Przygód ciąg dalszy - Mgliste Bagna - Granica: forum PBF\nTryb E-Book • Posty: 34 • Strona 1 z 3 • 1, 2, 3\nprzez Luna » Cz sie 06, 2015 5:44 pm\nLuna wstała z błotnistej kałuży i skrzywiła się, nie dość, że na jej sukience wciąż były ślady krwi to teraz jeszcze błoto. Rozejrzała się po okolicy. Uśmiechnęła się, gdy stwierdziła, iż nie widzi, nie słyszy oraz nie czuje bytów mroku. Odwróciła się i spojrzała na tunel, z którego wydobywał się silny wiatr.\n- To ciekawe, może ktoś zrobił specjalne przejście za pomocą magii, by z mrocznej Puszczy dostać się szybko na Mgliste Bagna? Tylko kto i po co? Hmm… - zastanowiła się.\nKluczyk, który trzymała, rozbłysnął niezwykle jasnym światłem i wskazywał na inną większą kałużę, tyle że ta już mogła wciągać. Mimo to ten przedmiot dosłownie ciągną czarodziejkę w tamtą stronę. Dziewczyna uniosła się za pomocą skrzydeł, by nie zostać ofiarą tego miejsca. Gdy dotarła nad to miejsce, omal tam nie wpadła. Klucz wyślizgnął jej się z rąk. I wpadło prosto w to bagno.\nPrzemieniona i jej feniks widzieli pradawną, która unosiła się w powietrzu zdumiona. Nagle uciekła z krzykiem i stanęła obok Dzioba. Po chwili okazało się, o co chodzi. Z kałuży wynurzyła się koścista dłoń, nie trzeba było wiele czasu, by zjawiły się kolejne. Zaczęły się wynurzać, szkielety, mnóstwo szkieletów ofiar tego miejsca. Z ich oczodołów biło czerwone, niepojące światło.\nCzarodziejka używając magii zła, starała się je zniszczyć, czar poskutkował, jednakże po chwili się rekonstruowały i zbliżały coraz bardziej do dziewczyn i feniksa. Niebiesko włosa wpadła na jeszcze jeden pomysł, stworzyła iluzję ludzi, stojących nieco dalej, starała się, by to wyszło jak najbardziej realnie. Truposze zostały oszukane.\n- Chyba powinniśmy się gdzieś schować? Co sądzicie? – zapytała niezbyt spokojnym głosem.\nNagle poczuła na ramieniu czyjąś zbyt chudą rękę. Złapała za nią i odrzuciła natychmiast. Nieumarli pojawili się też z tyłu i byli tuż za nimi. Łapały nawet Hyie jednakże nie paliły się o dziwo. Pradawna była zmuszona użyć ponownie magii zła, by choć na chwilę się od nich odpędzić, jednocześnie utrzymywała iluzję losowych ludzi, by nie przylazło tu więcej tych kościotrupów.\n- Mam plan co zrobić, ale jak powiem już, to lecimy do tej jaskini! – wskazała samotną, niewielką górę z jaskinią, do której może się dostać jedynie coś, co lata.\nLudzie zniknęli, Luna zamknęła oczy i wywołała wokół ich trójki wielką fale, która niszczyła każdego kościotrupa.\n- JUŻ! PÓKI JESZCZE NIE WSTAŁY!- Uniosła się i ruszyła w stronę jaskini.\nprzez Hyiaxinthe » Śr sie 19, 2015 12:26 pm\nNiedaleko Luny, w innej kałuży błota niż wylądowała czarodziejka, leżał feniks, który szybko wstał na własne, ptasie nogi, tylko po to, by rozejrzeć się za Hyiaxinthe. Dopiero po kilku chwilach zorientował się, że jego prawe skrzydło zdaje się cięższe niż zazwyczaj. Okazało się, że dziewczynka uczepiła się tej kończyny, patrząc w oczy dzioba wzrokiem o nieskończonym pokładzie radości. Tymczasem kałuża, w której stał, powoli wyparowywała, wskutek płomieni jego skrzydeł oraz tych, co otaczały jego podopieczną.\n- W końcu wstałeś wujku! To wszystko stało się tak szyyyybko, wiesz? Byliśmy tam, a jesteśmy tu, ale nie przyszliśmy tu na nogach. To była teleportacja, prawda? Ale ja tego nie zrobiłam, prawda? Bo ja tylko sama to potrafię, praaaaaaaaaaaaaaaaaaawda? - Widać było, iż ciepły blask słońca napędzał ją niczym furia napędza berskerkera. Gdy tylko usłyszała głos luny, przemówiła, w przypływie radości niemalże krzycząc - Luuuna! Też wpadłaś tu razem z nami! Jak się czujesz? Wszystko dobrze? Czemu nie ma ciała cioci razem z nami? Ciała nie lubią teleportacji? Jak my teraz urządzimy pogrzeb? A gdzie twój nietoperz? On został urządzić pogrzeb i kwiatki i coś słodkiego? Bo przy takich okazjach zawsze jest coś słodkiego, tak mówi przynajmniej wujek. Jak ja dawno słodkiego nie jadłaaaam!\nLuna coś powiedziała, jednak i feniks i dziewczynka nie przejęli się tym, gdyż były to raczej myśli powiedziane na głos, i to takie, które i on i ona mieli także w głowach. Czarodziejka tymczasem próbowała odnaleźć kierunek za pomocą klucza. A może to klucz kierował nią? Kto to wiedział. W każdym razie nie minęło dużo czasu nim nastąpiła swoista wymiana - klucz wypadł niezdarnie z rąk Luny prosto w bagno, z bagna zaś wyszły szkielety, chcące tego, co chcą wszystkie szczątki, czyli mordu na okolicznych istotach. To przecież nie tak, że wyszły zaprosić nowo przybyłą grupę na herbatę w odmętach błota, co było oczywiste, przynajmniej dla dwóch trzecich obecnych tu osób.\n- Nowi koledzy! Witajcie nowi koledzy!\nHyiaxinthe odczepiła się od swego opiekuna, tylko po to, by zignorować fakt, że Luna próbuje magią odciągnąć kłopoty i by przytulić najbliższy ożywiony szkielet. Ze względu na bycie niczym więcej, niż kośćmi, nie uległ on zniszczeniu lub uszkodzeniu od temperatury błękitnych płomieni. Nim truposz zdążył zranić dziewczynkę, ta pobiegła do następnego, ofiarując mu przytulanie, jakiego nikt nie ofiarował jeszcze nieumarłej istocie. I zaraz potem znów przytuliła kolejne martwe istnienie, i kolejne, i kolejne. W kilku momentach szkielety już ją miały w swoich rękach, jednak ona wyrywała się radośnie, nie przejmując się zbytnio.\nFeniks tymczasem pokiwał głową, słysząc plan ukrycia się w jaskini. Gdy tylko szkielety padły pod naporem magii, Amminextiuibilis rozprostował skrzydła i zaczął lecieć. Po drodze chwycił w swe szpony ogarniętą szałem przytulania podopieczną, którą zaczął wznosić wraz ze sobą. Dodatkowy ciężar nieco go spowalniał, ale jakoś dawał radę. Aż nagle, kościotrupy, które pierwsze się pozbierały, stanęły jeden na drugim, łapiąc za nogę Hyiaxinthe, skutecznie przyciągając do siebie ją, a co za tym idzie, Dzioba.\n- Patrz wujku, one chcą, byśmy się z nimi pobawili!\nPrzemieniona rzekła wesoło, nie zwracając uwagi, czy też raczej nie czując bólu, jaki normalnie towarzyszyłby komuś, kto jest ciągnięty w dwie, przeciwne strony jednocześnie. Feniks czując, że umarli powoli ściągają ich na ziemię, wydał z siebie najgłośniejszy ptasi dźwięk, jaki mógł, by zwrócić uwagę Luny lub kogokolwiek, kto mógłby pomóc.\nprzez Tiva » Śr sie 19, 2015 3:57 pm\nPrzez wiele lat, Tiva ukrywała się w Szepczącym Lesie dbając o jego dobro, opiekując się tamtejszą fauną i florą, na długi czas odcięła się od innych istot, skupiając na tym co szło jej najlepiej. Dzięki jej obecności drzewa były zdrowe, zwierzęta bezpieczne, a takie malutkie, leśne roślinki rozkwitały co roku,rosnąć wesoło w promieniach słońca, które przedzierały się przez leśną koronę. Tiv była z siebie bardzo dumna, czuła również wsparcie otaczającego ją świata, wiedziała, że jest własnie w tym miejscu, w którym być powinna. Po tych kilku latach, musiała jednak wyruszyć w inną część Alaranii, która również potrzebowała jej obecności, drobnej interwencji.\nMaie Lasu czuła, że jest wzywana w okolice Maurii, choć nie do końca była jeszcze pewna, czy to aby na pewno tam. Nie zwlekając dłużej, pożegnała się z Szepczącym Lasem i obiecała rychły powrót, w końcu to był jej ukochany dom. Tiva przybrała swoją naturalną postać i jako byt energetyczny ruszyła w kierunku, w którym była wzywana. Podróż zajęła jej kilka dni, a żeby nieco skrócić czas, postanowiła przedostać się przez Mgliste Bagna, choć tak mrocznie niebezpieczne, miały w sobie pewien urok. Maie przemieniła się w kruka i postanowiła jak najszybciej przemierzyć ten kawałek terenu, przy okazji miała zamiar sprawdzić, czy wszystko w porządku z tutejszą fauną i florą.\nLot w ptasiej postaci był przyjemny, do tego był swoistą odmianą, bo przez ostatni czas nie przyjmowała takiej postaci. W pewnym momencie coś zaniepokoiło Maie, która wyczuła kłopoty czające się w pobliżu. Słyszała głosy, może dźwięki walki? Nie zastanawiając się nad tym dłużej pofrunęła w kierunku dobiegających odgłosów. Po chwili dostrzegła dosyć spore zamieszanie... Ale jakże zaskakujące na tych terenach. Nigdy wcześniej nie miała okazji by widzieć tutaj... szkielety?\nKruk przysiadł na jednej z gałęzi w pobliżu całej tej gmatwaniny, przyjrzał się uważnie kto z kim walczy i przez moment nie miała zamiaru wtrącać się w to wszystko, ale...\nNie.. Musi pomóc, nie może zostawić tych wędrowców na pastwę zła czającego się na Mglistych Bagnach, a skoro przyciągnęli już szkielety, to aż strach pomyśleć co będzie później!\nCzarny kruk szybko stał się czystą energia, bez kształtu, bez żadnego ciała... Maie pofrunęła w kierunku walczącej grupy i tuż przy nich rozbłysnęła jasnym światłem, by pozbyć się szkieletów, tworu zła, które powinny znajdować się tam gdzie ich miejsce. Przelatując tuż obok nich, kilka poraziła energią, jak się okazało, całkiem skutecznie, bo rozsypały się w proch, który szybko zlał się z podłożem. Byt Energetyczny zatrzymał się kawałek dalej, na stałej ścieżce, gdzie przemienił się w ludzką postać, którą najczęściej przybierała Maie.\n- Uważajcie! – rzuciła do grupy walczących i podniosła prawą dłoń, po czym wykonała zwinny gest by wykorzystując magię Ziemi, zmusić bagna do ruchu. Tiva poruszała palcami, a grząskie błoto nieco poruszyło się, w końcu pojawiła się nawet mała fala, by po chwili nieco urosła i zalała dwa szkielety, które zostały ponownie wciągnięte w mętną maź. Niestety, poziom magii opanowany przez Strażniczkę Lasu, nie pozwolił na idealne wykonanie tego ruchu... Błoto rozbryzgało się na wszystkie strony, ochlapując najbliższą okolicę i istoty przebywające w promieniu działania zaklęcia.\n- Przepraszam... – powiedziała siląc się na niewinny uśmiech. Tak, to jednak nie był najlepszy pomysł.\nprzez Luna » Pt sie 21, 2015 9:52 pm\nPoczątkowo pradawna nie miała sił odpowiadać Hyii. Jednak przemogła się.\n- Czuje się dobrze, ciocia gdzieś zniknęła najwyraźniej, nie urządzimy pogrzebu, mówi się trudno – rozłożyła bezradnie ręce, nietoperz zaś wychylił się zza włosów czarodziejki – Mój nietoperz jest z nami – z uśmiechem pogłaskała zwierzaka.\nWszystko zakłóciło pojawienie się nieumarłych. Podczas ucieczki szkielety złapały przemieniona i ciągnęły do siebie, czarodziejka wiedziała, że ledwo zapanowała nad sobą po wywołaniu tej fali magii zła, która zniszczyła na chwile kościotrupy. Miała przed sobą trudny wybór, zaryzykować kolejny napad szału czy też patrzeć bezczynnie. I to, i to miało swe wady i zalety. W pierwszym wypadku mogłaby nawet całkowicie pozbyć się zagrożenia, natomiast w drugim przynajmniej nie ryzykowałaby zdrowia, a nawet życia przemienionej oraz jej towarzysza.\nNiespodziewanie pojawił się potężny kolos, teraz szala wyboru przechylała się jednak w stronę ataku. Dodatkowo jakaś dziewczynka starała się to coś pokonać.\n- CO TO DO LICHA JEST?! I CO TU SIĘ DZIEJE?! – krzyknęła zdezorientowana kobieta o niespotykanych, niebieskich włosach.\nMimo całego zamieszania Luna spostrzegła czarnego kruka, który zmienił się w kobietę. Zdziwiła się lekko, wciąż będąc w powietrzu. Czarodziejka przyglądała się czarom kobiety i niestety nie udało jej się uniknąć ochlapania błotem. I tak już była brudna, odwzajemniła uśmiech naturianki i machnęła na to ręką.\nWtem podbiegł jakiś mężczyzna, ubrany był w jakieś łachmany. Złapał Tive za rękę i o dziwo, nie zwracając uwagi na to, co się dzieje pociągnął ją gdzieś w stronę Mrocznej Puszczy. Więcej pradawna jej nie widziała. Zniknęła gdzieś z tym facetem równie szybko, jak on się pojawił.\nCzarodziejka nie dała rady dalej stać bezczynnie. Zdenerwowała się, że jej przyjaciołom grozi niebezpieczeństwo, co pozwoliło jej wyzwolić dość silną magie. Skrzydła pradawnej stały się czarne, oczy również natomiast na jej twarzy zagościł szaleńczy uśmiech.\n- Zabawmy się – powiedziała luna, jednak to, co to powiedziało, nie było do końca tą dziewczyną.\nUniosła się i leciała prosto na szkielety, które zostały, dzięki magii zła jej dotyk je rozkruszał. Proch już nie mógł się poskładać na szczęście. Przerażające było to, że przy tym, wszystkim na twarzy pradawnej wciąż gościła dzika radość z tego, co robi. Podleciała do kolosa, przytrzymała jego wielką rękę. I choć nie było łatwo, to zaczęła ona ulegać zniszczeniu. Ten potwór właśnie poczuł ogromny ból na swym całym ciele, oczywiście, o ile coś czuł. Klątwa już mogła wydawać się całkiem przydatna, gdy czarodziejka podleciała do dziewczyny i chwyciła ją za szyje, unosząc nad ziemie, ale nie tak by udusić w jednej chwili.\n- Wiesz co? Mam ochotę pociąć cię na drobniutkie kawałeczki – zaśmiała się diabelsko.\nWtem zjawił się mężczyzna. Spadł jakby z nieba, co w sumie pokrywało się z prawdą. Te białe skrzydła, spojrzenie pełne dobroci i chęci niesienia pomocy. Bez wątpienia na pomoc przybył anioł. Ciężko stwierdzić, jakiej dziedziny magii użył, ale rozwalił potwora, dosłownie. Podleciał do Luny i odepchnął ją od dziewczyny.\n- PRECZ DEMONIE! – krzyknął. Następnie przeniósł wzrok na Szanse, uśmiechnął się do niej ciepło i pogodnie. Miał niezwykle zielone oczy. Jego twarz była pełna blizn. Zdaje się, iż takie miał zadanie, by niszczyć zło.\n- Mam nadzieję, że nic ci nie jest? – spytał troskliwie, po czym widząc, iż czarodziejka chce ponowić atak, rzucił się, by powstrzymać Lunę. Ona leżała na ziemi, on zaś ją przytrzymywał i ostrożnie wyciągał nóż.\n- N-n… nie zabijaj mnie – powiedziała słabym głosem Luna – Już jest dobrze…dobrze – wydusiła z siebie, po czym straciła przytomność.\nNiebianin starał się zrozumieć, co tu się właściwie stało. Spostrzegł Hyiaxinthe oraz feniksa, zrobił wielkie oczy, co wyglądało dość śmiesznie. Poprawił opadającą mu na oczy grzywkę.\n- Co tu się właściwie stało? – powiedział spokojnie, gdyby nie to, że jest aniołem, pewnie zapytałby nieco gwałtowniej i ostrzej.\nZ burzy niebieskich włosów czarodziejki wychylił się Tenebris, rozejrzał się, po czym swoimi czarnymi skrzydełkami przytulił się do twarzy swej nieprzytomnej pani. Anioł chciał podnieść zwierzaka, ale oberwał od nietoperza skrzydłem. Oczywiście nie mogło to nawet zaboleć, ale niebianin nie chciał go denerwować.\n- Zwą mnie Gabriel – przedstawił się anioł.\nprzez Hyiaxinthe » Śr sie 26, 2015 12:54 pm\nW obecnej chwili zdawał się panować spokój, który nienormalnie kontrastował z całym chaosem, jaki niedawno nastał. Feniks, którego skrzydła zostały zmiażdżone w parę bezużytecznych kończyn, wił się z bólu w błocie, wydając z siebie pożałowania godne dźwięki, co jakiś czas próbując skupić wzrok na osobach, które się pojawiały oraz znikały. Hyiaxinthe tymczasem...cóż...nim przybył anioł, wciąż leżała w błocie, taplając się w nim, póki to jeszcze nie wyparowało pod wpływem jej destrukcyjnej, błękitnej otoczki. A gdy pojawiła się niebiańska istota, jej przeciętne wybuchy radości przypominały mrugnięcia w porównaniu z tym, co miało nastąpić.\n- Ooo! Skrzydlaty pan, skrzydlaty pan! Wujku, widzisz go? widzisz widzisz widziiiiisz?\nGdy odpowiedziały jej ptasie odgłosy oznaczające potworne cierpienie, a także, gdy dotarły do niej myśli wujka pełne dziwnych słów, których nie rozumiała, a które były przekleństwami, wiedziała, iż nie warto czekać na odpowiedź. Przeteleportowała się tuż obok anioła kilka chwil po tym, gdy ten wypowiedział swoje imię, a temu przeniesieniu towarzyszyło buchnięcie błękitnych płomieni zarówno w miejscu, gdzie stała wcześniej, jak i w miejscu, gdzie się pojawiła. Pomimo tego, powietrze wokół niej się nie nagrzewało, ale za to błoto pod jej nogami przestawało istnieć wskutek nagłego odparowania, a to, co zostawało, zaczęło topić się jak nigdy nic.\n- Miło mi cię poznać, jestem Hyia! A tam leży mój wujek. Znasz mojego wujka? Mój wujek to feniks, wiesz? A czemu masz na imię Gabriel? Pierwszy raz słyszę takie imię. Czy takie imię noszą wszyscy z takimi skrzydłami co ty? Czemu spadłeś z nieba? Chodziłeś po chmurce i nagle się potknąłeś? A może zasnąłeś podczas lotu? Ja często zasypiam, bo czasami, jak to mówi wujek Dziob, chłód tam na górze sprawia, że usypiam. A czy tobie też chłód wydaje się taki męczący? Ty w ogóle śpisz? Jak to jest spać z takimi skrzydłami? Czy one zmieniają kolor?\nPo chwili zaczęła co chwilę teleportować się, a to obok anioła, a to obok nieprzytomnej Luny, a to obok Szansaboji, a z jej ust wypływał dźwięk, który w rzeczywistości był potokiem słów mówionych tak szybko, iż te sklejały się i mieszały ze sobą, przez co trudno było zrozumieć, co właściwie mówi przemieniona.\nPrzy najmniejszej przerwie w mówieniu, teleportowała się to w kolejne miejsce, nie mogąc ustać z powodu niespożytych pokładów młodocianej energii. W którymś momencie uświadomiła sobie, że jest tu od pewnego czasu inna kobieta. Zaczęła też pojawiać się częściej obok niej, przy okazji zalewając ją potokiem słów, któremu nie było końca.\nW końcu, o dziwo przestała mówić, zamiast tego jednak zaczęła coś innego wykonywać. Przeteleportowała się kilkanaście metrów dalej, podniosła stamtąd patyk, po czym pojawiła się obok nieprzytomnej Luny. Następnie, zaczęła tykać patykiem czarodziejkę, póki ten nie spłonął całkowicie.\n- Luuuuno, wstawaj, nie czas na drzemkę! Przyszli nowi przyjaciele i oni pewnie chcą się pobawić, a ty śpisz, mamy się bawić bez ciebie?\nprzez Samiel » N paź 11, 2015 6:11 pm\nZmierzał w stronę Maurii po tym, jak Cienie pozbyły się go ze swojego "królestwa", bo nie był im już potrzebny. Był ubrany w koszulę, na której miał skórzaną kurtkę, na nogach skórzane spodnie i buty, a na rękach rękawice- wszystko wykonane ze skóry ciemnego koloru. Na głowie miał chustę, która teraz zakrywała dolną część jego twarzy, przy pasie spoczywały sztylety schowane w pochwach, a także skórzana torba.\nCałkiem przypadkiem natknął się na osoby walczące z nieumarłymi. Postanowił sprawdzić, jak grupka poradzi sobie z tymi tworami i wspiął się na najbliższe drzewo, aby obserwować całe zajście. Postanowił też, że im pomoże, o ile zauważy, że szala zwycięstwa przechylać się będzie na stronę nieumarłych i nekromanty, który ich wskrzesił.\nPotrzebował chwili obserwacji, aby zorientować się, że zna osoby walczące z nieumarłymi i ich spotkanie poskutkowało tym, że został porwany przez Cienie. Luna, Hyiaxinthe i feniks, który opiekował się tą drugą.\nSamiel obserwował całe zajście i, na razie, nie zanosiło się na to, żeby potrzebowali jego pomocy. Kilku nieumarłych powstało pod drzewem, na którym siedział przemieniony i nawet próbowali go dosięgnąć z racji tego, że mężczyzna nie wysilał się ze wspinaczką na drzewo i siedział dość nisko. Sanginier zajął się nimi po cichu- kilka bełtów wbijało się w czaszki nieumarłych, a nawet przebijało je albo kruszyło fragment. W każdym razie przemienionemu udało się pozbyć natrętów i to nawet nie zeskakując z drzewa, a przez to nikomu nie dał o sobie znać. Do obserwacji wrócił w momencie, w którym na pole bitwy wkroczył anioł i od razu zajął się kolosem, który niewątpliwie stanowił większe zagrożenie niż zwykli nieumarli. Nie, żeby Samiel nie dał rady takiemu nekromantycznemu tworowi, jednak już ktoś inny zdążył go zniszczyć.\nWyglądało na to, że walka dobiegła końca.\nPrzemieniony zeskoczył z drzewa i miękko wylądował, mimo tego i tak dało usłyszeć się niewielki szelest dobiegający z miejsca, w którym siedział- najprawdopodobniej musiał zaczepić o jakąś gałąź i właśnie ona zaszeleściła. Nie wiedział, czy ktokolwiek ze "zwycięskiej drużyny" usłyszał ten odgłos. Zresztą... prędzej czy później i tak będzie musiał się ujawnić, jednak najpierw postanowił, że zbierze bełty, które wcześniej pomogły mu w pozbyciu się natrętnych nieumarłych.\nprzez Luna » Wt paź 13, 2015 9:38 am\nNiebianin lekko wystraszył się płonącej dziewczynki. Zrobił krok do tyłu. Wysłuchał jej pytań i przygotował się, by na nie odpowiedzieć.\n- Mnie zwą Gabriel miło cię poznać. Czy twojemu wujkowi nic nie jest? I jak to wujek…? Nie znam go i właśnie widzę, że feniks… nigdy nie sądziłem, że feniks może być wujkiem. Czemu się tak nazywam? Moi rodzice tak chcieli. Nie jest to typowe imię i nie oznacza wszystkich takich jak ja. Tacy jak ja to anioły. Nie spadłem z nieba, przyleciałem stamtąd. Nie chodziłem po chmurce… Tam jest takie…no jakby królestwo aniołów. Nie zasnąłem, jestem czujny podczas lotu, a jak mi zimno to się cieplej ubiorę. No pewnie, że śpię, czemu miałby zmieniać kolor? Nie rozumiem – zdziwił się – Mogę sprawić, że znikną, ale przyzwyczaiłem się do spania z nimi. Mam je od urodzenia w końcu.\nNiebianin, gdy ujrzał teleportującą się Hyiaxinthe złapał się za głowę. Starał się zrozumieć, co przemieniona wykrzykuje.\n- Demonem, ponieważ zachowała się bardzo brutalnie i… No demon oznacza złą istotę, która… Jakiej księżniczki? Nie… Ona to księżniczka, ale czego…? – Gabriel nie nadążał z odpowiadaniem na pytania.\nLuna otworzyła powoli oczy i uśmiechnęła się do Hyi, choć nie miała zbytnio sił. Rozglądnęła się. Nagle usłyszała szelest. Spojrzała w stronę dźwięku. Przyjrzała się dokładnie.\n- Samiel…? – powiedziała zdziwiona.\nNiebianin spojrzał nieufnie na Lune i nowo przybyłego. Złapał się za głowę. Nie wiedział już co tu się dzieje. Natomiast ludzka dziewczyna zniknęła gdzieś w bliżej nieokreślonych okolicznościach. Kto wie, może magia? Może sobie po prostu poszła, gdy nikt nie patrzył? W każdym razie nie było jej.\nCzarodziejka podeszła do przemienionego sanginiera się przywitać. Niebianin zaś stanął przy kałuży z błotem takiej nieco większej. Nie powinien był tego robić. Ponieważ z tego bagna wynurzyły się kościste dłonie, złapały skrzydlatego i wciągały. Gabriel krzyczał o pomoc. Pradawna szybko podleciała i chwyciła go za ręce, ale nie dała rady. Dało się słyszeć bulgotanie, natomiast po chwili już nie było żadnych odgłosów.\n- Lepiej nie stawać na te kałuże… - stwierdziła.\nTenebris ukryty zazwyczaj w gęstych i długich włosach swej pani, siadł jej na ramieniu, po czym zamachnął się skrzydłami i okrążył przemienionego. Miało być to swego rodzaju powitanie. Więc po kilku zrobionych kółkach wokół mężczyzny wrócił do czarodziejki i spadł jej na ręce. Zakręciło mu się w głowie. Luna posadziła go na swym ramieniu.\n- Miło cię znów widzieć, gdzie się podziewałeś? – zwróciła się do sanginiera.\nNagle przemieniony poczuł jak ktoś, kładzie mu dłoń na ramieniu. Okazało się, iż to starsza kobieta, barwnie ubrana w długiej spódnicy. Na głowie miała czerwoną chustę, na której gościło wiele dzwoniących, złotych ozdóbek. Na białej koszulce zaś nie do przeoczenia była wielka plama krwi. Wątpliwe by nieznajomej coś się stało, nie wyglądała na konającą z bólu. Westchnęła ciężko.\n- Aj dzieciaki… Lepiej nie chodzić samemu bez doświadczenia po Mglistych Bagnach. Zapraszam do mnie, napijecie się czegoś i odpoczniecie – mówiła łagodnym troskliwym głosem. Jednak dziwne, że nie zareagowała wielkim zdziwieniem na płonącą dziewczynkę czy feniksa.\nTrzymała w dłoni drewnianą laskę i ruszyła w stronę gór, za którymi prawdopodobnie znajdowała się Dolina Umarłych. Nasuwało się pytanie, co tak miła starsza pani robi sama w takim miejscu.\n- Troszkę szkoda tego aniołka, ale tak kończą wysłannicy Pana w miejscu, gdzie nad światłem panuje mrok. Nawet jeśli byś go uratowała…księżniczko, to prędzej czy później zginąłby tak, czy siak. Masz pozdrowienia od twego ojca… Luno.\n- Znasz mojego ojca?! – zapytała zszokowana.\n- Wiem wiele rzeczy kochaniutka – odpowiedziała i spojrzała na Hiacynta - Hyiaxynthe, słoneczko czy twój wuj się dobrze czuje? Samielu mam nadzieję, że Byty Mroku nic ci nie zrobiły, w końcu ich o to poprosiłam – zachichotała – Idźcie tym samym szlakiem co ja, bo możecie… wpaść w pułapkę – znów się zaśmiała i prowadziła ich.\nNiekiedy robiła zakręty na prostej ścieżce, gdzie nie widać było nic podejrzanego, ale miała wtedy poważną i skupioną minę. Widać, że znała tę okolicę jak własną kieszeń. W pewnym momencie zatrzymała się gwałtownie.\n- Ah! Gdzie ja mam głowę! Starość nie radość, zapomniałam się wam przedstawić. Mam nadzieję, że mi wybaczycie. Jakoś przywykłam, że każdy zna me imię, ale do rzeczy. Zwą mnie Illuminata – uśmiechnęła się szeroko.\nPrzeszli jeszcze spory kawałek drogi, gdy ich oczom ukazała się prosta chatka. Po jednej stronie miał swoje miejsce ogródek po drugiej natomiast niewielka zagroda z kilkoma kurami, kogutem. Sięgała kawałek za dom, więc mogły się tam chować jeszcze inne stworzonka. Stała tu nawet studnia, przy niej trawę zajadała biała koza. Przy drzwiach od chatki na ławeczce drzemał czarny kot. Zbudził się i widząc obcych, zjeżył futro i zaczął na nich fuczeć.\n- Spokojnie, to przyjaciele – na te słowa sierściuch natychmiast się uspokoił – Lepiej nie pokazuj mu Tenebrisa Luno, on lubi polować na nietoperze – szepnęła jej do ucha.\nIlluminata otworzyła drzwi i zaprosiła wszystkich do środka. W domku okazało się bardzo przytulnie i w środku to mieszkanko zdawało się większe, niż wyglądało. Dzieliło się głównie na salon oraz kuchnie. Była tu też para drzwi. O ile jedne wyglądały typowo, to te drugie miały ślady przypalenia oraz wielobarwne ślady jakby ktoś oblał je różnymi eliksirami.\nLedwo goście zdążyli zająć, miejsca przy stole, kobieta natychmiast przyniosła im jakąś zupę. Uśmiechnęła się.\n- Mam nadzieję, że będzie wam smakować, jedzcie, na pewno jesteście głodni.\nprzez Hyiaxinthe » Pt paź 16, 2015 9:54 pm\nFeniks przez dłuższy czas nie mógł opanować swoich reakcji na ból, przez co wyglądał niczym konające w agonii zwierzę. Wyglądało to tak, jakby nic nie mogło uspokoić Dzioba, a przynajmniej tak było do czasu, gdy w powietrzu rozległ się szelest. Ten hałas, mogący być oznaką zagrożenia, sprawił, iż uspokoił się on natychmiast. Gdy tylko okazało się, że to Samiel, odetchnął, albo też wykonał gest ludzki gest odetchnięcia, ciężko powiedzieć. Szybko jednak w jego ptasich oczach pojawiło się przerażenie, Hyiaxinthe bowiem także zrozumiała, iż Samiel tu jest. A to oznaczało, iż wszyscy dookoła mogą pożegnać się ze spokojem i ciszą przez najbliższe kilkanaście godzin. Na prędko wymyślił co zrobić, by jego podopieczna nie doprowadziła Samiela do szaleństwa wywołanym słowotokiem dziewczynki.\n“Hyia! Będziesz mówić im to, co myślę, dobrze? I dopóki nie powiem, masz mówić tylko to, co myślę i nic więcej! To taka… eee, zabawa! Zobaczysz.”\nW ostatniej chwili przemieniona odczytała te myśl, której grzecznie posłuchała, w końcu, jeśli chodziło o zabawę, to trzeba było się słuchać, szczególnie gdy mówił to, czy też raczej myślał, jej opiekun.\nFeniks powolnie i z trudem wstał na własne, ptasie nóżki i już miał pomyśleć o tym, co ma powiedzieć dziewczynka, gdy nagle obecnego tu anioła dopadły kościste ręce, grzebiące go głęboko pod błotem. Nie zdążył nawet zareagować, przynajmniej nie fizycznie, ponieważ jego myśli odnoszące się do tej sytuacji wypowiedziała Hyiaxinthe, nieświadoma tego, co mówi.\n- Chyba nie mam co narzekać na okaleczone skrzydła powodujące ból i agoniję, skoro tego tutaj wpiepsyło bagno!\nFeniks nie zdążył przerwać wypowiedzi dziewczynki, która w najlepsze uśmiechała się, patrząc to na niego, to na pozostałe osoby. Postanowił zignorować to, wiedząc, iż pewnie i jego reprymendę uzna za część “zabawy”. Ponownie szykował się do tego, by w głowie ułożyć stosowne przywitanie w stronę Samiela, gdy nagle - niczym z głębin otchłani - wyskoczyła staruszka, która zdawała się żyć w zupełnie innym świecie, lub też, która zgubiła na starość kilka klepek w głowie. Wymsknęły się feniksowi kilka myśli, komentujące pojawienie się staruszki,\nktóre Hyiaxinthe bez zastanowienia wypowiedziała w sposób niezbyt dokładny.\n- Ja pieprz zniczem, co jeszcze, kura, nas czeka, smok przyleci?!\nFeniks poddał się, co wyraził poprzez energiczne uderzenie swą głową o najbliższy kamień. Gdy tylko staruszka zaproponowała gościnę, ruszył za nią, a Hyiaxinthe poprosił w swych myślach, by przez najbliższy czas nie mówiła, a jak już, to szeptem, gdyż jest cały obolały i zmęczony.\n- Chyba nie, bo chce, bym mówiła szeptem, a chce tego tylko, gdy nie czuje się dobrze. - wyszeptała, odpowiadając w stronę staruszki. Ten cichy głosik zdawał się nie pasować do czarodziejki, która zazwyczaj gadała z całych swoich sił, zawsze, wszędzie i na cały, piskliwy głos. - A poza tym, miałam milczeć. Więc milczę. Teraz. W tej chwili. Jestem cichutko.\nPowiedziała niczym nie zmartwiona, przepełniona szczęściem, którego koniec po prostu nie istniał, a którego nie imał się nawet najmniejszy smutek. Chociaż milczała, to jej entuzjazm znalazł inny sposób na to, by opuścić ciało dziewczynki. Zaczęła ona bowiem łazić wokół Samiela, który nie tak dawno się pojawił. Jej młode oczka, z których niewinność zdawała się wylewać całymi strumieniami, wpatrywały się w mężczyznę jak w jeden z cudów Alarańskich. Co jakiś czas tykała go swoją ręką, to w brzuch, rękę, nogę czy nawet ubranie, zachwycając się jego odpornością na ciepło, jakie wytwarzała wokół siebie. Robiła tak, nawet gdy już dotarli do chatki, która w najlepsze czekała sobie na ich przybycie.\nWszystko wydawało się jakby specjalnie przygotowane dla nich. Wejście było na tyle szerokie, że nawet feniks dał radę bez trudu dostać się do środka. Ognie jego, jak i jego podopiecznej, nie potrafiły choćby osmalić czegokolwiek, od podłogi zaczynając, na kurzu kończąc. Przez chwilę miało się wrażenie, że nie są bandą losowo zebranych dziwolągów, a jedynie normalną grupą, zaproszoną przez równie pospolitą staruszkę.\nHyiaxinthe, widząc tyle nowych rzeczy, z trudem powstrzymywała się od mówienia. W pewnym momencie zasłoniła swoje usta rękoma, śmiejąc się przy tym, ponieważ akurat naszła ją taka ochota, bez żadnego powodu. Feniks zdawał się dziękować bogom wszelkim za to, że młoda się go słucha, pojawiła się bowiem iskierka szczęścia w jego oczach, które z ciekawością przeglądały wnętrze ognioodpornego budynku.\nNagle, w zasięgu wzroku ognistego ptaszyska znalazła się potrawa, którą przyniosła staruszka. Zahipnotyzowany przez cudowny zapach, pochylił się nad potrawą. Od dłuższego czasu jadł jedynie to, co znalazł wśród natury, a zapach przygotowanego starannie jedzenie zdawał się boską esencją, która przesycała powietrze. Ból znikł, a jego miejsce zastąpił potężny głód. Nie mogąc opanować swojego apetytu, gdaknął niemalże niczym kura ze szczęścia, po czym w najlepsze zanurzył dziób w zupie, przy okazji ochlapując wszystkich dookoła, siebie oczywiście również przy okazji.\nW tym momencie młoda przemieniona zaśmiała się z całych sił, spadając przy tym z krzesła. Do Amminextiuibilisa szybko dotarło, co właśnie uczynił - wyciągnął swą głowę z zupy, po czym pochylił głowę w geście zażenowania, czekając na dalszy rozwój wydarzeń. Tymczasem, po podłodze turlała się rozśmieszona Hyia, która nie mogła się powstrzymać od ciągłego, dziecięcego śmiechu.\nprzez Samiel » Pt paź 16, 2015 11:28 pm\nJuż miał odpowiadać na pytanie, które zadała mu Luna, gdy poczuł czyjąś rękę na swoim ramieniu. Gdyby nie spostrzegł, że ręka należy do staruszki, która po chwili odezwała się do nich, to może nawet sięgnąłby po sztylet i podciął jej gardło albo poważnie zranił, tak z przyzwyczajenia. Swoją drogą, dłoń staruszki była koścista i spokojnie można było pomylić ją z dłonią nieumarłego, z drugiej strony... ożywieńcy nie kładą rąk na ramieniu osoby, którą mają zabić.\n- Pamiętasz moment, w którym wpadliśmy do dziury i pojawiły się Cienie? Porwały mnie wtedy i próbowały wydobyć ze mnie informacje na twój temat, jednak nie byłem im już potrzebny i mnie wypuścili - odpowiedział na pytanie, które Luna zadała wcześniej. Powiedział to chwilę przed tym, zanim staruszka zaczęła wymieniać ich imiona i podawać informacje, których normalnie wiedzieć nie powinna. Staruszka, po prostu, wydawała mu się podejrzana i postanowił, że będzie na nią uważał.\nDroga, chodź krótka, przebiegła w milczeniu. Nawet Hyiaxinthe nic nie mówiła, nie zadawała pytań, jednak i tak była denerwująca, bo chodziła wokół przemienionego i co chwilę tykała go swoją ręką. W pewnym momencie Samiel złapał dłoń Hyii i po chwili spojrzał w jej oczy, dalej trzymając jej dłoń.\n- Przestań - powiedział krótko i spokojnie, jednak i tak nic to nie dało, bo miał tylko chwilę spokoju od zaczepek dziewczyny, które nawet nie skończyły się po tym, jak dotarli pod dom staruchy. Hyiaxinthe skończyła zaczepiać go dopiero wtedy, gdy weszli do środka.\nPrzemieniony spojrzał na kota swoim Smoczym Okiem, co spowodowało, że zwierzę przestraszyło się, zeskoczyło z ławki, na której leżało i uciekło do domu. Na twarzy Samiela pojawił się niewielki uśmiech, który i tak szybko znikł, a w dodatku był niewidoczny pod chustą, którą ciągle miał na twarzy. Gdy w końcu przekroczyli próg domu, mężczyzna najpierw rozejrzał się po nim i przy okazji, z grzeczności, ściągnął chustę z twarzy i głowy, a po chwili spoczywała już na jego szyi. Oczom wszystkich zgromadzonych ponownie ukazały się srebrne włosy przemienionego i blizny na twarzy.\nUsiadł przy stole tak, jak reszta grupy, jednak nie miał zamiaru jeść, bo zwyczajnie nie był głodny. Całkiem odmienna sytuacja miała miejsce z feniksem, który niemalże od razu zabrał się do jedzenia po tym, jak starucha postawiła je na stole.\n- Nie jestem głodny - powiedział Samiel. Oczywiście, słowa te były skierowanie w główniej mierze do Illuminaty.\nprzez Lyris » So paź 17, 2015 11:44 am\nLyris tym razem, zamiast odgrywać rolę myśliwego, robiła za zwierzynę. Zmuszona do odwrotu na z góry upatrzoną pozycję, próbowała zgubić jak największą ilość agresorów. Zapomniane przez boga i pomijane przez piekielnych, Mroczne Bagna idealnie nadawały się do tego zadania. Początkowo miała na ogonie diabła i dwudziestu potępionych, lecz intelektem niespecjalnie grzeszyli. Im głębiej w dzicz tym coraz większa ich ilość znikała bez śladu.\n- Żałosne - mruknęła pod nosem, wychylając się zza drzewa i tnąc w spaczoną kreaturę. Pokusa nie miała zamiaru uciekać przez cały ten czas, wycofanie się z pola walki z tak błahego powodu i akceptowalnej przewagi liczebnej wroga to hańba. Głównego agresora zaatakuje na pewno, jednak z całą świtą nie byłaby tego taka pewna. Którego zobaczy i będzie miała sposobność, to odeśle do domu zmasakrowanego. Jeśli jednak któryś wpadnie w bagno po uszy lub spotka stado truposzy, niech mu ziemia lekką będzie.\nAni się obejrzała, gdy z zarośli wyskoczyło ich jeszcze trzech. Błyskawicznie otoczyli pokusę, mając zamiar wykorzystać pozorną przewagę. W pierwszej chwili z ich oczu biła chęć mordu, jednak mając przed sobą kobietę mogącą zostać uznaną za naprawdę urodziwą, zapewne chcieli wykorzystać ją w znacznie ciekawszy sposób.\n- Nie opieraj się skarbie, będzie bolało tylko przez kilka pierwszych chwil - mamrotał ten centralnie przed nią, oblizując swe paskudne usta. Pozostali śmiali się szyderczo, o ile to było w planach. Brzmiało to bardziej niczym rechot pijanego Behemota, uszy od tego bolały. - Jesteś pokusą, więc na pewno ci się spodoba, jak zwykle - ciągnął dalej swój monolog, wyjąc na końcu niczym mierna parodia wilka.\n- Spośród wszystkich dostępnych pokrak muszę użerać się właśnie z wami, już inkwizycja stanowi przyjemniejsze towarzystwo. - Kobieta podparła się o biodro lewą ręką, spuszczając niżej głowę i kręcąc nią z zażenowania. Jednak czego mogła spodziewać się po mięsie armatnim, którego jedynymi celami jest spełnianie najbardziej podstawowych potrzeb i bezrozumna agresja. Dlatego preferowała paladynów albo anioły, głupstwa przez nich wygadywane przynajmniej nie raniły zmysłu słuchu. Najczęściej też nie capiło od nich padliną lub innym fetorem porównywalnym z rybim targiem, lub miejską kanalizacją. - Zabijając was, wyświadczę światu przysługę i będę miała dobry uczynek.\nTrójka natarła na Lyris jednocześnie, z czego dwóch z zamiarem zabicia a jeden pochwycenia. Cios frontalnego sparowała i odepchnęła go nieco swoją skromną masą. Zawodnika z tyłu od lewej kopnęła w miejsce, gdzie mało który facet niebędący masochistą chciał oberwać. Potępieniec aż uklęknął, trzymając się za obolałe klejnoty i zawodząc z bólu. Ostatni stracił głowę za sprawą cięcia z obrotu, przygotował się na podduszenie, a nie zadanie ciosu, więc nie zdołał zasłonić się własnym mieczem. Chwilę później cała trójka leżała martwa.\n- Brawo, brawo... - powiedziała, po czym zaczęła klaskać wisienka na torcie i główny przeciwnik Lyris na tę chwilę. Zapewne przyglądał się walce młodocianej pokusy i własnych sługusów. Nie wyglądał na niezadowolonego z powodu ich śmierci, takie miernoty są bardzo łatwe do zastąpienia. - A teraz kochaniutka, zginiesz.\nKoza skubiąca bez żadnych zmartwień trawkę właśnie nabawiła się jednego, pokusy spadającej do celu. Kobieta grzmotnęła plecami o studnię, naruszając jej konstrukcję. Siłą rzeczy miecz wyleciał jej wtedy z rąk. Po chwili ucierpiało drzewo, znacznie gorzej niż tamta sterta kamieni, zostało złamane. Tylko dzięki magii chaosu, Lyris uniknęła pogruchotania kręgosłupa i kilkunastu innych kości, w najlepszym wypadku. Znajdowała się w magicznym uścisku diabła, coś na kształt liny oplatającej jej podbrzusze. Miała ograniczoną możliwość manewrowania, gdyż była cała obolała. "Zabiję sukinsyna..."\n- Ostatnie słowa? - spytał, przygotowując się do dobicia leżącej pokusy.\n- Jeśli tak ma wyglądać mój koniec... zabieram cię ze sobą - mruknęła, a z jej ust wypłynęła stróżka krwi.\nW tej chwili przeciwnik miał zamiar zagłębić swój miecz w Lyris, jednak ta zdołała przeturlać się na boki posłać w jego kierunku wiązkę magiczną. Nie zdołała dokładnie wycelować, przez co zamiast przebić go na wylot w głowę, trafiła w jego lewe ramię. Polała się masa krwi, sporo mięsa i kości, które przyozdobiły okolicę. Bardzo możliwe, że nawet jeśli wyszedłby z tej potyczki zwycięsko, straci rękę. Srebrnowłosa nie zakończyła na tym desperackiego kontrataku, założyła Diabłu na szyję coś w rodzaju obroży, taka sama sztuczka, dzięki której on mógł miotać nią po okolicy. Najpewniej postąpiłaby tak samo, ale nie miała już na to sił. Zamiast tego zyskała na czasie, odbierając możliwość oddychania oponentowi. Kilka bezcennych sekund, które musiał poświęcić na usunięcie zaklęcia. Lewa ręką złapała za jego sprawną w okolicy nadgarstka, posyłając w to miejsce jak najwięcej bólu. Chciała uniemożliwić mu ponowny atak mieczem, który najpewniej trafiłby "elfkę." Przyciągnęła swoje ostrze tym samym czarem, po czym wykonała cięcie na klatkę piersiową, wykańczając rogatego.\n- A... nie... mówiłam... - wyszeptała, osuwając się na ziemię i tracąc przytomność.\nInne Postacie: Darsabelle, Serana, Rayla,\nprzez Luna » Pt paź 23, 2015 3:56 pm\n- Ej! –Luna rzuciła oburzone spojrzenie feniksowi, przez którego została ochlapana. Jej błękitna sukienka nie dość, że nadal miała wiele krwawych plam, to teraz została ubrudzona zupą. Czarodziejka westchnęła i sprawiła magią iluzji, iż jej ubranie dla wszystkich zdawało się czyściutkie.\nWidok rozśmieszonej dziewczynki sprawił, iż na twarzy pradawnej zagościł uśmiech. W pewnym momencie sama się zaśmiała. Gdy Samiel stwierdził, że nie jest głodny Illuminata bez słowa podeszła z łyżką.\n- To bardzo dobra zupa, starałam się nad nią, więc teraz otwórz buziunie – mówiła słodkim głosem, ale z wyraźnie obrażoną miną i wbrew woli przemienionego zaczęła go karmić, póki nie zjadł choć połowy.\nTymczasem młodej czarodziejce ukazała się cienista sylwetka, cicho ją wołała i powoli odchodziła. Czekając aż ta, za nią podąży. Zaprowadził dziewczynkę niezły kawałek od domu. Tam ukazało się niewielkie ciepłe źródełko. Cień ukazał Hyii, że jest tam druga ona i zachęcał, by poszła do swej bliźniaczki. Pomógł jej w tym, popychając ją magiczną siłą do wody.\nPodczas gdy młodej czarodziejce groziło niebezpieczeństwo, starsza kobieta podeszła do swej studni i znalazła tam gościa. Przyjrzała się obcej. Wzięła mokrą i brudną szmatę. Podeszła i wykręciła ją nad głową obcej. Pokusa po chwili dostała z tej szmaty w policzek.\n- DO CHATY NA ZUPĘ! – spojrzała na nią groźnie i zrobiła coś, czego obserwujący z boku by się nie spodziewał. Pobiegła w inną stronę. Nieźle się śpieszyła. Dotarła do źródełka.\n- Uważaj dziecinko! – użyła zdolności telekinetycznych, by wyciągnąć dziewczynę z wody. Jak się okazało w porę, cienista dłoń przymierzała się do chwycenia Hiacynta na szczęście Illuminata miała to wyczucie czasu. Sprowadziła przemienioną na powrót do chatki. Zakazała jej wychodzenia bez zgody feniksa.\nLuna zjadła właśnie zupę, głód jej trochę doskwierał. Starsza pani bez jakiejkolwiek wyraźnej przyczyny rzuciła się na podłogę za krzesłem, na którym czarodziejka siedziała.\n- Przepraszam, czy wszystko w porządku? – zdziwiła się Luna.\n- Taaa, wy tam gołąbki sobie nie przeszkadzajcie! – zwróciła się do pradawnej i demona.\nNiebieskowłosa nie otrzymała jednak odpowiedzi, ponieważ Illuminata ruszająca się dość szybko jak na swój wiek wbiegła do kuchni. Wzięła wielki kosz i z jakiś różnych składników. Zaczęła tworzyć krąg wokół chaty z tego, co w nim miała. Gdy tylko skończyła, wróciła do chaty. Przykazała całej czwórce i nowej, by nie śmieli wychodzić poza krąg.\n- Noce w Mrocznych Dolinach nie są łatwe. Tak wiem Luno, że tu długo mieszkasz — wyprzedziła jej pytanie — ale wtedy jeszcze nie przeszli do działania. Oni zabiją każdego, kto będzie mieć z tobą związek. Samielu, broń ci się na nic zda, wobec tego, może drzemią w tobie jakieś umiejętności magiczne? Przydałyby się. Hyio, jeśli wujek nie pozwoli, nie wychodzisz. Jak obiecasz być grzeczna, dostaniesz ognioodporne zabawki, a jeśli nie, zabiorę ci je? Umowa stoi? – mrugnęła do Hiacynta.\nPo swych słowach weszła do pomieszczenia za drzwiami wyglądającymi dość…intrygująco. Przyszła po krótkiej chwili przynosząc dziewczynce szmaciane lalki. Jedna z nich wyglądała jak przemieniona czarodziejka. Nawet dokładnie wyszyte płomienne, błękitne włosy.\n- Tu w tej skrzyni są różne książki, możecie poczytać, jak nuda zacznie doskwierać, ale przez najbliższy czas nie wychodźcie poza krąg ! – powtórzyła się specjalnie, by każdy dobrze zapamiętał te słowa.\nprzez Hyiaxinthe » Wt paź 27, 2015 6:40 pm\nFeniks, niemal jako jedyny, zajmował się jedzeniem, w międzyczasie przyglądając się temu, co się działo. A działo się sporo. A to Luna narzekała na pobrudzone przez niego ubrania - na co zareagował, kiwając głową w geście przeprosin - a to Hyiaxinthe gdzieś znikła, tylko po to, by zostać przyprowadzona z powrotem przez staruszkę. Nie przejmował się tym, czuł bowiem, że są w nie tyle dobrym, ile bezpiecznym miejscu.\n“Zupełnie, jakby w tym miejscu stawał się idealny. Ale...nadal coś mi nie pasuje.”\nPo chwili jego ptasi móżdżek połączył fakty, mianowicie dziwne hałasy, brzmiące jakby ktoś walczył kilka chwil temu, a także głos Iluminaty, która nakazywała komuś wejść do środka. Czyżby ktoś jeszcze miał się pojawić? A co jeśli to rycerz bądź może jakiś król, mogący w rycerza kogoś uhonorować?\n“Hyio! Bądź grzeczna, słuchaj się starszych, zaraz wrócę!”\nFeniks, ledwo przekazał te myśl podopiecznej, a wyleciał przez drzwi domu, o mało co nie przewracając wszystkiego po drodze.\nDziob nie musiał nawet wzlatywać w powietrze - czego, nawiasem mówiąc, w obecnym stanie by raczej nie dokonał - by ujrzeć kobietę, a także ślady, które wskazywały, że kiedy on w najlepsze opychał się jedzeniem, to tutaj trwała krwawa walka, której przegapienie większość wojowników uznałaby za grzech śmiertelny.\n“Zaraz! Pamiętaj, nie wiesz, co tu właściwie się stało. Ona może być tą złą, a te ciała...em...resztki ciał to dowody jej zbrodni, będące kiedyś niewinnymi istotami. Ale co do tego też nie mam pewności. Czyli albo zostanę zasztyletowany, jak tylko się obudzi, albo też okaże się damą w opałach, może i nawet szlachcianką, która obsypie mnie podziękowaniami oraz poczuciem tego, iż zrobiłem coś dobrego.”\nPo krótkim namyśle przyczłapał na swych ptasich odnóżach nieco bliżej.\n“Co mi tam, gorzej być nie może!”\nGdy tylko był ledwie dwa kroki od nieprzytomnej - a może tylko udającą nieprzytomną - kobiety, postanowił upewnić się, iż nie będzie ona cierpieć, o ile w ogóle cierpi. Przypomniał sobie najsmutniejszy moment w swoim życiu, a oczy jego uroniły łzy. Ów krople, z mocą tysiąca uzdrawiających czarów opadły na wargi kobiety, powoli przywracając jej wszystkie siły, jakie niedawno utraciła, a także wzmacniając ciało tejże.\n“Teraz, pozostaje tylko jedno... Błagam, nie w twarz!”\nHyiaxinthe, odkąd wróciła z bliskiego spotkania z jeziorem, kiwała główką na tak, kiedy tylko Iluminata bądź wujek mówili do niej, próbując pokazać w ten sposób, że jest grzeczna. Siedziała na krzesełku, jednak z każdą chwilą wierciła się na owym siedzisku coraz bardziej. To, że zaraz nastąpi słowna eksplozja dziecięcej gadatliwości było równie oczywiste, jak to, że czas płynie do przodu, a elfom bliżej do ludzkich kobiet niż mężczyzn.\nTo jednak, co zainicjowało przemówienie dziewczynki, to przyniesienie lalek, z których jedna była jak Hyia. Żywy odpowiednik tejże lalki chwycił zabawkę, która - tak samo, jak ten budynek i wszystko w nim - przeżyła w ogniach młodej przemienionej i nie zamierzała spłonąć.\n- Patrzcie! PAAAATRZCIE! To ja! Ja! i to taka malutka! I nie płonę! Tak samo, jak ja! To jest, ja płonę, ale nie płonę! Rozumiecie?!\nO dziwo, nie powiedziała nic więcej, przynajmniej na razie. Zamiast tego, łaziła z lalką dosłownie wszędzie,wydając z siebie ciągłą falę śmiechu. Łaziła to po podłodze, a po krzesłach, po stole, a pewnym momencie nawet odważyła się wejść na kolana Samiela, udając przy tym, że lalka go całuje. Aż słodko było patrzeć na to jak swata ze sobą szmacianą zabawkę i przemienionego.\nprzez Samiel » Wt paź 27, 2015 7:52 pm\nSamiel, wbrew własnej woli, zjadł kilka łyżek zupy i, przy okazji, mógł sprawdzić, czy zupa jest naprawdę tak dobra, jak mówi Illuminata. Była taka, jednak przemieniony nie był głodny, więc zatrzymał chudą rękę staruszki i spojrzał na nią nieco groźnym wzrokiem.\n- Nie jestem głodny - powiedział stanowczo, a po chwili puścił rękę kobiety.\nDobrze, że nie próbowała wznowić tego, co robiła wcześniej, mimo że, w pierwszej chwili Samielowi wydawało się, że Illuminata właśnie chce to zrobić, na przekór woli sanginiera i z zamiarem, może nieumyślnym, zdenerwowania go.\nNastępnie szybko doszło do kilku zdarzeń, które skończyły się tak samo szybko- najpierw na zewnątrz słychać było odgłosy walki, a gdy gospodyni wyszła na zewnątrz i zaczęła na kogoś krzyczeć, a przy okazji sprowadziła do chaty Hyiaxinthe, która wyszła chwilę wcześniej i już zdążyła wpakować się w jakieś kłopoty.\nSamiel nie skomentował komentarza staruszki odnośnie do jego i Luny. Ogólnie rzecz biorąc, to przemieniony uważał Illuminatę za dziwną kobietę, a to uczucie pogłębiło się nieco po tym, jak najpierw rzuciła się na podłogę, a później zaczęła biegać po swoim domu. W końcu przestała i zaczęła mówić.\n- Moje sztylety poradzą sobie nawet z cieniami, tylko będę musiał wykorzystać ich pełen potencjał. Wiesz dużo rzeczy, których nie powinnaś wiedzieć i nie wiesz tego, że moje sztylety są potężnymi artefaktami? Jestem posiadaczem Piekielnych Kłów - odparł i uśmiechnął się w stronę staruszki, nieco kpiąco. Po prostu spodziewał się, że będzie ona wiedziała, czym jest jego broń, może nazwa coś jej powie... a jak nie, to może niedługo będzie miała okazję zobaczyć je w akcji.\nInformacja o książkach może być przydatna, zwłaszcza że nie wiadomo jak długo będzie trwał zakaz wychodzenia poza krąg. Z drugiej strony, Samiela kusiło, aby sprawdzić, co się stanie, gdy wyjdzie za krąg, o którym wcześniej wspomniała kobieta.\nHiacynt dostała zajęcie w postaci ognioodpornych lalek, a poza tym nie mogła wyjść z domu bez zgody Feniksa, który niedawno wyleciał na zewnątrz i jeszcze nie wrócił. Przemieniony przez chwilę wywołał u siebie wizję śmierci opiekuna Hiacynta i to, że prawdopodobnie on i Luna musieliby zaopiekować się dziewczyną, szybko odgonił od siebie te niedobre myśli, bo nie życzył śmierci Dziobowi, a także nie życzył sobie i Lunie opieki nad Hyiaxinthe.\nRozmyślał jeszcze nad inną rzeczą, jednak z przemyśleń wyrwała go osóbka, którą opiekuje się nieobecny Feniks. Dokładniej, to zrobiła to w momencie, w którym wskoczyła mu na kolana i zaczęła przystawiać jedną z lalek do jego ust, imitując całowanie, akurat była to lalka łudząco podobna do osoby, która właśnie bawi się nią. Mężczyzna chwycił rękę dziewczyny, tą, w której trzymała lalkę i odstawił od swojej twarzy i ust.\n- Przestań... - powiedział spokojnie i stanowczo.\n- Możesz siedzieć mi na kolanach, w końcu nic mi się nie stanie z tego powodu, ale nie rób ze mnie partnera dla swoich lalek - dodał po chwili i uśmiechnął się lekko. Uśmiech skierowany był do osoby, która właśnie siedzi mu na kolanach. W sumie to bez różnicy było mu to, czy Hyiaxinthe w tym momencie poczuje się urażona i zejdzie z kolan przemienionego, czy dalej będzie na nich siedziała i wróci do zabawy lalkami.\nprzez Lyris » Śr paź 28, 2015 11:24 am\nPomimo utraty przytomności i ogólnego osłabienia, Lyris nie straciła jeszcze kompletnie świadomości. Gdyby ktoś zaczął ją skalpować to z pewnością przebudziłaby się. To samo tyczyło się przykładowo podpalenia, w końcu jeszcze nie umarła. Większe hałasy również potrafiła odnotować, jednak z reakcją jest problem. Karczemne śpiewy przez kilkanaście minut obudzą i zmarłego, lecz pojedynczy huk pozostawi go w spokoju. Pokusa zdawała się działać w tej chwili na podobnej zasadzie.\n- Hmm? - Przemknęła jej myśl, ponieważ woda działała niemalże idealnie na przebudzenie. Chluśnięcie całym wiadrem z pewnością przywróciłoby jej pełną świadomość i postawiło na nogi. Jednak teraz zadziałało to podobnie, tylko w mniejszym stopniu, wystarczająco do odnotowania uderzenia. Sukkubica nie była z tego powodu zadowolona, zdecydowanie nie. Boleć nie zabolało, ale liczy się sam fakt. Pytanie tylko, która to osobistość z okolicy postanowiła zabawić się w marnego wybawiciela lub też wybawicielkę. Zapewne któryś z mieszkańców tej chaty, obok której doszło do drobnego incydentu i zdemolowania studni oraz drzewa. To i tak nic w porównaniu do wyglądu otoczenia kilkanaście metrów dalej, chybione czary o sporym obszarze działania powinny coś mówić obeznanym w temacie. Jedno zaklęcie zdolne wykosić oddział zbrojnych doskonale wyręczało drwali w ich zajęciu. Pomniejsze żyjątka znajdujące się w nieodpowiednim miejscu i czasie też miały kłopoty i zostały dosłownie przemielone. Błąkający się tu i ówdzie nieumarli zmarli już drugi raz, o potępieńcach słuch zaginął.\nSrebrnowłosa mocno zdziwiła się, gdy zaczęła wracać do siebie nadspodziewanie szybko. Nie była to zasługa regeneracji i to ją zaniepokoiło, najprawdopodobniej ktoś musiał maczać w tym palce. Nadal żyła, tak jej się przynajmniej zdawało, więc obca lub obcy raczej nie chciał jej dobić. Za chwilę powinna się przekonać...\n- To nie Piekło, brakuje zapachu siarki - powiedziała chwilę po otwarciu oczu i usiadła, podpierając się ręką o podłoże. - Na Niebo też mi to nie wygląda, trochę tu za ponuro. Do tego w raju pewnie byłyby piękne kobiety i przystojni mężczyźni podający mi w tej chwili kieliszek z winem. - Lyris miała własną wizję tego typu miejsca. Ogromna sypialnia z wielkim łożem i jasną pościelą, służba o wspaniałych walorach wizualnych, wino i karmienie winogronami. W tle przygrywać miała raczej spokojna muzyka i żadnych obowiązków z dotychczasowego żywota. Długa opowieść wyidealizowanego świata, za długa.\nUjrzała bardzo blisko siebie coś, ptaka, chyba. Wielki jastrząb o jasnych piórach, tak jej się zdawało. Nie znała pojęcia "feniks." Tę istotę widziała pierwszy raz w życiu. Rozejrzała się szybko po okolicy i doszła do strasznego wniosku.\n- To rzeczywistość. - Najczarniejszy scenariusz, wymóg spełniania większości naturalnych potrzeb i reszty obowiązków zawodowych. - A czym ty jesteś? - spytała, przyglądając się potworkowi. Szczerze powątpiewała w możliwość mowy tej istoty, ale nie zaszkodzi spróbować.\nPóźniej wypadało przywitać się z mieszkańcami tego domu, kilka aur tam wyczuła. Wpierw przeprosi za zniszczenie studni, potem przywali w twarz w ramach oddania przysługi. Zlokalizowała swój miecz, po czym obtarła ostrze o martwego diabła i schowała je na należyte miejsce.\nprzez Luna » So paź 31, 2015 10:24 pm\n- Oh oczywiście, że wiem o tych kiełkach – powiedziała illuminata przewracając oczami – Ale ty nie pojmujesz! Cienie są wszędzie, cienie są w cieniach, jak chcesz dorwać coś, co jest i nie ma? – uniosła jedną brew wyżej i rzuciła mu pytające spojrzenie.\nJednakże nagle odwróciła się do tyłu, chwyciła pierwszą lepszą rzecz, w tym wypadku talerz i rzuciła nim w kąt. Po czym rozpoczęła maraton narzekania na szczurzych złodziejaszków. Jednakże jakoś mało wiarygodnie to robiła. Wzięła koszyk, w którym znajdowało się to, z czego utworzyła krąg i wysypała część tego do ciemnego kąta.\nLuna zaś usiadła przed Hyiaxinthe i przyglądała się, jak dziewczynka się bawi. Choć lubiła czytać książki, obecnie nie miała na to ochoty i była gotowa nawet na potok pytań od przemienionej. Jednak coś ją zaciekawiło. Spod jednej z szafek coś błysnęło. Czarodziejka zajrzała tam, Tenebris jednak ją wyprzedził i to wyciągnął. Klucz, łudząco podobny do tego poprzedniego klucza. Błyszczał się, jednakże charakteryzował się głęboko czarną barwą. Tuż obok leżała lalka łudząco podobna do Luny. Dziewczyna sięgnęła głębiej. Znalazła i taką przedstawiającą Samiela oraz kolejny kluczyk. Ten zaś posiadał odcień miedziany.\n- O co tu chodzi… - pomyślała – Chwila! Mam to! Mam! Lalki, klucze, Illuminata wie o nas wszystko… Powinien być jeszcze jeden… - faktycznie udało jej się odnaleźć taki niebieski z wyrzeźbionymi płomykami.\nWreszcie coś zaczynało się układać, Luna wiedziała, iż musi zobaczyć, co jest za tymi podejrzanymi drzwiami… ale jak. Ta starsza pani z pewnością jej nie pozwoli. Może wywołać zamieszanie. Może stworzyć iluzję, ale wszystko odpadało. Jeśli babunia miała dostęp do ich myśli, wspomnień wiedzy… Wszystko odpada!\n- Hyia… - szepnęła do niej Luna – zagadaj babcie Illuminatę, dopóki nie wrócę, tylko nie pytaj, co chce zrobić, a babci nie mów o mnie. Dobrze? Jak wykonasz tą… specjalną misję to będzie nagroda – uśmiechnęła się pradawna i zaczekała, aż staruszka zostanie zagadana.\nGdy to się stało podeszła do drzwi, niestety zamknięte. Zaryzykowała i zniszczyła zamek dyskretnie z pomocą magii zła, by je otworzyć.\nChwyciła Samiela za rękę, by go wciągnąć do pomieszczenia. Nie chciała sama wchodzić, tam, gdzie mogło być absolutnie wszystko. Im oczom ukazał się stolik, na którym otwarta została stara i pokaźnych rozmiarów księga. Obok stała kryształowa kula i parę laleczek przedstawiających różne osoby. Jedna z nich ukazywała mężczyznę o czarnych włosach o lekko granatowym zabarwieniu. Czarodziejka wzięła ją do ręki. I jakby wyłączyła się na moment. Nie reagowała na nic, nawet nie mrugała. To oczywiste, że wizerunek tej osoby był jej znajomy. Ocknęła się jednak z tego stanu i podeszła do księgi. Różne obrazki i wszystko zapisane z pomocą run. Pradawna potrafiła je czytać i chciała dowiedzieć się, o czym mówią jednak wpierw rozejrzała się po pomieszczeniu. Zachlapana podłoga, półki wypełnione fiolkami z najróżniejszymi eliksirami, każdy miał inną barwę co nadawało temu szaremu pomieszczeniu trochę kolorków. W kącie stał stary, pusty kocioł. Luna wróciła wzrokiem do księgi. Zaczęła czytać, nie na głos. Lecz jej wyraz twarzy wskazywał, że nie jest to o rzeczach przyjemnych. Nerwowo obracała kartki, zaglądając na te zaznaczone barwnymi zakładkami.\nNagle rozległo się głośne miauknięcie czarnego kociska, Czarodziejka krzyknęła i się aż przewróciła. Szybko oddychała, zdawała się przerażona. Uspokoiła się i wstała.\n- Nie możemy wyjść za krąg przez parę dni, jeśli nie jesteśmy gotowi na próby. Oni będą chcieli… nas. Nie możemy. Nie, nie, nie! Illuminata nas chroni… a może nie… a może tak… - szaleństwo zaczęło opanowywać Lunę. Kto wie cóż za rzeczy, tam wyczytała. Wyszła szybko z pomieszczenia i usiadła na krześle, biorąc losową książkę. Nie czytała jej, tylko obracała kartki powoli i bez celu.


Pięć przydatnych rzeczy, które możesz zrobić za pomocą paska dotykowego MacBooka Pro - 2022\nPięć przydatnych rzeczy, które możesz zrobić za pomocą paska dotykowego MacBooka Pro\nCiesz się paskiem dotykowym, ale chciałbyś, aby uzyskać z niego więcej? Jest wiele sposobów na dostosowanie i lepsze wykorzystanie tego cienkiego ekranu dotykowego; Oto pięć, które polecamy.\nZ paskiem dotykowym na MacBooku Pro można zrobić wiele. Możesz zmienić przyciski, usuwając rzeczy, których nie używasz (Siri) i dodając przyciski, które robisz (Pause/Play). Możesz też dodać zupełnie nowe funkcje, takie jak sposób na szybkie przełączanie aplikacji.\nZmień domyślne przyciski paska dotykowego\nPrzed pojawieniem się paska dotykowego nie można było zmienić górnego rzędu klawiszy na klawiaturze. Oczywiście, istniały aplikacje innych firm, które pozwalały zmienić to, co robiły klawisze, ale nadal wyglądały tak samo – co oznacza, że musisz pamiętać o nowych funkcjach.\nTeraz jest inaczej. Możesz dodawać lub usuwać ikony z paska Touch Bar z poziomu Preferencji systemowych.\nOznacza to, że możesz dostosować pasek kontrolny — te cztery przyciski po prawej stronie. Osobiście zastępuję przycisk Siri Centrum powiadomień, ale równie łatwo możesz dodać dedykowany przycisk Mission Control lub nawet Dashboard, jeśli naprawdę chcesz. Poważnie, Apple nadal myśli o bezużytecznym pulpicie nawigacyjnym na tyle, aby zaoferować mu przycisk paska dotykowego.\nMożesz także dostosować przyciski wyświetlane przez same aplikacje. To, jak elastyczne możesz uzyskać, zależy od tego, ile przycisków oferuje sama aplikacja, ale zwykle jest ich sporo.\nDodaj niestandardowe przyciski do paska dotykowego\nApple i aplikacje oferują tylko tyle przycisków, że prawdopodobnie nie znajdziesz wszystkich potrzebnych funkcji. Na szczęście możesz dodać niestandardowe przyciski do paska dotykowego za pomocą aplikacji o nazwieNarzędzie BetterTouch. Aplikacja sprawia, że wszystko można całkowicie dostosować. Możesz wybrać dowolną ikonę lub kolor przycisku, a następnie zmapować go tak, aby robił prawie wszystko.\nJeśli chcesz, przypisz przycisk do skrótu klawiaturowego lub przypisz go do dowolnego rodzaju funkcji systemowej, jaką możesz sobie wyobrazić. Istnieją nawet widżety, które mogą pokazywać takie rzeczy, jak pozostały czas pracy baterii lub suwaki głośności i jasności. Jeśli naprawdę chcesz dostosować pasek dotykowy do swoich potrzeb, BetterTouchTool to aplikacja, którą możesz pobrać.\nJeśli nie jesteś wielkim fanem Docka lub Command + Tab, możesz używać paska Touch Bar do przełączania się między (lub uruchamiania) aplikacji za pomocą aplikacji o nazwiePrzełącznik dotykowy.\nTouchSwitcher dodaje przycisk do paska kontrolnego. Stuknij przycisk, aby zobaczyć rząd ikon reprezentujących aktualnie otwartą aplikację. Możesz także ustawić aplikacje jako „Ulubione”, co pozwoli Ci uruchamiać je z paska Touch Bar, nawet jeśli nie są uruchomione.\nDostosuj głośność lub jasność jednym gestem\nUtrata klawiszy sprzętowych do regulacji głośności i jasności jest swego rodzaju przeszkodą. Ale przynajmniej możesz teraz regulować głośność lub jasność jednym gestem. Zamiast wielokrotnie stukać w przycisk, po prostu naciśnij i przytrzymaj przycisk na pasku poleceń, a następnie przesuwaj palcem w lewo lub w prawo, aż uzyskasz dokładnie taki poziom, jakiego potrzebujesz.\nPrzywróć klawisze funkcyjne dla niektórych aplikacji\nMożesz pomyśleć, że za pomocą paska dotykowego Apple całkowicie zabił klawisze „funkcyjne” (F1, F2, F3 itp.) Ale możesz przywrócić klawisze funkcyjne na pasku dotykowym na dwa sposoby.\nPo pierwsze, zawsze możesz po prostu dotknąć i wcisnąć klawisz „Fn”, aby pojawiły się klawisze funkcyjne.\nPo drugie, możesz przejść do Preferencji systemowych> Klawiatura> Klawisze funkcyjne i ustawić niektóre aplikacje, aby zawsze wyświetlały klawisze funkcyjne, gdy są uruchomione.\nMinęło 15 lat, odkąd Apple bagatelizował funkcje klawiszy numerycznych na swoich klawiaturach, ale nawet teraz nie mogą się ich całkowicie pozbyć. To po prostu pokazuje: długoletnie konwencje komputerowe umierają ciężko.\nZ paskiem dotykowym możesz już wiele zrobić, ale możesz być tym wszystkim rozczarowany. To w porządku: pasek dotykowy nie istnieje od dawna, a programiści dopiero zaczynają zastanawiać się, jak korzystać z tej nowej przestrzeni. Jeśli chcesz zobaczyć kilka eksperymentów, sprawdź najgłupsze rzeczy, które możesz umieścić na pasku dotykowym. Poważnie: są złe.\nA jeśli nie masz MacBooka Pro z końca 2016 r., aby to wypróbować, nadal możesz z nim grać, korzystając z wersji oprogramowania paska dotykowego na dowolnym komputerze z systemem macOS Sierra. To dobry sposób, aby zobaczyć, jak aplikacje wykorzystują przestrzeń i jak działają opcje dostosowywania. Cieszyć się!\nPolecamy: Jak dodać niestandardowe przyciski do paska dotykowego MacBooka Pro?


Zawieszka rustykalna ZAW134 » Sklep Biała Oficyna Łódź Poligrafia\nZawieszka na alkohol rustic\n100% handmade Ręcznie wyrabiane, okolicznościowe zawieszki, przywieszki na wódkę, na alkohol weselny. Zawieszki te stanowią niezwykle stylową ozdobę weselnego stołu oraz każdej butelki na nim, podkreślają uroczysty charakter wydarzenia a także mogą brać udział w zabawach weselnych. Często stanowią również unikatową, personalną pamiątkę dla gości. Z powodzeniem sprawdzą się też na chrzcinach, jubileuszach, wieczorach panieńskich lub kawalerskich. Nasze zawieszki wykonywane są precyzyjnie, na najwyższej jakości papierze. Przyozdobione są sznurkiem jutowym papierowym lub lnianym, albo elegancką, starannie związaną, satynową wstążką, w różnych kolorach do wyboru o szerokości 6mm. Zawieszki są już związane i gotowe do powieszenia na butelce.\nZawieszki mają wymiary 40x70mm oraz zwykle drukowane są na papierze o gramaturze 200-240gr/m2. Na zdjęciu widoczny jest papier ekologiczny Ciemny Eko.\nTermin realizacji to do 5 pełnych dni roboczych od akceptacji projektów i opłacenia zamówienia (zaksięgowania przelewu)/ przesłaniu nam potwierdzenia przelewu.\nPapiery, wstązki/sznurki, teksty są całkowicie dowolne i modyfikowalne.\nZawieszki na alkohol rustic, eco


Inwestowanie w złoto. Dlaczego tak, dlaczego nie? [Ankieta] - Bankier.pl\nSurowceInwestowanie w złoto. Dlaczego tak, dlaczego nie? [Ankieta]\nInwestowanie w złoto. Dlaczego tak, dlaczego nie? [Ankieta]\nRekordowe ceny na światowych rynkach oraz wzrost liczby klientów u sprzedawców złota to idealny moment na to, aby zapytać o inwestowanie w ten metal szlachetny.\nZłoto od tysięcy lat rozpalało emocje, ale w ostatnich dniach są to emocje szczególne. Dolarowe ceny metalu pobiły maksimum z 2011 r., prognozy zapowiadają kolejne rekordy, zaś klienci w wielu krajach - w tym w Polsce - ruszyli do mennic po monety i sztabki.\nJednocześnie wiadomo, że nie wszyscy są entuzjastami inwestowania w złoto. Warren Buffett, najsłynniejszy inwestor na świecie, wielokrotnie publicznie deklarował, że kruszec zupełnie go nie interesuje.\nWłaśnie dlatego chcemy zapytać Państwa o postawy wobec inwestowania w złoto. Szczegółowe wyniki ankiety opublikujemy jeszcze w tym tygodniu, w osobnym artykule.\nJeżeli nie widzisz ankiety poniżej, kliknij w ten link\ntrader18 2020-08-02 16:10\ninwestowanie w złoto to bardzo dobra inwestycja. Ja sam ostatnio wpłaciłem dość duży depozyt w systemie XTB. Mam kapitał podzielony na akcje, surowce i walutę. Ważne jest to, żeby wszystko testować. Wiem, jakie mam efekty, a generalnie w ten sposób da się zyskać naprawdę\nwiele. Tylko nalezy wszystko przyjmowac inwestowanie w złoto to bardzo dobra inwestycja. Ja sam ostatnio wpłaciłem dość duży depozyt w systemie XTB. Mam kapitał podzielony na akcje, surowce i walutę. Ważne jest to, żeby wszystko testować. Wiem, jakie mam efekty, a generalnie w ten sposób da się zyskać naprawdę\nwiele. Tylko nalezy wszystko przyjmowac na spokojnie.\njas2 2020-07-30 00:35\nZłoto to fajna rzecz ale Bitcoin lepszy.\ndrzaraza 2020-07-29 13:44\nZamiast przejeść 150 mld z ofe . Pisałem żeby za te pieniądze kupić 1000 ton złota wówczas złoto było po 4600 zł za uncję a dzisiaj nie dość że mielibyśmy ponad 1100 ton złota to zysk z różnicy ceny wyniòsł by ponad 91 mld a wartość tych 1000 równała by się ponad 241 mld zl.\nxfire 2020-07-28 11:03\nNBP zarobil na zlocie ok 3 mld zlotych... ile juz sprzedali tego zlota?\nm00zyk 2020-07-28 08:08\nJak zwykle to samo... :P wszyscy teraz będą się interesować danym aktywem. Czemu? Bo rośnie! Świadomy inwestor interesował się złotem akurat zawsze, ale ogólnie stara się inwestować w aktywa niedowartościowane. To "ulica" się teraz rzuci na metale i podbije ich wyceny, a skończy się to pęknięciem balonika.Jak zwykle to samo... :P wszyscy teraz będą się interesować danym aktywem. Czemu? Bo rośnie! Świadomy inwestor interesował się złotem akurat zawsze, ale ogólnie stara się inwestować w aktywa niedowartościowane. To "ulica" się teraz rzuci na metale i podbije ich wyceny, a skończy się to pęknięciem balonika. W międzyczasie smartmoney zrealizuje zyski.\nsertiel 2020-07-28 08:57\nJa właśnie sprzedałem swoje zapasy złota bo dolar idzie na dół a a co mi z tego jak dolar będzie po 3zł a złoto po 2200 dolców ;]\npragmatyk4 2020-07-28 09:01\nZgadzam się z Tobą. Ja obstawiam scenariusz, w którym będzie po drodze jeszcze jakaś korekta, może nawet duża, a docelowo przebije 2200-2500 za uncje. Pytanie tylko po ile do tego czasu będzie dolar... W tych szalonych czasach trudno to przewidzieć. Myślę, że dolar po drodze jeszcze raz się umocni zanim pójdzie na dół Zgadzam się z Tobą. Ja obstawiam scenariusz, w którym będzie po drodze jeszcze jakaś korekta, może nawet duża, a docelowo przebije 2200-2500 za uncje. Pytanie tylko po ile do tego czasu będzie dolar... W tych szalonych czasach trudno to przewidzieć. Myślę, że dolar po drodze jeszcze raz się umocni zanim pójdzie na dół (wybory w USA, Lockdown 2.0 w październiku/listopadzie, konflikt Turcja - Egipt w Libii - jakiś argument się znajdzie).\nm00zyk odpowiada sertiel 2020-07-28 09:27\nNo i niepotrzebnie. Ja czekam. Jak taksówkarz, fryzjer, ekspedientka będzie mnie zagadywać, czy kupiłem już złoto - wtedy sprzedam.\nm00zyk odpowiada pragmatyk4 2020-07-28 09:28\nKiedy dojdzie do manii to tempo wzrostu ceny złota i tak znacząco przewyższy spadek wartości waluty. A gdy pęknie bańka - wzrośnie wartość walut.\nznawca_wszystkiego 2020-07-28 09:29\nZłoto jest jak korek od szampana. Przez większość czasu trzymają go różne siły aby nie rosło, głównie gigantyczne shorty ustawiane przez amerykańskie banki spekulacyjne. Ale co jakiś czas nic nie jest już w stanie utrzymać niskich cen w stosunku do dużego popytu i cena po prostu strzela. Kupując złoto nie ma co Złoto jest jak korek od szampana. Przez większość czasu trzymają go różne siły aby nie rosło, głównie gigantyczne shorty ustawiane przez amerykańskie banki spekulacyjne. Ale co jakiś czas nic nie jest już w stanie utrzymać niskich cen w stosunku do dużego popytu i cena po prostu strzela. Kupując złoto nie ma co się nastawiać na szybkie zyski. Ale w długim terminie rzędu 10 lat wzwyż złoto zawsze pokona inflację. Nie są to de facto zyski tylko co najwyżej zrównanie się z inflacją. Dlaczego w długim terminie złoto nie straci? Bo nie ma opcji żeby banki centralne kiedykolwiek przestały drukować pusty pieniądz. Cały system finansowy musiałby lec w gruzach żeby tak się stało, i musiałby się całkowicie zmienić model pieniądza. Np gdyby pieniądz był oparty o surowce (nie tylko metale) wtedy zainteresowanie złotem mogłoby zmaleć.\n6 366,75- 1,08%


Jak podkręcić metabolizm cz.1 – Księżycowe Opowieści\nNa metabolizm, czyli przemianę materii składają się przede wszystkim dwa zasadnicze procesy: proces syntezy (anabolizm) oraz proces rozpadu (katabolizm). Tym przemianom towarzyszy budowa i odbudowa tkanek, wytwarzanie ciepła niezbędnego do utrzymania temperatury ciała, a także dostarczanie energii wszystkim procesom życiowym.\nKto nie tankuje, ten pie jedzie\nWiadomo, że żaden motor nie funkcjonuje bez paliwa. Otóż paliwem dla organizmów żywych jest pożywienie, a więc białka, węglowodany i tłuszcze oraz woda, witaminy i składniki mineralne. Znakomita większość metabolicznych przemian ustrojowych odbywa się z udziałem tak zwanych biokatalizatorów, czyli enzymów warunkujących prawidłowy przebieg (szybkość i kierunek) reakcji chemicznych.\nMężczyźni są w lepszej sytuacji\nProcent tkanki mięśniowej decyduje o tempie metabolizmu w bezruchu. Ponieważ mężczyźni mają tę tkankę rozwiniętą bardziej niż kobiety, więc to oni są w lepszej sytuacji z punktu widzenia szybkości metabolicznej.\nKiedy tracimy mięśnie, na przykład podczas dłużej utrzymującej się sytuacji stresowej, zaczynamy obrastać tkanką tłuszczową, bo zaktywizowane hormony stresu – adrenalina i kortyzol – przyczyniają się do spadku poziomu metabolizmu, a za ty m idzie mniejsza liczba spalonych kalorii.\nWniosek jest prosty: wagę ciała można (a czasem nawet trzeba) tracić, ale tkanki mięśniowej już nie. Przynajmniej nie powinien to by ć spadek wagi ciała kosztem znaczącej utraty mięśni.\nRozsądna gospodarka paliwowa\nReguła jest taka, że jeśli dostarczymy zbyt dużo paliwa swojemu układowi trawiennemu, a nie uruchomimy układu mięśniowego w formie zaprogramowanego wysiłku, to nadwyżka energetyczna zgromadzi się w postaci tkanki tłuszczowej.\nCo robimy, aby tę nadwyżkę jakoś rozładować? Zazwyczaj jemy mniej, wydaje nam się bowiem, że jeżeli tak będziemy robić, to magazyn tłuszczu sam opróżni się z czasem.\nI na tym polega błąd!\nPole popisu dla katabolizmu\nOrganizm nie ma siły na rozładowanie tłuszczowego magazynu, kiedy doprowadzamy do sytuacji, w której „dieta odchudzająca” powoduje obniżenie tempa metabolizmu. Taka dieta jest na ogół niskokaloryczna albo wręcz ograniczona w czasie (jemy co S godzin albo jeszcze rzadziej), co powoduje, że organizm włącza mechanizmy obronne. Polegają one na tym, że dotychczasowe tempo przemiany materii ulega spowolnieniu. Organizm stanowi teraz doskonałe pole do popisu dla procesów rozpadu białka, czyli dla katabolizmu.\nKiedy brakuje glukozy\nZ powodu zbyt małej kaloryczności diety organizmowi zaczyna brakować glukozy dla pracy mózgu oraz dla ciągłości pracy wszystkich innych narządów. W tej sytuacji zmuszony jest on produkować glukozę z mięśni. Rezultat jest taki, że „ograbiana” tkanka mięśniowa jest coraz mniejsza, a w konsekwencji ulega obniżeniu metabolizm spoczynkowy niezbędny do utrzymania pracy serca, stałej temperatury i pracy innych organów.\nOgraniczona praca narządów wewnętrznych sprawia, że poziom przemiany materii staje się coraz niższy, a w rezultacie tkanka tłuszczowa, zamiast zostać spalona, namnaża się coraz bardziej.


Kryminalny swiat Daniela: Sny, dzieci, żona i chemiczne suchary. #Instagram Pyta 4\nSny, dzieci, żona i chemiczne suchary. #Instagram Pyta 4\nTym jakże oryginalnym i błyskotliwym wstępem witam Was w kolejnym wpisie w którym odpowiadam na Wasze pytania. Dziś tych pytań jest troszkę mniej. I w sumie to mógłbym zatytułować ten wpis "Madziak006 Pyta" gdyż 60% z poniższych pytań zadała mi właśnie ta pani. ;)\nAle dobra nie przedłużajmy. Czas na odpowiedzi, które zmienią Wasze postrzeganie świata. Nic już nie będzie takie samo jak było kiedyś...\n1.Czy kiedykolwiek śniło ci się coś związanego z książkami?\nTak wielokrotnie śniły mi się fabuły książek. Nawet niekoniecznie tych, które aktualnie czytałem. Czasami były to książki, które czytałem już dawno dawno temu. Snem, który najbardziej zapadł mi w pamięci był ten w który śniła mi się fabuła "Jedynej szansy" Cobena z tą delikatną zmianą, że to ja byłem głównym bohaterem tej historii. Mega uczucie, normalnie jakbym zagrał w filmie.;)\n2.Harlan Coben pisze do Ciebie z propozycją umieszczenia Cię w swojej nowej powieści, ale daje Ci do wyboru, czy chcesz być dobry czy zły. Co wybierasz? Masz do wyboru mordercę, ofiarę i śledczego. Oczywiście uzasadnij swój wybór .\nA kto powiedział, że już tego nie zrobił? Że już mnie tam nie ma? W której powieści? Hmm... nie mogę niestety zdradzić. Tajemnica. Harlan zabronił mówić ale zdradzę, że jest to książka, która jeszcze w Polsce nie została wydana. A kim będę? Serio? To pytanie ma taką oczywistą odpowiedź, że głowa mała. Jasne, że będę... mężem Esperanzy Diaz, który będzie miał tam swój własny duży wątek. ;)\nUppps... Chyba zdradziłem za dużo. Sorry Harly, nie chciałem. ;)\n3.Śnił Ci się kiedyś Harlan Coben?\nNo co Ty?! Nawet nie chciałbym mieć snów z Harlanem. Uwielbiam jego książki ale to jednak jest przecież facet. Chociaż poczekaj... Ty chyba nie o takie sny pytałaś. ;)\nA tak serio, to nie, nigdy mi się nie śnił. Jego książki czy bohaterowie jak najbardziej ale on sam to nie. ;)\n4.Czy znalazłeś kiedyś coś w książce z biblioteki? Jeśli tak, to co z tym zrobiłeś?\nZbyt wiele taki sytuacji sobie nie przypominam ale na pewno kiedyś jakieś imitacje zakładek typu paragony, karteczki czy coś tego typu znajdowałem i raczej nie robiłem z nimi nic. Zostawiałem te "niespodzianki" kolejnym czytelnikom. :)\n5.Jakie książki dałbyś swojemu dziecku do czytania?\nNajlepiej to napisane przeze mnie. Powiedział bym wtedy: "Popatrz, moje kochane dziecko jaki tatuś jest wspaniały. Masz poczytaj." Co z tego, że dziecko miało by pięć lat, a w książce trup ścieli się gęsto. Niech od małego wie, że życie nie jest kolorowe. ;)\nAle na razie luz. Nie ma dziecka i nie ma książki, więc jest to sytuacja czysto hipotetyczna. :)\n6.Opisz swoich czytelników za pomocą tytułów książek. ;)\nFajnie to brzmi "swoich czytelników" czuje się jakbym prowadził bloga i robił to całkiem dobrze. :)\nA co do zadania to jeżeli miałbym opisać moich czytelników tytułami książek to były by to dwa tytuły: "Sześć sekund" i "Zagadka".\nPierwszy, bo w krótkim odstępie czasu, nagle pojawiło się Was mnóstwo. Rok temu prawie nikogo nie było (prowadzę IG już 2,5 roku) a teraz jest Was tyle, że ciężko mi to moim chorym mózgiem ogarnąć. Wbrew pozorom mam mózg. ;)\nA drugi tytuł, bo ciągle zastanawia mnie co takiego Was do mnie przyciąga. Nie potrafię tego pojąć. Dla mnie to jedna wielka zagwozdka. Ale bardzo miła zagwozdka. ;)\nMówiąc po hiszpańsku: Krzem. To znaczy: Si. No znaczy się tak, lubię. ;)\nWiem, dziwny jestem. :)\n8.Lubisz chemię? (jak coś to możesz mnie pouczyć, bo mam jutro kartkówkę z dysocjacji)\nLubię, może nie taki jak matematykę ale z chemii też zawsze dawałem radę. Także dysocjacja to luzik. Da radę ją ogarnąć. Ale Ty już pewnie po kartkówce. ;)\n9.Jak wyglądały twoje oceny, kiedy chodziłeś do szkoły? Były paski?\nW podstawówce były paski i średnie po 5,0. W gimnazjum średnia zawsze około 4,6 i do paska brakowało niewiele. A w szkole średniej było juz troszkę gorzej, bo nie chciało się oczywiście przykładać. Ale z matmy zawsze piątką. :)\nNo i żeby nie było ostatni etap edukacji też skończyłem ze średnią 5,0 więc jak widać prawdziwy mężczyzna dobrze zaczyna i dobrze kończy, a to co w środku to nie ważne. ;)\n10.Opisz twórczość Cobena używając tylko rzeczowników.\nmistrzostwo,wirtuozeria , kunszt , artyzm , talent , sztuka , biegłość , zręczność , sprawność , fachowość , kompetencja...\n"- Przestań się jarać czubku!\n- Nie potrafię! Coben! Coben! Coben!\n- Dzień dobry poproszę o połączenie ze szpitalem psychiatrycznym. Mam tu ciężki przypadek. "\nDobrze się bawiliście? Naaapewno. Przy mnie zawsze się dobrze bawicie. Nie, nie zaprzeczaj! Nie lubię jak ktoś kłamię! ;)\nChciałem na koniec napisać coś mądrego ale pomyślałem, że to byłoby nie w moim stylu. Mądrze? Sorry ale to nie tutaj! ;)\nTrzymajcie się i do następnego! Jutro... Pojutrze... A może za dwa tygodnie. Ze mną nigdy nic nie wiadomo. :)\nAutor: Lechita92 o 13 czerwca\nEtykiety: book tag, chemia, czytanie, Esperanza Diaz, Harlan Coben, Instagram pyta, książki, odpowiadam, pytania, sny, szkoła\nMagdalena Fortkowska 13 czerwca 2017 19:41\nDziękuję za polepszenie humoru odpowiedZiami 😊 mistrzowskie 😊\nLechita92 13 czerwca 2017 21:04\nCieszę się, że takimi odpowiedziami udaje mi się polepszyć humor. ;)\nAnonimowy 13 czerwca 2017 20:37\n"Sorry Harly" hahaha :) naprawde to jest zdrobnienie?\nLechita92 13 czerwca 2017 21:08\nMy, najbliżsi przyjaciele tak do niego mówimy.;)\nErato Czyta 25 czerwca 2017 17:37\nCzytając Twoją odpowiedź na 5 pytanie od razu przyszło mi do głowy pytanie: „Jak wytłumaczę swojemu dziecku, że w mamusi biblioteczce jest tyle zakazanych dla niego (przynajmniej do pewnego wieku) książek, gdzie głównym tematem przewodnim są trupy?” Chyba będę musiała jakoś je ukryć :P\nLechita92 28 czerwca 2017 11:20\nTak, to może być spory problem, jak wytłumaczyć, że mama zakazuje czytania"tych książek". ;)


Chiny chcą pogłębić współpracę wojskową z Iranem | Centrum Studiów Polska-Azja\n16 października 2015 11:14 / przez Domyślny dla witryny\nChiński admirał floty powiedział w czwartek (15.10) po spotkaniu z irańskim ministrem obrony w Teheranie, że ChRL pragnie pogłębić militarne relacje z Iranem.\nAdmirał Sun Jianguo, zastępca dowódcy sztabu generalnego Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, powiedział irańskiego ministra obrony Hosseina Dehghan, że Chiny przywiązują wielką wagę do rozwoju stosunków z Iranem.\n-Celem tej delegacji jest promowanie przyjaźni, pogłębienie współpracy oraz wymiana poglądów na temat bilateralnych relacji militarnych- powiedział Sun. Wizyta ma także za zadanie “promocję zachowania międzynarodowego i regionalnego pokoju i stabilności”.\nChiny i Iran łączą bliskie dyplomatyczne, ekonomiczne, handlowe i energetyczne relacje. Ponad to, ChRL wpierała negocjacje między Iranem i USA w kwestii irańskiego programu nuklearnego. Sun dodał, że Chiny, jako największy nabywca ropy z Iranu, niezwykle pozytywnie przyjął wiadomość o osiągnięciu porozumienia.\nW zeszłym roku, po raz pierwszy dwa chińskie okręty wojenne wpłynęły do irańskiego portu Bandar Abbas by wziąć udział we wspólnych morskich manewrach w Zatoce Perskiej.\nChiny chcą pogłębić współpracę wojskową z Iranem Reviewed by Domyślny dla witryny on 16 października 2015 .\nChiński admirał floty powiedział w czwartek (15.10) po spotkaniu z irańskim ministrem obrony w Teheranie, że ChRL pragnie pogłębić militarne relacje z Iranem. Admirał Sun Jianguo, zastępca dowódcy sztabu generalnego Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, powiedział irańskiego ministra obrony Hosseina Dehghan, że Chiny przywiązują wielką wagę do rozwoju stosunków z Iranem. -Celem tej delegacji jest promowanie przyjaźni, pogłębienie współpracy


oohmagazine.pl - Scenografia teatralna z nową technologią w sztuce Legenda Króla Artura\nFot. Palais des Congrès\n- Używamy kart graficznych od wielu lat — wspomina Thomas Besson z D/Labs — zaczęliśmy używać podobnej platformy prawie 15 lat temu. Następnie spróbowaliśmy kilku konkurencyjnych rozwiązań, ale ostatecznie powróciliśmy do produktów AMD. Reprezentują one bowiem teraz kluczowe dla nas cechy i zalety zarówno w kontekście finansowym, jak i w szczególności w sferze naszej pracy – mają wiele wyjść wideo, odpowiednią wielkość pamięci.\nMożliwości tych kart są dla nas ważne, zwłaszcza że AMD zapewnia nam znakomitą wydajność w odpowiedniej cenie. Doceniamy też eksperckie wsparcie, jakiego udzieliło nam AMD jako ich klientowi. To właśnie dzięki ich wiedzy i pomocy mogliśmy odnieść sukces i wykorzystać maksimum możliwości kart AMD FirePro. - dodaje Thomas Besson.\ntechnologie w teatrze


Zarzuty dla agresywnych funkcjonariuszy | Tygodnik Częstochowa Portal Informacyjny Gazeta Częstochowa Tygodnik Regionalny Częstochowa CZESTOCHOWSKIE24.PL\nDwóch policjantów i troje strażników miejskich z Częstochowy usłyszało zarzuty pobicia 10 osób. Z ustaleń śledczych wynika, że swoje ofiary bili pięściami i kopali, a potem użyli wobec nich gazu łzawiącego. Byli po służbie i pod wpływem alkoholu. Do zdarzenia doszło w sierpniu ubiegłego roku w centrum miasta. Wracający z imprezy funkcjonariusze zaczepiali mijanych przechodniów. Wobec kilku z nich użyli siły i gazu. Zostali zatrzymani na ul. Karkowskiej. W organizmach mieli od 1 do 1,5 promila alkoholu. Podejrzani nie przyznali się do winy. Złożyli wyjaśnienia, którym prokurator nie dał jednak wiary i przedstawił zarzut udziału w pobiciu 10 osób. Oskarżonym grozi do trzech lat wiezienia.\nNowszy PostPrzed nami Marsz dla Życia i Rodziny w Radomsku i Częstochowie\nStarszy PostRadomszczaninie, upewnij się gdzie zagłosujesz!


Pigula (Piguła) 2005-11-11 20:03:06 UTC #1\nWitka. Chciałbym się Was poradzić w sprawie wymienionej w temacie. Otóż mieszkam w Bełchatowie na Osiedlu Czapliniecka (osiedle 4-blokowe). Odległość sygnału internetowego od nadajnika wynosi około 2 km. W złą pogodę tj. mgły, deszcze, wichury itp. internet nie działa tak jak powinien. Mianowicie prędkość łącza jest mniejsza niż 200 Kb/s (standard) oraz w grach sieciowych gubi się dużo pakietów po drodze (wysoki loss i choke). Usterka z winy abonenta jest wykluczona, gdyż conajmniej 4 osoby na osiedlu mają ten sam problem. Ping do różnych stron jest niestabilny - raz 20 ms, raz 120 itp. Bardzo mnie to irytuje, bo wyrzucam 60 złotych miesięcznie za ROTFL.\nCzy ludzie z DOLSATu (tak nazywa się obecny dostawca usług internetowych - http://www.dolsat.pl) będą w stanie to naprawić?\nCzy ewentualna zmiana operatora może pomóc? (warunek - również łącze radiowe)\nPosiadam u siebie router. Czy będzie można legalnie rozdzielić sygnał na 2 komputery, czy będę musiał płacić za dodatkowy terminal?\npysiu (pysiu) 2005-11-11 20:39:47 UTC #2\nto znaczy co się orjetuje z teorii to nieraz wpływy pogody maja znaczenie na jakośc sygnału ale wedługł mnie powinienes reklamować usługe\nZłączono Posta : 11.11.2005 (Pią) 21:41\nhmm a czy w umowie masz zastrzeżone ze nie wolno\nPigula (Piguła) 2005-11-11 20:50:04 UTC #3\nDrogi Pysiu... Żebyś Ty wiedział ile ja razy reklamowałem usługę! Będzie już z 20 razy łącznie z chłopakami! Ręce mi opadają.\nW umowie pisze, że można rodzielić sygnał internetowy na tyle ile jest wpisanych terminali. I są 2 podpunkty - łącze profesjonalne (tam jest puste miejsce na terminale) i łącze stałe - tam nie ma nic o terminalach abonenckich. Jak mam to intepretować?\nPonawiam prośbę o odpowiedź na me pytanka. Dziękuję.\nGolden_Finger (Golden Finger) 2005-11-11 23:43:39 UTC #4\nMoże, o ile będzie solidny i będzie miał wiedzę na temat takich łączy.\nWg mnie należy uzupełnić umowę o wpis w puste miejsca, by nie było wątpliwości.\nPigula (Piguła) 2005-11-12 02:00:33 UTC #5\nAha, rozumiem. A czy obecny dostawca usług internetowych musi naprawić problem, który istnieje na całym osiedlu? Czy może ponownie skonfigurować nadajnik radiowy? Czy może to łącze radiowe chodzić chociażby tak jak kablowe? Czy oni po prostu mogą coś z tym zrobić? :lol:\njan155 (jan155) 2005-11-12 15:11:57 UTC #6\nja też mam problemy z radjowym internetem ale dostawca ma konkurencje i jak nie będzie dbał o mnie to zmieniam dostawce a to jest kasa dlatego wszelkie usterki naprawia we własnym zakresie\nPigula (Piguła) 2005-11-12 18:07:45 UTC #7\nDobra, ale czy nie ma innego wyjścia by rozwiązać ten problem? Czy koniecznie muszę zmieniać dostawcę usług internetowych? Nie kwapię się do tego...\nfiesta (fiesta) 2005-11-13 12:17:40 UTC #8\nMasz umowę czytaj, sprwdź czy zostały spełnione jej warunki. Jeżeli operator łącza ich nie spełnia i wymiguje się od naprawy usterek możecie założyć sprawę sądową.\nPigula (Piguła) 2005-11-13 15:30:42 UTC #9\nEh... W takim razie zapomniałem powiedzieć, że prędkość internetu jest DO 200/128 kB/s. A w takim wypadku to jak nawet byłby 1 kB/s to przecież nie mógłbym się doczepić, nie? Czyli po prostu mam do końca życia (wraz z całym osiedlem) użytkować taki internet, tak?


Pigmenty, brokaty, sypkie cienie z GlamShopu ⋆ Greatdee.pl\nDorota Milewska 18 października 2018 No Comments\nA mimo tego, że pojawia się na rynku coraz więcej świecidełek do makijażu wcale nie tak łatwo jest znaleźć coś wyjątkowego. Sporo produktów jest do siebie nawzajem bardzo podobnych. Do tej pory w poszukiwaniu ciekawych tekstur, połączeń, nieoczywistych kolorów i wyjątkowych błysków zawsze kierowałam się do Inglota i MACa, czasem od wielkiego dzwona trafiło się coś w zwykłej drogerii.\nNa szczęście Hania z GlamShopu też lubuje się w takich nietypowych kosmetykach i całkiem sporo wypuszcza ich na rynek!\nKonfetti – brokat holo\nKonfetti to bardzo drobny brokat, który mieni się na masę różnych kolorów! Można go wklepać na powiekę, użyć jako akcentu lub zrobić kreskę. Albo wymyślić jeszcze inny, kreatywny sposób na jego użycie, np. na ustach? Na pewno przyda się klej do brokatu, może być to GlamGlue, ale każdy inny klej do brokatu sprawdzi się. Sam brokat jest bardzo drobny i naprawdę niesamowicie się mieni.\nZdjęcia z nietrafionym focusem są specjalnie po to, żeby lepiej pokazać błysk 😉 Swatch po lewej to brokat nałożony na sucho, a po prawej na klej.\nDubaj, Vegas i Miami\nTego lata w GlamShopie była edycja limitowana takich 3 kolorów. (na chwilę publikacji posta Dubaj i Miami są nadal dostępne, a Vegas ma się pojawić w nowej prasowanej odsłonie!). I to już nie są brokaty, każdy z nich ma inną konsystencję.\nDubaj i Vegas są dość podobne w konsystencji, to takie płatki pigmentu, które trochę lubią się zbrylać, ale można je rozetrzeć do pyłku. Miami ma postać bardziej sypkiego cienia. Każdy z nich opalizuje lub/i błyszczy się na inne kolory. Ciężko to uchwycić na zdjęciu, ale starałam się:\nDubaj to stare złoto, które błyszczy się na srebrno, a nawet na liliowo, zależy pod jakim kątem się spojrzy. Vegas jest bardziej duochromowe, to ciepłe bordo/brąz, które błyszczy się na niebiesko-fioletowe odcienie, znajdzie się tam też zieleń i róż. Miami za to, to taki malinowo-bordowy, który opalizuje na pomarańczowo i ma w sobie liliowe drobinki. Wiem, że percepcja kolorów jest rzeczą bardzo indywidualną, ale ja tak właśnie te kolory odbieram 😛\nWszystkie nadają się na całą powiekę, na akcenty, kreski itd. Świetnie wyglądają w cut crease. Są to cienie, które zdecydowanie lepiej wyglądają na żywo niż na zdjęciach. A szczególnie pięknie wyglądają na żywo w sztucznym świetle, z resztą jak większość błyskotek 🙂\nDodatkowym plusem kosmetyków Hani jest to, że są Polskie, nietestowane na zwierzętach i mają atrakcyjne ceny! Więc warto zaglądać.\nCategory : Recenzja\tbrokat, glitter, pigment, recenzja, review, sroki, teamsroki\n← Moje wpadki | nie zawsze wszystko mi wychodzi\nHalloween 2018 mroczny jednorożec →


Lublin – Archiwum Kryminalne\nJuż po raz trzeci Archiwum Kryminalne bierze udział w świętowaniu otwarcia sezonu turystycznego w Lublinie. Tym razem zaprosimy Was do udziału w „Skoku na skarbiec lubelskich kupców”. Sezon Lublin to …\nLubelska Karta Turysty = zniżka do escape roomu!\nJako najbardziej lubelski escape room nie mogliśmy nie zostać parterem Lubelskiej Karty Turysty! Posiadacze aktywnej karty dostają u as 15% zniżki na grę w każdym pokoju. A zwiedzając Lublin warto …\nPo raz drugi mamy przyjemność wziąć udział w oficjalnym otwarciu sezonu turystycznego w Lublinie. Sezon Lublin to fantastyczna inicjatywa, w ramach której możecie wziąć udział w niemal 300 wydarzeniach organizowanych …\nDziupla Złodziei otwarta!\nTo już dziś! To już zaraz! Pierwsza grupa zagra w naszym trzecim pokoju 🙂 Dziupla Złodziei wieńczy historię opowiadaną w Archiwum Kryminalnym. Kto zabił marszanda Leopolda Mehringera? Jakie szwindle ma …\nPodaruj emocje! Pomysł na prezent na Święta


Miecz do tortu gruba/drobna dł. 17 cm 66743 Thermohauser - ABBAKERY - Wyposażenie Cukierni i Piekarni, Akcesoria Cukiernicze\nStrona główna / Wyposażenie cukierni i piekarni / Akcesoria cukiernicze i piekarnicze / Noże i łopatki / Miecz do tortu gruba/drobna dł. 17 cm 66743 Thermohauser\nMiecz do tortu gruba piłka/zwykły dł. 17 cm 66734 Thermohauser\nilość Miecz do tortu gruba/drobna dł. 17 cm 66743 Thermohauser\nDwustronny miecz do toru, gruba/drobna piłka.\nSzerokość ostrza 4,8 cm ( ostrze zwężające się )\nDługość ostrza 17cm\nIdealnie nadaję się do wygodnego krojenia ciasta na blachach.\nNapisz pierwszą opinię o „Miecz do tortu gruba/drobna dł. 17 cm 66743 Thermohauser” Anuluj pisanie odpowiedzi


Tanuki-Manga - Komentarze użytkownika imspidermannomore\nimspidermannomore\t9.09.2021 23:00\nKomentarz do recenzji "Magiczny świat Ran"\nManga bardzo przypadła mi do gustu. Całkiem ładna kreska, bogato ilustrowane kadry – z przyjemnością się to ogląda. Do tego bogata wyobraźnia i pomysłowość autorki wspaniale urozmaiciły tę uroczą historyjkę o dorastaniu.\nimspidermannomore\t20.08.2021 21:40\nKomentarz do recenzji "Kaiju No. 8"\nSeria pod wieloma względami do bólu sztampowa.\nMnnie przypadła do gustu ze względu na ładną kreskę, dynnamiczną akcję. Głowny bohater tyż na plus\nimspidermannomore\t16.06.2021 19:45\nDzięki za cynk. Nie miałem pojęcia, że wyszły jakieś dodatkowe strony.\nFaktycznie, wygląda na to, kliknij: ukryte że ich jednak poshippował. No cóż.\nPodobał mi się ten dodatek. Powiało grozą.\nimspidermannomore\t4.06.2021 20:13\nKomentarz do recenzji "Czwórcio i szóstek - koci pamiętnik Junjiego Ito"\nHumor Junjiego daje rade. Bardzo dobrze się bawiłem. Ładne rysunki. Koty wyszły świetnie.\nMyślę, że manga broni się jako samodzielna całoś i spokojnie może się spodobać przypadkowemu czytelnikowi, który nie jest świadomy kontekstu twórczości autora.\nimspidermannomore\t6.05.2021 20:41\nKomentarz do recenzji "Fire Punch"\nMam mieszane uczucia. Historyjka bez polotu ale jednak klimatyczna a do tego wizja człowieka‑pochodni działa na wyobraźnię. Zakończenie niby z d**y ale jednak trochę się wzruszyłem. Rysunki na początku ładne i efekciarskie lecz później (od 5 tomu już wyraźnie) jakość ilustracji spada (widać co najwyżej cień efekciarstwa jakie udawało się autorowi uzyskać w pierwszych tomach). Trudno to polecić z czystym sumieniem. Sam jednak po Fire Punchu jestem ciekawy Chainsaw Mana tego samego autora. Skuszę się na polskie wydanie.\nimspidermannomore\t8.03.2021 17:32\nRe: Odpowiedź na komentarz użytkownika BlaXk Magic Mushroom\nCiekawe w ogóle, że sam wyszukałem (chociaż przy pomocy jednej osoby, która mnie nakierowała) jeden błąd w tym tytule, a raczej nie tyle co błąd, co brak konkretnego (tak jak ty tego oczekujesz) wyjaśnienia pewnej kwestii (nie powiem o co mi chodzi), a jak na razie nikt, gdziekolwiek bym nie był, na jakimkolwiek forum, lub też słabo szukam, nie poruszył tego tematu.\nZdradź, proszę, o co chodzi. Pliiiiiiiiz!\nimspidermannomore\t8.03.2021 17:26\nRe: Atak Tytanów po 138 rozdziale\nW przewidywaniach skłaniam się do tego, kliknij: ukryte że nastąpi cofnięcie tytanizacji (może po zabiciu pierwotnego robala). Inaczej nie miałoby sensu pilnowanie wątku matki Conniego, niespełnione pozostałyby obitnice Falco (że uratuje Gabi) i Anie (że wróci do ojca). Myślę, że na tym etapie autorowi łatwiej będzie dać im szczęśliwe zakończenie niż pastwić się nad każdym z osobna.\nimspidermannomore\t7.03.2021 21:18\nMyślę, że będzie Happy End. Nie zostało już miejsca na to by pozostali mogli zginąć w pompatyczny, patetyczny, efekciarski sposób. Moje obliczenia prowadzą do słodko‑gorzkiego happy endu z krótkim epilogiem.\nimspidermannomore\t17.06.2020 21:41\nNajwiększe wrażenie zrobiły na mnie rysunki. Bardzo spodobał mi się ten styl. Sam humor może nie powala ale pozwala poprawić nastrój\nimspidermannomore\t11.06.2016 18:01\nGłówny bohater w zasadzie pokazał swój potencjał już w pierwszym tomie (to że jest bardzo utalentowanym pilotem) i żadne dodatkowe „moce” nie są później ujawniane. Chodzi mi bardziej o to, że niektórzy członkowie załogi wiedzą o Tanikaze więcej niż on sam, dlatego traktowany jest specjalnie.\nTo z „miśkiem” wyjaśnia się częściowo na początku 11 tomu a potem pod koniec 15 tomu. Nie jest to jakaś wielka tajemnica kluczowa dla opowieści. Dla mnie „misiek” stanowi to pewien smaczek tej mangi.\nBrzmi to enigmatycznie ale nie chciałbym spojlerami zepsuć Ci wrażeń z czytania. Chciałbym tylko zachęcić, żeby dać autorowi większy kredyt zaufania. Osobiście mi się ta seria bardzo podobała. Przypadł mi do gustu klimat mangi. Fabuła ma swoje dobre momenty (fabuła nie jest mocną stroną Niheia). Poza tym bardzo podobały mi się rysunki (to akurat mocna strona Niheia) i cieszę się z posiadania tej mangi na półce.\nimspidermannomore\t11.06.2016 13:38\nSpecjalne traktowanie głównego bohatera ma swoje uzasadnienie. Powinno się wyjaśnić w najbliższych tomach. „Człekokształtne miśki” też mają wyjaśnienie ale dopiero pod sam koniec opowieści.\nimspidermannomore\t23.05.2016 16:59\nDługo zwlekałem z doczytaniem mangi. Uwielbiam tę serię i nie chciałem, aby przygoda dobiegła końca. Bałem się również, że niezbyt udane zakończenie (czytałem wcześniej opinie na necie, że jest słabe) zostawi skazę na wyidealizowanym obrazie tej mangi, jaki do tej pory sobie wyrobiłem. Obawiałem się jednak niepotrzebnie. Zakończenie zupełnie mnie usatysfakcjonowało. Jestem w dalszym ciągu zajarany tą mangą tak jak do tej pory.\nimspidermannomore\t21.11.2015 17:05\nRe: PWNage cd.\nWypisywanie takich gigantycznych komentarzy zajmuje mnóstwo czasu\nTreści haseł słownikowych wrzuciłem do komentarzy za pomocą funkcji kopiuj i wklej ze słowników, które mam na dysku. Zajęło to chwilę. Napisanie pozostałych czterech komantarzy też nie zajęło wiele czasu. Nie są nawet jakoś specjalnie długie.\nimspidermannomore\t21.11.2015 09:23\nTeksty w dymkach jak najbardziej podlegają ocenie wizualnej i stylistyczne\nTemu bynajmniej nie zaprzeczyłem i uwzględniłem to w swojej wypowiedzi.\nJak widać obydwa. Z tym, że drugi lepiej pasuje do mowy, pierwszy – do zapisu [...]\nTo nie jest żadne rozstrzygnięcie. Albo można poprawnie użyć w tekście pisanym obu sposobów podziału albo tylko jednego (ewentualnie żadnego z nich). Zasady ortografii stosuje się do języka pisanego, nie do mówionego. Twierdzenie, że dwie formy podziału są poprawne ortograficznie, z tym warunkiem, że jedna w mowie a druga w zapisie, brzmi dla mnie absurdalnie.\nTo jest zwyczajna intuicja, coś jest lepsze do mowy, coś do tekstu.\nOrtografia rządzi się regułami, które pewnych form zakazują a pewne dopuszczają, nie zaś intuicją.\nimspidermannomore\t20.11.2015 23:16\nPisząc o stylistyce tekstu mam wrażenie że masz na myśli stylistykę napisu (a nie tekstu w sensie przekazu/komunikatu/wypowiedzi). W ten sposób mógłbym powiedzieć, że jakieś słowo jest napisane niepoprawnie bo zostało napisane czcionką, która mi się nie podoba.\nKomiks jest medium graficznym ale nie wszystkie jego elementy podlegają ocenie wizualnej w tym samym stopniu. Rysunki – jak najbardziej, onomatopeje – również. Co do tekstów w dymkach (opisów i dialogów i myśli bohaterów) chciałbym aby były poprawne gramatycznie i ortograficznie (z wyłączeniem uzasadnionych przypadków, np stylizacji językowej). Co do stylistyki napisów w dymkach chciałbym, aby napisy były czytelne i aby stosowana była jedna czcionka tekstu (jeżeli użyte jest kilka czcionek, powinno to mieć swoje uzasadnienie w trosce o czytelność przekazu).\nZobaczmy jeszcze dwa poniższe napisy:\nMnie się bardziej podoba ten drugi. Charakteryzuje go symetria (tyle samo liter w górnej i dolnej części).\nBardziej już od rozważania kolejnych możliwych sposobów na jakie jeszcze taki a nie inny sposób podziału słowa „materiał”/„materiałów” jest niepoprawny interesowałoby mnie jednoznaczne rozstrzygnięcie, który z tych podziałów jest poprawny ortograficznie.\nimspidermannomore\t20.11.2015 22:03\nAle przecież to, czy coś dobrze wygląda zapisane, czy nie, nie stanowi kryterium poprawności ortograficznej.\nimspidermannomore\t20.11.2015 21:21\nNie tyle chodzi mi o to, że mam wyrobione zdanie w sporze ma‑ter‑iał vs. ma‑te‑riał, co raczej mierzi mnie postawa użytkownika przedstawiającego się jako silvict, który innych odsyła do słownika („Osoba, co pisała, że się czyta „ia” jak „j” powinna zerknąć do słownika.”) choć sam nie wie (wydaje mu się, że wie) w jakim słowniku i czy w ogóle w jakimkolwiek słowniku taką informację można znaleźć, przy czym nie ma oporów, żeby innym wytykać głupotę („To chyba oczywiste. Każdy średnio inteligentny człowiek by się skapnął.”). Do tego informacja słownikowa zdaje się raczej potwierdzać wypowiedź osoby z Waneko niż jej zaprzeczać.\nOsobiście skłaniam (nie jestem pewien, czy słusznie) się do podziału: mater‑iał raczej niż: mate‑riał . Gdy sylabizuję na głos „ma‑ter‑jał” brzmi dla mnie lepiej i łatwiej się wymawia niż „ma‑te‑rjał”, gdzie na początku ostatniej slaby zbierają się dwie spółgłoski, które trudno płynnie wymówić.\nimspidermannomore\t19.11.2015 20:17\nMoże chodziło jednak o słownik poprawnej polszczyzny. Poniżej wyciąg z hasła 'materiał' z Wielkiego Słownika Poprawnej Polszczyzny PWN (podkreślenie moje):\nmateriał [wym. materjał, nie: materyjał] m IV, D. materiału 1. tkanina: Bawełniany, wełniany, jedwabny materiał. Materiał w grochy, w paski. M. na coś przeznaczony na coś': Materiał na bluzkę, na spodnie, na garnitur. 2. tworzywo, surowiec: Materiał budowlany. Materiał skalny. Materiały opałowe. Materiały dźwiękochłonne, ogniotrwałe. Materiał genetyczny. M. na coś (nie: dla czegoś) z którego ma być coś zrobione': Materiał na budowę domu (nie: dla budowy domu). przen. Jej córka to dobry materiał na żonę. zwykle w lm M. do czegoś zużywany przy robieniu czegoś': Materiały do wyposażenia wnętrza. 3. zbiór wiadomości, faktów z jakiejś dziedziny; notatki, dokumenty: Materiał dowodowy, źródłowy. Opracować, opublikować, zbierać materiały. M. do czegoś (nie: dla czegoś) tworzący podstawę do czegoś': Materiał do badań (nie: dla badań). M. na coś: Materiał na reportaż. M. czegoś stanowiący treść czegoś': Materiał dzienników.