Hulkov#2379 - Społeczność - Diablo III\n70(2 334) Barbarzyńca\nWola Raekor 254 pkt. doświadczenia za zabicie potwora Gniazda (0) 953 do siły Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 12.5% +2 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia 5.5% większa szansa na trafienie krytyczne\nWieczne Rządy Nieśmiertelnego Króla Nie traci trwałości. Gniazda (0) 648 do siły 34% dodatkowego złota od potworów +360 do odporności na wszystkie żywioły 600 do witalności\nKrok Nieśmiertelnego Króla 3,396 obrażeń od cierni 490 pkt. pancerza 570 do siły +115 do odporności na wszystkie żywioły 610 do witalności +1 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia\nOwijacze Raekor 979 do siły 49% większe obrażenia od trafień krytycznych Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 6% +2 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia 10% większa szansa na trafienie krytyczne\nBrzemię Raekor 570 do siły +129 do odporności na wszystkie żywioły Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 8% 0.013% szans na wyziębienie przy trafieniu +1 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia Szansa na zadanie 0.18% obrażeń obszarowych przy trafieniu\nOpoka Nieśmiertelnego Króla 7,027 pkt. życia za każde zabicie Obniża wymagany poziom doświadczenia o 37. Gniazda (0) 578 do siły +284 do odporności na wszystkie żywioły 607 do witalności\nUścisk Mortika 486 do siły Dodaje 15% do obrażeń od błyskawic +99 do odporności na wszystkie żywioły Obniża obrażenia od ataków dystansowych o 6% 4.5% większa szansa na trafienie krytyczne\nKafar Nieśmiertelnego Króla 4 348,7 ONS 35,352 pkt. życia przy trafieniu Nie traci trwałości. Gniazda (0) 1,374 do siły +1,841-2,276 obrażeń od mocy świętej 10% obrażeń 130% większe obrażenia od trafień krytycznych\nPlemienny Pas Nieśmiertelnego Króla 477 do siły 12% pkt. życia +91 do odporności na wszystkie żywioły 476 do witalności +1 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia\nObrączka Potęgi Gniazda (0) 452 do siły 48% większe obrażenia od trafień krytycznych 5.5% większa szansa na trafienie krytyczne\nJedność Żywiołów Gniazda (0) Kule zdrowia i mikstury przywracają 21,234 pkt. życia 50% większe obrażenia od trafień krytycznych Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 8% 6% większa szansa na trafienie krytyczne\nAmulet Piekielnego Ognia Gniazda (0) 723 do siły 95% większe obrażenia od trafień krytycznych 8% większa szansa na trafienie krytyczne


Sprzedam firmę budowlaną - Na sprzedaż zorganizowana Spółka branży - instalacje sanitarne i technologiczne - Oferty i ogłoszenia biznesowa - PlatformaInwestora.pl\nProfil działalności Inatalacje, sieci\nID ogłoszenia: #1291\nOgłoszenie: Na sprzedaż zorganizowana Spółka branży - instalacje sanitarne i technologiczne jest archiwalne, gdyż ogłoszeniodawca go nie przedłużył. Na ten moment nie ma możliwości kontaktu z ogłoszeniodawcą. Pozostaw adres mailowy jeśli chcesz być powiadomiony o aktywowaniu ogłoszenia.\nSprzedam Firmę posiadającą korzystne zlecenia oraz własne atrakcyjne nieruchomości we Wrocławiu.\nSpółka jest wolna od zobowiązań, zatrudnia 50 osób. Cena Spółki 8 mln zł\nspółka na sprzedaż instalacje sanitarne i technologiczne


Romantyczna kolacja i konkurs :) – White Plate\nCzas pomiędzy jesienią a zimą to dla mnie szczególna okazja do romantycznych kolacji.\nJest zawsze tyle możliwości, tyle pomysłów.\nPamiętam grzane wino w wąwozie niedaleko Kazimierza, którym popijaliśmy kanapki, które ktoś zrobił specjalnie dla mnie.\nTalerz ciepłego risotta, który czekał na stole po powrocie z długiej podróży.\nI mam wrażenie, że nieważne jest co jemy, ważne jak i z kim.\nWięc trochę na przekór tej pogodzie, która sprawia, że mam ochotę zapaść w sen zimowy i obudzić się dopiero na wiosnę, mam dla Was propozycję zabawy:\nJaki jest Wasz pomysł na romantyczną kolację?\nTo może być coś, o czym marzycie albo co już przeżyliście. Coś, co zapada w pamięci, wzrusza. Lubię czytać takie historie, wiem, że inni także.\nI wiem, że nagrody są warte wysiłku, bo za każdym razem, kiedy o nich mowa, słyszę: też bym taki chciała! A więc jest okazja.\nPoprosiłam Dziewczyny z Cookie o trzy fartuchy dla autorów najciekawszych pomysłów. Fartuchy są w wersji dla niej i dla niego, a wybór poszczególnych modeli jest duży – wiem, co mówię, mierzyłam wszystkie i każdy mogłabym mieć:)\nA więc, zapraszam do zabawy.\nNa wpisy czekamy do niedzieli, 30.10. 2011. Wpisy należy zostawić pod dzisiejszym postem lub pod postem dotyczącym konkursu na Facebooku. (Proszę o nie przysyłanie ich mailem ani nie wpisywanie pod innymi postami).\nNagrody wyśle Cookie na adresy w Polsce.\nin “Kulinarne inspiracje - Szefowie Kuchni i Książki, Warsztaty kulinarne”\n140 komentarzy “Romantyczna kolacja i konkurs :)”\n31 października 2011 at 09:16\nDziękuję za wszystkie wpisy konkursowe 🙂\n31 października 2011 at 00:48\nKiedy myślę o naprawdę romantycznej kolacji, wyobrażam sobie ogród pełen pnących róż. Nie idealnie wystrzyżonych,\nlecz rosnących dziko, bujnie i swobodnie- zgodnie z podszeptami Matki Natury. Ich zapach unosiłby się w powietrzu\njak mgiełka. Byłby to późny wieczór, a właściwie wczesna noc. Na niebie widniałyby ostatnie ślady łuny zachodzącego słońca,\na na niebie pojawiałby się księżyc w pełni. Kiedy księżyc wschodzi, na samym początku jest ogromny- na taki właśnie czekam.\nPóźniej ogród zalałoby jego przepiękne, błękitne światło. Obserwowałabym rzucane przezeń cienie siedząc przy drewnianym stole, na którym płonęłaby\njedna świeca, pod baldachimem jabłoni lub wiśni. Stół byłby przykryty niewyprasowanym dokładnie obrusem- gdzieniegdzie widniałyby małe zakładki, jakby ktoś, kto go\nprasował, robił to po raz pierwszy. I wtedy pojawiłby się On, niosąc w rękach srebrną, przykrywaną tacę, którą położyłby na stole.\nPotem zarzuciłby mi na ramiona swój sweter, przesiągnięty Jego zapachem- letnie noce również bywają chłodne. Kiedy wieko tacy zostanie uniesione,\nujrzałabym lazanię, a obok czerwone wino. Ach, lazania… Dlatego przez cały dzień nie wpuszczał mnie do kuchni, nawet kiedy już z niej wyszedł.\nDopiero przed chwilą udało mi się do niej zajrzeć. Jeszcze widziałam resztki bałaganu i źle odłożone książki kucharskie. Jaka byłaby lazania?\nOn nie spędza zbyt wiele czasu przy kuchni, właściwie w ogóle nie gotuje, więc mogłaby być na dole niedopieczona, a ser u góry przypalony. Ale jednocześnie\nbyłaby najlepsza na świecie. Lepsza niż Gordona Ramsaya i Nigelli. Bo przygotowana dla mnie- z miłości i z miłością. Z nutką bezradności, kiedy\numiejętności się skończyły, i z morzem determinacji- bo przecież musi się udać, nie ma innego wyjścia. Nie zamienialibyśmy zbyt wielu słów-\nprzecież od tak dawna czytamy w swoich oczach jak w otwartych księgach. Oceany bez dna mogą stać się płytkimi sadzawkami- ale tylko dla nas.\nCzerwone wino miałoby łagodny posmak morza- wspomnienie wakacyjnych miejsc, z których zostało przywiezione. Potem wyrecytowałby mi Nasz Wiersz,\njak zwykle w takim momencie. „Sed non satiata”, Baudelaire`a.\n„Dziwne bóstwo o skórze ciemniejszej od nocy,\nW piekle twojego łóżka stać się Persefoną!”\nZawsze powstarzał, że odkąd mnie ujrzał, wiedział, iż to właśnie ja zostanę Jego Czarownicą. Czarownicą Jego serca i myśli. Żałowałam wtedy,\nże nie znam wiersza, który oddawałby w pełni moje uczucia. Ale on nigdy na niego nie czekał. Siedzielibyśmy tak w ciszy, dopóki nie zgasłaby świeca.\nA gdyby nawet księżyc przysłoniły chmury, a ogród zalała nieprzenikniona ciemność… Nawet wtedy widzielibyśmy się nawzajem. Bo czyż mrok nie\njest stanem serca, umysłu? Nasze serca pozostałyby jasne. Bo jesteśmy razem. Teraz i zawsze- dopóki nie przekwitnie ostatnia róża na świecie.\n31 października 2011 at 00:42\nStolik w kuchni i dwa talerze. W małym wazoniku stokrotka zerwana po drodze do domu. Zatrzymana na jakiś czas chwila, gdy się o kimś myśli. Przy talerzach starannie ułożone serwetki. Na nich szlaczek niezdarnie odbitych tulipanów z ziemniakowego stempla. Jeszcze tylko widelczyki. Na środku stołu za chwilę stanie romantyczna kolacja. Najładniejsze kieliszki wyjęte z kredensu stoją grzecznie wyprostowane na stole i czekają cicho. Przez okno wpadają ostatnie promienie bursztynowego słońca. Cienie na podłodze opowiadają historie o morskich podbojach wściekłych piratów. Pies wchodzi do kuchni i oblizuje się zadowolony. Na dzisiejszą kolację będą złote grzanki obtoczone w jajku i usmażone na szeleszczącym oleju, polane miodem. Trzeba je zrobić dokładnie przed przyjściem rodziców z pracy. Kiedy zabrzmi głos klucza w drzwiach, wszystko będzie czekało. Mama nie będzie sie gniewała za bałagan w zlewie, na pewno nie zauważy. Kiedy usiądą do stołu, ja ucieknę do drugiego pokoju i będę nasłuchiwać myśląc, że oni zapomnieli o całym świecie.\n31 października 2011 at 00:36\nTak sobie marzę nieśmiało o górach zimową porą. Po całodziennych szaleństwach na nartach, nieco zmęczeni , z czerwonymi nosami, ale bardzo szczęśliwi usiądziemy w schronisku i wyciągniemy termos z ciepłą herbatą. Naszą ucztę zaczniemy od góralskich oscypków na ciepło z żurawiną, następnie zasmakujemy w pierogach z różnymi nadzieniami. Nie może zabraknąć czegoś słodkiego- szarlotka na ciepło będzie idealna na tę okazję. Niby nic szczególnie wykwintnego, ale gdy pasja połączy się z możliwością spędzenia czasu z ukochaną osobą, poczujemy się jak na największej uczcie świata. Później będziemy delektować się cudowną chwilą w pięknej scenerii ośnieżonych gór, ciesząc się swoją obecnością.\n31 października 2011 at 00:28\nŚroda. Godzina piętnasta. Jeszcze będąc w pracy zaczął rozmyślać nad spędzeniem tego wieczoru. „Tego” nie oznacza tutaj niczego szczególnego – wszak to kolejny tylko zwykły tydzień, niczym nie wyróżniający się dzień. Spacer nie wchodził w grę – było już chłodno. Zmarzną wystarczająco wracając do domu. Dobrze byłoby więc czymś się rozgrzać, a nic tego lepiej nie robi aniżeli dobrze przygotowana herbata, poprzedzona lekko pikantnym daniem na gorąco. Włoskie jedzenie w jego wykonaniu zawsze spełniało te kryteria – przygotuje makaron, a do tego sos ze świeżych i suszonych pomidorów. Cała magia smaku leży zresztą w odpowiednio dobranych przyprawach.\nWróciwszy do domu, niemal nie poczuła ostrego, acz nie natrętnego aromatu smażonego czosnku i spokojnie wrzących pomidorów. Nowa praca i późne jej kończenie bardzo skutecznie pozbawiała ją ochoty na cokolwiek, a tym bardziej na myślenie o tak przyziemnych sprawach, jaką z pewnością było gotowanie. Dopiero po chwili skierowała się w stronę kuchni, gdzie zobaczyła jego nakładającego makaron na talerze. Usiadła. Powitał ją lekkim uśmiechem, stawiając jednocześnie talerz z pachnącym sosem. Podał jej sztućce, pocałował delikatnie w czoło. Nie wiedziała, co powiedzieć. On natomiast, nie mówiąc nic, usiadł naprzeciw niej i zaczął jeść. Była mu wdzięczna, że nie pyta – że nie pyta, jak w pracy, że nie pyta, co nowego. Dzięki temu mogła cieszyć się smakiem, który jeszcze bardziej ją zaskoczył. Wiedziała, że umie gotować, ale on był w tym coraz lepszy. On skończył pierwszy. Wstawił wodę, otworzył szafkę z przyprawami – to zawsze oznaczało tylko jedno – chai latte. Skończyła. Spojrzał na nią, odpowiedziała uśmiechem. Wiedział, że była zadowolona. A ona wiedziała, że robi to dla niej.\nTak właśnie zwykły dzień zamienił się w niezapomniane przeżycie.\n31 października 2011 at 00:22\nStrefa działań: kuchnia i pokój;\nKryptonim misji: romantyczna kolacja;\nPartner na tę misję: blogerka;\nGadżety: kuchenne asortymencja, składniki spożywcze, laptop;\nGłówny cel misji: sprawienie przyjemności żonie pożeranej przez chętkę na fartuch;\n• Etap 1\nPrzedstawienie strategii wspólnikowi.\n• Etap 2\nOdebranie „tajnej przesyłki”.\n• Etap 3\nRealizacja założeń ujętych w etapie pierwszym.\nTreść wiadomości przedstawiającej strategię – realizacja etapu nr 1:\npiszę do Ciebie, żywiąc nadzieję, z Twoją pomocą, zakończyć z pozytywnym rezultatem kolejną misję. Cel jej zbliżony jest do tych stawianych tak w przeszłych jak i przyszłych akcjach. Liczę na dyskrecję i ze swojej strony gwarantuję akcje sabotażowe, mające na celu odseparowanie żony od informacji dot. misji.\nRealizację przewiduję na dzień, w którym żona będzie wracać z pracy późną porą. Opracowany plan, od momentu jej wkroczenia do domu, przewiduje – w kolejności chronologicznej – następujące etapy:\n– zdjęcie płaszcza z jej ramion,\n– zasłonięcie oczu,\n– zaniesienie do kuchni,\n– posadzenie na krześle,\n– podanie króliczego mięsa, zapieczonego z ziemniakami i brokułami oraz soczystej sałatki pomidorowo-ogórkowo-sałatowo-koperkowej; do picia przewidziana jej ulubiona herbata (wino odpada),\n– na deser element zaskoczenia: przyniesienie tacy z pucharkiem i rękawiczką; później podanie w pucharku lodów bakaliowych i łyżeczki wykonanej z czekolady – rękawiczka ma zapewnić nie rozpuszczenie się czekolady w dłoni,\n– zwieńczenie ucztowania zakłada wspólne zjedzenie mandarynki – których wręcz nie mogła się ostatnimi czasy doczekać – i pocałunek tegoż smaku,\n– podanie jej pakunku, zawierającego zapewnioną przez wspólnika, tj. Ciebie, droga blogowiczko, zawartość,\n– delektowanie się chwilą.\nZ góry dziękuję za kooperację i rady, a w przypadku braku czynnika pierwszego zmuszony będę paczkę wypełnić czymś innym bądź zrezygnować z tego „punktu programu”.\nagent o kryptonimie operacyjnym „mąż”\n31 października 2011 at 00:01\nNie umiał w kuchni nic zrobić poza jajecznicą. A teraz zaprosił mnie na kolację i powiedział: zobaczysz, jakim jestem romantycznym kucharzem. Wchodzę. Stół pięknie nakryty. Świece, talerze, sztućce. Dokładnie, jak na romantycznej kolacji. Przy moim nakryciu sześć talerzy nakrytych srebrnymi kopułami. Mój ukochany podnosi je po kolei. Kalmary, oliwki, chałwa, arbuz, makowiec. Nic nie do siebie nie pasuje, dania jak na kolację mało wyszukane, ale co tam. Patrzę na niego zdziwiona i pytam w końcu: – A gdzie jajecznica?\n– Nie ma. Są kalmary na K, oliwki na O, chałwa na CH, arbuz na A i makowiec na M. Kocham cię. Wyjdziesz za mnie?\nŚmiałam się. Wszystko zjedliśmy. Od kilku lat jesteśmy małżeństwem. Jak mamy kłopoty, pokłócimy się, czy dzień jest ponury na stole pojawiają się kalmary, oliwki, chałwa, arbuz, makowiec…\n30 października 2011 at 23:54\nWidziałem, że niespodzianka, którą chcę zorganizować ma być niepowtarzalna. Jak powinna wyglądać romantyczna, kolacja, taka, którą opowiada się potem z wypiekami na policzkach, ze łzami szczęścia cisnącymi się na powieki? Po pierwsze, prozaiczna kolacja nie jest wcale łatwa do zorganizowania. Moja Marta jest kucharką z powołania, autentycznie relaksuje się stojąc nad garnkami, eksperymentując ze smakami, wolne chwile zaczytuje w pismach i blogach kulinarnych, a ja… Całe szczęście z pomocą przyszła mi rozmowa z człowiekiem, którego spotkałem podczas swoich podróży służbowych. Facet mieszkający kawałek za Ostródą, z zamiłowania myśliwy, emerytowany żołnierz podczas rozmów o niczym opowiedział mi o domku nad jeziorem… Chałupka zbudowana z bali, parterowa, kryta gontem stała na kamiennych fundamentach w odległości może trzydziestu metrów od jeziora, którego nazwy spamiętać nie potrafiłem za żadne skarby. W chatce na pięćdziesięciu metrach kwadratowych zmieściła się sypialnia, spora łazienka oraz pokój z aneksem kuchennym i murowanym kominkiem.\nMój plan się wyklarował w jednej chwili, podzieliłem się z nim z właścicielem chatki, a że jest to człowiek wielkiego serca i z ogromnym poczuciem humoru przystał na mój pomysł, obiecał pomóc i sam dorzucił kilka smaczków do mojej intrygi. Jeszcze tego samego dnia pojechaliśmy tam, uzupełniłem zapasy lodówki w potrzebne mi rzeczy, wino, orzechy, oliwki… Pan Janusz nauczył mnie podstaw oprawiania dziczyzny. Dał najprostszy przepis i obiecał dostarczyć zamarynowane mięso i przygotować drewno do kominka, miał też uprzedzić leśniczego, który po znajomości dobytku pilnował oraz zostawić klucze za drewutnią. Wróciłem do domu do narzeczonej. Opowiedziałem jej o konieczności wyjazdu w najbliższy weekend do teatru do Olsztyna. Wiedziałem, że ma ona wtedy czas wolny, zresztą mieliśmy już jakieś drobne plany na ten czas. Była zawiedziona, ale zaproponowałem, że pojedzie ze mną. Popracuję, a miasto zwiedzimy wspólnie. Przystała na to, choć niechętnie. Połknęła haczyk. W sobotę rano „musiałem być” w olsztyńskim teatrze, w związku z czym do auta wsiedliśmy w piątek późnym wieczorem, żeby spać już na miejscu. Rzecz jasna nigdy do Olsztyna dojechać nie mieliśmy. Późną nocą w środku lasu „zepsuł” nam się samochód. Całe szczęście Marta nie zna się na autach, więc mogłem to zasymulować. Po panice, że co my teraz zrobimy zaproponowałem krótki spacer, uprawdopodobniając napotkanie jakiegoś domu, gdzie ktoś może pomoże. Po dwudziestu minutach trafiliśmy nad jezioro o o nazwie trudnej do zapamiętania. Nie zauważyła kiedy otworzyłem drzwi. Panika była, to jasne, że ktoś tu mieszka, że co ja robię itd. Ale moja twarda logika, że tę jedną noc wolę spędzić tu niż w aucie ją w końcu przekonała. Jako aktor nie miałem żadnych problemów, żeby z zaskoczeniem odkrywać drewno na opał, rozpalać w kominku, odkorkowywać wino. Domyśliła się że to było ukartowane. Przyznałem się i powiedziałem, że mam jeszcze jedną niespodziankę. Zasłoniłem jej oczy szalem, poszedłem do lodówki. Przystawki przyrządzałem sam, śpiewając jej, co zawsze lubiła, choć mnie trochę to krępowało. Jedzenie było proste, mozarella, oliwki, suszone pomidory w oleju, była też pieczona sarna, sekret Janusza… Mieszałem smaki, naginałem zasady kulinarne. Karmiłem ją w świetle kominka. Wiedziałem, że nawet najprostsze rzeczy bez udziału wzroku smakują inaczej, lepiej. Marta nie była już zła o to, że wykręciłem taki numer. Najedliśmy się, porozmawialiśmy, skończyliśmy wino, a potem zabrałem ją do sypialni, ale tego już nie opiszę. Następnego dnia wróciliśmy do auta, które odpaliło bez problemu i pojechaliśmy do domu…\nNo dobrze, wszystko zmyśliłem, ale z całą pewnością podobny numer kiedyś jej wytnę, a moim marzeniem jest, żeby móc jej wtedy sprezentować jakiś kolejny gadżet do jej ukochanej kuchni. Może jakiś piękny fartuch? A wiem, że te z kolekcji COOKie bardzo się jej podobają, chciałbym taki dla niej wygrać.\n30 października 2011 at 23:39\n„Cześć! Nie wiem, czy mnie jeszcze poznajesz… Przychodziłem do Ciebie dawno temu. Tak, to ja stałem za wszystkim, co ci się śniło. Dzisiaj znowu cię odwiedzam. Złap mnie za rękę i zamknij oczy. Cii… Lecimy…\nJuż jesteśmy. Wiesz gdzie? Tak, tak to Śmiełów. Na pewno już kiedyś Cię tu zabrałem. Rozmawialiśmy o Mickiewiczu. Ale, ale pewnie zastanawiasz się, po co właściwie Cię tu wiozę. Już wyjaśniam. Chciałem Ci po prostu pokazać pewnych ludzi. Chodź. O, usiądziemy na tej ławce. Patrz, widzisz tego mężczyznę? Wiesz, On czeka na kogoś. Ona jest tam, dalej. Wznosi oczy ku niebu jakby dziękując za Niego. Mężczyzna w myślach recytuje „Niepewność” tak, jak gdyby byli tu razem po raz pierwszy. Spotykają się już bardzo długo.\nZawsze przygotowują się do tego zgodnie ze swoim rytuałem. Ona piecze ciasto marchewkowe, które później zawija w kraciastą serwetkę i pakuje do wiklinowego koszyka. On przygotowuje kanapki. Zabierają termos z zieloną herbatą, którą oboje lubią.\nWsiadają do samochodu i przyjeżdżają tu, chociaż mieszkają na Mazurach. Wiedzą, że tą jedną kolację zjedzą z Mickiewiczem. To on ich połączył. Zostawią w domu telefony i laptopy. Będą tylko dla siebie. Nie będzie czerwonego wina, świec i miękkich dywanów.\nLipcowy wiatr sprawia, że Jej sukienka wiruje. Siadają na ziemi, łapią się za ręce. Czują wtedy jak bardzo są razem. Później długo rozmawiają, zatapiając uśmiechy w swoich oczach i jednoczą się w delikatnych pocałunkach. Oglądają zachód słońca i własne twarze skąpane w jego promieniach.\nMyślisz, że są dziwni? Unosisz brwi? Może się uśmiechasz? Wiesz lubię ich. Miłość zawarta w tych gestach jest prosta, bez upiększeń. Dopiero niedawno zrozumiałem, że ich romantyczna kolacja to właśnie to. Oni wtedy są dla siebie i w sobie całkowicie.\nPodobało Ci się? Ale wracajmy już… Do zobaczenia, śpij dobrze.\n30 października 2011 at 23:38\n30 października 2011 at 23:27\nJak zwykle o tej porze – poczułem głód. Pragnienie to nieporównywalne z żadnym innym, domagało się natychmiastowego zaspokojenia. Szczęśliwie dochodziły do mnie dźwięki brzękających talerzy i radosnego śpiewu. Niewątpliwie szykowała się kolacja. Właściwie pierwsze symptomy zbliżającej się uczty zaobserwowałem już wcześniej. Każda kropla mojej krwi pulsowała niecierpliwym oczekiwaniem na coś niezwykłego. Początkowo jeszcze nie wiedziałem co to będzie – miałem jednak niezachwianą pewność, że Ona mnie nie zawiedzie. Jej szczęście wypełniało mnie, dając jeszcze więcej siły do życia. Nie czułem zapachów, ale bezbłędnie mógłbym przewidzieć, co pojawi się na stole. Czekałem.\nNie potrafię dokładnie określić, kiedy zaczęła się uczta. Fala podniecenia, wypływająca z zaspokojenia głodu, zlała się w jedno z jej ekstatycznym uniesieniem. Nie było aromatycznego wina, choć wiem, że miała na nie ochotę. Sok z czarnej porzeczki okazał się trunkiem równie wytrawnym i nie mniej wykwintnie wyglądał w kryształowych kieliszkach. Kruche mięso, doprawione ziołami, było pokarmem godnym królewskiego podniebienia. Lody miętowe na deser to już była moja zachcianka, której Ona posłusznie uległa.\nOn też był zachwycony – słyszałem to w jego głosie. Wszak siedzieliśmy sobie we trójkę, rozkoszując się swoim towarzystwem. Tak było dobrze i stosownie. Uwodzili się nawzajem, ja zaś czerpałem z tego wszystkiego radość. W tej chwili romantyzm miałem we krwi. Zapalone świece, deliktana muzyka i piękny, haftowany obrus – to były tylko dodatki. Może i nadawały uroku sytuacji, ale jej nie tworzyły – sprawcą wszystkiego była tu nasza miłość. On nachylił się nad nią i pocałował czule. Ona odwzajemniła się pocałunkiem, w którym zawarta była obietnica wszystkich tych przyszłych kolacji, nie mniej urokliwych od dzisiejszej. Z radości zamachałem nogami, kopiąc mamę i przytulonego do jej brzucha ojca.\nBolek z brzucha mamy\n30 października 2011 at 23:09\nTo był jesienny dzień kilka lat temu. Mój przyjaciel wpadł do mnie i powiedział że mam ubrać się ciepło i wygodnie bo chce mnie gdzieś porwać. Okazało się że będziemy chodzić po pobliskich wzgórzach. Niestety pogoda nie dopisała. Zaczęło lać. Oczywiście nie wzięłam ze sobą parasolki ba nie ubrałam nawet kurtki przeciwdeszczowej. Chciałam zawrócić, ale on nalegał. Mówił, że musimy iść dalej, a deszcz zaraz na pewno przejdzie. W pewnym momencie się poślizgnęłam na mokrych liściach i zrobiłam coś z kostką. Zostałam prowizorycznie opatrzona szalikiem i oczywiście nie było mowy o zawracaniu. Dalszą część drogi byłam niesiona.Naprawdę zaczęłam przeklinać ten dzień. Byłam mokra, obolała i było mi zimno. Gdy w końcu doszliśmy do celu posadził mnie na zwalonym pniu drzewa i nie mówiąc nic wyjął z plecaka termos i papierową torebkę z logo pobliskiej piekarni. Nalał mi pysznego i ciepłego czerwonego barszczu, znałam jego smak jego mama często mnie takim częstowała gdy u niego byłam. Potem wyjął z torebki lekko wilgotny pasztecik i mi podał. Wzięłam gryza, a on usiadł kolo mnie. Wtedy powiedział ” To nie tak miało wyglądać. Chciałem ci pokazać te wszystkie kolorowe drzewa. Wiem jak lubisz jesień i jak narzekałaś, że wszystkie drzewa są tylko żółte”. Wtedy do mnie dotarło. Wokół było pięknie, drzewa mieniły się kolorami, a deszcz przestał padać. Zrozumiałam, że byłam okropna. Tyle dla mnie zrobił, a ja wciąż tylko narzekałam. Ściskając pusty kubek popatrzyłam na niego. Miał taki poważny wyraz twarzy. Patrzyliśmy sobie w oczy jeszcze przez chwile, aż w końcu zapytał czy chce z nim być. Po chwilowym szoku rzuciłam się na niego krzycząc „TAK” tak głośno, że prawdopodobnie wystraszyłam wszystkie ptaki w okolicy, a on ścisnął mnie mocno jakby chciał wycisnąć z moich ubrań całą wodę, która w nie wsiąkła. Potem rozmawialiśmy jeszcze trochę pijąc barszcz i śmiejąc się. Gdy wróciliśmy okazało się ze moja noga spuchła. Na dodatek następnego dnia obudziłam się z wysoką gorączką i następny tydzień spędziłam w domu, ale nie żałuje to wszystko było tego warte. 😉\n30 października 2011 at 22:53\nJa i mój mąż jesteśmy całkiem młodzi, znamy się jeszcze ze studiów – od pierwszego roku razem. Romantyzm w naszym wydaniu często nabierał cech komicznych, ale – jak wielu ludziom – kojarzył się on z dobrym jedzeniem, często przygotowanym przez ukochaną osobę.\nW szczególności lubiliśmy wybierać się razem na dobrą herbatę, taką inną od tej „domowej”. Zwiedziliśmy niezliczone herbaciarnie w naszym mieście, a kiedy zdarzały nam się wypady poza miasto, to próbowaliśmy czegoś z lokalnej kuchni i jakiejś dobrej, nieznanej nam jeszcze, herbaty. Zwykle jednak chodziliśmy na randki do knajpek godnych kieszeni studentów.\nNajbardziej przypadły nam do gustu klimaty meksykańskie – w restauracji meksykańskiej odbyły się nasze rodzinne zaręczyny; żeby jednak przełamać wrażenie niesamowitej imprezy, dopiszę, że działo się to na zwykłej sali, z innymi gośćmi w tle, po prostu jak w Meksyku. Z restauracją tą mamy mnóstwo wspomnień z nami w rolach głównych, a nawet naukowcy wiedzą, że wspomnienia, związane ze smakiem czy zapachem, są niezmiernie wyraziste.\nMoją wymarzoną romantyczną kolację też pamiętam poprzez zapach i smak. Po urodzeniu się naszej pierwszej córeczki mąż bardzo dbał o to, żebym nie odczuła ograniczenia w wychodzeniu z domu i choć to ja „dzierżę chochlę”, starał się sprawiać mi kulinarne niespodzianki. Któregoś wieczoru ogromnie mnie zaskoczył! Po położeniu córeczki do łóżka, poszłam się wykąpać. Kiedy po kąpieli weszłam do pokoju, na naszym łóżku rozpostarty był obrus (jedyny, jaki wtedy mieliśmy zresztą), stały na nim dwa kieliszki z czerwonym wytrawnym winem (moim ulubionym), dwa talerze (białe), wypolerowane (!) sztućce, a obok miska z parującym bielutkim ryżem i indykiem w meksykańskim sosie, z fasolką, odrobiną kukurydzy, pomidorami, pikantnym jak sam diabeł – czyli idealnym! Oczywiście mój mąż, wzorcowy romantyk, zapalił wszystkie świece, jakie udało mu się znaleźć, więc kakofonia zapachów nieco mnie przytłoczyła, ale wrażenie zrobił niesamowite!\nOd tej pory hasło „romantyczna kolacja” przywołuje to wspomnienie, czuję zapach owych nieszczęsnych świec (wspomnę tylko jedną świerkową, jedną lawendową, jedną pomarańczową, a było jeszcze sporo) i absolutnie fantastyczny smak delikatnego indyka w ostrym sosie z zaskakująco sypkim białym ryżem.\n30 października 2011 at 22:49\nDo romantycznej kolacji samo jedzenie nie wystarczy, potrzebny jest też ktoś z kim można ją dzielić i gdy już straciłam nadzieję na posiadanie takowego, pojawiłeś się TY. Pobraliśmy się szybko, bez pieniędzy, polegając tylko na naszej miłości. Ślub był taki jaki zawsze chciałam mieć: krótka, prosta sukienka, tulipany i My.\nUwielbiam dla Ciebie gotować i w zasadzie każdy nasz posiłek jest chwilą radości. A do łez wzrusza mnie gdy wracam zmęczona z pracy i zawsze czeka na mnie małe conieco, a potem nawet zmywanie jest Twoje!\nAle, ale wracając do tematu…Od dawna wiem jak to będzie, wymyśliłam każdy szczegół, choć dania zmieniają się jak w kalejdoskopie… Nie, nie będzie wykwintnie i restauracyjnie (oboje tego nie lubimy) najlepiej szybkie, kilka składników i burza smaków. Hmm może by tak na początek dwa liście szałwii z anchois w środku zanurzone w cieście naleśnikopodobnym i usmażone na złoto, a potem na przykład spaghetti z pomidorkami i bazylią. Coś wspólnie wybierzemy i upichcimy, ja obsypię Cię mąką, a Ty jak zawsze cmokniesz moją brudną rękę i pomazany policzek.\nA na deser przyniosę talerz na nóżce z przykrywą, wiesz ten na specjalne okazje. Już widzę błysk w Twoim oku! (oboje jesteśmy łasuchami), ale tym razem nie będzie jak zawsze… Podnosisz pokrywę a tam maleńkie białe buciki, łza radości płynąca po moim policzku, Twój zdziwiony wzrok…\nTak Kochany, już wkrótce będzie taka kolacja…\n30 października 2011 at 22:32\nRomantyczna kolacja. 21szego marca tego roku. Wieczor przed planowanym wywolywaniem porodu naszego pierwszego syna. To, ze wiedzielismy ze to nasza ostatnia kolacja tylko we dwoje w ciagu najblizszych miesiecy i swiadomosc tego co nas czeka juz wkrotce uczynily ja szczegolna.\nJedlismy idealne, rozplywajace sie w ustah jak czekolada steki, podane z chrupiacymi lodkami ziemniacznymi, podsmazonymi pieczarkami i czewona cebulka i gotowanymi brokulami. Popijalismy bezalkoholowe czerwone wino i zastanawialismy sie jaki on bedzie. Jaki bedzie mial kolor oczu i wlosow? Do kogo bedzie podobny? Bedzie zywiolowy czy spokojny? I jak dlugo jeszcze przyjdzie nam czekac zanim bedziemy wreszczie mogli go przytulic.\nDzis znamy juz odpowiedzi na te wszystkie pytania, jednak wciaz jeszcze nie bylo nam dame zjesc kolejnej kolacji tylko we dwoje…\n30 października 2011 at 21:36\n‘Smak szczęścia czyli penne wieczorem’\nWieczór się nachylił. Spadł znienacka jak ciężki przedmiot\nogarnął przestrzeń za oknem.\nTo już ta chwila\ni zacząłem gorączkowo szukać świeczek.\nOna miała być już wkrótce. Czekałem\ndoprawiając wcześniej przygotowane penne z grzybami\nsmakiem wspomnień trzech lat pysznych\nmieszając z mocnymi przyprawami\nburzliwość wezbranych w myślach pocałunków.\nKotłowało się czasem bulgotało skrycie\nale nie warto było\nkleił się do łyżki\njak nasze dłonie\ni było gotowe.\nŚwiece paliły się mocno\ngdy zasiedliśmy w ogrodzie\nktóry mimo wczesnojesiennego chłodu\nzostał tajemną scenerią naszego świętowania.\nOna – zaskoczona nieco moim kulinarnym zrywem\nja – co to wodę przypali\nbezstronnym wyrokiem Jej podniebienia.\npołykając spojrzenia lekkie jak ricotta\npijąc białe wino\ni gorące słowa.\nPowiedziała mi wtedy że jej to smakuje.\nI byłem szczęśliwy.\n30 października 2011 at 21:35\nPomysł na romantyczną kolację odbył się bardzo spontanicznie…kiedyś w Tatrach. Pamiętam, że był wtedy maj i mało ludzi w pobliżu. Mieliśmy koc, herbatę rumową w termosie, kilka smakołyków typu konserwa, aparat i siebie. Byliśmy nad Morskim Okiem i cały ten krajobraz przed nami był taki magiczny. To były magiczne chwile i często do nich wracam kiedy jest mi smutno. Mamy wiele romantycznych randek ale tej pierwszej tak spontaniczniej nie zapomnę nigdy. Było zimno przytuleni do siebie i mało się wtedy znaliśmy. Niby był to wypad na praktykach studenckich, każdy miał wolna chwilę dla siebie… my spędzilismy ją tak przez przypadek:) żałuję tylko, że nie mielismy wtedy dobrego kucharza przy sobie, który wyczarowałby nam prawdziwy piknik jedzeniowy. Ale z drugiej strony czy nie na tym polegała magia tego miejsca? zachwycić sie zwykłą bułka z konserwą i herbatą z termosa?:)\n30 października 2011 at 21:29\nWyjechałam na wakacje w Prowansji z prawie mi nieznajomym dawnym kolegą. Spotkaliśmy się w Berlinie i pojechaliśmy dalej. Gdzieś na południu Niemiec okazało się, że nie ma mojego portfela (pewnie położyłam go na dachu jakieś 450 km wcześniej, do czego doszłam później – wraz z lokalną niemiecką policją).\nMieliśmy do wyboru – próbować wrócić i szukać portfela i tym samym zniweczyć plany na dalszą podróż, bo jego fundusze były ściśle wyliczone i nie byłby w stanie utrzymać nas dwojga i zapłacić za benzynę, albo jechać dalej.\nKolejne dni minęły pod znakiem oszczędności – w dniu zaplanowanym na przyjazd w maleńkiej miejscowości Banon w Prowansji zjedliśmy tylko bagietkę na śniadanie i modliliśmy się, że kolejne bramki na autostradzie jeszcze zaakceptują jego kartę. Byliśmy głodni.\nW skrócie… kilka dni później, licząc każde euro, nie spodziewałam się, że na moje urodziny czeka mnie wspaniała kolacja. Do tamtej pory gotowaliśmy sami w znakomicie wyposażonej kuchni pana Voisin i nie narzekaliśmy. Ale tego dnia, gdy już się ściemniało A. powiedział, że dzisiaj nie gotujemy w domu i że zabiera mnie na kolację. Poszliśmy do pobliskiej knajpki z widokiem na zakurzony rynek. Lokalne wino było pyszne, było gorąco, on jadł steak tartare – najlepszego tartara, jakiego do tej pory jadłam, a ja coś, do czego do tej pory tęsknię… danie z sera produkowanego tylko w Banon – słynnego Banon de Banon (dojrzewający, pakowany w liście dębu), który zapieczono w kruchym cieście na miodzie lawendowym. Magiczne danie i magiczny wieczór. Później jeszcze trochę lokalnego cassis i na kilka lat zostaliśmy parą…\n30 października 2011 at 21:24\nTak długo jesteśmy już razem i wiele było kolacji bardzo romantycznych – a pomimo tego długiego stażu (a może dzięki niemu!) także każda kolejna kolacja, nawet ta najzwyczajniejsza, sporządzana wspólnie i spożywana wspólnie, jest bardzo romantyczna – ponieważ we dwoje, z tą ukochaną, jedyną osobą… Ale wspomnienie, które chciałabym przywołać, nie dotyczy romantyzmu przy świecach we dwoje, z dala od świata. Wręcz przeciwnie!\nTo była nasza pierwsza wspólna wigilia, w niedawno kupionym mieszkaniu – taka jak sobie wymarzyliśmy, z babcią, rodzicami, rodzeństwem, ciotkami, wujami, kuzynkami, ich mężami i córkami: w sumie było nas sporo ponad 20 osób! Czas upłynął bardzo szybko na składaniu sobie życzeń, wydobywaniu niezliczonych prezentów spod choinki (naszej pierwszej wspólnej!) i rodzinnych wspominkach. W końcu jednak, a było już mocno po północy (właściwie bliżej świtu) to, co dobre musiało się skończyć – goście odśnieżyli swoje zasypane auta i rozjechali się do domów. My zostaliśmy sami, we dwoje – a z nami ogromna sterta papierów, torebek i wstążek po prezentach oraz dziesiątki talerzy, talerzyków, sztućców, półmisków, filiżanek i kubeczków. Ponad trzy godziny zajęło nam sprzątanie – zmywanie, wycieranie, porządkowanie, układanie i chowanie po kątach, a wszystkie te czynności urozmaicone buziakami i kosztowaniem a to wigilijnego barszczyku cioci, a to pierniczków siostry, ryby po grecku przywiezionej przez mamę, już to łososia wędzonego nadziewanego własnoręcznie zrobionym przez nas serkiem twarogowym, już to popisowego serniczka na zimno wujka Andrzeja! I rozumieliśmy się bez słów – to były te najbardziej romantyczne dla nas chwile: ze świadomością że nie tylko kochamy się nawzajem jak szaleni, ale też jesteśmy otoczeni przez kochających nas ludzi, przez naszych najbliższych.\n30 października 2011 at 20:57\nOd dziecka pociągają mnie dworce kolejowe i pociągi. Kojarzą mi się z przygodą, mnogością możliwości, strachem przemieszanym z ekscytacją – „nie mam dokąd pójść, czyli mogę iść wszędzie gdzie chcę”. Z kolei mój Luby pociągi traktuje jako zło konieczne, a dworce kojarzą mu się tylko z brudnym i śmierdzącym warszawskim Dworcem Centralnym.\nStąd mój pomysł na romantyczną kolację połączyłabym z próbą przełamania niechęci mojego ukochanego do pociągów.\nUmówilibyśmy się przed Dworcem Centralnym – obowiązujący dress code to smart casual czyli Luby w jeansach i marynarce, ja w jakiejś zwiewnej sukience. Na to wszystko ciepłe płaszcze, szaliki i czapki – bo w PKP bądź co bądź ale zdarza się, że kiepsko grzeją. Wiąże Lubemu oczy przepaską i ciągnę go za rękę w czeluść dworca. W drugiej ręce trzymam piknikowy kosz z prowiantem.\nWsiadamy do pociągu – wcale nie byle jakiego ale dla Lubego wielką niewiadomą jest dokąd jedziemy. Pociąg rusza, w przedziale nie ma nikogo oprócz nas. Jest zima więc za oknem ciemno i mroźno – pogoda, przy której człowiek czuje się tak pierwotnie słaby i mały. Nam jednak jest ciepło, ściany pociągu oddzielają nas od mroku pędzącego za oknem krajobrazu. Czas odkryć tajemnicę, którą skrywa koszyk. Powoli wyciągam z niego różne smakołyki: wiśniówkę własnej roboty na rozgrzewkę, wielki termos herbaty z cytryną i miodem, pyszne kanapki z pastą jajeczną z kiełkami lucerny(bo nie ma prawdziwej podróży pociągiem bez kanapek z jajkiem) i quesadilla wypełnione prosciutto, papryczkami jalapeno i żółtym serem. Na deser oprócz słodkich buziaków, które dajemy sobie ukradkiem(bo przecież ktoś może w każdej chwili wejść do przedziału) serwuję ciasteczka z żurawiną i białą czekoladą(według przepisu Nigelli z książki „Nigella świątecznie), za którymi Luby przepada i muffinki imbirowo-gruszkowe według przepisu Sophie Dahl.\nJemy, pijemy wiśniówkę, trzymamy się za ręce i słuchamy Lykke Li, która śpiewa gdzieś w mroźnej Skandynawii „I’m little bit in love in you”.\nNad ranem wysiadamy we Wrocławiu. Spacerujemy po starówce, idziemy na pyszne pszeniczne piwo do Spiżu, a wieczorem wybieramy się do teatru. Po spektaklu wsiadamy do pociągu i wracamy do Warszawy. Zmarznięci, wtuleni w siebie, podchmieleni przygodą.\nW grudniu mamy rocznicę – jesteśmy razem 4,5 roku. Może uda mi się zrealizować ten pomysł?\n30 października 2011 at 20:30\n– Zapomniał, zapomniał…- tłucze mi się w głowie, obija między innymi myślami. Mam urodziny, a mój Mąż nie złożył mi życzeń. Przypominają mi się wszystkie nie otrzymane kartki walentynkowe, prezenty, których nigdy nie było, podróże niepojechane…\nWracam do domu po pracy, jest już wieczór, jest luty, więc zimno i zmarzłam całkiem.\nA jego nawet nie ma w domu, bo ciemno w oknach…\nGłodna jestem strasznie, ale mówię sobie, że nie zjem kolacji – na złość, na przekór, na nie-zdrowie.\nWchodzę do domu, a On wita mnie różą czerwoną – banalną niby, ale jaką piękną. Wchodzę do Naszego małego pokoiku, a tam pali się kilkadziesiąt świec, wszystko migocze, na ścianach magiczny teatr cieni, jest tak, jakbym wskoczyła do środka tęczy, jest tak, jakbym zamknęła oczy i patrzyła do środka marzeń.\nJest stolik, nakryty białym obrusem i dwa białe okrągłe talerze. Mój Mąż ugotował mi kolację, choć nie lubił gotować. Zaglądam w menu – ryba z opiekanymi ziemniakami w kształcie kwiatów. Wie, że lubię rybę, wie, że ryba jest zdrowa. Na rybie leży cytryna w kształcie uśmiechu – cytryna przewrotna swoją ukrytym pod kwaśnością orzeźwieniem – ja też się uśmiecham do cytryny… do Niego… A marchewka, którą kocham za słodycz i kolor skarpetek z dzieciństwa, to jedno z tych zaskakujących warzyw – codzienna, pospolita, ale niesamowita, choć czasem o tym zapominam. Jest też wino, co płynie kroplami obietnicy po języku. Jest zielona pietruszka, żeby były na talerzu wszystkie kolory, którymi maluje się dobre obrazy.\nSzepczę, że jedzenie jest najlepszym afrodyzjakiem jaki znam, szepczę, że dziękuję, szepczę, że kocham, szepczę, że najpiękniejsza niespodzianka, szepczę…\n30 października 2011 at 19:56\nByłyśmy wtedy w liceum. Młode, aroganckie, zbuntowane, egocentryczne idealistki 😉\nKtóregoś czerwcowego dnia wybrałyśmy się na rockowy koncert do pobliskiego miasta. Oczywiście, żadna z nas nie pomyślała o tym, co po koncercie. Kierowałyśmy się wówczas zasadą: jakoś to będzie (i zazwyczaj jakoś to bywało;).\nKoncert skończył się około 1:00 w nocy. Jednak 15 lat temu w małym miasteczku nie było czegoś takiego jak komunikacja nocna (chyba, że piesza;). Tym bardziej nie było całodobowych sklepów. A w brzuchach burczało jak nic!\n– Słuchaj, moja babcia ma mała działkę na obrzeżach miasta. Może tam znajdziemy coś do jedzenia, – powiedziała ona.\nRzeczywiście, coś znalazłyśmy – a konkretnie truskawki. Zdaje się jednak, że nie do końca dojrzałe. Ponieważ jednak było kompletnie ciemno, nie można było przekonać się o tym naocznie. Po smaku też trudno było stwierdzić, ponieważ większość z nich była mniej lub bardziej oblepiona piaskiem. Nam jednak to nie przeszkadzało. Głód wystarczająco mocno nas znieczulił.\nNazbierałyśmy więc po omacku po kilka garści truskawek, usiadły na małej ławeczce i zajadały (chociaż, biorąc pod uwagę ilość piasku, należałoby raczej napisać: chrupały;). Patrzyłyśmy w rozgwieżdżone niebo i podekscytowane snuły plany na przyszłość.\nMatko, jakie my wtedy byłyśmy szczęśliwe! I wszystko wydawało nam się takie piękne i proste. Nie mogłyśmy się już doczekać prawdziwej dorosłości i zmian jakie wkrótce miały nastąpić – wyjazdu na studia i rozpoczęcia „prawdziwego” życia.\nOtrzeźwił nas dopiero pierońsko zimny świt. Głód znów dał o sobie znać. Co prawda okazało się, że zjadłyśmy prawie wszystkie truskawki, jednak w rogu działki odkryłyśmy rządek soczystej sałaty 😉\nTo była zdecydowanie najbardziej romantyczna kolacja, jaką do tej pory było mi dane jeść (chociaż zdaję sobie sprawę, że menu dość mocno pretensjonalne, jak na romantyczną kolację – truskawki;).\nP.S. Ponieważ jednak wciąż pozostaję zachłanną na życie idealistką wierzę w to, że Najbardziej Romantyczna Kolacja Mojego Życia jeszcze przede mną.\nTego właśnie sobie i wszystkim tu piszącym życzę z całego serca.\n30 października 2011 at 17:28\nRomantyczna kolacja? Zawsze o takiej marzylyśmy! Każda z nas. Wiele razy podczas babskich pogaduszek, któraś mówila, że chcialaby, by jej partner choć raz zabral ją na romantyczną kolację, pomyślal o świecach, nastrojowej muzyce, by byl pretekst, by zalożyć choćby mala czarną i seksowną bieliznę! Często kwitowalyśmy takie marzenia stwierdzeniem, że to nierealne, bo nasi chlopcy sami takiej inicjatywy nie wykażą. Cóż, stwierdzila więc któraś – zróbmy same dla siebie taką kolację!To byl genialny pomysl! Każda przygotowala swoje popisowe danie, byl szampan, świece i romantyczna muzyka. Wysokie obcasy i niecodzienne stroje, wieczorowy makijaż i uwodzicielskie perfumy. I my: pięć przyjaciólek! Bawilyśmy się świetnie. Śmialysmy do lez i snulyśmy opowieści, co też by się musialo wydarzyć, by nasi partnerzy zaprosili nas na taką romantyczną kolację?! Polecam!\n30 października 2011 at 17:16\nPanuje zwodniczy przesąd, jakoby istoty takie jak my były pozbawione romantycznych ciągotek. Tymczasem jest wprost odwrotnie. Wielokrotnie przyszło nam patrzeć, jak nasi towarzysze z pasją wchłaniają soczyste mięsiwo osadzone w winnej kałuży. Jak przy trzasku szkliwa, w którym znajdował się aromatyczny bordowy płyn, wymieniali spojrzenia w blasku świec. I niemal zawsze zapominali o nas. Sadystyczna delektacja pachnącym przysmakiem dokładnie naprzeciw wilgotnego noska to moja codzienność. Tak, żywot czworonoga zdecydowanie nie jest łatwy. A wystarczyłaby podrapać za uchem czy ze słodyczą zanurzyć dłoń w puchowej sierści. I upgradować menu na poziom wyższej sublimacji. Mięciutka baranina byłaby w sam raz. Do tego trochę kaszy i resztka frytek z obiadu, które tak kocham – wbrew zaleceniom nie-psich dietetyków. Na koniec 2 biszkopciki i miejsce na kanapie, żeby choć raz w spokoju, skóra w skórę, oddech w oddech, móc w tym psim przytuleniu romantycznie prężyć się obok właściciela. Z równie psią nadzieją, że nikt nie przeszkodzi..\nTego życzy wszystkim wielonogom Bruno – pies smakosz i kosmaty romantyk,\nktóry wciąż marzy o tym jednym wieczorze.\n30 października 2011 at 15:59\nJeszcze nie jesteśmy ze sobą długo i ciągle chcemy spędzać jak najwięcej czasu razem ale wciąż coś staje nam na przeszkodzie – moje studia, jego praca i związane z nimi wyjazdy, a do tego mieszkamy w różnych miastach. Obecnie moje kochanie przebywa jeszcze prawie dwa miesiące w Bostonie…\nTo prawda, że marzę o wyjątkowej, romantycznej kolacji przygotowanej własnoręcznie przez Niego, niestety gotowanie nie jest jego mocną stroną ale tym bardziej byłoby to coś wyjątkowego. Na razie to ja przygotowuje wszystkie nasze kolacje, często z jego pomocą w krojeniu i mieszaniu (może się przy tym czegoś nauczy ;)). No i to On sprząta cały bałagan, który przy okazji robię w kuchni i to jest dla mnie najbardziej romantyczne i jeszcze to, że od nikogo nie słyszałam tyle razy jak bardzo mu smakuje i jak to wspaniale gotuję.\nAle tą jedną kolację zrobiłabym całkiem sama. To będzie spóźniona kolacja z okazji jego urodzin, których już drugi raz nie będziemy mogli spędzić razem. On na moje urodziny przyjechał z Łodzi do Giżycka, ja do Bostonu nie dam rady polecieć, chciałabym więc przygotować coś specjalnego na jego powitanie po powrocie. Dopiero szukam pomysłów co przyrządzić, wiem tylko, że na deser będzie pysznie czekoladowe brownie z orzechami i polewą karmelową. Ale tak naprawdę, to wiem, że ani dla mnie ani dla Niego nie jest ważne, co będziemy jeść, ale to, że wreszcie będziemy razem po tak długim czasie nie widzenia się, że On wreszcie będzie mógł zjeść coś w domu a nie w hotelu, z kimś bliskim a nie z przypadkowymi ludźmi. Odbiorę go z lotniska i pojedziemy do mnie, ciasto będzie już czekało, On będzie mógł usiąść i odpocząć chwilę, zanim przygotuję właściwe danie chociaż pewnie i tak przyjdzie do kuchni zapytać czy mi pomóc ale tak naprawdę po to, żeby na mnie popatrzeć, przytulić się, pocałować, po prostu pobyć blisko. A kiedy skończymy jeść, usiądziemy na kanapie i będzie mógł poczuć, że naprawdę wrócił do domu, którego wspólnego jeszcze nie mamy, dopiero jest w planach więc żyjemy na razie na dwa domy.\nWymyślanie szczegółów tej kolacji, wyobrażanie jej sobie pozwala mi trochę łatwiej znieść rozłąkę a taki cudny fartuszek powoli staje się w moich wizjach jej niezbędnym elementem, zdecydowanie dodającym romantyzmu.\nKalejdoskop miejsc i godzin, rozbiegane światełka na mostach, mieszanka zapachów i brzeń – najważniejsi są on i ona\nfinezja – szczypta\nona – 1 szt.\non – 1 szt.\nmiłość – im więcej tym lepiej\npieprz – doprawić do smaku\nOn i ona wracają z teatru. Oboje są spłukani i głodni. Delikatny warkot silnika na przydomowym podjeździe.\nOna wpada na genialny pomysł.\nPo 30 sekundach jest już na górze; 2 pomidory – na ćwiartki, mozzarella, szczypta oregano i czarnuszki, butelka pomarańczowego skoku*.\n3 minuty później jest już na dole\n– A myślałem, że niskobudżetowa kolacja oznacza fastfoood…\nJadą w ciemność, ona z talerzem na kolanach; on ma minę chłopca, który otworzył pierwszy bożonarodzeniowy prezent.\nZatrzymują się na oszklonym przystanku, w jednym z najspokojniejszych miejsc tego miasta.\nŁagodne światło kościoła na Placu Szembeka**, od czasu do czasu przejeżdża ktoś, kto wraca do ciepłego domu, u kogoś gra Kings of leon.\nOni są głodni i szczęśliwi.\nChociaż to nie sierpień, tylko październik, mogliby przysiąc, że właśnie widzieli spadające gwiazdy.\n* Dopuszczalne prowansalskie bułki z masłem lub według uznania\n** To mógłby być Kraków albo Paryż\n30 października 2011 at 14:52\nWymarzona romantyczna kolacja. Świece, płatki róż, biały obrus, czerwone wino. Skojarzeń jest wiele, prawie wszystkie o tym marzymy. Wersji mojej wymarzonej romantycznej kolacji wystarczyłoby, żeby obdarzyć kilkanaście osób. Koc w parku, nad stawem, pleciony koszyk z pysznościami. W czasie rejsu z widokiem na zachodzące słońce. Stół zastawiony na pięknej uliczce starego miasta. Kolacja w jednych z licznych ruin zamkowych. Na plaży, gdzie nieznośny piach wdziera się wszędzie. Miejsc i sposobów jest tysiące, ale jedna sceneria szczególnie bliska jest mojemu sercu.\nFinlandia, świat pokryty śniegiem, jeziora i morze skute lodem. Spacer po lesie. Rumiane od mrozu policzki. Mały drewniany domek, czerwony z białymi okiennicami i jeszcze mniejszy czerwony domek, sauna, w której znika zmęczenie i człowiek cudownie się odpręża. Wspólne przygotowania, to połowa zabawy, zamiast biszkoptów do trufli dostaliśmy tylko wafelki. Zwykłe gorzkie kakao nazywa się tak dziwnie, że szukaliśmy go w trzech sklepach. Już na miejscu zorientowałam się, że nie mam ze sobą wszystkich przepisów i pamiętam tylko składniki. Trzeba więc improwizować, mieszamy więc obowiązkowo składniki w złej kolejności. Oczywiście próbuję odruchowo ogarnąć włosy i fartuch, niestety właśnie obtaczałam trufle, więc zostawiam wszędzie kakao. Słońce próbuje mi pomóc otrzepując fartuch, ale zostawia tylko więcej plam. W końcu zasiadamy do kolacji, słuchająć trzeszczącego mrozu, wiatru i ognia strzelającego w kominku. Wątpię, żeby w moim wymarzonym miejscu był prąd, więc będzie to pewnie jedyne oświetlenie, w którym nieład na głowie wygląda jak zalotna fryzura, a ta mała plamka od czerwonego wina jest zupełnie niewidoczna, później zapiorę. Plamy zejdą, odbarwią się tylko nieznacznie brzegi naszytego napisu. Za każdym razem zakładając ten fartuch będę uśmiechała się szerzej. Może uda się zrealizować więcej niż jeden scenariusz, a fartuszek będzie je ze mną wszystkie pamiętał 🙂\n30 października 2011 at 14:31\nZatrzymuję czas i cofam zegar o jakieś 20 lat. Mój przyszły mąż zabiera mnie w Bieszczady, żeby pokazać mi złotą polską jesień. Nie przewiduje, że śnieg spadnie prędzej niż liście z drzew. Brniemy przez zaspy a za nami wlecze się kundel włóczykij, któego na zmiane niesiemy na rękach, bo boi sie zawrócić. Droge wyznaczają nam wydeptane przez kogoś ślady, które urywają się na rozdrożu. Zastanawiamy się, co dalej.Podejmujemy decyzję o odnalezieniu drogi. Zapada zmierzch. Palce przestają odczuwać różnice temperatur, twarz nie reaguje na dotyk. Strach rozgościł się wewnątrz mnie jak gość, choć nieproszony. Mija kolejna minuta, która wydaje się godziną. Słychać szum wody! Idziemy wzdłuż zbocza odnajdując drogę, która po kilku kilometrach doprowadzi nas do schroniska. Pies biega dookoła nas dziękując. W schronisku zdejmujemy lodowa warstwę pokrywającą buty. Ręce nie cchą słuchac poleceń. Krzysiek gotuje wodę w kubku przy pomocy grzałki. Parzy herbatę. Kroi chleb , smaruje go masłem i dżemem truskawkowym. Czuję słodko-słony smak. To dżem zmieszał się z łzami, które uwalniają stres. Jestem szczęśliwa, że żyjemy, że dalismy radę. Po latach Krzysiek przyzna się, jak bardzo się bał i jak ważne było, że nie bałam się ja, bo to dodawało mu siły, by przecinać zaspy. Ja przyznałam się do mojego strachu. Smak tamtej kolacji jest smakiem dzikich Bieszczad, testem z odpowiedzialności. Romantyzm? Każe wspomnienie tamtej chwili jest romantyzmem , choć nie towarzyszyły tej kolacji wykwintne potrawy. Ważne, że byliśmy my. Ważni dla siebie. Najważniejsi w tamtej chwili.\n30 października 2011 at 14:25\nOstatnio nie wszystko poszło z planem. Chyba nie doceniłem stopnia namiętności. Było wino, polędwiczki, czerwone róże i świece. Wiem tendencyjnie, ale myślałem, że tak będzie pięknie. Uwaga przyznaję się – to pierwsza taka zaplanowana przeze mnie kolacja – wiem, wiem, nie ma się czy chwalić. Chciałem nalać wino i strąciłem świeczkę na moją kobietę – sukienka zapłonęła, panika, kompletna klapa. Było mi tak strasznie głupio, chyba najgorszy scenariusz.Romantyczne kolacje nie zdarzają się u nas często, zawsze jest tyle do zrobienia. Dlatego postanowiłem jakoś się zrehabilitować i powtórzyć próbę. Tym razem z kwiatami, ale bez świec – tak, na wszelki wypadek. Plan jest prosty – stawiam na to co lubi moja luba:)Będzie chleb lawendowy!a, że wiem skąd czerpie niekiedy inspiracje – taadaam oto jestem. Będzie chleb i deska serów. A punktem programu będzie deser-wata cukrowa. Nigdy nie zapomnę jak w zwykły letni dzień kupiłem lubej watę cukrową – to było na jednej z pierwszych randek. Ta dziecięcość na jej twarzy nie jest do opisania. Myślę, że będzie zaskoczona i oto mi właśnie chodzi.\nA kiedy zobaczyłem, że na Twoim bloku jest taki konkurs to pomyślałem, że podzielę się swoimi przeżyciami i może a nuż będzie jeszcze jedna niespodzianka dla lubej.\n30 października 2011 at 13:49\nJest weekendowy późno jesienny wieczór. Synio śpi spokojnie. Zamykam cicho drzwi do jego pokoju. Słyszę trzask ciętego drewna, to moje Kochanie za chwilę sprawi, że w domu rozejdzie się najmilsze ciepło i zapach kominka. Teraz pachnie cukiniowa tarta – nasza kolacja. Za chwilę włożę chleb do piekarnika, jak zawsze martwię się czy dostatecznie wyrósł. I już możemy usiąść razem, popatrzeć jak ogień gra w kominku, przed nami nasz wieczór, długie gadanie do późnej nocy. Poczekamy na chleb, musi przecież wystygnąć, choć nie raz parzyliśmy ręce jedząc go łapczywie. Moje Kochanie patrzy na mnie radośnie, wiem jak bardzo lubi te nasze wieczory, takie zwykłe, domowe, spokojne. I… słyszymy pukanie. Otwieramy… „O, jesteście? Tak właśnie pomyśleliśmy, że wpadniemy. Możemy? O, pieczesz chleb? Ale pachnie.” To nasi przyjaciele-sąsiedzi. Na nich zawsze możemy liczyć jeżeli planujemy piątkowy wieczór tylko dla siebie.\nJak to cudownie, że ludzie lubią ogrzewać się w naszym domowym cieple, że najzwyczajniej lubią z nami być.\n30 października 2011 at 12:22\nGdy byłam mała zmykałam oczy i wyobrażałam sobie, że potrafię latać. Bardzo długo nie chciałam dopuścić do wiadomości, że człowiek nie posiada odpowiednich predyspozycji by samodzielnie wzbić się w przestworza. Dzięki temu anatomię człowieka znam wzorowo:)Dlatego moja wymarzona romantyczna kolacja zaczyna się tuż przed zachodem słońca na dachu. Zaczyna się lotem na paralotni. Spełniam swój sen o lataniu. Szyję otula mi szalik podarowany od ukochanego już dawno, dawno temu. Słońce powoli zachodzi. Na niebie trwa koncert na kolory. Widać pierwsze gwiazdy. Lądujemy z ukochanym na polanie pełnej tulipanów. Na jej środku znajduje się pięknie przystrojony stół – w odcieniach szarości(moja ulubiona kolorystyka). Czeka na nas spaghetti z owocami morze i butelka szampana. Na deser orzechy – wszystkie z możliwych – mmmm uwielbiam! I trufle. Patrze w oczy mojego ukochanego i wiem, że to jedna z najpiękniejszych chwil w naszym życiu. I wiem, że ten czar nie minie, i, że za chwilę powiem: Kochanie, niedługo będzie nas troje.\n30 października 2011 at 12:20\n30 października 2011 at 11:26\nNa na prawdę romantyczną kolację wciąż czekam. Nie marzy mi się hotelowa restauracja, kolacja w plenerze. Chciałabym, marzę o tym by pewnego wieczoru, gdy po długim dniu w pracy wracam zmęczona to zastaję mojego męża zapraszającego mnie do własnoręcznie zastawionego stołu, kolacji, którą zrobił zupełnie samodzielnie. Ale to nie chodzi o tą kolację, nie chodzi o ten np. pięknie przyszykowany pokój. Chciałaby, gdy już zjemy usłyszeć od niego słowa: „Kochanie. Siedz sobie spokojnie, ja pójdę teraz pozmywać i posprzątać kuchnię”.\n30 października 2011 at 09:47\nRomantyczna kolacja dla jednych oznacza kolację w 5-gwiazdkowej restauracji dla innych jedzenie kanapek pod gwiazdami. A dla mnie najpiękniejszym momentem na który czekam przez cały tydzień jest niedzielny poranek kiedy wstaję, a na stole stoi już gorąca kawa przyrządzona przez mojego ukochanego. Taka jak lubię. W ulubionym kubku z dużą ilością mleka i cukru. Tylko on potrafi taką kawę przygotować. Zaś po południu na stole zastaję jak zawsze przepyszny obiad przyrządzony przez mojego K. Raz jest to rozpływający się w ustach kurczak w aromatycznych przyprawach, innym razem jest to karkówka duszona w aksamitnym sosie. Za każdym razem gdy spożywamy razem ten posiłek, z każdym kęsem czuję, że jestem kochana. I dla mnie poświęcony czas w kuchni przez ukochanego to najlepszy dowód miłości. Najlepszy romantyczny posiłek jaki można mieć. I nie musi to być kolacja. Wystarczy wspólny posiłek. I to że jest.\n30 października 2011 at 02:48\nM jadła boczek jeden jedyny raz w życiu. Ale może od początku…\nBędzie banalnie. A może tylko na pozór?\nMiłość moich rodziców od zawsze była dla mnie czymś magicznym, czymś nie z tego świata. Wraz z biegiem lat układanka nabierała sensu, powoli tworzy się przepis na miłość może nie idealną, ale na pewno prawdziwą i nieprzemijającą.\nRomantyczna kolacja zazwyczaj kojarzy się ze świecami, jakimś spokojnym jazzem, jednak myślę, że nie zupełnie w tym rzecz. A przynajmniej w moim słowniku definicja wygląda nieco inaczej. Historia pierwszej kolacji moich rodziców była opowiadana wielokrotnie i jako jedna z niewielu- zawsze tak samo.\nJ zaprosił M na kolację. Był to początek ich znajomości, więc nie było jeszcze zbyt istotne, co lubią jeść, a czego nie. M (delikatnie mówiąc) nie przepadała za boczkiem. Właściwie to uważała, że jest niejadalny. J miał jednak dobre zamiary i oprócz wina przygotował również szaszłyki /z dużą ilością nieszczęsnego boczku/, które uwielbiał i do głowy mu nie przyszło, że można ich nie lubić. Wiedział, że to jedyna potrawa, która wychodzi mu znakomicie, a wrażenie chciał zrobić jak najlepsze. M wyczuła, że nie jest to dobry moment na wybrzydzanie i ledwo, bo ledwo, ale zjadła. To był jedyny raz, kiedy spróbowała boczku (musiał jej naprawdę nie smakować, skoro po dwudziestu paru latach krzywi się na samą myśl). Od tego momentu M i J jedzą wszystkie kolacje razem.\nJest to dla mnie definicja zarówno idealnej romantycznej kolacji, jak i samej miłości. Nie potrzeba świec, nieba pełnego gwiazd czy płatków róż. Mogą być szaszłyki z boczkiem, byle tylko jadły je dwie odpowiednie osoby.\n30 października 2011 at 01:24\na ja lubię zwyczajne wieczory przy drewnianym kuchennym stole po całym dniu szarpaniny w szaliku i w słocie z miastem z którym wciąż nie potrafię się zaprzyjaźnić. bardzo lubię ten stół; stos gazet i książek które czekają na swoją kolej, radio, które dostałam od taty ku pokrzepieniu serc , kilka fotografii z dzieciństwa, słoiczek suszonej lawendy, książki o teorii literatury, stara cukiernica, armia kubków i filiżanek. piekę chlebek bananowy z mąki pełnoziarnistej albo kolejną tartę ze śliwkami, okropnie lubię kiedy mieszkanie wypełnia się ciepłem i zapachem masła buchającymi z piekarnika, a my dostajemy rumieńców i grzejemy mleko na kakao, parzymy herbatę albo chłodzimy wino. wyjadamy ze słoików domowe konfitury, pieczemy jabłka i planujemy wyjazd w rudawy janowickie. lubię dłonie i oczy chłopaka którego kocham, złotą grzywkę mojej siostry, jasne i ciepłe twarze przyjaciół. lubię ninę simone, najnowszą składankę marcina kydryńskiego i nasze głosy. świece w pękatych słoikach po konfiturach i grube swetry. i jest tak okropnie romantycznie, w tych swetrach, z tymi kubkami herbaty, ze ‘starym radiem’, z cieniami naszych dłoni i głów na ścianach, z prostym, powtarzalnym szczęściem.\n30 października 2011 at 00:42\nNo tak, bo najważniejsza w życiu jest miłość. A zaraz potem – jedzenie. Jakże pięknie można to połączyć… serce na talerzu? Ależ proszę bardzo! Ja chyba nie jestem romantyczna, a co gorsza – nie jestem także najlepsza w okazywaniu uczuć – nie mówię za dużo, ot co. Zdecydowanie wolę działać… a jeżeli mogę zadziałać kulinarnie, to nic mi więcej do szczęścia nie potrzeba.\nRomantyczna kolacja moich marzeń nie musi wcale 'wyrażać więcej niż tysiąc słów’. Wystarczyłoby, aby wyraziła te dwa najpiękniejsze i najważniejsze w życiu słowa, abym nie musiała już nic więcej mówić. Chciałabym stworzyć kolację zapierającą dech w piersiach, odbierającą mowę i zniewalającą zmysły – takie małe dzieło sztuki. Chciałabym, aby On wiedział, że to tylko dla niego, chciałabym żeby zapomniał o całym świecie. Żeby oszalał na moim punkcie, żeby był na zawsze i tylko mój. Układałam już w głowie tysiące scenariuszy, mierzyłam siły na zamiary, planowałam zawzięcie – po to tylko, żeby po chwili zmienić zdanie, rozmyślić się i zacząć od nowa. I wiecie co? Dochodzę do wniosku, że to wcale nieistotne co znajdzie się na talerzu – ważne, że włożę w to całe swoje serce.\nAha, no i najważniejsze: On istnieje, tylko jeszcze dla niego nie ugotowałam…\n(a jakbym miała taki śliczny fartuszek, to jakby przypadkiem coś nie poszło zgodnie z planem, może okazałby się ostatnią deską ratunku? 😉 )\n29 października 2011 at 23:54\nPoczątek listopada, za oknem ciemno i zimno; strugi deszczu spływają po szybach. W środku – ciepło i przytulnie. Stół nakryty, kominek rozpalony. Pachnie. Kolacją, moimi perfumami. Oczekiwaniem. Na dźwięk dzwonka do drzwi dostaję zawrotów głowy. To On, przyszedł wreszcie. Komplementuje sukienkę z czarnej koronki, ja dotykam koszuli w kratę i jego mokrych włosów. Przynosi pudełko zapakowane w czerwony papier, jestem ciekawa, co jest w środku. Ale kiedy obejmuje mnie, zapominam o całym świecie. Wreszcie idziemy do salonu, siadamy do kolacji. To ja zawsze gotuję, On wie, że to uwielbiam. Na talerze spadają tartaletki – z kurczakiem w glazurze miodowej, cukinią i tartym serem. Ciasto kruszy się w palcach, ser ciągnie się w ustach. Przepyszne, mówi. Dłonią podaję Mu liść sałaty, z moich palców zlizuje skapujący vinaigrette. Na widelcu: kawałek pieczonego ziemniaka, umoczony w sosie z suszonych pomidorów. Już mam zamiar wziąć go do ust, kiedy On łapie mnie za rękę. Jeden gest i oboje wiemy, że nie musimy już niczego udawać. Brzęk widelca, błysk świecy. Smaki mieszają się w pocałunku. Stół przeszkadza nam w bliskości, siadamy pod kocem przed kominkiem. Ogień tańczy cicho przed nami, ogień płonie w złączonych sercach. Nagle w rękach pojawia się czerwone pudełko, które przyniósł ze sobą. Otwieram wieczko, choć wiem już, co będzie w środku. Prześliczne czekoladki, moje ulubione. Kuleczki w czerwonych papierkach z mlecznym nadzieniem. Śliwka, marcepan. I morze nugatu. On gładzi mnie po włosach, dziękuję pocałunkiem. Biorę do ust pierwszą czekoladkę. Wtedy nasz koc zaczyna się unosić, złączeni w uścisku kierujemy się w przestrzeń. Za oknem nie czuć zimna, krople deszczu nas omijają. Na dole światła, znajome ulice. Jesteśmy we wszystkich miejscach jednocześnie – na imprezie, gdzie spotkaliśmy się po raz pierwszy. W fast-foodzie, w którym sprzedają nasze ulubione zapiekanki. W domu, w którym będziemy mieszkać w przyszłości. Wokół wirują spadające gwiazdy. Łapiemy po jednej, gorące od światłości rozpływają się w palcach na biało i błyszcząco. Słodkie, cytrynowe. Smakujemy lukier. Wracamy do pokoju, kończąc kolację na kanapie. Z zielonej herbaty płyną opary miłości. Spadające gwiazdy, wypowiedziane życzenia? Przecież to oczywiste, nie musimy nic mówić.\n29 października 2011 at 23:14\nLubię robić coś dla mojego mężczyzny. Lubię czekać na niego, z kolacją, aż wróci z pracy. Lubię ten Jego uśmiech podczas jedzenia i jak mi mówi „Misio pyszne”. Nikt nie powiedział, że to mężczyzna ma organizować swojej kobiecie romantyczne kolacje. To był koniec maja 2009. Wolne w pracy, dzień ciepły, trochę leniwy. Szkoda było go zmarnować, można przecież zrobić swojemu facetowi niespodziankę. Nie miałam jednak dnia na coś wymyślnego. „Ognisko” pomyślałam. W sklepie kupiłam kiełbaski i kaszankę. Sama upiekłam bułeczki czosnkowe. Spakowałam jeszcze trochę ziemniaków i masło. Kiedy tylko P. wszedł do domu przewiązałam mu opaską oczy, w końcu to miała być niespodzianka. Zabrałam koszyk, i chłopaka. Wsiedliśmy do auta. Jakieś 15 km od naszego miasta jest jeziorko z prawie zawsze pływającymi łódeczkami, ludźmi w kajakach i rowerach wodnych. Pojechałam od strony gdzie jest mniej ludzi. Zdjęłam Mu opaskę z oczu i powiedziałam „Dzisiaj zjemy na świeżym powietrzu”. I zaniemówił, bo trzeba przyznać, że widok jeziorka z kilkoma łódkami o zachodzie słońca zapierał dech w piersiach. I jeszcze stadko łabędzi jakieś 30 metrów od nas „siedzące” sobie na lądzie co widzieliśmy po raz pierwszy w życiu, bo zazwyczaj widuje się je w wodzie. Uwierzcie, widok niczym z obrazka. Chwilę popatrzyliśmy na to wszystko. Później rozpaliliśmy ognisko, i okazało się, że przy kiełbasie i ziemniaku spędziłam jeden z piękniejszych wieczorów z moim mężczyzną. A gdy zrobiło się już ciemno, położyliśmy się na dachu naszego auta, patrzyliśmy w gwiazdy i rozmawialiśmy do późnej nocy.


Nowe logo - Forum Dyskusyjne\nForum Dyskusyjne » .: Wstęp » Sprawy Organizacyjne » Nowe logo\nWysłany: 2006-02-16, 12:52 Nowe logo\nPtaq mnie poprosił abym zrobił nowe logo(w rzeczywistości sam chciałem je zrobić ) i zrobiłem\noceńcie je w skali 1-10 ja daje 7\nWysłany: 2006-02-16, 13:00\nŚrednio mi się podoba. Czcionka nie ta. I jak już logo czy tam top czy jak to nazwać ma się opierać na fotkach to ja bym to zrobił tak aby wszystkie się zlewały w jedną całość na mniej więcej jednym tle.. Żeby po prostu nie były tak bezczelnie walnięte na wierzch i po ptakach. (bez obrazy dla admina )\nMoże sam się pobawie.\nedit: Madafaka! Co jest z tymi zdjęciami z albumu, że niektóre się otwierają jakby przerobione na palete 3kolorową, a jak już dobrze się otworzą to po zapisaniu na dysk otwiera się jedno na 10..\nWysłany: 2006-02-16, 14:38\nszczerze to jakos bardziej mi sie podoba to co juz jest nie rzucaja sie te zdjecia tak w oko i tak jakos ladnie wyglada\nWysłany: 2006-02-16, 14:59\nJak dla mnie to może zostać to co już jest.\nWysłany: 2006-02-16, 15:06\nsorry, ale to, co jest, jest jakieś takie bardziej..\nWysłany: 2006-02-16, 15:17\nWysłany: 2006-02-16, 15:26\nCzekam na uwagi, propozycje, komentarze, reklamacje odnośnie swojego zdjęcia (nie dotyczy Kurczaka ) i całości. Może coś nie grać bo nie mam możliwośći wstawienia na strone i zobaczenia jak to się ma do całej strony i kolorystyki więc ewentualne poprawki może możliwe. No chyba że w ogóle jest do dupy to trudno. Ide śniadanie jakieś zjeść.\nWysłany: 2006-02-16, 16:03\nnie chce nic mowic ale na tym zdjeciu Fazi wyszedlem jak Lepper taka ladna opalenizna\ndalej mi sie bardziej podoba to co jest Twoje Fazi mniej wiecej oceniam troszke lepiej niz poprzednie czyli tak na cala 7\nWysłany: 2006-02-16, 17:03\n@Fazi: Ja poprosze o usuniecie mnie z loga mowie powaznie ;P to zdjecie idzie do usuniecia i zle mi sie kojarzy wiec wywalaj !!!! a jak tak koniecznie chcesz mnie w logu umiescic to mam ladniejsze zdjecia serio ;P\nAle fajnie to wymysliles ja bym tylko logotyp zmienila, ale nie wiem jeszcze jak .. no i Twoje zdjecie tez bym zmienila ;P\nZdjecia sa ZA WYRAZNE !!!! ludzie zrobcie przejscie tonalne wtedy sie ladnie zleja z tlem i nie beda tak odstawac dzissss\nchyba sama w koncu zrobie to logo ;PPPPP\nWysłany: 2006-02-16, 17:49\nmi się nie podoba, bo mnie nie ma :twisted: :wink:\nWysłany: 2006-02-16, 17:53\nTo co jest, jest według mnie dobre.\nPo co kombinować?\nAle z tych tu pokazanych lepsza drua opcja... ;P\nWysłany: 2006-02-16, 17:59\nHmm... no szczerze mowiac logo faziego mi sie bardziej podoba. Pierwsze lagodnie oceniajac dalbym z 5, Faziego z 8.\nMoze damy sie jeszcze wykazac kurczok'owi (oczywiscie kto chce moze robic) a potem damy ankiete glosowanko, w tym tez opcja pozostawienia obecnego (mojego ) i zobaczymy ktore wybierzemy.\nWysłany: 2006-02-16, 18:22\nTo ja sie biore za logo ... ale bedziecie musieli poczekac bo caly likend mam kodowania w firmie i nie bede miec czasu dopiero po łikendzie ;P a moze zrobie juz dzis ... to zlazy od weny ;P\nWysłany: 2006-02-16, 18:28\nNieeeee.. Bo tamto tak pasuje akurat w sam raz lekko obrócone.. No chyba, że nie wiem, ta poduszka Cie wykorzystała i porzuciła i nie chcesz jej oglądać za każdym razem jak wchodzisz na forum bo Cie strasznie serce boli i płaczesz, to porzucę ten projekt. Innego wyjaśnienia sprzeciwu nie przyjme\nA co to jest logotyp? Napis znaczy? Jakie moje zdjęcie? Ja nie mam zdjęć.\nBo mi się niestety Twoje zdjęcie nie chciało normalnie otworzyć w albumie..\nhttp://img476.imageshack....maletony2lc.jpg mniej wyraźne zdjęcia\nhttp://img153.imageshack....topzdjbw4uk.jpg jeszcze mniej wyraźne zdjęcia czarno białe\nMożna by dorzucić jakiś podtytuł. "Wciąga jak bagno" czy coś A poza tym to nie potrzebnie się ekscytuję skoro nie będzie zmiany loga no ale przynajmniej mam co robić.\nWysłany: 2006-02-16, 18:32\nNo wiec obydwa jakos mi nie przypadły do gustu ale gdybym miałą juz wybierac to wole FAziego bo te pierwsze jak dla mnie to troche za bradzo napackane jest... zlewa mi sie ogolnie cały szyk mi sie nie podoba... Wiec jakby co to wole ten drugi a najlepiej jak pozostanie narazie bez zmian(tak mi sie wydaje) no chyba ze inne propozycje padna\nNasze Forum Dyskusyjne » .: Wstęp » Sprawy Organizacyjne » Nowe logo


Hit siatkarskiej ligi MOSiR dla LOGBARTRANSU - Oficjalny serwis internetowy miasta Elbląg.\nHit siatkarskiej ligi MOSiR dla LOGBARTRANSU - Hit siatkarskiej ligi MOSiR dla LOGBARTRANSU\nPo świąteczno-noworocznej przerwie zespoły rywalizujące w Awangarda Volley Lidze powróciły do rywalizacji. I od razu doszło do meczu na szczycie w którym przewodzący stawce LOGBARTRANS pokonał wicelidera AKS Solidarność. To była krótka, ale jakże potrzebna, przerwa w rozgrywkach Awangarda Volley Ligi prowadzonej przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji. Zespoły podczas świąteczno-noworocznej pauzy nie tylko odpoczęły, ale także podładowały akumulatory na dalszą część sezonu. A sił nie może zabraknąć, tym bardziej, że rozgrywki wkraczają w decydująca fazę. Przed zespołami runda rewanżowa, która zdecyduje o tym, jakie drużyny znajdą się w czołowej ósemce i zagrają w fazie play off.


Dantejskie sceny w Bydgoszczy. Na debacie z posłem PiS doszło do bójki | naTemat.pl\nDantejskie sceny w Bydgoszczy. Na debacie z posłem PiS doszło do bójki •\nDantejskie sceny w Bydgoszczy. Na debacie z posłem PiS doszło do bójki\n– Przeciwnik reformy na sali najpierw mnie wyzywał a potem rzucił się na zwolennika PiS – twierdzi poseł Łukasz Schreiber z Bydgoszczy.\t•\tFot. Grażyna Maks / Agencja Gazeta\nDebata o sprawiedliwości przerodziła się w wymierzanie sprawiedliwości. Poszło o sądy. Zwaśnione strony musieli rozdzielać uczestnicy debaty. Zdaniem radnego z PiS stroną atakującą był przeciwnik partii Jarosława Kaczyńskiego.\nW bydgoskiej bibliotece zwarli się w dyskusji poseł Prawa i Sprawiedliwości Łukasz Schreiber z mecenasem Michałem Bukowińskim. Ten ostatni jest aktywnym uczestnikiem wieców w obronie sądownictwa. Bydgoszczanie zbierają się pod pomnikiem Kazimierza Wielkiego, aby protestować. Pomnik jest w sąsiedztwie przybytku Temidy.\nTymczasem podczas debaty dwóch przysłuchujących się poniosły emocje. Zdaniem bydgoskiego radnego Jarosława Wenderlicha z prawicy to przeciwnik PiS ruszył z pięściami na sympatyka refom. Dzielnie ich rozdzielił. Panowie zostali wyproszeni z sali.\nKrótkie wideo z poniedziałkowego zajścia.\nOpublikowany przez Express Bydgoski na 6 września 2017\nSama debata trwała ponad dwie godziny, a sala audytorium była wypełniona po brzegi.


Ostrów Wlkp.: Miasto pomaga młodym kupić mieszkanie - Gospodarka komunalna\nOstrów Wlkp.: Miasto pomaga młodym kupić mieszkanie\naw/PAP • 23 kwietnia 2018 - 14:28\nCelem programu jest umożliwienie niezamożnym, młodym osobom - do 40 roku życia - nabycie mieszkania własnościowego w systemie ratalnym (fot./umostrow.pl)\nKolejne 32 mieszkania w ramach autorskiego Ostrowskiego Przyjaznego Programu "Dla systematycznych” powstają przy ulicy Klasztornej 16 i 18 w Ostrowie Wlkp. Inwestorem jest Miejski Zakład Gospodarki Mieszkaniowej.\nWręczenie kluczy przyszłym lokatorom przewidziano na wrzesień 2018 roku.\nO tym, kto otrzyma mieszkanie, zdecyduje losowanie, które przeprowadzi komisja powołana przez zarząd MZGM.\nCelem programu jest umożliwienie niezamożnym młodym osobom zakup mieszkania własnościowego w systemie ratalnym.\nPrezes MZGM Ryszard Wiśniewski wyjaśnił, że zakup mieszkania na wolnym rynku jest dla takich osób nierealny, ponieważ nie spełniają warunków stawianych przez banki komercyjne przy udzielaniu kredytów.\n"Przyszli mieszkańcy podpisują z MZGM dwie umowy: najmu lokalu na czas nieograniczony oraz notarialną umowę przedwstępną sprzedaży lokalu, która jest przyrzeczeniem, że sprzedaż lokalu może nastąpić nie później niż po 30 latach i nie wcześniej niż po 15 latach od dnia zawarcia umowy" - wyjaśnił.\nWarunkiem jest, żeby w dniu składania wniosku zainteresowana osoba nie miała ukończonych 40 lat, a co najmniej jedna ze zgłoszonych do zamieszkania osób musi być zameldowania w Ostrowie Wlkp. od minimum 5 lat.\n"Ważny jest też dochód. Średni miesięczny dochód netto na jedną osobę w prowadzonym gospodarstwie domowym w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku jest wyższy niż kwota netto najniższej emerytury i nie wyższy niż trzykrotność najniższej emerytury netto" - wyjaśnił prezes.\nW każdym z dwóch budowanych bloków przy ulicy Klasztornej 16 i 18 znajdzie się po jednym mieszkaniu o powierzchni około 42 m kw. przeznaczonym i przystosowanym dla osoby niepełnosprawnej. Pozostałe mieszkania będą miały powierzchnię: dwa lokale jednopokojowe po około 36 m kw., trzy lokale trzypokojowe do 60 m i dziesięć lokali dwupokojowych po około 48 m kw.\nPrezes Wiśniewski poinformował, że budynki mają piwnice oraz wspólne suszarnię i rowerownię. Każde mieszkanie ma balkon. Będą wyposażone w elektryczną czteropalnikową kuchenkę indukcyjną oraz instalacje: elektryczną, wodnokanalizacyjną, centralnego ogrzewania i multimedialną. "Doposażenie w okładziny, urządzenia i armaturę sanitarną oraz płytki ścienne i podłogowe pozostanie w gestii lokatorów według ich upodobań" - powiedział prezes.\nWnioski o przydział lokalu będzie można składać od 10 maja do 4 czerwca 2018 roku w siedzibie MZGM. Regulamin ze szczegółowymi informacjami i wniosek do pobrania zostaną umieszczone na stronie internetowej MZGM 30 kwietnia 2018 roku.\nProgram "Dla systematycznych" jest w Ostrowie Wlkp. realizowany od 2008 roku. Wybudowano już 113 mieszkań za 18 mln zł. "Pieniądze na inwestycje pochodzą z kredytów komercyjnych i środków własnych spółki" - powiedział prezes ZGM Ryszard Wiśniewski.


"3 x Ring" w Ale Kino - WP Film\n"3 x Ring" w Ale Kino\nŹródło: Ale Kino!\nEsencja grozy i arcydzieło strachu, dzięki któremu świat zaczął się bać po japońsku. W październiku ale kino! zaprasza na kultowy japoński horror „The Ring – Krąg” w trzech kolejnych odsłonach.\nCykl o morderczej kasecie wideo i przerażającym, mściwym upiorze rozpocznie w ale kino! premiera filmu „The Ring – Krąg” Hideo Nakaty. Nakręcony za niewiele ponad milion dolarów horror okazał się rewelacją, której wymiar nie mieści się w kategorii zwykłego kinowego przeboju. Film stał się najbardziej kasowym tytułem w historii kina japońskiego. Na świecie wywołał modę na dalekowschodnie horrory, doczekał się również licznych kontynuacji.\nJego sequele i prequele kręcono w Japonii i Korei, a w 2002 roku wszedł na ekrany kin hollywoodzki remake, który jednak nie powtórzył jedynej w swoim rodzaju grozy horroru Nakaty. Bezpośrednią kontynuacją oryginalnego „The Ring – Krąg” - zarówno w warstwie fabularnej jak i stylistycznej - jest japoński „The Ring - Krąg 2”, również w reżyserii Nakaty.\nFilm rozpoczyna się po przerażających wypadkach przedstawionych w pierwszym filmie, w którym bohaterowie ginęli od klątwy związanej z tajemniczą taśmą. Zamknięciem cyklu w ale kino! będzie „The Ring - Krąg 0 Narodziny” Norio Tsuruty, który odsłania fascynującą i tragiczną historię Sadako Yamamury i wyjaśnia, w jaki sposób stała się ona mściwym, przerażającym upiorem.\nCykl „3 x Ring" w ale kino! wspiera kampania reklamowa w prasie („Gazeta Telewizyjna", „Tele Świat" i „To & Owo") i Internecie (Gazeta.pl, Interia.pl, Stopklatka.pl, Wp.pl, przeglądarka Google oraz blogi tematyczne i strony dla wielbicieli filmów). Za planowanie mediów odpowiedzialny jest Dom Mediowy MPG oraz Media Contacts.\n3 x Ring w ale kino!:\npiątek, 9 października, godz. 21:50\nTHE RING - KRĄG (Ringu)\nhorror, Japonia, 1998, reż. Hideo Nakata, wyk. Nanako Matsushima, Hiroyuki Sanada, Yutaka Matsushige, Masako, 96 min (16:9; lektor/napisy)\npiątek, 16 października, godz. 21:50\nTHE RING - KRAG 2 (Ringu 2)\nhorror, Japonia, 1999, reż. Hideo Nakata, wyk. Miki Nakatani, Hitomi Sato, Kyoko Fukada, Nanako Matsushima, Hiroyuki Sanada, 95 min (lektor/napisy)\npiątek, 23 października, godz. 21:50\nTHE RING - KRĄG 0 NARODZINY (Ringu 0: Bāsudei)\nhorror, Japonia, 2000, reż. Norio Tsuruta, wyk. Yukie Nakama, Seiichi Tanabe, Masao Nagai, Masako, Kumiko Aso, 99 min (16:9; lektor/napisy)


Czy wiesz jak wyłączyć reklamy w Gadu-Gadu? - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Dom » Wnętrza » Projektowanie wnętrz » Porady internautów » Czy wiesz jak wyłączyć reklamy w Gadu-Gadu?\nCzy wiesz jak wyłączyć reklamy w Gadu-Gadu?\n08 lipca 2011, 13:15\ngadu gadu new\nDenerwujące reklamy Gadu-Gadu można łatwo wyłączyć za pomocą programu typu GG Banner Killer. Musimy jednak pamiętać, że to rozwiązanie nie jest zgodne z regulaminem Gadu-Gadu.\nProgram GG Banner Killer umożliwi nam usunięcie wszystkich reklam z komunikatora. Działa on dla wszystkich wersji Gadu-Gadu i potrafi usuwać reklamy w oknie rozmowy, w oknie kontaktów czy też reklamę pojawiającą się tuż po starcie systemu.\nProgram ten możemy pobrać z Internetu. Powinniśmy go pobrać i zainstalować na komputerze, a wtedy reklamy znikną z Gadu-Gadu.


Seriale - polecamy, odradzamy - Strona 105 - forumki.pl\nStrona główna Kultura Telewizja\nSeriale - polecamy, odradzamy\nRe: Seriale - polecamy, odradzamy\nPost autor: mała_czarna » 13 lis 2021, 10:07\nOo ja Sex w wielkim mieście lubiłam. Chociaż jak chciałam sobie włączyć 'po latach' to już nie zaskoczyło. Ale pewnie zobaczę w to nowe.\nPost autor: Necia » 13 lis 2021, 10:32\nA widziałam zwiastun. Ciekawe jak wytłumaczą brak Samanthy\nPost autor: Sofii » 13 lis 2021, 15:26\nWłączyliśmy wczoraj Czerwoną Notę. Lubię Reynoldsa, ale ten film to porażka totalna.\nPost autor: Misiaq » 13 lis 2021, 17:12\n13 lis 2021, 10:32\nDlaczego jej nie ma.\nPost autor: Necia » 13 lis 2021, 17:14\nChyba nie chciała\nPost autor: Misiaq » 13 lis 2021, 17:17\nMy zaczęliśmy Sex Education, ale chyba jestem za stara\nMarcin już zrezygnował\nPost autor: Suerte » 28 lis 2021, 12:36\nskończyliśmy Ty - 1/10 - najgorszy serial jaki widziałam.\nPost autor: Suerte » 28 lis 2021, 12:41\nPost autor: farazi » 28 lis 2021, 13:12\nSerio stoisz na podium w liczbie obejrzanych seriali\nA jeszcSe masz czas oglądać do końca serial, któremu dajesz 1/10. Przyznaj się, że masz cztery opiekunki do dzieci\nPost autor: Suerte » 28 lis 2021, 13:38\nnie, już 2 tygodnie siedzę w domu na kwarantannie\nja zawsze oglądam seriale do końca, nie umiem w połowie przerwać nawet jeśli mi się nie podoba.\nPost autor: efryna » 28 lis 2021, 13:44\nSuerte ale ciężko się oglądało, czy po prostu Cię rozczarował na końcu? Też by mi było szkoda czasu, serial musi mieć naprawdę rewelacyjne opinie albo być super polecany, żebym obejrzała drugi odcinek, jak pierwszy mi nie kliknie. Chociaż czasem po 3-4 odcinkach stwierdzam, że szkoda mojego czasu.\nNp. nadal nie obejrzałam nowego sezonu opowieści podręcznej, doszłam chyba do połowy drugiego odcinka i stwierdziłam, że już mnie nie bawi. A poprzednie sezony praktycznie połknęłam. Podobnie love life (ostatnio polecany) - pierwsza historia mnie wciągnęła i obejrzałam z przyjemnością, a druga mi nie kliknęła, nie będę się zmuszać.\nZa to uwaga, wczoraj miałam samotny wieczór, więc włączyłam serial z Necią i na razie wydaje mi się, że będzie mnie długo zajmować, bo jest lekki, przyjemny i nawet zaskakująco ciekawy.\nPost autor: Suerte » 28 lis 2021, 14:15\nwiesz co, pierwszy sezon jeszcze w miarę, ale potem no ludzie - sorry za spojler, ale serio co 2 osobę mordować, bo taki kaprys? już takie śmieszne i głupie się to zrobiło. nie mówiąc o tym, że ta aktorka mnie tak irytowała minami, że myślałam, że padnę...\nja gdybym miała patrzeć na pierwsze odcinki to bym nie obejrzała Domu z papieru w całości, bo mnie strasznie nudziły, a teraz to jeden z moich ulubionych seriali...\nale książek też nie umiem przerywać w połowie.\nale zwykle filmy już tak, nigdy nie obejrzałam np. w całości tych polskich Samych Swoich, jak rozpętałem II wojnę itp...\nPost autor: efryna » 28 lis 2021, 14:30\nJa nie obejrzałam domu z papieru, bo mi nie siadł właśnie na początku\nAle z książkami też tak mam, że zwykle długo się męczę zanim się poddam, chociaż wiem, że zwykle czuję ulgę, jak podejmę taką decyzję\nPost autor: Necia » 28 lis 2021, 15:05\nNo muszę ten serial obejrzec wreszcie\nMy wieczorem oglądamy teraz po 3-4 odcinki the Office. Uwielbiam\nPost autor: Misiowa » 28 lis 2021, 15:08\nNecia, próbowałam oglądać The Office ale za bardzo mnie wkurza Steve Carell


Plaga przekrętów na przelewy weryfikacyjne. Tym razem Orange Finanse - PRNews.pl\nPRNews.plHydeparkPlaga przekrętów na przelewy weryfikacyjne. Tym razem Orange Finanse\nPlaga przekrętów na przelewy weryfikacyjne. Tym razem Orange Finanse\nHydepark Wojciech Boczoń - 22.05.2015 (14:31)\nOd czasu publikacji w „Polityce” artykułu na mój temat („Elektro Zorro”), zgłasza się do mnie jeszcze więcej osób, które padły ofiarą oszustów wyłudzających dane osobowe. Najczęściej są to ofiary „przelewu weryfikacyjnego na 1 zł”. Na ich dane osobowe zakładane są konta osobiste, które później służą do wyłudzania pożyczek. Branża bankowa bagatelizuje ten temat i nie zamierza zrezygnować z usługi. Trudno jest oszacować skalę zjawiska, ale na pewno nie są to incydentalne przypadki. Bankowcy mówią nieoficjalnie, że to ryzyko jest wliczone w cenę za szybkie zakładanie kont. – Klienci sami na nas wymuszają stosowanie szybkich procedur. Jeśli nie zaoferujemy im tej usługi, to pójdą do konkurencji. A na to nie możemy sobie pozwolić – mówi anonimowo jeden z bankowców.\nOszuści umieszczają w internecie – z reguły na lokalnych portalach – ogłoszenie o pracę. Szukają testera aplikacji mobilnych, testera systemów internetowych, testera całych sklepów internetowych czy nawet systemów bankowości internetowej. Oferują pracę zdalną, dowolne godziny pracy, kandydat będzie rozliczany zadaniowo, a umowa będzie miała charakter zlecenia. Praca idealna dla studentów, którzy chcieliby sobie dorobić parę groszy. Po wstępnej rozmowie mailowej informują klienta, że nadaje się na pracownika. Proszą o przesłanie informacji osobistych, skanu dowodu osobistego oraz wykonania przelewu na 1 zł. Przelew ten ma być albo przelewem weryfikacyjnym potwierdzającym, że podane przez kandydata w formularzu zgłoszeniowym dane są prawdziwe, albo kaucją za wypożyczenie telefonu do testów.\nCzytaj także: Uważajcie na takie serwisy. Podszywają się pod znane marki i szukają testerów do pracy »\nPotencjalny pracownik przesyła swoje informacje oraz skan dowodu, a oszust w jego imieniu składa wniosek w banku o założenie nowego ROR-u. Żeby aktywować rachunek, należy przesłać przelew w wysokości 1 zł (tego przelewu dokona oszukany), żeby bank mógł zweryfikować, czy dane podane we wniosku są prawdziwe. W przelewie przychodzącym znajduje się bowiem imię i nazwisko klienta oraz adres jego zamieszkania. Bank wychodzi z założenia, że już inny bank zweryfikował klienta skoro założył mu konto, więc weryfikacja tożsamości przelewem przychodzącym jest wystarczająca.\nBank podaje numer rachunku, na który trzeba wysłać symboliczną złotówkę. Złodziej przekazuje ten numer rachunku potencjalnemu pracownikowi jako numer własnego konta służącego do weryfikacji tożsamości. Kandydat wysyła przelew i tym samym aktywuje konto w banku. I jednocześnie kontakt z osobą rekrutującą urywa się. Jeszcze tego samego dnia złotówka wraca na konto klienta. Od tego momentu złodziej dysponuje rachunkiem bankowym założonym na słupa. Ten rachunek może sobie wykorzystać do sklonowania następnych kont. Po kilku tygodniach kandydat zaczyna dostawać pierwsze wezwania do zapłaty wyłudzonych pożyczek lub kontaktuje się z nim policja. Konta służą bowiem złodziejom do wyłudzania pożyczek z serwisów pożyczkowych lub do przyjmowania należności za fikcyjne towary wystawiane na aukcjach internetowych. Mogą też służyć do większych przekrętów – na przyład do wprowadzania w obieg środków pochodzących z przestępstw, czyli do tzw. prania pieniędzy. Więcej o kontach na słupa pisałem TUTAJ.\nW grudniu 2013 roku Związek Banków Polskich wydał rekomendację (do użytku wewnętrznego banków), w której określił jak powinna wyglądać procedura zakładania kont za pomocą przelewu. Redakcji PRNews.pl udało się dotrzeć do tego dokumentu. Związek zalecił bankom, by w tytule przelewu znajdowała się jasna informacja o tym, że jest to zlecenie weryfikujące tożsamość w celu otwarcia konta. Za przykład podano: „Potwierdzenie tożsamości w celu zawarcia umowy rachunku bankowego w (nazwa banku).”\nFragment korespondencji z oszustem:\nZBP wyraźnie zalecił też, by w zwrotnym poleceniu przelewu przekazywać klientowi jedną z wrażliwych danych – na przykład identyfikator do zalogowania się do konta bankowego. „Dla osiągnięcia skuteczności działania tego mechanizmu niezbędne jest zapewnienie, że zwrotne polecenie przelewu stosowane będzie jako jedyny kanał przekazania klientowi wybranej danej niezbędnej do zalogowania w systemie bankowości elektronicznej. Powyższe oznacza, że określona dana (identyfikator lub jednorazowy kod aktywacyjny do rachunku bankowego) nie będzie udostępniona klientowi w jakikolwiek inny sposób, np. przez infolinię, drogą mailową, w treści umowy itp., przynajmniej do czasu pierwszego poprawnego zalogowania klienta w systemie bankowości elektronicznej” – czytamy w rekomendacji.\npotwierdzać, że umowa rachunku bankowego została zawarta;\njednoznacznie wskazywać na aspekt prywatności/poufności przekazywanego w poleceniu przelewu identyfikatora lub jednorazowego kodu aktywacyjnego lub ich części np.: „Twój prywatny identyfikator to: 12345678. Potwierdzamy zawarcie przez Panią umowy rachunku bankowego z (nazwa banku)”.\nKolejne oszustwo – tym razem konto w Orange Finanse\nKilka dni temu skontaktował się ze mną kolejny poszkodowany. Oszustwo przebiegło w sposób „klasyczny”, według opisanego wyżej schematu. Kandydat wysłał przelew, a na jego dane zostało założone konto. Nie było jednak łatwo ustalić, w którym banku i czy w ogóle w banku. Numer, na który zlecił przelew, kierował do Banku Zachodniego WBK. Kiedy jednak tam się udał, okazało się, że wcale nie założono tam rachunku.\nW placówce BZ WBK zasugerowano poszkodowanemu, by sprawdził, czy ktoś nie zaciągnął na niego pożyczki w serwisie OFIN.PL. Ten trop też okazał się błędny. Ostatecznie ustaliliśmy, że skrót OFIN. może oznaczać Orange (lub Open Finance, które też oferuje rachunki osobiste). Okazało się, że w rzeczywistości na jego dane założono ROR w Orange Finanse. Według niego tytuł tego przelewu wcale nie wskazywał, że zakłada konto w banku. Co więcej, przelew zwrotny, który wpłynął na jego konto przyszedł od spółki Blue Media tytułem „zwrot wpłaty”. Nie zawierał jasnej informacji, że chodzi o zawarcie rachunku w banku ani identyfikatora do bankowości internetowej. Dlatego nic nie wzbudziło podejrzeń świeżo upieczonego „klienta” Orange Finanse. Zresztą sam klient do końca nie wiedział, czym jest Orange Finanse.\nPoprosiłem mBank (jednego z właścicieli podmiotu Orange Finanse) o komentarz w tej sprawie. W końcu ZBP zaleca, by tytuł przelewu wyraźnie wskazywał, że klient otwiera konto i w jakim banku. Z kolei przelew zwrotny powinien zawierać identyfikator do zalogowania się do bankowości internetowej i potwierdzenie otwarcia rachunku. Opisany powyżej przypadek świadczy o tym, że proces ten nie jest do końca rozdzielony i wszystkie wrażliwe dane przekazywane są wnioskodawcy (który niekoniecznie jest właścicielem danych osobowych) innymi kanałami – przez SMS czy e-mail. Zapytałem też o rolę Blue Media w procesie otwierania rachunków przelewem. Otrzymałem taki komentarz:\n„Utrudniamy manipulowanie danymi klienta”\n„Obecność pośrednika przyspiesza i uspójnia proces otwarcia rachunku. Wykorzystujemy bowiem przelew ekspresowy, który jest wykonywany z poziomu wniosku, w trakcie wypełniania go. Realizowany w standardowym trybie przelewy z innego banku trwałaby zdecydowanie dłużej. Proponowany przez nas model wymusza wręcz zakończenie całego procesu składania wniosku w kilka/kilkanaście minut. Utrudnia też manipulowanie danymi klienta. Takie informacje jak numer rachunku, odbiorca, tytuł i kwota przelewu uzupełniają się automatycznie, a klient realizuje przelew, wybierając swój dotychczasowy bank z zamkniętego katalogu dostępnych propozycji.\nIstotna jest też „logistyka” tego procesu. Przelew potwierdzający dane klienta realizowany jest na numer konta, o które wnioskuje klient. Faktycznie więc tego rachunku jeszcze nie ma i – co trzeba podkreślić – jego otwarcie jest możliwe dopiero po sprawdzeniu danych klienta. W związku z tym przelew w rzeczywistości nigdy nie trafia do mBanku, a jedynie do Blue Media. Tam weryfikujemy wymagane do zawarcia umowy informacje, a Blue Media z powrotem odsyła klientowi kwotę przelewu, która jest też potwierdzeniem zawarcia umowy.\nPo poprawnym wypełnieniu wniosku i stwierdzeniu, że podane w nim dane klienta są identyczne z danymi, które posiada już inny bank, klient otrzymuje SMS z pakietem aktywacyjnych, na numer telefonu podany we wniosku. Potwierdzenie otwarcia rachunku wysyłane jest również drogą mailową.”\n„Danych poufnych nie chcemy wysyłać w przelewie zwrotnym”\n„Kolejna rekomendacja sugeruje wysyłanie danych indentyfikacyjnych klienta przelewem zwrotnym. Tutaj jednak zaznaczmy, że hasło i login klienta są danymi poufnymi, a wysłanie którejś z tych informacji w tytule przelewu może rodzić obawy, że zostaną one przejęte – trafiają bowiem do innego banku. Dlatego nie zdecydowaliśmy się teraz na wprowadzenie tego rozwiązania i postanowiliśmy poddać je dodatkowej analizie. Co jednak nie sprawia, że proces jest mniej bezpieczny.”\nNie wysyłaj przelewu na 1 zł!\nWysłanie przelewu – zwłaszcza na tak symboliczną kwotę – wydaje się pozbawioną większego znaczenia czynnością. Większość osób skupia się na fakcie potencjalnej utraty złotówki, a nie na fakcie utraty tożsamości. Sprawę komplikuje fakt, że część podmiotów – także niebankowych – wymaga jednak od klienta przelewów weryfikujących. Takie procedury stosują przecież także firmy pożyczkowe czy Biuro Informacji Kredytowej. Niestety brakuje odpowiedniej kampanii edukacyjnej. Większość poszkodowanych dopiero po czasie dowiaduje się, że pewnym podmiotom można puszczać przelew na złotówkę, a innym nie wolno. Jednak jak na razie branża bankowa zamiata problem pod dywan.


Jakość ziół - Zioła - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\namityr 07.04.13, 13:40\nTak sobie kombinuję ,że stosując jakieś zioło naprawdę nie wiem co to jest. Jak nie znam zapachu(mięta) to każdy kit można wcisnąć.Zresztą zapach sztuczny też . Nie mogę się dowiedzieć np ile morszczyn zawiera jodu. No bo na opakowaniu napisali skąd może (ale nie musi) pochodzić a nie skąd pochodzi. Jak z Bałtyku ,to na próżno wydaję pieniądze.Chyba ,że sam oddam do laboratorium na przeprowadzenie analizy ilościowej jodu.\nkomanchu Re: Jakość ziół 11.04.13, 20:37\nAno niestety tak to już jest z ziołami. Przeglądam czasem prace naukowe z zakresu bromatologii dotyczące zawartości substancji farmakopealnych, metali ciężkich jak też makro- i mikroelementów w preparatach ziołowych dostępnych na polskim rynku i niestety przypomina to trochę rosyjską ruletkę - raz wypada lepiej Herbapol, innym razem Flos...wszystko zależy od terminu zbioru, miejsca zbioru (firmy zielarskie skupują zioła pochodzące z różnych regionów Polski), panującej w danym sezonie pogody..itp. itd. 100% pewność masz jedynie, gdy sam udajesz się w plenery i zbierasz ziółka - ale aby uzyskać wartościowy surowiec zielarski musisz przestrzegać licznych zasad - ważna jest odpowiednia pora zbioru, suszenie oraz oczywiście lokalizacja. Niektóre zioła możesz oczywiście posiać w swoim własnym ogródku, o ile położony jest na terenie oddalonym od źródeł zanieczyszczeń. W sklepie zielarskim natomiast kupujemy tylko te ziółka, których nie możemy pozyskać sami w naturze. Generalnie radziłabym ci unikać kupowania ziół marek typowo supermarketowych, jak Sir Roger, Bastek - herbaty ziołowe tych firm nie spełniają wymogów farmakopealnych. Warte polecenia są marki apteczne - Herbapol, Flos, Kawon.\nzdrowienajwazniejsze Re: Jakość ziół 15.04.13, 13:54\nnajlepsza jakoś ziół polecam ze sklepu www.naturalnie24.pl\namityr Re: Jakość ziół 15.04.13, 18:44\nCo to za sklep jak nie ma np kłączy perzu,morszczynu itd\nkomanchu Nie piernicz 15.04.13, 19:42\n> najlepsza jakoś ziół polecam ze sklepu www.naturalnie24.pl\nNie piernicz i nie wciskaj ludziom kitu. Na twojej stronie nie widzę żadnych ziół. Jedynie cholernie drogie preparaty, dla których w każdej aptece znajdę 3-5 razy tańsze alternatywy.\npuma002 Re: Jakość ziół 27.04.13, 08:31\nMorszczyn to nie tylko jod. Ważne są też inne minerały i witaminy, których brakuje w naszej przetworzonej diecie. Glony morskie są dosłownie ciężkie od minerałów, zawierają ich 7-38% w suchej masie, to się czuje po sproszkowaniu, mają jakby większą gęstość niż rośliny lądowe. Pewności co do składu ziół nie ma nigdy bez dobrze wyposażonego laboratorium, dlatego kupuję to różnych źródeł i różne gatunki wodorostów. W Rosji i na Ukrainie można kupić morską kapustę (Laminaria). W sklepach z tzw. zdrową żywnością jest kombu, dulse, hiziki, wakame, arame. Przeważnie kupuję sproszkowany kelp w sklepach internetowych.\naga-kosa Re: Jakość ziół 07.05.13, 19:38\nW FILMIE " Sami swoi" pada pytanie: a w Krużewnikach był?\nSą w internecie strony poświęcone ziołom; miejscu gdzie rosną co zawierają.\nJestem w szczęśliwym położeniu żyję w Sierakowskim Parku Krajobrazowym i każdy spacer do lasu, nad jezioro, po polach owocuje naręczami ziół.\nW aptece kupuję tylko te, które są u nas pod ścisłą ochroną i są sprowadzane.\nTo ogromna frajda suszyć roślinki na firanach rozpiętych na ramach, w suszarce di grzybów, świętojańskie wianki...\nWiadomości jakie mogą przekazać zielarze są niesamowite. np ostrożeń ogrodowy trzeba było zbierać dziś przed wieczorem - bo jutro św Stanisława a jak nie yo dopiero w wigilię Jana lub na MB Zielnej.\n30 05 będzie Boże Ciało Zielarze posyłają dzieci lub stare kobiety w czasie sumy do zbierania kwiatu chabrów zwanych też bławatkami, modrakami bo w tym dniu i w czasie sumy kwiaty nabierają Boskiej mocy.\nTeraz zbieramy kwiat mniszka zwanego mleczem, liście pokrzywy majowej...\nI wtedy wiem co mam w słoikach nie tylko zioła ale i wiarę zielarzy w skuteczną pomoc. aga\nkomanchu Re: Jakość ziół 08.05.13, 20:49\n> każdy spacer do lasu, nad jezioro, po polach owocuje naręczami ziół.\nTeż tak mam. To prawdziwa mania. Po prostu nie mogę się powstrzymać. Idę pobiegać, na spacer albo przebieżkę i wracam cała pobrudzona zieloną trawą z naręczem ziela :D\n> W aptece kupuję tylko te, które są u nas pod ścisłą ochroną i są sprowadzane.\nU mnie jest to dosyć długa lista: morszczyn, rozmaryn bo jakoś nie mogę wyhodować własnego, no i z reguły wszystkie zioła korzenne i kora oraz nasiona czarnuszki, kozieradki, kminku, siemię lniane, nasiona kopru, anyż, kolendra...\n> Wiadomości jakie mogą przekazać zielarze są niesamowite. np ostrożeń ogrodowy\n> trzeba było zbierać dziś przed wieczorem - bo jutro św Stanisława a jak nie to dopiero w wigilię Jana lub na MB Zielnej.\nNie ufam zabobonom. Bardziej sugeruję się warunkami pogodowymi oraz właściwościami konkretnego zioła - generalnie ziele zbieramy w słoneczne dni, niektóre lepiej we wczesnych godzinach przedpołudniowych, inne po południu, ale zawsze po opadnięciu rosy. Poza tym co roku sezon wegetacyjny roślin wygląda trochę inaczej - w tym roku jest opóźniony o ponad miesiąc i np. o zbieraniu chabra pod koniec maja nie ma mowy, więc sugerowanie się sztywnymi datami i terminami nie ma sensu. Glistnik jaskółcze ziele zbieramy, gdy pojawiają się pierwsze owoce - naukowcy dowiedli, że ma wówczas najwięcej substancji leczniczych, w tym glikozydów. Zioła bogate w olejki eteryczne (tymianek, bluszczyk kurdybanek, mięta) zbieramy, gdy zaczynają kwitnąć, najlepiej ze stanowisk mocno nasłonecznionych, w gorące, upalne, słoneczne dni w godzinach południowych - wówczas zawartość olejków eterycznych jest maksymalna. W zasadzie każde zioło rządzi się swoimi prawami i warto je poznać.\n> 30 05 będzie Boże Ciało Zielarze posyłają dzieci lub stare kobiety w czasie sumy\n> do zbierania kwiatu chabrów zwanych też bławatkami, modrakami bo w tym dniu i w\n> czasie sumy kwiaty nabierają Boskiej mocy.\nCo to jest suma? Boska moc kwiatów kojarzy mi się z legendą o kwiecie paproci. Ot takie sobie, urokliwe wiejskie banialuki i bajdurzenia. Fajnie się słucha z babcinych ust. Przyznaję, że ma to swój urok. Ale posyłanie dzieci i niedołężnych staruszek na pole by zbierały kwiaty jest na wskroś nieetyczne i niemoralne. Zwykły wyzysk ze strony szanownych panów zielarzy :D\nPolecam natomiast prace Łukasza Łuczaja - "Dziko rosnące rośliny jadalne użytkowane w Polsce od połowy XIX w. do czasów współczesnych" i "Archival data on wild food plants used in Poland in 1948"\n> Teraz zbieramy kwiat mniszka zwanego mleczem, liście pokrzywy majowej...\nPokrzywę wcinam codziennie. Jest zdrowsza niż szczaw zawierający szczawiany. Z jajecznicą, jako dodatek do wszelkich sałatek, do chłodnika i mizerii, z białym serem.\nDo mniszka nie mogę się przekonać. Okropnie gorzki. A syrop nie wchodzi w grę. Będę wdzięczna za wszelkie sugestie jak wykorzystać mniszek bez sięgania po cukier.\namityr Re: Jakość ziół 28.05.13, 16:37\nAle np Morszczyn (tak na marginesie )drogie zielarki nie zalicza się do Herba.\nmieszkam 3 m-ce


Gdy przeglądam skany, wydycham powietrze. Choroba pacjenta jest stabilna. Wiem, że ma to niewiele wspólnego ze mną i ma wiele wspólnego z jego biologią i niestrudzonym duchem, ale dobrze jest, gdy znowu włożyłem nosy do jego raka. Zwykle możemy przeżyć przeżycie u pacjentów z przerzutowym rakiem okrężnicy do około 2 lat, ale pacjent ten przeszedł tę linię mety , jak ją nazywa, w zeszłym roku. To prawda, że jego stan zdrowia zanurkował w tym czasie, jego witalność wyczerpała się ...\nZ ostatniej probówki po skłóceniu jej zawartości zabiera się także 1 ml płynu. W ten sposób każda probówka zawiera i ml płynu z-e stopniowo zmniejszającą się ilością w nim soku, mianowicie probówka pierwsza zawiera 1 ml soku, druga 0,5 ml, t zecia 0,25 ml, czwarta 0,125 ml itd. Do każdej probówki dodaje się 10 ml 1% roztworu kazeiny, ogrzanego do ciepłoty 40°, i po skłóceniu pozostawia się probówki w tej samej ciepłocie na 24 godziny. Po tym czasie do każdej probówki dodaje się...\n10 dni dieta zasadowa (potrawy Jarskie oraz codziennie 8 g cytrynianiu potasu i 3 g salolu). Zmiana diety co 10 dni. W razie. wydolności nerek polecamy równocześnie picie dużych ilości herbaty. Jeśli takie leczenie doustne jest mało skuteczne, możemy je uzupełnić leczeniem miejscowym środkami odkażającymi. Stosując dietę zakwaszającą używamy do płukania pęcherza 3% kwasu bornego lub rozczynu chinozolu 1 : 1000; stosując dietę alkalizującą - 1 : 5000 roztworu oksycyjanku rt�...\nPacjenci, którzy spełniali kryteria kwalifikacyjne, byli tymi, których klinicysta uznał za wymagających resuscytacji płynowej, co zdefiniowano jako podawanie dużej dawki płynu dożylnego powyżej i powyżej wymaganej dla płynów podtrzymujących lub zastępczych. Płyn podawano w celu skorygowania hipowolemii w dowolnym momencie podczas przyjęcia pacjenta na oddział intensywnej terapii, zgodnie z ustaleniami lekarza leczącego i popartego co najmniej jednym obiektywnym kryterium fizjologicznym (ta...\nNajnowsze zdjęcia w galerii sernik z gotowanego mleka :\nhttp://www.meblekuchennesklep.info.pl 751#ból pleców podczas snu , #gdzie kupić antybiotyk bez recepty , #zakochany introwertyk , #yellow peel opinie , #leczenie tętniaka , #bakterie pneumokoki , #dermatolog krajewski radom , #znany lekarz stomatolog szczecin , #sok owocowo warzywny przepis , #wirus wątroby b ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - sernik z gotowanego mleka


Sprawy łóżkowe. Piękne sypialnie urzadzamy.pl\nUrzadzamy Miesięcznik Moje Mieszkanie Kocham mój dom Sprawy łóżkowe. Piękne sypialnie\nBiało-czarna sypialnia wyposażona została w łóżko o finezyjnym kształcie, królewskie poduszki, kryształowy żyrandol, barokową tapetę i dwie lampy stołowe ze srebrnymi nóżkami. Całość zdobi lustro w ozdobnej, słonecznej ramie.\nTekst: N. Kołakowska Zdjęcia: Marcin Czechowicz\n1 autor: iga treść: W mojej sypialni panuje harmonia. Łóżko kupiłam prosto od producenta KD COLLECTION zrobiono mi do tego wezgłowie oraz fotel do toaletki . Nie mam zbędnych rzeczy w niej zgodnie z zasadą feng shui data: Luty 24, 2016\nPrzytulna aranżacja sypialni pod skośnym dachem: poddasze\nProjekt sypialni: sypialnia w kolorach ziemi