THIEVING BOOKS | Recenzje książek: stycznia 2021\n"Dziewiąty dom" Leigh Bardugo\n"Dziewiąty dom" Leigh Bardugo, Tyt. oryg. Ninth House, Wyd. Mag, Str. 480\nZnana z serii Grisza, ceniona i utalentowana Leigh Bardugo tym razem wychodzi do swoich czytelników z propozycją czegoś zupełnie nowego. Czy zaskoczy nas nową fabułą i wciągnie do świata bohaterów dokładnie tak, jak zrobiła to w przypadku poprzedniej serii? Czy "Dziewiąty dom" okaże się oryginalną powieścią i wartą każdego przeczytanego słowa?\nOd początku czułam się zaintrygowana fabułą, która wskazywała na coś świeżego, oryginalnego, na historię z przekazem, pełną ukrytych znaczeń. Czy jest to pierwsza książka dla dorosłych od Leigh Bardugo to nie wiem, ponieważ jej wcześniejsze serie nie były typowo nastoletnie, więc z tym mogę polemizować, ale na pewno jest to książka, która ma w sobie wewnętrzny urok i przyciągnie każdego zainteresowanego, bez względu na wiek.\nNa początku lektura wydaje się trochę toporna i potrzeba czasu, żeby wgryźć się w temat. Polecam więc przemęczyć się przez pierwszy rozdział, bo im dalej w las, jest co raz lepiej. Może to nowy temat przytłoczył na początku Bardugo, a może tak właśnie miało być, bo jak inaczej wprowadzić czytelnika w ten dość skomplikowany świat? Co by to nie było, lektur zasługuje na uwagę i chociaż chwilami przydługie opisy dawały się we znaki, to całość i tak imponuje przekazem oraz interpretacją.\nAlex Stern nie jest typową dziewczyną. Jako jedyna wyszła cało z potwornych doświadczeń, które miały miejsce przed rozpoczęciem jej nauki w Yale. Nikt nie podejrzewał, że znajdzie się dla niej tutaj miejsce, a jednak szkoła otworzyła przed nią swoje drzwi. Niestety, darmowa nauka na prestiżowej uczelni wiąże się również z obowiązkami. Alex musi monitorować działania tajnych uczelnianych stowarzyszeń i stawić czoła niebezpieczeństwu, gdy dochodzi do morderstwa a policja bagatelizuje sprawę.\nMroczny klimat, ciężka atmosfera i nieoczekiwane zwroty akcji przypominają niejeden dobry kryminał, jednak to nie jest książka z tej kategorii. A przynajmniej nie tylko. Bardugo sięga po liczne motywy, miesza zbrodnie z magią, pozwala czytelnikowi kluczyć między faktami i nie wyjaśnia nic na wstępie. Sieć zawiłych zagadek i wszechobecne tajemnice składają się na bardzo dobrze napisaną historię, która kryje w sobie także niebanalne, złożone sylwetki licznych bohaterów.\n"Dziewiąty dom" miał w sobie potencjał a Leigh Bardugo wyciągnęła z niego wszystko co najlepsze. To nie jest grzeczna książka z wyidealizowanym światem, tutaj wszystko ma swoje mroczne dno, pojawia się przemoc, zbrodnia i brak skrupułów ze strony tajnych stowarzyszeń. To wszystko składa się na oryginalna i wartą przeczytania lekturę, która zaskakuje do ostatniej strony. Oto fantastyka, której szukać możecie na półkach TaniejKsiażki.pl w bardzo, bardzo dobrym wydaniu!\n"Dywan z wkładką" Marta Kisiel, Wyd. W.A.B., Str. 416\nMarta Kisiel powraca a wraz z nią historia pełna niespodzianek, zabawna, pomysłowa i czasami nawet niebezpieczna. Pisana jednak piórem tej pani na pewno zawsze wciągająca na całego!\nChociaż nigdy nie odmawiam polskim powieściom to mam małe grono zaufanych autorów, po których książki sięgam w ciemno. Marta Kisiel należy jednak do wybrańców, ponieważ już wielokrotnie udowodniła, że pisać potrafi wybornie, miesza dobrą zabawę z wielką przygodą i jednocześnie pozwala na kilka dobrze zainwestowanych godzin oderwać się od rzeczywistości.\nTereska wraz z rodziną postanowiła przeprowadzić się na wieś. Natura, cisza i spokój wydała jej się wybawieniem od ponurego bloku w którym do tej pory mieszkali a szalę goryczy przelała lodówka przepuszczająca erotyczne ekscesy nowej sąsiadki. Jednak wieś wsi nie równa a obcowanie z naturą może okazać się zgubne dla Tereski, która trafia na tytułowy dywan z wkładką w postaci dość typowego, aczkolwiek komplikującego wszystko nieboszczyka.\nZacznę może od faktu, że autorka serwuje nam wspaniałych bohaterów. Trudno mi ocenić kogo polubiłam najbardziej, chociaż Tereska silnie wysuwa się na prowadzenie ze swoim charakterkiem i ciągotkami do pakowania się w kłopoty. W ich towarzystwie absolutnie nie można mówić o nudzie, ponieważ śmiech pojawia się niemal na każdym kroku a oni sami reprezentują sobą wszystko co najlepsze w komedii kryminalnej - oryginalność osobowości, indywidualne podejście do świata czy własne poglądy na wszystko.\nDrugim wartymi uwagi aspektem powieści jest sam wątek kryminalny. Kto mógłby pomyśleć, że dywan tak mocno namiesza w życiu bohaterów? A właściwie jego zawartość, która pojawiła się nieoczekiwanie i wprowadziła kontrolowany chaos. Najpierw był w domu bohaterów, później znalazł się na nielegalnym wysypisku, w dodatku z sąsiadem, który jak na złość okazał się martwy i wzbudziło to wiele podejrzeń rzucanych na samego Andrzeja, męża Tereski, człowieka do rany przyłóż, tego co muchy by nie zabił. Kto zatem odpowiada za całą sytuację i dlaczego właśnie na rodzinę Trawnych spadła cała ta sytuacja? Dzięki lekkiemu stylowi autorki i jej naturalnej swobodzie w pisaniu zabawnych dialogów odkrywanie tajemnicy wypadnie zaskakująco wciągająco.\n"Dywan z wkładką" udowadnia jak dobrych autorów mamy tuż pod nosem i jak umiejętnie potrafią oni zaskoczyć czytelnika, zaintrygować go i wzbudzić lawinę przeróżnych emocji. Marta Kisiel jest rewelacyjną autorką, która nie zawodzi a ponadto nadaje komedii kryminalnej pazur wyrazistości, pokazując gatunek od najlepszej strony. Jej najnowsza książka wciąga na całego!\n"Miłość w żagle" Katarzyna Sarnowska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 392\nO miłości, trudach życia a także jego wyzwaniach w najnowszej powieści Katarzyny Sarnowskiej, czwartym tomie serii Nad Jeziorakiem.\nWszyscy fani lekkich powieści obyczajowych, w którym główną rolę odgrywają problemy dnia codziennego, powinni bliżej przyjrzeć się powyższej serii. Warunek jest jednak jeden - należy zacząć od pierwszego tomu, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, ponieważ wszystko jest tutaj ze sobą mocno powiązane a jedna fabuła wynika z wcześniej poznanych wydarzeń.\nMazury to miejsce, które budzi pozytywne skojarzenia chyba u każdego. Kojarzą się ze spokojem, ciszą, oderwaniem od codzienności, kubkiem herbaty w dłoni i błogim uczuciem wolności. Tutaj także Alina, główna bohaterka, znalazła swoje miejsce w świecie i wraz z rodziną korzysta z uroków miejsca. Jednak nie wszystko wypada tak dobrze jak się zapowiadało, szczególnie gdy natura daje o sobie znać i udowadnia, że w takich miejscach jak to, to ona ma ostatnie słowo. Alina zaczyna więc wątpić czy słusznie postąpiła. Ale czy chwila zwątpienia zaważy na jej dotychczasowych decyzjach?\nGłówną zaletą tej serii są bohaterowie. Przypominają nas samych jeśli chodzi o problemy czy troski dnia codziennego a autorka kreuje ich w bardzo wiarygodny sposób. Nie tylko czytamy bowiem o losach Aliny i jej wyzwaniach na Mazurach oraz poszukiwaniu miejsca w świecie, ale obserwujemy także Gabi w Paryżu, gdzie wydarzy się coś zupełnie nieoczekiwanego i zmieni bieg wyborów dziewczyny. Muszę jednak przyznać, że fabuła sama w sobie jest dość lekka, niekoniecznie skomplikowana i mało oryginalna, przez co nie dzieje się wiele i to dlatego wolałam skupiać się na samych bohaterach, którzy wypadli po prostu ciekawiej.\n"Miłość w żagle" to propozycja na leniwe dni, książka pisana lekko, swobodnie, dotykająca problemów znanych nam nie od dziś. Okazuje się, że spełnianie marzeń i walka o swoje może czasami wyjść bokiem a nieoczekiwana zmiana planów przysłuży się w świeżym podejściu do życia. Katarzyna Sarnowska zabiera nas zatem ponownie do świata bohaterów i zadaje kluczowe pytanie: jak my postąpilibyśmy na miejscu Aliny?\n"A Heart So Fierce and Broken" Brigid Kemmerer, Tyt. oryg. A Heart So Fierce and Broken, Wyd. Niezwykłe, Str. 457\n"Dokonywanie wyboru nigdy nie jest łatwe. Są dobre i złe opcje, ale najbardziej niebezpieczne jest niewybranie żadnej z nich."\n"A Curse So Dark and Lonely", czyli pierwszy tom serii, był dla mnie wspaniałą przygodą. Nie spodziewałam się, że właśnie ta wariacja na temat Pięknej i Bestii okaże się najlepszą jaką do tej pory czytałam. Dlatego trochę bałam się sięgać po "A Heart So Fierce and Broken" z obawy przed klątwą drugiego tomu.\nNa szczęście autorka poradziła sobie z wyzwaniem i ponownie wciągnęła mnie do tego wyjątkowego świata jaki wykreowała na potrzeby swojej książki. To coś co koniecznie musicie poczuć na własnej skórze żeby zrozumieć głębię przekazu oraz nieograniczone pole do popisu świata. I chociaż pojawiły się czasami momenty, które nie przypadły mi do gustu, to nie jest to winą autorki a po prostu moje oczekiwania minęły się odrobinę z jej spojrzeniem na rozwój wypadków. Trochę szkoda, ponieważ żal mi pewnych bohaterów, ale co zrobić - to autor ma władzę a ja muszę to zaakceptować, ponieważ co by się nie działo, drugi tom był naprawdę dobry.\nPodoba mi się fakt, że autorka postawiła na ciągłość fabuły. Nie mamy więc losów innych bohaterów, innej historii czy ogólnie odejścia od tematu a za to otrzymujemy kontynuację tego co poznaliśmy w pierwszym tomie. Tych, którzy więc jeszcze nie czytali początku, odsyłam do nadrobienia zaległości, bo przejdzie Wam obok nosa wyborna lektura! Kontynuacja bowiem jest równie dynamiczna, zaskakując, wciągająca a przy tym pełna niebezpieczeństw i drżenia o losy ulubionych bohaterów, bo w tej książce wszystko jest możliwe - zarówno to co złe i dobre.\nZakazana magia wciąż daje o sobie znać a książę Rhen nie może zaznać spokoju, mimo że klątwa została zdjęta. Na szczęście ma u swojego boku Harper, ale Grey, jego strażnik, zniknął bez wieści. Mówi się, że to on jest prawowitym następcą tronu. Tylko czy nie są to puste plotki? O tym przekonacie się sięgając po kontynuację, która zaskoczy Was przekazem, wiarygodną kreacją bohaterów oraz potencjalną, nową wersją przygód Pięknej i Bestii.\n"A Heart So Fierce and Broken" ma siłę przebicia. Na pewno jest to książka, która rozkocha w sobie wielu czytelników, podobnie jak tom pierwszy i udowodni, że oryginalne wariacje na temat znanych nam bajek to najlepsze fabuły. Brigid Kemmerer z przytupem zajmuje miejsce w gronie moich ulubionych bohaterów a ja zapewniam Was, że kontynuacja trzyma równie wysoki poziom co część pierwsza.\n"Złamana lojalność" Cora Reilly, Tyt. oryg. Twisted Loyalties, Wyd. Niezwykłe, Str. 359\nPierwszy tom nowe serii od Cory Reilly? Wspaniale! Przynajmniej taka była moja pierwsza myśl. Później pojawiły się obawy czy autorka sprosta wymaganiom, które przecież mam wobec niej nie bez powodu. Jej pierwsza seria bardzo wysoko podniosła poprzeczkę jeśli chodzi o mafijne książki i do dziś uważam, że autorka nie ma sobie równych, dlatego bałam się, że jej nowa seria podkopie ten wizerunek.\nJuż po pierwszych kilku stronach mogłam odetchnąć z ulgą i przyjąć, że niepotrzebnie się zamartwiałam. Reilly ponownie postawiła na mafię, ciężkie klimaty i trudną drogę dla swoich bohaterów, ale zrobiła to jednocześnie z wyczuciem, dużą pomysłowością i masą różnorodnych emocji, przez co ani przez moment nie było miejsca na nudę czy przestoje w fabule. Książka w pewnym sensie łączy się z poprzednią serią, ale równie dobrze możecie potraktować ją jako niezależną historię, choć nie ukrywam, że obie są wciągające i warte poznania.\nFabuła "Złamanej lojalności" trafia prosto do serca czytelnika dzięki kreacji jednego, kluczowego, głównego bohatera. Słodki, uroczy, mały Fabiano był niczym iskierka energii, który pokazał się czytelnikowi na pierwszych stronach jako chłopiec o wielkim sercu. Jednak urodzony w złym miejscu i złej rodzinie nie mógł rozwinąć skrzydeł jako dobre dziecko. Poniżany, bity aż w końcu skazany na śmierć przez własnego ojca bardzo szybko zapomniał o beztrosce dzieciństwa. Ten motyw bardzo mocno wpłynął na moje czytelnicze serce, ponieważ zauroczona Fabiano bardzo silnie przeżywałam zachodzące w nim zmiany. Autorka o prawda fenomenalnie ujęła jego rozwój, przeistaczanie się pod presją doświadczeń i oczekiwań, ale ja wciąż miałam w głowie tego małego chłopczyka i wylewałam gorzkie łzy nad tym co utracił i czego nie było mu dane doświadczyć.\nChociaż silnie wpłynęła na mnie kreacja głównego bohatera to muszę zauważyć, że pozostałe postacie również nie odchodzą w kąt i zostały wykreowane w pełnowymiarowej formie. Oczywiście nie mogło zabraknąć tutaj romansu, niebezpiecznego i balansującego na granicy, więc do Fabio dołącza Leona, jednak ich relacja jest zupełnie inna niż ta, do których do tej pory przyzwyczajała nas Reilly. Pamiętajcie, że tutaj mamy inny świat, inne zasady, więc i miłość musi być inna, chociaż chemia między bohaterami widoczna jest jak na dłoni.\n"Złamana lojalność" ma jedną wadę, ponieważ wydaje mi się, że jest trochę nierówna. Potrzeba było chwili, żeby autorka wprowadziła nas do nowej społeczności, więc pierwsza część książki jest wolniejsza, mniej dynamiczna. Druga natomiast zacznie szybciej porusza się na przód, więcej się dzieje i ogólnie pojawia się więcej emocji. Sądzę jednak, że ten mały mankament był jedynie potknięciem przy rozwoju bardzo dobrze rokującej serii, która z tego co mogę się domyślać, w kolejnych tomach wypadnie jeszcze lepiej. Dlatego nie pozostaje mi nic innego, jak czekać na kontynuację, ponieważ po raz kolejny Cora Reilly wciągnęła mnie do swojego świata na całego.\n"Tajemniczy ogród" Frances Hodgson Burnett, Tyt. oryg. The Secret Garden, Wyd. MG, Str. 400\n"Początkowo ludzie nie chcą uwierzyć, że można dokonać czegoś nowego, później zaczynają ufać, że można tego dokonać, później widzą, że się już dokonuje, a gdy odkrycie jest dokonane, ludzkość dziwi się, że nie zrobiono już tego przed wiekami."\nNie wiem czy jest na świecie czytelnik, który choćby nie słyszał o "Tajemniczym ogrodzie". Powstało wiele wydań tej książki, powstało także sporo ekranizacji a nic w tym dziwnego, ponieważ to jedna z najpiękniejszych powieści klasycznych dla każdego, bez względu na wiek.\nPowyższe wydanie wyróżnia się na tle innych przepiękną szatą graficzną. Potężny tom cechuje okładka przypominająca tkany materiał a w środku, poza wyjątkowym tekstem, możemy znaleźć cudowne ilustracje pobudzające wyobraźnię. A o to i tak nie trudno, ponieważ Frances Hodgson Burnett potrafi czarować słowem i zabiera nas w sam środek niezapomnianej przygody, podczas której nasz umysł wyobraża sobie wszystko to co autorka chce nam przekazać.\nO historii Mary Lennox miałam okazję pierwszy raz dowiedzieć się w szkole, ponieważ była to jedna z moich lektur. Już wtedy doceniłam jej urok, ale myślę, że presja szkoły a także młody wiek nie pozwoliły mi w pełni zrozumieć problematykę podjętego tematu, bo chociaż autorka stara się kreować świat przedstawiony na piękną bajkę to nie możemy zapomnieć, że jej fundamentem są ponadczasowe problemy. Bez nich nie byłoby tego wszystkiego.\nMłoda bohaterka, osierocona przez rodziców, trafia pod opiekę niezainteresowanego nią wuja. Archibald Craven zmaga się z własnymi, dręczonymi go demonami i nie zamierza poświęcać uwagi kolejnemu problemowi, który może zająć się sam sobą. Jednak gdyby nie to, być może Mary nigdy nie odnalazłaby porzuconego ogrodu czy przyjaciół, z którymi spędzała każdy dzień w tym magicznym miejscu. I tym sposobem autorka pokazała nam siłę bliskości drugiego człowieka, potrzebę akceptacji, zrozumienia, wielką przyjaźń a także nieograniczoną wyobraźnię, która pobudzona do działania zmieniła stary zapomniany ogród w prawdziwe królestwo. Nic więc dziwnego, że ta powieść uchodzi za klasykę literatury - jest nie tylko piękna, mądra i dogrzała mimo wieku bohaterów, ale także ponadczasowa.\n"Tajemniczy ogród" zachwyca na każdym kroku. Nawet dorosły czytelnik nie przejdzie obojętnie obok magii tej powieści. To wspaniałe wydanie pozwala zaszyć się pod kocem, w ulubionym fotelu i przez wiele godzin przemierzać zakamarki zaczarowanego ogrodu wraz z Mary, Colinem, Dickiem i jego zwierzętami. Podczas czytania uśmiech nie schodzi z ust, emocji nie brakuje a ja nawet w pewnym momencie czułam ogromne wzruszenie. Dlatego szczerze, w pełni zakochana w tym wydaniu - polecam.\n"Rozdarte serce" Lena M. Bielska, Wyd. Niezwykłe, Str. 343\nKtoś mógłby powiedzieć, że trochę za dużo już tej mafii w książkach i może czas sięgnąć po nowe tematy. Jest w tym trochę racji, ponieważ niedługo znudzi nam się ten świat i będziemy szukać czego innego. Do mnie jednak znużenie nie dotarło i wciąż chętnie sięgam po historie pełne niebezpieczeństw i silnych bohaterów, więc nie pozostaje mi nic innego jak tylko poznawać nowych autorów i ich wizję na ten popularny motyw.\nLena M. Bielska zaplusowała u mnie na starcie, ponieważ jej książka nie przypominała typowego mafijnego romansu. Rozpoczęła się lekko, przyjemnie, nawiązując raczej do klimatu z powieści romantyczno-obyczajowej a dopiero wraz z rozwojem fabuły wprowadzała nowe wątki. Najpierw mamy okazję poznać bohaterów, przyjrzeć się ich życiu oraz problemom z jakimi się zmagają, pozastanawiać się nad towarzyszącymi im tajemnicami (szczególnie Eve) a dopiero później przejść do cięższych, mafijnych porachunków.\nEve nie szuka miłości, nie szuka mężczyzny, który namieszałby w jej i tak mało interesującym życiu. Woli skupić się na rozwoju zawodowym i nie jest jej w smak, że pewnego dnia wpada na Vito, wylewając na niego kawę. Od tego bowiem wszystko się zaczyna. Biznesmen i boss mafii, dżentelmen i działacz charytatywny szturmem wkrada się do życia bohaterki i nie zamierza go opuszczać. Choć wszyscy wiedzą, że będą z tego kłopoty.\nRomans pomiędzy bohaterami dość szybko się zawiązuje i chociaż prawdę mówiąc nie zapałałam szczególną sympatią ani do Eve, ani do Vito, to miło czytało się o ich perypetiach, podobały mi się także wyraźne granice pomiędzy nimi, ponieważ autorka postawiła na relację typu woda i ogień, gdzie bohaterowie pochodzą z dwóch różnych światów a przez to ich związek wydaje się bardziej problematyczny. Dlatego nie mogę napisać, żebym źle odebrała ich historię, tylko po prostu nie przekonały mnie ich charaktery - fajne było ich poznać, ale obawiam się, że giną w morzu podobnych, przez co szybko ich zapomnę, ponieważ ich opowieść nie miała fabularnie głębszych zaskoczeń, wszystko to już było, nie było wybuchów, większych emocji. Można więc podsumować, że całość wypada przyzwoicie i ciekawie, ale bez przebicia przez tłum.\n"Rozdarte serce" na pewno zaliczę do udanych lektur mimo pewnych mankamentów i nie będę Wam jej odradzać. Wręcz przeciwnie, uważam, że dla fanów mafijnych romansów będzie to ciekawy wybór i najlepiej sprawdzi się jako lekka lektura na leniwe popołudnie. Mi nie pozostaje nic innego jak czekać na kolejny tom serii, po który na pewno sięgnę.\n"Finał Rosie" Graeme Simsion, Tyt. oryg. The Rosie Result, Wyd. Media Rodzina, Str. 400\nDługo przyszło nam czekać na finałowy tom serii Don Tillman, ale im dłuższe było oczekiwanie, tym słodszy był czas, kiedy lektura znalazła się już w moich rękach. Oryginalna, nietypowa, inna niż wszystkie historia utrzymywała wysoki poziom, który w trzeciej części podniósł poprzeczkę wyżej niż mogłam się spodziewać.\nJeśli nie mieliście jeszcze okazji przeczytać wcześniejszych losów bohaterów, na początku odsyłam Was do "Projekt Rosie" oraz "Efekt Rosie". To jedna, konkretnie poprowadzona całość, historia z ciągiem przyczynowo-skutkowym, którą koniecznie należy znać od podstaw, ale nie z przymusu a z czystej przyjemności czytania. Komedia romantyczna, satyra na otaczający nas świat, skarbnica wartości moralnych oraz etycznych a także powieść obyczajowa od której po prostu nie sposób się oderwać. Taka jest seria Graeme'a Simsion'a - nietypowa w każdym calu, ale przy tym ważna i ponadczasowa.\nCzęść trzecia pozwala nam wrócić do historii ulubionych bohaterów. Don Tillman, profesor genetyki i jednocześnie główny bohater, wszystko co go otacza traktuje w sposób naukowy. Współczesne problemy ludzkie są dla niego przeszkodami niemal niemożliwymi do pokonania, ale to kłopoty w szkole jego syna, Hudsona, okażą się największym wyzwaniem. Tylko czy Don sam nie przeżył odrzucenia rówieśników i wyobcowania? Może jego doświadczenia z przeszłości pomogą mu wyratować syna z nieprzyjemnej sytuacji? O tym przekonacie się sięgając po finałowy tom serii, w moim odczuciu najlepiej napisany i najciekawszy.\nPodczas czytania uśmiech nie schodzi z twarzy. Autor pisze lekko, dzięki czemu czyta się bardzo szybko a tym samym na pierwszym planie zarysowują się głębokie i dojrzałe kreacje bohaterów, które skupiają na sobie całą uwagę. Plejada postaci oraz zabawne sytuacje czy dialogi składają się na książkę, która - mam nadzieję - zjedna sobie wielu czytelników i pozwoli im poczuć, że z podobnymi problemami nie są sami, bo chociaż to historia prześmiewcza i lekka w przekazie, to kryjąca na drugim planie bardzo ważne wartości.\n"Finał Rosie" to jak na mój czytelniczy nos najbardziej dopracowana część serii, najlepiej napisana i wciągająca. A to o czymś świadczy, skoro dwa wcześniejsze tomy ogromnie mi się podobały. Zatem Graeme Simsion wychodzi naprzeciw oczekiwaniom czytelników i ostatni raz, za to z przytupem i uśmiechem na twarzy, zabiera nas w niezapomnianą przygodę do świata zwariowanych bohaterów.\n"Twoja wina" Samantha Young, Tyt. oryg. Black Tangled Heart, Wyd. Burda Książki, Str. 368\nUwielbiam Samanthę Young. Kto jak kto, ale ta autorka potrafi fantastycznie pisać o miłości w prosty i jednocześnie skomplikowany sposób. Nie przeszłam obojętnie obok żadnej jej książki a na "Twoją winę" czekałam chyba najbardziej, ponieważ dwa wcześniejsze tomy serii Play On są moimi ulubieńcami.\nZacznijmy od faktu, że wszystkie trzy części możecie czytać bez zachowania chronologii. Łączą je tylko podstawowe fakty z życia bohaterów, ale ogólnie na pierwszym planie za każdym razem pojawia się inna główna para, więc historia jest odrębna i niezależna. To mnie cieszy, ponieważ nigdy nie mogę być pewna co zastanę w fabule i jak potoczą się losy wybranych bohaterów, nie muszę też martwić się czy historia, którą uważam za skończoną okaże się niepotrzebnie rozciągnięta.\nTym razem poznajemy opowieść Jane Doe oraz Jamiego. I od początku wiadomo, że to nie będzie łatwa relacja. Dziewczyna ma za sobą przykre doświadczenia, czuje się niechciana, odrzucona a tułaczka po licznych rodzinach zastępczych tylko utwierdziła ją w przekonaniu, że nie ma na świecie nikogo. Jednak pewnego dnia poznaje Lornę i jej brata, którzy stają się jej najbliższą rodziną i pozwalają jej w końcu poczuć się jak w domu. Lorna ma tylko jeden warunek. Jane Doe nie ma prawa zakochać się Jamiem. Tylko, że to już się stało i przyniesie ze sobą tragiczne w skutkach konsekwencje.\nTo nie jest typowa historia, która zaczyna się i kończy w tym samym punkcie. Nie jest także schematyczna czy przewidywalna co uważam za jej największą zaletę. Od samego początku nie możemy być pewni jak potoczą się losy bohaterów a autorka dodatkowo stawia na ich drodze wiele wyzwań i niepowodzeń. Mijają lata, wszyscy się zmieniają, uczucia jednak pozostają te same, może nawet silniejsze i to wszystko prowadzi do wielu zaskoczeń w fabule, licznych momentów pełnych szoku, skrywanej urazy i walki o własne miejsce w świecie. Podczas czytania spotkacie zatem na tej drodze wiele emocji, nie zawsze tych dobrych, ale dzięki wielowymiarowej, dojrzałej kreacji bohaterów zrozumiecie, że ich losy właśnie tak miały się potoczyć i zaakceptujecie wszystko, tak jak ja to zrobiłam, licząc, że życie okaże się dla nich łaskawe.\nJestem zachwycona tą powieścią. "Twoja wina" wywarła na mnie ogromne wrażenie i nawet nie spodziewałam się, że ta historia tak mocno mnie wciągnie. Zawsze głęboko przeżywałam pisane przez Samanthę Young historie, ale ta wydała mi się najgłębsza, najbardziej emocjonalna i dojrzała a przy tym trafiła prosto do mojego serca. Kibicowałam bohaterom do samego końca, na własnej skórze przeżywając to samo co oni, więc myślę, że możemy to uznać za najlepszą rekomendację.\n"Jej stalker" Lily White, Tyt. oryg. The Danger You Know, Wyd. Niezwykłe, Str. 344\nNa początku pomyślałam sobie, że Lily White chyba zwariowała. Po przeczytaniu opisu jej książki nie miałam wątpliwości, że czeka mnie dość oryginalna lektura, ale nie byłam pewna czy została ona napisana w dobrym guście. A jednak, mimo początkowego sceptycyzmy, dałam się wciągnąć w historię na całego, a to co działo się w mojej głowie podczas śledzenia wydarzeń przypominało rozpędzony do maksymalnej prędkości rollercoaster.\nTytuł słuszny, wręcz powiedziałabym, że w punkt wymyślony. Cała opowieść opiera się właśnie na stalkingu, na prześladowaniu, chodzeniu krok w krok za dziewczyną, wręcz do absurdu. Ari, płatny zabójca, był pozbawionym emocji mężczyzną, który wykonywał swoją pracę bez mrugnięcia okiem i oczekiwał jedynie hojnej zapłaty. Jednak pewnego dnia wszystko się zmieniło, gdy zauważa na miejscu zbrodni córkę jednej ze swych ofiar. Zafascynowany szesnastolatką zaczyna śledzić ją krok w krok i nie odpuszcza, chociaż mijają lata.\nBrzmi przerażająco? Tak właśnie pomyślałam sobie na początku. W dodatku byłam przekonana, że cały ten Ari ma nieźle pod sufitem. Ale muszę Wam się przyznać, że bardzo szybko zmieniłam o nim zdanie i wręcz polubiłam tą jego mroczną, niebezpieczną, wręcz dziką kreację. Był bohaterem niepewnym co do dalszego kroku, zaskakującym i podstępnym, walczącym ze skrajnymi emocjami, które brały górę w najmniej oczekiwanym momencie, dzięki czemu historia była dynamiczna i nieustannie utrzymywała mocne, uzależniające napięcie, wprowadzające nas do romansu lub czegoś w podobnym stylu, bo trudno mi określić formę powiązania pomiędzy Arim a jego ofiarą.\nJedno jest pewne, ta książka ma w sobie to coś. Jest dzika, uzależniająca, niebezpieczna i porywcza. Skupia się w dużej mierze na opisach i mniej jest w niej akcji niżbym wymagała tego od innych książek, ale w tym przypadku chyba nie mogło być inaczej. Poznajemy to co siedzi w głowie głównego bohatera, obserwujemy wraz z nim Adeline oraz ich relację, która zmienia się z upływem lat.\n"Jej stalker" to książka nietypowa, inna niż wszystkie, ale przez to oryginalna i warta poznania. Wciągnęła mnie na całego i całość przeczytałam w zaledwie jeden wieczór. Chociaż królują tutaj przede wszystkim wewnętrzne opisy to nie brakuje także uzupełniających wszystko emocji. Jeśli zatem lubicie książki odważne i pełne wyzwań dla czytelnika, nie mogę Wam jej nie polecić.\n"Lato Pauli" Anna M. Gorgolewska, Wyd. Novae Res, Str. 288\nNie ma tego złego, czyli jak znaleźć wiernego psa i miłość.\nSubtelna, nastrojowa, lekka powieść młodzieżowa zabiera czytelnika w sam środek rozterek głównej bohaterki, która właśnie wkracza w dorosłość. Czy zaskoczy nas swoimi wyborami? A może zaimponuje dojrzałością? O tym postanowiłam się przekonać sięgając po "Lato Pauli".\nPowieść dedykowana jest nastoletnim czytelnikom z racji na wiek bohaterki, ponieważ Paula ma szesnaście lat i ogólnie historia utrzymana jest w dość lekkim klimacie właśnie charakterystycznym dla tego gatunku. Ja jednak już dawno mam za sobą te czasy i nie wpisuję się w kategorię wiekową a jednak podczas czytania bawiłam się zaskakująco dobrze. Jedyne czego żałuję to czas, kiedy sięgnęłam po książkę, ponieważ wydaje się ona zdecydowanie lepiej wpisywać w okres lata i wakacji.\nPaula kończy gimnazjum a przed nią dwa miesiące beztroski. Przynajmniej takie były plany. Jednak nowa szkoła to nowe wyzwania a także nowe znajomości. Przyjaciółki więc porzuciły znajomość z dziewczyną na rzecz nowych wyzwań a chłopak do którego Paula wzdychała wyjechał. Jak więc spożytkować czas, kiedy miało się tyle planów a żaden z nich nie wypalił? Okazuje się, że te spontaniczne działania są najlepsze i ten motyw najbardziej podobał mi się w książce - nie planować a dać porwać się chwili, która niesie ze sobą zarówno wzloty i upadki, ale wydaje się znacznie lepsza od pierwotnych planów dziewczyny.\nAutorka ma na swoim koncie kilka powieści, więc nie mówimy tutaj o debiucie i to się czuje. Książka jest przemyślana, dobrze napisana, proporcje między dialogami a opisami zachowane są wzorowo. Fabuła jest dynamiczna, cała opowieść stosunkowo krótka, ale przez to czyta się szybko i przyjemnie. Nie jest to może lektura, która niesie ze sobą mocne przesłanie, ale przywołuje uśmiech na ustach i sprawia, że na sercu robi się trochę lżej. Paula mając u swojego boku uratowanego psa Błotka, którego ogromnie polubiłam, oraz wspaniałą rodzinę czy sąsiada hodującego nietoperze, zabrała mnie do swojego świata, który okazał się radosny i otwarty na czytelnika przez co miło spędziłam czas i nawet smutno było mi rozstawać się z bohaterami.\nLekka niczym wiosenny wietrzyk, przyjemna i czasami nawet zabawna książka Anny M. Gorgolewskiej to jedna z tych książek, które fantastycznie sprawdzą się jako lektura po ciężkim dniu. "Lato Pauli" co prawda lepiej wpisuje się w tytułowy letni klimat, ale ja czytałam zimą, gdy mróz za oknem dawał popalić i czułam, że historia rozgrzewa mnie od środka nie tylko sympatycznym wątkiem romantycznym.\nBohaterowie to zakręcone osobowości, których nie da się nie lubić. Don jest bardzo specyficzny, ale przy tym bardzo sympatyczny i jego kiepskie próby upolowania idealnej kandydatki na żonę czasami wzbudzają współczucie, a jeszcze kiedy indziej - szczery uśmiech, bo poczynania tej dwójki to nieporadne próby odnalezienia się w zwykłej rzeczywistości. Rosie jest skomplikowana i kryje w sobie kilka tajemnic, które kuszą czytelnika a Don - nieporadny i lubiący powtarzać jedną czynność w nieskończoność, w końcu będzie zmuszony pomóc dziewczynie i... zrobi to z wielką przyjemnością. Dlaczego? Przekonajcie się sami!\n"Mój książę" Julia Quinn, Tyt. oryg. The Duke and I, Wyd. Zysk i S-ka, Str. 480\nRomans historyczny nie jest dla każdego, ale jeśli lubicie ten gatunek to obok książek Julii Quinn nie możecie przejść obojętnie. Książki tej autorki sprawdzą się również jako wprowadzenie do romansów i intryg z dawnych czasów.\n"Mój książę" to pierwszy tom serii Bridgertonowe, która rozgłos zyskała dzięki ekranizacji na Netflixie. Gdyby nie to, książka przeszłaby raczej bez echa, ponieważ to nie jest jej pierwsze, nawet nie drugie wydanie, a wszystko to przez małą popularność tego gatunku. Szkoda, ponieważ sądzę, że dla romantyczki nie ma lepszej książki niż romans historyczny, w którym króluje cała masa emocji i plejada przeróżnych osobowości. W dodatku Julia Quinn zna się na rzeczy i potrafi fantastycznie pisać, przez co jej książki wciągają już od pierwszej strony a potwierdzenie właśnie mamy przed sobą.\nLondyn, rok 1813. Daphne Bridgerton, urocza i inteligentna, nie może znaleźć dla siebie męża. Wielu panów widzi z niej serdeczną przyjaciółkę, ale jak na złość żaden nie prosi jej o rękę. Dlatego pewnego dnia, wbrew zdrowemu rozsądkowi, kobieta godzi się na propozycję Simona Hastingsa, który w przeciwieństwie do niej nie marzy o małżeństwie i ma już dość naprzykrzających się mam panien na wydaniu. On będzie udawał jej adoratora, ona zyska uznanie wśród innych panów, gdy dowiedzą się, że sam książę zainteresował się jej osobą. Tylko czy taki układ naprawdę ma szansę się sprawdzić?\nZaskakująca, zabawna, serdeczna i bardzo wciągająca. Tak w skrócie można określić książkę, która bardzo szybko pozwoliła mi wkroczyć do swojego świata a także ogromnie polubić bohaterów. Quinn kreuje bowiem swoje postacie jako pełnowymiarowe sylwetki, z charakterkami i własnym zdaniem, przez co otrzymujemy bohaterów z krwi i kości, którzy mają w tej książce sporo do powiedzenia. Daphne i Simon to dwójka indywidualistów, którzy nie dadzą się zaszufladkować i będą walczyć o swoje, ale jak się domyślacie miłość trafi ich z zupełnie nieoczekiwanej strony a chemia zaiskrzy z podwójną siłą.\n"Mój książę" to lektura przyjemna, wciągająca i idealna dla każdej romantyczki. Zaskakuje podjętym przez bohaterów wyzwaniem, trzyma w napięciu, gdy wiadomo, że sekret prędzej czy później wyjdzie na jaw. Bardzo podobała mi się lekkość stylu autorki a także sami bohaterowie w towarzystwie których z przyjemnością spędziłam te kilka czytelniczych godzin. Polecam zatem każdemu, bez względu na preferencje czytelnicze.\n"Wredny Szef" Katarzyna Rzepecka, Wyd. Niezwykłe, Str. 314\n"Lucca" Sarah Brianne, Tyt. oryg. Lucca, Wyd. Niezwykłe, Str. 292\nSzanuję Sarah Brianne za konkrety. Za to, że jej książki nie są przegadane, bohaterowie papierowi a historia bez emocji. To jedna z tych autorek, która na dość niewielkiej liczbie stron potrafi zdziałać cuda i niejednokrotnie zaskoczyć czytelnika.\nW trzecim tomie poznaliśmy Chloe, w czwartym więc nie było opcji, by nie pojawił się Lucca. Jeśli śledzicie serię od początku doskonale wiecie jakie emocje wiążą się z przedstawieniem kolejnych postaci oraz ich romantycznymi problemami, które w mafijnym świecie nie tylko narażone są na ryzyko, ale także na demony czające się wewnątrz członków załogi.\nLucca jest jednym z takich bohaterów. Niebezpieczny, zamknięty sobie, przekonany, że nosi w sercu mrok. Autorka fantastycznie przedstawiła jego strach przed ryzykiem jeśli chodzi o uczucia, kontrastując przy tym z bezwzględnością jaka go charakteryzuje. To niełatwy mężczyzna, który zatracił swoje człowieczeństw zdobywając kolejne szczeble mafijnej hierarchii, ale zdecydowanie zyskuje przy bliższym spotkaniu. Szczególnie w kontakcie z Chloe, moją ulubienicą tego cyklu, która wydaje się być stworzona dla niego.\nTutaj nie ma łatwych rozwiązań. Nie oczekujcie zatem prostego romansu. Nic nie dzieje się bez przyczyny a na pewno nic nie podąża po linii prostej. Podczas czytania pojawi się wiele przeciwności, bohaterowie będą musieli zmierzyć się z problemami a czytelnik poczuje przyspieszone bicie serca w obawie o losy postaci. To jednak największy atut tej historii - jej dążenie na przekór, wciąż odsuwanie w nieskończoność tego co nieuniknione.\nLucca stanie w obronie Chloe, będzie walczył o poznanie prawdy na temat jej przeszłości i mam nadzieję, że podbije Wasze serca tak jak podbił moje. Polecam czytać "Chloe" oraz "Lucca" jako całość, ponieważ obie książki wzajemnie się uzupełniają. Jeśli szukacie więc ciekawej, dobrze napisanej serii mafijnej, która bardziej stawia na emocje niż brutalność - Sarah Brianne Was nie zawiedzie.\n"Chloe" Sarah Brianne, Tyt. oryg. Chloe, Wyd. Niezwykłe, Str. 214\nKróciutka, ale treściwa, kolejna książka w serii Made Men ponownie zabiera nas do niebezpiecznego świata mafijnych porachunków, w którym na pierwszym planie królują emocje!\nBardzo lubię książki Sarah Brianne za jej analizowanie sylwetek bohaterów oraz jak najrzetelniejsze przedstawienie ich myśli czy towarzyszących im emocji. Dzięki temu każdy kto pojawi się w polu widzenia od razu zyskuje moją sympatię i staje się ulubieńcem z którym przyjemnie mogę spędzić czas. A jako, że autorka lubi w każdym tomie przybliżać nam pierwszoplanowo inną postać mogę przyjrzeć się naprawdę sporej gromadce postaci.\nTytułowa Chloe, na ten moment, jest moją ulubienicą. Bardzo mocno zżyłam się z jej historią oraz z wydarzeniami jakie ją spotkały. To silna postać, ale posiadająca swoje słabości. Trudno jest jej patrzeć w lustro, ponieważ za każdym razem widzi tam swoje blizny, które przypominają jej o tragedii. Są też i oni, dwóch mężczyzn, którzy zamiast ją ratować, są jedynie wspomnieniem przeszłych wydarzeń.\nChociaż książka liczy sobie niewiele ponad dwieście stron to wystarczy, by na całego wciągnąć czytelnika. Brianne nie tworzy typowej brutalnej serii, chociaż są sceny jedynie dla dorosłych, a przede wszystkim skupia się na działaniach, wydarzeniach, trudnych tematach czy emocjach. Nie jest więc szczególnie krwawo, ale często romantycznie, mrocznie i niebezpiecznie w sposób bardziej uczuciowy. Mi to jednak bardzo odpowiada, ponieważ ta autorka ma nie lada talent do tworzenia wiarygodnych bohaterów czym zaskarbiła sobie moją sympatię.\nNie będę opisywać wydarzeń, bo trzeba je poczuć na własnej skórze. Nie będę zachwalać treści, bo wystarczy, że przeczytacie kilka pierwszych stron a historia sama Was oczaruje. Napiszę jedynie, że to kolejny udany tom w serii, który pozostawia apetyt na więcej i gwarantuje niezapomnianą przygodę.\n"Luca" Agnieszka Siepielska, Wyd. Niezwykłe, Str. 203\nSerię Synowie zemsty lubię przede wszystkim za sarkazm, który charakteryzuje niemal wszystkich bohaterów. Można się uśmiechnąć podczas czytania, można ponaśmiewać się z tych postaci, które zbyt poważnie podchodzą do ironicznych wypowiedzi. Przede wszystkim jednak można miło spędzić czas w towarzystwie członków mafijnego świata.\nTrzecia część serii Agnieszki Siepielskiej jest wyjątkowo krótka, liczy sobie zaledwie dwieście stron i to na początku może wydawać się minusem dla historii. W końcu czy akcja poradzi sobie z rozwojem sytuacji? Czy autorka zdąży przedstawić wszystko co konieczne, by zaciekawić czytelnika? Okazuje się, że kiedy jest pomysł, wystarczy posłużyć się konkretami i nie ciągnąć fabuły w nieskończoność. Otrzymujemy dynamiczną i przy tym nieprzegadaną opowieść, która trzyma poziom poprzedniczek.\nTym razem w rolę głównego bohatera wciela się tytułowy Luca. Kuzyn dwóch poprzednich postaci, czyli Rhysa i Antonia, wydaje się równie zagadkową postacią co dwaj poprzedni panowie. I równie niechętną do konwersacji. Jest też bezwzględny, pewny siebie i zakochany w Maxine. Ona jednak ma swoje własne sekrety i problemy, z którymi nie tak łatwo będzie sobie poradzić.\nTo nieskomplikowana książka, podobnie jak jej poprzedniczki, którą możecie śmiało czytać bez zachowania chronologii. Jeśli lubicie mafijne romanse z mrocznymi męskimi bohaterami to zapewne lektura przypadnie Wam do gustu. Mnie nieszczególnie przekonują kreacje bohaterów, ponieważ ani postacie kobiece, ani tym bardziej panowie z mafii nie wypadają wiarygodnie, ale doceniam całość fabularną i ogólny motyw, który w literaturze bardzo lubię. Dlatego właśnie sięgam po kolejne tomy serii, chociaż zauważam, że słabą stroną autorki są bohaterowie, ale paradoksalnie nie cierpią na tym szczególnie dialogi.\n"Luca" to niepewność w stosunku do tego jak potoczą się losy bohaterów. Strach przed powrotem niebezpiecznych mężczyzn oraz brak szczęśliwego jutra. W tej książce znajdziecie sporo emocji i to na pewno przemawia na jej korzyść. Nie zrażajcie się tym, że narzekam na bohaterów - jeśli wcześniejsze książki autorki przypadły Wam do gustu to i ta na pewno spełni Wasze oczekiwania.\n"Niegrzeczny rockman" Kristen Callihan, Tyt. oryg. Fall, Wyd. Muza, Str. 512\nKristen Callihan powraca z trzecim tomem swojej romantycznej, muzycznej serii. Czy i tym razem porwie nas w wir emocjonującej przygody, która przyspieszy bicie serca?\nTo jedna z tych serii, którą śmiało możecie czytać bez zachowania chronologii. Każda część jest oddzielną historią opowiadającą o losach wybranych bohaterów. Tym razem na pierwszym planie pojawił się John "Jax" Blackwood, jedna z tych postaci, która intrygowała mnie już od pierwszego tomu, ponieważ przejawiał się gdzieś na drugim planie i otrzymałam na jego temat zaledwie garstkę informacji. To jednak wystarczyło, żebym zainteresowała się jego losami i gdy w moje ręce wpadła lektura nawiązująca w pełni do jego opowieści - nie mogłam się jej oprzeć.\nAutorka pisze lekko, jej styl jest właściwie banalny a sama historia dość typowa. Jednak i takie książki miło się czyta, gdy historia jest pełna emocji i osobistego uroku. Przygotujcie się więc na lekturę niekoniecznie skomplikowaną, opowiadającą o bohaterach takich jak my, którzy mierzą się z własnymi demonami. Ten motyw podobał mi się najbardziej, ponieważ poza codziennością, wymagającą pracą, przyjaźnią czy miłością Callihan poruszyła także problematykę samobójstwa oraz życia w świetle tych działań.\nJax dwa lata temu próbował odebrać sobie życie. Od tej pory tkwi w próżni, nie odczuwa głębszych emocji i wydaje się, jakby żył gdzieś obok, bez chęci i walki o siebie. Jednak pewnego dnia poznaje Stellę i to spotkanie całkowicie go odmienia. Ona nie wie, że jej nowy znajomy to supergwiazda rocka, nie wie też jakie problemy ze sobą niesie. Stella jest jednak dziewczyną, która nie obawia się wyzwań, szczególnie, gdy te wprowadzają się tuż obok i wchodzą w rolę jej osobistego, seksownego sąsiada. Tylko czy warto zaryzykować, skoro dziewczyna poznała smak straty i porzucenia?\nTo przyjemna opowieść, niezobowiązująca, ale i jednocześnie niosąca otuchę. Na początku jest smutno, przygnębiająco, gdy Jax czuje wielką niechęć do życia, ale przyjemnie było obserwować jak rozkwita i jego nastawienie w pełni się zmienia. Kristen Callihan opowiada o sile miłości, przyjaźni i oddania, o wyzwaniach i głębokich uczuciach, które wszystko zmieniają. "Niegrzeczny rockman" jest idealną lekturą na leniwe popołudnie dla wszystkich romantyczek.\n"Towarzyszka mafii" Inga Juszczak, Wyd. Niezwykłe, Str. 293\nW jednej sekundzie wszystkie plany na przyszłość runęły.\nKsiążka książce nie równa, więc nic dziwnego, że wiele autorek próbuje swoich sił w popularnych ostatnio seriach mafijnych. Inga Juszczak to debiutujące nazwisko w tej kategorii, więc z chęcią zdecydowałam się na jej lekturę, by zobaczyć czy zaskoczy mnie i oczaruje.\nEllie porzucona przez narzeczonego czuje się fatalnie. Postanawia więc raz na zawsze rozstać się ze swoim starym życiem i wyrusza do Madrytu, gdzie przyjaciel zagwarantował jej pracę marzeń. Już od pierwszych dni w domu, w którym przyjdzie jej pracować, Ellie czuje się jak u siebie, jednak nie spodziewa się, że już niebawem dowie się o swoim nowy pracodawcy rzeczy, które staną się dla nie prawdziwym zagrożeniem.\nNa pewno minusem dla tej książki jest sporo widocznych schematów. Chociaż historię czyta się przyjemnie, bo styl autorki jest lekki i ładnie prowadzi nas przez fabułę, to wciąż zderzamy się z czymś znanym, czymś co już wcześniej było. Nie ma w tej książce nic odkrywczego, jest dziewczyna, która ma złamane serce, nowy start, praca za granicą i tajemnicza znajomość z seksownym pracodawcą. Fajnie, ciekawie, ale bez fajerwerków.\nKreacja Ellie jest dość naiwna. To młoda dziewczyna, która wszędzie czuje się jak w domu, nie ma żadnych podejrzeń a jej argumenty można bardzo łatwo zakwestionować. Nie była zła jako bohaterka, ale jej lekkomyślność i ciągłe obrażanie mogą zdecydowanie wpłynąć na jej niekorzyść. Diego, jej pracodawca, to inne nastawienie. Baron narkotykowy, przedstawiciel najwyższej elity mafijnej, człowiek bezwzględny, ale w stosunku do Ellie strasznie emocjonalny. Fajny, intrygujący, znacznie bardziej przypadł mi do gustu niż Ellie. W konfrontacji bohater a fabuła stawiam jednak na tą drugą, która zaskoczyła mnie pomieszaniem z poplątaniem, gdy wyszły na jaw wszystkie tajniki mafijnego świata Diega. Tu autorka wykazała się sporą pomysłowością jeśli chodzi o zawiłe zwroty w akcji i samo jej tempo co na pewno wpływa na pozytywne aspekty tej powieści.\n"Towarzyszka mafii" to ciekawy wstęp do serii, ale nie idealny. Autorka debiutuje, więc na razie przymykam oko na niedociągnięcia, bo widzę w tej książce potencjał. Zobaczymy więc jak rozwinie się talent autorki w kolejnych tomach a tymczasem ani nie polecam, ani nie odradzam, decyzję z wyborem książki pozostawiam Wam. Myślę, że jak na niezobowiązującą lekturę sprawdzi się dobrze, nie powinniście czuć zawodu. Od siebie jednak dodam, że najlepiej osobiście przekonać się na sobie czy dana książka Wam przypadnie do gustu, bo świat mafijny jest na tyle zawiły, że każdemu przypadnie coś innego.\n"Tiny Pretty Things" Sona Charaipotra, Dhonielle Clayton, Tyt. oryg. Tiny Pretty Things, Wyd. Ya!, Str. 464\nPołączenie „Czarnego Łabędzia” i „Pretty Little Liars” – poruszająca historia o uczennicach elitarnej szkoły baletowej, które zrobią wszystko w walce o tytuł najlepszej na roku.\nPrzyznam, że o powieści nie słyszałam nic, ale gdy Netflix ogłosił swoją premierę, nagle zrobiło się głośno. Nic w tym dziwnego, bo w końcu byle jakie książki nie otrzymują filmowych adaptacji. Zaintrygowana postanowiłam więc sprawdzić w czym tkwi urok tej historii i najpierw - obowiązkowo - zmierzyłam się z książką a dopiero później z jej filmową serią.\nBalet nigdy nie był w moim zasięgu, ale gdzieś w głębi serca zawsze marzyłam, by mieć taki talent. Dlatego zawsze z przyjemnością oglądam wszystkie przedstawienia baletowe i śledzę mistrzów w ich najlepszych dziełach. Filmów powstało sporo na temat tej dyscypliny, ale książek jest na lekarstwo. A szkoda, bo jak się okazuje, można to przedstawić bardzo obrazowo i nie jednego czytelnika przekonać, że balet ma w sobie wiele gracji i uroku. Choć może nie w szkole z powyższej lektury, bo tam, wśród tych intryg i kłamstw, raczej nie miałabym ochoty się znaleźć.\nDuetu autorskiego nie znam, twórczości autorek z osobna również. Muszę jednak przyznać, że obie panie połączyły siły i wyszło im to naprawdę ciekawie. Niemal od pierwszej strony wciągnęły mnie w intrygujący świat rządzący się dość rygorystycznymi zasadami. Poznajemy losy dziewcząt uczęszczającej do bardzo elitarnej szkoły baletowe a to wywiera na nie wielką presję. Czują się niedowartościowane, rzucone w środek chorego wyścigu i przez to same wzajemnie rzucają sobie kłody pod nogi. A są przy tym bezwzględne! Z rosnącym zainteresowaniem obserwowałam jak trzy przyjaciółki walczą o pozycję w szkole a z każdą kolejną stroną na jaw wychodziły nowe tajemnice.\nGigi, Bette i June to trzy przyjaciółki i jednocześnie trzy najlepsze przyjaciółki, które do tej pory trzymały się razem. Jednak nacisk ze strony nauczycieli oraz rosnące wokół nich oczekiwania zmieniają ich w odrębne jednostki co okazało się najciekawszym motywem dla tej historii. Brak skrupułów, bezwzględność, prawdziwe oblicze człowieka widziane oczami trzech bohaterek wciąga czytelnika od pierwszej do ostatniej strony i zapewnia mu nie lada rozrywkę.\nŚmiało mogę określić "Tiny Pretty Things" bardzo intrygującą powieścią. Autorki fantastycznie przedstawiły targające bohaterkami emocje, ujęły popadnie ze skrajności w skrajność a dodatkowo wprowadziły mroczny klimat dodający historii uroku. Kłamstwa, poniżanie oraz nieustająca presja wciągają czytelnika w wir zaskakujących wydarzeń, ukazując mu świat baletu od tej najgorszej strony. Jestem pozytywnie zaskoczona lekturą i cieszę się, że autorki postawiły na sporo detali i dużą wiarygodność historii.


Pozycjonowanie stron w serwisie Aiesec - http://aiesec.rzeszow.pl/\nPozycjonowanie stron w serwisie Aiesec\npozycjonowanie stron inowrocław Kto wykonuje usługę pozycjonowania? Jeśli prowadzimy własną firmę, działalność gospodarczą lub pracujemy w jakimś dziale usług i posiadamy własną stro\npozycjonowanie knurów Kto zajmuje się pozycjonowaniem? Jeśli prowadzimy własną firmę, działalność gospodarczą lub pracujemy w jakimś dziale usług i posiadamy własną stronę interneto\npozycjonowanie stron żory Metoda ta jest odrębnym nurtem contentMetoda ta jest odrębnym nurtem content marketingu. Jej fenomen polega na uznaniu osobowości odbiorcy za bardziej istotny ele\npozycjonowanie stron cieszyn Pozycjonowanie witryn w internecie Pisanie tekstów pod SEO od wielu lat jest bardzo popularne. Są to artykuły dobrej jakości, które jednak zawierają odpow\npozycjonowanie stron tarnów Czy Google może ukarać? W niniejszym artykule zastanawiamy się nad tym, czy Google może karać strony internetowe. Czy można zrobić coś, za co można, mówiąc kolokw\npozycjonowanie stron jelenia góra Dobór właściwych słów kluczowych używanych na stronach internetowych Do ważnych usług powiązanych z marketingiem internetowym należy pozycjonowanie\npozycjonowanie stron żory precli na rzecz content marketingu czyliW procesie pozycjonowania teksty odgrywają ważną rolę. Aby wspierać pozycjonowanie strony, powinny zawierać słowa kluczowe, na które s\npozycjonowanie mikołów Podnoszenie pozycji strony internetowej w wyszukiwarceWszystkie osoby, które zajmują się poszukiwaniem stron internetowych zwracają uwagę na to, że w celu\npozycjonowanie stron tarnowskie góry Co oznacza linkowanie w pozycjonowaniu? Linkowanie jest jedną z metod wykorzystywaną w pozycjonowaniu. Z angielskiego link building oznacza zestaw działań zarówno\npozycjonowanie chorzów Cytat z Wikipedii, hasło: Optymalizacja_dla_wyszukiwarek_internetowych Terminologiaedytuj Pod koniec 2009 roku Google wprowadziło wyszukiwanie w czasie rzeczywistym (Re\nDodane: 19:07 17. 04. 2019\nIdziemy do dentysty - poradnikCzy można prowadzić sprawy spadkowe w niedzielę nie handlową?Nie wszystko musisz robić samaGdzie zamówić tłumaczenia?Pulsar BHPTaksi, a inne środki komunikacjiSolution for pipe`s problemNie marnuj czasu na sprzątanieCzym jest ból i jak sobie z nim radzić?O nieperfekcyjnej pani domuTeksty techniczneProjektowanie stron RybnikO meblach na imprezeEfekty przy treninguAutokary czyli transport grupowyKilka sposobów na ogrzewanie - o nagrzewnicachCall center od środkaKrótko i zwięźle o poligrafiiPoradnik zimowy - ogrzewanieCzego nie wiesz o zabiegach kosmetycznych?Aktualności internetoweUbytki i braki w stałych zębachO autokarach i transporcieNowoczesne kliniki i szpitale. PrywatnieObrona w sądzie. PrawnikKonieczność remontuTeż nienawidzisz sprzątać?Mycie samochodówStyl prowansalski i inneDobre formy reklamy drukowanej


Moje dziecko nie będzie jeździć w RWF, bo nie będę go widzieć! :: fotelik.info - foteliki samochodowe dla dzieci\nMoje dziecko nie będzie jeździć w RWF, bo nie będę go widzieć!\nData dodania: 2019-08-13 16:46:11 Ostatnia aktualizacja: 2019-08-13 16:49:38\nCzęsto przyjeżdżają do nas klienci, którzy już na wstępie oznajmiają, że chcą nowy fotelik, ale... PRZODEM DO KIERUNKU RUCHU. Pomimo tego, że dziecko ma ledwo ponad rok... Argument? Chcemy go widzieć. Obalmy raz na zawsze mit - braku kontaktu z dzieckiem.\nCzy brak kontaktu wzrokowego, w ogóle jest w dzisiejszych czasach problemem? w 2019 roku, mamy bardzo wiele narzędzi, które pozwalają nam na obserwację dziecka w foteliku RWF. Brak kontaktu wzrokowego, nie powinien więc być problemem i nie powinien być używany jako argument przeciwko fotelikom RWF.\nDlaczego foteliki RWF są bezpieczniejsze od tych montowanych tyłem? Mówimy tu oczywiście o fotelikach kategorii 0-13 (tutaj BEZWZGLĘDNIE) należy montować je tyłem, oraz foteliki drugiej kategorii: 9-18 kg, które niestety... bardzo często montowane są już przodem. Nie bierzemy tu pod uwagę fotelików z kategorii 15-36 kg, które jeżeli są dobrane odpowiednio do dziecka i samochodu, są równie bezpieczne jak foteliki tyłem do kierunku jazdy. Fotelików 15-36 kg, NIGDY nie próbujemy montować tyłem do kierunku jazdy. Pamiętajmy, że foteliki, które przeznaczone są do jazdy przodem, są przeznaczone do jazdy przodem. Foteliki, które przeznaczone są do jazdy tyłem, montujemy TYLKO tyłem. Wyjątkiem są foteliki, które możemy montować i przodem i tyłem (informacja od producenta), ponieważ w taki sposób były testowane.\nDLACZEGO FOTELIKI RWF SĄ 5X BARDZIEJ BEZPIECZNE?\nPaweł Kurpiewski - twórca serwisu fotelik.info , pierwszy w Polsce inżynier - biomechanik zderzeń, fotelikami tyłem do kierunku jazdy, zainteresował się już... ponad 20 lat temu(!) Wtedy w Polsce to była nowość, ale w krajach Skandynawskich, a zwłaszcza w Szwecji - coś tak oczywistego jak to, że niebo jest niebieskie. Również w USA, foteliki montowane do 18 kg muszą mieć możliwość montowania tyłem do kierunku jazdy w standardzie. Jak mówi Paweł Kurpiewski -"właśnie to odkrycie, w czasach, gdy jeszcze nie zajmowałem się biomechaniką zderzeń, spowodowało zmianę mojego kierunku dyplomowania. Uznałem, że jest to coś niedopuszczalnego, żeby dzieci w Polsce ginęły z powodów nieznajomości tej technologii ochrony, która wdrożona w krajach skandynawskich na dużą skalę, oraz na skalę masową w Stanach Zjednoczonych, przyniosła radykalne zmniejszenie się liczby ciężko rannych i śmiertelnie rannych dzieci podczas wypadków. Musieliśmy się sporo napracować, żeby oficjalni importerzy w Polsce zaczęli je sprowadzać. Cieszę się, że mogłem mieć w tym swój udział."\nTeraz, kiedy wiemy już, że dziecko jadące tyłem do kierunku jazdy ma 5x więcej szans na przeżycie, warto zadać sobie pytanie czy argument braku kontaktu wzrokowego, powinien w ogóle być brany pod uwagę. Zwłaszcza, że nawet na to, producenci akcesoriów fotelikowych znaleźli rozwiązanie:\nWielu rodziców uważa, że kontakt wzrokowy podczas jazdy samochodem z niemowlęciem jest bardzo ważny. Rodzice martwią się, że montując fotelik na tylnym siedzeniu nie będą mogli kontrolować tego, co robi dziecko. Problem można rozwiązać poprzez zastosowanie specjalnych lusterek montowanych na zagłówkach tylnych siedzeń i/lub dodatkowych lusterek przednich. Dzięki nim dzieci mogą korzystać z bezpieczniejszego mocowania fotelika na tylnej kanapie, nie tracąc przy tym kontaktu wzrokowego z rodzicem siedzącym za kierownicą. Tutaj możesz przeczytać więcej, o fotelikach dla roczniaków - fotelik dla rocznego dziecka.\nCo na temat lusterek sądzi Paweł Kurpiewskim - biomechanik zderzeń?\n"Nie uważam za niezbędne, aby zapewniać sobie stuprocentowy, 24 godzinny kontakt wzrokowy z moim dzieckiem np. podczas zabawy, więc dlaczego zatem mam się niepokoić o brak takiego kontaktu podczas jazdy samochodem? Moje dziecko nie ma ze mną kontaktu wzrokowego podczas jazdy samochodem. Nie płacze z tego powodu i nie jest mu z tym źle. Jeździ tak od urodzenia i uznaje to za normę". - Paweł Kurpiewski, ekspert serwisu fotelik.info.\nZaciekawił Cię temat lusterek? Masz dziecko w w foteliku RWF z którym chciałbyś/chciałabyś mieć kontakt podczas jazdy samochodem? A może idziesz na baby shower, chrzciny czy pierwszą wizytę do rodziców maluszka? Sprawdź ofertę wyselekcjonowanych lusterek w sklepie fotelik.info lusterka do fotelików RWF


Forum Civilization.org.pl :: Pakt "Ostatnie szansa przeciw Ragnarowi" (cheos)\nForum Civilization.org.pl Forum Index » Civilization IV » Gry wielu graczy » Dyplo KAC » Archiwum » Dyplo #6 » Pakty nie(tajne) » Pakt "Ostatnie szansa przeciw Ragnarowi" (cheos) Previous topic «» Next topic\nPakt "Ostatnie szansa przeciw Ragnarowi" (cheos)\nPosted: 2011-11-15, 21:40 Pakt "Ostatnie szansa przeciw Ragnarowi" (cheos)\nPakt numer 997, założony 2011-02-16 00:18:34 przez cheos (cheos (Gilgamesz / Majowie))\nNazwa paktu: Ostatnie szansa przeciw Ragnarowi\ncheos (cheos (Gilgamesz / Majowie)) 2011-02-16 00:20:43\nMacie teraz ostatnią szansę na atak na Ragnara.\nStracił sporo wojska paląc mi miasto jedynkę.\nStolicy będę bronił jeszcze jakiś czas.\nZ każdej innej strony praktycznie nie ma wojska, wszystko śle do mnie.\nZastanówcie się czy nie warto teraz uderzyć z trzech stron.\nbombel79 (Bombel ( Mansa Musa / Kmerzy ) ) 2011-02-16 07:35:12\ntylko ze on ma axy a ja wojow... samemu sie nie wychyle... moge ewentualnie pomoc jak luk w niego wjedzie...\ncheos (cheos (Gilgamesz / Majowie)) 2011-02-16 12:56:04\nAxy wysyła do mnie.\nLuk co ty na to ?\nbombel79 (Bombel ( Mansa Musa / Kmerzy ) ) 2011-02-16 13:48:36\nwystarczy 1 ax zeby zastopowac cala moja armie...\nlukgin (Lukgin ( Hatszepsut / Francja ) ) 2011-02-16 15:11:35\nJa mam za mało axow, żeby uderzyć. Ragnar jest agresywny, więc trzeba mieć przewagę w wojsku, aby coś zdziałać. Ty masz tylko łuczników, a Bombel tylko wojowników, więc marna by to była koalicja. Ja stawiam na pokojowy rozwój. Mam jeszcze tereny do zasiedlenia, więc buduję seta.\nForum Civilization.org.pl Forum Index » Civilization IV » Gry wielu graczy » Dyplo KAC » Archiwum » Dyplo #6 » Pakty nie(tajne) » Pakt "Ostatnie szansa przeciw Ragnarowi" (cheos)\nSticky: Pakt "Sojusz przeciw Korei" (cheos)\ncheos, Bobek1971, wraith Shaka[D14] Pakty nie(tajne) 1 2011-11-15, 21:40\nwnuczus, Barteq, dzia Shaka[D14] Pakty odtajnione 1 2013-10-11, 21:14


Paco López: Zasłużyliśmy na coś więcej, Levante musi utrzymać się w lidze › FCBarca.com\nPaco López: Zasłużyliśmy na coś więcej, Levante musi utrzymać się w lidze\nOpiekun Levante przyznał po meczu, że jest bardzo zadowolony z postawy swoich zawodników, i jednocześnie wyraził ubolewanie z powodu negatywnego rezultatu.\nByliście bardzo blisko zapunktowania na Camp Nou, prawda?\nTak, możemy być bardzo dumni z drużyny. Wyjeżdżamy ze słodko-gorzkim posmakiem, ponieważ nie wiem, czy kiedykolwiek wcześniej Levante było tak bliskie zdobycia punktów na tym stadionie. Ujrzenie Barçy niemal proszącej o zakończenie spotkania daje mi jeszcze więcej wiary i przekonania, że nasz zespół musi pozostać w Primera División. Musieliśmy się bronić, ale to jest normalne. Potem poprawiliśmy kilka rzeczy i po utracie bramki ruszyliśmy do ataku.\nCzy ten wynik jest sprawiedliwy?\nZwycięstwa zawsze są sprawiedliwe, ale czymś innym są zasługi i Levante zasługiwało na wywiezienie z Camp Nou czegoś więcej. Naciskaliśmy i graliśmy do przodu. Ocena naszego występu byłaby najwyższa, gdyby nie patrzeć na końcowy rezultat. Kiedy wierzy się w określony styl gry, widać to na boisku. To było widoczne w pojedynku z Barçą.\nNaszym zamiarem było wywieranie presji trzema ofensywnymi zawodnikami. Jasonowi i Mosesowi było w pierwszej połowie trochę ciężko. Poprawiliśmy to, ale nie mogliśmy wypuścić się za bardzo do przodu, ponieważ moglibyśmy zostać za to ukarani. Ustaliliśmy, że Morales wejdzie na boisko w drugiej połowie, i tak się stało. Zasługiwaliśmy na remis. Szkoda tej porażki.\nJesteś zadowolony z poprawy gry defensywnej?\nTak. Jestem usatysfakcjonowany również innymi kwestiami. W poprzednich spotkaniach, kiedy rywal zbliżał się do naszej bramki, traciliśmy gola i potem cierpieliśmy. To był aspekt, który staraliśmy się naprawić przez cały sezon. A teraz w jednym meczu udało nam się zachować czyste konto, a z Barçą straciliśmy tylko jedną bramkę. To jednak jest teraz mało ważne. Chcieliśmy zdobyć tutaj punkty i to się nam nie udało.\n28 kwietnia 2019, 16:20\nGdyby grali cały mecz jak ostatnie 15 minut to mogliby powiedzieć, że zasługują na więcej. Jednak przez większość spotkania pokazali się tak, jakby te 1:0 to był i tak niebywały prezent, bo mogli zamknąć pierwszą połowę 3 bramkami w plecy.\nMogliscie dostac wiecej wiec 1 0 to juz prezent\n"Ocena naszego występu byłaby najwyższa, gdyby nie patrzeć na końcowy rezultat.." no trochę chyba go poniosło, pod koniec pokazali pazur, ale nie wydaję mi się, żeby to było w ich wykonaniu jakieś wybitne spotkanie\n28 kwietnia 2019, 13:18\nDla La Ligi dobrze by było,żeby się utrzymali. Lepsza taka drużyna niż np. takie Valladolid.\n28 kwietnia 2019, 13:09\njak we wszystkich meczach będziecie grać z takim zaangażowaniem, że nawet bramkarza na ostatnią minutę wypuścicie w pole to spokojnie się utrzymacie\nGościu nie bierze pod uwagę faktu,że z tyłu głowy mieliśmy środowy pojedynek z Liverpoolem\ni nie przemęczając się zbytnio chcieliśmy postawić kropkę nad i.\nTak więc to 1:0 nam w zupełności wystarczało.


KUL - Wydział Biotechnologii i Nauk o Środowisku - Kaukaz. Wspomnienia\ntytuł: Kaukaz. Wspomnienia\nnumer ISBN: 978-83-60133-30-1\nW naszym kraju słowo Kaukaz powszechnie kojarzy się ze słowem Czeczenia. A więc cóż, jeszcze jedna książka o Czeczenii? Bardzo trudno opowiadać o sześciu miesiącach spędzonych w niewoli czeczeńskiej, na froncie, w sercu wojny, nie pisać o Czeczenii. A jednak nie jest to książka o Czeczenii, nie jest to książka o konflikcie rosyjsko-czeczeńskim, jest to zbiór faktów zdarzeń, w których uczestniczyłam na Kaukazie. To, że wbrew własnej woli zostałam tam w 1999 roku porwana i uwięziona, że znalazłam się w środku działań wojennych i że następnie wróciłam na Kaukaz, do Dagestanu, należy traktować jedynie jako mój los, a nie wybór. Ten właśnie los zdecydował, abym z bliska przyjrzała się Kaukazowi z jego złej i dobrej strony, poczuła na własnej skórze jego okrócieństwo i serdeczność.\nPrzekazana Państwu książka składa się z dwóch części - pierwszej, moich pamiętników z okresu porwania, poisanych w trakcie niewoli, gdy przyglądałam się Kaukazowi przez kraty, oraz drugiej, kiedy z własnej woli przyjechałam tam w roku 2003, aby poznać jego oblicze niezniekształcone potwornościami przemocy.\nCzęść opowiadająca o Kaukazie, który poznałam w roku 2003 ma charakter bardziej radosny. Kaukaz ze swoją kulturą, przyrodą, zwyczajami, a przede wszystkim ludźmi, zauroczył mnie. Nie patrzmy, proszę, na świat Islamu wyłącznie przez pryzmat terroryzmu, z którym sama zetknęłam się tak bardzo boleśnie. Kaukaz to wspaniały rejon świata - tajemniczy, pełen kontrastów, głęboko zakorzenionej specyficznej kultury - aby go osądzić, należy najpierw poznać.\n"Za waszą i naszą wolność" - Polacy na Kaukazie\nAutor: Sylwia GielarekOstatnia aktualizacja: 17.09.2014, godz. 14:35 - Sylwia Gielarek


gameplay.pl Max "zabijaka" Payne 3 growe zaskoczenie roku - recenzja 17.10.2012 - Forum | GRYOnline.pl\ngameplay.pl Max "zabijaka" Payne 3 growe zaskoczenie roku - recenzja\nzaspokojone rządzą wiecznej zabawy\nlitości dla języka: żądza, żądza, żadza\nDobra gra, a i owszem, ale jak dla mnie to na około 80-85.\nGdzie autor tekstu wyczytał że Max Payne 3 jest ostatnią częścią serii?\n@ Hansvonb - chyba może się człowiekowi przytrafić literówka? Poprawione, dzięki za czujność, jednocześnie również uspokajam - ze słownikiem jestem za pan brat.\n@ eFX - rzeczywiście - gdzieś natknąłem się na taką informację, ale już skorygowałem błąd. :) Wynika to z tego, że serią zainteresowałem się niestety dopiero niedawno, jak MP3 dostał niższą cenę.\nTeż dałbym 9.5, do 10 naprawdę nie wiele brakło.\nJest nieco lepsza od poprzedników.\n@ Trzynaście - 10/10 to jest zarezerwowane dla gier przełomowych, a MP3 z pewnością nią nie jest. Mocno też się kłóciłem w myślach czy nie dać 90%, a ocen pomiędzy nie stawiam, bo system co pół punktu uważam za najrozsądniejszy. Ale fakt faktem, że grało mi się wybornie i nie raz mnie ta gra zaskoczyła - pozytywnie, stąd i taka ocena.\nGra naprawdę dobra, zaskoczyła mnie również, ale na pewno więcej niż 8,5 nie należy się, jest ku temu pare powodów, niestety nie chce wnikać w nie teraz i mam nadzieje, że autor to uszanuje, jednocześnie sądze, że ścieżka z gry jest fenomenalna i sama w sobie zasługuje na mocne 9,5/10 a końcowy numer z lotniska (HEALTH - TEARS) na pełne 10/10 - mistrzostwo jak wkomponowali to w gameplay i środowisko i to co się dzieje na ekranie ;)\n@ Amo - a dlaczego miałbym nie uszanować? Właśnie to jest fajne, że każdy ma inne zdanie, a jeśli poprze je żelaznymi argumentami, to ma prawo wystawić stosowną ocenę. Co do sountracka - w tym roku IMHO wygrywa Mass Effect 3 (jak dla mnie - miazga), ale to w sumie też kwestia osobistych upodobań. Jeżeli jeszcze o soundtrackach mogę coś dodać to fakt, że taki świetny Dishonored ścieżkę dźwiękową ma nikłą (niestety), ale nie odejmuje mu to bynajmniej wysokiej grywalności i ogólnie tytuł ten uważam za pretendenta do gry roku. Być może za jakiś czas rozpiszę się i o Dishonored.\nJa osobiście każdą odsłonę oceniłbym na 9.5. Po prostu kocham gry z tej serii <33\nGry z tej serii mają taaaki klimat, że tego się opisać nie da ;d\nJest o tym w tekście. Nie wiem po co to napisałeś..\nna pewno więcej niż 8,5 nie należy się\nBo ty tak twierdzisz? Każdy ma prawo oceniać co chce i jak chce.\n10/10 to jest zarezerwowane dla gier przełomowych\nza włosy Minus za Łysinkę Plus , brawo MaX Payne. ocena wysoka, jak reklama produktu z supermarketu - nie zawyżajcie panowie i panie hajpowanie czyste gry.\n@ Matekso - więc powinienem dać niższą ocenę, bo ty tak uważasz? Nie rozśmieszaj mnie. :) Każdy ma prawo do swojej opinii. Nigdzie nie napisałem też, że poprzednie części były słabsze, bo tak naprawdę nie miałem okazji w nie pograć. Nie oznacza to również, że nie mam prawa do oceny trzeciej części nie grając w poprzedników, bo to jest ocena z mojego punktu widzenia i na samym początku dosadnie to zaznaczam.\nZaskoczenie? Grą AAAA? Od Rockstara? M'kay...\nDla mnie nie było żadnego. Dobra gra mimo, że średnio lubię liniowe gry.\nZ jednej strony zmiany klimatów są dobre dla uniknięcia stagnacji. Z drugiej z klimatami z MP1 i 2 mamy tak małą styczność, że wiadomość o słonecznych miastach południowej Ameryki nie była przyjęta, nomen omen, ciepło.\norbital strajk of grammar nazzikommando engage.\nStrzelanie w mp3 jest nieziemsko satysfakcjonujące. Po pierwszym przejściu od razu odpaliłem nową grę na old school, mimo wystrzelenia ponad 2000 zbirów nadal było mi mało :) W moim rankingu goty 2012 MP3 ma drugie miejsce zaraz na borderlands 2.


Wędzarnia - Forum - serwiswypoczynkowy.pl\nPost autor: Zośka123 » 23 lis 2020, 21:34\nMacie w swoich ogrodach wędzarnie? Ja bardzo bym chciała mieć bo uwielbiam swojskie wyroby. Polećcie, które są warte uwagi.\nPost autor: Miś128 » 23 lis 2020, 22:35\nDzięki własnej wędzarni będziesz mogła robić własne wędliny, które na pewno będą zdrowsze niż te ze sklepu. Jeśli nie wiesz, gdzie je nabyć, polecam zajrzeć na stronę: https://swojskiwyrob.pl/72-wedzarnie-borniak . Tutaj na pewno znajdziesz sporo propozycji, które Ciebie zainteresują ze względu na ceny i jakość.\nPost autor: monana » 30 wrz 2021, 15:45\nNie mam własnej. I tak nie miałabym czasu, żeby to ogarnąć. Ale nie oznacza to, że rezygnuję z wędlin wędoznych naturalnym dymem. Po prostu kupuję takie ze sparwdzonych masarni. W ten sposób wędzą np. oni https://wedlinyzdebiny.pl/. Do produktów nie dodają też momu, fosforanów czy innych zbędnych dodatków. Także kupuję gotowy, ale wartościowy, zdrowy i pyszny produkt.


Kalkulator Korekta wskazań refraktometru\nKalkulator pozwala obliczyć skorygowane wskazanie refraktometru dla brzeczki lub piwa po fermentacji.\nKalkulator oparty jest na rozwiązaniu z arkusza PPPP - Polskie Proste Piwne Porachunki - ver 3_5 z https://www.piwo.org/.\nUwaga: Współczynnik korekcji należy ustalić indywidualnie dla każdego refraktometru. Wynika to z dwóch faktów:\nKażdy refraktometr wyskalowany jest w skali Brix'a dla wodnych roztworów sacharozy. Brzeczka piwna ma inny skład.\nTanie chińskie refraktometry, nie dają powtarzalnych wyników.\nPanuje również błędny pogląd, aby wyniki z refraktometru obligatoryjnie dzielić przez współczynnik 1,04. BŁĄD - Ten wskaźnik NALEŻY określić samodzielnie. Więcej informacji na http://www.brewersfriend.com/\nDla pomiarów w sokach (cydry), moszczach winnych i innych roztworach cukrowych (z wyjątkiem brzeczki piwnej) Współczynnik korekcji brzeczki wynosi 1 zarówno przed, w trakcie jak i po fermentacji. (za PPPP - Polskie Proste Piwne Porachunki - ver 3_5)


Budowa domów drewnianych i szkieletowych jest tańsza niż tradycyjnych? | Ogród\nPaździernik 17, 2017 Nowe mieszkania Brak komentarzy\nPrawdą jest, że obecnie posiadanie swojego domu jest pewnego rodzaju poczuciem zwiększonego komfortu na którym nie każdego stać. Z drugiej jednak strony należy mieć świadomość co do tego, że czasy mimo wszystko się zmieniają. W praktyce będzie więc to mogło oznaczać, że nawet jeśli w początkowej fazie komuś nie do końca będzie odpowiadało posiadanie swojego własnego domu, to jednak sam fakt, że dzięki temu można będzie z powodzeniem zarządzać swoim własnym podwórkiem oraz znacznie większa powierzchnią działa już przekonująco. I tak przykładowo budowa domów drewnianych i szkieletowych będzie mogła okazać się o wiele bardziej tańsza niż takiego tradycyjnego domu. Dlatego nawet jeśli na samym początku ktoś będzie miał wątpliwości wystarczy, że sobie porówna te dwie opcje i sam również przekona się o tym, co będzie dla niego najlepsze. Z pewnością dla bardzo wielu osób tego typu rozwiązania będą się mogły okazać w pełni funkcjonalne. Dlatego można już wcześniej zastanowić się nad tym, jakiego typu nieruchomości chcemy posiadać.


Forum POLSKIE FORUM FANÓW VITASA Strona Główna » PHILOSOPHY OF MIRACLE (Философия чуда) » Opinie\nWysłany: Sro Sty 23, 2008 18:14\nCzyli nasze refleksje na temat płyty\nWysłany: Nie Lut 10, 2008 23:25\nNo to czas zacząć… Nie wiem czy w pełni dojrzałam aby się tak globalnie wypowiedzieć ale po prostu powiem z grubsza co sobie tam przyuważyłam słuchając tejże płyty, pierwszej w karierze płyty Vitasa.\nPłyta wg mnie jest płytą bardzo dobrą. Tak samo jak każda kolejna ma parę minusów i coś czego mogłabym się z niej pozbyć gdybym mogła Ale ogólnie spoglądając jestem absolutnie na tak.\nMieczty- faaaaaaaaajne Nie wiem jak to dokładniej określić i wyrazić\n7 element- ogólnie mówiąc, nie podoba mi się. Na pewno muzyka mi się nie podoba. Ale sposób wyśpiewania, moje ulubione w tym a-a-a-a-a czyli głosowo bardzo fajnie.\nOpera2- no co ja mogę ? To jest to! Dla takich utworów słucha się Vitasa! Muzyka wprost genialna! Bardzo dobry tekst no i głosowo pokazuje o potrafi!\nPreludia- piękna muzyka, najlepsze w tej piosence jest to, że nie ma prawie słów a i tak zachwyca! Głosowo jest wspaniale, mamy wszystkie rejestry Vitasowego głosu, te słowa które są są wyśpiewane przecudownie…\nKarlson- po prostu fajne, tak po całości\nOpera1 (asian version)-jak zwykła wresja Tekst taki sobie szczerze powiem, ale rytmicznie i melodyjnie wciąga, trochę nie podoba mi się to że wszystko zaśpiewane tzn to co ma słowa jest na początku odbębnione jakby a potem już tylko "wyje". Wyje superowo- mnie wbija w fotel, ale mógłby dozować te doznania- raz słowa raz wycie, raz słowa raz wycie…\nDien… mojej śmierci- muzyka w ogóle nie pasuje mi do tekstu, no i dodatkowo zagłusza go. Tekst chyba dobry Ostatnie 1,5 minuty zachwyca, bynajmniej mnie ale do momentu kiedy znów nie powraca żywsze tempo muzyki.\nDusza- CUDOWNA!!! Muzyka jest wspaniała! ahh te gitary! TO JEST IDEALNA PIOSENKA!\nTielo- ale rąbanka muzyka fuj! W sumie do słowa "ciało" pasuje bo aż je nosi ale więcej plusów w minusach nie widzę Nooo może to że na ostatnią minutę nawet wciąga\nStaryj gramofon- yyyyy dziwna Muzyka na TAK… taka troszku cygańska…\nCyrk- znacie taki utwór jak „Tandetny show” ??? Niektórzy na pewno tak, więc „Cyrk” jakoś nieodparcie mi się z nim kojarzy co prawda nie wiem czy Vitas w tym tekście się z czegoś nabija, czy po prostu opisuje, ale sposób śpiewania jest taki… no wystylizowany na fałszowanie tzn na taki sposób śpiewania małego dziecka które nie wie kiedy brać oddechy to jest ciekawe\nOpera1- jak wcześniej…\nDien… mojej smierti (mix)- Aaaale nuda… Poza tym zawsze byłam, jestem i zawsze będę przeciw wszelkim remixom.\nJeśli miałabym wybrać utwory które są z tej płyty moimi ulubionymi to, jak widać są to (kolejność przypadkowa, choć DUSZA zawsze pierwsza):\nNo to na razie tyle. Pewnie coś mi się jeszcze nie raz nasunie to się tym podzielę\nWysłany: Sro Lut 13, 2008 22:55\nNie komentowalam dyskografii Vitasa chronologicznie wiec dzis wroce do plyty, od ktorej wszystko sie zaczelo, czyli 'Philosophy of miracle' - swoja droga ladna nazwa. Tradycyjnie po mojemu zaczne od okladki (moje zboczenie typograficzno-projektowe\nHm. Generalnie okladka nie jest zla - caly czas mam w pamieci 'Return Home 1' , czyli okladke pt 'gorzej juz byc nie moze'. Utrzymana w kolorystyce czarno-bialo-turkusowej. Musialabym przyjrzec sie jej blizej, zeby moc wypowiedziec sie o szczegolach - skany okladki, ktorymi dysponuje nie sa najlepszej jakosci. Szczegolnie podoba mi sie wewnetrzna strona - cala turkusowa z wcinajacym sie bialym wzorem. A na dole napisy. Dobre polaczenie. A obok dracy sie, szaro-turkusowy Vitas owiniety jakimis lsniacymi tasmami. Bardzo elektroniczno-industrialno-nowoczesnie. Strona tytulowa - nie powala mnie, moglaby byc lepsza, ale przynajmniej pasuje do tego matrixowego klimatu. Glowa Vitasa guru - dziwnego przybysza z kosmosu.\nAle przejdzmy juz do zawartosci.\nDreams (Mieczty) - kiedys nie zachwycalam sie ta piosenka, ale po kilku dobrych miesiacach jej sluchania (z przerwa, bo mialam innych faworytow odkrylam ja na nowo... i stwierdzilam, ze jest genialna! Wprowadza nas w inny, magiczny, kosmiczny, vitasowy swiat i sprawia, ze nie chcemy juz z niego wyjsc. Jest niesamowicie dopracowana muzycznie. Z detalami, ktore wszystkie da sie uslyszec dopiero po wielkorotnym przesluchaniu. I ten elektroniczny refren. A jak cudownie dopasowany jest tekst z muzyka... Idealne polaczenie. I te wolniejsze, fortepianowe wstawki, ktore przechodza w przerozne glosy, ktore poteguja napiecie... To musial stworzyc geniusz!\nThe 7th Element (7 element) - nie jest to moze moja ulubiona piosenka, ale od poczatku troche mnie fascynowala. Bardzo dziwna. Taka kosmiczna. Pasuje do klimatu plyty, choc nie do konca mnie przekonuje. Szczegolnie poczatkowe wykonania tej piosenki (w metalowym kolnierzu) mnie przerazaly - ze wskazaniem na bardzo 'nowatorski' uklad choreograficzny W kazdym razie nie jest to moj faworyt.\nOpera 2 - o tym kwalku chyba nie musze juz nic pisac, bo wystarczajaco juz na jego temat bylo tu mowione. Mistrzostwo poprostu!\nPrelude (Preludija) - piekna muzyka, piekne Vitasowe dzwieki...\nTu jest wszystko, spokoj, emocje, syreni glos... Dla mnie magiczny utwor.\nKarlsson - sympatyczna melodia i ogolnie cala piosenka jest bardzo pozytywna w odbiorze. Prosta opowiesc wyrazona prostymi srodkami. Ale tez nie powala mnie na kolana, jak np ten cudowny utwor powyzej.\nOpera 1 - jedna z moich ulubionych piosenek. Nie wiem czy nisko zaspiewane zwrotki w pierwszej fazie utworu nie podobaja mi sie nawet bardziej od samego 'wycia'. Chociaz nie... podobaja mi sie tak samo bardzo Klimat jakiegos dziwnego rytualu, wyjatkowego wydarzenia dominuje nie tylko w swietnie zrobionym teledysku do tej piosenki, ale da sie go wyczuc nawet bez jego ogladniecia. No i dziwna kontrukcja tej piosenki dodatkowo dodaje jej uroku.\nThe Birthday of my death (Dien rozdzenia mojej smierti) - znow chcialam napisac 'dziwna', ale to troche bez sensu, bo chyba wszystkie piosenki z tej plyty sa 'dziwne'. Jak powiem, ze fajna, to bedzie banalnie? No, ale fajna jest, co zrobic? Subtelnie liryczna, emocjonalna i troche orientalna -jak 7 element...\nSoul (Dusza)- piekna piosenka, cudowna, wspaniala, i ah ah. Tam tez jest wszystko: smutek, melancholia, chory, wysokie tony, mocne wejscia, wzniosle partie, oraz koncowe,niespodziewane,\nw zupelnie innym klimacie, szokujace zakonczenie. I dodam, ze obie fazy piosenki podobaja mi sie tak samo bardzo. I nadziwic sie nie moge tym koncowym dzwiekom - zawsze myslalam, ze one sa jednak jakos komputerowo przetwarzane jak moglam w niego nie wierzyc\nBody (Tielo) - niezbedne polaczenie: dusza i cialo. I jak to cialo - wypada bardziej przyziemnie i mniej wzniosle niz dusza. Poczatkowo nie przypadlo mi do gustu, ale znow po jakims czasie sie do niego rpzekonalam. Moze tez nie nalezy do moich faworytow, ale mimo techniawskich wstawek - podoba mi sie Bo jest rownie kosmiczne i 'dziwne' czyt. 'inne', jak reszta piosenek z tej psychodelicznej plyty - tak wlasnie -psychodelicznej!\nAn old gramophone (Staryj gramofon) - poczatek (a wlasciwie ponad polowa) jest genialna, natomiast gdy dochodzi do dziwnego nanananainaj to przestaje mi sie ta piosenka podobac... Choc koncowe wysokie noty sa jak zawsze boskie...\nCircus (Cirk) - nie do konca przepadam za tym sposobem spiewania Vitasa- jest zbyt zachowawczy, choc to chyba celowe. Takie cyrkowe opowiesci. Niezla piosenka, ale brakuje jej tego czegos. Chociaz... chyba do konca jej jeszcze nie rozgryzlam... ;>\nDziwna, psychodeliczna, magiczna, kosmiczna, inna, zmienna, niespokojna, wielopoziomowa, wielobarwna... to tylko jedne z wielu przymiotnikow, ktorymi moznaby ta plyte okreslic\nWysłany: Pią Kwi 18, 2008 17:55\nZacznę od Dreams... na początku odgłosy, padający deszcz, grzmoty, potem przedziwna melodia i głos wprowadzający nas w inny świat: fantazji i iluzji. Najpierw szybka, budząca grozę melodia, potem nowoczesne brzmienia...i te dźwięki robione za pomocą języka...cudo! I do tego te różne głosy w trakcie piosenki dodają uroku.\nThe 7th Element- nie przepadałam za tą piosenką... tekst taki sobie, chociaż wykonanie bardzo mi sie podoba. W szczególności fragment "aaaatrrrryyyy"\nOpera#2- jedna z moich ulubionych, doskonała w każdym calu, genialny tekst, muzyka, wykonanie i teledysk...\nPrelude-uwielbiam, świetny początek, zabawa dźwiękami. Bardzo mi sie podoba. Szybka, wolna, szybka. Doskonale połączenie.\nKarlsson-wiem, że sie powtarzam, ale jest śliczna. Pewien fragment tej piosenki bardzo mnie śmieszy, nie znam rosyjskiego więc "dumał Małysz szto on umie letać" brzmi dla mnie jak: "myślał Małysz, że umie latać" (wiem głupie skojarzenie, ale nic na to nie poradzę)\nOpera#1 (asian version) jak dla mnie lepsza od poprzedniej wersji, ciekawsza, bogatsza, podobają mi się wstawki w wykonaniu kobiecym.\nPodobnie z The birth of my death, wolę remix. Jak dla mnie jest ciekawszy od oryginału.\nSoul, wiem, że to bardzo dobra piosenka, ale podobnie jak Telo, nie trafia do mnie.\nStary Gramofon-uwielbiam, zwłaszcza pierwsza część, podoba mi sie sposób wykonania, wszystko brzmi dla mnie tak, jakby było odtwarzane właśnie na starym gramofonie.\nCyrk- w tym przypadku, nie mogę zgodzić się z Sjuz, do mnie ta stylistyka przemawia, podoba mi sie sposób śpiewania Vitasa w tym utworze. Kiedy słucham tej piosenki, przypomina mi sie fragment "Marzyciela" z Deppem (dokładniej fragment gdzie główny bohater tańczy z psem, udając, że to niedźwiedź, widzimy go wtedy w dziwnym kostiumie w cyrku- tak właśnie moim zdaniem powinien wyglądać teledysk- dziwnie, wręcz śmiesznie poruszający się klowni, w przerażającym makijażu. Połączenie śmieszności ruchów ze smutnym, lub budzącym strach makijażem).\nWysłany: Pią Kwi 18, 2008 18:48\nDobra widze ze sie tak rozpisalyscie na tem tej plytki to ja tez cos napisze:) no wiec tak......\nPodoba mi sie okladka, taki Vitas na poczatku swej kariery, jakby byl z innej planety....tajemniczy, cos takiego ma w tych swoich oczach intrygujacego co zaciekawia:)\nPierwsza pios: Mechty: wkurza mnie ze tak dlugo sie rozkręca (pierw ta burza), no ale jak juz sie rozkręci to jest swietna:)\n2 pios: The 7th Element- super bardzo ja lubie, az nie da sie przy niej spokojnie siedziec:) 3 pios nie trzeba nic na ten temat mowic (opera2), wiadomo mistrzostwo!!!!! 4 Preliudiia - lubię, podoba mi sie w tej piosence przechodzenie z jednych dzwiekow do drugich i mowie tu zarowno o Vitasa glosie, jak i muzyce:) jak pierwszy raz sluchalam to myslalam po polowie ze to juz inna piosenka;p za 5 piosenką nie przepadam, wiec nie bede o niej pisac;p 6. opera 1> uwielbiam, szczegolnie ten orientalny klimat:) 7piosenke kocham!! The birthday of my death:D Lubie to Vitasowe przechodze od spokojnych dźwiękow do wysokich:) 8. soul - lubie, 9. Telo odrazu polubilam za taki klimatyczny housowy klimat:) 10. The old gramophone - nie przepadam.\n11. Circus - tez nie zabardzo:)\noki to by bylo na tyle jesli chodzi o ta plyte!!! Polecam:D\nWysłany: Sro Sie 12, 2009 06:53\nFakt, generalnie Vitasa można słuchać na okrągło. Wczoraj były u mnie koleżanki i słuchałyśmy razem. Jednomyślnie za najlepsze piosenki znałyśmy Opera 2, The Star, Ptak Szczęścia, Talerz Fortuny i parę innych. Zamówiłysmy także dwie płyty i czekamy niecierpliwie jak przyjdą. Mam jednak propozycję. Zamiast zachęcać wytwórnie do sprowadzenia Vitasa do Polski zacznijmy pisać do różnych komentatorówmuzycznych (np. Hirek Wrona z Teleexpressu). Wiem, nie są oni najwyższych lotów ale przynajmniej niech Vitasa zaczną pokazywać gdziekolwiek. To zawsze jakiś początek. Powinniśmy pisać po różnych programach muzycznych.\nWysłany: Sro Paź 09, 2013 12:36\nCircus (Cirk) - nie do konca przepadam za tym sposobem spiewania Vitasa- jest zbyt zachowawczy, choc to chyba celowe.\nWysłany: Pon Sie 31, 2015 11:01\nWitam serdecznie, jestem fanem Vitasa praktycznie od pierwszej technikum, wtedy to zoabczylem go na zywo po raz pierwszy , jest to pewny siebie człowiek, władczy dobry specjalista w tym co robi, czekam na wiecej płyt jego autorstwa!\nWysłany: Wto Wrz 01, 2015 09:53\nzapraszamy na profil Vitas Poland na fb\nWysłany: Pią Sty 22, 2016 09:17\nJak dla mnie płyta jest w miarę strawna. Niby były gorsze, ale były też lepsze.\nPolecam zespół na wesele warszawa


Strona główna » Powapacs\nRidgeMonkey - Nite Glow Lip Close Needle - Igła do kulek\nSolar - Undercover Camo Guest Chair - krzesło karpiowe\n445,99 zł407,99 zł\nJako zapalony karpiarz spędzający czas z dala od dostępnych źródeł zasilania, wpadłem na pomysł jak wypełnić tę lukę w zapotrzebowaniu na prąd podczas długich zasiadek i tak narodził się Powercast. W ciągu ostatnich kilku lat firma szybko się rozwinęła, stając się liderem na rynku przenośnych źródeł energii. Szeroko zakrojone badania i rozwój przez wiele lat, nasz flagowy produkt, Atom, nadal jest\npodstawą naszego sukcesu. Dalsze projekty zaowocowały powstaniem szeregu akcesoriów znacznie poprawiających komfort spędzania czasu nad wodą. Dzięki nam zasiadki wędkarskie stały się znacznie łatwiejsze, gdyż zasilanie naszych urządzeń nie jest już problemem nie do rozwiązania.\nWYPRZEDAŻ / -20% (3)\nWędkarstwo Karpiowe / Elektronika / Powerbanki (1)\nWędkarstwo Karpiowe / Elektronika / Czołówki, latarki, lampki (2)


1.\tNiniejsza Polityka Prywatności określa ogólne zasady gromadzenia, ochrony, przetwarzania i wykorzystywania Danych Osobowych pozyskanych przez Serwis Internetowy www.xpozyczki.pl (zwany dalej: „Serwisem Internetowym”).\n1.\tUsługodawca w większości przypadków korzystania z Serwisu Internetowego nie wymaga podawania przez Użytkowników danych osobowych.\n2.\tUżytkownik może zostać poproszony o dobrowolne podanie danych osobowych, gdy jest to niezbędne do realizacji usług wynikających z Regulaminu Serwisu Internetowego.\n3.\tPrzetwarzanie danych służy nawiązywaniu, realizacji i rozwiązaniu stosunku prawnego pomiędzy Użytkownikiem a Usługodawcą bądź Podmiotami Współpracującymi, w tym umów o świadczenie usług drogą elektroniczną przy użyciu Serwisów Internetowych prowadzonych przez Administratora (www.xpozyczki.pl), w tym usługi Newslettera, formularza kontaktowego z Usługodawcą oraz korzystanie z Serwisu Internetowego.\n4.\tW formularzu rejestracyjnym umożliwiającym zapis do Newslettera Użytkownik proszony jest o wyrażenie zgody na otrzymywanie informacji drogą elektroniczną zgodnie z Ustawą z 18.07.2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, Dz.U. z 2002 r. nr 144, poz. 1204 w tym na wysyłanie na podany adres mailowy Newslettera mogącego zawierać m.in. zestawy informacji, porad, treści marketingowe, komentarze związane z produktami finansowymi i innymi prezentowanymi w Serwisie Internetowym informacjami oraz informacje marketingowe dostarczone od Podmiotów Współpracujących w zakresie oferowanych przez nich produktów. Wyrażenie zgody jest dobrowolne, lecz jej brak uniemożliwi skorzystania z usługi.\n5.\tDo zbieranych danych należą adres e-mail, imię, nazwisko, numer telefonu, adres zamieszkania i/lub numer PESEL.\n6.\tW Serwisie Internetowym mogą być zbierane automatycznie dodatkowe informacje, przetwarzane do celów reklamy, badania rynku, oraz badania zachowań i preferencji Użytkowników, z przeznaczeniem wyników tych badań na potrzeby polepszenia jakości usług świadczonych przez Usługodawcę. Należą do nich w szczególności: adres IP Użytkownika, rodzaj przeglądarki, czas korzystania z Serwisu Internetowego, typ systemu operacyjnego.\n§ 3 Mechanizm plików Cookies\n1.\tSerwis Internetowy może używać niewielkich plików, zwanych cookies. Zapisywane są one przez serwer Usługodawcy na komputerze osoby odwiedzającej Serwis Internetowy, jeżeli przeglądarka internetowa z której korzysta Użytkownik posiada włączoną obsługę plików cookies. Stosowanie plików "cookies" ma na celu poprawne działanie Stron Internetowych Serwisu na urządzeniach końcowych Użytkowników. Mechanizm plików cookies nie niszczy urządzenia końcowego Użytkownika oraz nie powoduje zmian konfiguracyjnych w urządzeniach końcowych Użytkowników ani w oprogramowaniu zainstalowanym na tych urządzeniach.\n2.\tUsługodawca stosuje mechanizm plików "cookies" w celu:\n3.\tKażdy Użytkownik może wyłączyć mechanizm „cookies” w przeglądarce internetowej swojego urządzenia końcowego. Usługodawca wskazuje, że wyłączenie „cookies” może jednak spowodować utrudnienia lub uniemożliwić korzystanie ze Strony Internetowej Serwisu.\n4.\tUsługodawca wykorzystuje Cookies zewnętrzne w celu zbierania ogólnych i anonimowych danych statycznych za pośrednictwem narzędzi analitycznych Google Analytics (administrator cookies zewnętrznego: Google Inc z siedzibą w USA).\n5.\tUsługodawca wykorzystuje Cookies zewnętrzne w celu popularyzacji Serwisu Internetowego za pomocą serwisu społecznościowego Facebook.com (administrator cookies zewnętrznego: Facebook Inc z siedzibą w USA lub Facebook Ireland z siedzibą w Irlandii).\n2.\tGromadzone dane mogą być także udostępniane podmiotom uprawnionym do ich otrzymania na mocy obowiązujących przepisów prawa, w szczególności właściwym organom wymiaru sprawiedliwości. Przetwarzanie danych może zostać również częściowo powierzone innym podmiotom, takim jak m.in. operator serwera www, operator systemu księgowości, w celu zapewnienia prawidłowości świadczenia usług.\n2. Jakiekolwiek dodatkowe pytania związane z Polityką Prywatności prosimy kierować poprzez wysłanie wiadomości przez zakładkę KONTAKT dostępną w Serwisie Internetowym pod adresem www.xpozyczki.pl\n3. Data ostatniej modyfikacji: 20.02.2014r.


Bali hotele i atrakcje na video - Podroznik.tv\nKategorie Indonezja Bali\nBali ostatnio dodane filmy video\nColors of Indon...\nBali to miejsce, które trzeba zobaczyć. Obejrzyj video o tym mieście. Podroznik.tv poleca Ci wybrać hotel: . Pamiętaj, by w trakcie pobytu nagrać film o atrakcjach tego obiektu a po powrocie przesłać go do podróżnik.tv. Pokaż innym, co oferuje miejscowość Bali.\nBali najczęściej oglądane\nKrótki klip z naszej poślubnej wyprawy do Indonezji, ... podczas której zwiedziliśmy Bali, Gili Trawangan oraz Nusę Lembongan.


RP: PGE przedstawiło UOKiK propozycje dot. przejęcia aktywów EDF - BiznesAlert.pl\nRP: PGE przedstawiło UOKiK propozycje dot. przejęcia aktywów EDF\n28 września 2017, 07:30 Alert\nJak poinformowała „Rzeczpospolita” PGE przekazała UOKiK propozycje złagodzenia skutków ograniczenia konkurencji po przejęciu przez grupę aktywów EDF.\n– W przypadku warunkowej zgody na stole jest kilka scenariuszy: zobowiązanie PGE do sprzedaży elektrowni w Rybniku lub przekazanie jej pod zarząd niezależnego podmiotu. Niewykluczone jest również nałożenie na firmę znacznie wyższego niż wynikającego z ustawy 15-proc. progu obowiązkowej sprzedaży energii przez Towarową Giełdę Energii. Jesteśmy w kontakcie z PGE. Właśnie dostaliśmy propozycję warunku, który mam nadzieję, że niweluje ograniczenia konkurencji wynikające z tej koncentracji – powiedział „Rzeczpospolitej” Marek Niechciał, prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.\nZ informacji gazety wynika, że dla PGE scenariusz ze zwiększeniem obliga giełdowego jest rozwiązaniem bazowym. Spółka rozważała zaproponowanie dodatkowej sprzedaży przez TGE tylko energii z Elektrowni Rybnik, która jak przypomina „Rz”, ma 7-proc. udział w rynku.\nPGE zależy na maksymalnie dużej sprzedaży bezpośredniej dla własnych klientów, głównie przedsiębiorstw, które kupują obecnie 77 proc. produkowanej przez grupę energii. W tej sytuacji propozycja grupy dotycząca wyższego obliga mogłaby oscylować wokół 20-23 proc., ale na pewno nie sięgnęłaby 30 proc., co stanowi minimalny próg, o którym wspomina część uczestników rynku i URE – czytamy w „Rzeczpospolitej”.\nEDF energetyka Energia cieplna Energia elektryczna Europa Polska UOKIK


Remont idzie jak z nut\nMała sala koncertowa na 103 miejsca jest już gotowa (fot. Witold Sadowski)\nWe wrześniu ponad 300 uczniów elbląskiej szkoły muzycznej rozpocznie naukę w wyremontowanym gmachu. Gotowe są już sale dydaktyczne, sale ćwiczeń, korytarze, łącznik i nowe skrzydło budynku. W małej sali koncertowej stoi "perełka", czyli czarny fortepian za 128 tys. zł, który przyjechał z Hamburga. Takiej klasy instrumentu w mieście nie ma nikt. Duża sala koncertowa, strawiona pożarem, nadal czeka na remont. Dźwięki zabrzmią tam na Nowy Rok. Zobacz zdjęcia.\nBudynek przy ul. Traugutta służy Zespołowi Państwowych Szkół Muzycznych od 1977. Jak na owe czasy był nowoczesny i pachniał świeżością, w miarę upływu lat wymagał jednak coraz większych remontów. Zrobiło się także w nim ciasno, bo napływała młodzież, która właśnie tu chciała się uczyć i rozwijać pasje. Powstał więc projekt rozbudowy obiektu przy ul. Traugutta, który jednak na długie lata pozostał na papierze.\nW 2012 r. wyłoniła się szansa na realizację planów budowlanych. Z pomocą przyszło Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Elbląska Orkiestra Kameralna, która wspólnie ze szkołą muzyczną aplikowała o środki unijne. I udało się. Na rozbudowę obiektu Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych w Elblągu pozyskano 11 mln zł, z czego 85 proc. to pieniądze unijne, a pozostała kwota pochodzi z budżetu państwa.\nW czerwcu 2013 r. wbito pierwszą łopatę pod rozbudowę obiektu. Los jednak okazał się okrutny. Na początku roku szkolnego wybuchł pożar, który strawił salę koncertową. Szkoła podniosła się jednak z traumy i prace pobiegły ustalonym torem. Widać już ich efekt, na terenie obiektu trwają bowiem ostatnie, kosmetyczne zabiegi.\n- Gotowe jest stare, odnowione skrzydło, łącznik i nowe skrzydło – oprowadza dyrektor ZPSM w Elblągu Andrzej Korpacki. - Na przyjęcie uczniów czekają sale dydaktyczne, sale ćwiczeń. Na zewnątrz czeka parking na 60 miejsc, na urządzenie czeka świetlica.\nGotowa jest mała sala koncertowa, której będą odbywały się przesłuchania, egzaminy. Z korytarza można "podglądać" to, co dzieje się w środku. A w środku, na scenie dumnie pręży się czarny fortepian. Nowy, za 128 tys zł (pieniądze pochodziły z projektu), przyjechał z Hamburga.\n- Takiego instrumentu nie ma nikt w mieście – cieszy się dyrektor Korpacki.\nDyrektor ZPSM w Elblągu Andrzej Korpacki (fot. WS)\nA co z fortepianami, które ucierpiały w wyniku pożaru?\n- Są na terenie miasta, przeszły serię przeglądów i teraz decyzja należy do nas – czy naprawiać, ale i tak nie odzyskają dawnego brzmienia, czy kupić nowe – mówi Andrzej Korpacki. - Otwarta pozostaje deklaracja ministerstwa kultury i dziedzictwa narodowego [była deklaracja pomocy finansowej przy zakupie nowych instrumentów - red.].\nWiadomo, że jeśli zostaną pieniądze z projektu, szkoła zakupi inne, tańsze instrumenty: pianina, trąbki, fagot, puzon. Już zakupiono podstawowe narzędzia dydaktyczne: komputery, tablice.\nPrace budowlane w szkole zakończą się 31 sierpnia. Ale nie we wszystkich pomieszczeniach. Duża sala koncertowa to serce szkoły, ale i najbardziej kłopotliwe pomieszczenie. Najbardziej ucierpiała w wyniku pożar i wymaga gruntownej renowacji.\n- Potrzebna była szczegółowa ekspertyza – wskazuje dyrektor Andrzej Korpacki. - Były nawet laboratoryjne próby betonu. Konieczna byłą zmiana projektu przebudowy sali, ale po pierwsze – trzeba zrobić wzmocnienia konstrukcyjne, by w końcowym efekcie sala była bezpieczna, trwała i akustyczna. A akustykę miała wcześniej cudowną – podkreśla dyrektor. - Występowało tu wielu wybitnych muzyków, ostatnio m.in Bartłomiej Nizioł, Konstanty Andrzej Kulka. Wszyscy podkreślali, że to wyjątkowa sala. Trzeba więc uzbroić się w cierpliwość i poczekać, aż wszystkie prace zostaną tu wykonane jak należy. Sala po remoncie będzie miała ok. 300 miejsc. Będą mogli koncertować tu znowu najwięksi – zapowiada Korpacki. Kiedy? Najprędzej zagrany zostanie koncert noworoczny. Po zakończeniu wszystkich prac, na ścianie zewnętrznej będzie mogła zaistnieć zaprojektowana kolorowa iluminacja.\nPóki co, 1 września 340 uczniów przekroczy próg odnowionej szkoły, w której wyłączone z działania będą dwie sale: koncertowa i gimnastyczna. Ta ostatnia została zalana podczas gaszenia pożaru.\n- Zajęcia wf? Pozostaje nam park – stwierdza dyrektor.\nSzkoła nie ma też boiska, choć dyrektor bardzo by chciał, by takie powstało. Nawet myślał, by wydzielić część parkingu i przeznaczyć ją pod boisko wielofunkcyjne. Niestety, projekt jest projektem i zmian nie toleruje. Ale może kiedyś...\njakieś takie zimne i nieprzyjemne, jak w szpitalu jakimś\nKorpacki - super dyrektor i super człowiek. Pamiętam go jak jeszcze był dyrektorem II LO.\nZimne i nieprzyjemne ? bo nie ma dzieci :) bedzie lepiej wyglądalo jak będzie zapełnione :)\nwewnątrz pięknie, super, nowocześnie tak powinna wyglądać każda szkoła w obecnych czasach. Na zewnątrz tak sobie, trochę zbyt cukierkowo, bardzo szybko taka elewacja się znudzi, powinno być bardziej pastelowo, nie tak krzykliwie, ale to kwestia gustu, ogólnie jest OK:):)Boisko powinno być bo przyszli artyści też powinni dbać o rozwój fizyczny a sala wszystkiego nie załatwia. Pewnie wkrótce powstanie i boisko i basen w Szkole Muzycznej bo jak się ma takiego wspaniałego dyrektora to jestem pewna, że tak będzie:):):)\nTo jest jakiś obłęd. Każda, każda inicjatywa w tym mieście, choćby nie wiem jak wspaniała zawsze spotyka się z malkontenctwem baranów tu mieszkających.\npiękna teraz ta sala :)


Samorządowe sesje w obliczu koronawirusa. Jak sytuacja wygląda… - Radio Tczew - Zawsze blisko!\nSamorządowe sesje w obliczu koronawirusa. Jak sytuacja…\n27.03.2020, 07:56 (aktualizacja 27.03.2020, 13:49)\nPlanowana na czwartek (26 marca) sesja rady miasta nie odbyła się. Została odwołana z powodu zagrożenia epidemiologicznego. Natomiast rada powiatu tczewskiego mimo to organizuje swoją sesję - obrady zaplanowano na wtorek 31 marca.\nEpidemia koronawirusa wpłynęła na organizację sesji samorządowych. W czwartek, 26 marca nie odbyła się zaplanowana sesja rady miejskiej. Mówi prezydent Tczewa, Mirosław Pobłocki:\nTymczasem kolejna sesja rady powiatu ma się odbyć zgodnie z planem, czyli we wtorek, 31 marca. Czy nie łamie to wprowadzonego przez rząd zakazu organizacji spotkań do 5 osób, mówi przewodniczący rady powiatu Marek Modrzejewski:\nPrzewodniczący rady powiatu zapewnia, że wszyscy uczestnicy sesji otrzymają maseczki ochronne i rękawiczki oraz będą rozsadzeni w bezpiecznych odległościach od siebie. Każdemu radnemu przy wejściu zostanie też zmierzona temperatura.\n0 1 2 2000


Soundfinder R-4 UHF demo - filmy szkoleniowe „Jaki mikrofon bezprzewodowy wybrać” i „Jak używać mikrofonu lavalier” 30 maj 2011\nDystrybutor tanich bezprzewodowych systemów Soundfinder R-4 UHF – poznańska firma Kisielewski – przygotował krótkie filmy szkoleniowe z użytkowania mikrofonów bezprzewodowych.\nStuder.pl - nowa strona internetowa z prezentacją oferty marki STUDER 19 maj 2011\nHenri Selmer Tour – wystawa klarnetów, saksofonów i ustników w Poznaniu 13 maj 2011\nPoznański sklep Music Center organizuje we wtorek 17 maja atrakcyjną imprezę dla saksofonistów i klarnecistów - wystawę instrumentów Henri Selmer z możliwością ich testowania i ogrywania.\nRoland V-Piano Grand - cyfrowy fortepian Rolanda - europejska premiera w Polsce 26 kwiecień 2011\nPolska dla Japończyków jest krajem muzyki, zwłaszcza fortepianowej. Popularności muzyki Fryderyka Chopina w Kraju Kwitnącej Wiśni zawdzieczamy, że Warszawa stanie się miejscem europejskiej premiery nowego fortepianu Roland V-Piano Grand.\nJBL Control 23T, Crown CDI1000 i dbx ZonePRO 640M - HARMAN i MaxMara razem - najlepsze marki razem 18 kwiecień 2011\nDarmowe szkolenia i prezentacje nowości marek BSS Audio, dbx, JBL, Soundcraft, AKG, Crown 24 luty 2011\nW marcu odbędą niezwykle interesujące jednodniowe darmowe szkolenia z obsługi systemów zarządzania nagłośnieniem firm dbx i BSS Audio, aplikacji System Architect, a także prezentacje nowości.\nWojciech Hoffmann (TURBO) - wakacyjne warsztaty gitarowe w Warszawie 14 luty 2011\nYAMAHA MUSIC SOFT w portalu midi24.pl oraz zloty klientów midi24.pl i Utworki.pl 8 luty 2011\nFunkcja YAMAHA MUSIC SOFT ruszyła w portalu midi24.pl 3 lutego 2011. Już przez kilka pierwszych dni zainteresowanie nową ofertą spotkało się z dużym zainteresowaniem.\nPromocja Karnawałowa w www.midi24.pl i www.Utworki.pl 1 luty 2011\nFirma MIDI-NET Group - właściciel portali www.midi24.pl i www.Utworki.pl - ogłasza od 1 lutego Promocję Karnawałową.\nPliki Yamaha Music Soft w ofercie www.MIDI24.pl 28 styczeń 2011\nNajwiększy producent plików MIDI SMF z tekstem i mp3 karaoke – MIDI-NET GROUP – poinformował o uruchomieniu w najbliższych dniach nowej platformy sprzedaży plików zoptymalizowanych dla instrumentów Yamaha.


Co za szczęście. Proszę uściskać Piotrusia i powiedzieć mu, że ma mnóstwo przyjaciół, którzy myślą o nim serdecznie i życzą mu zdrowia.\nWasze długie milczenie było bardzo niepokojące. Nie mam konta na FB, więc jeśli tylko się uda, bardzo proszę o zamieszczenie zdjęć tutaj.\nGratuluję szczęśliwym Rodzicom dwojga wspaniałych, zdrowych dzieci.