BMO Field (National Soccer Stadium) – Stadiony.net\nBMO Field (National Soccer Stadium)\n400 (Miejsca kryte)\n28.04.2007 (Toronto FC - Kansas Wizards, 0-1)\n22 453 (Toronto FC - Los angeles Galaxy, 13.04.2011)\n69mln C$ (2007), 150mln C$ (2016)\nBrisbin Brooks Beynon Architects (2007), Gensler (2016)\n170 Princes Boulevard, Toronto, Ontario M6K 3C3\nOpis: BMO Field\nPierwotnie nowy stadion piłkarski dla Toronto miał powstać na kampusie York University, jednak uczelnia wycofała się z planu w 2005 roku. Wtedy zdecydowano o przeniesieniu inwestycji do Exhibition Place, gdzie wcześniej stały już 4 stadiony. Ostatni z nich, Exhibition Stadium, zburzono w 1999.\nBudowa nowej areny ruszyła wiosną 2006 roku i już po roku obiekt z pojemnością ok. 20 tys. widzów był gotowy. W fazie projektu nazywany po prostu National Soccer Stadium, obiekt jeszcze w trakcie budowy uzyskał sponsora, firmę BMO.\nProsta budowa ze stalowych prefabrykatów została ozdobiona jasnymi cegłami z zewnątrz. Z trzema trybunami obiekt umożliwiał szybką i stosunkowo tanią rozbudowę, z czego Toronto FC skorzystali już w 2010 roku, dobudowując sektor na północy obiektu.\nW 2014 ruszyła dwufazowa modernizacja, dzięki której od 2015 stadion przekroczył pojemność 30 tys. po oddaniu górnego poziomu na wschodzie. Później, w 2016, doszedł dach nad trzema stronami areny, zostawiając odkrytą tylko północną trybunę, w dużej mierze tymczasową.\nChoć pierwotnie miał służyć również koncertom, to jedyny dotąd odbył się jeszcze w 2007 roku. Później stadion był przede wszystkim domem Toronto FC, okazjonalnie goszcząc również inne mecze MLS i towarzyskie.\n05.05.2016 © Amir Delic (cc: by-nc-sa)\n07.05.2016 © Jack Landau\n07.05.2016 © PCL Constructors\n30.04.2016 © drum118\n17.04.2021 USA: Stadionowa zapowiedź nowego sezonu MLS\nAmerykańska piłka wraca wreszcie do gry! Przed wyjątkowym sezonem MLS, w którym zagra po raz pierwszy aż 27 klubów, przedstawiamy przegląd amerykańskich i kanadyjskich stadionów.\n14.06.2018 Mistrzostwa Świata 2026: Kanada, Meksyk i (głównie) USA\nPrzed nami radości i smutki Mistrzostw Świata 2018, a tymczasem właśnie dowiedzieliśmy się, że Mundial w 2026 roku odbędzie się – po raz pierwszy w historii – w trzech krajach. Jakie stadiony wystawiły Kanada, Meksyk i USA?\n08.05.2016 Toronto: „Najbardziej piłkarski” stadion w Kanadzie otwarty\nOd kilku godzin oficjalnie jest w użyciu po trwającej dwa lata rozbudowie. BMO Field w Toronto pozostanie narodowym stadionem Kanady dzięki nowej trybunie i dachowi.\n23.02.2016 Toronto: Trzeci dach podniesiony, BMO przedłuża umowę\nW niedzielę doszło do symbolicznego zwieńczenia na budowie dachu BMO Field. Jednocześnie sponsor narodowego stadionu Kanady przedłużył umowę partnerską na kolejną dekadę.\n31.12.2015 Toronto: Dach „Kanadyjskiego Anfield” jedzie aż 550km\nPiłkarski BMO Field w Toronto już doczekał się przydomka „Kanadyjskie Anfield” w związku z trwającą tam rozbudową. Nie bez powodu, ale dziś dowiadujemy się ciekawych rzeczy od wykonawcy dachu.\n08.05.2015 Toronto: Rozbudowa BMO Field zakończona\nDziś oficjalnie przecięli wstęgę, w niedzielę oficjalnie ugoszczą pierwszych widzów na największym w Kanadzie typowo piłkarskim stadionie. Drugi etap modernizacji ruszy jesienią.\n13.04.2015 Toronto: BMO Field później i drożej\nRozbudowa narodowego piłkarskiego stadionu Kanady przekroczyła budżet o 15 mln $, choć to dopiero pierwsza faza. Nie uda się też zakończyć prac w terminie, który przypada w majowy weekend.\n09.12.2014 Nowa budowa: BMO Stadium\nNarodowy stadion piłkarski Kanady przechodzi bardzo znaczącą modernizację i rozbudowę. Już w 2016 będzie „najbardziej angielski” w Ameryce Północnej – przynajmniej zdaniem niektórych.\n26.09.2014 Toronto: Ruszyła budowa, to będzie bardzo „angielski” stadion\nZapowiadali, że będzie wyglądał jak z Premier League i wszystko wskazuje, że dokładnie tak będzie. Po rozbudowie BMO Field będzie jednym z najlepszych typowo piłkarskich stadionów w Ameryce Północnej.\n09.03.2014 Nowy projekt: Wizja rozbudowy BMO Field\nStadion pełniący rolę narodowego stadionu piłkarskiego Kanady zostanie rozbudowany. Na meczach piłkarskich trybuny pomieszczą 30 tysięcy widzów pod dachem. Na specjalne imprezy będzie można wpuścić więcej.\n30.01.2014 Toronto: „Chcemy tu stadionu jak z Premier League”\nWłaściciel Toronto FC zamierza zapłacić ok. 335 mln zł za rozbudowę BMO Field do co najmniej 30, może 40 tysięcy miejsc z zadaszeniem. Byłby to jeden z największych piłkarskich stadionów na północ od Meksyku.\n13.07.2007 Kanada: Koniec Mundialu, dziękujemy!\nArgentyna okazała się zbyt mocna. Jednak dziękujemy piłkarzom za wyjście z "grupy śmierci" po wieloletniej nieobecności na Imprezie. Ale przede wszystkim dziękujemy kibicom- co mecz stadiony wypełnione biało-czerwonymi barwami i atmosfera godna Mistrzostw Świata! Polscy kibice nie po raz pierwszy klasą sami dla siebie.\n28.06.2007 Nowe projekty: Winnipeg i Harisson\nDziś kierujemy się na Północną Amerykę. W USA powstaje kolejny nowy obiekt MLS, a w kanadyjskim Winnipeg jeszcze w tym roku ruszy budowa jednego z najnowocześniejszych stadionów w tym kraju. (zobacz!)\nStadiony w Kanadzie\nPercival Molson Stadium


BUDOWAPLUS.PL - Okna dachowe\nKomentarze: 0 Views : 5850\nDrukować 2012-02-15 11:40\nProjektując dom ze spadzistym dachem, należy przewidzieć możliwość zamontowania okien dachowych. Nie ograniczają one dopływu światła dziennego do pionowych płaszczyzn, dlatego pomieszczenie jest oświetlone równomiernie. Niezależnie od urządzenia mansardy, okna uczynią ją jaśniejszą i bardziej przytulną.\nW mansardach korytarze, hole, toalety czy łazienki często nie mają naturalnego oświetlenia. Gdy zamontujemy okna dachowe, pomieszczenia będą wyglądały zupełnie inaczej. Charakterystyczną cechą okien dachowych jest rozwiązanie problemów z oświetleniem w pomieszczeniach różnego typu.\nObliczono, że okna dachowe zapewniają o 40% więcej światła, niż okna pionowe. Montuje się je o wiele szybciej i do ich zamontowania potrzeba mniej materiałów niż do zwykłych pionowych okien; są one zaprojektowane w taki sposób, że niezależnie od warunków atmosferycznych człowiek może obserwować przyrodę, a w mansardzie jest ciepło i przytulnie. Nawet przy zamkniętych oknach dachowych pomieszczenia lepiej się wietrzą. Jest to wygodne zwłaszcza podczas złej pogody. Wysoko zamontowane okna dachowe służą jako dodatkowe źródło światła przy sufitach.\nPrzy prawidłowo zamontowanych oknach dachowych, w pomieszczeniu nigdy nie będzie za dużo wilgoci i przykrego zapachu, ponieważ te nowoczesne konstrukcje są bardzo szczelne, przewidziany jest w nich system wentylacyjny (jeżeli nie ma lufcików, gdyż często się z nich rezygnuje) w postaci kilkumilimetrowego uchylenia ramy. Przez ten otwór następuje cyrkulacja powietrza i nie powstają przeciągi. Okna dachowe świetnie sobie radzą z większymi podmuchami powietrza, ponieważ jest w nich zamontowany działający przez cały rok system wentylacyjny. Otwarte okno tworzy dwa strumienie powietrza: wchodzące i wychodzące. Dzięki takiemu podziałowi, strumienie się nie mieszają i wietrzenie jest bardziej skuteczne. W przypadku okien zaś pionowych, taki efekt osiąga się tworzeniem przeciągu.\nChcąc stworzyć w pomieszczeniu rozproszone światło, należy zwiększyć ilość okien, przestrzegając przy tym norm oświetlenia. Okna w dachu mogą stać się głównym elementem wystroju, jeżeli będą umieszczone jeden nad drugim albo jeden obok drugiego. Pionowe okna mansardowe, znajdujące się w ścianie, można dopasować do okien dachowych. Możliwości dopasowania są prawie nieograniczone.\nNajważniejsze - by prawidłowo obliczyć ilość okien i optymalną wysokość ich rozmieszczenia. Okno bądź ich kombinacja, oświetlą tą część mansardy, którą będziecie chcieli. Miejsce umieszczenia okien należy jednak powierzyć fachowcom. Można się wtedy spodziewać, że zostanie stworzone oryginalne architektoniczne rozwiązanie bez naruszenia norm i nie wyrządzi to szkody funkcjonalności i estetyce, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz budynku.\nWybierając ilość okien, należy pamiętać, że oszklona powierzchnia musi stanowić nie mniej niż 10% powierzchni pomieszczenia (powierzchni podłogi). Wiele zależy również od przeznaczenia pokoi. W kuchni czy w sypialni wystarczy jedno lub dwa okna o średniej wielkości, zaś w pokoju dziecięcym i salonie - wnętrze będzie wyglądało bardziej przestronne z większymi oknami, bądź ich grupami.\nSzerokość okna zależy od odległości między krokwiami. Powinna ona być o 4 lub 6 cm większa niż szerokość ramy okiennej. W przypadku, gdy odległość jest mniejsza, można przykryć krokiew, okna zaś o odpowiedniej wielkości gwarantują optymalne oświetlenie pomieszczenia.\nWysokość, na której montujemy okna dachowe w mansardzie zależy od planowanego wykończenia, poza tym, otwieranie i zamykanie muszą być wygodne. Dlatego dolna rama okna powinna znajdować się 90 - 110 cm nad podłogą, górna zaś, na której znajduje się uchwyt do otwierania okna - na wysokości 185 - 220 cm (od podłogi). Jeżeli okna są projektowane wysoko, można je otwierać i zamykać przy pomocy specjalnych kijków lub wygodnego pilota zdalnego sterowania.\nJeżeli trzymamy się prawidłowych zasad montowania okna, lepiej oświetla się pomieszczenie, łatwiej jest dosięgnąć klamkę okna, zmniejsza się zagrożenie powstania kondensatu. Pod oknem należy umieścić kaloryfer, żeby na powierzchnię okna trafiało ciepłe powietrze, zapobiegające powstaniu kondensatu.\nI na dodatek jeszcze jedna rada: nie należy na poddaszu montować zwykłych poziomych sufitów - zostawcie otwartą przestrzeń aż do „grzbietu"!\nTypy okien dachowych:\nOkna z zawiasami w części środkowej\n- Otwierają się z pomocą klamki znajdującej się u góry\n- Bez problemu się otwierają, nawet jeśli pod oknem znajdują się meble\n- Niektóre są sterowane elektrycznie\nOkna z zawiasami w górnej części\n- Otwierają się z pomocą klamki umieszczonej u góry bądź u dołu\n- Bez kłopotu się otwierają, nawet jeżeli okno znajduje się wysoko\n- Są także przygotowane do sterowania elektrycznego\nGVT - to luk dachowy z zawiasami w boku, przeznaczony dla wyjścia i wejścia podczas awarii. Okna GVT otwierają się pokręceniem klamki, szyba otwiera się na zewnątrz. Można je ustawiać w kilku pozycjach.\nZaczynające się od podłogi okno ukazuje widok sadu, ulicy itd. Znacznie zwiększa poczucie przestrzeni, zapewnia więcej światła i nadaje pomieszczeniu wyjątkowości.\nGórna część posiada u góry klamkę. Przy otwieraniu górnej części, dolna część wypycha się na zewnątrz.\nJest to rozwiązanie dla korytarzy, łazienek i innych pomieszczeń, gdzie okna nie są niezbędne, bądź nie mogą być zamontowane, a potrzebne zaś jest tam światło dzienne. Specjalnie stworzony giętki tunel od dachu do sufitu, oświetla nawet najciemniejsze i najbardziej odizolowane pomieszczenia.\nWięcej o tym w okna\nKategorie: Wykończenie wnętrz, Dachy, Architektoniczne projektowanie budynków, Projektowanie wnętrz, Projektowanie oświetlenia, Renowacja, montaż, serwis okien, Okna dachowe, Okna plastikowe, Okna drewniane, Okna aluminiowe , Okna , Budowa, montaż i remont dachów


Cztery wielkie sztuki. Po półtorarocznej przerwie Teatr Wielki w Łodzi ponownie zainaugurował swoją działalność - PDF\nCztery wielkie sztuki. Po półtorarocznej przerwie Teatr Wielki w Łodzi ponownie zainaugurował swoją działalność\nDownload "Cztery wielkie sztuki. Po półtorarocznej przerwie Teatr Wielki w Łodzi ponownie zainaugurował swoją działalność"\n1 Nr 4 (139) kwiecień 2013 ISSN Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego Cztery wielkie sztuki Po półtorarocznej przerwie Teatr Wielki w Łodzi ponownie zainaugurował swoją działalność\n2 Wybieram Łódzkie Książki Z najnowszych publikacji księgarskich dzisiaj o tych, które warto mieć pod ręką i sięgać do nich. Andrzej Rukowiecki, Łódź Kronika okupacji. Księży Młyn Dom Wydawniczy. Zbigniew Bródka UKS Błyskawica Domaniewice Pierwszy polski zdobywca Pucharu Świata w łyżwiarstwie szybkim i brązowy medalista mistrzostw świata wychował się w Domaniewicach. Pańska kariera wiodła jednak także przez SMS w Białymstoku i Opolu, gdzie pan studiował. A jednak wrócił pan w rodzinne strony. Tu czuję się najlepiej. Uświadamiam to sobie, zwłaszcza kiedy przychodzi mi spędzać po kilka tygodni na zgrupowaniach i zawodach za granicą. Wychowałem się tu, gdzie na okolicznych łąkach, placach i na boisku szkolnym poznawałem smak sportu. Uprawiałem wszystkie dyscypliny sportowe, jakie tylko można było. Teraz, kiedy jestem wyczynowcem, cenię szczególnie to, że w naszym regionie jest tor łyżwiarski w Tomaszowie, a do pełni szczęścia brakuje, żeby został jako pierwszy w Polsce przykryty dachem. Polska jako jedyny kraj z czołówki światowej w łyżwiarstwie nie ma hali lodowej. Blisko mam do Spały, gdzie jest ośrodek ze znakomitym zapleczem. Zanim wyjdziemy na lód, co roku mamy tu zgrupowania. Niedaleko do Łodzi, niedaleko do stolicy, gdzie są lotniska, to także dla wyczynowego sportowca walory życia w środku Polski. Co ceni pan szczególnie w swoim regionie? Choć to może niepopularne w dobie nowoczesności, elektroniki, skomputeryzowanego życia, ale bardzo lubię folklor ziemi łowickiej i ubolewam, że w młodym pokoleniu jego tradycje trochę zanikają. Moja babcia kolekcjonuje stroje łowickie, ma też spory zbiór wycinanek. Już jako dziecko bardzo lubiłem oglądać te jej eksponaty, barwne, zachwycające różnorodnością. Udzielił mi się sentyment do folkloru z pasji babci. Mekką łyżwiarstwa szybkiego jest Holandia, często tam startuję i trenuję, więc mam okazję podpatrzyć, jak ludzie, zwłaszcza w mniejszych miejscowościach, pielęgnują regionalne zwyczaje. Jak pan godzi uprawianie sportu na najwyższym poziomie z pracą zawodową? Pracuję w Państwowej Straży Pożarnej w Łowiczu, a więc z Domaniewic mam niedaleko. Bardzo ułatwia mi pogodzenie obowiązków zawodowych ze sportem to, że komenda powiatowa jest właśnie w Łowiczu. Dowódcy idą mi na rękę, udzielając urlopów w dogodnych terminach i wyznaczając służby tak, żeby nie kolidowały ze startami. Rozmawiał: Marek Kondraciuk Dziennik Łódzki Kronika okupacji Takiej pracy o życiu w Łodzi podczas wojny jeszcze nie było, a jej tytuł precyzyjnie określa zawartość. W chronologicznym porządku, dzień po dniu, śledzimy aresztowania, wysiedlenia, wywózki, zabójstwa, ale też zróżnicowaną ideologicznie działalność podziemną. Nazwiska, mnóstwo nazwisk. I zdjęcia. Z martyrologią (ze szczególnym wyeksponowaniem Litzmannstadt Getto) przegrały wiadomości o codziennym życiu mieszkańców. Szkoda, że poza podstawowymi o racjonowaniu żywności, produkcji fabryk na potrzeby wojenne, zakazach wstępu do placówek kultury autor uwzględnił je w ograniczonym wyborze. No i objętość nie powinna w tym wypadku decydować o rezygnacji ze wskazania źródeł informacji. Joanna Olenderek, Łódzki modernizm i inne nurty przedwojennego budownictwa; t.1. Obiekty użyteczności publicznej. Księży Młyn Dom Wydawniczy. Łódzki modernizm i inne nurty przedwojennego budownictwa; t.1. Obiekty użyteczności publicznej. Zabytkowa architektura Łodzi nie kończy się na secesji, a perełek nie brakuje i w innych stylach. Uświadomił to wszystkim lament po wyburzeniu dawnej zajezdni tramwajowej przy ul. Dąbrowskiego. Joanna Olenderek w swoim albumie zinwentaryzowała architekturę budynków międzywojnia, służących celom publicznym: od biur, poprzez obiekty sakralne, po fabryki. Projektanci wykorzystywali głównie różne odmiany modernizmu, ale sięgali także do romantyzmu i klasycyzmu. Różnice ujawnia choćby bogaty zestaw zdjęć archiwalnych i współczesnych. Autorka, poza metryczkami (stylistyka, twórcy, daty wzniesienia), każdemu budynkowi zapewnia solidny rys historyczny i funkcjonalny. Przygląda się też ulokowanym w nich instytucjom, co tworzy interesującą wycieczkę po Łodzi lat 20. i 30 ub. wieku.\n3 Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego. Ukazuje się od 1995 roku. Od redakcji Gdyby Apollo nie zakochał się nieszczęśliwie w pięknej nimfie, która wolała, aby ojciec zamienił ją w drzewo wawrzynowe niżby miała ulec molestowaniu (stąd Dafne jest symbolem miłości niedostępnej), nigdy nie powstałaby pierwsza na świecie opera pod tytułem Dafne. Gdyby Orfeusz syn Apolla nie wybrał się na statku Argo po złote runo i nie natknął po drodze na wyspę syren, które swym pięknym śpiewem przyciągały żeglarzy, a potem porywały ich i zjadały, być może Claudio Monteverdi z Cremony nie wystawiłby za pieniądze księcia Vincenza Gonzagi Orfeusza w 1607 roku i nie stałby się w ten sposób ojcem światowej opery. Wreszcie, gdyby Janusz nie porzucił Halki dla bogatej stolnikówny, Stanisław Moniuszko nie przeszedłby do historii jako ojciec polskiej opery narodowej. I to nie Wenecja, Florencja, Neapol czy Paryż, ale właśnie opera warszawska w czasach barokowych była pierwszą stale działającą sceną operową w Europie. A gdyby samorząd województwa łódzkiego i radni unijni nie wykazali się szczodrością, Teatr Wielki w Łodzi nie znalazłby się w czołówce najnowocześniejszych scen operowych w Polsce. Po kilkunastu miesiącach koniecznej modernizacji miłośnicy muzyki, śpiewu i tańca otrzymali od realizatorów jeszcze jeden gatunek sztuki rzeźbę. W foyer budynku opery ustawiono efekty pracy twórczej wykładowców i studentów Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi pod wspólną nazwą Premiera, dla uczczenia premierowego spektaklu wspaniałej Anny Boleny Donizettiego. Cztery sztuki w jednym miejscu to coś nowego, ale nie zaskakującego. Okazuje się bowiem, że rzeźby doskonale harmonizują z surowymi wnętrzami teatru, przyciągają uwagę podczas antraktów i pozwalają pozostać w bezpośrednim kontakcie z prawdziwą sztuką. I jeszcze ten koń na scenie Nie zdradził Trojan! Włodzimierz Mieczkowski Rysunek miesiąca: Sławomir Łuczyński Spis treści 02 Temat numeru: Cztery wielkie sztuki 07 Wywiad miesiąca: Wracamy do klasyki Temat numeru...2 Cztery wielkie sztuki Małe ojczyzny...4 Skromny w potrzebach, hojny w dobroczynności Sztuka...6 Łódzkie szkoły tańca Wywiad miesiąca...7 Wracamy do klasyki Media...8 Zaangażowany profil Międzynarodowy Dzień Ochrony Zabytków...9 Promujemy zabytki Prezentacje Wiatraki też będą Z prac sejmiku O ratownictwie medycznym i budowie S-14 Historia Zamach na Horaka... Z prac zarządu Prawo Kultura Region kultury Podróże Z parasolką po Tokio Korzenie Łascy i Łask Słowiańszczyzna Nordyckie echa w regionie Pamięć franków dla Zizi Znane, a jednak Kuźnia polskości Sport Całe Łódzkie biega z nami Sport Wydawnictwo: Województwo Łódzkie, Adres redakcji: Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego Łódź, al. Piłsudskiego 8, pok. 1218, tel , Rada programowa: przewodnicząca: Anna Rabiega, sekretarz: Halina Rosiak, członkowie rady: Andrzej Chowis, Irena Nowacka. Redaktor naczelny: Włodzimierz Mieczkowski, sekretarz redakcji: Anna Szymanek-Juźwin. Redakcja nie zwraca niezamówionych tekstów i zastrzega sobie prawo ich skracania i redagowania. Opracowanie graficzne: purpose.com.pl. Skład i druk: Oficyna Wydawniczo-Reklamowa Sagalara Łódź. Zdjęcia: arch. Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi, arch. Muzeum Okręgowego w Sieradzu, Urząd Miejski Łask Nakład: egz. ISSN Nasza okładka: Scena z I aktu opery Anna Bolena Gaetano Donizettiego Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego\n4 Temat numeru Cztery wielkie sztuki Muzyka, śpiew, taniec i rzeźba zagościły w czasie spektaklu Anny Boleny Gaetana Donizettiego w łódzkim Teatrze Wielkim, który wznowił działalność artystyczną po remoncie kapitalnym.\n5 Ziemia Łódzka Efektowna iluminacja gmachu, wystawa rzeźb pt. Premiera w foyer teatru autorstwa wykładowców i studentów Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi, a przede wszystkim wspaniała inscenizacja opery włoskiego mistrza bel canta to z pewnością kulturalne wydarzenie roku. Jeśli dodamy, że na widowni zasiedli mistrzowie opery, jak Delfina Ambroziak, Jolanta Bibel, Tadeusz Kopacki i Krzysztof Bednarek, a orkiestrą dyrygował włoski maestro Eraldo Salmieri, to wieczór w operze był ze wszech miar udany, za co należą się wielkie brawa artystom, dyrekcji teatru i samorządowi województwa, który dołożył ze swojej kiesy na modernizację Teatru Wielkiego. Dzięki tej inwestycji nasz teatr dołączył do oper w Bydgoszczy, Wrocławiu, Krakowie i Białymstoku, które dysponują nowoczesnymi gmachami. Anna Bolena wystawiana jest po raz pierwszy na scenie Teatru Wielkiego, a po raz drugi w Polsce. Jest wyjątkową operą w karierze mistrza Gaetano Donizettiego i szóstą, w której partię tytułową wspaniale zaśpiewała Joanna Woś. Powodem tak rzadkich inscenizacji tej opery, przedstawiającej ostatnie dni życia drugiej żony Henryka VIII, jest wymagająca partia tytułowej bohaterki. Twórców spektaklu oklaskiwało (w sobotę 6 kwietnia) prawie 1100 widzów, wśród których byli obecni: wicemarszałek sejmu Cezary Grabarczyk, marszałek województwa łódzkiego Witold Stępień, członek zarządu województwa Marcin Bugajski, prezydent Łodzi Hanna Zdanowska, parlamentarzyści i samorządowcy. Remont, który odmienił wnętrze Teatru Wielkiego, kosztował ponad 47 mln zł i trwał 15 miesięcy. Większość środków na modernizację zarząd województwa łódzkiego wydzielił z funduszy unijnych. Inwestycja polegała m.in. na modernizacji zaplecza technicznego sceny głównej. Zamontowane zostały elektronicznie sterowane platformy, zapadnie, sztankiety i mosty, które były wykorzystywane już podczas pierwszego spektaklu. Szatnia przeniesiona została na pierwsze piętro, a w miejscu dotychczasowej na parterze powstała scena kameralna dla 200 osób. Nowy wystrój zyskała także widownia, która na premierowym spektaklu wypełniła się po brzegi. Marszałek Witold Stępień, który razem z dyrektorem naczelnym teatru Wojciechem Nowickim otwierali uroczyście scenę po remoncie, życzył gościom niezapomnianych wrażeń. I życzenia się spełniły, o czym świadczył aplauz po spektaklu i owacja na stojąco dla reżyserki Janiny Niesobskiej, wykonawczyni roli tytułowej Joanny Woś oraz przyjaciółki Boleny Bernadetty Grabias. Włodzimierz Mieczkowski Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego\n6 Małe ojczyzny Skromny w potrzebach, hojny w dobroczynności Dwór w Śledziejowicach - elewacja parkowa 20 maja na sieradzkim cmentarzu parafialnym odbędzie poświęcenie, odnowionego staraniem sieradzkiego oddziału Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, pomnika doktora Józefa Stanisławskiego. Dokona tego biskup Wiesław Alojzy Mering, ordynariusz diecezji włocławskiej. Józef Stanisławski przybył do Sieradza 21 lipca 1852 roku z zaboru austriackiego. Urodził się 8 sierpnia 1824 roku w Śledziejowicach k. Wieliczki w rodzinie Piotra i Anny (z domu Szymanowskiej) Stanisławskich. W wieku 6 lat został sierotą, prawdopodobnie rodzice zmarli na szalejącą wówczas ( ) cholerę. Ukończył naukę w krakowskim liceum św. Anny, a następnie wstąpił na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego na kierunek medycyna i chirurgia wyższa. Jako jedyny w 1847/48 roku przystąpił do egzaminów końcowych na stopień doktora medycyny, ale udało mu się złożyć tylko dwa, ponieważ dla zaszłych wstrząśnień politycznych trzeciego nie złożył, a inni kandydaci do egzaminów nie stanęli. Mimo to jako jeden z najlepszych absolwentów został zatrudniony na stanowisku adiunkta przy katedrze kliniki lekarskiej UJ. W następnym roku akademickim zdał brakujący egzamin i jako pierwszy otrzymał stopień doktora medycyny. Jako adiunkt był asystentem wybitnych profesorów: najpierw prof. dr. Macieja Józefa Brodowicza, a następnie prof. dr. Józefa Dietla. Wraz z końcem roku akademickiego 1851/52 zrezygnował z pracy na Uniwersytecie Jagiellońskim i za zgodą odpowiednich władz przeniósł się do Królestwa Polskiego. Uzyskawszy potwierdzenie dyplomu, 21 lipca 1852 roku podjął pracę w Sieradzu, mieście w ówczesnej guberni kaliskiej. Z miejsca przystąpił do pracy, bo panowała akurat epidemia cholery. Umarło ok. 500 osób, a wśród nich nazajutrz po przyjeździe Stanisławskiego do Sieradza jedyny lekarz Oktawian Rybicki. Dwudziestoośmiolatek został jedynym lekarzem w mieście i okolicy, z jak ogromnym oddaniem niosąc pomoc i opiekę. Sieradzanie docenili jego wielkie oddanie i dwa razy zorganizowali mu uroczyste jubileusze: 25-lecia pracy lekarskiej w Sieradzu w 1877 roku i 50-lecia pracy jako doktora medycyny w 1898 roku. Opis tych uroczystości zamieściła prasa gubernialna. Podczas pierwszego jubileuszu sieradzanie wręczyli Stanisławskiemu m.in. złoty pierścień z wielkim szmaragdem i brylantami wokoło ozdobiony, umyślnie na ten cel w zakładzie jubilerskim p. Aleksandra Rotherta, sieradzanina, w Warszawie, za cenę około rs. 200 zamówiony; w środku wyryty był napis: Doktorowi J. Stanisławskiemu w dowód uznania 25-letniej praktyki od sieradzan, dnia 21 lipca 1877 r. W tej posłudze bliźnim wiernie sekundowała mu żona Honorata Murzynowska, pochodząca z podsieradzkiej Dębołęki, którą poślubił niedługo po przybyciu do Sieradza. Już jako uznany lekarz w II połowie 1858 roku Stanisławski został członkiem Rady Opiekuńczej Zakładów Dobroczynnych Powiatu Sieradzkiego, a następnie Rady Dobroczynności Publicznej Powiatu Sieradzkiego. Po zamknięciu szkoły powiatowej, razem z Franciszkiem Dębickim stanął na czele komitetu, powołanego w celu doprowadzenia do otwarcia nowej szkoły w Sieradzu. W 1873 r. prywatna czteroklasowa szkoła męska została w Sieradzu otwarta, przyjmując później nazwę 4-klasowego Progimnazjum Filologicznego. W 1877 roku ufundował stypendium\n7 Ziemia Łódzka Józef Stanisławski przybył do Sieradza w 1852 roku. Z miejsca przystąpił do pracy, bo panowała akurat epidemia cholery. Umarło ok. 500 osób. Był jedynym lekarzem w mieście i okolicy Pamiątkowe epitafium w kolegiacie w Sieradzu. Płaskorzeźbę wykonała Maria Gersonówna, córka Wojciecha Gersona Fragment stałej wystawy w Muzeum Okręgowym w Sieradzu z portretem J. Stanisławskiego (autorstwa W. Rezlera) dla młodzieży z tej szkoły i pomógł w zakupie nowego lokalu. Jedną z nielicznych organizacji społecznych, na których funkcjonowanie zezwalał rząd carski, była ochotnicza straż ogniowa. W Sieradzu utworzono ją w 1876 roku. Stanisławski włączył się aktywnie w działalność Straży Ogniowej Ochotniczej w Sieradzu, a w 1883 roku został przewodniczącym rady nadzorczej straży. Funkcję tę pełnił z oddaniem do końca życia. Wśród wielu zawodowych i społecznych obowiązków dr Józef Stanisławski znajdował czas na rozwój swoich zainteresowań. Pasjonował się historią, archeologią i numizmatyką. Zgromadził kolekcję blisko 4000 monet polskich z różnych okresów. Utrzymywał stałe kontakty z naukowcami, reprezentującymi dyscypliny, którymi się interesował. Współpracował z ośrodkami w Poznaniu (zabór pruski), Warszawie (zabór rosyjski) i Krakowie (zabór austriacki). Zbiory tych ośrodków, zwłaszcza krakowskiego, starał się zasilać materiałami archeologicznymi i historycznymi, zarówno własnymi, jak i zebranymi przez inne osoby z regionu sieradzkiego i kaliskiego. Wykaz tych darów (dla ośrodka krakowskiego) zamieszczały systematycznie Wiadomości Numizmatyczno-Archeologiczne. Także sieradzanom starał się przypominać o przeszłości regionu i roli, jaką ta ziemia i jej mieszkańcy odegrali w dziejach Polski. Wystawę prezentującą eksponaty z dworów ziemiańskich, mieszczańskich domów, klasztorów i kościołów ziemi sieradzkiej, zorganizowaną przez doktora Stanisławskiego, zwiedziło w ciągu dwóch tygodni ok osób. W owym czasie wystawa stała się największym wydarzeniem kulturalnym w guberni, o którym pisała nie tylko prasa kaliska, ale i warszawska. Mieszkańcy i władze Kalisza, stolicy guberni, postanowili urządzić podobną wystawę u siebie w czerwcu 1900 roku. Stanisławski odwiedził ją 1 czerwca, w drodze na uroczystości 500-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego. I właśnie podczas pobytu w Krakowie zmarł nagle 3 czerwca 1900 roku. Obywatele powiatu sieradzkiego i sieradzanie powołali specjalny komitet honorowy, z ks. dziekanem W. Mikołajewskim na czele, w celu sprowadzenia zwłok doktora z Krakowa i pochowania go na cmentarzu sieradzkim. Uroczysty pogrzeb odbył się 9 czerwca. Trumnę nieśli obywatele ziemscy, urzędnicy, mieszczanie, włościanie i członkowie straży ogniowej. Pogrzeb był wielką manifestacją, wyrażającą wdzięczność dla zmarłego. Zostawił po sobie majątek wartości 9500 rubli. W testamencie zadysponował, aby odsetki od tej kwoty były przeznaczone dla niepełnosprawnej córki i jej opiekunki (żona zmarła wcześniej), a po ich śmierci cały kapitał został przekazany na budowę dwóch sal przy sieradzkim szpitalu dla biednych chorych dzieci. Rok później 31 lipca 1901 roku odbyła się w kolegiacie sieradzkiej uroczysta msza św. w intencji dra Józefa Stanisławskiego, podczas której odsłonięto pamiątkowe epitafium, nazywane przez współczesnych pomnikiem, na którym płaskorzeźbę przedstawiającą Stanisławskiego wykonała Maria Gersonówna, córka Wojciecha Gersona. Tegoroczna uroczystość na cmentarzu sieradzkim będzie więc kolejnym hołdem dla wybitnego sieradzanina. Jerzy Kowalski Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego 5\n8 Sztuka Łódzkie szkoły tańca Na początku XX wieku uznano, że ważną rolę w procesie wychowania ogólnego odgrywa wychowanie estetyczne, a zwłaszcza wychowanie przez sztukę. W tym to procesie znaczące miejsce przypadło rewolucyjnej na owe czasy metodzie szwajcarskiego kompozytora i pedagoga Émila Jacques a-dalcroze a. W oparciu o jego system edukacji zaczęła działać większość powstających wówczas szkół rytmiki i plastyki ruchu oraz tańca artystycznego. Takie szkoły powstały również w Łodzi. W 1919 r. otwarte przez Jadwigę Zarzycką Kursy Gimnastyki Rytmicznej, rok później Szkoła Gimnastyki Rytmicznej, Plastyki i Solfeggia (systemem Dalcroze a) Heleny Paszke-Falkowej, zatwierdzona przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, z prawem wydawania dyplomów, a później renomowana, działająca aż do lat 30. XX w., Szkoła Gimnastyki Rytmicznej Stanisławy Paszkówny. Od 1922 r. działała w Łodzi Szkoła Plastyki i Rytmiki, jedyna wówczas szkoła w Polsce, której założycielka Zenobia Janczewska postanowiła w pełni zastosować przesłanie Dalcroze a i ideę powszechnego dostępu do nauki rytmiki i plastyki ruchu. Ta idea nie do końca się w Łodzi sprawdziła, bo uczennice ze sfer zamożnych nie zaakceptowały nauki z dziećmi z uboższych rodzin. Szkoły te cieszyły się w Łodzi dużą popularnością. Uczennice wielokrotnie prezentowały się na scenach łódzkich teatrów oraz na estradzie filharmonii, jednakże wydarzenie z czerwca 1933 r. miało rangę wyższą, bowiem wystąpiły na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie podczas I Międzynarodowego Konkursu Tańca Artystycznego. A w jury konkursu zasiedli wybitni tancerze z Polski, Niemiec, Francji, ZSRR, Szwecji, Szwajcarii, Włoch i Czechosłowacji. Szkoły tańca także po zakończeniu II wojny światowej rozpoczęły w Łodzi działalność, a jedną z pierwszych była otwarta z poparciem Ministerstwa Kultury i Sztuki w kwietniu 1945 r. Szkoła Tańca Artystycznego i Baletu Klasycznego Zygmunta Dąbrowskiego i Teresy Dobrowolskiej. Dziś jedyną publiczną placówką w Łodzi i województwie łódzkim (jedną z pięciu w Polsce) jest Ogólnokształcąca Szkoła Baletowa im. Feliksa Parnella. Uczniowie po dziewięciu latach nauki i egzaminie dyplomowym otrzymują dyplom tancerza. O sukcesach i planach szkoły baletowej opowiedziała dyrektor placówki Magdalena Sierakowska: Szkoła współpracuje z wieloma instytucjami kultury. Uczniowie mają możliwość występów na zawodowych scenach. Ostatni VIII koncert galowy odbył się na scenie Teatru Muzycznego w Łodzi 26 marca 2013 r. Zaprezentowali się na nim wszyscy uczniowie. Wizytówką szkoły są absolwenci, tańczący na największych scenach Europy, a uczniowie honorowani są stypendiami m.in. ministra kultury i dziedzictwa narodowego, marszałka województwa łódzkiego. Zdobywają laury na konkursach krajowych i międzynarodowych. O największych sukcesach w ostatnim czasie świadczą nagrody zdobyte przez uczennice klasy IV w dwóch prestiżowych międzynarodowych konkursach. W Paryżu w półfinale Międzynarodowego Konkursu Youth America Grand Prix 2013 w swoich grupach wiekowych Emilia Sambor zdobyła I miejsce w kategorii tańca klasycznego, a Hanna Szychowicz III miejsce w kategorii tańca współczesnego. Obie zostały zakwalifikowane do finału konkursu w Nowym Jorku. W Międzynarodowym Festiwalu Tanzolymp 2013 w Berlinie Hanna Szychowicz zdobyła złoty medal w kategorii tańca współczesnego w grupie wiekowej lat. Od września 2013 r. planujemy rozpocząć zajęcia z klasą eksperymentalną dzieci od lat 7 (już w tym roku szkolnym prowadzi taką klasę szkoła baletowa w Bytomiu). Nauka, poza zajęciami ogólnokształcącymi, obejmować będzie zajęcia z rytmiki i tańca z elementami tańca klasycznego, ludowego oraz współczesnego, prowadzone przez naszych nauczycieli. Nabór rozpocznie się w maju. Dzieci przez trzy lata edukacji będą miały możliwość poznać swoje możliwości, uzdolnienia i przygotować się do podjęcia nauki w dziewięcioletniej szkole baletowej. Marek Chudobiński\n9 Wywiad miesiąca Wracamy do klasyki Rozmowa z Wojciechem Nowickim, dyrektorem naczelnym Teatru Wielkiego w Łodzi. Kiedy w operze był remont, trzeba było pójść do operetki, a w operetce kabaret No, ale premiera już się odbyła otworzyliśmy Anną Boleną Donizettiego, żeby pokazać możliwości techniczne teatru po modernizacji. Ja wiem, że Traviata, która teraz jest grana przez zespół, chodzi już 32 lata Właśnie dlatego w ciągu miesiąca wystawimy nową Traviatę. Takie tytuły same się bronią i melomani to wiedzą. Teraz mamy ogromne możliwości techniczne i profesjonalne zaplecze warsztatowe. Współczesny teatr powinien działać w sposób autarkiczny wszystko odbywać się będzie na miejscu, cała produkcja wydarzenia artystycznego: dekoracje, kostiumy i oczywiście śpiew, ruch sceniczny, balet i orkiestra. Teatr musi być kompletny, także stylistycznie. Ale modernizacja nie oznacza chyba uwspółcześnienia repertuaru, zresztą te wnętrza to wszak późny Gomułka Teatr Wielki powstał w 1967 roku. Po 45 latach trzeba było to wszystko odnowić, dostosować do obecnych wymagań widza i przepisów bezpieczeństwa. Dlatego zmodernizowaliśmy zaplecze sceny, są nowe kurtyny i miejsce na dekoracje; zbudowaliśmy nowy gmach techniczny. Przebudowaliśmy parter, foyer, szatnie są na górze. Chciałbym, żeby ta modernizacja i ta, która dopiero przed nami, skutkowały co najmniej kolejnymi 45 latami w służbie teatru. Wydaje się, że pierwszą część, tę fizyczną, mamy za sobą. W najbliższym czasie przed nami pozostaje dopieszczanie budynku i poprawa akustyki to do wakacji. Podobno elewacja zewnętrzna też wymaga naprawy Rzeczywiście, bo płyty z piaskowca po 45 latach odpadają Już bez zamykania teatru trzeba będzie zmienić fasadę. Zrobię to. A co nowego dostał widz? Widz bezpośrednio dostał stosunkowo najmniej, bo nie zobaczy tego, co jest pod sceną, za sceną i nad sceną, ale otrzymał scenę kameralną na dolnym foyer. Nie dla oper kameralnych, ale dla recitali, spotkań edukacyjnych, konferencji prasowych. Teraz nie będzie już kolejek do szatni, bufetów i toalet. Teatr otrzymał po raz pierwszy nowoczesną klimatyzację. Na parterze jest miejsce na czasowe ekspozycje malarstwa, rzeźby, tkaniny artystycznej, fotografii. Sztuka wszelaka zagości w Teatrze Wielkim na stałe. Musimy zdawać sobie sprawę, że 1100 miejsc na dużej scenie to nie 450 w Teatrze Jaracza Wymagania widzów sceny operowej rosną. Mam nadzieję, że liczba widzów także będzie rosła. Widzowie czekają jednak na repertuar. A repertuaru nie ma. Wielu zdolnych artystów wyjechało za granicę, brakuje tenorów, choreografów. Czeka nas zmiana profilu artystycznego, bo nie ma czego grać. Dlatego muszę wrócić do klasyki. Do końca sezonu powstaną trzy nowe premiery, które wejdą do repertuaru: Anna Bolena, nowa Traviata, Tosca, Madama Butterfly. Chciałbym nawiązać do tego, co robimy w Teatrze Jaracza i nieco zmienić strukturę wieku widzów. W Jaraczu widzów do 35. roku życia jest 65 proc. Chciałbym, żeby tu też bywało więcej młodych ludzi. Ale starsi niech pozostaną. Przez 14 miesięcy, kiedy teatr był zamknięty, starałem się utrzymać zespół w dobrej kondycji artystycznej, a nawet podnieść poziom jego możliwości. Nie tylko stale coś wystawialiśmy, ale odbyły cztery premiery w Teatrze Jaracza i pięć wielkich koncertów w archikatedrze łódzkiej i kościele św. Mateusza. W ciągu tego roku zrobiliśmy teatr otwarty w Manufakturze, stałe stoisko w Porcie Łódź. W ciągu 14 miesięcy zespół Teatru Wielkiego wystąpił łącznie 73 razy poza swoją siedzibą, czyli dwa razy częściej niż planowano. Zakładam, że wobec nowych wyzwań, jakie stwarza technika teatralna, nie wszyscy w zespole się sprawdzą. Teraz mamy już do czynienia z techniką, której trzeba się będzie nauczyć. Czasami jest tak, że jak słowik nie śpiewa, to znaczy, że nie może. I wtedy trzeba się z nim pożegnać. Podnosi pan poprzeczkę Ja nikomu nie grożę i wiem, że nowego zespołu nie zbuduje się od razu. Ale Teatr Wielki w Łodzi ma być samowystarczalny. Zespół jest doświadczony. Polacy mają charakter powstaniowy jak trzeba rzucić się do walki, to natychmiast wszyscy są gotowi. Ale jak trzeba codziennie ciężko pracować, żeby po jakimś czasie odnieść sukces, to pojawiają się problemy. Nasz teatr jest drugim teatrem operowym w Polsce pod względem gabarytów, a ja chcę, żeby to był pierwszy teatr pod względem artystycznym. A chór? W doskonałej formie. Czy Łódzkie Spotkania Baletowe są zagrożone? Przenosimy je z maja na listopad. Nie mogę być skrajnym optymistą i wierzyć, że podczas eksploatacji nie pojawią się jakieś błędy, niedoróbki, usterki. Opera wrocławska po generalnym remoncie robiła poprawki przez rok. Poranki dla młodzieży? Na razie nie, bo nie ma takiego repertuaru. Kryzys jest dobry na wszystko Gdybym nie czuł wsparcia samorządu województwa, to bym się tego bał. Teatr Wielki w Łodzi jest instytucją regionalną, zawsze stały przed budynkiem autokary, bo sami łodzianie frekwencji nie zapewnią. Myślę, że efekt świeżości teatru będzie nam sprzyjał. A autokary wrócą, choć brakuje miejsca do parkowania, bo teraz jest tu centrum MPK. Zanim powstanie podziemny czy piętrowy parking, potrzebny jest choćby prowizoryczny. Problemem jest ładny, ale martwy plac Dąbrowskiego, na którym królują graffiti i deskorolki. Ale pan jest już w foyer. Po powrocie z dalekiej wycieczki najtrudniejsze jest ostatnie dziesięć kilometrów. Wtedy może zdarzyć się wszystko. Ale nasi melomani, niezależnie od wieku, są wspaniali, a Teatr Wielki niech zawsze będzie wielki. W latach 70. przychodziłem do tutejszej kawiarni Kawiarnia oczywiście jest. Zapraszam. Rozmawiał: Włodzimierz Mieczkowski Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego\n10 Media Zaangażowany profil Jak wykorzystać media społecznościowe w komunikacji urzędów z mieszkańcami zastanawiano się podczas odbywającego się w Łodzi Social Media Day Poland, współorganizowanego przez urząd marszałkowski. O potrzebie istnienia miast i regionów w takich serwisach, jak Facebook, Twitter, Pintrest czy YouTube przekonywał zebranych Szymon Sikorski z agencji Publicon PR, organizatora Social Media Day Urzędnicy powinni wykorzystywać możliwości, jakie dają te media. Nie chodzi tylko o to, żeby być na Facebooku, ale o zmianę sposobu myślenia. Samorządy nie wykorzystują mediów jako przestrzeni do dialogu z mieszkańcami, do dyskusji, tylko do przekazywania pozytywnych informacji. Kiedy płynie sygnał od mieszkańców, że coś się im nie podoba, na Facebooku zapada cisza twierdzi Szymon Sikorski. Na sygnały od mieszkańców reaguje Marcin Bugajski, członek zarządu województwa łódzkiego, jeden z prelegentów spotkania, który sam prowadzi swój profil osobisty i zawodowy na Facebooku. Łączy na nim informacje z życia prywatnego i publicznego. Jak podkreśla, jest to dla niego ważne narzędzie w komunikacji ze społeczeństwem. Dzięki portalom społecznościowym otrzymuję także informacje o wydarzeniach, które wymagają wsparcia. Kilka dni temu na Facebooku otrzymałem prośbę o wsparcie organizacji olimpiady matematycznej dla dzieci głuchych. Ponieważ interesuję się tą problematyką, mogłem interweniować i to wsparcie będzie opowiada Marcin Bugajski. Social media to ogromna szansa na pozyskanie ciekawej informacji bez pośredników. To szansa na promowanie wydarzeń w naszym województwie. Jestem przekonany, że social media będą polepszać nasz kontakt z mieszkańcami. Media społecznościowe mogą poprawić kontakt z mieszkańcami, ale należy wykorzystywać je umiejętnie. Nie brnąć w ślepy zaułek, jakim jest chociażby jak 8 największa liczba lajków. O tym właśnie, że na portalach społecznościowych, w przypadku miast i regionów, nie chodzi o nabijanie liczby lajków choćby ładnymi zdjęciami, a najważniejsze jest przekazywanie informacji i dotarcie z nimi do jak największej publiczności, przekonywał Borys Fromberg, do niedawna wicedyrektor wydziału promocji w poznańskim magistracie. Social media to ogromna szansa na pozyskanie ciekawej informacji bez pośredników, ważne narzędzie w komunikacji urzędów z mieszkańcami To, co się najlepiej sprzedaje, to zdjęcia. Teraz każdy fotografuje. Ludzie lubią porównywać swoje osiągnięcia z innymi. Na profilu FB Wrocławia jest mnóstwo zdjęć i to one nabijają liczbę lubiących. Ale czy naprawdę o to chodzi? Przecież ważniejsze jest w tym wypadku zaangażowanie. Jeżeli chcemy mieć profil miejski, trzeba na niego wrzucać to, co dla mieszkańców jest interesujące i przydatne tłumaczy Borys Fromberg. Ważne, aby informacje, które umieszczamy, nie były śmieciami, aby jasno zdefiniować, co mamy do przekazania. Do tego potrzebne są dobre źródła informacji i w tym celu trzeba stworzyć system koordynacji. Na Facebooku ludzie oczekują informacji przyjemnych i użytecznych, żeby miło było można spędzić czas mówi dr Jan Zając. I niech nikogo nie zwiodą pojawiające się co jakichś czas informacje, że Facebook umiera. Takie pogłoski pojawiają się od dwóch lat, a on ma się zupełnie dobrze. W Polsce ciągle przybywa nowych użytkowników dodaje. Skuteczność naszych działań w social media można obserwować. Działają już firmy dysponujące odpowiednimi narzędziami monitorującymi. Dzięki monitoringowi dowiadujemy się, że istniejemy w miejscach, o których nie mieliśmy pojęcia mówi Mikołaj Winkiel z Brand 24. O zaistnienie w ciekawych miejscach zadbał Gdańsk. Władze miasta postanowiły rozkochać w nim blogerów, bo to właśnie oni kojarzą się z pełną wolnością. Kiedy pomyślano o zaangażowaniu się w relacje z blogerami? Stało się to przy okazji starań o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury, bo hasło kampanii brzmiało Wolność kultury, kultura wolności. W tym roku Gdańsk organizuje czwarte już BlogForum. Z imprezy korzystają obie strony: autorzy blogów wymieniają się wiedzą i doświadczeniami, a miasto pojawia się w ich blogach w dobrym kontekście mówiła Ewa Salamon z gdańskiego magistratu. Pewne jest, że trzeba mieć pomysł na obecność w social mediach i trzeba tę obecność krok po kroku zaplanować. Nie można stworzyć profilu i wrzucać wszystkiego, na co mamy ochotę. Działania muszą być przemyślane i konsekwentne. Pamiętać też należy, że nieważna jest liczba fanów, ważniejsze jest ich zaangażowanie. A miarą jest wzrost zainteresowania miejscem, zadowolenie mieszkańców, napływ turystów i inwestorów. I tego wszystkim miastom i regionom trzeba życzyć. Beata Sakowska\n11 Międzynarodowy Dzień Ochrony Zabytków Promujemy zabytki Łowicz przez lata kojarzył się ze sztuką ludową: barwnymi pasiakami, misternymi haftami i wycinankami. Pomimo imponującej ponad 850-letniej historii i niezwykłych zabytków, to właśnie sztuka ludowa była wizytówką miasta. Ten wizerunek jednak ulega zmianie. Wizja Łowicza jako ośrodka weekendowej turystyki miejskiej jest sprawnie realizowana. Dzięki systematycznej rewitalizacji części śródmiejskiej Nowego i Starego Rynku oraz wysiłkom konserwatorów miasto odzyskało blask, zachwycając gości. Renowacja bazyliki katedralnej zajęła I miejsce na ogólnopolskim konkursie Modernizacja roku 2011 w kategorii obiekty sakralne. Jednak największym wyróżnieniem było uznanie bazyliki za pomnik historii. Prezydent RP nadał ten zaszczytny tytuł w październiku ubiegłego roku dwóm zabytkom w naszym regionie; obok łowickiej świątyni otrzymało go opactwo cystersów w Sulejowie. Warto przypomnieć, że 8 września ubiegłego roku ogólnopolska inauguracja Europejskich Dni Dziedzictwa, największego w Europie wydarzenia promującego zabytki, odbyła się w skansenie wsi łowickiej w Maurzycach filii Muzeum w Łowiczu. Nic dziwnego, że propozycja marszałka województwa łódzkiego Witolda Stępnia, aby zorganizować w 2013 roku w Łowiczu uroczyste obchody Międzynarodowego Dnia Ochrony Zabytków, spotkała się z aprobatą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz generalnego konserwatora zabytków. To prestiżowe wydarzenie, obchodzone na całym świecie 18 kwietnia, ustanowione przez Komitet Wykonawczy Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków ICOMOS i wpisane przez UNESCO do rejestru imprez o światowym znaczeniu, stało się okazją do uhonorowania zarówno władz samorządowych, jak i mieszkańców za działania na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego w województwie. Na miejsce uroczystej gali wybrano kaplicę św. Karola Boromeusza w łowickim muzeum, w której dopiero w połowie kwietnia zakończono prace konserwatorskie. 18 kwietnia w Muzeum w Łowiczu spotkali się naukowcy, konserwatorzy, opiekunowie i właściciele zabytków, samorządowcy, a także urzędnicy odpowiedzialni na co dzień za ochronę dziedzictwa w Polsce. Honorowy patronat nad wydarzeniem objęli: Piotr Żuchowski, generalny konserwator zabytków, sekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Witold Stępień, marszałek województwa łódzkiego, oraz biskup łowicki Andrzej Dziuba. Gospodarzami byli dyrektor Narodowego Instytutu Dziedzictwa Paulina Florjanowicz, starosta łowicki Krzysztof Figat oraz burmistrz Łowicza Krzysztof Kaliński. Podczas uroczystej gali wręczone zostały nagrody w konkursie Zabytek zadbany. W tym roku wśród nominowanych obiektów znalazły się dwa z województwa łódzkiego zespół domów tkaczy w Parku Kulturowym Miasto Tkaczy (w kategorii Rewaloryzacja przestrzeni kulturowej i krajobrazu ) oraz kościół filialny św. Anny w Brzezinach (w kategorii specjalnej: architektura i konstrukcje drewniane). Dla gości, którzy postanowili zostać w Łowiczu dzień dłużej, organizatorzy przygotowali wycieczki turystyczne z przewodnikiem. Można było wybrać jedną z trzech zaproponowanych tras: do skansenu w Maurzycach, do Arkadii i Nieborowa albo do Muzeum Ludowego Rodziny Brzozowskich w Sromowie. Obowiązkowym punktem wszystkich wycieczek było oczywiście zwiedzanie Łowicza i wizyta w Muzeum Diecezjalnym, ulokowanym w wieży południowej bazyliki katedralnej. Tutaj, pod sklepieniem świątyni, można podziwiać nie tylko pamiątki po prymasach, dzieła sztuki złotniczej, ale też z góry obejrzeć wnętrze tego pomnika historii, natomiast z platformy widokowej panoramę miasta. Przed nami wiosenne i letnie miesiące sezon turystyczny. Może warto więc wybrać się na wycieczkę po regionie i sprawdzić, jak pięknieją zabytki województwa łódzkiego? Barbara Fronczkowska Magdalena Sowińska Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego\n12 Prezentacje Wiatraki też będą Gmina Słupia stanowi zielone zaplecze dla Łodzi i okolicznych miast. Brak rozwiniętego przemysłu powoduje, że woda i powietrze są czyste, a ziemia nieskażona. Pierwsza informacja o istnieniu wsi na terenie dzisiejszej gminy Słupia pochodzi z dokumentu, wystawionego przez księcia mazowieckiego Konrada I w 1242 r. Z tychże dokumentów wynika, że wieś Słupia należała do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego i znajdował się w niej dwór arcybiskupów. Słupia położona jest w południowej części powiatu skierniewickiego nad górną Łupią na terenie Wzniesień Południowomazowieckich. Przez teren gminy przebiegają: szlak kolejowy Warszawa Łódź, droga wojewódzka Skierniewice Jeżów. Oprócz pięknych widoków, turysta może obejrzeć zabytkowy kościół drewniany pod wezwaniem św. Mikołaja w Słupi wraz z drewnianą kapliczką na placu przykościelnym. Uroku krajobrazowi dodają zresztą inne przydrożne kapliczki. W naszej gminie istnieje dobrze rozwinięta infrastruktura techniczna mówi Mirosław Matulski, wójt gminy Słupia. Utwardzone drogi, woda niemal w każdym gospodarstwie, to na wsi nie zawsze jest standard. W 2012 roku zakończono budowę nowoczesnej oczyszczalni ścieków oraz sieci kanalizacji sanitarnej wraz z odcinkami sieci do granicy działek. Miejscowe władze zawsze przywiązywały wagę do aktywności społecznej mieszkańców. Już w 1917 r. powstały w Słupi i w Zagórzu ochotnicze straże ogniowe. Obecnie w gminie Słupia jest pięć jednostek Ochotniczych Straży Pożarnych: w Gzowie, Krosnowie, Modle, Słupi i Zagórzu. W gminie działa Ludowy Uczniowski Klub Sportowy Olympic Słupia. Został utworzony w 2001 r. z inicjatywy rodziców, nauczycieli, uczniów oraz władz gminy jako alternatywny program spędzania wolnego czasu, promujący wśród młodzieży aktywny styl życia. W klubie działają dwie sekcje: piłki nożnej (awans do ligi okręgowej w 2010 r.) oraz korfballu (wicemistrzostwo Polski juniorów młodszych w 2007 r.). W 2010 r. powstało Stowarzyszenie Rozwoju Ziemi Słupieckiej. Najważniejszym majątkiem, jaki gmina może zaoferować przedsiębiorcom, są grunty. Aby jednak stały się atrakcyjne dla biznesu, trzeba je odpowiednio przygotować mówi Mirosław Matulski, wójt gminy Słupia. Podstawowe znaczenie ma opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba zdać sobie sprawę, że takiego terenu nie można określać dowolnie. Ważne jest, aby znajdował się np. w pobliżu istniejących lub planowanych szlaków komunikacyjnych. Plany zagospodarowania przestrzennego przewidują na terenie gminy grunty pod budowę farm wiatrowych, kopalnie piasków, produkcję i usługi, a także pod budownictwo mieszkaniowe. Władze gminy bardzo dobrze oceniają dotychczasową współpracę gminy z samorządem województwa łódzkiego i WFOŚiGW w Łodzi. Według nich trafna strategia rozwoju województwa, a także instrumenty finansowe, które oferują samorząd województwa i WFOŚiGW, powodują, że współpraca jest wyjątkowo owocna, sprzyjająca rozwojowi i przynosząca wymierne korzyści dla mieszkańców gminy Słupia. Do podstawowych zadań władz gminy należy stworzenie mieszkańcom możliwie najlepszych warunków do życia. Ważnym czynnikiem, wpływającym na poprawę warunków życia mieszkańców, są działania polegające na odnowie i kształtowaniu przestrzeni publicznej wsi. Niezbędne jest uzbrajanie terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, tj. budowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Tak pojęta rola gminy sprowadza się do konsekwentnego myślenia strategicznego, opartego na solidnej wiedzy i wszechstronnej analizie stanu gminy, tworzenia warunków do rozwoju inwestycji za pomocą wszelkich dostępnych gminie instrumentów, od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po inwestycje gminne. Kościół św. Mikołaja Krzysztof Karbowiak fot. Dominik Bartkiewicz 10\n13 Z prac sejmiku O ratownictwie medycznym i budowie S-14 Informacja na temat ratownictwa medycznego w województwie łódzkim oraz dyskusja na ten temat zdominowały obrady 34. sesji sejmiku. Radni przyjęli także sprawozdania z programów, realizowanych przez Regionalne Centrum Polityki Społecznej w Łodzi, oraz specjalne stanowisko w sprawie budowy drogi ekspresowej S-14. Informację o stanie ratownictwa medycznego w regionie przedstawili sejmikowi: Jacek Raczyński, dyrektor Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego w Urzędzie Wojewódzkim w Łodzi, oraz Eugeniusz Kacprzyk, zastępca dyrektora Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Radni mieli okazję zapoznać się ze szczegółami na temat systemu państwowego ratownictwa medycznego, m.in. liczbą i rozmieszczeniem w województwie łódzkim jednostek systemu, centrów urazowych, a także rejonów operacyjnych, obszarów działania oraz rodzajów zespołów ratownictwa medycznego. Radni zadawali wiele pytań, m.in. o współpracę jednostek w ramach systemu, o konkretne przypadki w miejscowościach, o liczbę karetek na danym terenie itp. Po zakończeniu dyskusji radni przyjęli sprawozdania z programów realizowanych przez RCPS w Łodzi. Zanim podjęto poszczególne uchwały, Anna Mroczek, dyrektor jednostki, wystąpiła ze specjalną prezentacją multimedialną, przedstawiającą konkretne programy: - Wojewódzki program wyrównywania szans osób niepełnosprawnych i przeciwdziałania ich wykluczeniu społecznemu oraz pomocy w zatrudnieniu osób niepełnosprawnych na lata ; - Wojewódzki program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych na lata ; - Wojewódzki program przeciwdziałania narkomanii na lata ; - Wojewódzki program przeciwdziałania przemocy w rodzinie na lata Dyrektor Anna Mroczek poinformowała także radnych o umowach podpisanych z organizacjami pozarządowymi i przyznanych im środkach na realizację zadań w ramach poszczególnych programów. Liczba osób objętych działaniami RCPS w Łodzi z programów wojewódzkich przekroczyła w 2012 roku 12 tysięcy, działaniami profilaktycznymi objęto około 8 tysięcy mieszkańców regionu, a z leczenia i rehabilitacji skorzystało ponad 4,2 tysiąca. Efekty programów to także szkolenia, konferencje, wiele innowacyjnych rozwiązań z zakresu profilaktyki i terapii, efektywna promocja działań dzięki współpracy z mediami, konkursy oraz konkretne inwestycje w infrastrukturę i sprzęt. Na koniec sejmik przyjął specjalne stanowisko w sprawie budowy drogi ekspresowej S-14 na odcinku od drogi krajowej nr 1 w miejscowości Słowik do węzła Lublinek. W stanowisku radni żądają kontynuacji prac nad tą inwestycją, która będzie miała znaczący wpływ na rozwój gospodarczy oraz na poprawę jakości życia mieszkańców nie tylko aglomeracji łódzkiej, ale także całego regionu oraz wnoszą o konieczne utrzymanie na liście priorytetowych zadań inwestycyjnych budowy zachodniej obwodnicy Łodzi w ciągu drogi ekspresowej S-14. W swym stanowisku radni wyliczają korzyści z budowy wspomnianej drogi, m.in. inwestycja usprawni połączenia Aleksandrowa Łódzkiego i Konstantynowa Łódzkiego, odciąży z ruchu drogę krajową nr 1, przebiegającą przez silnie zurbanizowane tereny śródmiejskie, przejmie ruch docelowy do Łodzi z autostrady A2 oraz drogi ekspresowej S-8 i poprzez węzły zlokalizowane w północnej, centralnej i południowej części S-14 rozprowadzi równomiernie ruch na układ miejski, a także umożliwi włączenie do europejskiego i krajowego układu drogowego prężnie rozwijającą się Łódzką Specjalną Strefę Ekonomiczną. Stanowisko zostanie przekazane do wiadomości: Sławomira Nowaka, ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej, Elżbiety Bieńkowskiej, ministra rozwoju regionalnego, oraz Lecha Witeckiego, p.o. generalnego dyrektora dróg krajowych i autostrad. Po zakończeniu sesji radni, dyrektorzy departamentów UMWŁ oraz zaproszeni goście mieli okazję obejrzeć dwa filmy dokumentalne, przygotowane przez Wytwórnię Filmów Oświatowych w Łodzi. Takie pokazy będą się odbywały w sejmiku przez cały rok, a mają na celu zapoznanie radnych z osiągnięciami WFO w zakresie digitalizacji cennych zbiorów. Rafał Jaśkowski Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego 11\n14 Historia Zamach na Horaka... Dawno, dawno temu, w 1931 roku, kiedy to ludność nie znając esemesów czy mejli doskonaliła się w sztuce epistolografii, na biurko Adolfa Horaka, właściciela największej w Rudzie Pabianickiej fabryki, trafił pewien list. Przesyłka nie kwalifikowała się ani do korespondencji prywatnej, ani biznesowej, chociaż nadawca przedstawiał przedsiębiorcy pewną ofertę Mam zaszczyt zakomunikować Szanownemu Panu, że zakładom jego w Rudzie Pabianickiej grozi niebezpieczeństwo wysadzenia w powietrze pisał na wstępie nadawca. List nie zawierał jednak groźby, lecz przejmującą historię osoby, która oferowała Horakowi pomoc w uniknięciu katastrofy: Oto jako obywatel niemiecki byłem przez długi czas bez pracy: jestem z zawodu pirotechnikiem ( ). Mój fach jest pierwszym, który pada pod ciosami kryzysu; kto myśli o ogniach bengalskich, rakietach i różnorakich młynkach ognistych, gdy nie ma pieniędzy na chleb ( ). Dalej nadawca opisywał poszukiwania pracy w oparciu o lekturę anonsów w prasie fachowej. Po tym jak w Głosie Pirotechnika znalazł ogłoszenia z rodzaju dam pracę, przybył do Łodzi, jak podkreślał, wobec braku paszportu w sposób nielegalny przekraczając granicę. Przejazd do miasta sfinansować miała tajemnicza organizacja, której członkiem miał być jego przyszły zwierzchnik. Zatrudnienie znalazł w fabryce, należącej prawdopodobnie do wspomnianej organizacji. Do jego zadań miało należeć prowadzenie laboratorium, będącego zakonspirowanym składem materiałów wybuchowych, a także nauczenie fachu dwóch nieznanych mu mężczyzn. Pomimo złych przeczuć niedawny bezrobotny rozpoczął pracę. Po kilku dniach autor listu, ukrywający się pod pseudonimem Przyjaciel, miał podsłuchać rozmowę szefa z nieznanym jegomościem, z której wynikało, że panowie planują wysadzenie w powietrze dużego obiektu. Mroczny klimat zasłyszanej konwersacji utwierdził nadawcę listu w najgorszych podejrzeniach: Mówiono szeptem, najwidoczniej mój szef był zbrodniarzem, a ów nieznajomy jego pomocnikiem. Przypuszczenia potwierdziły się, kiedy pirotechnik epistolograf został poproszony o skonstruowanie czterech naboi o ogromnej sile rażenia. Wtedy zorientował się, że celem ataku miała być rudzka fabryka Horaka. Autor podkreślał, że list ten pisany był pod groźbą śmierci, bo jego szefowie to zbrodniarze nieznający litości, gdyby się tylko dowiedzieli, że to ja uniemożliwiłem im wprowadzenie w czyn ich okropnego planu, uśmierciliby mnie na pewno. Jako człowiek skromny nie żądał od Horaka wiele za pomoc w udaremnieniu planu, a jedynie jak pisał 2000 dolarów na ucieczkę i na pierwsze kroki za granicą, bo przez pana pośrednio zostanę bez pracy. Jak podkreślał, w rodzinnym mieście czekała na niego żona wraz z dziećmi. Przyjaciel wyrażał też pewne życzenia natury logistycznej: Mam również nadzieję, że każe mnie pan odwieźć do granicy czeskiej swym autem. Zasłużyłem sobie przecież na te względy. Fabryka Adolfa Horaka przeżywała wtedy okres prosperity. Mimo kryzysu gospodarczego lat 30., produkcja szła całą parą. Zakład należał do najlepiej wyposażonych okręgu łódzkim, a jego właściciel nieustannie inwestował, sprowadzając chociażby specjalistów z Anglii, którzy mieli czuwać nad wdrażaniem nowych technologii. Produkty, wśród których dominowały tkaniny żakardowe, fartuchowe, pościelowe i alpagowe, zdobywały nagrody na targach tekstylnych w całej Europie. Horakowie posiadali też sklepy firmowe w Warszawie, Krakowie, Lwowie, Łodzi i Bielsku. Wyroby eksportowano również m.in. do krajów nadbałtyckich. Przyjaciel miał więc powody przypuszczać, że przedsiębiorca nie po- 12\n15 Ziemia Łódzka skąpi grosza dobroczyńcy, oferującemu mu pomoc w ochronie dorobku życia. Dlatego w kolejnych akapitach listu przestawił bardzo wymyślną formę komunikacji z przedsiębiorcą. W przypadku zainteresowania ofertą, Horak miał dać anons w dzienniku Neue Lodzer Zeitung o następującej treści: Eleonoro, zgadzam się, proszę o odpowiedź. Po ukazaniu się anonsu przedsiębiorca miał otrzymać list z adresem, pod którym należało zdeponować wspomnianą wcześniej kwotę. W zamian przedsiębiorca miał otrzymać szczegóły planu niegodziwego szefa i jego kompana. Horak, po porozumieniu się z policją, zamieścił ogłoszenie i wkrótce przez posłańca otrzymał obiecany list. Policja obserwowała doręczyciela oraz kobietę lekkich obyczajów, która miała w imieniu Przyjaciela odebrać przesyłkę zwrotną od fabrykanta, a następnie przekazać ją specowi od dynamitu. Ponieważ koperta nie zawierała tego, czego odbiorca się spodziewał, a jedynie prośbę o kontakt telefoniczny, wkrótce odbyła się rozmowa między pirotechnikiem i właścicielem zagrożonej fabryki. Za radą policji była przeciągana tak długo, aby śledczy mogli namierzyć numer, z którego się kontaktował. W ten sposób w jednym ze składów przy ul. Piotrkowskiej, gdzie zatrzymano pirotechnika podczas jego konwersacji z Horakiem, nastąpił finał tajemniczej sprawy. Po przesłuchaniu okazało się, że spiritus movens sensacyjnej historii był niejaki Edward Hoffman, lat 47, zamieszkały przez całe życie w Łodzi majster tkacki, od kilku miesięcy pozostający bez stałego zatrudnienia. W toku postępowania wyznał, że cała historia opisana w liście była zmyślona. Nie było ani tajemniczego laboratorium, ani szefa spod ciemnej gwiazdy. Zaprzeczył też, by posiadał jakiekolwiek informacje o działającej na terenie miasta organizacji terrorystycznej, która, jak wcześniej sugerował w liście do Horaka, miała plany wysadzenia w powietrze także innych obiektów w Łodzi i okolicach. W trakcie przesłuchania wspomniał, że działał w porozumieniu z inną, konkurencyjną wobec zakładów Horaka firmą z branży włókienniczej. Z zeznań tych szybko się jednak wycofał i, jak należy się domyślać, to również było wytworem jego fantazji. Jego planem, jak zeznał, był Willa Horaków przy ul. Pabianickiej 184 w Łodzi jedynie wyjazd za granicę, gdzie liczył na znalezienie dobrze płatnej pracy. Jak ze skruchą wyznał przed sądem, do napisania listu skłoniły go zła sytuacja materialna oraz bujna wyobraźnia. Tkacz pirotechnik w styczniu 1932 roku na mocy wyroku łódzkiej Temidy został skazany na 3 miesiące pozbawienia wolności. Zarzut współpracy w szantażu postawiono też wspomnianej prostytutce. Śledztwo wobec niej jednak umorzono, bo okazało się, że poza zainkasowaniem pewnej kwoty za usługę pocztową nie miała z działaniami Hoffmana nic wspólnego. Ta historia wraz z cytatami z sensacyjnego listu była szeroko opisywana na łamach łódzkiej prasy i wzbudziła zainteresowanie łódzkiej ulicy, łaknącej wszelkich sensacji. Fabryka Horaka przy dzisiejszej ul. Pabianickiej ocalała. Mimo zmian właścicieli i ustroju politycznego należy dziś do najbardziej rozpoznawalnych rudzkich budynków. Aneta Stawiszyńska Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego 13\n16 Z prac zarządu Centrum dla medyków Helikoptery z Łodzi Wojskowe Zakłady Lotnicze nr 1 z siedzibą w Łodzi podpisały porozumienie ze światowymi potęgami: Eurocopterem, producentem śmigłowców, i Turbomecą, konstruktorem silników. Jeśli Eurocopter wygra przetarg na dostarczenie helikopterów polskiej armii, będą one serwisowane właśnie w Łodzi. W spotkaniu uczestniczyli m.in. Pierre Buhler, ambasador Francji w Polsce, oraz Witold Stępień, marszałek województwa łódzkiego. Eurocopter i Turbomeca to francuskie konsorcja, sprzedające swoje wyroby na całym świecie. Śmigłowce Eurocoptera latają w 149 krajach. Na wszystkich kontynentach użytkuje się ich ponad 11,5 tysiąca. Turbomeca, której założycielem był polski konstruktor silników Józef Szydłowski, zatrudnia ponad 6300 pracowników, a wartość sprzedaży firmy przekroczyła 890 mln euro. Obie firmy starają się o kontrakt Spotkanie z Radą Kombatantów Z członkami Wojewódzkiej Rady Kombatantów i Osób Represjonowanych oraz jej przewodniczącym Mirosławem Pejką spotkał się marszałek województwa łódzkiego Witold Stępień. Marszałek wyraził gotowość współpracy oraz wspierania organizacji i stowarzyszeń kombatanckich w dalszym pogłębianiu ich integracji. Członkowie rady, wysoko oceniając dotychczasowe kontakty z Urzędem Marszałkowskim Województwa Łódzkiego, przedstawili swoje uwagi, dotyczące prezentacji środowiska kombatanckiego podczas lokalnych uroczystości, akcentując rolę istniejącej już ponad 20 lat rady. Krytycznie odnieśli się do braku koordynacji działań różnych urzędów i instytucji podczas obchodów uroczystości i rocznic. Poruszano także z polską armią na dostawę 70 śmigłowców wielozadaniowych. Jeśli wygrają przetarg, to dzięki porozumieniu o współpracy w łódzkich zakładach lotniczych prowadzone będą m.in. montaż i produkcja przyszłej platformy śmigłowcowej, przeglądy okresowe, naprawy główne, serwisowanie i obsługa w ramach centrum serwisowego. Marszałek Witold Stępień, który w imieniu swoim, wojewody Jolanty Chełmińskiej i prezydenta Łodzi Hanny Zdanowskiej gratulował szefom WZL 1 sprowadzenia branżowego potentata do Łodzi, zapewniał o przychylności władz regionu wobec konsorcjum po ewentualnym podpisaniu umowy z Ministerstwem Obrony Narodowej. Łódzkie zakłady podpisały podobne listy intencyjne z innymi firmami, biorącymi udział w przetargu na dostawę śmigłowców: firmą Sikorsky i Agusta Westland. kwestię niewystarczającego angażowania weteranów walk o niepodległość do edukacji młodzieży szkolnej. Sygnalizowano problemy środowiska w skali całego kraju, w tym odkładanie od dwóch lat rozpatrzenia nowej ustawy o kombatantach i osobach represjonowanych. Senat Uniwersytetu Łódzkiego zebrał się na uroczystym posiedzeniu, żeby oficjalnie ogłosić zakończenie inwestycji, polegającej na budowie centrum dydaktycznego uczelni przy ul. Pomorskiej. W spotkaniu uczestniczyli parlamentarzyści, samorządowcy, reprezentanci innych łódzkich uczelni wyższych. Samorząd województwa łódzkiego reprezentował marszałek Witold Stępień. Nowoczesna aula na tysiąc osób, w której odbyło się uroczyste posiedzenie senatu, powstała właśnie w ramach projektu współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach programu Infrastruktura i Środowisko. Ale aula to tylko jeden z obiektów, powstałych w potężnym kompleksie dydaktycznym obok budowanego szpitala klinicznego. Otwieramy dziś jedno z najnowocześniejszych centrów dydaktycznych w Polsce i na pewno w Łodzi. A mamy takie perełki, jak laboratorium ruchu i wydolności fizycznej człowieka, którymi może pochwalić się tylko NASA i armia Stanów Zjednoczonych zachwalał prof. Paweł Górski, rektor uczelni. Budowę centrum rozpoczęto w 2010 r. Realizatorem prac budowlanych była firma Skanska. Inwestycja kosztowała ponad 60 mln zł. Chińczycy w Łódzkiem Marszałek województwa łódzkiego Witold Stępień przyjął delegację chińskich przedsiębiorców, której przewodniczył prezes Polsko-Chińskiej Izby Inwestycyjnej w Warszawie Zhang Mingfei. Marszałek zaprezentował chińskim przedsiębiorcom charakterystykę gospodarki w województwie, zachęcając do inwestowania w Łódzkiem oraz odwiedzania regionu nie tylko w celach biznesowych. Wcześniej chińska delegacja odwiedziła Łowicz, gdzie spotkała się z władzami oraz odwiedziła tamtejsze zakłady przetwórcze. Chińskim gościom zaprezentowano także tereny inwestycyjne na terenie Łowicza oraz gminy Dmosin. Po wizycie w Urzędzie Marszałkowskim goście udali się do Sieradza, gdzie również przedstawiono im możliwości inwestowania. 14\n17 Ziemia Łódzka Spółdzielcze laury Sportowcy u marszałka Sportowców z regionu, odnoszących największe sukcesy w ostatnim czasie zapaśniczkę Roksanę Zasinę, jej klubową koleżankę Annę Zwirydowską, panczenistę Zbigniewa Bródkę oraz lekkoatletę Adama Kszczota przyjęli marszałek województwa łódzkiego Witold Stępień oraz członek zarządu województwa Dariusz Klimczak i pogratulowali sportowcom sukcesów oraz wręczyli upominki. Roksana Zasina to zapaśniczka z klubu ZTA Francuzi z Nord w Łódzkiem Marcin Bugajski, członek zarządu województwa łódzkiego, spotkał się z przedstawicielami kuratoriów oraz liceów zawodowych i szkół policealnych z francuskiego regionu Nord Pas-de-Calais oraz Rhone-Alpes. Francuzi odwiedzili Urząd Marszałkowski, by porozmawiać o polskim systemie kształcenia zawodowego oraz możliwościach współpracy. Marcin Bugajski, witając gości, podkreślił znaczenie wykorzystania funduszy strukturalnych na dofinansowanie edukacji oraz wyraził zadowolenie z dotychczasowej Zgierz, zdobywczyni złotego medalu na mistrzostwach Europy w zapasach w Tbilisi. Zbigniew Bródka, wychowanek UKS Błyskawica Domaniewice, jest pierwszym Polakiem, który zdobył Puchar Świata w łyżwiarstwie szybkim, a na zakończonych właśnie mistrzostwach świata w Soczi wywalczył z drużyną brązowy medal. Adam Kszczot to halowy mistrz Europy w biegu na 800 m. współpracy z departamentem Nord. W spotkaniu uczestniczyła Anna Rabiega, przewodnicząca Komisji Nauki, Kultury i Sportu Sejmiku Województwa Łódzkiego. Mariola Mirecka, zastępca dyrektora Departamentu Kultury i Edukacji, przedstawiła system szkolnictwa zawodowego w naszym regionie. Z kolei Bartosz Rzętkiewicz, zastępca dyrektora Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, zaprezentował potencjał gospodarczy województwa oraz propozycje firm, zainteresowanych zorganizowaniem staży zawodowych dla uczniów z Francji. Marek Mazur, przewodniczący Sejmiku Województwa Łódzkiego, został laureatem w konkursie Samorządowiec spółdzielca. Wyróżnienie odebrał w Warszawie od wiceministra MSWiA Stanisława Rakoczego. Konkurs Samorządowiec spółdzielca organizowany jest przez Krajową Radę Spółdzielczą i redakcję magazynu Tęcza Polska. Podczas uroczystości obecni byli: dr Jerzy Jankowski przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego Krajowej Rady Spółdzielczej, Piotr Zgorzelski poseł na Sejm RP i przewodniczący Sejmowej Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej oraz patron honorowy konkursu Stanisław Rakoczy. Wśród laureatów z województwa łódzkiego byli także: Andrzej Stępień, starosta wieluński, oraz Jan Mielczarek, burmistrz Rzgowa. Jakość opieki zdrowotnej O jakości opieki zdrowotnej dyskutowano w Piotrkowie Trybunalskim podczas spotkania Ogólnopolskiego Zrzeszenia Szpitali Akredytowanych, a w Słoku koło Bełchatowa obradował XXX Okręgowy Zjazd Lekarzy Okręgowej Izby Lekarskiej w Łodzi. Spotkanie w Piotrkowie Trybunalskim zorganizowano pod hasłem Co daje jakość w opiece zdrowotnej, a uczestniczyli w nim m.in. Dariusz Klimczak, członek zarządu województwa łódzkiego, oraz Marek Mazur, przewodniczący Sejmiku Województwa Łódzkiego. Dyskutowano m.in. o bezpieczeństwie i standardach leczenia pacjentów, kosztach związanych z procesem doskonalenia i zwiększania poziomu jakości świadczonych usług oraz wpływie przepisów prawa i uregulowań zewnętrznych na jakość opieki w szpitalach. Z prac zarządu przygotował Wydział Informacji i Komunikacji Społecznej Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego 15\n18 Prawo amorząd przed sądem Przygotował dr Robert Adamczewski Opłaty targowe Skargę na uchwałę w przedmiocie stawek opłaty targowej wniósł jeden ze sprzedawców, kwestionując fakt, iż stawki opłaty targowej od sprzedaży poza targowiskiem miejskim zostały określone na poziomie pięciokrotnie wyższym niż stawki na targowisku miejskim. Odpowiadając na skargę rada wskazała, że podjęła decyzję o zróżnicowaniu stawek, ponieważ rozprzestrzeniający się dziki handel tworzy bałagan w centralnej części miasta, a także stanowi zagrożenie epidemiologiczne dla handlowców i klientów. Ponadto sprzedawcy z prywatnych targowisk odmawiali uiszczania opłaty targowej. Rozpoznając skargę WSA w Warszawie stwierdził, że gmina miała prawo tak uczynić w trosce o interes wszystkich mieszkańców. Jak zauważył sąd, rada gminy jest uprawniona do ustalania różnych stawek opłaty targowej na różnych targowiskach, ale zróżnicowanie wysokości tych opłat może mieć miejsce wyłącznie z uzasadnionych względów społecznych i gospodarczych. Sąd wskazał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych upoważnia gminę do stanowienia prawa miejscowego i opłat targowych, a zatem miasto może organizować działalność targowiskową i kształtować stawki podatkowe. W analizowanym natomiast przypadku zróżnicowanie opłat przez miasto zostało dokonane na podstawie jasnych i logicznych kryteriów. Gmina wskazała, że uchwała ma na celu uporządkowanie handlu na terenie miasta i zapewnienie bezpieczeństwa i higieny (sygn. akt VIII SA/Wa 876/12). VAT od przystanków autobusowych Rada gminy podjęła uchwałę, w której określiła stawki opłat za korzystanie z przystanków. W związku z tym lokalny zakład komunikacyjny wystąpił o interpretację, czy od pobieranych opłat za korzystanie z przystanków musi odprowadzać 23-proc. VAT. Zakład był zdania, że nie ma takiego obowiązku, ponieważ przewoźnicy ponoszą opłaty tylko na podstawie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Pobierane opłaty mają więc charakter administracyjny. Zakład powołał się na art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym nie uznaje się za podatnika VAT organów władzy publicznej oraz urzędów je obsługujących w zakresie realizowanych przez nie zadań, które nałożone zostały odrębnymi przepisami prawa i do realizacji których zostały powołane. Wyjątek dotyczy czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych, ale w tym wypadku jak twierdził zakład gmina nie zawiera z przewoźnikami takich umów na korzystanie z przystanków. Izba Skarbowa zajęła odmienne stanowisko, uznając, że opłaty nie są związane z wykonywaniem władzy publicznej i dlatego gminny zakład powinien odprowadzić od nich VAT do urzędu skarbowego. Rozpoznający skargę WSA w Krakowie zgodził się z zakładem i uchylił interpretację izby. Stwierdził, że opłaty za korzystanie z przystanków nie podlegają podatkowi VAT, co wynika z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT. Sąd podkreślił, że pobieranie opłat jest związane z zapewnieniem mieszkańcom transportu zbiorowego. Miasto ma taki obowiązek i nie ma swobody w wydawaniu pieniędzy z opłat, bo mogą być one przeznaczone tylko na cele wskazane w ustawie o publicznym transporcie drogowym. Również NSA stwierdził, że opłaty pobierane przez zakład na rzecz gminy wykonującej zadania z zakresu władzy publicznej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Podkreślił, że zapewnienie mieszkańcom transportu publicznego to zadanie nałożone na gminę przez ustawę, a opłaty pobierane w związku z tym zadaniem są daniną publiczną. NSA dodał, że opłaty pobierane przez zakład byłyby opodatkowane VAT, gdyby gmina zawarła umowę z przewoźnikami, i to na jej podstawie pobierałaby opłaty za korzystanie z przystanków. W tym wypadku jednak tak nie było (sygn. akt I FSK 687/12). Bezrobotny bez zasiłku Starosta wydał decyzję przyznającą zainteresowanemu status bezrobotnego, jednocześnie jednak odmówił mu przyznania prawa do zasiłku. W stanie faktycznym sprawy skarżący zgłosił się r. do urzędu pracy, ponieważ pierwsze dwa dni miesiąca były wolne od pracy (sobota i niedziela). W rezultacie zabrakło mu 4 dni z wymaganych 365, koniecznych do przepracowania w ciągu ostatnich 18 miesięcy przed rejestracją w urzędzie pracy. W uzasadnieniu decyzji starosta wskazał, że art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji uprawnień do uznaniowego rozstrzygania. Nawet gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego 365- dniowego okresu uprawniającego do zasiłku, organ musi odmówić prawa do zasiłku. Decyzję tę podtrzymał wojewoda. Jednak WSA w Poznaniu uwzględnił skargę i uchylił obie decyzje. W ocenie WSA organy administracji dokonały błędnej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, przyjmując w sposób dorozumiany, że okres 18 miesięcy, w ciągu którego bezrobotny ma łącznie przez co najmniej 365 dni spełniać warunki określone w ustawie, musi przypadać bezpośrednio przed dniem zarejestrowania się danej osoby w charakterze bezrobotnego. Ustawodawca w analizowanym przepisie takiego wymogu bezpośredniości nie umieścił. W tym przepisie nie używa słowa bezpośrednio, jak to czyni się w innych przepisach ustawy. Ogranicza się do wskazania, że chodzi o 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Niedopuszczalna jest wykładnia, ścieśniająca termin miesięcy poprzedzających jedynie do miesięcy bezpośrednio poprzedzających. Zatem, w ocenie WSA, osoba, która legitymuje się odpowiednio długim stażem, ma prawo do zasiłku, nawet jeśli z opóźnieniem złoży wniosek o zarejestrowanie się jako bezrobotna i przyznanie prawa do świadczenia. Nie może być jednak wątpliwości, że otrzymałaby zasiłek, gdyby złożyła wniosek bezpośrednio po utracie pracy (sygn. akt IV SA/Po 5/13). 16\n19 Kultura INFORMUJE 5.05 Zgierz MUZEUM SZTUK ULICZNYCH Stowarzyszenie Wielokulturowy Zgierz w ramach programu Akademia Orange zaprasza 5 maja na otwarcie Wolnego Muzeum Sztuk Ulicznych, które prawdopodobnie powstanie na placu przy ul. Długiej i Narutowicza w Zgierzu. Muzeum będzie można zwiedzać do 2 czerwca Smardzewice Z KSIĄŻKĄ NA WALIZKACH W Gminnej Bibliotece Publicznej w Smardzewicach 9 maja o godz w ramach projektu Z książką na walizkach odbędzie się spotkanie z Marcinem Brykczyńskim, pisarzem i tłumaczem książek nie tylko dla dzieci Ozorków SE-MA-FOR FILM FESTIVAL ON TOUR W ramach SE-MA-FOR Film Festival On Tour 2013 w piątek 10 maja w czytelni przy ul. Listopadowej 6b oraz bibliotece przy ul. Mielczarskiego 17 w Ozorkowie odbędą się projekcje filmowe i warsztaty Pabianice ZAŚPIEWAJMY O MIŁOŚCI Na koncert pełen romantycznych wrażeń w rytmie wiedeńskiego walca i węgierskiego czardasza Miejski Ośrodek Kultury im. Zbigniewa Herberta w Pabianicach zaprasza 10 maja o godz Podczas koncertu wystąpią utalentowani, charyzmatyczni soliści zespołu Operus Arte Skierniewice ZDARZENIE NIEMOŻLIWE Galeria BWA w Skierniewicach zaprasza 10 maja o godz na wernisaż wystawy Dory Hary Zdarzenie niemożliwe. Malarstwo abstrakcyjne na płótnie jedwabnym towarzyszącej 14. Międzynarodowemu Triennale Tkaniny. Wystawa czynna do 26 maja 2013 r. //////////////////////////////////////////////////////////////// Kutno LIPNICKA I PORTER 16 maja o godz w Kutnowskim Domu Kultury odbędzie się koncert Anity Lipnickiej i Johna Portera Kobieta z przeszłością, mężczyzna po przejściach Łęczyca NUTKI ZŁOTEJ JESIENI Dom Kultury w Łęczycy 18 maja zaprasza na IV Przegląd Ruchu Artystycznego Seniora Nutki Złotej Jesieni, który rozpocznie się o godz Głowno 3 FESTIWAL ORKIESTR DĘTYCH Miejski Ośrodek Kultury w Głownie zaprasza 26 maja o godz na 3. Festiwal Orkiestr Dętych Głowno 2013, który odbędzie się w sercu miasta, na terenie zrewitalizowanego pl. Wolności Kobiele Wielkie O PIÓRO REYMONTA Wszyscy uprawiający amatorsko twórczość literacką mają szansę wziąć udział w VIII edycji Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego O Pióro Reymonta organizowanego przez Gminny Ośrodek Kultury i Sportu w Kobielach Wielkich. Prace należy przesłać do 31 maja. Rozwiązanie konkursu i wręczenie nagród nastąpi 25 sierpnia. REGIONALNA AKADEMIA KADR KULTURY ZAPRASZA NA MAJOWE SZKOLENIA: Budowanie strategii w instytucjach kultury cz. I Warsztat mówcy: Świadoma autoprezentacja Warsztat mówcy: Mów tak, żeby słuchali o wystąpieniach publicznych Budowanie strategii w instytucjach kultury cz. II Badania marketingowe w instytucjach kultury Majowy Kalejdoskop w nowej szacie graficznej autorstwa Pauliny Narolewskiej-Taborowskiej i w pełnym kolorze! Bohaterką numeru jest Monika Kuszyńska, która w wywiadzie opowiada m.in. o tym, że: Wszystko zaczęło się na nowo od pojedynczych, kameralnych koncertów. Zrozumiałam wówczas, że moja muzyczna pasja jest silniejsza niż strach i kompleksy, a skoro są na tym świecie ludzie, którzy chcą mnie słuchać, to może warto śpiewać Przedbórz Miejska Biblioteka Publiczna im. Marii Konopnickiej w Przedborzu, konkurs plastyczny Rany Julek! Za co lubię Juliana Tuwima. Termin składania prac: 6 maja Osjaków Gminna Biblioteka Publiczna w Osjakowie, Konkurs Recytatorski dla dzieci Recytacja na wesoło Juliana Tuwima Aleksandrów Łódzki Biblioteka Publiczna im. Jana Machulskiego i Partnerstwo na Rzecz Aleksandrowa Łódzkiego, Tuwimowskie graffiti tworzone na murze ogrodu biblioteki Tomaszów Mazowiecki Miejska Biblioteka Publiczna w Tomaszowie Mazowieckim, VIII Powiatowy Konkurs Literacko-Plastyczny pt.: Julian Tuwim..., ja i moja Mała Ojczyzna. Termin nadsyłania prac: 15 maja. WIĘCEJ NA PORTALU Pismo Samorządowe Województwa Łódzkiego 17\n20 Podróże Z parasolką po Tokio (Korespondencja własna z Japonii) Pomysłowość Japończyków nie zna granic. Zapracowane i zabiegane społeczeństwo japońskie wypracowało nieskończoną liczbę usług i rozwiązań, pozwalających na zapewnienie swoim obywatelom wyższego poziomu życia. Życie w Tokio na pierwszy rzut oka nie różni się od życia w przeciętnej metropolii korki, zatłoczone centra handlowe, ludzie zajęci swoimi sprawami spiesznie mijają się na ulicach, ściskając w dłoniach coraz to bardziej wymyślne telefony komórkowe, na pozór niezainteresowani otaczającą rzeczywistością. Po bliższym przyjrzeniu się temu miastu i jego mieszkańcom uderza jednak ich praktyczne podejście do życia, które przejawia się na każdym kroku w postaci oryginalnych rozwiązań, ułatwiających życie przeciętnego obywatela. Pomysłowość Japończyków nie zna granic. Przemierzając ulice Tokio wydaje się, że mają zaspokojone wszelkie potrzeby, by funkcjonowanie we wspólnej przestrzeni było przyjemne i bezproblemowe. Jednym z niecodziennych pomysłów jest powszechna obecność kuchenek mikrofalowych zarówno w biurach oraz na uczelniach, jak i w sklepach spożywczych oraz supermarketach. Każdy sklep, który 18 w swojej ofercie posiada jedzenie na wynos, może swoim klientom podgrzać posiłek na miejscu. Kupujący mogą bezpłatnie skorzystać z kuchenek mikrofalowych, gorącej wody oraz papierowych ręczników, jak również z możliwości zjedzenia posiłku na miejscu. Każdy bowiem sklep, nawet najmniejszy, ma w wyposażeniu kilka stolików i krzeseł. Takie rozwiązanie jest zapewne jednym z powodów, z których rzadko można spotkać Japończyka jedzącego na ulicy. Ludzie chętnie żywią się na mieście, co widać zwłaszcza w porze lunchu, kiedy każda restauracja duża czy mała przeżywa oblężenie, a klienci w pośpiechu ustawiają się w długich kolejkach, co nie jest jednoznaczne z jedzeniem czegokolwiek na ulicy. Nawet jeśli lunch jest skromnym zestawem, kupionym w supermarkecie, traktowany jest jak pełnowartościowy posiłek, który należy zjeść w odpowiednich warunkach, chociaż mamy do dyspozycji tylko niewygodne krzesełko i kawałek blatu w sklepie. Obecność konwww.lodzkie.pl/ziemia cernów, takich jak McDonald s, Burger King czy MOS Burger, nie wpłynęła na kulturę jedzenia mieszkańców i pomimo popularności szybkich dań, są one jedzone w spokoju w restauracjach, a nigdy w pośpiechu na ulicy. Zmierzając ulicami Tokio, nie spotkamy również nikogo spacerującego z papierosem, bo według zasad przyjętych w 2002 r. w stolicy obowiązuje zakaz palenia poza wyznaczonymi strefami, a niestosowanie się do prawa może okazać się bardzo kosztowne (ok. 20 tys. jenów 700 zł). Jednym z rozwiązań ułatwiających życie zarówno osobom palącym, jak i niepalącym, którym oszczędzona zostaje wątpliwa przyjemność wdychania dymu papierosowego mijanego przechodnia, są specjalne obszary, gdzie palacze mogą oddać się swojemu nałogowi bez narażania się na karę grzywny. Po bliższym zapoznaniu się z japońskimi zwyczajami, zachwyca wysoki poziom obsługi w sklepach i restauracjach.


"Biało-czerwony" Londyn. Polscy kibice na Wembley | Głos Wielkopolski\n"Biało-czerwony" Londyn. Polscy kibice na Wembley\nZAG 16 października 2013, 11:44\nPolscy kibice na Wembley Orange sport/x-news\nPolscy kibice tłumnie stawili się na ostatnim meczu reprezentacji Polski w eliminacjach mistrzostw świata. Okolice stadionu Wembley zapełniły się fanami w biało-czerwonych barwach jeszcze przed rozpoczęciem spotkania z Anglią. Na londyńskim obiekcie zasiadło około 18 tysięcy fanów z Polski.


Przysmaki Karolki: PALUSZKI ZIEMNIACZANE Z DIPEM RZODKIEWKOWYM\nPALUSZKI ZIEMNIACZANE Z DIPEM RZODKIEWKOWYM\nNiby nic takiego, ot ziemniaki i serek homogenizowany, a jednak za sprawa dodatkow apetyczna przekaska. W sam raz na zblizajace sie kibicowanie przed telewizorem ;)\nZiemniaki kroimy jak frytki, osuszamy, dokladnie mieszamy z oliwa (okolo 2 lyzki wystarcza), solimy. Nastepnie mozemy podzielic je na porcje, ktore odpowiednio "przyprawiamy" Czesc mozemy posypac sezamem, druga ziolami, nastepna kminkiem itp\nZiemniaki ukladamy na blache i pieczemy okolo 25-30 minut w temperaturze 220°C\nRobimy dip z serka homogenizowanego, do ktorego dodajemy starte na duzych oczkach rzodkiewki. Doprawiamy sola i pieprzem, mozemy dodac ziola lub kilka ziaren slonecznika.\nPo upieczeniu ziemniaki wykladamy do miseczek i zajadamy z dipem.\nAutor: karolka o 22:07\nEtykiety: cos na zab, rzodkiewka, warzywa, ziemniaki


Opinie Alladyn - Czyszczenie dywanów Rzeszów Opinie o różnych firmach\nLiczba wyszukiwań: 392, ostatnio odwiedzony dnia: 21/07/2018\nZapraszamy do zaznajomienia się z oferta przedsiębiorstwa Alladyn, które funkcjonuje na obszarze Rzeszowa. Jesteśmy placówką prosperującą od kilku lat i kierującą się doświadczeniem. W skład oferowanych przez nas działań wchodzi między innymi kompleksowe czyszczenie powierzchni typu wykładziny, dywany oraz tapicerki – samochodowe i meblowe. Jesteśmy firmą, która chętnie podejmie się zarówno drobnych prac usługowych jak także i bardziej zaawansowanych zleceń. Pozostajemy otwarci na Państwa indywidualne sugestie oraz konkretne zapotrzebowanie. Zachęcamy do wglądu w naszą propozycję zawartą bezpośrednio w naszym serwisie.\nopinie o Alladyn - Czyszczenie dywanów Rzeszów\nautor: Czy wiesz coś o Alladyn - Czyszczenie dywanów Rzeszów?\nPracujesz lub kiedyś pracowałeś w firmie Alladyn - Czyszczenie dywanów Rzeszów? A może korzystałeś z usług czy produktów firmy? Zapraszamy do napisania kilku słów o swoim doświadczeniu czy współpracą. Pomóż osobom które interesują się podjęciem pracy u tego pracodawcy.


K-Mix już w sprzedaży - Kontroleryzm.pl\n13 stycznia 2016 Aske Hardware\nTym co wyróżnia K-Mix na tle podobnych produktów jest fakt, iż wszystkie ruchome części, takie jak pokrętła czy suwaki, zostały tu zastąpione gumowymi paskami i kołami rozpoznającymi miejsce nacisku, przypominającymi te znane z kontrolera Quneo. Takie rozwiązanie nie tylko zwiększa funkcjonalność kontrolera, ale też znacznie ułatwiaja transport (można po prostu wrzucić go do plecaka, nie martwiąc się o to, że urwiemy jakiś suwak). K-Mix wyposażony został również w osiem wejść audio (sześć TRS i dwa combo z przedwzmacniaczem mikrofonowym) oraz dziesięć wyjść (osiem TRS z tyłu urządzenia i stereofoniczne wyjście słuchawkowe). Na tylnym panelu znajdziemy również złącza USB oraz Expand. Pierwsze służy do komunikacji z komputerem, drugie pozwala na podłączenie KMI MIDI Expander – przystawki wzbogacającej urządzenie o pełnowymiarowe złącza MIDI In/Out. Oba złącza mogą również posłużyć do podłączenia zasilania. Wisienką na torcie jest zaś wbudowany zestaw pięciu efektów: Compressor/Limiter, Gate, Pan, EQ i Reverb.\nUrządzenie może działać jako kontroler i interfejs audio w programie DAW lub jako samodzielny mikser. Warto jednak zauważyć, że w chwili obecnej K-Mix oferuje pełną współpracę jedynie z systemem OS X. Posiadacze komputerów z systemem Windows mogą wprawdzie korzystać z niego jako z kontrolera MIDI, jednak nie mają dostępu do funkcji interfejsu audio i dołączonego edytora. Jak na razie nie wiadomo kiedy (jeśli w ogóle) sytuacja ta ulegnie zmianie.\nK-Mix został wyceniony przez producenta na $579 ($20 mniej, niż zapowiadano) i można go nabyć na oficjalnej stronie firmy KMI.


Równoważnia w konkursie „Siła Kobiet” « Równoważnia\nDługo wyczekiwane przez nas głosowanie internautów w konkursie Vichy właśnie ruszyło. Na stronie www.poczujswojasile.pl możecie oddać swój głos na naszą organizację (startujemy w kategorii „Kobiety dla biznesu” jako piąta z listy fundacja) i pomóc nam w walce o grant 20 000 zł. Liczymy na Was! Pamiętajcie też, że liczy się każdy głos, oddany każdego dnia – do 20 marca.\nGłosowanie jest proste, głosy oddajemy na stronie internetowej, nie ma potrzeby pobierania żadnej aplikacji. Działa na większości przeglądarek, telefonach, tabletach – każdy głos się liczy na naszą korzyść 🙂\nDokładna instrukcja głosowania jest taka:\n1. Przejdź na sam dół strony www.poczujswojasile.pl na formularz głosowania.\n2. Wpisz swoje dane, zwracając uwagę na adres mailowy (codziennie jeden głos może zostać oddany na jeden adres mailowy).\n3. Wybierz organizacje, na które chcesz zagłosować. W kategorii Kobieta dla biznesu wybieramy oczywiście Równoważnia, ale koniecznie zaznacz też organizacje w pozostałych kategoriach.\n4. Zaznacz okienka – zapoznania z regulaminem i zgody na przetwarzanie danych. Okienka „zaznaczone” zmieniają kolor na szary.\n5. Zaznacz okienko „Nie jestem robotem”. System może (ale nie zawsze to robi) poprosić cię o dodatkową weryfikację poprzez zaznaczenie okienek (np z samochodami) na obrazku).\nKiedy poprawnie oddasz głos, system poinformuje cię „zgłoszenie wysłane”.\nNa co przeznaczymy wygrane pieniądze? Przede wszystkim na uruchomienie „Szkoły Od-Rodzenia”, dedykowanej kobietom powracającym do pracy po okresie związanym z wychowaniem dziecka. Warsztaty staną się naturalną pomocą dla kobiet przygotowujących się do powrotu do pracy (jak szkoła rodzenia to w tej chwili standardowy etap przygotowań do przyjęcia na świat dziecka). Drugi z planowanych projektów to „Co robią mamy?”, skierowany do najmłodszych kobiet, nawet w wieku przedszkolnym. Fundacja chce przeciwdziałać tendencji panujących na rynku książek dla dzieci, na którym na ponad 5 tys. książek aż ¼ nie zawiera żadnej postaci żeńskiej! Stąd pomysł na serię warsztatów kierowanych do częstochowskich przedszkoli, w których chcemy pokazać najmłodszym, jak wiele opcji zawodowych w rzeczywistości mają kobiety i jak konsekwentnie potrafiły po nie sięgać w historii.\nTak więc – nie czytaj już więcej, głosuj! 😉\nPanel dyskusyjny: Czy częstochowianki mają równe prawa?


Centrum Medycyny Nieinwazyjnej w Gdańsku - Architektura-murator\nArchitektura MuratorProjektyCentrum Medycyny Nieinwazyjnej w Gdańsku\nBudynek będzie mieć sześć kondygnacji nadziemnych i jedną podziemną, a jego powierzchnia całkowita wyniesie ponad 80 tys. m2. Do obiektu przeniesie się 20 oddziałów, których siedziby rozproszone są dziś po całym terenie Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego. Znajdzie się w nim osiem sal operacyjnych i blisko 800 łóżek dla pacjentów. Aby doświetlić wnętrza, architekci zaproponowali użytkowe patia i zewnętrzne, „wydrążone” w bryle tarasy. Przy patiach od strony ciągów komunikacyjnych powstaną przestrzenie ogólnodostępne: pokoje pobytu dziennego i lokale usługowe.\nNa osi głównego wejścia znajdzie się centralne patio, przy którym zaplanowano m.in. kawiarnię. Źródło: materiały prasowe inwestora\nElewacje skomponowane zostały z pasów okien i płyt systemowych. Poszczególne wnętrza chronić mają przed słońcem markizorolety. Źródło: materiały prasowe inwestora


Home » Cyklicznie • Dukt » Jacek Bierut: Dukt 18\nKarol Karol Październik 8, 2011 Cyklicznie, Dukt No comments\nA gdybym nie napisał tego Duktu, czy świat by się zawalił? Oczywiście. Skąd się bierze myślenie, że pisarz swoim pisaniem, czuciem, czymś tam jeszcze, bierze tajemnicze ?coś? na swoje barki, uwalniając nieco resztę świata od choćby cząstki straszliwego ciężaru? Albo nadaje tej reszcie świata choć odrobinę porządku. Albo przekierowuje tę resztę świata na właściwsze tory. Myślenie rzadkie, ale spotkałem się z nim ostatnio (na żywo) i trochę mnie ono zauroczyło, trochę rozbawiło, ale właściwie w ogóle nie zastanowiło. Bo nie ma się nad czym zastanawiać. Życzeniowość pisarzy próbujących nadać jakiś sens swoim zwykle mocno wyczerpującym zajęciom (pracy!) nie jest wcale taka ciekawa, żeby się aż nad nią zastanawiać.\nAle może coś jest na rzeczy i rzeczywiście sprawdzimy, co się stanie, jeśli w tym miesiącu nie ukaże się kolejny odcinek Duktu? Z przyjemnością wysnułbym tu katastroficzne wizje w rodzaju WIG-u 20 na poziomie 1700 punktów, wygranej PiS-u w wyborach parlamentarnych, złamania drugiej nogi przez pewnego mojego kolegę, nie mówiąc już o katastrofach komunikacyjnych, pogromach na tle etnicznym i klęskach żywiołowych, albo nawet straszliwej sekwencji wybuchów wulkanów (jak w mojej czekającej na wydanie powieści, zatytułowanej ?Pornofonia?) lub oberwaniu w głowę kostką brukową z ręki dziecka (jak w mojej czekającej na wydanie powieści, zatytułowanej ?Hajs?), lub dostaniem się w niepowołane ręce szczątka Arki Przymierza (jak w mojej czekającej na wydanie powieści, zatytułowanej ?Japa, koniu?), ale przecież nie mogę tego zrobić, nie mogę nie napisać tego Duktu, bo jeszcze się sprawdzi. A tego przecież nie chcemy. Nie wezmę tego na siebie. Tej odpowiedzialności. Dlatego wypada mi jednak podjąć jakiś temat i coś napisać.\nA skoro tak, i skoro już jesteśmy przy ?owej? życzeniowości pisarzy, zasygnalizuję, że poza wieloma innymi rzeczami, które mnie dotykają, zastanawiają i tak dalej, odczuwam pewien brak. Nie jeden, oczywiście, ale tym jednym chciałbym się z Państwem podzielić. Wrocławskie Studium Literackie, długie lata organizowane przez tandem Orskich, zniknęło już dość dawno temu (czyt. straciło finansowanie). Szkoda. Mieliśmy we Wrocławiu okazję regularnie spotykać znakomitych autorów, dobieranych według klucza, który mi bardzo odpowiadał. Decydowała przede wszystkim jakość prezentowanych książek. Nie interesy wydawcy. Nie zobowiązania towarzyskie. Nie głupawe podziały polityczne i ?światopoglądowe?. Nawet nie (tfu) pokoleniowe. Trafiłem na jedno z pierwszych spotkań autorskich z tego cyklu dzięki skromnemu plakacikowi wywieszonemu na płocie z blachy falistej. Wzięła mnie ta falistość. Potem już starałem się być. Jak i wielu i wiele innych. W mieście, oczywiście, wciąż się sporo dzieje, w Tajnych Kompletach i Fundacji im. Karpowicza robimy, co możemy i znacznie więcej, inni też się starają, ale Wrocławskiego Studium Literackiego brak. Brak i już. Bardziej niż Adama Małysza w powietrzu. Bardziej niż Legii Warszawa w I Lidze. Choć mniej niż dzieł zebranych Leopolda Buczkowskiego. Zatem, jeśli pisząc jednak ten felieton, zażegnałem te wszystkie okropne katastrofy, może w nagrodę komuś, kto w tym względzie ma jakąś siłę sprawczą, z góry lub z dołu, przyjdzie do głowy pomysł ?WSL reaktywacja?. Oby. Gwarantuję, że warto.


ZPKB £añcut - Wspó³praca-firmy budowlane\nProjekty, w których wykorzystuje siê setki, a nawet tysi¹ce metrów kwadratowych marmuru do pokrycia posadzek i ok³adzin œciennych mog¹ byæ realizowane z powodzeniem przy spe³nieniu okreœlonych warunków:\nMateria³ musi posiadaæ doœæ spójne t³o i w miarê równomierny wzór. Du¿e budynki sk³adaj¹ siê z licznych holi, d³ugich korytarzy, biur i pomieszczeñ rozmieszczonych na ró¿nych piêtrach po³¹czonych pokaŸnymi klatkami schodowymi. W celu osi¹gniêcia efektu jednorodnoœci wizualnej, zarówno wszystkie posadzki, jak i ok³adziny œcienne musz¹ charakteryzowaæ siê jednolitym wygl¹dem.\nMateria³ musi mieæ mocn¹ strukturê, byæ odpornym na œcieranie oraz posiadaæ niski poziom nasi¹kliwoœci, aby wytrzymaæ nasilony ruch pieszy, upadanie ciê¿kich przedmiotów, rozlewanie cieczy, zabrudzenia ¿ywnoœci¹, które mog³yby doprowadziæ do zaplamienia, porysowania, a nawet pêkania i odpryskiwania kamienia.\nMateria³ musi pochodziæ bezpoœrednio od w³aœcicieli kamienio³omów, co zapewni dostêpnoœæ odpowiedniej wielkoœci bloków do produkcji p³yt w ustalonym terminie.\nProces produkcji i monta¿u musi zostaæ przeprowadzony prawid³owo oraz zgodnie z ustalonym harmonogramem.\nCena materia³u, produkcja elementów na wymiar oraz monta¿ musz¹ wpisywaæ siê w planowany bud¿et inwestycji.\nZPKB to idealny partner dla firm budowlanych rozpoczynaj±cych realizacjê du¿ych projektów, takich jak hotele, osiedla mieszkaniowe, galerie handlowe czy centra kongresowe. Nasza metoda pracy, stworzona w oparciu o wieloletnie doœwiadczenie sk³ada siê z nastêpuj¹cych kroków:\nWstêpne zapoznanie siê z projektem maj¹ce na celu ustalenie najbardziej pasuj¹cej odmiany kamienia pod k¹tem wizualnym, technicznym i kosztowym.\nPozyskanie odpowiednich bloków w kamienio³omach oraz nadzorowanie ca³ego procesu wytwarzania p³yt lub p³ytek.\nKontrola jakoœci, pomiar i klasyfikacja p³yt lub p³ytek przed wysy³k¹.\nOrganizacja transportu z kraju pochodzenia do naszej firmy.\nProdukcja elementów gotowych zgodnie z rysunkami technicznymi dostarczonymi przez architekta.\nRygorystyczna kontrola jakoœci elementów gotowych.\nOrganizacja transportu elementów gotowych z naszej firmy do miejsca, w którym odbywa siê monta¿. Ten punkt obejmuje w³aœciwe pakowanie zapewniaj¹ce bezpieczn¹ dostawê.\nMonta¿ elementów zgodnie z obowi¹zuj¹cymi standardami jakoœci.\nZapewnienie dokumentów w postaci instrukcji i przewodników z zakresu pielêgnacji marmuru, obejmuj¹cych szereg tematów zwi¹zanych z odpowiednimi œrodkami ostro¿noœci, które nale¿y podj¹æ w celu prawid³owego czyszczenia oraz konserwacji kamienia naturalnego.