej ochoty do zabawy z kimś, kto jest prawie 10 razy większy. Koty na zewnątrz posesji zauważa, może i czasem chciałaby pogonić, ale jest w pełni odwoływalna. Ale jak jakiś obcy kot wejdzie na jej teren czyli posesję to nie ma mocnych . Nie reaguje na odwołanie w ogóle. Dobrze , że mamy dużo drzew i kot zawsze da radę uciec. Wtedy trzeba podejść, zapiąć na smych i zaprowadzić do kojca, żeby umożliwić nierozważnemu kotkowi bezpieczną ewakuację. Z tym, że wszystkie okoliczne koty już znają tą sytuację i pprawie nie zdarzają się wtargnięcia.\nprzez vega_bw » 14 sie 2015, o 10:02\nKrzysztof, u nas jest tak,że jak jakiś zwierzak znajduje się w domu (mieszkam w bloku), to jakby z automatu otaczany jest opieką i występuje zwyczajna ciekawość, czasem pies-gość dostanie ostrzeżenie, kiedy wejdzie tam, gdzie psim zdaniem nie powinien,ale to wszystko. Sytuacja zmienia się na dworze, co ciekawe, u teściowej w ogródku,czy domu koty traktowane są tak samo, jak u nas w mieszkaniu, czyli obserwuję, nie krzywdzę, pomogę.\nNajlepsze w tym wszystkim jest to,że to jedyny gatunek zwierzęcia kwalifikujący się wg Rudzielca do pogonienia. Wszystko inne udało się wypracować.\nOstatnio na spacerze przed psim nosem przekłusował koń z jeźdźcem,a co zrobił pies? Stanął, popatrzył, sam z siebie przyszedł do nogi. Oczywiście sowicie nagrodziłam zabawą.\nW takim razie pytam: o co chodzi z tymi kotami?


"Ratownicy czasu" Justyna Drzewicka - Zapatrzona w książki\n– Witamy w Tireksie. To rewolucyjny projekt, który pozwala zwiedzać dawne epoki.*\nKolejny zwyczajny dzień w szkole nagle zmienia się w początek niezapomnianej przygody. Czekają cię niesamowite chwile, podróż w czasie i spotkanie ciekawych osób, a także trudne zadanie uratowania historii, która może niebezpiecznie ulec zmianie. Czy jesteś na to gotowy?\nSara i Daniel ponownie trafili do gabinetu dyrektora. Ten jednak należy do tych dobrych i stara się złagodzić ich konflikty. Potrzebuję jednak na to czasu i odsyła ich do stołówki, by poczekali i może przemyśleli swoje zachowanie. Nastolatkowie nawet nie podejrzewają, że za chwilę rozpocznie się ich przygoda życia. Niespodziewanie na jednej ze ścian pojawia się tunel, z którego wychodzi kot. I to nie byle jaki, bo potrafi mówić i proponuję im podróż w czasie. Po przemyśleniu wszystkich za i przeciw Sara i Daniel się zgadzają, a podróżnik zabiera ich do Bolonii końca XV wieku. Co ich tam spotka?\nPoprzedniej serii Justyny Drzewickiej nie miałam okazji czytać, ale gdy tylko zobaczyłam blurb jej nowej powieści, wiedziałam, że musi ona trafić w moje ręce. Jak mogłam się oprzeć podróży w czasie, subtelnie podanej wiedzy historycznej i to wszystko dodatkowo okraszone poczuciem humoru? Ratownicy czasu już za mną, premiera zbliża się wielkimi krokami, czy warto na nią czekać?\nJustyna Drzewicka ma niezwykle lekkie pióro i bogatą wyobraźnię, co widać i czuć od niemalże pierwszych stron. Wie, o czym pisze i dba o wszystko. Fabuła jest przemyślana, dopracowana i co najważniejsze ciekawie poprowadzona. Autorka snuje losy bohaterów, tworząc historię pełną przygód i niezapomnianych wrażeń. Świetnie sobie przy tym radzi ze wszelkimi szczegółami i opisami, odmalowuje słowami miejsca i wydarzenia tak plastycznie, iż czytelnik bez problemu wyobraża sobie nie tylko samą podróż, ale i Bolonię tamtych czasów. Styl życia mieszkańców, ich zwyczaje i codzienność. Ratownicy czasu to świetna powieść przygodowa pełna zabawnych sytuacji oraz historycznej wiedzy, którą podaną w tak przystępny sposób pochłania się z zapartym tchem.\nRównie ciekawe są postacie stworzone przez autorkę. Sara jest pełna energii, wesoła i posiada bogatą wyobraźnię. Łatwo jej dogadać się z innymi i wszędzie jej pełno. Wiecznie buja w obłokach, bo dla niej wszystko może stać się inspiracją do stworzenia kolejnego pomysłu na powieść. Daniel z kolei jest jej przeciwieństwem – woli milczeć i długo się zastanawia, zanim coś powie. Kocha muzykę i to z nią wiąże swoją przyszłość. Chwilowo jednak skupia się na ochronie swojej przyjaciółki oraz swoimi dziwactwami dotyczącymi zarazków. Oboje pomimo tak różnych charakterów bardzo się lubią i wspierają. Nie można też zapomnieć o Mutku, który bawi swoim zachowaniem, ale potrafi również zaskoczyć i oczarować.\nMuszę przyznać, że trochę żałuję skończenia książki tak szybko. Świetnie się przy tym bawiłam i nawet dowiedziałam się kilku nowych historycznych rzeczy. Ratownicy czasu wciągają w wir wydarzeń i nie da się zapomnieć o nich nawet w momencie przerwania czytania. Od razu chce się wrócić do tamtych czasów, bohaterów i ich przygód. Justyna Drzewicka stworzyła powieść, która zachwyca i ciekawi. Łatwo jest wczuć się w ten klimat, zżyć z bohaterami i wraz z nimi przeżywać każdą chwilę. Nie można też zapomnieć o tym, że tekst został wzbogacony komiksowymi ilustracjami Jędrzeja Łanieckiego, dodając powieści jeszcze więcej humoru.\nPierwszy tom trylogii przypadnie do gustu każdemu miłośnikowi, przygód, historii i zabawnych dialogów. Ratownicy czasu to taka idealna mieszanka tych trzech rzeczy właśnie i zapewniam, że przy tym tytule czas miło spędzi nie tylko nastolatek, ale i niejeden dorosły. Ja polecam z całego serca i chociaż przed nami dopiero premiera pierwszego tomu, to już wyczekuje drugiej części.\nRatownicy czasu |\nPoprzedni wpis“Zula i jednoskrzydły smok” Natasza Socha\nNastępny wpis“Szeptacz” Alex North\nNie znam tej autorki, ale chętnie zapoznam się z jej twórczością. Lubię takie odmiany od kryminałów i romansów, które czytam na co dzień 🙂\nLubię takie historie dla młodzieży. Gdy je czytam od razu czuje się młodsza. Polecam je także mojemu młodszemu kuzynowi 🙂\nNie kojarzę tej autorki, więc z chęcią zapoznam się za jakiś czas z jej twórczością.\nWłaśnie taką fantastykę lubię, delikatną 😀 Być może się skuszę :\nKsiążka, która może wciągnąć moją młodzież, chętnie podsunę im tytuł pod rozwagę, tam gdzie przygody i humor, tam oni podążają. 🙂\nNie czytałam pierwszej serii autorki, jednak ta wydaje się być świetna 😉 na pewno kupię <3\nMuszę nadrobić poprzednia serię. Tu natomiast czuć przygodę z dużą dawka fantazji, a takie uwielbiam.\nKsiążka interesująca jednak nie dla mnie\nWidziałam tę książkę w zapowiedziach wydawniczych, jednak wtedy kompletnie nie byłam nią zainteresowana. Obecnie może sięgnęłabym po nią, ale to raczej przypadkiem, gdy jakoś dostałaby się w moje ręce.\nOkładka jest świetna! Jednak myślę, że to raczej książka dla młodzieży, a mnie ostatnio takie nie kręcą.\nMam tę książkę w planach. Tylko czekam, aż mi przyślą i zaraz zabieram się za czytanie 🙂\nNie ukrywam, że brzmi dość intrygująco 😉\nCzy ten kot z okładki też tam występuje? Bo całą książkę raczej czytałabym dla niego <3\nJest i bawi do łez. 😀\nMnie samej również książka bardzo się spodobała 🙂\nAle śliczna kolorowa okładka 🙂 Z pewnością przyciąga wzrok 🙂\n31 paź 2019 Odpowiedz\nBardzo podoba mi się okładka, a sama historia to moje klimaty. Zapisze sobie ten tytuł.\nPingback: Nad wodami Nilu Justyna Drzewicka - Zapatrzona w książki


BEAMING BABY Pants Jednorazowe Biodegradowalne pieluchomajtki, XL, 19 szt. | TerazNatura\nW tych pieluszkach zdecydowanie obniżono liczbę chemicznych zastosowanych w popularnych jednorazówkach. Skóra dziecka lepiej oddycha. Ponadto pieluszki Baby Beaming sa całkowicie wolne od GM. Warstwy chłonnej pieluszki nie wykonano z plastiku, lecz z bawełny i kukurydzy. Nie narażasz więc dziecka na styczność ze szkodliwymi polikrynalami.\n• perfum, wybielaczy optycznych i środków nawilżających,\nW porównaniu do pieluszek standardowych wielkich koncernów - pieluszki Beaming Baby zawierają 30% mniej jakichkolwiek związków chemicznych w całościowym składzie. Przekrój pieluszki zapewnia, iż tuż przy skórze dziecka zaraz pod bawełnianą warstwą ochronną, znajduje się lignina, następnie warstwa żelu absorbującego opartego na surowcach roślinnych - skrobia, kolejna warstwa ligniny i dopiero kolejna warstwa żelu absorbującego, który składa się z poliakrylanu sodu oraz skrobi kukurydzianej.


Papier Magiczna Kartka Flower Folk 01\nDwustronny papieru do scrapbookingu z kolekcji Flower Folk. Papier z jednej strony kwiecisty - bardzo kolorowy, a z drugiej strony arkusz pokryty wzorem nieregularnych błękitnych groszków. Kolorystyka..\nPapier Magiczna Kartka Flower Folk 05\nDwustronny papier do scrapbookingu z kolekcji Flower Folk. Papier z jednej strony kwiecisty - bardzo kolorowy, a z drugiej strony arkusz pokryty wzorem nieregularnych szarych groszków. Kolorystyka i w..\nPapier Magiczna Kartka Jak Malowana I - 01\nDwustronny papier do scrapbookingu z kolekcji Jak Malowana I. Papier w kolorystyce żółto-zielonej. Wzór papieru przedstawia malowane akwarelą tło. Papier idealnie sprawdzi się jako tło przy tworzeniu ..\nPapier Magiczna Kartka Jak Malowana I - 03\nDwustronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Jak Malowana I. Papier w odcieniach koloru niebieskiego. Wzór papieru przedstawia malowane akwarelą tło. Papier idealnie sprawdzi się jako tło prz..\nPapier Magiczna Kartka Jak Malowana II - 11\nDwustronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Jak Malowana II. Papier w kolorystyce jasnoróżowej - łososiowej. Wzór papieru przedstawia malowane akwarelą tło. Papier idealnie sprawdzi się..\nPapier Magiczna Kartka Jak Malowana II - 12\nDwustronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Jak Malowana II. Papier w odcieniach szarości. Kolorystyka i wzór papieru idealnie sprawdzą się jako tło przy tworzeniu wszelkiego kartek okoliczn..\nPapier Magiczna Kartka Jak Malowana II - 14\nDwustronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Jak Malowana II. Papier w odcieniach błękitu. Wzór papieru przedstawia malowane akwarelą tło. Papier idealnie sprawdzi się jako tło przy tworzeniu..\nPapier Magiczna Kartka Kropki 040\nJednostronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Kropki. Papier w odcieniach niebieskiego w białe kropeczki. Kolorystyka i wzór papieru idealnie sprawdzą się jako tło przy tworzeniu wszelkiego ..\nPapier Magiczna Kartka Kropki 046\nJednostronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Kropki. Papier w odcieniach czerwonego w białe kropeczki. Kolorystyka i wzór papieru idealnie sprawdzą się jako tło przy tworzeniu wszelkiego ka..\nPapier Magiczna Kartka Kropki 047\nJednostronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Kropki. Papier w kolorze burgundowym w białe kropeczki. Kolorystyka i wzór papieru idealnie sprawdzą się jako tło przy tworzeniu wszelkiego kart..\nPapier Magiczna Kartka Kwiecisty Romans 02\nJednostronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Kwiecisty Romans. Papier w kolorystyce beżowej z ornamentowym eleganckim wzorem. Papier idealnie sprawdzi się jako tło przy tworzeniu wszel..\nPapier Magiczna Kartka Kwiecisty Romans 04\nJednostronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Kwiecisty Romans. Papier w kolorystyce różowej z ornamentowym eleganckim wzorem. Papier idealnie sprawdzi się jako tło przy tworzeniu wszel..\nPapier Magiczna Kartka La magie Ombre 03\nDwustronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji La magie Ombre. Papier w odcieniach różowego. Z jednej strony pzpier jest cieniowany jasnoróżowy, a z drugiej strony na jasnym różowym tle widoczn..\nPapier Magiczna Kartka La magie Ombre 04\nDwustronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji La magie Ombre. Papier w odcieniach jasnego turkusu. Z jednej strony papier jest cieniowany jasnoturkusowy, miętowy, a z drugiej strony na cieniow..\nPapier Magiczna Kartka Lekki Jak Puch 007\nJednostronny arkusz papieru do scrapbookingu z kolekcji Lekki Jak Puch. Papier z motywem białych postarzanych desek. Kolorystyka i wzór drewna na papierze idealnie sprawdzą się jako tło przy tworzeniu..


Wpisy 10 2017 | Walczymy o rzetelne i sprawdzone newsy dla Ciebie! - http://mmaclub.nysa.pl/\nWpisy 10 2017 | Walczymy o rzetelne i sprawdzone newsy dla Ciebie!\netykiety na roli Naklejki reklamowe w sieciObecnie za pomocą internetu można korzystać z różnego rodzaju usług. Aktywne korzystanie z internetu pozwala także na otrzymywanie różnego rodzaju naklejek reklamowych. Takie wirtualne naklejki reklamow przeczytaj więcej\nkartki świąteczne wycinane laserowo Kartka świąteczna ? okolicznościowa kartka pocztowaKartka świąteczna ? okolicznościowa kartka pocztowa, często w formie karnetu, z grafiką lub ilustracją tematycznie nawiązującą do świąt, ich symboli i trad zobacz pozostałą część\nDodane: 04:02 30. 10. 2017\nogrzewanie namiotów Grzejniki zasilane są prądem elektrycznym lubCzerpią energię z gazu. Stosowane są rzadko. Wady i zalety: Wady i zalety: Może to być piec kaflowy, wyposażony w palnik gazowy zobacz\nnaprawa Kolonoskopów Endoskopia w internetowej encyklopediiEndoskopia ? ogólna nazwa zabiegów diagnostyczno-leczniczych w medycynie i w weterynarii, polegających na badaniu wnętrza ciała przy wykorzystaniu endoskopów (aparatów umożliwiających doprowadzeni wszystko\nDodane: 04:14 28. 10. 2017\nkarty świąteczne Idea kartek świątecznych narodziła się wKartka świąteczna ? okolicznościowa kartka pocztowa, często w formie karnetu, z grafiką lub ilustracją tematycznie nawiązującą do świąt, ich symboli i tradycji. Wiele z kartek zawier więcej porad tutaj\nwynajem osuszaczy Elektryka a samochody Usługi elektryczne coraz częściej dotyczą elektryczności samochodowej. Jak się okazuje, coraz nowocześniejsze samochody są wręcz naszprycowane rozwiązaniami technicznymi z reszta artykułu\nwypożyczalnia klimatyzatorów Zabezpieczanie sieci elektrycznych Właściwie nowoczesne rozwiązania technologiczne w zakresie projektowania i budowy instalacji elektrycznych sprawiają, że usługi elektryczne są cora dalej\nmerino bielizna Rozmiary odzieży termoaktywnejOdzież termoaktywna produkowana jest z myślą o osobach w każdym wieku. Dlatego posiada ona różne rozmiary. Tego rodzaju odzież sprzedawana w najmniejszych rozmiarach kupowana jest z myślą o dzieciach, nie pozostała część\nliposukcja gliwice Liposukcja Procedury- opis z WikipediiLiposukcja (ang. liposuction) ? znana również, jako ?odsysanie tłuszczu? lub w skrócie ?lipo? to kosmetyczna operacja, która usuwa tłuszcz z różnych miejsc ludzkiego ciała. W zależn dalej\nDodane: 04:24 27. 10. 2017\nKlimatyzacja na event Relacje usługodawcy i zleceniodawcy Jak w większości branży, również w przypadku usług elektrycznych takich, jak naprawa instalacji elektrycznych czy tym podobne usługi, dłuższa współpr czytaj dalej\ngeodeci sztum Tworzenie map przez geodetówGeodeci mogą przygotowywać różne opracowania graficzne. Dzięki temu łatwiej będzie przystępować do budowy dróg czy dokonywać wyboru miejsc pod budowę nowych bloków czy sklepów i budynków użyteczności publicznej. Jednocześnie geodec czytaj\nOgrzewanie na event Grzejniki zasilane są prądem elektrycznym lubCzerpią energię z gazu. Stosowane są rzadko. Wady i zalety: Wady i zalety: Może to być piec kaflowy, wyposażony w palnik gazowy kliknij strone\nogrzewanie hal namiotowych Centralne ogrzewanie Rodzaje grzejników i kilka faktów z WikipediiPromienniki obecnie należą do najchętniej stosowanych urządzeń grzewczych stosowanych w dużych obiektach prz zobacz stronę\nplomby gwarancyjne void Okazjonalna poligrafiaNowoczesna poligrafia potrafi być bardzo ozdobna. Dzięki takiej poligrafii wypuszczane do sprzedaży książki, gazety, foldery i inne produkty sprzedawane z myślą o pasjonatach czytelnictwa mogą zobacz więcej\nwypożyczalnia klimatyzatorów Warszawa Działalność elektryka Praca elektryka polega przede wszystkim na montażu instalacji elektrycznych. Dodatkowymi obowiązkami jest naprawa instalacji elektrycznych, ale coraz c kliknij aby przeczytać\nstolik kawowy z drewna dębowego Informatory o meblach dębowychReklamowanie mebli dębowych może być prowadzone nawet przez osoby nie do końca znających się na meblach. Jednak trzeba przyznać, że najlepsze kampanie reklamowe p kliknij aby przeczytać\nDodane: 02:15 22. 10. 2017\npiec na zużyty olej Bezpieczeństwo pracy z prądem Podstawowe zasady bezpieczeństwa podczas kontaktu z elektrycznością są powszechnie znane. Jednak w przypadku pracy takiej, jak praca elektryka codzienna styczność z niebez zobacz wszystko\nwypożyczalnia osuszaczy powietrza Relacje usługodawcy i zleceniodawcy Jak w większości branży, również w przypadku usług elektrycznych takich, jak naprawa instalacji elektrycznych czy tym podobne usługi, dłuższa pełen poradnik\nwypożyczalnia klimatyzacji Warszawa Zabezpieczanie sieci elektrycznych Właściwie nowoczesne rozwiązania technologiczne w zakresie projektowania i budowy instalacji elektrycznych sprawiają, że usługi elektryczne pomocne wskazówki\nnagrzewnica na olej opałowy Centralne ogrzewanie Rodzaje grzejników- opis z WikipediiWady i zalety, porównanie z konwekcyjnymi: Bardzo cenione jako źródło ciepła w wysokich pomieszczeniach z uwagi na bezpośrednie ogrzewanie ciał sta więcej pomocy\nDodane: 03:03 20. 10. 2017\nwypożyczalnia klimatyzacji elektryczną)piec izbowy pozostaje w wielu gospodarstwachOgrzewanie spalinowe polega na dostarczaniu ciepła uzyskanego w wyniku procesu spalania materiału zwanego paliwem. W tradycyjnych kontynuuj czytanie\nwypożyczalnia osuszaczy powietrza Warszawa Elektryczne instruktaże Wiele osób zadaje sobie pytanie, skąd czerpać wiedzę na temat naprawy instalacji elektrycznych? Chociaż wykwalifikowani elektrycy z pewnością na czytaj dalej na tej stronie\nsztukateria Wyraź siebie ze sztukaterią Nasz dom nie musi być taki jak wszystkie inne w okolicy. To my sami możemy być architektami swoich wnętrz, dlatego zadajmy o to, by były one niepowtarzalne. Dzięki swoim pomysłom możemy osiągnąć naprawdę wiele, więc zacznijmy je wprowad wszystko\nwynajem klimatyzacji Nośnikiem energii który napędza pompę ciepłaEnergię uzyskuje się stosując pompę ciepła, która wymusza obieg energii cieplnej ze źródła zimniejszego (grunt) do ogrzewanego budynku. Zastosowani zobacz pozostałą część\nChłodzenie eventów Profesjonalnie urządzone ogrody Elektrycy coraz częściej świadczą usługi w zakresie naprawy instalacji świetlnych w ogrodzie. Z jednej strony jest to spowodowane tym, że coraz więcej osób czytaj całość tutaj\npompy ciepła gdańsk Dom to ważna część życiaWiększość z nas dobrze pamięta swój rodzinny dom. Często przez lata do niego tęsknimy, wspominając specyficzną atmosferę budynku czy mieszkania i w niektórych przypadkach próbujemy ją odtworzy pełen poradnik\nDodane: 02:54 18. 10. 2017\nOgólnie o ogrzewaniuO prawie i jego egzekucjiInwestujemy w nowoczesną klimatyzacjęCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?Broken car - where to fix it?Komu potrzebne są transformatory? Dowiedz sięPrace wykończeniowe w domu i w ogrodzieArtykuł o podatkach i księgowościKrótko o endodoncji i stomatologiiKancelaria prawnicza dla każdegoNaprawa auta może być łatwaCo warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaArticle about car servicePogrzeb - kontrowersyjna sprawaPlumber - when you need some help with pipesCo musisz wiedzieć o kartkach świątecznychWygodna odzież to podstawa w sporcieProste prace remontoweGeodeci na faliImplanty, protezy...Akcesoria dla kobiet w ciążyCzy warto samodzielnie czyścić dywan?Dbaj o uśmiechSome general stuff about plumbingOrganizacja imprezy firmowejTego nie wiesz o maszynach budowlanychEngineering - electricity and carsArtykuł dla psich fanówO badaniach marketingowych na rzecz innych firmWarto dbać o zęby


Farbowanie włosów nie jest trudnym zabiegiem, lecz mimo to, należałoby znać kilka cennych wskazówek – przetestuj sklep eugene perma. To naturalnie dzięki nim zafarbujesz włosy we własnym domu zupełnie bezpiecznie, co dla twoich kosmyków na pewno jest niezmiernie istotne. Samodzielna koloryzacja jest o dużo tańsza, a przede wszystkim o dużo bardziej komfortowa. Chwilowo w sprzedaży odszukać możemy dużo różnorodnych środków do farbowania włosów, jednak nie wszystkie są właściwe do każdego rodzaju włosów – polecamy witrynę eugene perma regeneracja. Zawsze uważnie czytaj informacje zawarte na etykiecie produktu oraz dobierz kolor, jaki jest dla ciebie stosowny. Na każdym środku do farbowania włosów, [ Read More ]\nKonstruując dom frapujemy się nad tym, w jaki sposób wyglądał będzie on już po zwieńczeniu budowy. Dumamy, gdzie będą stały meble, w jakim kolorze one będą. Często jeździmy po hipermarketach budowniczych oraz wybieramy poszczególne szczegóły oraz akcesoria, które będą potrzebne w stworzonym przez nas domu. W pewnych momentach jest to umywalka, zlew kuchenny czy prysznic, pod jakim będziemy brać kąpiel jakiegokolwiek wieczoru. Istotna jest także nasza podłoga, wskutek tego przetestuj stronę internetową parkett. To oczywiście po niej będziemy chodzić. To oczywiście rodzaj i kolor podłogi nadaje wnętrzu zakres, dodaje jej ciepła. Powoduje, iż miejsce zamieszkania wydaje się umeblowane ze smakiem, [ Read More ]\nŻeby prowadzić jednostkę usług przewóz osób po kraju wypada ubiegać się o zezwolenie na taką działalność oraz licencję przewoźnika. Nie są to bezproblemowe uprawnienia ani jeżeli chodzi o wydatki ani o dokumentację. Wszystko jest od początku do końca sprawdzane przez odpowiednie organy oraz jeżeli wszystko jest w porządku, wtenczas jest wydawana decyzja, na podstawie jakiej można taką jednostkę otworzyć. Nie odstrasza to ludzi do zakładania korporacji przewozowych, albowiem jest to jeden z dobrze prosperujących biznesów. Na dodatek korporacja taka ma obowiązek się liczyć z innymi kosztami, mianowicie dla przyszłego kierowcy, jeżeli ten nie ma upewnień na prowadzenie pojazdów. W tym [ Read More ]\nW Polsce dociera do około 50 pomyłek sądowych na rok. Pięćdziesięciu potępionych niesłusznie, dochodzi własnych praw i otrzymuje odszkodowania. Czy dzisiejsze prawo zakłada ‚błąd w sztuce’? Helsińska Fundacja Praw Człowieka skrupulatnie bada kwestia niewinnych osądzonych. Przede wszystkim, jej mecenasi badają na jakim etapie pozostały popełnione błędy – czy w śledztwie, lub w przewodzie jurydycznym. Polska nie ma żadnej instytucji, jaka egzaminowałaby wypadki pomyłek sądowych. Jeżeli oskarżony ma środki walutowe, może zatrudnić kancelarię prawną, która skrupulatnie prześledzi pełny proces od początku do końca. Tutaj kancelaria kielce wynajęty przez rodzinę skazanego z pewnością całkowicie zajmie się problemem. Według karnistów, najlepszym sposobem na [ Read More ]


Strona główna Blog Modna biżuteria Lublin i biżuteria na zamówienie Poznań\nBiżuteria na zamówienie oraz sklepy z biżuterią\nJeśli chodzi o biżuterię, to oprócz oczywistej – damskiej – takiej, jak kolczyki, bransoletki, czy pierścionki, istnieje także męska, która nie ogranicza się tylko i wyłącznie do obrączki ślubnej. Wchodząc w przeglądarkę internetową i wpisując słowa kluczowe ”biżuteria męska” znajdziemy, być może bardzo dla nas zaskakujące produkty, które należą do tej kategorii gadżetów. Ale, skupiając się na obrączkach ślubnych – możemy kupować je zarówno w sklepach stacjonarnych, jak i internetowych, zamawiać przez internet, a odbierać w sklepie stacjonarnym, a także w sklepach prywatnych na zamówienie. Gdy szukamy takich sklepów w internecie, hasłem kluczowym, wpisanym do przeglądarki może być ”biżuteria na zamówienie Poznań”, gdy mieszkamy w tym mieście i szukamy właśnie tam firmy, świadczącej takie usługi. Po wpisaniu tego hasła znajdziemy nie tylko adresy i numery telefonów, ale także strony www, które pozwolą nam znaleźć interesujące nas produkty pod różnymi kategoriami. W ten sam sposób możemy odszukać również sklepy z zupełnie innym rodzajem biżuterii. Wpisanie do przeglądarki hasła ”modna biżuteria Lublin” pozwoli nam bowiem znaleźć różne produkty zwane ogólnie biżuterią, które aktualnie są najbardziej modne.\nPoprzedni artykułSukienki damskie wizytowe XXL i Mode sukienki klasyczne do pracy\nNastępny artykułHurtownia odzieży Wólka Kosowska i Odzież damska hurt\nWymarzony zawód Na całym świecie są setki milionów ludzi z czego, każdy z nich widzi siebie w innej roli w społeczeństwie. Dzisiaj mamy możliwość wyboru kim chcemy być i w ,każdej chwili możemy się przebranżowić i zacząć zarabiać w innej dziedzinie niż na przykład pobieraliśmy nauki. Kiedyś wybór ten bardzo...\nTesty psychologiczne dla kierowców po alkoholu\nKierowca nigdy nie pije Wiemy, że nie wolno pić alkoholu, gdy zamierzamy usiąść za kierownica. Dlatego wiele osób powinno uważać i o tym pamiętać. Jednak niestety tak się nie dzieje, dlatego powstały skuteczne testy psychologiczne dla kierowców po alkoholu. Dzięki nim na pewno o wiele bardziej i szybciej będzie można...\nUdarowi mózgu można przeciwdziałać\nadmin - 26 lipca, 2019 0\nUdar mózgu to naprawdę poważna choroba, która często kończy się śmiercią. Atak ma zwykle charakter nagły a chory wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. W przypadku...


Przyjaźń, najważniejsza rzecz na świecie :: Uważam Rze\nPrzyjaźń, najważniejsza rzecz na świecie\nRoman Giertych zawnioskował o odebranie immunitetu Jarosławowi Kaczyńskiemu. Miało być radośnie, ale…\nCzy mówią coś państwu nazwiska Jerzy Budnik, Paweł Orłowski, Jarosław Stolarczyk? Do 17 marca osoby te pozostawały anonimowe dla Jarosława Kaczyńskiego. Teraz nazwiska te już coś mówią, bo ci posłowie PO – jako członkowie Sejmowej Komisji Regulaminowej – próbowali wówczas ugrillować sobie „Kaczora”.\nGrill się nie udał, bo Kaczyński uciekł z komisji (tłumaczył, że trwa rok wyborczy, więc jest bardzo zarobiony). Nie udał się też grill ogólnosejmowy, na który ząbki ostrzyła sobie cała Platforma i Ryszard Kalisz z SLD. Zabawę zepsuł oczywiście, i jak zwykle, prezes PiS. Sam zrzekł się immunitetu.\nW czym rzecz? W sojuszu Platformy, Kalisza i Romana Giertycha. Charyzmatyczny lider LPR procesuje się z Kaczyńskim, więc zawnioskował o odebranie mu immunitetu. Dobry ruch, bo sejmowa większość (z chlubnym wyjątkiem PSL i kilku hamletyzujących legalistów z SLD) tylko czekała na tak radosny moment.


Patronka szkoły – Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące Sióstr Nazaretanek w Warszawie\nPatronką Szkoły jest Franciszka Siedliska – założycielka Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu.\nFranciszka Siedliska urodziła się w 21 listopada 1842 roku. Pochodziła z polskiej, ziemiańskiej rodziny. Młodość spędziła w rodzinnych Żdżarach, w Warszawie i w podróżach po Europie. Była dziewczyną wrażliwą i utalentowaną. Wiedzę i umiejętności kształciły w niej starannie dobierane guwernantki. Wiary uczyła się poprzez przezwyciężanie przeszkód: poważnej choroby i niezrozumienia ze strony ojca, który długo nie godził się z jej pragnieniem życia zakonnego. Bóg nie był Panem w naszym domu – wyznała po latach. Dla niej samej osobista więź z Jezusem, modlitwa, szukanie woli Bożej i gotowość pójścia za głosem Kościoła były sensem życia. Nie stała się świętą z dnia na dzień. Przeszła trudną drogę walki z samą sobą i przeciwnościami przy zakładaniu nowego zgromadzenia zakonnego. Była mistyczką, a zarazem odważną w czynach kobietą, twardo stąpającą po ziemi. Wspaniałomyślna i uczuciowa, umiała stawiać wymagania – sobie i innym.\nW 1875 roku w Rzymie założyła wspólnotę sióstr, którym przewodziła aż do swojej śmierci. Nie wahała się wysyłać do Ameryki już w 1884 roku jedenastu nazaretanek, by zatroszczyły się o polskich imigrantów. Ta po ludzku ryzykowna, ale z wiarą podjęta decyzja, zaowocowała trwałym rozwojem Zgromadzenia w Stanach Zjednoczonych.\nFranciszka Siedliska zmarła w Rzymie 21 XI 1902 roku. Kościół potwierdził Jej świętość aktem beatyfikacji dokonanej przez papieża Jana Pawła II 23 IV 1989 roku i wyznaczył dzień 25 listopada jako liturgiczne wspomnienie błogosławionej Marii od Pana Jezusa Dobrego Pasterza.\nReguła nazaretanek (…) tak pogodna i prosta jak pierwsze\nNiechże Najświętsza Rodzina, Jezus, Maryja, Józef święty\nbędą z tobą, niechaj cię wspomagają, nauczają, błogosławią\nna każdym kroku i w każdej chwili.\nbł. Maria F. Siedliska\nNiech trwa w was duch Najświętszej Rodziny z Nazaretu.\nStarajcie się wczuwać w coraz to nowe sytuacje rodzin (…)\ncoraz trudniejsze na całym świecie. Rodzina jest najbardziej\nzagrożoną rzeczywistością ludzką, również najbardziej\nzagrożoną sprawą w Kościele.\nJan Paweł II do Nazaretanek w 1989 roku


Memphis Zoo (TN) - opinie - TripAdvisor\nMemphis — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Memphis Zoo\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Memphis Atrakcje w pobliżu obiektu Memphis Zoo\nMemphis Zoo opinie\nStany Zjednoczone Tennessee (TN) Memphis Atrakcje w Memphis Memphis Zoo\nLiczba recenzji: 2 866 Nr 4 wśród 154 atrakcji w lokalizacji Memphis Zoo i akwaria, Natura i parki, Wypoczynek na świeżym powietrzu 2000 Prentiss Pl, Memphis, TN 38112-5033901-276-WILDStrona internetowa\nWszystkie zdjęcia (1 300) Pełny widok Certyfikat jakości Czym jest certyfikat jakości? Strona TripAdvisor przyznaje certyfikat jakości obiektom zakwaterowania, atrakcjom i restauracjom, które stale otrzymują niezwykle pochlebne recenzje. Wyróżnione recenzje Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zrecenzowano 4 dni temu Suanne S, Memphis, Tennessee\nPrzeczytaj wszystkie recenzje (2 866) Przegląd informacjiRecenzjeLokalizacjaPytania i odpowiedziWięcej Pokaż też Hotele\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,5 Liczba recenzji: 2 866Doskonałe73%B. dobre21%Średnie4%Złe1%Okropne1%Teraz otwarteN - So09:00 - 17:00Wszystkie godziny Godziny otwarcia w dniu dzisiejszym: 09:00 - 17:00LOKALIZACJA 2000 Prentiss Pl, Memphis, TN 38112-5033\nKONTAKT Strona internetowa 901-276-WILDUlepsz to ogłoszenie\nNapisz recenzjęRecenzje (2 866)Oceny podróżnych Doskonałe717B. dobre170Średnie25Złe3Okropne2Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (917)angielski (2805)portugalski (24)Więcej języków Język polski (917)angielski (2805)portugalski (24)chiński (upr.) (22)hiszpański (12)francuski (5)holenderski (5)niemiecki (5)włoski (3)japoński (2)koreański (2)rosyjski (2)szwedzki (1)tajski (1)Zobacz opinie podróżnych: 1 z 10 wśród 917 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSuanne SMemphis, Tennessee221Zrecenzowano 4 dni temu Jeden z najlepszych ogrodów zoologicznych w kraju!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieHannahsweekNowy Orlean, Luizjana121Zrecenzowano 5 dni temu z urządzeń przenośnych NiesamowiteWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMegan CCascilla3015Zrecenzowano 5 dni temu z urządzeń przenośnych Moim ulubionym zooWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieWade76Toronto, Kanada17544Zrecenzowano 1 tydzień temu z urządzeń przenośnych Niesamowite ZooJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJoseph HBaytown, Teksas71Zrecenzowano 1 tydzień temu z urządzeń przenośnych Najlepsze Zoo byliśmy już wWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiesamuel d3Zrecenzowano 1 tydzień temu z urządzeń przenośnych Ładne miejsce!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNielindabayliffMemphis, Tennessee71Zrecenzowano 1 tydzień temu Gorące dni lata w Memphis ZooWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieStephanie N3Zrecenzowano 1 tydzień temu z urządzeń przenośnych Rodziny pierwsza wizytaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMichael H134Zrecenzowano 1 tydzień temu z urządzeń przenośnych NiesamowiteJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNierandall a5Zrecenzowano 1 tydzień temu z urządzeń przenośnych Ładne zooJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nPoprzednieNastępne123456…92Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeHuey's MidtownLiczba recenzji: 198 w odległości 1,56 km Cafe EclecticLiczba recenzji: 141 w odległości 0,44 km Cafe SocietyLiczba recenzji: 78 w odległości 1,16 km Molly Gonzales' LA CasitaLiczba recenzji: 96 w odległości 1,56 km Pobliskie atrakcjeLevitt ShellLiczba recenzji: 186 w odległości 0,65 km Memphis Brooks Museum of ArtLiczba recenzji: 162 w odległości 0,72 km Overton ParkLiczba recenzji: 70 w odległości 0,94 km Pytania i odpowiedziZobacz wszystkie pytania (43) Uzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Memphis Zoo.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijPoprzednieNastępne123456…15


Usługa mojeID już dostępna dla klientów Open Life TUŻ | YouSave.pl\nStrona główna > Aktualności > Usługa mojeID już dostępna dla klientów Open Life TUŻ\nUsługa mojeID już dostępna dla klientów Open Life TUŻ\n25 stycznia 2020 Autor: Redakcja Yousave.pl\nJak podaje Krajowa Izba Rozliczeniowa (KIR), opracowana przez nią usługa mojeID została właśnie udostępniona klientom Open Life Towarzystwa Ubezpieczeń Życie (TUŻ). Umożliwia ona dostęp do usług online świadczonych przez Open Life TUŻ poprzez elektroniczne potwierdzanie tożsamości, gwarantujące uwierzytelnienie klienta.\nNa czym polega usługa moje ID i jakie korzyści przynosi?\nOpracowane przez KIR mojeID to bezpieczne narzędzie pozwalające osobie fizycznej potwierdzić swoją tożsamość poprzez uwierzytelnienie się w portalu urzędu lub dostawcy usługi. Potwierdzanie tożsamości odbywa się przy pomocy bankowości internetowej, w oparciu o wcześniej sprawdzone przez zaufany podmiot, np. bank dane.\nUsługa mojeID to odpowiedź na potrzebę wygodnego i bezpiecznego rozwiązania umożliwiającego szybką identyfikację elektroniczną klientów, która zapewni im dostęp do usług oferowanych zarówno przez dostawców publicznych, jak i komercyjnych.\nZarówno prezes KIR Piotr Alicki, jak i prezes Open Life TUŻ Krzysztof Bukowski są zgodni, że rozwiązanie to przyniesie wiele korzyści wszystkim stronom i jak podkreśla prezes KIR, ekspansja rozwiązań cyfrowych i rozwój gospodarki, w tym rynku komercyjnego oraz coraz częściej realizowane online procesy biznesowe stworzyły wymóg upowszechnienia bezpiecznych metod potwierdzania tożsamości przez internet. Zaznacza też, że pozwoli to na digitalizację procesów, a tym samym redukcję kosztów bieżącej obsługi.\nPrezes Open Life TUŻ dodał, że usługę mojeID wdrożono w aplikacji do zgłaszania roszczeń online e-roszczenia.openlife.pl. Ma to w znacznym stopniu przyspieszyć proces rozpatrywania roszczeń i jednocześnie ograniczy ryzyko przekazywania dokumentu tożsamości w niepowołane ręce, co dotychczas budziło sporą obawę.\nW celu skorzystania w usługi mojeID należy wejść na stronę urzędu lub dostawcy, który umożliwia tę metodę i wybrać opcję logowania lub też potwierdzania tożsamości z mojeID. Następnie użytkownik zostaje przekierowany na stronę banku, gdzie musi się zalogować i zaakceptować przekazanie potwierdzenia swojej tożsamości przez bank osobie trzeciej, czyli dostawcy usług.\nJak widać usługa moje ID to kolejne udogodnienie dla klientów umożliwiające szybko i bezpiecznie potwierdzić swoją tożsamość. Twórca usługi KIR jako kluczowy element infrastruktury sektora bankowego, za którego pośrednictwem prowadzone są systemy Elixir, Express Elixir i Euro Elixir umożliwiające przelewy międzybankowe, jest gwarantem bezpieczeństwa naszych danych.


Córka Gienka-rolnika z Podlasia apeluje do odwiedzających ojca - Podlaskie24\nStrona główna » Agrowieści » Córka Gienka-rolnika z Podlasia apeluje do odwiedzających ojca\nCórka Gienka-rolnika z Podlasia apeluje do odwiedzających ojca\nCórka Gienka- rolnika z Podlasia apeluje do odwiedzających ojca\nCórka słynnego Pana Eugeniusza Onopiuka znanego jako Gienek (popularność przyniósł jemu i synowi Andrzejowi udział w programie Rolnicy.Podlasie) apeluje do licznie odwiedzających ojca gości . Napisała specjalny list. Czytamy w nim:\nWitam serdecznie wszystkich miłośników serialu dokumentalnego „Rolnicy. Podlasie”.\nDo tej pory nie wypowiadałam się publicznie, w internecie na temat serii, ale ostatnie sytuacje, które spotkały mojego ojca Eugeniusza i brata Andrzeja zmusiły mnie do zwrócenia uwagi na zachowanie niektórych osób odwiedzających ich gospodarstwo, a zwłaszcza dom.\nKażdego dnia przyjeżdżają do nich ludzie chcący odwiedzić gospodarstwo, jednak nie zastanawiają się oni, jakie to niesie skutki dla rodziny i sąsiadów. Oczywiście, nie mam na myśli wszystkich gości – chodzi mi dokładnie o tych, którzy przywożą ze sobą alkohol i chcą spożywać go z moim Ojcem.\nTata nie powie im, że źle się czuje, więc ci bezwzględnie wykorzystują jego brak asertywności. Brat Andrzej nie pije, ale nie wyprosi ich, a ojciec ma już 65 lat – jest już w wieku emerytalnym i trzeba szanować jego zdrowie.\nDlatego gorąco apeluję do tych osób – jeżeli chcecie odwiedzić gospodarstwo Gienia i Andrzeja, to nikt wam nie zabrania, ale proszę – nie przywoźcie ze sobą alkoholu. Zamiast niego mile widziany będzie za to suchy chleb dla zwierząt gospodarskich, czy też karma dla kotów i psów.\nAkumulator, karma i słodycze\nReakcja lokalnej społeczności była błyskawiczna. Młodzież z Zespołu Szkół nr 4 im. Ziemi Podlaskiej w Bielsku Podlaskim zrobiła zrzutkę i przywiozła gospodarzom z Plutycz lepsze prezenty. To nowy akumulator do ciągnika. Stary został skradziony.\nPisaliśmy o tym Nieznani sprawcy okradli Andrzeja i Gienka z Plutycz.\nAndrzej i Gienek z Plutycz dostali także od młodzieży z Bielska dwa worki karmy dla psów. Gospodarze dostali także słodycze.\nRolnicy są wzruszeni i wdzięczni:\n,,Od czasu listu goście odwiedzają nas częściej z pożywieniem dla zwierząt. Chcielibyśmy podziękować wszystkim dobrym ludziom”- mówi Andrzej Onopiuk z Plutycz\nWedług relacji rolników odwiedzają ich tłumy gości. W weekendy nawet do 100 osób.\nOpublikowano w Agrowieści,WydarzeniaTagi: agrowieści,akumulator,Andrzej i Gienek,Andrzej i Gienek z Plutycz,Andrzej z Plutycz,apel córki Gienka,Bielsk Podlaski,Eugeniusz Onopiuk,Gienek z Plutycz,Paulina Onopiuk,Plutycze,podlascy rolnicy,rolnictwo,rolnictwo na Podlasiu,Rolnicy Podlasie,Zespół Szkół nr 4 im. Ziemi Podlaskiej w Bielsku Podlaskim\nRusza akcja e-PIT 2020!W LO w Michałowie powstanie pierwsza w Polsce klasa o profilu disco polo!\n15 lutego 2020 14:23\nPozdrawiam serdecznie! Czekam n drugą serię Rolników.\n16 lutego 2020 11:16\nMy też. Pozdrawiamy!\n26 kwietnia 2020 15:04\nChciałbym tam zamieszkać,jestem emerytem z Krakowa\n6 marca 2020 19:47\nGienek wymiata !!\n26 kwietnia 2020 15:05\nA jak tam zamieszkać na starość\n13 lipca 2020 09:25\nGienek jest dorosly… Wie co robi… Niech wiec corka sie odp…