Jak Oduczyć Psa Ciągnięcia Na Smyczy - Poradnik - Forma Pupila\nJak oduczyć psa ciągnięcia na smyczy? Sprawdź jak wygląda nauka i co należy zrobić!\nCo może powodować to, że pies ciągnie smycz?\nZatem jak oduczyć psa ciągnięcia?\nCo w przypadku, kiedy pies nie nosił smyczy przez swoje życie?\nWyprowadzanie psa, który co chwile stara się wybrać własny kierunek spaceru, może być nieprzyjemnym doświadczeniem. Bardzo często musimy siłować się z pupilem, co w przypadku dużych psów jest niezwykle frustrujące i wymagające. Nie powinno zatem nas dziwić, że chodzenie na smyczy to sztuka, której warto poświęcić nieco czasu.\nZanim jednak odpowiemy na pytanie jak oduczyć psa ciągnięcia na spacerze, warto dowiedzieć się co nieco o tym zachowaniu, spróbować znaleźć co odpowiada za nieposłuszeństwo i dopiero kiedy pozbędziemy się problematycznych kwestii behawioralnych, przejść do treningów i poradników, które powiedzą nam jak nauczyć psa chodzić na smyczy.\nIstnieje kilka podstawowych powodów, na jakie musimy zwrócić uwagę, jeśli chodzi o nieposłuszeństwo psa na spacerze. Oprócz tak oczywistych kwestii jak brak wychowania i nienauczonego posłuszeństwa, psy bardzo często ciągną się na smyczy z następujących powodów:\nNieodpowiednie tempo spaceru\nJeśli z psem aktywnym chodzimy za wolno lub z psem kanapowym za szybko – pies będzie ciągnął się w celu zmiany tempa.\nZa mało (lub za dużo) ruchu\nPsy aktywne wymagają dłuższych spacerów, które dodatkowo pozwolą w nieskrępowany sposób biegać gdziekolwiek tylko zechcą. W przypadku małych psów dalekie spacery, które będą bardzo męczące, również mogą okazać się nieodpowiednie.\nJeśli wychodzimy z psem wyłącznie 3-4 razy dziennie, to może on mieć niewystarczający kontakt z otaczającym go środowiskiem. W ten sposób doprowadzimy do tego, że pies ciągnie na smyczy z uwagi na zainteresowanie pobliskimi drzewami, ławkami, czy całymi parkami.\nBrak zżycia z właścicielem\nJeśli nasz piesek nie ma bliskiego kontaktu z nami bądź na spacer zabiera go duża ilość domowników, to może nie odczuwać takiego przywiązania i bardziej będzie zainteresowany światem zewnętrznym. Wszystko staje się ważniejsze niż opiekun – w tym inne zwierzęta i natura.\nBardzo często najważniejszym problemem związanym ze złym zachowaniem zwierzęcia na spacerze jest po prostu brak nauki chodzenia na smyczy. Jeśli nie zagwarantujemy pupilowi nawet podstaw, to zdecydowanie uprzykrzyć sobie życie w późniejszym okresie.\nIstnieje kilka sposobów, które pomogą nam ograniczyć ciągnięcie smyczy przez naszego czworonoga. Przede wszystkim istotne jest to, aby nie pozwolić psu na podejście tam, gdzie nas ciągnie. Dopiero w momencie, kiedy pies przestanie się ciągnąć i zacznie spokojnie dążyć w kierunku danego miejsca, pozwolić mu na zbliżenie się w obranym przez siebie kierunku. Musi się to oczywiście odbywać na luźnej smyczy lub przy naszej nodze.\nJeśli nie postawimy na swoim, to każdy kolejny raz, kiedy nasz pies zechce podejść do danego obiektu, będzie jeszcze bardziej go zachęcał do ciągnięcia, bo w ten sposób wyrabiamy złe nawyki. Taka behawiorystyka może okazać się zgubna w przypadku dużych psów.\nKolejny sposób jest bardzo podobny do pierwszego, lecz ten odnosi się od ogólnego zachowania na spaceru, a nie tylko podczas dążenia do konkretnego celu. Metoda ta nazywa się “na drzewo” i najprościej rzecz biorąc, w przypadku ciągnięcia się przez psa, należy stanąć w miejscu i czekać aż pies przestanie się ciągnąć.\nInnym rozwiązaniem, które pomoże nam w nauce zwierzęcia, jest zmiana kierunku spaceru. Jeśli pies zacznie ciągnąć nas w lewo, to należy odwrócić się plecami do kierunku i iść w przeciwną stronę. W ten sposób będziemy mogli uniknąć sytuacji, w której to pies decyduje o tym gdzie pójdziemy.\nWarto również mieć na uwadze, że bardzo często korzysta się z akcesoriów i gadżetów trenujących, które mają za zadanie jeszcze bardziej usprawnić chodzenie ze zwierzakiem po dworzu. Jednym z bezpieczniejszych opcji są tak zwane szelki easy-walk.\nMusimy natomiast pamiętać, że nieważne jaki gadżet będziemy wykorzystywać, stosowanie akcesoriów nie jest rekomendowane dla osób, które nie konsultowali decyzji o nauce z profesjonalnym trenerem i behawiorystą zwierzęcym. Oprócz tego, należy unikać stosowania halterów. Kolczatki to natomiast bardzo zły pomysł i nie ma żadnego pozytywnego wpływu na zachowanie się psa podczas spaceru.\nJeśli postanowiliśmy od niedawna wyprowadzać psa na smyczy, to bardzo istotne jest najpierw przyzwyczajenie go do tego elementu. Z uwagi na to, że pies nie miał wcześniej styczności z takim narzędziem, może się on go obawiać. Pół dzikie zwierzęta bądź te ze schroniska z pewnością będą miały złe skojarzenia ze smyczami, dlatego bardzo dobrym rozwiązaniem jest początkowe przypinanie cienkich i lekkich linek. Jeśli do tego będziemy nagradzać psa smakołykami podczas zakładania smyczy, to będzie on pozytywnie kojarzył założenie smyczy.\nJeśli chodzi o szczeniaki, to cały proceder jest bardzo zbliżony i nie jest tak wymagający. Jest to spowodowane głównie faktem, że szczenięta bardziej ochoczo podążają za właścicielem. Pamiętajmy jednak, aby ten nie bawił się smyczą, nie gryzł jej ani też nie traktował wrogo.


Kamiński Maciej - FundacjaAvalon.pl\nMam na imię Maciej. Od 2001 roku po chorobie kręgosłupa poruszam się na wózku. Długo nie mogłem się pozbierać ale nie poddałem się. Teraz na co dzień staram się udowadniać swoją postawą, że nie możliwe jest możliwe. Przekraczam kolejne bariery i granice, aktywnym sposobem życia pokazuje innym osobom niepełnosprawnym, że można korzystać z takich samych przyjemności jak ludzie pełnosprawni.\nW miarę możliwości chcę spełniać swoje marzenia. Interesuję się polityką, grami logicznymi i podróżami... W ostatnim czasie, przystosowanym samochodem, objechałem wraz z moim przyjacielem (również wózkowiczem) Europę. Podróż trwała ponad 3 miesiące - więcej można znaleźć na stronie www.wheelchairtrip.com - zapraszam.\nKolejnym moim marzeniem jest podróż do Australii, chciałbym zdobyć nowy kontynent J. Jestem przekonany, że dzięki Państwa wsparciu i tym razem się uda!\nUlotkę wygenerowano: 377


Lotus L18811-1 - zegarek.net\nL18811-1 Zegarek Lotus - męski\nCena: 1512 zł Negocjuj cenę\nsprawdź Raty 0% 10 x 151.2 zł\nOpis zegarka Lotus L18811-1\nMechanizm kwarcowy zastosowany w czasomierzu zasila bateria, co czyni go niemal bezobsługowym. Dodatkowym atutem jest bardzo wysoka dokładność pomiaru. Należy podkreślić fakt współpracy zegarka z systemem iOS. Lotus L18811-1 jest w pełni kompatybilny z oprogramowaniem typu Android. Urządzenie łączy wygląd analogowego zegarka z funkcjonalnością smartwatcha. Za sprawą Bluetotoh możliwe jest połączenie modelu z naszym telefonem. Producent oferuje 2-letnią gwarancję na ten Lotus L18811-1. Lotus L18811-1 ma zintegrowany wskaźnik poziomu baterii. Koniec z nerwowym spoglądaniem na przegub i niespodziewanym wyłączeniem zegarka.\nElegancki Lotus L18811-1 nigdy nie wyjdzie w mody. Model inspirowany ponadczasową klasyką z powodzeniem spełni rolę jedynego zegarka, ponieważ pasuje do zdecydowanej większości codziennych i wyjątkowych stylizacji. Tradycyjny wygląd zegarka będzie odpowiedni dla wszystkich miłośników klasyki.\nNiebieska tarcza tego zegarka to przykład klasycznego wzornictwa, które sprawdzi się w wielu sytuacjach. Srebrny kolor tarczy zegarka został doskonale zestrojony z barwą koperty. Godzinę w tym zegarku odczytamy za pomocą tradycyjnych oznaczeń i wskazówek.\nLotus L18811-1 ten zwraca uwagę również szkiełkiem mineralnym. Jest ono trwałe, a w razie zarysowania można je wypolerować.\nCzasomierz sprawdzi się także podczas pełnego zanurzenia np. w trakcie snorklingu. Producent poszedł o krok dalej i uzupełnił kompozycję niebieską kopertą. To ona podkreśla spójność designu i stanowi ciekawy element, który przyciągnie wzrok. Srebrny kolor koperty zegarka nadaje mu szlachetności i uniwersalności zarazem. Koperta zegarka wykonana jest ze stali szlachetnej, dzięki czemu jest odporna na działanie czynników zewnętrznych.\nZa pomocą chronografu bardzo dokładnie zmierzymy czas. Funkcja ta sprawdzi się zarówno wśród sportowców, jak i w codziennych sytuacjach życiowych. W przypadku zgubienia telefonu,Lotus L18811-1 wyśle specjalny sygnał, który zostanie odebrany za pomocą sygnału dźwiękowego. Kolejną z funkcji wspierających wielozadaniowość zegarka jest GPS. To on stane się wsparciem dla Twoich wycieczek i aktywności fizycznej. Przy użyciu tego zegarka możemy sprawdzić aktualne prognozy pogodowe. Od teraz liczba kroków przebytych w ciągu dnia nie jest tajemnicą! Lotus L18811-1 z wbudowanym krokomierzem policzy przebyty dystans i zmotywuje do osiągnięcia założonego, dziennego celu. Cechą, którą wielu użytkowników uznało za szczególnie pomocną, jest równoczesne wskazywanie czasu w dwóch strefach czasowych. Lubisz słuchać muzyki? Czerp z tego jeszcze więcej przyjemności. Teraz piosenki możesz zmieniać szybko i sprawnie - bezpośrednio z poziomu zegarka, bez konieczności sięgania po telefon.\nW zegarku zastosowano funkcje datownika, za pomocą której można odczytać dzień miesiąca. Jedną z funkcji dostępnych w zegarku jest stoper pozwalający na odmierzanie upływającego czasu. Odmierzanie czasu wstecz. Przydatne w trakcie treningów oraz podczas gotowania.\nOpinie o zegarku Lotus L18811-1\nLotus L18811-1 1512.00zł


Fotografia traktor Ursus C-360 #769036 - Galeria rolnicza agrofoto\nMój mały pomocnik przy dużym projekcie 😊\nGratuluję pomocnika, co dokładnie udoskonalasz?\nDziękuję 😊prawdę mówiąc to udoskonalam wszystko w zasadzie buduje ciągnik od podstaw na podstawie posiadanej przez siebie wiedzy\nTo C-360 można w ogóle poprawić?\nA tak na serio co to za pompa i turbo?\nA to są nowe cześci?\nTo chyba od golf 3 1, 9td\nAndrzej to je*nie 😂😂\nTurbo jest z nh t5. 95 wszystko da się udoskonalić a raczej zbudować pompa jest z case 5120 typowa od ciagnika wszystkie części są poddane regeneracji maja wyglądać i być jak nowe\nEdytowano Styczeń 12, 2020 przez mariusz(ZDUN)\nKurla a podobna do1.9td...😜\nO karwasz twarz,znając twoje zdolności i wiedzę będzie nie byle co.Będę śledził poczynania\nWOM będzie tez nie zależnie na 2 sprzęgła? czy jakieś 4x4? jaki koszt widzisz projektu w 50 tys sie zamkniesz?\nAlbo grubo albo wcale Widzę że fabryka mogłaby się uczyć. Powodzenia.\nKoszt będzie duży i z góry uprzedzam jak będę widział komentarze typu poco za co itp to nie będę nic dodawał aż do końca projekt jest bardzo poważny i w zasadzie trwa już około półtora roku ale długo zastanawiałem się czy os dodawać z tego. Ciągnik będzie miał przedni napęd carraro koła tylnie mam w tej chwili na 3p który jest w galerii najwięcej problemów mam a w zasadzie nie problemów tylko rozwiązań technicznych do pokonania z pół biegiem pod obciążeniem oraz trzecim reduktorem, ale pomalutku idzie to do przodu wom będzie oczywiście niezależny z dwoma prędkościami 540 i Eco przystawka będzie zamocowania z tyłu tylnego mostu\nMoże warto jakaś polibudę lub inna uczelnie w to wciągnąć i jakieś filmy na YT bo tak to projekt zginie i nikt się poza AF o tym nie dowie.\nTa pompa bezpośrednio na wale tak zostanie?? Czy to tylko tymczasowe? Rozumiem że hydraulika będzie niezależna??\nAle coś mi ta pompa nie pasuje w miejsce wału. Jakaś przeróbka obudowy rozrządu?\nMyślałem nad tym tylko nie jestem jakimś yutuberem i nie wiem czy ma to sens przy ilości filmów jakie tam są a to jest ciężki projekt i raczej jeszcze długo to potrwa. Pompa jest jak w ostrowku ona będzie do wspomagania tylko jest założona NSZ 16 na specjalnej przystawkę a do hydrauliki będzie druga nad filtrem oleju też napędzana z rozrządu. Co do uczelni to nikt się tym nie zainteresuje 😁\nPerspektywa mnie zmyliła i wielkość pompy. Powodzenia jeszcze raz i pełen szacunek.\nogólnie robił byś jakieś filmiki z napraw kolego :)\nCiekawy projekt się szykuje.🙂\nJaka przewidywana moc wyjdzie? Bardzo fajnie że komuś się tak chce dłubać, podziwiam\nszkoda że Mariusz nie został prezesem ursusa :D\nRobisz dokumentację tej "zmoty"? Chodzi mi o spis części co i z czego zostało zapożyczone do budowy tego ciągnika.\nMega jestem ciekaw finału 😉\nFilmiki z napraw 😁jest już guru na yt odnośnie takich filmików zobaczę może coś nagram wolna chwila


Collamask – opinie (forum), koszt efekt Gdzie kupić? Apteka -\nStr. głównaAktualnościCollamask – opinie (forum), koszt efekt Gdzie kupić? Apteka –\nCollamask – opinie (forum), koszt efekt Gdzie kupić? Artykuł AptekaOceń\n[#] Collamask ten remont formuła skóry naturalnej grupowana wśród silnych i doskonałe produkty anti-aging. Jest używany jako środek Gumtree pielęgnacji skóry, w odniesieniu do różnych chorób skóry, bez ingerencji w ogólny stan organizmu. Jest to specjalnie zaprojektowany, aby zwiększyć ogólny stan zdrowia i wygląd skóry, zapewniając wiele korzyści dla zdrowia skóry.\nAkcja Collamask -50%\nPonadto, jest on przeznaczony do ochrony skóry przed uszkodzeniami spowodowanymi czynnikami zewnętrznymi i wewnętrznymi. Ci, którzy używają go na co dzień, i reżyser liczy na osiągnięcie staje się miękka, gładka i młody patrząc na powierzchnię skóry. Ponadto, w nim są wszystkie naturalne składniki i potężne, które aktywnie działają w synergii, aby umożliwić użytkownikowi w celu osiągnięcia wyników, które są reklamowane, łatwo i bezpiecznie.\nZauważono, że praca jest dla zachowania wilgoci, który jest używany do nawilżania Głęboko w skórę, tym samym pobudzając wszystkie komórki skóry. Stymuluje produkcję komórek i poprawiają pracę prowadzi do zdrowej skóry w ciągu. Przyczynia się ona do pięknej, promiennej i świeżej skóry, tym samym wspierając jego stan i wydajność na torze.\nTwierdzi on również, aby zmniejszyć oznaki starzenia się skóry, który rozwija się na skórze wraz z wiekiem. Pasuje i nadaje się do wszystkich rodzajów skóry. W przypadku, jeśli twoja skóra jest narażona na atak niechciane warunkach, należy rozważyć zakup tej formuły, za pomocą oficjalnej strony internetowej. Skóra jest największym organem w organizmie człowieka i zależy od różnych warunków, co niszczy jego zdrowie, co prowadzi do pogorszenia funkcjonowania i wydajności. Jednak wprowadzenie Collamask pozwoliło większości użytkowników w celu przezwyciężenia problemów związanych ze skórą.\nZ pomocą tego produktu, zgodnie z instrukcją, może łatwo doprowadzić do niezwykłych i natychmiastowe rezultaty, takie jak usuwanie objawów starzenia i chorób skóry, nieprzyjemny. Może być, działa idealnie nadaje się do wszystkich rodzajów skóry.\nCo to jest Collamask skład?\nCollamask – forum prawdziwe opinie\nZdaniem Hanny z Gdańska, lat 57.\nProdukt ten jest przeznaczony do przywrócenia młodego wyglądu skóry, wykorzystując naturalne elementy. Ta maska pomaga również w walce z typowymi problemami skóry, takich jak zmarszczki, odżywiając i odbudowując strukturę skóry. Collamask jest producentem tej maski.\nZe względu na zmniejszenie kolagenu w uszkodzonych komórek skóry, co prowadzi do zwiększonej suchości. Ta maska ma na celu zwiększenie produkcji kolagenu. Zwiększenie produkcji kolagenu, poprawia jędrność i elastyczność skóry, więc wygląd skóry poprawia się.\nTa maska stymuluje wzrost komórek i regenerację, która odmładza skórę. Ponadto, maska pomaga w naprawie uszkodzonych komórek skóry, co poprawia ogólny stan skóry.\nTa maska jest przeznaczona do zwiększenia odżywiania i nawilżania skóry. Nawodnienie jest ważne, aby zachować skórze młody i zdrowy. Skóra staje się jędrna i gładka, poprzez zwiększenie wilgotności powietrza, co spłyca zmarszczki. Według opinii wilgoci i pomaga przywrócić zdrowy blask skóry, zmniejsza suchość.\nTa maska pomaga zmniejszyć obrzęk, ale z powodu anty-zapalnych właściwości. Maska do twarzy Collamask dostępne są online na oficjalnej stronie internetowej.\n[#] Ta maska jest wykonana z wykorzystaniem formuły wszystkich naturalnych, poprawia wygląd skóry, gojenie się uszkodzonej skóry i zwiększenie nawilżenia. Organiczne produkty wysokiej jakości. Składniki Collamask to:\nGliceryna, który pomaga nawilżyć skórę i zapobiec podrażnienie skóry.\nOlej jojoba, który ma właściwości przeciwzapalne i łagodzi skórę.\nWitamina B5, która nawilża skórę i regeneruje skórę.\nWitamina A, która wzmacnia układ odpornościowy i wzrost komórek.\nWitaminę E, która zwalcza wolne rodniki i zapewnia młodość skóry.\nCollamask bardzo popularne imię w branży z powodu różnych korzyści, które oferują. Zawsze należy zrozumieć różne elementy, które są częścią tego, tak, że wyniki mogą być duże i bardzo skuteczny. Elementy, które są obecne w Collamask naprawdę można uzyskać wszystkie rodzaje świadczeń, które mu to przyniesie. Kolagen jest składnikiem, który może pomóc w utrzymaniu wilgoci i odbudowują strukturę skóry. To zbyt wiele jest skuteczny nawet zmarszczki.\nAminokwas ten jest jeszcze jednym ważnym składnikiem, który jest bardzo silny anty-starzenia się czynnik, który może chronić skórę przed przedwczesnym starzeniem problemy. Blueclay, który jest obecny w Collamask może pomóc złagodzić i usunąć skórę, a nawet może zmniejszyć wygląd porów. Sodu alginian mogą być bardzo skuteczne w nawilżeniu skóry i wydalanie toksyn. Betaina i oleje roślinne mogą pomóc w krem. To może nawet zapobiec odwodnieniu skóry. Пальмарозы olejek również obecne w tym maska, która charakteryzuje się doskonałym smakiem i antybakteryjne.\nDziś kosmetologia stale się rozwija i idzie naprzód. Prawie zawsze naukowcy dowiedzą się, jak odblokować większą ilość stałych mocowań, które pomagają złagodzić proces dojrzewania i dają, wygładzania zmarszczek i poprawy ogólnego stanu człowieka. Wyjątkowa wśród większości popularnych uroda i pielęgnacja włosów, która otrzymała uznanie ogólnej i niezliczonych testów, Collamask krem. Jak dane odnoszące się do tego instrumentu-to jeszcze za mało, zdecydowaliśmy się spojrzeć na niego w szczegółach sythesis i komentarze ekspertów, aby zrozumieć szczegóły.\nMaska do twarzy Collamask luksusowe, wysokiej jakości i skuteczne anty starzenie rozwiązania do pielęgnacji skóry, co zapewnia doskonałe rezultaty. Jeśli jesteś gotowy podjąć tryb urody na następny poziom, Collamask-jest to idealny produkt dla ciebie. Aby złożyć zamówienie, odwiedź stronę internetową marki lub przejrzeć inne sklepy internetowe. Warto zwrócić uwagę, należy również zwrócić uwagę na komentarze użytkowników, Bioretin krem.\nPopularność maski rośnie z każdym dniem, i czy były przypadki oszustw i sprzedaży podrobionych produktów pod pozorem prawdziwego. Aby zaoszczędzić pieniądze i mieć pewność, że oryginalny produkt musi być zamówiony Collamask na oficjalnej stronie w linku poniżej.\nWyjątkowość maska natychmiastowy efekt i wysoka wydajność. Widoczne rezultaty można osiągnąć już po pierwszym zastosowaniu, składniki kremu nie powodują uzależnienia, i należy do ciągłego stosowania.\nJednakże, ten produkt nie jest objęta gwarancją zwrotu pieniędzy. Oznacza to, że niezadowolonych klientów nie rekompensuje. W związku z tym, klient musi wybrać produkty, które gwarantuje pokrycie niezastosowanie się do zgłoszonych wyników.\nsnail farm – opinie, forum, cena, Gdzie kupić…widok 231Valgus 2 w 1 – Cena w aptece, opinie, forum,…widokiem 652Fungalor krem – recenzje, cena, skład, Allegro…widokiem 2318Hairise spray opinie, forum, cena, Allegro…wyświetleń 2248\n[Głosów: 0 Average: 0/5] Badania wykazały również, że samo spożywanie papierosów, niezależnie od innych czynników, takich jak ekspozycja na działanie promieni słonecznych, [...]


Bawełniana kamizelka John Varvatos - sklep internetowy Vitkac\nJohn Varvatos Bawełniana kamizelka\n536,00 $ 48 - niedostępny 50 - niedostępny 52 - niedostępny Rozmiary IT/FR\nCzarna, bawełniana kamizelka John Varvatos. Zapinana na guziki. Z tyłu materiał w paski w kolorze czarno-białym. Z przodu dwie wsuwane kieszenie. Z tyłu ściągana paskiem z klamrą. Skład\n40% len Rozmiar / dopasowanie


Nogi drewniane producent - Katalog Stron | vexso\nNogi drewniane do mebli to niepowtarzalny dodatek, który poprawi estetykę Twoich mebli. Nasze przedsiębiorstwo produkuje wysokiej jakości nogi drewniane do mebli o odmiennych kształtach i z wysokiej jakości tworzyw. Oferujemy atrakcyjne nóżki drewniane, dzięki którym nawet stare meble odzyskają dawny wygląd.\nCo wyróżnia nóżki drewniane dostarczane przez nasze przedsiębiorstwo?\nNogi drewniane tworzone przez naszą firmę produkowane są z materiałów o najlepszej jakości. Zapewnia to trwałość i atrakcyjny wygląd. Drewno do produkowania dekoracyjnych nóżek do mebli ściągane jest od zaufanych partnerów naszego zakładu. Nasze przedsiębiorstwo jako producent nóżek drewnianych do mebli kładzie nacisk na najwyższe normy produkcyjne.\nSprzedajemy głównie takie produkty jak nogi drewniane toczone i nogi drewniane kwadratowe. Te produkty to najbardziej standardowe akcesoria meblowe. Kolejną propozycją są kule drewniane do mebli. Praktycznie wszystkie produkty dostępne w naszej ofercie są wspaniałym dodatkiem do Twoich mebli.\nNóżki drewniane do mebli to doskonała opcja dla każdej osoby która pragnie poprawić jakość swoich wiekowych mebli, lub profesjonalnego stolarza. W naszej ofercie znajdziecie wyjątkowe dodatki do mebli – nogi drewniane toczone, nogi drewniane kwadratowe, jak i kule drewniane. Jako sprawdzony producent nóg drewnianych do mebli sprzedaję tylko produkty, na których można polegać. Zapraszamy na naszą stronę internetową po bardziej szczegółowe informacje.\nSłowa kluczowe: nogi drewniane, tralki, nóżki do mebli, nogi drewniane producent, producent nóg drewnianych, nogi do mebli\nFirma INVEST LIFT ma wieloletnie doświadczenie w branży dźwigowej. Specjalnością firmy są windy osobowe, w tym także windy dla niepełnosprawnych. Strona zawiera referencje firmy oraz galerię prezentującą jej realizacje.... zobacz szczegóły wpisu »\n4design.com.pl | ażurowe pane »\nDziałająca na obszarze całego Śląska, zlokalizowana w Mysłowicach, doświadczona spółka 4design pomoże udekorować każde nowoczesne wnętrze domu, biura, a nawet pokoju dziecięcego. Na swojej stronie internetowej 4design. com. pl, dzięki doświadczeniu w obróbce CNC, oferuje najwyższej jakości towary z wymarzonym wzorem, tj: ażurowe panele dekoracyjne, ażury meblowe i również panele 3d z lakierowanego MDF, i ciekawe maskownice na grzejniki. Lakierowane ma macie, trwałe a oprócz tego odporne na zarysowania oraz serdecznie, maskownice na kaloryfer mogą znajdować się w formie zawieszanych paneli albo w jako cała zabudowa w postaci skrzynki nakładanej na grzejnik. Wszystkie produkty są dostępne w najniższej cenie na rynku, oraz w wybranym przez klienta koloru z palety RAL oraz ... zobacz szczegóły wpisu »\nfalownik (18), Gdańsk (17), przekładnie (14), medycyna (18), uroda (13), lokaty bankowe (15), kredyt hipoteczny (13), silniki (13), Softstarty (14), wroclaw (17), Motovario (14), reduktory (13), regulacja napędów (13), styczniki (20), Bydgoszcz (14), oprocentowanie lokat (13), falowniki omron (13), zdrowie (24), falowniki (18), Lenze (14)


My Angel Gabriel : 2018\nWszyscy zgodnie zagłosowali na TAK, więc...\nZapraszam was na drugą część My Angel Gabriel :)\nLink do bloga tutaj - KLIK -\nLub na Wattpadzie - KLIK -\nMam nadzieję, że was nie rozczaruję :D\nBy ameneris o października 06, 2018 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nNa początku oczywiście chciałam podziękować za wsparcie i wszystkie komentarze. To niesamowite,\nże nadal są tutaj osoby, które pamiętam od czasów moich początków, a było to w 2014 roku!\nCieszę się również z tych osób, które są nowe i których przybywa.\nOkej, do rzeczy...\nTak, napisałam drugą część :P Właściwie zrobiłam to natychmiast po skończeniu pierwszej. Tak przez chwilę myślałam, żeby zostawić to tak, jak jest, no bo nie zawsze musi być to szczęśliwe zakończenie. Jednak ta druga część pokazuje również jaka jest Marie, bo napisałam i jej perspektywę. Nie wiem czy wam się spodoba i czy nie zepsuje całości, dlatego wybór zostawię wam.\nPublikujemy czy nie?\nBy ameneris o października 06, 2018 12 komentarzy: Linki do tego posta\nPo odwiedzinach Dorothy i zaleceniu, aby wstać z łóżka wreszcie to robię. Dochodzi południe, spaceruję z moim synkiem po sali i kołyszę go w swoich ramionach. Śpi jak aniołek, ssąc smoczek, który zakrywa pół jego maleńkiej buźki. Uśmiecham się na ten uroczy widok, który rozmiękcza moje serce. Cały porodowy ból znika jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki i nie liczy się już nic, oprócz tego pięknego chłopca. Jestem w nim nieodwracalnie i bezwarunkowo zakochana, niestety nasze chwile są policzone. Czas biegnie zbyt szybko, abym mogła się nim w pełni nacieszyć. Za godzinę przyjdzie tutaj Justin z Marie i rozdzielą nas na zawsze. Na samą myśl do oczu napływają mi łzy, przysuwam małego bliżej i składam na jego czole pocałunek. Pragnę zatrzymać go tylko dla siebie, móc cieszyć oczy jego widokiem, dbać o niego, kochać. Przeżyć z nim pierwszy uśmiech, pierwszy krok, pierwsze słowo. Jaka szkoda, że zgadzając się na to szaleństwo nie przypuszczałam, jak ciężkie czekają mnie chwile. Zaznałam czegoś, co nawet nie mieściło mi się w głowie; macierzyństwa. Zostałam mamą, urodziłam zdrowego synka, którego skazałam na życie w innej rodzinie. To nie ja będę patrzeć, jak dorasta, tylko kobieta, która jest zawistna, okrutna i dąży po trupach do celu. Jaka właściwie będzie z niej matka? Czy pokocha to maleństwo? Czy obdarzy go troską?\n- Tak bardzo chciałabym zatrzymać cię dla siebie, syneczku. Tulić cię, kochać, rozpieszczać.\n- Nawet o tym nie myśl. Podpisałaś umowę, zapomniałaś? - głos Marie burzy mój spokój. Unoszę głowę i wpatruję się w jej zacięte spojrzenie - Zostaniesz z niczym, wylądujesz na ulicy, ponieważ natychmiast zabiorę ci mieszkanie. Dopilnuję również, abyś nigdzie nie znalazła pracy, a uwierz mi, mam spore znajomości, moja droga - posyła mi pewny siebie, chytry uśmiech i opiera plecy o ścianę. Nie mam słów, aby opisać, jak bardzo nienawidzę tej rudej suki - Nic już nie możesz zrobić. Taka była umowa, Freyo.\n- Pierdol się - syczę przez zęby, a Marie chichocze beztrosko - Jesteś podłą kobietą, nie zasługujesz na mojego syna. Nie wierzę, że mogłabyś być dobrą matką, nie nadajesz się do tego. Nie z tym zepsutym sercem - uśmiech znika natychmiast. Zaciska szczękę, podchodzi i patrzy z góry, niczym Pani świata.\n- Nie mów słów, których możesz gorzko pożałować. Jesteś nikim, mogę zniszczyć cię z łatwością i nigdy już nie będziesz miała normalnego życia. Mów tak dalej, a zgotuję ci prawdziwe piekło. Nie zawaham się.\n- Naprawdę? Cóż możesz mi zrobić, Marie? Nie ma nic gorszego, niż oddanie mojego syna właśnie tobie.\n- Twój syn należy do mnie, odkąd mój mąż wsadził w ciebie fiuta. I zaufaj mi, kruszyno, jest o wiele więcej gorszych rzeczy, niż oddanie dziecka. Mogę pstryknąć palcem, a wylądujesz w burdelu, gdzie będziesz dawać dupy za darmo - patrzę na nią z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. O ile wcześniej uważałam ją za podłą sukę, teraz brakuje mi słów na określenie jej osoby. Chyba nawet szkoda mi Justina, że przyszło żyć mu z taką kobietą - Za godzinę wrócę tutaj z mężem. Zabieramy dziecko, a ty znikasz z naszego życia na zawsze. To, jakie ono będzie, zależy już tylko od ciebie - dumnie unosi brodę i wychodzi z sali, zostawiając mnie samą. Jestem zbyt zszokowana, aby nawet mrugnąć. Czy to mi się nie przyśniło?\nGodzina zero przychodzi szybko. Nie jestem gotowa na rozstanie z Gabrielem, ale im więcej czasu z nim spędzę, tym będzie jeszcze gorzej. Marie ma rację, podpisałam umowę, zrzekłam się praw, więc teraz nic nie mogę. Mimo to pragnę zabrać małego, wyjść stąd i wrócić do mieszkania, które jeszcze dzisiaj nie byłoby moje. Gdzież miałabym się podziać? Ronnie mieszka z rodzinami i bratem, pewnie przygarnęłaby mnie na kilka dni, ale nie mogłabym zostać tam zbyt długo. Nie mogę skontaktować się z rodzicami, ponieważ nie znam ich numeru telefonu. Proszenie ich o pomoc i tak byłoby ostatnią rzeczą, do której bym się posunęła. Jestem rozbita, samotna, zła! Żałuję, że moja przyjaciółka wyjechała do babci, przydałaby mi się jej pomoc. Nawet nie napisałam jej, że Gabriel przyszedł na świat. I kiedy sięgam po telefon, który leży w małej szufladce w szafce przy łóżku, drzwi od sali się otwierają. Do środka wchodzi Justin, a wyraz jego twarzy nie wyraża żadnych emocji. Jakby się wyłączył, żeby odciąć się od wszelkich uczuć.\n- Freyo, Marie powiedziała mi, że chciałabyś zatrzymać dla siebie Gabriela. Co to ma znaczyć, hmm?\n- Nie masz pojęcia, jak bardzo chcę to zrobić, Justin. Nie chcę, żeby Marie wychowywała mojego syna.\n- Przeczytałaś umowę, którą podpisałaś. Jak wiesz, mieszkanie jest twoje, ale jestem jego właścicielem. Będziesz musiała je opuścić i zwrócić mi trzydzieści tysięcy dolarów - mówi to tak beznamiętnie, aż zbiera mi się na wymioty. Patrzy na mnie, ale mam dziwne wrażenie, jakby go w ogóle nie było. Jest tylko jego ciało, dusza i serce są bardzo daleko stąd - Oczywiście o reszcie pieniędzy nie ma mowy. Twój wybór.\n- Och, tak, faktycznie dajesz mi wspaniałą możliwość wyboru, Justin. Zrobiłeś mi dziecko, a teraz tak po prostu chcesz zostawić mnie z niczym! Jeśli zostawię Gabriela dla siebie, pozwę cię o alimenty.\n- Śmiało, możesz to zrobić. Mam sztab prawników, przekupię każdego, aby walczyli za mnie i nie dam ci nawet centa - zaciskam usta, patrząc mu prosto w oczy. Boże, co się z nim stało? Czy to Marie tak bardzo go zmanipulowała? - Poza tym dodam, że nasza umowa była zupełnie inna. Owszem, zrobiłem ci dziecko, które miałaś przekazać mnie i mojej żonie. To, że nagle ubzdurałaś sobie, żeby zatrzymać go dla siebie, nie było częścią tego planu. Nie będziesz miała go za co wychować, Freyo. Myśl o nim, nie o sobie.\n- Ależ ty jesteś podły - odkładam małego do łóżeczka, siadam na łóżku i chowam twarz w dłoniach. Złamał mnie, a najgorsze jest to, że przyszło mu to z taką łatwością. Czekałam na niego, wierzyłam, ufałam, a on obrócił to przeciwko mnie - Kochałam cię, byłeś dla mnie najważniejszy, a teraz stajesz po przeciwnej stronie, zmieniając się w mojego wroga - przekręcam głowę i tępo wpatruję się w jego oczy. Dopiero teraz widzę, jak coś się w nim zmienia - Odbierasz mi wszystko, ponieważ masz pieniądze i znajomości. Nigdy nie sądziłam, że jedyna osoba, którą kocham, tak bardzo mnie zrani. Żałuję, że nie można cofnąć czasu. Gdybym tylko mogła to zrobić, nie chciałabym cię poznać - zaciska usta, a w jego oczach pojawią się łzy. Już za późno. Roztrzaskał mnie, rozerwał na strzępy i zdeptał. To koniec - Daj mi kilka minut, chcę się pożegnać - przysuwam do siebie łóżeczko, wpatruję się w mojego syneczka i ponownie się rozpadam.\nCzekam na korytarzu, tępo wpatrując się w ścianę. Nic nie czuję, po prostu nic. Jakby ktoś wyciągnął wtyczkę z kontaktu, odcinając mnie od świata zewnętrznego. Próbuję poradzić sobie z widokiem załamanej Freyi, ale wiem, że ten obraz będzie migał mi przed oczami do końca mojego życia. Nic ani nikt nie będzie w stanie tego wymazać. Zniszczyłem ją, zaszantażowałem, zhańbiłem. Ja! Człowiek, który tak bardzo ją kocha. Nie wiem, kim właściwie teraz jestem, ale odnoszę wrażenie, że to nie jestem ja. Nie tak wychowała mnie moja matka, która widząc sytuację, byłaby potwornie rozczarowana. Jak spojrzę jej w oczy? Jak odpowiem na pytanie, jeśli zapyta o Freyę? Charlotte i Tobias nigdy mi tego nie wybaczą, być może nawet ich przyjdzie mi stracić. I to wszystko w imię jednej kobiety, która jest moją żoną.\nDlaczego to wszystko nie może być prostsze? Dlaczego musiałem trafić akurat na Freyę? Dlaczego tak bardzo się do niej przywiązałem i pokochałem? Pragnę tylko jej, Marie jest już tylko obowiązkiem. Jak mam patrzeć na naszego syna, skoro będzie mi ją tak bardzo przypominał? A jeśli pewnego dnia dowie się, kto jest jego prawdziwą matką? Co mu odpowiem, jeśli mnie o to zapyta? Jakim będę dla niego ojcem, skoro tak bezlitośnie potraktowałem jego matkę, osobę, która dała mu życie? Boże, kim ja jestem?\n- Najdroższy? - Marie kuca przede mną, bierze moje dłonie w swoje i posyła uroczy, piękny uśmiech, w którym dawno temu się zakochałem - Rozmawiałam z lekarzem, możemy przenieść naszego syna do innej sali, a jutro zabrać go do domu. Jest zdrowy i nie ma żadnych przeciwwskazań - naszego syna. Nie, to nie jest twój syn. Jego mamą jest Freya - Od dzisiaj będziemy szczęśliwą rodziną, czyż to nie cudowne?\n- Tak, to wspaniale - chrząkam, aby pozbyć się guli w gardle - Chcę już stąd pójść. Weź małego, dobrze?\n- Nie, kochanie. Zrobimy to razem, jak rodzina - czule całuje mnie w usta, bierze za rękę i zmusza do wstania. Moje nogi są jak z ołowiu, kiedy wchodzimy do sali. Zaskakuje mnie widok ubranej Freyi. Cholera, gdzie ona się wybiera?! - Cóż, przyszedł dzień, w którym nasze drogi się rozchodzą - Marie podchodzi do niej i chwyta jej dłonie - Już zawsze będę ci wdzięczna za to, co dla nas zrobiłaś, Freyo. Wiedz, że jesteś wspaniałą kobietą i z całego serca życzę ci wszystkiego najlepszego - przytula ją, a nasze oczy się spotykają. Widzę w nich ból, którym nasiąkam aż do szpiku kości. Marzę o tym, aby porwać ją w ramiona, tulić, całować i słuchać jej słodkiego głosu. Marzę o spędzaniu wieczorów przed telewizorem. Marzę o wygłupach, żartach, wspólnych śniadaniach i kolacjach. Marzę o wspólnej, pierwszej kąpieli naszego syna i spaniu z nim w jednym łóżku. Miałem to wszystko na wyciągnięcie ręki, dlaczego więc po to nie sięgnąłem? Przecież tak bardzo ją kocham - Odpoczywaj, wracaj do siebie i ciesz się nowym życiem. Jeszcze dzisiaj zrobię przelew - te słowa są dla Freyi jak cios, wyciskając z niej łzy. Odsuwa się od Marie, ociera policzki i bierze Gabriela na ręce. Patrzy w niego z ogromną miłością, która miażdży moje bebechy. Gapię się na ten cudowny widok, który pragnę zapamiętać i przywoływać go w myślach - Tak sobie myślę... może nie powinnam tego robić, ale odwiedź nas, kiedy dojdziesz do siebie. Przekonasz się, że małemu jest u nas dobrze. Justin, co o tym myślisz? - Marie odwraca się do mnie, a w jej oczach tańczą wesołe iskierki.\n- T-tak, to świetny pomysł. To bardzo miłe z twojej strony, że o tym pomyślałaś, kochanie. Freyo?\n- Pomyślę nad tym - odpowiada nie odwracając wzroku od naszego syna, składa na jego czole pocałunek i przekazuje w ramiona Marie. Jest cała zapłakana i nim się orientuję, sam płaczę - Dbajcie o niego.\n- Będziemy, obiecuję ci to - Marie odwraca się, a na mój widok marszczy brwi. Szybko jednak bierze się w garść, podchodzi i podaje mi dziecko - Czas wrócić do domu, najdroższy i rozpocząć nowy rozdział.\n- Dasz mi chwilę? Chciałbym zamienić z Freyą słowo - chwytam się ostatniej szansy niczym tonący brzytwy.\n- Nie, kochanie - odpowiada pewnie, karcąc mnie spojrzeniem - Nie komplikujmy tego. Nasza umowa została zrealizowana, pora odciąć się raz na zawsze. Tak, jak mi obiecałeś. Dotrzymasz obietnicy?\n- Tak - odpowiadam cicho, mocniej tuląc do siebie syna - Dziękuję za wszystko, Freyo - odwraca wzrok, dając mi do zrozumienia, że skończyliśmy. Opuszczam salę, zostawiając za sobą moją miłość.\nPostanawiam wypisać się na żądanie. Dorothy beształa mnie całą wieczność, jak bardzo nierozsądnie postępuję chcąc wyjść zaledwie jedenaście godzin po urodzeniu dziecka. Nie mogłam tam zostać, to miejsce by mnie dobiło. Wciąż przed oczami miałam swojego synka i moją miłość. Musiałam stamtąd uciec.\nDocieram do domu w kompletnej rozsypce. Kiedy tylko przekraczam próg i odkładam torbę na podłogę, wybucham żałosnym płaczem. Osuwam się po ścianie, chowam głowę w kolana i wyrzucam z siebie rozpacz, która pochłania mnie od czubka głowy, po palce u stóp. Czuję przeraźliwe zimno oraz pustkę po stracie mojego syna. Justin nie przygotował mnie na takie rozwiązanie, dzień po dniu karmiąc nadzieją,\nże będziemy razem. Teraz zostałam całkiem sama, z pokaleczonym sercem i tęsknotą za tym maleńkim chłopcem, którego pokochałam od pierwszego wejrzenia. Tak potwornie za nią tęsknię!\nKilka kolejnych dni to wegetacja, dosłownie. Ledwo kontaktuję, prawie nic nie jem i nie opuszczam czterech ścian. Godzinami leżę opatulona ciepłym kocem, tępo wpatrując się w wyświetlacz telefonu, na którym widnieje mój syn. Zrobiłam mu zdjęcie kiedy spał, wyglądając jak aniołek. Mam wielką ochotę wydrukować to zdjęcie w milionie kopi, aby obkleić nim ściany mojego mieszkania. Tak, mojego. Po podpisaniu papierów, Justin przesłał mi pocztą akt własności, a Marie dotrzymała słowa i moje konto zasiliła suma pół miliona dolarów. Tylko cóż te pieniądze miały teraz za znaczenie? Straciłam coś, co było dla mnie najważniejsze, coś, czego nic nie będzie w stanie mi zastąpić. Otrzymałam swoją upragnioną stabilizację, do której dążyłam. Nie zabraknie mi pieniędzy, mogę spać spokojnie, ale tak naprawdę sen w ogóle nie przychodzi. Nie mogę myśleć o niczym innym, jak o moim synku, którego być może teraz tuli do siebie obca kobieta. Ta myśl rozwala i tak moje zmiażdżone serce. Nie potrafię wyobrazić sobie swojego dalszego życia z bólem, który nie opuszcza mnie nawet na chwilę, pozwalając na spokój. Zostałam całkiem sama, z dziurą w sercu i ze stratą, jakiej nawet sobie nie wyobrażałam. Już nic nie będzie takie same.\nRonnie wydzwania do mnie bez przerwy. Zostawia wiadomości na poczcie, pisze sms'y, ale nie reaguję. Nie odpisuję, nie oddzwaniam, nie odsłuchuję nagrań. Wiem, że to podłe z mojej strony, a ona bardzo się o mnie martwi. Kątem oka zerknęłam tylko na jedną wiadomość, a w której pisała, że wraca w czwartek. Jutro jest czwartek. Chyba. Straciłam poczucie czasu. Żyję dniem, w którym oddałam mojego aniołka.\nW przypływie otępienia wpadam na szalony pomysł. Po raz pierwszy od tygodnia opuszczam swoje ciepłe mieszkanie, jadę pod dom Justina i koczuję tam w ukryciu. Dochodzi dopiero południe, Justina zapewne nie ma nawet w domu, ale być może zobaczę Marie i mojego synka. Może to idiotyczne z mojej strony, ale potrzebuję upewnić się, że jest cały i zdrowy. Nie przekroczę progu jej domu, nie mogę tego zrobić. Nie zniosłabym widoku jej zwycięskiego uśmieszku i mojego dziecka w jej ramionach.\nPrzez pierwsze trzy godziny nic się nie dzieje. Marznę, czekając Bóg wie na co. Jednak los mi sprzyja, bo do domu wraca Justin. Na jego widok moje serce podskakuje, czego nie rozumiem. Nienawidzę go, moje serce nie powinno tak na niego reagować, a mimo to chłonę widok jego osoby. Wygląda tak dobrze w czarnym płaszczu i szarym szaliku. Nie mogę uwierzyć, że jeszcze niedawno był mój, a teraz ponownie należny do swojej żony, która, ku mojemu zaskoczeniu, wychodzi z domu pchając przed sobą wózek. Całuje Justina w usta, uśmiecha się, a on zerka do wózka. W jego oczach dostrzegam ogromną miłość,\nco odrobinę podnosi mnie na duchu. Mam pewność, że kocha naszego syna, czego nie mogę powiedzieć o Marie. Nie ufam jej, ale modlę się w duchu, aby była dla mojego syna dobrą matką.\nRuszają na spacer. Justin pcha wózek, a Marie wsuwa dłoń pod jego ramię. Wyglądają jak szczęśliwa rodzina, a ten widok ponownie spycha mnie na sam dół. To powinnam być ja. To mnie obiecał swoją miłość, wspólną przyszłość, szczęście. Wszystko przepadło bezpowrotnie. Nic już nie ma.\nNotka pojawi się jutro ♥\nBy ameneris o października 05, 2018 4 komentarze: Linki do tego posta\nBy ameneris o października 02, 2018 4 komentarze: Linki do tego posta\nCzas biegł jak szalony. Żyłam jak w bańce, z każdej strony otoczona opieką i miłością Justina. Ciąża zbliżała się do końca, do porodu zostało już tylko trzy tygodnie. Był środek stycznia, Nowy Rok, nowe plany, marzenia i cele. Święta spędziłam z Ronnie, chociaż Justin wpadł do mnie na chwilę. Sylwestra niestety nie dane nam było świętować razem, ponieważ Marie wymyśliła przyjęcie z przyjaciółmi. Mimo tego Justin i tak urwał się na chwilę, przyjechał i pocałował mnie, życząc wszystkiego dobrego. Ja życzyłam sobie samej, żeby Justin wreszcie się określił, jak mi obiecał. Dałam mu potrzebny czas, jednak od października niewiele się zmieniło. Obiecał mi, że zawalczy o "nas", ale efektów nie widziałam. Przygotowywał i siebie i Marie do tego, co miało nastąpić, ale nie robił w tym kierunku zupełnie nic. Kiedy pytałam go, kiedy wreszcie zamierza się rozwieść, schylał głowę i milczał. Czułam się potwornie z myślą, że być może nasza sytuacja nigdy nie wyjdzie na prostą, a nasz związek niebawem dobiegnie końca. Nie chciałam być tą drugą, a tak się czułam. Po porodzie zmian miało być jeszcze więcej, czego nawet nie potrafiłam sobie wyobrazić. Nawet zaczęłam wywierać na nim lekką presję, aby go zmobilizować, ale nieoczekiwanie sprawy same się rozwiązały. Dokładnie piętnastego stycznia Marie nas przyłapała.\nCzekam na Justina, który obiecał wpaść wieczorem. Kiedy wychodzę z kuchni i idę do salonu, drzwi do mieszkania się otwierają. Jak zawsze wchodzi pewny siebie, przystojny, szarmancki, aż zasycha mi w ustach. Atmosfera natychmiast się zmienia, a w powietrzu czuć zapach pożądania. I nim mam szansę cokolwiek powiedzieć, Justin dopada do moich ust i całuje mnie tak, aż brakuje mi tchu. Odwzajemniam ten pełen pasji pocałunek, jednocześnie pozbywając się jego kurtki, szarego sweterka i t-shitu.\n- Nie masz pojęcia, jak bardzo tęskniłem - szepcze w pośpiechu, podsuwa w górę moją sukienkę i wślizguje dłoń pod bieliznę. Dotyk jego palców w moim wrażliwym miejscu wysyła w całe ciało milion dreszczy, które kumulują się w dole brzucha. Wbijam paznokcie na jego ramionach, poruszam biodrami, aby wziąć dla siebie jeszcze więcej, a na jego ustach pojawia się leniwy, seksowny uśmieszek - Ty chyba również tęskniłaś, hmm? - przygryza moją wargę, zabiera palce i zabiera się za spodnie. Nie kłopocze się, żeby całkowicie się ich pozbyć, jedynie zsuwa je z bioder, unosi moją nogę i wsuwa się delikatnie. Mój spory brzuszek nie jest dla niego przeszkodzą, nauczył się robić to tak, aby nam obojgu było wygodnie - Uwielbiam się z tobą kochać, aniołku. Jesteś cudowna - patrzy mi w oczy, a jego biodra pracują wytrwale. Nie potrzebuję dużo czasu, a w moim ciele wybucha orgazm. Jęczę w jego usta, zaciskam mięśnie dzięki czemu dochodzi zaraz po mnie. Jego oddech szaleje, a pod dłonią czuję, jak szybko bije jego serce.\n- J-Justin? - na dźwięk jej głosu zamieramy oboje. Justin przekręca głowę, a ja podążam zaraz za nim. W holu stoi Marie, patrzy na nas zszokowana, a jej twarz jest blada jak ściana - Mój Boże, co ty robisz?\n- Marie? - wysuwa się ze mnie, zapina spodnie i przełyka ślinę. Szlag! - Cholera, kochanie, co tutaj robisz?\n- A ty? - jest spokojna, zdecydowanie za spokojna. Poznałam Marie i wiem, że potrafi wpaść w furię w przeciągu sekundy, jeśli coś idzie nie po jej myśli - Z-zdradzasz mnie z nią? Od kiedy? Powiedz mi!\n- Od samego początku - Justin odpowiada pewnie, bez zająknięcia - Nie przestałem od pierwszego razu.\n- To niemożliwe - kręci głową, jak w amoku. Nie spuszcza wzroku z Justina, w jej oczach pojawiają się łzy, ale jakoś mnie to nie wzrusza - P-przecież wciąż powtarzałeś, że mnie kochasz. Nie z-zrobiłbyś mi tego.\n- Porozmawiamy w domu, dobrze? - podchodzi do niej, jednak Marie nie reaguje na jego dotyk - Chodźmy.\n- Nie wierzę - unosi głowę, patrzy mu w oczy, a później, co nas zaskakuje, traci przytomność.\nOd tego dnia minęło cztery dni. Tylko raz rozmawiałam z Justinem, który tłumaczył, że Marie jest w kiepskim stanie. Wpadła w otępienie, była przybita, smutna i rozczarowana. Nawet spędziła dobę w szpitalu, podłączona pod kroplówkę. W głosie Justina słyszałam ból i poczucie winy. Jest dobrym człowiekiem, doskonale wiedziałam, że będzie się obwiniał. Nie pomyliłam się. Wziął wszystko na siebie,\na sprawa z rozstaniem ponownie zeszła na dalszy plan. W tamtym momencie zwątpiłam w to, że kiedykolwiek uda nam się stworzyć związek. Przygotowywałam się na najgorsze. Już raz Justin wbił mi nóż w plecy, odcinając się ode mnie i ratując swoje małżeństwo. Szykowałam się na drugi cios, ale było coś o wiele gorszego. Rozstanie z moim dzieckiem, które pokochałam, chociaż nawet nie widziałam go jeszcze na oczy. Każdy jego ruch rozczulał mnie i wyciskał z oczu łzy. Godzinami leżałam na kanapie i razem z Justinem zachwycaliśmy się tym niesamowitym zjawiskiem. Myśl o jego stracie była potworna!\nPrasuję koszulę, kiedy do drzwi ktoś dzwoni. Odstawiam żelazko, przechodzę hol i otwieram. Uśmiecham się szeroko na widok stojących w progu Charlotte oraz Tobiasa. Od momentu, kiedy Justin zabrał mnie do swojego domu, utrzymywaliśmy stały kontakt. To niesamowite, jak ta dwójka się o mnie troszczyła. Dzwonili regularnie, zabierali mnie na spacery, do kawiarni, a nawet do swoich rodziców. Bardzo mnie polubili, oczywiście z z wzajemnością, a mama Justina ubolewała, że jej syn tkwi w toksycznym związku.\n- Hejka, kochana! Byliśmy w okolicy i postanowiliśmy cię odwiedzić. Mów śmiało, jeśli ci przeszkadzamy.\n- Zwariowałaś?! Wchodźcie, bardzo się cieszę, że was widzę. Akurat się nudziłam, więc zaczęłam prasować.\n- Poważnie? Mogę konać z nudów, ale nigdy nie wzięłabym się za prasowanie. Jesteś szalona, Frey!\n- Tak, to możliwe - uśmiecham się szeroko i prowadzę ich do salonu - Opowiadajcie, co u was słychać?\n- Właściwie to nic się nie dzieje. No, oprócz tego, że Tobias wciąż liczy, że ukradnie cię Justinowi.\n- Och, goń się siostra, okej? - burczy pod nosem, a ja chichoczę. Przy każdym spotkaniu Tobias uroczo ze mną flirtuje, kompletnie nie przejmując się tym, że pod sercem noszę dziecko jego brata - Ale swoją drogą, zastanów się nad tym poważnie. Jestem dobrą partią - puszcza mi oczko, na co się zawstydzam - Skoro mój brat nie może się zdecydować, szkoda twojego czasu na czekanie - ouć, tu trafia w punkt.\n- A propos Justina - Charlotte wzdycha, spoglądając na mnie smutno - Ta suka Marie nie odstępuje go na krok, rozumiesz to?! Była w szpitalu i udaje wielce pokrzywdzoną. Ja wiem, że to tylko cholerna gra, widzę to w jej oczach. Chce zatrzymać przy sobie Justina kosztem wszystkiego. Ponoć dowiedziała się o waszym romansie, tak? - przytakuję, spuszczając głowę i wpatrując się w swoje dłonie - I świetnie, dobrze jej tak. Jaka szkoda, że mój brat ma klapki na oczach i zbyt wrażliwe serce, aby zobaczyć, co wyprawia ta wariatka. Zatrzymuje go przy sobie biorąc go na litość. No kurwa obłęd. Ona ma nierówno pod sufitem.\n- Rozmawiałem z nim wczoraj wieczorem - spoglądam na Tobiasa zaciekawiona - Od słowa do słowa wspomniałem mu o tobie, aż cały się spiął. On cię kocha, Freyo, ja to wiem, bo jest moim bratem i doskonale go znam. Wiem też, że zgubił się gdzieś po drodze, a Marie ma na niego ogromny wpływ. Od samego początku miała nad nim kontrolę, manipulowała nim i wystarczyło, że zrobiła maślane oczy, a Justin przychylał jej cały świat. Jeśli mam być z tobą szczery, on jej nie zostawi. Nie da po prostu rady.\n- Bredzisz, Tobi - Charlotte gani go spojrzeniem - On kocha Freyę, do Marie jest jedynie przywiązany. Sporo razem przeszli i myśli, że to wystarczy, aby trzymać się przy niej. Niech urodzi się dziecko, a otrząśnie się.\n- To już całkiem niedługo, niewiele pozostało - uśmiecham się do siebie i układam dłonie na moim dużym brzuszku - Jeśli Justin z nią zostanie, będę musiała oddać im moje dziecko. Właśnie to mnie przeraża.\n- Nie martw się, porozmawiam z nim i powiem mu, żeby wziął się kurwa w garść. Ma obok siebie tak cudowna kobietę, a marnuje życie przy manipulantce! Marie robi mu niezły kocioł w głowie.\nWieczorem odwiedzam Dorothy. Z racji tego, że poród już tuż tuż, kontrole są dużo częściej. Podłącza mnie pod KTG i obie słuchamy bicia serduszka mojego synka. W moich oczach zbierają się łzy, a niepewność dobija. Czy faktycznie Justin nie da rady zostawić Marie i będę zmuszona oddać mojego maluszka? Przez cały czas tli się we mnie iskierka nadziei, że Justin postanowi odejść od rudzielca i wspólnie będziemy mogli wychować nasze dziecko. Jeśli tak się nie stanie, moje serce pęknie.\nSpod kliniki odbiera mnie Justin, który wraca dzisiaj późno z pracy. Wita mnie czułym buziakiem i słowami; "Tęskniłem, aniołku". Obserwuję go kątem oka, w skupieniu prowadzi samochód, a jego szczęka jest zaciśnięta. Jest przygnębiony, przez co i mój humor gdzieś ulatuje. Wiem, że obecna sytuacja mocno go męczy, ale w końcu trzeba ją rozwiązać. Nie możemy żyć we trójkę, tak się po prostu nie da. Ma zamiar wychowywać z żoną moje dziecko i wpadać do mnie na numerki? Nigdy w życiu! To byłoby obrzydliwe.\n- Jak czuje się twoja żona? - pytam, aby przerwać tę niezręczną, duszącą ciszę w samochodzie.\n- Średnio. Od kiedy nakryła mnie na zdradzie, jest smutna. Nie wypomina mi tego, po prostu milczy, a to jest chyba jeszcze gorsze. Potwornie ją zraniłem, a nie to miałem w zamiarze. Cóż, ponoszę konsekwencje swojego zachowania - wzrusza ramionami i zatrzymuje się na światłach - Lepiej powiedz, jak ty się masz.\n- Dobrze. Dorothy powiedziała, że mały waży niecałe trzy kilogramy i jest gotowy, aby przyjść na świat.\n- Boże, nie mogę doczekać się tego momentu. Czekałem na to cztery lata plus dziewięć miesięcy.\n- Na pewno będziesz wspaniałym ojcem, Justin. Jesteś dobrym człowiekiem, kochaj go również za mnie.\n- O czym ty mówisz? - spogląda na mnie zdziwiony, marszcząc swoje grube brwi - Freyo, powiedz mi.\n- To proste. Skoro nadal między nami nic się nie zmieniło, wychowasz nasze dziecko z żoną, nie ze mną.\n- Nie mów tak. Zostało jeszcze trochę czasu, tak? Marie wydobrzeje i wtedy poproszę ją o rozwód.\n- Oboje wiemy, że Marie ma na ciebie ogromny wpływ, manipuluje tobą, a ty jej na to pozwalasz.\n- Dlaczego do cholery mówisz to samo, co moja rodzina, huh? - burczy wkurzony i z piskiem opon rusza ze świateł - Jestem dorosłym mężczyzną, nikt mną nie manipuluje, Freyo, a już na pewno nie kobieta.\n- Więc jesteś ślepy, skoro tego nie widzisz. Marie nic nie dolega, po rozwodzie też będzie cierpieć.\n- Skąd wiesz, że nic jej nie dolega, hmm? A może moja siostra nagadała ci na nią kolejnych bzdur?\n- Była u mnie dzisiaj razem z Tobim. Twierdzi, że Marie udaje, aby litością zatrzymać cię przy tobie.\n- Obie zwariowałyście! - podnosi głos, aż się wzdrygam - Marie mnie kocha, jest moją żoną, a wy ubzdurałyście sobie coś w tych głowach i paplacie jęzorami bez końca! Znam ją od siedmiu lat, nigdy nie zrobiła nic, aby mnie zranić, więc przestańcie. Obie! - obrzuca mnie wściekłym spojrzeniem, parkuje przed apartamentem i ściska kierownicę, aż bieleją mu palce - Uciekaj, aniołku. Odpocznij. Zadzwonię później.\n- Nie musisz - szepczę cicho, wyskakuję z samochodu jak z procy i wchodzę do klatki.\nBiorę długą kąpiel, próbując się rozluźnić. Nie udaje mi się to, przez co powracają dziwne bóle brzucha, które czułam w trzecim miesiącu. Krzywię się na skurcz, który jest dość bolesny i chwytam brzeg umywalki. Nie mam pojęcia, co się dzieje, ale przeczuwam, że to przez nadmiar stresu. Dorothy zaleciła dużo odpoczynku przed porodem, niestety Justin zafundował mi niezłą pogadankę. Nie mam mu za złe, że broni własnej żony, pewnie będąc mężatką też stanęłabym w obronie ukochanej osoby. Może jest zmęczony tym, że Charlotte wciąż truje mu głowę, narzekając na Marie. W końcu Justin zna ją najlepiej.\nGaszę światła, kierując się do sypialni. Dochodzi dwudziesta druga, po szklance ciepłego mleka czuję się ciut lepiej, chociaż nadal czuję to bulgotanie w brzuchu. W dodatku mały nie wierci się jak zawsze, a to odrobinę mnie martwi. Jakby tego było mało, ktoś zaczyna walić do drzwi - dosłownie. W ruch idą pięści,\na ja zaczynam się bać. Nie mam pojęcia, kto postanowił złożyć mi wizytę i to w dodatku o tej godzinie,\nale kiedy tylko uchylam drzwi, krew odpływa mi z twarzy. Przede mną stoi Marie, która wbija we mnie te zielone ślepia i uśmiecha się triumfalnie. W tym momencie wiem już, że to będzie ciężka rozmowa.\n- Witaj - wchodzi do środka, jakby była u siebie i trzaska drzwiami - Postanowiłam złożyć ci wizytę, aby raz na zawsze dobitnie wyjaśnić sytuację, w której się znalazłaś. Jak widzisz, czuję się wspaniale - obraca się, a jej zwiewna sukienka wiruje wokół. Podziwiam ją, że nie jest jej zimno, mamy styczeń do diaska! - Myślałaś, że nie podejrzewałam tego, co się dzieje? - poważnieje, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki i przyciska mnie do ściany - Czułam, że mój mąż cię posuwa, ale nie miałam pewności, aż do tego pięknego dnia, kiedy was nakryłam. Wspaniała gra aktorska, czyż nie? - puszcza mi oczko, prychając dumnie - Wystarczyło poudawać wielce skrzywdzoną, popłakać, wylądować w szpitalu, a mój mąż przybiegł niczym pies obronny, aby się mną zaopiekować. Jest kochany, wiesz? Dba o mnie, przytula, ściera z policzków łzy i odgania smutek. Kocha się ze mną nocami, czasami delikatnie, a momentami pieprząc mnie ostro - przenosi dłoń na moją szyję, a strach miażdży mi wnętrzności. W jej oczach dostrzegam obłęd, który mnie paraliżuje - Justin jest mój, ty mała dziwko, nigdy ci go nie oddam. Może cię kochać i posuwać, ale nigdy, kurwa, nie, będzie, twój! - syczy wprost w moją twarz, a ja wstrzymuję oddech. Próbuję grać twardą, ale łzy już czają się gotowe do wypłynięcia. Zdaję sobie sprawę, że Marie nie pozwoli nam być razem - Jesteś tak beznadziejnie naiwna, że aż mi ciebie żal. Żałosna dziewucha, która poleciała na grube miliony, ale rozumiem cię. Byłaś na dnie, a pół miliona to nie byle jaka kwota, prawda? - przechyla głowę, uważnie mi się przyglądając. Mój oddech szaleje i w tym momencie naprawdę się boję. Nie o sobie, ale o Gabriela - Jeśli spróbujesz odebrać mi Justina, zniszczę cię. Wyciągnę przeciw tobie najcięższe działa, moja droga, ale nie dopuszczę, abyś mi go zabrała. Jest moim mężem, moją własnością i tak zostanie już na zawsze. Niebawem urodzisz nasze dziecko - uśmiecha się złośliwie, przykładając dłoń do mojego brzuszka - A potem znikniesz z naszego życia. Jeśli tego nie zrobisz... - przysuwa usta do mojego ucha, a to, co mówi, przeraża mnie do szpiku kości - ... zabiję cię i nawet nie drgnie mi powieka - odsuwa się, schyla i mówi do mojego brzucha - Do zobaczeni niedługo, syneczku. Mamusia na ciebie czeka - po tych słowach całuje go czule, ostatni raz łypie na mnie z mordem w oczach i wychodzi, trzaskając drzwiami.\nOsuwam się w dół, otulam brzuch dłońmi i wybucham płaczem. Moje serce zaciska niewidzialna pięść, a ostatnia iskierka nadziei ucieka pokonana. Cała drżę, a jej okrutne słowa niczym echo odbijają się w mojej głowie. Nie wierzę, że w jednej chwili potrafi się tak zmienić. Raz słodka, niemal do porzygu, a za chwilę suka, gotowa wbić nóż prosto w serce. Jedno jest pewne; nie chcę zadzierać z tą kobietą.\nNie wiem, ile czasu mija. Może pięć minut, może dwadzieścia, a może godzina. Do świadomości przywraca mnie potworny ucisk w brzuchu i coś mokrego, co spływa mi po nogach. Zaczęło się...\nBy ameneris o września 30, 2018 4 komentarze: Linki do tego posta\nW środę budzi mnie dzwonek do drzwi. Jestem zdziwiona, kto składa mi wizytę o dziewiątej rano, więc niechętnie zwlekam tyłek z łóżka i człapię otworzyć. Wiem, że po drugiej stronie stoi ktoś, kogo się nie spodziewam. Justin posiada klucze, a Ronnie wchodzi jak do siebie. Nie mylę się, kiedy tylko uchylam drzwi, a po drugiej stronie stoi uśmiechnięta od ucha do ucha Marie. Mam ochotę walić głową w ścianę.\n- Przepraszam, że przyjechałam tak wcześnie, ale musiałam cię zobaczyć! - piszczy uradowana, pakuje się do środka i rzuca kolorowe torby na podłogę. Przewracam oczami, dołączam do niej i siadam na kanapie - Justin powiedział mi, że to chłopiec! - szlag! - Tak bardzo się cieszę, Freyo! Mam ochotę podarować ci cały świat za to, co dla nas robisz - jej słowa są niemal jak policzek, przywracający mnie do rzeczywistości. Nie ma pojęcia, co ją niebawem czeka. Jeśli Justin planuje rozwód, nigdy nie weźmie w ramiona mojego syna. Jasna cholera, sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej - Justin wybrał już dla niego imię, Aiden.\n- P-piękne - jąkam się zaskoczona, ledwo mogąc wydukać z siebie to jedno słowo. Co on wyprawia?\n- Tak, zdecydowanie! Będzie idealnie pasować. Aiden Price. Ach! Będę go kochać i rozpieszczać.\n- Wierzę. Na pewno będziesz wspaniałą mamą, Marie - burczę pod nosem, starając się zachować pozory. Jej wizyta wytrąciła mnie z równowagi, a mój dobrze zapowiadający się dzień, zmienia się w porażkę.\n- Należą ci się przeprosiny, Freyo - siada obok i chwyta moją dłoń. Odruchowo chcę ją zabrać, ale jakimś cudem się powstrzymuję - Wybacz, że zaniedbaliśmy cię przez ten miesiąc, ale musieliśmy pobyć we dwoje z Justinem. Ostatnio miał dla mnie bardzo mało czasu, praca pochłaniała każdą chwilę i coś zaczynało się... kruszyć. Kochamy się, zawalczyliśmy i jesteśmy szczęśliwi - uśmiecha się czule, a żołądek podchodzi mi do gardła. Boże. Komu powinnam wierzyć? Nie mam ochoty zgadywać, kto mówi pieprzoną prawdę!\n- Spokojnie. Nie musisz mi się tłumaczyć, rozumiem to. Cieszę się, że udało wam się wyjść na prostą.\n- Tak, ja również się cieszę. O miłość trzeba dbać zawsze, nie od święta. Jeśli się ją zaniedba, pewnego dnia wygaśnie - tsa, coś w tym jest - Czy mogłabym dotknąć twojego brzucha? - zawstydza się, a moje zaskoczenie wybija skalę. Tylko Justin go dotyka, ewentualnie Ronnie, ale nikt obcy. Cholera, to strasznie krępujące! - Tylko na sekundę - przytakuję głową, próbując ukryć zażenowanie. Marie niepewnie układa dłoń na moim brzuchu i czule gładzi go kciukiem. Mam ochotę wtopić się w kanapę - To musi być niesamowite uczucie, nosić w sobie nowe życie. Pragnęłam dać Justinowi dużo dzieci, niestety nie jest to możliwe. Dziękuję ci, Freyo - ociera pojedynczą łzę, wpatrując się w mój brzuch.\nPo południu umawiam się z Charlotte, która do mnie zadzwoniła. Nie spodziewałam się telefonu akurat od niej, ale bardzo się ucieszyłam. Polubiłam ją niemal od razu, ponieważ była zabawna, roztrzepana i miła. Potraktowała mnie jak kumpele, chociaż praktycznie w ogóle się nie znamy. W dodatku zdradziła ważne szczegóły na temat Marie. Wierzyłam jej i zamierzałam być ostrożna w stosunku do rudzielca.\n- O.em.dżi, ależ ty pięknie wyglądasz, dziewczyno! - krzyczy wesoło, aż kilka osób odwraca wzrok, ale ona się tym nie przejmuje i miażdży mnie w uścisku - Kwitniesz, moja droga! Och! I urósł ci brzuszek!\n- Cóż, skoro jestem w ciąży to chyba całkiem normalne, prawda? - puszczam jej oczko, chichocze pod nosem i ciągnie mnie w stronę niebieskiej kanapy pod oknem - Dawno cię nie widziałam. Jak się masz?\n- Świetnie, ale nauka wyszła na pierwszy plan i wiesz, jaki to ból. A ty? Jak się czujesz? Jak dzidziuś?\n- Czuję się dobrze, a raczej rewelacyjnie. Nic mi nie dolega, nie mam żadnych dolegliwości, więc nie narzekam. Z dzidziusiem wszystko w porządku, rośnie jak na drożdżach. Poznaliśmy płeć. To chłopiec.\n- Poważnie?! - piszczy głośno, aż mam chęć zatkać sobie uszy. Siedzący nieopodal mężczyzna kręci głową zdegustowany zachowaniem Charlotte - Rany! To takie ekscytujące, Freyo! A imię już macie?\n- T-tak - zakładam kosmyk włosów za ucho i myślę, które powiedzieć. Stawiam na to, które wymyślił Justin, skoro powiedział o nim Marie. Lepiej nie mieszać - Justinowi bardzo spodobało się Aiden, Marie również.\n- Ble, mogłaś o niej nie wspominać - wystawia język z obrzydzenia, a ja nie mogę powstrzymać szerokiego uśmiechu - Wciąż nie wierzę, że to dzieje się naprawdę. Ostatnio, kiedy wspomniałam o tobie przy obiedzie, szlag ją trafił. Nie masz pojęcia, jaki mieliśmy ubaw z Tobiasem - porusza brwiami, siorbiąc przez słomkę mrożoną kawę - Nie mam zamiaru być miła dla kogoś, kto nie jest miły dla mnie. Marie to suka.\n- Była u mnie dzisiaj - Charlotte wybałusza oczy i przysuwa się nieco bliżej - Wpadła jak tornado, cała rozpromieniona na wieść, że to będzie chłopiec. Najgorsze było to, kiedy zapytała, czy może położyć dłoń na moim brzuchu. Nie masz pojęcia, jak niezręcznie się wtedy poczułam. To było... dziwne!\n- Poważnie to zrobiła? Cholera, to niestosowne! Rozumiem Justina, jest ojcem, ale ona? Ledwo się znacie.\n- Dokładnie. Ciebie też nie znam zbyt dobrze, ale nie miałabym nic przeciwko, gdybyś chciała go dotknąć. Po prostu Marie ma w sobie coś takiego, co mnie od niej odpycha. Niby gra miłą, ale taka nie jest.\n- Oczywiście, że nie jest. Przywdziała maskę idealnej żony i synowej, gra przed moimi rodzicami, którzy biedni nie mówią nic złego, bo nie wypada. Ja to pieprzę. Poznałam jej prawdziwą twarz, a to, że zrobiła z mojego brata swojego pupilka doprowadza mnie do pieprzonego szaleństwa. Cholerna ruda jędza!\n- Justin wspominał mi o rozmowie z mamą. Wiesz, że powiedziała mu, że powinien wziąć rozwód?\n- Okej, robi się coraz ciekawej - Charlotte klaszcze w dłonie, a jej uśmiech jest przeogromny! - Mama ma dobry wpływ na Justina i jest jedyną osobą, której zdanie bierze pod uwagę. Ona widzi, jak bardzo się męczy, że coś się zepsuło, wypaliło i być może przyszedł czas na zmianę. Helloł! Ludzie biorą ślub, rozwodzą się, a potem biorą go znowu, takie czasy. Nie wiem, co stopuje mojego brata. Widzę cię na oczy po raz drugi, a już cię uwielbiam, dziewczyno! Chciałabym mieć taką bratową. Justin musi działać.\n- Ja również cię uwielbiam, Charlotte, ale daj Justinowi trochę czasu. Spędził z Marie długie, cztery lata, nie może walnąć jej ot tak, że chce rozwodu. Żadna kobieta nie zasługuje na coś tak okrutnego.\n- I tu się mylisz moja droga. Karma to suka, zawsze wraca. Do Marie też wróci, to tylko kwestia czasu.\nW drodze do domu piszę wiadomość do Justina i proszę, aby wyjaśnił mi, dlaczego powiedział Marie o drugim imieniu. Może to nieistotny szczegół, ale chciałabym to wiedzieć. O ile sobie przypominam, imię Gabriel bardzo mu się spodobało, więc dlaczego nagle zmienił zdanie? Na szczęście odpisuje dość szybko, niestety nie dowiaduję się tego, co chcę wiedzieć. Pisze tylko, że porozmawiamy w cztery oczy.\nO siedemnastej wyskakuję do pobliskiego supermarketu. Nim mam jednak szansę do niego dotrzeć, przy krawężniku zatrzymuje się biały SUV. Doskonale wiem, do kogo należy, ponieważ widziałam go, kiedy przyjechała do domu Justina za miastem. Jest ostatnią osobą, z którą mam ochotę rozmawiać. Szlag!\n- Hej - wyskakuje z auta z tym sztucznym uśmiechem, od którego mnie mdli i ściska mnie na powitanie - Ja tylko na moment. Chciałam zapytać, czy masz jutro czas? Chętnie zabrałabym cię na zakupy. Co ty na to?\n- Na zakupy? Ale ja niczego nie potrzebuję, Marie. To miłe, ale naprawdę niepotrzebne. Nie kłopocz się.\n- Ależ to żaden kłopot, Freyo! Jestem na siebie zła, że cię zaniedbałam, dlatego chcę nadrobić ten stracony czas. Pójdziemy na obiad, na zakupy, a potem może odwiedzimy spa? Masaż dobrze ci zrobi.\n- Niestety jutro jestem na uczelni. Mam wykłady od dwunastej do siedemnastej, a potem będę zmęczona.\n- Och, szkoda. Może lepiej odpuść sobie zajęcia, aż do porodu? Nie powinnaś się za bardzo przemęczać.\n- Dziękuję za twoją troskę, ale nie przesadzajmy. Ciąża to nie choroba, a na wykładach tylko siedzę.\n- No właśnie! Ciągłe siedzenie nie jest dobre, Freyo. Mogą puchnąć ci nogi, powinnaś o tym pomyśleć.\n- Nie mam zamiaru zaniedbywać studiów przez ciążę, ponieważ czuję się świetnie i dziecko ma się dobrze.\n- Mam taką nadzieję. Nie chciałabym wydać pół miliona dolarów na coś uszkodzonego - obrzuca mnie obojętnym spojrzeniem, odwraca się i wsiada do swojego wypasionego samochodu, po czym odjeżdża z piskiem opon. Stoję z uchylonymi ustami i nie dowierzam, że coś takiego przeszło jej przez gardło.\nPrzygotowuję kolację, na którą zapowiedział się Justin. Robię moją ulubioną, makaronową zapiekankę, a na deser rogaliki z czekoladowym nadzieniem. Staram się zająć czymś myśli i nie zaręczać się Marie, która dzisiaj ostro przesadziła. Jakim trzeba być człowiekiem, żeby powiedzieć coś takiego? Tak, zdaję sobie sprawę, na co się pisałam, ale czy musiała tak dobitnie mi o tym przypomnieć? W jednej chwili ze słodkiej kobiety zmieniła się w zimną sukę bez uczuć. Nie dziwię się Charlotte, że jej tak bardzo nienawidzi.\n- Gdzie jesteś, aniołku? - Justin sprowadza mnie na ziemię. Unoszę głowę, a jego lekki uśmiech odgania smutek - Stoję tutaj od kilku minut, a ty lepisz te rogaliki i nawet nie mrugniesz. Co jest, maleńka?\n- Nic wielkiego, po prostu się zamyśliłam. Lepiej daj mi buzi - oblizuje usta, w drodze zsuwa z ramion kurtkę, odwiesza ją na oparcie krzesła i porywa mnie w swoje ramiona, po czym całuje namiętnie.\n- Mmm, smakujesz czekoladą. Mam ochotę posmarować nią twoje ciało i zlizywać kawałek po kawałku.\n- H-hej - zawstydzam się na jego słowa, ale pożądane już rozchodzi się ciepłem po moim ciele. To dziwne, ale moje libido skoczyło zdecydowanie w górę - Najpierw kolacja. Będzie makaronowa zapiekanka.\n- Brzmi świetnie - ostatni raz cmoka mnie w usta, siada po drugiej stronie wyspy kuchennej i opiera łokcie na blacie, po czym wlepia we mnie te brązowe ślepia - Marie mówiła mi, że cię odwiedziła - i mój spokój szlag trafia. Jaka szkoda, że musiał o niej wspomnieć - Co się dzieje, Freyo? Czy coś ci powiedziała?\n- Właściwie oprócz tego, że napomknęła, iż powinnam odpuścić sobie zajęcia i że za uszkodzone dziecko nie da mi pół miliona, to chyba nic - obojętnie wzruszam ramionami, a Justin głośno wciąga powietrze.\n- Co?! Nie wierzę, że posunęła się tak daleko! Zwariowała? Jakim prawem odezwała się do ciebie w ten sposób?! Nawet słowem nie pisnęła, jak cię potraktowała. Szczebiotała wesoło, że zaprosiła cię na zakupy!\n- Zrobiła to. Odmówiłam, ponieważ nie chcę spędzać czasu z twoją żoną, tego nie było w umowie. Po tym się zezłościła i wyskoczyła z tekstem, że studia to kiepski pomysł, bo się przemęczam. Od słowa do słowa doszła do pieniędzy, których mi nie da, jeśli zaszkodzę dziecku. Nie chcesz wiedzieć, jak się poczułam.\n- Boże, Freyo, tak mi przykro - zrywa się na równe nogi, bierze z moich dłoni ciasto i odkłada je na blat, a potem obejmuje mocno. Zamykam oczy i odprężam się w jego silnych ramionach - Nie obawiaj się, sprowadzę ją do pionu. Nigdy nie powinna była mówić czegoś takiego. Kompletnie jej odbiło.\n- Ja wiem, jakie mam zadanie do wykonania, chociaż liczę na to, że weźmiesz sprawy w swoje ręce, Justin - unoszę głowę, aby spojrzeć mu w oczy, w których widzę tę miłość, którą mnie darzy - Zrobisz to?\n- Zrobię, aniołku. Uwierz we mnie, daj mi czas i pozwól działać. Marie się nie przejmuj, pogadam z nią.\n- W porządku. Po prostu nie chcę, żeby mówiła takie rzeczy. Nie jest mi łatwo, nie musi mnie dobijać.\n- Oczywiście, rozumiem to doskonale. Nie mam pojęcia, co w nią wstąpiło, ale grubo przesadziła.\n- Dlaczego powiedziałeś jej o drugim imieniu? Myślałam, że spodobało ci się moje imię. Zmieniłeś zdanie?\n- Nie, maleńka, nie zmieniłem - uśmiecha się czule i odgarnia kilka kosmyków moich włosów. Nawet takie gesty ogromnie mnie cieszyły - Po prostu... pomyślałem, że zostawię to imię w tajemnicy, aby było tylko dla nas. Nie chcę, aby Marie o nim wiedziała. Wiesz, co mam na myśli? - przytakuję, a wzruszenie odbiera mi mowę - Nasz syn będzie miał na imię Gabriel, ale na razie nikt nie musi o tym wiedzieć. Kiedy uporządkuję swoje sprawy, a liczę na to, że będzie to przed porodem, urodzisz, a potem go ochrzcimy.\n- Och, Justin. Jestem taka szczęśliwa - uśmiecham się przez łzy, które po chwili moczą moje policzki.\nPo kolacji wylegujemy się na wygodnym, ogromnym łóżku w sypialni. W tle leci jakiś film, jednak Justin skupia uwagę na moim brzuchu. Podwinął koszulkę do góry, kreśli palcem różne wzory i co chwilę go całuje. Patrzę na niego z rozczuleniem, ponieważ nie spodziewałam się, że tak wczuje się w rolę. Jeszcze kilka dni temu wylewałam za nim łzy, a teraz jest tutaj ze mną, z naszym dzieckiem.\nRozdział taki "przejściowy", w kolejnym przeskok czasowy :)\nCzuwajcie, bo pojawi się w weekend :D\nBy ameneris o września 28, 2018 4 komentarze: Linki do tego posta\nMiesiąc bez Freyi. Pieprzone trzydzieści dni przygnębienia, zawieszenia i udawania. Skłamałbym, gdybym powiedział, że nie cierpię, bo ból nie opuszcza mnie od dnia, kiedy widziałem ją po raz ostatni, a było to na początku września. Boże! Dzisiaj wybił trzeci październik, naprawdę nie widziałem jej tak długo?\nNie mam pojęcia, jak przeżyłem ten miesiąc. Mam wrażenie, że moja dusza uleciała gdzieś wysoko, a ciało pchało mnie do przodu. Czułem się jak wrak człowieka, na zewnątrz jednak nadal byłem szefem firmy, która pięła się w górę. Zawsze zadbany, z ułożonymi włosami, w drogim garniturze, niedający po sobie poznać, co dzieje się wewnątrz mnie. A działo się dużo, bardzo dużo. Moje serce umierało z tęsknoty, pragnęło jedynie Freyi, ale uparłem się, że nie mogę jej zobaczyć. Jeśli bym to zrobił, złamałbym się i cały proces zacząłby się od nowa, a na to pozwolić sobie nie mogłem. Kochałem swoją żonę, która odżyła, wypiękniała i tryskała szczęściem. Cieszyłem się, że przynajmniej ona jedna jest zadowolona. Tylko to się dla mnie liczyło. Zraniłem ją, robiłem to przez cztery miesiące, a ona nawet o tym nie wiedziała. Sam nie wiem, jak mogłem po tym wszystkim spojrzeć sobie w oczy. Nie zasłużyła na coś tak okrutnego, niestety to było silniejsze ode mnie. Walczyłem z uczuciem do Freyi, ale poddałem się zbyt szybko i wylądowałem w jej ramionach. Uzależniła mnie od siebie, była jak najlepsza kawa, którą kochałem pić w pracy. A potem postanowiłem to przerwać, odciąć się od niej i skrzywdzić tak, jak skrzywdziłem żonę.\nPo pracy jadę mamy. Chciała się ze mną spotkać, na szczęście była sama, za co dziękowałem Bogu. Charlotte i Tobias to ostatnie osoby, które chciałem dzisiaj zobaczyć. Kochałem ich szczerze, ale w tym momencie wbiliby mi nóż w plecy, pytając o Freyę. Nie umiałbym im odpowiedzieć.\nParkuję na podjeździe, wchodzę do domu i idę przez hol, aby dotrzeć do kuchni. Mama jak zwykle urzęduje w swoim królewskie, miesza coś w misce, a na mój widok marszczy brwi. Doskonale mnie zna, nie musi pytać, aby wiedzieć, że coś jest nie tak. Moja twarz mówi jej więcej, niż mogłyby powiedzieć słowa.\n- Boże, syneczku! Co się stało? - rozwiązuje różowy fartuszek, podchodzi i miażdży mnie w matczynym uścisku. Obejmuję ją mocno, zamykam oczy, a po moich policzkach płyną łzy. Pozwalałem sobie na to jedynie w samotności, aby nikt nie widział mojego cierpienia - Przerażasz mnie, co się dzieje?\n- Zostawiłem ją, mamo. Z-zostawiłem - jąkam się jak dzieciak, a moje ciało drży niekontrolowanie.\n- Och, chyba nie mówisz o Freyi? - przytakuję, bo to jedyne, na co mnie stać - Ale dlaczego, Justin?\n- Bo ją kocham, mamo. Bardzo! Marie nie zasługuje, abym był dla niej takim fiutem. To moja żona.\n- Och, skarbie - głaszcze mnie po plecach, a ja czuję się jak mięczak. Mam trzydzieści jeden lat, a szukam pocieszenia w ramionach matki - Nie rozumiem, dlaczego tak bardzo się męczysz, wiesz? Dlaczego wmawiasz sobie tak wiele rzeczy, które nie są prawdą, hmm? Nie kochasz Marie tak, jak dawniej.\n- To prawda, ale kiedy patrzę jej w oczy i widzę tę wielką miłość, którą ona mnie darzy, nie potrafię nic zrobić. Spędziłem z nią łącznie siedem lat. Przeżyliśmy ciężkie chwile, pragnęliśmy dziecka. Nie masz pojęcia, ile łez wylaliśmy po tym, kiedy dowiedzieliśmy się, że jest bezpłodna. Jak mam ją zostawić?\n- Nie wiem - odpowiada cicho, odsuwa mnie i patrzy mi w oczy - Jesteś do niej bardzo przywiązany, ale to już bardziej przyzwyczajenie, niż miłość, synku. Sam siebie unieszczęśliwiasz. Chcesz tak żyć?\n- Nie mam pojęcia - ocieram łzy, przecieram twarz rękami i biorę się w garść - Nic już nie wiem.\nParkuję na dobrze znanej mi ulicy. Wychodzę z samochodu, spoglądam w górę i odliczam pięćdziesiąte siódme piętro, na którym mieszka Freya. Nie powinno mnie tutaj być, a mimo to jestem, stoję przed ogromnym apartamentowcem i głowię się, czy powinienem wejść na górę. Mama jeszcze długo suszyła mi głowę, próbując wytłumaczyć, jak źle postępuję. Może miała rację, ale nie mogłem tak po prostu opuścić Marie. Do dzisiaj pamiętam jej załamanie, kiedy nadeszły ciężkie dla nas dni. Jak zareagowałaby na wieść, że odchodzę do kobiety, która miała nam urodzić dziecko? To by ją złamało, a wszystkiemu winny byłbym ja. Niby jak udźwignąć na swoich barkach taki ciężar? Nie jestem na to gotowy, jeszcze nie teraz.\n- Co ty tutaj robisz? - wściekły głos Ronnie sprowadza mnie na ziemię. Schylam głowę, patrzę jej w oczy, ale te rzucają jedynie pioruny - Tak po prostu stoisz i się gapisz? Kurwa! Co jest z tobą nie tak, koleś?\n- Zastanawiam się, czy powinienem wejść na górę - wsuwam dłonie w kieszenie jeansów, a Ronnie prycha.\n- Najchętniej powiedziałabym ci, żebyś spieprzał tam, skąd przyszedłeś, ale nie mogę decydować za Frey. Wiedz tylko, że to, co jej zrobiłeś, było ciosem poniżej pasa, wiesz? - wtyka palec w mój tors i mimo tego, że jest sporo niższa, podziwiam ją za odwagę - Przychodziłeś wtedy, kiedy miałeś ochotę na amory, ba, zakochałeś się w niej, zamiast odejść zaraz po tym, jak udało jej się zajść w ciążę. Mydliłeś jej oczy, mając żonę, a potem odszedłeś i zostawiłeś ją, jakbym była śmieciem - spluwa z pogardą, a ja mam ochotę zniknąć. To, co teraz czuję wręcz wgniata mnie w ziemię - Na dodatek jest w ciąży i jest to twoje dziecko. Powinieneś jej pomagać, wspierać, bo jest jeszcze taka młoda! Ty ją w to wszystko wciągnąłeś, więc teraz ty ją z tego wygrzebiesz. Gówno mnie obchodzi, jak to zrobisz - po tych słowach odwraca się i po prostu odchodzi, zostawiając mnie samego. Gapię się w jej plecy zszokowany, ale i zmobilizowany do działania.\n- Dajesz, stary - szepczę do siebie, poprawiam kurtkę i wreszcie wchodzę do budynku. Jazda windą na górę mija szybciej, niż bym tego chciał, a kiedy przemierzam długi korytarz, mój żołądek wywija salto. Jestem potwornie zestresowany i boję się, że Freya zamknie mi drzwi przed nosem. Nie zdziwiłabym się. W końcu sobie na to zasłużyłem - Nie biadol - karcę samego siebie, unoszę dłoń i pukam dwa razy. Słyszę odgłos bosych stóp, uderzających o płytki, a po chwili drzwi się otwierają, ukazując w progu moją dziewczynkę. Chryste! Mam ochotę rozpłakać się na jej widok! Mam wrażenie, jakbym nie widział jej o wiele dłużej.\n- Justin? - pyta tak cicho, że ledwo ją słyszę. Patrzy na mnie zaskoczona, lekko rozchyla usta, a po chwili zaciska je, jakby przypomniała sobie to, co zrobiłem - Nie spodziewałam się ciebie. Co tutaj robisz?\n- Jestem? - odpowiadam pytająco, bo nic innego nie przychodzi mi do głowy - Możemy porozmawiać?\n- T-tak - przepuszcza mnie w drzwiach, wchodzę do środka i idę wprost do salonu. Pierwsze, co rzuca mi się w oczy to biała teczka z umową, o której już zapomniałem. Jest niedomknięta, dzięki temu dostrzegam podpis Freyi - Więc? O czym chciałeś porozmawiać? - staje pod oknem, niepewnie mi się przyglądając.\n- Boże, tak bardzo za tobą tęskniłem - nim mam szansę przeprosić, rozpadam się. Klękam przed nią, przytulam się do jej znacznie większego brzucha i szlocham jak małe dziecko, trzęsąc się jak galareta. Przez chwilę Freya stoi spięta, jakby mój dotyk ją sparaliżował, a po chwili czuję na głowie jej dłonie. Wsuwa palce w moje włosy, przeczesuje delikatnie, co przypomina mi wszystkie chwile, kiedy to robiła.\n- Ja też za tobą tęskniłam, Justin - szepcze cicho, unoszę głowę, a na jej policzkach dostrzegam łzy, które ciurkiem płyną w dół - Liczyłam, że się pojawisz, ale ty nie przychodziłeś. Dlaczego dałeś mi nadzieję?\n- Wybacz mi - staję na nogi, ujmuję jej twarz w dłonie i całuję w czubek nosa - Błagam cię, wybacz mi, aniołku. Nie chciałem tego, nie chciałem cię zranić, przysięgam na wszystko! Kocham cię, potwornie cię kocham, a moje uczucie wszystko skomplikowało. Powinienem był odejść, póki był na to czas, ale uzależniłaś mnie od siebie. Odseparowałem się na miesiąc i spójrz, gdzie teraz jestem. Przy tobie.\n- Pytanie tylko, na ile będziesz? Oboje wiemy, że to nie ma przyszłości, Justin. Jesteś żonaty.\n- Wiem, ale wiem też, że nie mogę bez ciebie żyć, aniołku. Zrozumiem jeśli wykopiesz mnie stąd i nie będziesz chciała widzieć nigdy więcej, ale wiedz, że cierpiałem przez ten cholerny miesiąc.\n- Nie tylko ty cierpiałeś, ja również. W dodatku zostałam całkiem sama, nawet niczego mi nie wyjaśniłeś. Po prostu wyszedłeś bez słowa i nie pojawiłeś się ani razu, a ja czekałam na ciebie i tęskniłam.\n- Ja też, skarbie, uwierz mi - wzdycham ciężko i opieram czoło o jej - Kocham cię, tylko tyle wiem. Nie znam przyszłości, nie wiem, co z nami będzie, ale pragnę być przy tobie. Proszę, pozwól mi.\n- Dlaczego mam ci pozwolić? Żeby za kolejny miesiąc, góra dwa ponownie przechodzić przez to samo?\n- Nie wiem, co mam ci powiedzieć - zapada cisza, która straszliwie mi ciąży. Chciałbym ją zapewnić, że wszystko będzie dobrze i jakoś to się ułoży, ale nic nie przechodzi mi przez gardło. Nie chcę karmić ją niepewnością, bo tym teraz jesteśmy - Powiedz, że mnie kochasz, Freyo. Tak dawno tego nie słyszałem.\n- Kocham cię, Justin, tego jednego jestem pewna. Niestety co do reszty nie mam pew... - nie pozwalam jej dokończyć. Miażdżę jej usta swoimi, a pożądanie wybucha między nami niczym bomba, eksplodując znajomym ciepłem. Czuję się jak narkoman na głodzie, który po długiej przerwie wreszcie ma okazję wcisnąć w siebie najlepszą działkę w życiu. Nie chcę rozmawiać, za bardzo się stęskniłem, aby tracić na to czas - J-Justin, nie możemy - jej opór jest słaby, mówi co innego, a robi co innego. Oddaje mi się, odchyla głowę, abym miał lepszy dostęp do wrażliwego miejsca na szyi, który doskonale znam. Kiedy tylko docieram w znajome rejony, przygryzam skórę i dmucham, aby załagodzić ból. Jęk Fryi rozbudza we mnie wulkan podniecenia - D-dlaczego znowu mi to robisz? - dyszy ciężko, wsuwając dłonie pod mój t-shirt.\n- Ponieważ cię kocham - mówię pewnie, biorę ją na ręce i zanoszę do sypialni. W mgnieniu oka pozbywam się naszych ciuchów, a kiedy przyglądam się jej nagiemu ciału, wzruszenie chwyta mnie za serce - Tak pięknie wyglądasz w ciąży. Jak się czuje mój dzidziuś? - układam się obok i przykładam dłoń do brzuszka.\n- Dobrze. Rośnie - Freya układa dłoń na moich, a kciukiem głaszcze ich wierzch - Jutro mam wizytę.\n- Och, mogę pójść z tobą? - pytam niepewnie, na szczęście Freya przytakuje głową - Dziękuję. Nie mogę się już doczekać, aż ponownie je zobaczę, ale teraz chciałbym się z tobą kochać. Pozwolisz mi na to? - patrzymy sobie w oczy, a chwila, w której nic nie mówi jest dla mnie męczarnią. Mam wrażenie, że zaraz mnie przeklnie, pośle do diabła i tyle będę ją widział. Jakież jest moje zaskoczenie, kiedy lekko przytakuje głową - Jesteś wspaniała, aniołku. Obiecuję, że wynagrodzę ci ten ciężki miesiąc.\nCzy jestem głupia? Tak. Czy jestem naiwna? Tak. Czy jestem zakochana? Niestety, kurwa, tak! I właśnie ten mały szczegół burzy wszystko. Nie planowałam tego, co się niedawno wydarzyło. Nie chciałam z nim spać i ponownie przeżywać tego, co działo się przez długie, trzydzieści dni. Jaka szkoda, że moje głupie serce kompletnie zwariowało, olewając głos rozsądku. Kiedy zobaczyłam go w progu swojego mieszkania, miałam wrażenie, że gapię się na ducha. Już zapomniałam, jak to jest mieć go obok siebie, być otuloną jego ramionami, słyszeć czułe słowa. Chłonęłam wszystko całą sobą, bo doskonale wiedziałam, że nasz koniec nastąpi tak czy siak. Nic nie trwa wiecznie, a moje szczęście szczególnie. Nie da się żyć z dwoma kobietami jednocześnie, to niemożliwe i bardzo niesprawiedliwe. Nie wiem, jak Justin to sobie wyobrażał, ale w tej chwili, kiedy leżałam wtulona w jego ciało, starałam się o to nie martwić. Musiałam naładować baterie szczęścia, aby wystarczyły na długi czas. Teraz, kiedy był blisko mnie, nic innego się nie liczyło. Nawet myśl o cierpieniu ucieka w silną dal, przegnana przez spokój.\nJustin zostaje do samego wieczora, czym mile mnie zaskakuje. Razem robimy kolację, jemy w salonie i patrzymy na siebie, jakbyśmy nie widzieli się wieki. Chciałabym zapytać go o to, co będzie dalej, ale chyba boję się usłyszeć odpowiedź. Bo niby cóż może mi powiedzieć? Nasza sytuacja jest skomplikowana.\n- Wiesz... - Justin zaczyna niepewnie, wyciera usta w serwetkę i skupia wzrok na mnie - Zanim zjawiłem się dzisiaj u ciebie, odwiedziłem mamę. Powiedziała mi kilka mądrych i sensowych słów o moim życiu, małżeństwie - bierze moją dłoń i bawi się palcami, jakby chciał zająć czymś ręce - Ona twierdzi, że nie kocham Marie, co nie jest do końca prawdą. To moja żona, darzę ją uczuciem, chociaż jest ono słabsze,\nniż na początku naszego małżeństwa. Mama uważa również, że powinienem się z nią rozwieść - zamieram zaskoczona jego słowami. Mój Boże, rozwód?! - Niestety to nie jest takie proste, jak jej się wydaje. Obawiam się, że Marie nie zniosłaby tego zbyt dobrze, a fakt, że odszedłbym do ciebie złamałaby ją totalnie, dlatego nie mogę jej zostawić - unosi głowę i patrzy mi w oczy. Sama nie wiem, co widzę w jego. Smutek, żal, tęsknotę? - Naprawdę nie wiem, co mam robić, Freyo. Bardzo cię kocham, wariuję na twoim punkcie i jestem pewny, że nie wytrzymam bez ciebie ani chwili dłużej. Ten miesiąc był dla mnie męczarnią, nie pozwolę, aby to się powtórzyło - wzdycha zrezygnowany, bierze kieliszek i wychyla resztkę wina jednym haustem - Z drugiej strony jest moja żona, na której również mi zależy. Dużo przeszła od dnia naszego ślubu, bardzo pragnie zostać matką i uzupełnić naszą rodzinę, chociaż odrobinę wariuje w tym temacie. Jedyne, o co chcę cię prosić, to o czas. Wierzę, że znajdę dobre rozwiązanie, abyś nie cierpiała ty i Marie. Czy jesteś w stanie mi go dać? - nie spuszcza ze mnie wzroku, a w mojej głowie wszystko się kotłuje. Justin mnie kocha, ale kocha również swoją żonę. Nie ważne, czy jego miłość do niej jest już słabsza, nadal są małżeństwem. Czas. O to mnie poprosił. Czy naprawdę jestem w stanie czekać, aż wreszcie się zdecyduje? Ile właściwie musi tego czasu jeszcze upłynąć? - Powiedz coś, proszę.\n- Chciałabym wiedzieć, do czego potrzebny jest ci ten czas. Czy do tego, aby przygotować Marie na rozstanie, czy może do tego, aby nacieszyć się mną, a w ostateczności i tak wrócisz do swojej żony?\n- Zdecydowanie to pierwsze. Czuję, że nasze uczucie się wypala, przynajmniej z mojej strony. Moje serce bije tylko dla ciebie, Freyo. Po prostu potrzebuję czasu, aby to jakoś poukładać, przygotować na to Marie. Nie mogę zrzucić na nią takiej bomby, ponieważ na to nie zasłużyła. Jest naprawdę dobrą osobą.\n- Wierzę - mam ochotę prychnąć, jednak powstrzymuję się. Po opowieściach Charlotte nie potrafię spojrzeć na Marie tak samo - Jeśli mówisz prawdę i faktycznie chcesz się rozwieść, mogę dać ci ten czas, Justin. Ale tylko pod jednym warunkiem; że mnie nie zranisz. Nie zniosę tego po raz drugi, wiesz?\n- Wiem - przysuwa się, przytula mnie do siebie, a ja wczepiam się w niego i pragnę zostać w tych ramionach na zawsze - Obiecuję, że zrobię wszystko, abyśmy mieli wymarzony happy end - uśmiecham się na jego słowa. Jaka szkoda, że wtedy nie wiedziałam, że tej obietnicy nie dotrzyma.\nW środę jedziemy do lekarza. Jestem podekscytowana faktem, że ponownie zobaczę dzidziusia. Ostatnio widziałam go miesiąc temu, kiedy miałam dziwne bóle brzucha. I chociaż nie powinnam mieć dzisiaj USG, Dorothy chce upewnić się, że dziecko rozwija się prawidłowo i ma się dobrze. Oby tak było.\n- Hej, a może dzisiaj poznamy płeć malucha? - Justin patrzy na mnie z entuzjazmem, kiedy czekamy przed gabinetem. Wciąż nie dowierzam, że siedzi obok mnie - Chyba, że nie chcemy tego wiedzieć?\n- Nie wiem jak ty, ale ja bardzo chcę wiedzieć. Może dzięki temu wymyślimy dla niego jakieś imię?\n- Hola! Dziewczynka będzie miała na imię Josie, a chłopak Aiden - odpowiada z dumą, a ja się śmieję.\n- Woah, zwolnij. Josie bardzo mi się podoba, ale Aiden? Nie, odpada. Chłopiec będzie miał na imię Gabriel.\n- Gabriel? - Justin marszczy brwi, a jego twarz jaśnieje - Boże, to pięknie imię, aniołku. Idealne.\n- Tak, idealne - ściskam jego dłoń, a moje serce przepełnia ogromna miłość. Życie jest piękne!\nNa szczęście z dzieckiem wszystko jest w porządku. Urosło, przytyło i niebawem będzie mu tam za ciasno. Cieszę się, że rozwija się prawidłowo i że bóle, które mnie przestraszyły, nie okazały się być poważne.\nKiedy przychodzi najważniejszy moment, mianowicie poznanie płci, moje serce przyśpiesza. Justin mocno ściska moją dłoń i wpatruje się w monitor. Cisza, jaka panuje w gabinecie chce rozsadzić mi bębenki, jest tak naelektryzowana oczekiwaniem. I wreszcie, po upływie miliona sekund, Dorothy wypowiada jedno, krótkie słowo, a w naszych sercach wybucha radość, jakiej nigdy w życiu nie czułam. Chłopiec. Gabriel.\nBy ameneris o września 25, 2018 4 komentarze: Linki do tego posta\nPo wyjściu mojej rodziny, Marie wpada w furię - dosłownie. Tłucze wazę, którą dostała od ciotki w dniu ślubu, potem lecą dwie szklanki i flaszka mojej ulubionej whisky, nad czym w duszy ubolewam. Obserwuję ją stojąc pod ścianą i nie dowierzam, że to moja żona. Mam wrażenie, że w jej drobne ciało wstąpił sam diabeł, który każe jej to wszystko robić. Nigdy w życiu nie widziałem jej w takim stanie.\n- Jak mogłeś, huh?! - przenosi swoją złość na mnie. Zwija dłonie w pięści, dyszy ciężko i morduje mnie spojrzeniem. Gdyby mogło zabijać, już leżałbym pokonany - Co ty masz w głowie, Justin?! Naprawdę przestawiłeś rodzicom dziewczynę, która ma urodzić nam dziecko?! Po jaką cholerę?! - wydziera się, aż mam chęć zasłonić sobie uszy. Jedyne, co robię to spuszczam głowę - To zwykła dziewucha, nie należy do naszej rodziny! A może się mylę, co? - podchodzi do mnie, chwyta za szczękę i unosi moją głowę, abym spojrzał w jej płonące gniewem oczy - Traktujesz ją inaczej? Może ci się spodobało, co?! - trafia w punkt.\n- Kocham tylko ciebie, Marie - mówię cicho, ale mój głos brzmi wręcz żałośnie. W tym momencie robi mi się jej żal, bo wygląda na szczerze przybitą po tym, czego się dowiedziała - Nie planowałem tego, skarbie.\n- Czyżby?! A może specjalnie ją tam zabrałeś, co? Ledwo znikam z miasta, a ty przymilasz się do niej!\n- Uspokój się, proszę - próbuję ją przytulić, na co mi nie pozwala. Robi zamach, a jej dłoń spotyka się z moim policzkiem. Jej cios nie wyrządza mi krzywdy, ma na to zbyt mało siły. Bardziej boli mnie widok jej łez. Chryste, ale ze mnie dupek! - Wybacz mi, kochanie. Nigdy więcej tego nie zrobię. Przysięgam!\n- Zraniłeś mnie - szepcze cicho, łkając coraz bardziej. Owija się ramionami, schyla głowę, a łzy ciekną po jej policzkach - Upokorzyłeś mnie przed rodzicami. Przyprowadziłeś ją tam, jakby była kimś ważnym, a nie jest. To ja jestem twoją żoną, Tobias i Charlotte mnie nienawidzą, a ją polubili. W jakim świetle mnie to stawia, pomyślałeś o tym? - patrzę na nią, a moje serce przyśpiesza. Zdaję sobie z tego sprawę dopiero teraz. Naprawdę to było nie fair w stosunku do niej. Popełniłem ogromny błąd - Zależy ci na niej?\n- Zależy mi tylko na tobie - wreszcie daje się przytulić, wczepia się we mnie, ale nie przestaje płakać. Czuję, jak bardzo drży jej ciało, a wyrzuty sumienia właśnie wypalają mi dziurę w brzuchu. Zaniedbałem ją, Freya całkowicie mnie zaślepiła, a ja perfidnie i świadomie zdradzałem własną żonę. Naprawdę czas się ogarnąć - Już dobrze, perełko. Jestem przy tobie, nie płacz - głaszczę ją po głowie, próbując uspokoić - Masz prawo być na mnie wściekła, ale obiecuję, że nigdy więcej nie narażę cię na żadne upokorzenie.\n- Kocham cię, Justin - niepewnie unosi głowę, ociera łzy i patrzy mi w oczy. Wygląda tak smutno, niewinnie, aż serce mi się kraja - To ja jestem twoją żoną, nie każ mi czuć z jej strony zagrożenia.\n- Zagrożenia? Nie mów tak! Freya urodzi nam dziecko, tylko to się liczy. Potem nasze drogi się rozejdą.\n- Dokładnie tak. Raz na zawsze - uśmiecha się lekko, całuje mnie czule i wsuwa palce w moje włosy.\nPoniedziałek budzi mnie bólem brzucha. Przykładam do niego dłoń, masuję czule i zastanawiam się, czy\nto normalne. Nie chcę siać paniki, ale wcześniej mi się to nie zdarzyło. Próbuję przypomnieć sobie, czy pani doktor wspominała coś na ten temat, ale jestem tak zestresowana, że nie jestem w stanie myśleć.\nNiechętnie zwlekam się z łóżka, człapię do salonu i włączam laptopa. Nie mam doświadczenia w tym temacie, więc postanawiam zasięgnąć rady wujka Google. Jeśli nie uzyskam odpowiedzi, dopiero wtedy skontaktuję się z ginekologiem. Nie ma co panikować, ponieważ to mogą być całkowicie normalne objawy.\nRobię kubek herbaty, siadam w fotelu i szukam informacji. Szybko trafiam na jedną z miliona stron na temat przebiegu ciąży i przesuwam wzrokiem po tekście. Odpycham z ulgą, kiedy poznaję przyczynę moich dolegliwości. To przez powiększającą się macicę odczuwam ból. Powinien ustąpić po odpoczynku, ale jeśli tak się nie stanie, wtedy muszę udać się do ginekologa. Niestety im czytam dalej, tym robi się mniej ciekawie. Bóle mogą oznaczać również poronienie. Kalkuluję w głowie punkty, które są wypisane, ale nic się nie zgadza. Nie mam bóli w krzyżu, nie krwawię, ani nie odeszły mi wody. Cholera! Dopiero teraz myślę, jak bardzo ciąża jest skomplikowana. Czyha na mnie mnóstwo niebezpieczeństw.\nOglądam program o ślubach, kiedy drzwi do mojego mieszkania się otwierają. Tylko jedna osoba posiada\ndo niego klucze i po chwili przed sobą mam jego piękne oczy. Jestem zaskoczona, że się pojawił. Dochodzi dopiero południe, o tej godzinie przeważnie jest w firmie. Czyżby tak szybko się za mną stęsknił?\n- Co się dzieje? - marszczy swoje grube brwi, przykładając dłoń do mojego czoła - Marnie wyglądasz.\n- Trochę boli mnie brzuch, ale to nic poważnego. Wyczytałam, że to przez powiększającą się macicę.\n- Dlaczego do mnie nie zadzwoniłaś, Freyo? Nie ma czegoś takiego, jak "nic poważnego". Nosisz w sobie dziecko, w tej chwili może dziać się z nim coś złego, nie możemy tego bagatelizować. Ubieraj się.\n- Może poczekajmy chociaż do wieczora, hmm? Po odpoczynku powinno przejść, nie ma co panikować.\n- Bez dyskusji, Freyo. Nie mam zamiaru narażać mojego dziecka na niebezpieczeństwo. No już, raz dwa!\nJustin stawia na swoim i zabiera mnie do Dorothy. Niestety od rana ból nie ustąpił i zaczynam się poważnie martwić. Nie chcę, aby mojemu dzidziusiowi działa się krzywda, dbam o sobie, nie przemęczam się, więc dlaczego pojawił się ten dziwny ból? W dodatku przy każdym kroku nasila się coraz bardziej. Szlag by to!\n- Spokojnie, bez paniki - Dorothy uśmiecha się do mnie, kiedy bada mój brzuch krok po kroku - Tutaj boli? - dociska dół, aż się krzywię - Okej, boli. A tutaj? - uciska prawą, jak i lewą stronę, ale tutaj nic się nie dzieje, więc kręcę przecząco głową - Nie jestem zwolenniczką częstych badań USG, ale zrobimy dzisiaj wyjątek - Justin zrywa się z fotela i siada obok mnie na krzesełku. Mocno ściska moją dłoń, aż zgniata mi kości, ale nie komentuję tego. Widzę po wyrazie jego twarzy, jak bardzo jest spanikowany, a przez to i ja się boję. I chociaż bardzo próbuję się potrzymać, kilka łez spływa po moich policzkach - Freyo, płaczesz?\n- P-przepraszam - jąkam się, zasłaniając twarz dłonią. Czuję się winna, że być może to moja wina.\n- Kochanie, proszę, nie płacz. Jestem przy tobie, wszystko będzie w porządku. No już, głowa do góry.\n- Dokładnie, Freyo. Nie widzę nic niepokojącego - Dorothy przesuwa końcówką po brzuchu, Justin ociera moje łzy i oboje skupiamy się na monitorze, gdzie ponownie widzimy nasze dziecko. Jest jeszcze takie maleńkie! - Rozwija się prawidłowo, wymiary również są w porządku. Nie ma powodu do niepokoju, bóle w drugim trymestrze są normalne. Twoje ciało się zmienia, macica musi się powiększyć, aby pomieścić dziecko, a to może przysporzyć trochę bólu. Dużo odpoczywaj, nie przemęczaj się, ani nie dźwigaj.\n- Dopilnuję tego osobiście. To moja wina, spanikowałem, kiedy powiedziała mi o tych bólach brzucha.\n- Rozumiem to, Justin. Ciąża bywa skomplikowana, ale zapewniam, że nie dzieje się nic złego. Pamiętaj, że Freyi udziela się twój nastrój, więc jeśli ty jesteś zdenerwowany, ona również. Więcej spokoju.\nJustin wnosi mnie do mieszkania, nie pozwalając iść samej. Besztam go, że zdecydowanie przesadza, ale nie słucha mnie, zanosząc wprost do sypialni. Rozbiera mnie i zakłada na moje ciało swój biały t-shirt.\n- Gotowe, potrzebujesz czegoś? - siada na brzegu łóżka, patrzy mi w oczy, ale widzę, że coś go dręczy.\n- Nie, nie potrzebuję. Coś nie tak? - unoszę dłoń, aby dotknąć jego policzka, ale odsuwa się ode mnie.\n- Wszystko jest w porządku, ale muszę wracać do pracy. Wpadłem zobaczyć tylko, jak się miewasz.\n- Nie ściemniaj, przecież doskonale widzę, że coś nie gra, Justin. Jesteś wobec mnie oschły, co jest?\n- Charlotte wygadała się, że przywiozłem cię do rodzinnego domu. Marie wpadła w furię, prawie rozniosła dom, dała mi w pysk, a potem się rozpłakała. Wybacz, muszę spędzić z nią więcej czasu, zaniedbałem ją ostatnio - och! Jego słowa są dla mnie jak policzek, dobitnie uświadamiając mi, gdzie jest moje miejsce. Walczyliśmy, aby dać sobie spokój z tym szaleństwem, nie wyszło, ciągnęliśmy to dalej, a teraz przychodzi koniec. Justin ma żonę, o której niestety zapomniałam - Dzwoń o każdej porze, zjawię się natychmiast.\n- Dam sobie radę, jestem dorosła. Leć do żony, tam jest twoje miejsce - uśmiecham się smutno, podnoszę i czym prędzej uciekam do łazienki, zanim na jego oczach rozkleję się na dobre.\nKolejne dni są dla mnie męką. Samotnie weszłam w czternasty tydzień ciąży, samotnie przeżyłam odrobinkę większy brzuszek i samotnie obchodziłam swoje dwudzieste drugie urodziny. No, może nie do końca tak samotnie, ponieważ w tym dniu towarzyszyło mi moje dziecko oraz Ronnie, która próbowała mnie pocieszyć. Oczywiście żadne słowa otuchy nie podniosły mnie na duchu. Byłam rozbita, snułam się\njak cień i prawie w ogóle nie wychodziłam z domu, jedynie po zakupy, żeby nie skonać z głodu.\nTak minęły pierwsze dwa tygodnie września. Pozostało dwa do powrotu na uczelnię, którego za cholerę sobie nie wyobrażałam. Mimo tego, iż mamy dwudziesty pierwszy wiek i dziewczyny młodo zachodzą w ciążę, doskonale wiem, że będę w centrum zainteresowania. Już słyszę te szepty, obgadywanie, szydzenie. Nikt nie widział mnie tam z chłopakiem, a nagle wracam z brzuchem. Jak nic przyczepią mi łatkę puszczalskiej. Właściwie czy nie puściłam się za pieniądze? Coś w tym jest.\nJustin nie dzwonił, w zamian pisał codziennie nawet kilka razy. Odpisywałam zdawkowo, że czuję się dobrze, wszystko jest w porządku i że niczego nie potrzebuję. Nie odwiedził mnie w przeciągu dwóch tygodni, a ja czułam w sobie ogromną pustkę. Moja tęsknota za nim przechodziła moje najśmielsze oczekiwania. Cały dzień potrafiłam przeleżeć w łóżku, wylewając z siebie cały żal, smutek i tęsknotę. Czasami szlochałam tak bardzo, tak długo i tak intensywnie, aż zmagał mnie sen. Zamiast tyć, chudłam. Pewnego dnia wchodząc na wagę i widząc trzy kilogramy mniej, trochę się przestraszyłam. Zapomniałam, że nie jestem sama, że mam w sobie cząstkę człowieka, który nie jest mi pisany, który ma żonę i to ona jest dla niego najważniejsza. Musiałam się z tym pogodzić i ruszyć dalej, co było ogromnie trudne.\nPo trzech tygodniach siedzenia w domu, Ronnie wyciąga mnie na miasto. Zgadzam się bardzo niechętnie, ale nie daje za wygraną. Chodzimy po sklepach, odwiedzamy naszą ulubioną kawiarnię i kupujemy kilka rzeczy dla maluszka. Zaraz po tym, jak dowiedziałam się o ciąży, Justin zasilił mojego konto nie małą kwotą, bo trzydziestu tysięcy dolarów. Nie musiałam martwić się o nic, czyli osiągnęłam to, czego pragnęłam; stabilizację. Omińmy sposób, w jaki to zrobiłam. Nie chciałam się tym dłużej zadręczać.\n- Musisz przestać o nim myśleć, Frey - moja przyjaciółka przerywa moje rozmyślenia. Przekręcam głowę i patrzę jej w oczy, w których widzę smutek i zmartwienie - Ten dupek nie jest tego wart, serio. Zrobił ci dziecko, okej, rozumiem to, w końcu taki był plan, ale cała reszta to czyste skurwysyństwo. Mógł odejść\npo wszystkim, ochłodzić wasze stosunki, a on przyłaził do ciebie jak pies, mając żonę. Kawał gnojka!\n- Nie rozmawiajmy o tym, dobrze? Poradzę sobie, potrzebuję na to trochę więcej czasu, ale będzie dobrze.\n- Pomogę ci, nie jesteś sama, pamiętaj o tym - posyła mi lekki uśmiech, obejmuje ramieniem i przytula do siebie - Od zawsze trzymamy się razem. Przejdziemy przez najgorsze gówno, Frey, nic nas nie pokona.\n- Ja od trzech tygodni jestem pokonana, Ronnie. Miłość potrafi być okrutna, bolesna i rozdzierająca.\n- Wiem coś o tym, ale to jeszcze nie koniec świata. Urodzisz, oddasz im dziecko i pójdziesz dalej.\n- To kolejna sprawa, z którą będę musiała sobie poradzić. Teraz wiem, że źle zrobiłam zgadzając się na ten układ. Pokochałam to dziecko, Ronnie - odsuwa mnie od siebie, uważnie mi się przyglądając - To czwarty miesiąc. Niebawem poznam płeć, poczuję jego ruchy. Boże, jak ja mam go oddać? To mnie złamie.\n- Jesteś silniejsza, niż myślisz. Dasz radę, Frey, tak trzeba. Niech ten dupek zniknie z twojego życia.\nNie odpowiadam. Schylam głowę, przykładam dłoń do brzucha i zamykam oczy. Nigdy nie powinnam była pozwolić mu na to szaleństwo, które ciągnęliśmy od samego początku. Mogłam to przerwać, zakończyć, odizolować się, a ja pragnęłam jego obecności jak tlenu. Teraz muszę za to zapłacić.\nTrzeciego października wracam na uczelnię. Justin nie pokazał się u mnie przez miesiąc, pozostał na wypisaniu sms'ów, których z każdym dniem miałam dość. Wczoraj wyjątkowo mój humor był na samy dnie, więc napisałam mu w złości, aby dał mi spokój i odezwał się w dniu porodu, który przypadał na szóstego lutego. Nie odpisał, a ja odetchnęłam z ulgą. Kłótnie to ostatnie, czego potrzebowałam.\nNa uczelni czuję się jak wyrzutek. Jako że weszłam w piąty miesiąc, a mój brzuch już nie przypominał piłeczki, a raczej wielkiego arbuza, ludzie mieli idealny powód do plotkowania. Widziałam te ukradkowe spojrzenia i szepty. Czułam się, jakbym popełniła zbrodnię, a nie była w ciąży. To smutne, że ludzie nadal traktowali to jak coś na miarę skandalu. Miałam dwadzieścia dwa lata, do cholery, nie piętnaście! Byłam dorosłą kobietą, dlaczego więc robili z tego tak wielki problem? W końcu to ja byłam w ciąży, a nie oni.\n- I co się gapicie? Spieprzać mi stąd - Ronnie burczy na dwójkę dziewczyn, która przechodzi korytarzem i patrzy wprost na mój brzuch - Nienawidzę tych suk, ja pierdolę. Mam ochotę wydrapać im oczy.\n- Nie denerwuj się, nie ma sensu - chwytam jej dłoń i ściskam mocniej, aby wyluzowała - Jest okej.\n- Poważnie? Ja odnoszę inne wrażenie. Każdy się gapi, jakby ci kurwa urósł fiut na czole. Banda kretynów.\n- Olej ich, to najlepsze, co możesz zrobić. Przejmowałam się przez pierwszą godzinę, teraz mam ich w dupie. Popatrzą, pogadają, a za kilka dni i tak im się to znudzi. Po co tracić na nich nerwy, Ronnie?\n- Może masz i rację - wzrusza ramionami, mordując spojrzeniem przechodzącego obok nas chłopaka.\nDo domu wracam przed siedemnastą. Jestem zmęczona, chce mi się spać i umieram z głodu. Jak dobrze, że wczoraj zrobiłam zakupy, bo dzięki temu mogę delektować się pysznymi tostami z serem i szynką.\nMój spokój przerywa przychodząca wiadomość. Biorę telefon, który leży obok mnie, wchodzę w skrzynkę i czytam wiadomość do Dorothy, która pyta, czy mogę pojawić się u niej jutro, a nie w środę. W to mi graj, akurat jutro mam dzień wolny, więc szybko odpisuję, że bardzo mi to pasuje. Wracam do jedzenia, niestety tym razem ktoś dzwoni do drzwi. Upijam łyk soku, idę otworzyć, a kiedy wreszcie to robię, przed moimi oczami ukazuje się ktoś, kogo chyba nie spodziewałam się już zobaczyć.\nWłaściwie dzisiaj nie powinno być rozdziału, ale postawiłam zrobić wam małą niespodziankę. A co!\nNie wiem czy wiecie, a zapewne nie wiecie, ale powoli zbliżamy się do... końca.\nTo opowiadanie nie należy do zbyt długich, ale chyba już nie potrafię takich pisać :P\nBtw. Dzisiaj zakończył się konkurs, w którym wzięłam udział - Splątane Nici. Właściwie to był mój pierwszy konkurs do którego zgłosiłam jedno z moich opowiadań - Different Story. Nie liczyłam w sumie na nic, bo konkurencja była ogromna! Zgłoszeń w kategorii Fanfiction mnóstwo, więc gdzie tam ja? O północy konkurs dobiegł końca, spojrzałam na wyniki, a tam? TADAM! Moje opowiadanie w wyróżnionych! Musiałam przetrzeć oczy, bo nie mogłam uwierzyć. Może to głupie, ale ogromnie się cieszę, że ktoś docenił moje wypociny. Nie potrafię pisać tak, jak inni, czyli pięknie, z bogatym zasobem słów. Mam zbyt prosty styl, który może nie każdemu się spodobać, tym bardziej się cieszę :)\nDo wtorku, pyszczusie!\nBy ameneris o września 23, 2018 7 komentarzy: Linki do tego posta