Cuda niewidy. Co widzą niewidomi? Jakie trudności napotyka osoba niewidoma w codziennym życiu? – Zwierciadlo.pl\n"Nie jest złe to moje życie. Nie jest pewnie łatwe, ale z ręką na sercu – kto może powiedzieć, że ma łatwe życie?" Robert Zarzecki. (Fot. Maciej Stanik/Wp.pl)\nWiedziałem, że tracę wzrok. Okej, ale przecież nie dziś, nie jutro. Jednak wada postępuje. Najgorsza jest niepewność, czy stracę wzrok całkowicie, kiedy… Ludzie, którzy mnie spotykają, widzą uśmiechniętego człowieka. Pokazuję im, że nie ma rzeczy niemożliwych – mówi Robert Zarzecki. Masażysta, tenisista, żeglarz, mąż i ojciec.\nNie widzę. Właściwie prawie nie widzę. Choroba postępuje. Cierpię na wrodzone barwnikowe zwyrodnienie siatkówki. Moja mama ma dobry wzrok. Ale jej ojciec, odkąd pamiętam, był niewidomy. To wada, która przenosi się na męskich potomków. Mam trzech braci – dwóch z tą samą chorobą, trzeci tego prezentu nie dostał. I dwie siostry. One widzą dobrze, każda z nich ma syna i córkę. Syn jednej jest zdrowy, syn drugiej ma tę samą chorobę co my.\nZawsze źle widziałem. Miałem o 40 proc. zmniejszone pole widzenia, wiedziałem, że to się pogłębia, ale specjalnie się nad tym nie zastanawiałem. Prowadziłem normalne życie, grałem w siatkówkę, badmintona, byłem aktywny.\nPo kilku latach w zwykłej podstawówce poszedłem do szkoły dla słabowidzących. Do Warszawy. Od 12. roku życia byłem w internacie. Rodzice mieli świadomość, że jeśli zostanę w „normalnej” szkole, to oczywiście ją skończę, ale niczego się nie nauczę. Bo nikt nie będzie ode mnie niczego wymagał. Nawet prac domowych nie musiałem robić. Słabo widzi? Ma tróję, zawsze zda. Taka taryfa ulgowa, ale bez sensu, źle rozumiana. A tutaj trafiłem na wyjątkowych pedagogów i wychowawców, nauczycieli, którzy zainwestowali we mnie swój czas, zaangażowali się w mój rozwój. Interesowała ich moja przyszłość, dzięki nim dokonałem wielu ważnych wyborów. Miałem szczęście.\nSzybko odciąłem pępowinę, musiałem być samodzielny. Odkąd skończyłem 18 lat, żyję na własny rachunek. Niedawno pierwszy raz poprosiłem rodziców o drobną pożyczkę, szybko ją zwróciłem. A w zeszłym roku w maju zabrałem ich na wycieczkę do Rzymu, sam wszystko zaplanowałem. Pierwszy raz lecieli samolotem, bardzo byli szczęśliwi. Mam wrażenie, że nabrali apetytu na życie.\nLubię, kiedy się dzieje\nPo maturze próbowałem zdawać do szkoły teatralnej, nie udało się, poszedłem więc za swoją ówczesną dziewczyną, dziś żoną, do Siedlec. Ona studiowała polonistykę, ja pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą. Łączyłem to z pracą, dojeżdżałem czasem do Warszawy. I dorabiałem przepisywaniem prac magisterskich na komputerze. Dzięki szkole dla słabowidzących miałem opanowaną technikę szybkiego, bezwzrokowego pisania. Zaraz po studiach zatrudniłem się w szkole podstawowej. Byłem „świetliczanką” w – zawsze się śmiałem – świetlicy czeczeńskiej. Wtedy do szkół w okolicy Góry Kalwarii wysyłano dzieci z ośrodka dla uchodźców. W pierwszym roku miałem mniej więcej 30 dzieci czeczeńskich i trójkę polskich. Prowadziłem też lekcje muzyki, mogłem, bo skończyłem studia podyplomowe. A w weekendy robiłem jeszcze uprawnienia instruktora teatralnego.\nDlaczego tyle tego? Mam wrażenie, że im więcej się dzieje, tym bardziej mnie to nakręca. Kiedy w świetlicy miałem kilkoro dzieci, byłem wykończony. A jak latała ich dwudziestka i trzeba było całe to towarzystwo opanować, czułem się świetnie.\nAle choroba postępowała, praca w szkole powoli stawała się niemożliwa. Umówiłem się z dyrektorką, że kiedy poczuję, iż mój wzrok się pogarsza, że nie mogę wziąć za dzieci odpowiedzialności, odejdę. Tak właśnie zrobiłem. Pod koniec roku szkolnego, kiedy już wiedziałem, że jest coraz gorzej, podjąłem pracę na Niewidzialnej Wystawie. To taka specyficzna, interaktywna podróż po świecie, w którym trzeba radzić sobie za pomocą zmysłów dotyku, słuchu i węchu – bez wzroku. Nie było wtedy łatwo. Po szkole dojeżdżałem do Warszawy, tam oprowadzałem grupy po wystawie, znowu pod Warkę, spać, od rana to samo.\nKiedy zrezygnowałem ze szkoły, żona zasugerowała, żebym spróbował sił w masażu. Wstawałem o 4.40, o 5 miałem pociąg do Warszawy, potem metrem na Młociny i autobusem do Lasek, gdzie uczyłem się masażu. Potem jechałem po syna do przedszkola. Syn wiedział, że w pociągu w pewnym momencie odcina mi zasilanie. Zasypiałem, nie dało się inaczej.\nDziś jestem już na bardziej stabilnym etapie życia. Mam swój gabinet, pracuję, ten gabinet to nasze drugie dziecko, bo i żona jest zaangażowana, prowadzi sprawy organizacyjne, ja jestem, jak się śmiejemy, siłą roboczą. Prowadzę też Fundację „Widzimy Inaczej”. Rok temu też w ramach fundacji otworzyliśmy Akademię Tenisa Niewidomych i Słabowidzących.\nOd marca, po lockdownie, kiedy siłą rzeczy nie pracowałem, poczułem, że jakiś marazm zaczyna się wkradać do mojego życia. Za dużo spokoju. Nie lubię tego, wolę, jak coś się dzieje. No i teraz się znowu dzieje. Zaraz będzie międzynarodowy dzień tenisa, w czterech miastach organizujemy pokazy tenisa dla niewidomych, muszę wszystko przygotować logistycznie, zaplanować, którzy trenerzy z którymi zawodnikami itd. Tydzień później znowu duże wydarzenie, konferencja, w której bierzemy udział jako wystawcy.\nZacząłem grać na studiach, poznałem wówczas dziewczynę, która tenis dla niewidomych wprowadzała do Polski. Początkowo grałem jako zawodnik jej stowarzyszenia i wspólnie staraliśmy się promować ten piękny sport. Po trzech latach nasze ścieżki się rozeszły, pomyślałem: „Trudno, będę sobie grał sam z trenerem”. Ale kilka osób za mną poszło. Dołączali kolejni i stwierdziłem, że muszę coś z tym zrobić. Dlatego powstała akademia, w skrócie ATNiS. Chodzi nam o to, by przekuwać niepełnosprawność w atut. Chcemy, by osoby z niepełnosprawnościami cieszyły się życiem, spełniały marzenia, szlifowały talenty, zdobywały wiedzę. Ale by tak się działo, muszą mieć ku temu odpowiednie warunki. Chcemy więc robić szum wokół dostępności, wyjaśniać, jakiej pomocy potrzebują osoby niepełnosprawne, wspierać je i motywować.\nTo właściwie zabawne, bo dawniej tenis wydawał mi się nudny. Jednak kiedy zacząłem grać, zmieniłem zdanie. Tenis dla niewidomych jest zbliżony do tego „prawdziwego”, ja na korcie czuję się samodzielny, wszystko ode mnie zależy. Oczywiście ktoś musi znaleźć piłkę, ktoś musi wykleić linie – ale to, co dalej, jest już wyłącznie w moich rękach. Muszę się wybiegać, wypocić. Świetne kondycyjnie. I nie tylko. Chcę ten sport propagować wśród niewidomych dzieci, jako jedyni prowadzimy zajęcia z tenisa w szkołach dla dzieci i młodzieży z dysfunkcją wzroku – warto, bo to uczy uważnego słuchania, koncentracji, orientacji w przestrzeni, szybkiego reagowania. Zresztą uważam, że w tenisa dla niewidomych może grać absolutnie każdy.\n„Nie zawsze jest tak, że jestem dzielny i sam sobie radzę.” (Fot. Rafał Masłow)\nJak na mnie wpłynęła świadomość utraty wzroku? Trudno mi powiedzieć. Wiedziałem, że tak się będzie działo, od zawsze. Jednak w dzieciństwie specjalnie się nad tym nie zastanawiałem. Okej, tracę wzrok, ale przecież nie dziś, nie jutro. Ludzie mają różne ograniczenia, ja mam takie. Teraz myślę, że najgorsza jest niepewność, czy stracę wzrok całkowicie, kiedy to będzie… To cały czas niewiadoma. Widzę raz na jakiś czas, że nastąpiło pogorszenie. Wada postępuje. Kiedy ludzie mnie spotykają, widzą uśmiechniętego człowieka, który swoją postawą pokazuje, że nie ma rzeczy niemożliwych. Ale nie zawsze jest różowo. Miewam ciężkie chwile – kiedy nagle dociera do mnie, że niedługo będzie gorzej. To trochę tak, jakby ktoś odkręcił kran i wpuszczał powolutku wodę do szklanki. W którymś momencie ona zacznie się wylewać.\nPod koniec 2018 roku był, pamiętam, taki moment. Niedaleko mojego domu wymieniali tory. Żona i syn zapomnieli mi tego dnia powiedzieć, że w miejscu, w którym przez nie zwykle przechodzimy, jest dziura. Był wieczór, ciemno, wpadłem w tę dziurę. Poleciałem w dół – półtora, może dwa metry. Wyszedłem, usiadłem na torach – czynnych – i pomyślałem: „Niech jedzie. Niech wreszcie jedzie”. Oj, przepraszam, głos mi się załamał. Rzeczywiście to był moment, kiedy miałem dość. Tego, że tracę wzrok, że sobie nie radzę. Ale pociąg nie przyjechał, więc zacząłem się nudzić. Wstałem, dotarłem do domu. Była u nas akurat moja mama. Mama i żona spojrzały na mnie, widziały od razu, że coś się stało, ale ja nie miałem siły rozmawiać. Zrobiłem sobie kąpiel, ochłonąłem, zrzuciłem z siebie emocje. Wtedy zresztą chodziłem na terapię, nie zawsze jest tak, że jestem dzielny i sam sobie radzę. Pomogło, nie miałem kolejnego załamania. Na razie. Czasem oczywiście robi mi się smutno i źle – o, choćby w sytuacjach, kiedy syn mówi: „Szkoda, tato, że nie widzisz, bo moglibyśmy w piłkę pograć”. Gramy i tak, to jednak nie to samo, jak byłoby, gdybym widział. Ale cieszy mnie, że syn wciąż uważa mnie za swojego bohatera. Wciąż przychodzi do mnie z pytaniami, wciąż chce, żebyśmy coś wspólnie robili. Kiedy jesteśmy na żaglach, on wie, że ja mam wiedzę, on ma oczy. Razem stanowimy zespół. Po górach chodzimy. Ale to prawda, że czasem zakładam maskę śmieszka czy komedianta, żeby na co dzień nie musieć myśleć o tym, co się realnie dzieje. Chyba stąd te tysiące rzeczy, za które się biorę, może to takie zaśmiecacze, żeby się za dużo nie zastanawiać, żeby głowa nie produkowała kolejnych scenariuszy…\nNie wiem, co byłoby lepsze – czy gdybym od razu stracił wzrok, czy to, że dzieje się to stopniowo. Czasem nie zdaję sobie sprawy z tego, że ten proces się posuwa. Na przykład kiedyś postanowiłem pobiegać. Mieliśmy psa rasy malamut. On lubił poranne wyprawy po lesie. Myślałem, że mogę, ale okazało się, że drzewa nie bardzo schodzą mi z drogi. Aha, znaczy, że samodzielne bieganie już nie. To trudne momenty. Próbuję zagłuszać te myśli działaniem. Ale widzę, że coraz więcej pracuję głową, coraz mniej fizycznie. Dawniej dużo robiłem w domu, coś przykręcałem, coś naprawiałem. Dziś wiem, że jeśli przykręcę, to krzywo. Dlatego działamy w tandemie z synem. On trzyma poziomicę, ja wiertarkę. I jest prosto. I zdaję sobie sprawę, że coraz więcej będzie robić on, ja będę tylko asystentem…\nNa razie psychoterapię odstawiłem. Doszedłem do wniosku, że muszę radzić sobie sam. Ale jeśli będzie gorzej, zwrócę się po pomoc, nie mam z tym problemu.\nTak, chodzę z białą laską. Teraz nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez niej, ale to też był proces, który musiałem przerobić. Już wiedziałem, że jest gorzej, że po zmroku nic nie widzę, że mam kłopot w miejscach, gdzie jest dużo ludzi. Z drugiej strony – to stygmatyzacja, wszyscy się gapią. Kiedy idę z synem, nie mam laski, takiej plakietki: „halo, niewidomy!”, jestem zwykłym anonimowym ojcem z dzieckiem. Dorosłym długowłosym mężczyzną. A kiedy idę z laską, nagle ludzie przełamują wszystkie bariery. Już nie jestem dorosłym mężczyzną, nagle zaczynają mówić do mnie na „ty”, traktować mnie protekcjonalnie, „chodź tu, tędy, uważaj”, łapią mnie za rękę, ciągną, przesuwają, przestawiają.\nKiedyś wszedłem do metra, minąłem schody ruchome, zorientowałem się, chciałem je znaleźć i nagle czuję, że ktoś mnie chwyta za kark i siłą na te schody wciąga. Moja frustracja wtedy sięga zenitu. Pamiętam, że tę rękę odtrąciłem. Innym razem wszedłem w kołowrotek przy wejściu do centrum handlowego – to samo. Znowu ktoś postanowił interweniować, nie pytając mnie o zdanie. Tłumaczę: „Jeśli chce mi pani pomóc, proszę zapytać, nie jestem przedmiotem do przestawiania”. W zamian słyszę wiązankę. To nie jest pomoc. Wtedy, w centrum handlowym, to był kolejny moment, kiedy moja szklanka się przelała. Ciekaw jestem, jak taka pani by zareagowała, gdyby ktoś podszedł do niej na ulicy, wyszarpał jej z ręki torbę z zakupami – przecież chce dobrze.\nAle jest i druga skrajność. Ludzie nie patrzą. Na przykład idą, ciągnąc za sobą walizkę, nie zwracają uwagi na osobę niewidzącą – i ona na tę walizkę wpada. To zresztą mogą być ci sami ludzie, którzy innym razem zbyt gorliwie pomagają…\nNa dworcach są wyklejone na podłodze listwy prowadzące. Tworzą korytarz, którym mogę bezpiecznie przejść. I któregoś razu na środku stała duża grupa, gadali, zajęci sobą. Pomyślałem, że nie nauczymy ludzi, do czego to jest, jeśli nie będziemy reagować. I z premedytacją wszedłem w środek tej grupy, wpadłem na kogoś, za tym kimś byli kolejni – powiedziałem: „Przepraszam, ale może państwo tu obóz rozbiją, najwyraźniej to najwygodniejsze miejsce”… Zobaczyli moją białą laskę, nikt nie skomentował.\nKiedyś na Dworcu Centralnym wpadłem na panią, chyba mieszkankę tego dworca. Przeprosiłem, ona zauważyła moją laskę, powiedziała: „Nic nie szkodzi”. Ale jej rycerz postanowił stanąć w obronie swojej damy i już zabierał się do bójki. Zatrzymałem się i stałem w bezruchu przez dłuższą chwilę, czekając na rozwój wydarzeń. Dopiero gdy krzyknął: „A pan co, ślepy?”, odwróciłem się: „Właściwie to tak, ale z chęcią się zamienię”… Spojrzał na laskę: „O rany, przepraszam”. Jakoś ludzie pokornieją, kiedy to widzą.\nTrzeba o tym mówić. Dlatego w marcu zeszłego roku wsiadłem do Tramwaju Różnorodności, prowadziłem tam lekcje empatii. Opowiadałem, jak porusza się po mieście osoba niewidząca. Chętnym dawałem opaski na oczy, żeby mogli lepiej wyobrazić sobie, w czym jest największa trudność i jak pomóc.\n„Jeśli chce mi pani pomóc, proszę zapytać, nie jestem przedmiotem do przestawiania”.\nBoimy się utraty wzroku, w ogóle boimy się niepełnosprawności. Chcemy być piękni, młodzi i podbijać świat. Choć ja uważam, że akurat utrata wzroku to najmniejsza z niepełnosprawności. Pewnie to zależy od osobistych doświadczeń, bo myślę sobie: „Nie widzę, ale jestem sprawny, gram w tenisa, pływam, żegluję, chodzę po górach, zdobyłem Rysy, Kasprowy, jakieś mniejsze i większe góry na Islandii”. Oczywiście potrzebuję kogoś, kto mi pomoże, ale na wakacjach mogę sam iść na plażę, a kiedy wybieram się z kolegami do pubu, nie zastanawiam się, czy do toalety trzeba zejść po schodach, wszystko jest dla mnie dostępne. Mam ogromne pragnienie niezależności, wydaje mi się, że niepełnosprawność ruchowa czy słuchowa byłaby dla mnie dużo trudniejsza, choć znam wiele osób niesłyszących lub poruszających się na wózku inwalidzkim, które za nic w świecie nie chciałyby się ze mną zamienić…\nJestem najmłodszym dzieckiem, wychowywałem się już w innych czasach niż rodzeństwo, miałem więcej możliwości. Jako jedyny w rodzinie zdałem maturę, skończyłem studia, potem kolejne i kolejne. Pnę się do góry po tych szczebelkach. Wiem, co znaczy bieda, głód. Bo tego doświadczyłem. Na studiach utrzymywaliśmy się z żoną sami, mieliśmy do wydania 200 złotych na miesiąc. Dopiero niedawno przyznałem się żonie, że czasem wstawałem rano, w chlebaku były dwie kromki, więc mówiłem jej: „Jedz, ja zjadłem wcześniej”. I do wieczora jakoś starałem się wytrzymać. To najczęściej bywało w piątki, na weekend jechaliśmy do rodziców po zaopatrzenie na kolejny tydzień. Ale, jak zwykłem mawiać, znam smak niemal każdego rodzaju papieru w tym kraju. Jakoś trzeba było oszukiwać mózg. Kiedy zdobyłem stypendium naukowe, było trochę lepiej, żyliśmy już za cztery stówy. Po studiach podjąłem pierwszą pracę w szkole – za etat nauczyciela dostawałem 800 złotych. Wynajmowaliśmy dom z wychodkiem. Kiedy już kupiliśmy i wyremontowaliśmy nasz dom, najpiękniejszym dla mnie dźwiękiem był odgłos spłuczki w toalecie…\nCodziennie dojeżdżam z Warki do Warszawy. Godzina pociągiem, potem jeszcze z dworca na Muranów. Ale ludzie, którzy pracują w Warszawie, też czasem ponad godzinę tracą na dojazdy. A wiosną, podczas lockdownu, w ogóle nie odczułem zamknięcia. Nie wiem, jak znieślibyśmy ten czas w mieszkaniu w mieście.\nMam plany. Zatrudniłem w gabinecie kolejne trzy osoby z dysfunkcją wzroku, rozwijam fundację. I robimy teatr. Chciałbym tu wspomnieć o Ryszardzie Polaszku, fantastycznym człowieku, moim nauczycielu – prowadził w naszej szkole teatr, grałem w nim od początku i gram do dziś. Naszej fundacji udało się zdobyć fundusze z Biura Kultury Urzędu m.st. Warszawy na teatr Krzesiwo. Robimy sztukę „Ścięte żonkile”, napisał ją, jak wszystkie nasze sztuki, Ryszard, tematyka żydowska, mam nadzieję, że niedługo będzie premiera. Jeździmy z teatrem na festiwale, udało nam się na wielu zdobywać wysokie noty. I myślę: Nie jest złe to moje życie. Nie jest pewnie łatwe, ale z ręką na sercu – kto może powiedzieć, że ma łatwe życie?\nRobert Zarzecki, wykwalifikowany masażysta (ma własny gabinet Cuda Niewidy) i fizjoterapeuta. Przyjmuje pacjentów, gra w tenisa dla niewidomych, prowadzi Fundację „Widzimy Inaczej”. Gra w teatrze amatorskim – z sukcesami i nagrodami. Ma rodzinę: żonę i syna, dom w lesie koło Warki. Żyje pełnią życia.


55-latek przygnieciony przez opryskiwacz - Wieści Rolnicze\nDo nieszczęśliwego wypadku w rolnictwie doszło na terenie gminy Leśniowice (woj. lubelskie). 55-latka przygniótł opryskiwacz. Mężczyzna z obrażeniami ciała został przewieziony do szpitala.\n28 maja przed południem dyżurny chełmskiej komendy został powiadomiony o nieszczęśliwym wypadku w miejscowości Sielec w gminie Leśniowice (woj. lubuskie).\n- Ze wstępnych ustaleń policjantów wynika, że kierujący ciągnikiem rolniczym 40-letni mieszkaniec gminy Leśniowice wysiadł z pojazdu, pozostawiając uruchomiony silnik. W tym czasie zaczął napełniać podłączony do ciągnika opryskiwacz. W pewnej chwili pojazd ten zsunął się, przygniatając do samochodu dostawczego towarzyszącego mu przy tej czynności 55-letniego mieszkańca gminy Leśniowice - informuje Komedna Wojewódzka Policji w Lublinie.\nMężczyzna z obrażeniami klatki piersiowej został przewieziony do szpitala. Uczestnicy zdarzenia byli trzeźwi.\nFukcjonariusze apelują o wyobraźnię i zdrowy rozsądek podczas wykonywania prac polowych i korzystania w tym czasie z maszyn i urządzeń. - Pamiętajmy przy tym o obowiązujących w tym zakresie przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Stosując się do nich można uniknąć nieszczęśliwych wypadków i zagrożeń związanych z pracami w rolnictwie - KWP w Lublinie.


Urządzamy kuchnie w stylach: angielskim, rustykalnym, prowansalskim | CzasNaWnętrze\nProwansalski Rustykalny Angielski\nPełne łagodnego ciepła drewniane szafki, staroświecki zegar na ścianie i zawieszony w widocznym miejscu ozdobny warkocz czosnku... Choć funkcjonalność i minimalizm są wciąż na topie, klasyczne kuchnie - w stylu angielskim, rustykalnym i prowansalskim - wciąż mają swoich wiernych zwolenników.\nSielsko, wiejsko, czyli kuchnia w stylu rustykalnym\nTradycyjny kominowy okap, z którego zwisają pęki ziół i wianuszek czosnku, drewniane meble, półeczki ozdobione koronką, a na nich gliniane dzbanki, garnuszki, moździerze... Kuchnia w stylu rustykalnym ma przywodzić na myśl wspomnienia o dawnych wiejskich domach. Powinny więc w niej stanąć stylizowane meble, koniecznie postarzane - malowane i przecierane lub ługowane.\nObowiązkowo duży stół z krzesłami (niekoniecznie od kompletu) i kredens lub szafki z szybkami, zza których widać zastawę. Niezbędny sprzęt AGD nie może zakłócać harmonii - wybieramy więc nowoczesną kuchnię w wersji retro, a najnowszej generacji wyciąg, zmywarkę czy lodówkę ukrywamy w stylizowanych obudowach.\nCountry, kuchnia wykonana ze starego odzyskiwanego drewna sosnowego, malowana farbami wodnymi, z widoczną smugą pędzla, całość kryta naturalnym woskiem, FABRYKA WNĘTRZ Kuchnia Cottage, meble wykonane z drewna, malowane farbą kryjącą. Podwieszana nad blatem wyspy drewniana konstrukcja może być też osłoną dla okapu, FABRYKA WNĘTRZ\nWyspiarskie klimaty, czyli kuchnia w stylu angielskim\nKlasyczny styl angielski niewątpliwie stoi w sprzeczności z angielską mglistą pogodą. Jest wyrazisty, pełen światła, ciepła i elegancji. Jednak żeby wprowadzić go do kuchni, musimy mieć w niej sporo miejsca. Inaczej masywne sprzęty - duży okap, ciężkie drewniane kredensy i okazała wyspa na środku - po prostu się nie zmieszczą.\nCharakterystyczne dla tego stylu sprzęty wyglądają bardzo solidnie: wszystkie pokaźnych rozmiarów, z blatami z drewna lub kamienia, bogato zdobione frezowanymi listwami, rzeźbionymi ornamentami, toczonymi kolumnami i pilastrami. Lekkości natomiast dodają im delikatne pastelowe kolory - wszelkie odcienie bieli, wanilii i jasnego beżu królują w kuchni angielskiej nie tylko na meblach, ale również na ścianach i podłogach.\nKuchnia Angielska, meble drewniane zdobione wykonanymi ręcznie rzeźbami i pilastrami, FABRYKA WNĘTRZ Provenece, meble kuchenne o konstrukcji skrzyniowej, fronty z malowanego drewna olchowego, stanowisko piecowe wykonane z zaimpregnowanego MDF-u przygotowane do pomalowania na kolor ścian, FABRYKA WNĘTRZ\nTa sama kolorystyka obowiązuje w stylu cottage, nawiązującym do klimatów angielskiej XVIII-wiecznej wsi. Jednak tutaj meble są znacznie lżejsze i prostsze, bez bogatych ozdób, zaś jako dekoracje pojawiają się pęki ziół, wiklinowe koszyki czy wiszące pod okapem miedziane garnki.\nPachnąca lawendą - kuchnia w stylu prowansalskim\nZ dawnej angielskiej wsi stosunkowo niedaleko do Prowansji - przynajmniej jeśli chodzi o wygląd kuchni. Dzieje się tak nie tylko za sprawą obowiązującej w obu stylach tej samej kolorystyki (choć prowansalski jest nieco bogatszy o gamę pasteli - delikatnego fioletu, błękitu, seledynu czy różu). Podobny jest też kształt mebli, z tym, że te w stylu prowansalskim często są postarzane, lekko przecierane, czasem z elementami z kutego żelaza. Ich fronty często zasłania kratka lub po prostu ozdobna kretonowa zasłonka, a blaty są drewniane lub kamienne (podobnie jak podłogi).\nStella, fronty mebli kuchennych z drewna olchowego barwionego na kolor czereśniowy, patynowane, WFM New Vintage, kuchnia wykonana z drewna i materiałów stolarskich malowanych farbą kryjącą, FABRYKA WNĘTRZ\nKlasyczne wykończenie ścian to kafelki. Powinny być jednolite, ale na niektórych mogą się pojawić charakterystyczne dla kuchni prowansalskiej ozdobne motywy: oliwki lub kwiaty. Wnętrze ożywiają dekoracyjne drobiazgi wnoszące kroplę mocnego błękitu lub lawendy. A gdy jeszcze w doniczce lub wiklinowym koszyku posadzimy prawdziwą lawendę, wówczas możemy uznać, że Prowansja tuż, tuż.\nAranżacja jadalni: witryna, kredens czy...


Hurtownia Elektryczna Elmix - 1313.pl\nZajmujemy się sprzedażą produktów elektrycznych. oferujemy naszym klientom sprzęt najwyżej klasy. Oferowane przez nas ceny są wyjątkowo niskie. Zajmujemy się również serwisem narzędzi elektrycznych. Gwarantujemy szybką naprawę. Planujesz remont mieszkania? Hurtownia Elmix daje ci możliwość wypożyczenia narzędzi na czas trwania remontu. Odwiedź naszą stronę internetową, znajdziesz tam więcej informacji.\nSłowa kluczowe: elektryka, elektronarzędzia, hurtownia elektryczna, sklep elektryczny, wynajem, wypożyczenie, serwis, naprawa, usługi


Wypadek zdarzył się w środę rado w domu typu bliźniak. Eksplodował piec centralnego ogrzewania w kotłowni urządzonej w piwnicy budynku.\nKiedy strażacy przyjechali na miejsce, zastali wybite szyby i zniszczone drzwi do piwnicy, paliły się składowane w pomieszczeniu materiały. Szybko ugasili pożar i przewietrzyli piwnicę. - Najprawdopodobnie przyczyną wybuchu był zakręcony zawór odprowadzający wodę z pieca do instalacji centralnego ogrzewania - informuje rzecznik kościańskiej straży pożarnej Andrzej Ziegler.\n- Do takich wypadków najczęściej dochodzi w sytuacjach, kiedy w budynkach jest podwójny system centralnego ogrzewania, na przykład gazowy i na paliwo stałe. Systemem zaworów reguluje się wtedy obieg wody i należy pamiętać, aby każdorazowo przy rozpaleniu ognia w piecu zawór zakręcić - przypomina Ziegler.\nW budynku, mimo sporych zniszczeń można mieszkać. Straty oszacowano na ok. 10 tysięcy złotych.\n(han), Radio Elka


Rezerwat przyrody Velké doly (cz. Přírodní rezervace Velké doly) – rezerwat przyrody w Czechach, w kraju morawsko-śląskim, na terenie Czeskiego Cieszyna i Trzyńca (Końskiej i Czeskiego Puńcowa). Obejmuje 36,5 ha powierzchni na zboczu doliny Olzy na wysokości 282-356 m n.p.m.. Rezerwat chroni las grądowy w polskojęzycznej literaturze międzywojennej określany Lasem Końskim.\nKościół pod wezwaniem Bożego Ciała w Gutach – gotycko-renesansowy, drewniany kościół w Gutach w granicach administracyjnych miasta Trzyniec, w Czechach (w regionie Śląska Cieszyńskiego). Jest kościołem filialnym parafii św. Michała Archanioła w Trzycieżu, jednym z najstarszych drewnianych kościołów na Zaolziu.


Dziwne miejsca | Dziwne miejsca – Neuroshima.net\nRóża Pustyni »\nZ mapy Stanów poznikały na zawsze tysiące miast, a te, które pozostały, niewiele mają wspólnego z parkami rozrywki dla dzieci. Małe osady, mieściny odseparowane od świata, samotne dziury w ziemi, gdzie niejednokrotnie ludzie myślą, że są sami na świecie.\nTo było nieuniknione. Tam, gdzie pada cała komunikacja, gdzie trzeba przejechać setki kilometrów pustyni, by zobaczyć ludzką twarz, musiały wykształcić się pojedyncze, zdegenerowane grupki osadnicze. Czasami nie są to nawet osady, ale wraki samolotów, stare bunkry, lepianki, sieci jaskiń i fabryki. Dawniej samotny facet mógł zajechać do jakiegoś Zadupie City i liczyć na gorące naleśniki, a także pokój z kablówką, ale teraz może się co najwyżej spodziewać kulki w łeb, a i to tylko wtedy, jeśli mieszkańcy są dostatecznie cywilizowani. Ostrożny człowiek wie, że nie należy pchać się z butami do niesprawdzonych miejsc. Zapamiętaj sobie, jak litanię na dobranoc – NIGDY NIE WCHODŹ DO MIASTA, KTÓREGO WCZEŚNIEJ NIE SPRAWDZIŁEŚ!\nTo nie są żarty! Kiedy byłem jeszcze żółtodziobem, głupim i naiwnym, trafiłem do małej mieściny o nazwie Lincoln w dawnym Missouri. Przeczytałem po drodze pogięty afisz z nazwą miasta i jak zupełny kretyn wszedłem tam idąc główną ulicą.\nWieczorem, w zasadzie cudem, półnagi uciekłem z przyjęcia, na którym miałem być głównym daniem. Chcieli mnie ugotować, jak w tych śmiesznych historyjkach dla dzieci, ale na widok wrzącej wody nie było mi do śmiechu. Tylko przez głupi fart udało mi się zwiać.\nZanim wejdziesz do podejrzanego miejsca, daj sobie trochę na wstrzymanie i sprawdź dokładnie, co kryje się w środku. Czasami wystarczy poobserwować osadę przez kilka godzin, by zorientować się, co się święci. Czasami od razu można poznać, co to za miejsce: wiszące na palach zwłoki, poprzybijane do ścian ludzkie szkielety, kobiety spacerujące pod rękę z mutantami itp. Zwracaj uwagę na nawyki i zachowania mieszkańców, na najmniejsze przejawy agresji, wystrój chat, totemy plemienne, świątynie, a nawet elementy strojów. Gdybym posiedział z lornetką parę godzin na skale w pobliżu Lincoln, nie musiałbym zapieprzać nagi przez pustynię. W osadzie nie było najmniejszych śladów zwierząt hodowlanych, co najwyżej małe pole kukurydzy, a burmistrz, czy raczej ich szef, nosił fartuch rzeźnicki ze świeżymi śladami krwi.\nNie wszystkie osady są wypełnione kanibalistycznymi bestiami, zdarzają się miejsca, gdzie ludzie potrafią miło przywitać gościa. Trzeba jednak pamiętać, że niemal każda społeczność ma swoje nawyki i dziwactwa, a co najważniejsze – wierzenia.\nNie zdziw się, jeśli na słowo „Jezus” ludzie co najwyżej podrapią się w głowę. Wraz z degeneracją kultury zmianom uległy też wierzenia. Po wielkiej wojnie ludzkość potrzebowała Boga bardziej niż kiedykolwiek, ale fale uderzeniowe i promieniowanie poddały go lekkiemu faceliftingowi. Po wielkim uderzeniu maszyn umieralność wzrosła niepomiernie, przeżywali tylko najsilniejsi, zazwyczaj młodzi. W takiej sytuacji pojawiały się osady, w których nie było nikogo, kto pamiętałby czasy kościołów i papieża.\nA młodzi wciąż potrzebowali Boga, więc musieli go sobie wymyślić. To chyba naturalny odruch każdej cywilizacji ludzkiej, w Grecji byli bogowie panteonu, u Indian wszechpotężny Manitou. Ale wszyscy oni blakną wobec pomysłowości i wyobraźni amerykańskiego obywatela.\nTom Norran, mój dobry znajomy, opowiadał mi nieraz o małym prowincjonalnym miasteczku Granville, bodajże w Kentucky. Przyjechał tam kiedyś ze swoimi chłopakami i pomógł tamtejszym ludziom wypędzić kilku naćpanych motocyklistów, w zamian dostał trochę benzyny, a także błogosławieństwo samego Władcy Chmur, ich dobrodusznego boga. Trzeba przyznać, że Tom był bystrym facetem i nie próbował się wymigiwać. Tamtejszy kapłan, ubrany w czerwony płaszcz i niebieską tunikę, zgodził się wpuścić go do świątyni.\nW zniszczonym budynku biblioteki dostąpił on zaszczytu obejrzenia Świętej Księgi, opowiadającej dzieje Władcy Chmur. Nawet nie wiesz, jak się zdziwił, kiedy zobaczył na podwyższeniu komiks Supermana w laminowanej okładce. Nikt z mieszkańców nie umiał czytać, dla nich biblioteka pełna książek o abstrakcyjnych wzorkach była dziwacznym miejscem, ale pośród tych niezrozumiałych hieroglifów odkryli ten zdumiewający komiks, wydanie specjalne, w którym Superman walczył z kosmiczną galaretą. Najstarsi mieszkańcy pamiętali jeszcze niejasno, że Superman był kimś wyjątkowym, ale nic ponad to. Wspólnie doszli do wniosku, że ten kolorowy i błyszczący wolumin musiał być ważniejszy od czarno białych tomów książek, które nie miały tak dobrych ilustracji. Wiedzieli, że ta księga jest wyjątkowa, ponieważ zawierała pismo obrazkowe, które pozwalało niewiernym odczytać jej treść. Ktoś musiał się bardzo starać, by wydać tę księgę, a to znaczyło, że jest niezwykle ważna. Nikt nie znał fam komiksów, ani legendarnego Supermana, dlatego tajemniczego boga nazwali Władcą Chmur, ponieważ często szybował w chmurach, a kiedy zstępował pomiędzy ludzi – stawał się jednym z nich. Oczywiście tam gdzie Bóg, jest i Szatan, tutaj była nim kosmiczna galareta. Wokół księgi zaczęły powstawać kolejne proroctwa, kilka różnych interpretacji, a także masa rytuałów świątecznych. Najsilniejsze jednostki szybko to wykorzystały, by przewodniczyć reszcie. O ile dobrze pamiętam, Tom powstrzymał się od śmiechu, ale kiedy mi opowiadał tę dziwną historię, cały brzuch mu się trząsł.\nW gruncie rzeczy Tom miał szczęście, mógł na przykład trafić do Apple Valley, tego małego miasta w pobliżu L.A., które nazwano potem Radiocity. To był dość głośny przypadek, niemal w każdym barze na zachodnim wybrzeżu o nim opowiadano. Nikt nie spodziewał się, że ktokolwiek przeżył na pustyni Mojave. A jednak byli i tacy. Przez przypadek banda kryminalistów z Południowej Hegemonii trafiła do zniszczonego miasteczka, bardzo im się tam spodobało. Na tyle, żeby przejąć je we władanie. Wszystko szło po ich myśli, ludzie tam żyjący byli wyjątkowo spokojni i niezbyt silni, mieli dużo żywności, paliwa i ładnych kobiet. Pojawiło się też dużo osób kalekich i chorych, ale kto by się tym przejmował. Młody kapłan twierdził, że to kara zesłana przez ich boga na grzeszników. Nikt w mieście nie nosił broni, jeden z bandytów poradziłby sobie z dziesięcioma przeciwnikami. Idealna melina.\nPrzyszedł czas na kolejną mszę w intencji nowoprzybyłych. Całe miasto zebrało się w starym magazynie, ludzie mieli wymalowane świecącą farbą całe ciała. W magazynie stał już kaptan, a za nim… przeciekający pojemnik pełen prętów z uranu!\nDiabli wiedzą, jak ci ludzie to przeżyli, ale zbóje zeszczali się z miejsca w spodnie. Zdajesz sobie z tego sprawę? Tacy twardziele, a o mało nie porzygali się ze strachu. To tak, jakby wsadzić sobie łeb w beczkę prochu.\nTo był właśnie ich bóg.\nMiejscowi ucieszyli się na widok pobladłych twarzy zbójów. Zawsze tak było, Pan wybawił ich jeszcze raz, żaden grzesznik nie mógł znieść jego spojrzenia, jego błogosławionego światła, przed którym rozstępowały się ciemności zła.\nDzisiaj nikt już z tej bandy nie żyje, podobno ostatni umarł cztery lata temu, jego kręgosłup złamał się w siedmiu miejscach, gdy koleś potknął się o krawężnik. Tymczasem kolejne pokolenie wzrasta w Radiocity. Jak zawsze trafiają się tam ludzie z chorobami skóry, autyzmem, niedorozwinięci, dzieci z wodogłowiem itd., ale tak to jest z grzesznikami. Rzesze wiernych nadal malują sobie twarze świecącym na zielono radem i chodzą do Pana na msze. Teraz miasto jest na tyle znane, że nikt już tam nie zagląda, ale jest jeszcze dużo takich miejsc, które nie zostały odkryte.\nJeśli zaś chodzi o religie, to obok całkowicie nowych są jeszcze stare, które uległy lekkim modyfikacjom. Pamiętam pseudochrześcijańską osadę Judith w Montanie, gdzie wierzono, że Jezus przybędzie jako pół-człowiek, pół-maszyna.\nKtórejś nocy mieszkańców obudził hałas i światła. W centrum osady coś się działo, mnóstwo wielokolorowych świateł błyskało w powietrzu, coś wzbijało tumany kurzu, słychać było rytmiczne dźwięki maszyn. Wystraszeni mieszkańcy nie wychodzili z domów, ale nad ranem już musieli sprawdzić, co się stało. Nic tam nie było oprócz wielkiego zmechanizowanego kontenera wbitego w ziemię. Szybko uznano, że w nocy nawiedził ich duch święty, a przed nimi leży oto dar Boga Ojca – Arka Przymierza. Nikt nie odważył się jej dotknąć, uznano, że tylko kapłan jest godzien tego czynu. Człowieku, gdybym tam był, podciągnąłbym gacie do góry i spadałbym stamtąd nawet pieszo przez cały stan, ale oni nie mogli wiedzieć, że stoi przed nimi Puszka Pandory od samego Molocha. Dla nich to był święty relikt, i podobno długo tam jeszcze stał, bo kapłan ubzdurał sobie, że może go otworzyć jedynie wybraniec.\nTeraz już wiem, że się taki znalazł, bo zamiast osady zieje tam tylko wielki krater. Do diabła, nawet Moloch ma poczucie humoru.\nKażda osada ma coś w rodzaju kodeksu postępowania czy też praw. Jeśli nie chcesz skończyć jako befsztyk jakiegoś kacyka, musisz je znać i ich przestrzegać. W jednym miejscu jest to na przykład zwykły dekalog, w innym cała książka nakazów. W Patterson w Kaliforni jest to np. tylko jedno prawo: „zabijać Filistynów!”\nProblemem jest, że mieszkańcy nazywają Filistynem każdego z zewnątrz. Banda rednecków z nabitymi karabinami, która nazywa cię na powitanie „kurewskim Filistynem”, może okazać się niezłym kłopotem. Kilku chłystków z wielkimi planami na przyszłość szybko studziło swój zapał w takich mieścinach.\nWystarczy uśmiechnąć się do młodej panny, lub nie daj Boże ją bzyknąć, a cała rodzina faszeruje takiego delikwenta ołowiem i wiesza jego truchło na ganku.\nNależy pamiętać, żeby nie zdradzać swoich przekonań obcym, nigdy nie myśleć głośno, siedzieć cicho i przytakiwać wszystkiemu, co mówią osadnicy. Pamiętam jak sam musiałem przyznać, że wszystkie kobiety spoza Tipton są nieczyste. Stary farmer o mało co nie zawlókł mnie pod ołtarz kościelny, jego córka była najbrzydszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałem. Musiałem go zabić, kiedy zagroził mi shotgunem. Ponoć taki był zwyczaj. Każdy w miasteczku był połączony więzią rodzinną, dochodziło do wyraźnych zaburzeń fizycznych u potomstwa tych ludzi, stąd zmuszano obcych do zawierania legalnych związków z tamtejszymi dziewczynami i mężczyznami. To miasteczko było tak małe, że wystarczyłoby kilku twardzieli, by wysłać wszystkich do grobu. Mam nadzieję, że ktoś już to zrobił.\nPopatrzmy na takie Hartmount, można by napisać całą książkę o tym mieście, najlepiej zrobiłby to King albo Poe. Wyobraź to sobie, cała społeczność przekonana o tym, że są ostatnimi ludźmi na świecie. Ponoć to wina jakiegoś nawiedzonego dupka, który kilka lat temu zawitał tam i nawciskał im tego kitu. Nie wiem, czy to prawda, ale facet musiał być cholernie przekonujący, bo każdy w odległości kilometra jest odstrzeliwany jak królik. Deniffer Law, znany ranger, opowiadała mi o tym miejscu. Oni wierzą, że jesteśmy marionetkami Molocha, robotami, które im zagrażają. Nie wiem, jak to się stało, że jeszcze się nie połapali, ale nie obchodzi mnie to, nie mam zamiaru tam jechać.\nW wielu posępnych dziurach tego świata istnieje coś na podobieństwo hierarchii społecznej, nie zdziw się jak trafisz na miejsce, gdzie mutki stoją na najwyższym szczeblu drabiny klasowej. Zdarzają się miejsca, w których władzę przejmują skrajni nacjonaliści lub komuniści, którzy wcielają w życie swoje wizje idealnego organizmu państwowego. Na myśl przychodzi mi faszystowskie Liberty. Co za nazwa dla największego śmietnika ideologicznego na świecie!\nChodzą też plotki, że istnieją nawet miasta zakładane przez Molocha, coś na kształt obozów badawczych, wielkich hodowli, czy ośrodków symulujących dawne miasta. Osobiście uważam, że to bujdy, głupoty wyssane z palca, ale nigdy nic nie wiadomo.\nNajważniejsze jest, żeby każdy wędrowiec wbił sobie do łba, że takie społeczności są niezwykle silne. Już sam fakt, że jeszcze istnieją, świadczy o tym, że są niebezpieczni względem swoich wrogów. Nawet takie grupki jaskiniowych degeneratów na zachodzie mogą ostro przypiec niejedno dupsko.\nIstnieją na przykład miasteczka, które nazywa się potocznie bombami biologicznymi. Są to miejsca, gdzie mieszkańcy pozarażani są chorobami zakaźnymi jeszcze z czasów masowych ataków bakteriologicznych maszyn.\nJednym z nich było słynne Main, w którym przez kilkanaście lat hibernowały się bakterie dżumy Pozostało tam zaledwie 30% obywateli, których ciała nie reagowały na działanie choroby. Wielu podróżników tam zginęło, mieszkańcy nie pozwolili nikomu opuścić miasta, już dawno pogodzili się ze swoim przeznaczeniem, ale nie pozwolili też, by ktoś wyniósł chorobę na zewnątrz. I tak kilku palantów ginęło tam co jakiś czas. Potem miasto zostało zdobyte przez maszyny, które nie miały nic przeciwko dżumie. Nie ma wątpliwości, że takich miejsc jeszcze trochę zostało, tych tak zwanych bomb biologicznych.\nDość już tego biadolenia, opowiem ci o kilku miejscach, do których każdy zdrowy cieć chciałby się dostać. Jednym z nich jest Bridge Town, ponoć był tam kiedyś zakon sióstr jakichś tam, teraz jest to miasto rządzone przez najtwardsze kobiety w Stanach. I najładniejsze, należałoby dodać. Złota Betty, tak nazywa się pani burmistrz, która chodzi, je, śpi i kąpie się z wielkim shotgunem. W mieście witane są serdecznie wszystkie zagubione dusze, pod warunkiem, że są to kobiety. Mężczyźni mogą co najwyżej liczyć na niezły łomot, ale do licha, dałbym się sprać przez te ślicznotki z ochotą, możesz mi wierzyć. Jest nawet takie powiedzenie: „Suczki z Bridge Town nie złamiesz nawet piłą łańcuchową”. Coś w tym jest, do miasta zajeżdżają samotne i zagubione kobiety, po czym opuszczają je (bardzo rzadko) jako twarde jak stal amazonki. Wiele bym dał, żeby dowiedzieć się, co te muskularne lesbijki tam wyprawiają.\nPodobnym miejscem jest Livington, panują tam prawa żywcem wyjęte ze starożytnej Sparty. Tylko najsprawniejsi coś tam znaczą, kalekie dzieci, ułomne i niedorozwinięte, są zabijane, pozostałe trenuje się od małego. Tamtejszy burmistrz to świr, a dzieciaki uczą się filozofii i łaciny, kiedy powinny bawić się w piaskownicy. Z czasem trening odsiewa ziarno od plew, ci słabsi zostają przydzielani do robót publicznych, resztę kształci się na elitę i wojowników. Mówi się, że przez to pranie mózgu stają się oni cyborgami, niezdolni do ukazywania uczuć, sztywni i poważni. Daniel Cooper jest ich jedynym autorytetem, choć zdarzyło się, że kilku z nich wypowiedziało szefowi pracę i prysnęło z miasta. A jednak żyje tam kilkoro inteligentnych ludzi. Może to i brzmi strasznie, ale po tym całym syfie z Molochem i gangami, przebywanie w Livington to czysta przyjemność. Brak tornada, dyscyplina, ład i szacunek dla prawa – sama radość. Miasto jest małe, nie mam pojęcia, dlaczego Dan urabia młodzież na regularne wojsko, ale Stanów tym nie podbije. Jeśli ktoś z zewnątrz sprawia kłopoty, odpowiedź jest szybka i bezkompromisowa, dlatego lepiej nie szaleć za bardzo. Zresztą nie można tam przebywać dłużej niż tydzień, chyba, że zdobędzie się obywatelstwo, a to jest cholernie trudne, bo trzeba przejść przyspieszony kurs męstwa. To taki skrócony proces, przez który przechodzą dzieciaki. Bardzo nieprzyjemny.\nNie starczy życia, żeby zobaczyć te wszystkie miasta, wiele z nich to opuszczone zadupia, gdzie nie żyją nawet karaluchy, gdzie indziej roi się od wpół dzikich szaleńców z pianą na pyskach, przepakowanych mutantów i postrzeleńców z zakładów psychiatrycznych. W Miggle Town znaleziono nawet całe kompleksy basenów, w których zanurzone były ciała starców, odżywianych przez wielkie zbiorniki płynów organicznych. Wszyscy byli wprowadzeni w stan śpiączki i poduczeni do aparatury medycznej. Próby obudzenia tych ludzi kończyły się ich natychmiastową śmiercią, dlatego postanowiono ich w spokoju. Podobno unoszą się w tych basenach do dziś, jakby starzeli się wolniej. Może Moloch ich obudzi.\nA to by była niespodzianka. Z jednego koszmaru w drugi, może lepiej ich jednak odłączyć.\nJeśli komuś spieszno do podobnych miejsc, niech zdobędzie mapę Stanów sprzed wojny i pozwiedza ostałe jeszcze resztki dawnej świetności tego kraju. Najlepiej szukać też w kanionach i górskich łańcuchach, tam skryło się mnóstwo ludzi. I nie tylko.\nPrzy tworzeniu dziwnych miejsc w świecie Neuroshimy, takich, gdzie ludzie nie mają bladego pojęcia o przeszłości, gdzie czczą Supermana, opowiadają dzieciom o świętym McDonaldzie Karmicielu, lub o Pilotach – Skrzydlatych Ludziach sprzed wojny itp., trzeba zwrócić uwagę na to, by mieszkańcy nie mieli żadnego dostępu do rzetelnej wiedzy o minionych czasach. A taką wiedzę daje kontakt z podróżnikami (czyli osada musi być odcięta od świata lub bronić się przed wpływami z zewnątrz), zażywanie Tornado (albo nie będzie tam występować, albo zażywanie go będzie nieznane lub zabronione), opowieści starszych ludzi (czyli w osadzie nie spotkamy mieszkańców po 40-tce, którzy pamiętaliby jeszcze dawne czasy – chyba że są, ale niespełna rozumu, chorzy lub tak starzy, że nikt ich już nie traktuje poważnie). Całą wiedzę osada czerpać może z jakiegoś strzępu wiedzy – jednej, jedynej książki, komiksu, filmu lub poprzekręcanej opowieści.\nPosted on 20 października 2014 by Mar_cus.\tThis entry was posted in Artykuły, Miejsca and tagged Dagon, Gwiezdny Pirat. Bookmark the permalink.


Mechanik – monter maszyn i urządzeń – egzamin kwalifikacyjny | Kształcenie Zawodowe WSiP.pl\nOferta Wydawnictwa zawodowe Mechanik – monter maszyn i urządzeń\nPodręczniki WSiP do zawodu mechanik – monter maszyn i urządzeń – to gwarancja sukcesu na egzaminie\nTesty i zadania praktyczne. Egzamin zawodowy. Technik mechanik. Mechanik - monter maszyn i urządzeń. Kwalifikacja M.17 (obecnie: MG.17). Montaż i obsługa maszyn i urządzeń\nTesty egzaminacyjne skierowane do uczniów kształcących się w zawodach technik mechanik oraz mechanik – monter maszyn i urządzeń. Realizują treści z zakresu kwalifikacji M.17 (obecnie: MG.17) (Montaż i obsługa maszyn i urządzeń).\nKwalifikacja M.17 (obecnie: MG.17)\nPodręcznik skierowany do uczniów kształcących się w zawodach technik mechanik i mechanik – monter maszyn i urządzeń. Realizuje treści z zakresu pierwszej części kwalifikacji M.17 (obecnie: MG.17) (Montaż maszyn i urządzeń).\nW publikacji omówiono m.in.: rodzaje połączeń montażowych, podstawowe operacje technologiczne montażu czy czynności montażowe. Pytania kontrolne pomogą uczniowi dostrzec i rozwiązać problemy zawodowe, a definicje pojęć – podsumować wiedzę.\nPodręcznik skierowany do uczniów techników i szkół policealnych, kształcących się w zawodzie technik mechanik i mechanik – monter maszyn i urządzeń . Realizuje treści z zakresu 2. części kwalifikacji M.17 (obecnie: MG.17). (Montaż i obsługa maszyn i urządzeń) – M.17.2. (Obsługa maszyn i urządzeń).\nPodręcznik prezentuje wiedzę z zakresu eksploatacji maszyn i urządzeń ze szczególnym akcentem na zasady ich obsługiwania. Dzięki pytaniom na końcu rozdziałów i działów uczeń sprawdzi poziom swojej wiedzy.\nPrzygotowywanie konwencjonalnych obrabiarek skrawających do obróbki\nAutor omówił tu zasady budowy i działania między innymi: tokarek, frezarek, strugarek, przeciągarek i wiertarek. Czytelne schematy, rysunki, tabele i zdjęcia ułatwią uczniowi zrozumienie treści, a pytania i zadania kontrolne – sprawdzenie stanu swojej wiedzy.\nWykonywanie obróbki na konwencjonalnych obrabiarkach skrawających\nPodręcznik skierowany do uczniów klas 2 szkół ponadgimnazjalnych, którzy kształcą się w zawodach technik mechanik i operator obrabiarek skrawających. Realizuje treści z zakresu drugiej części kwalifikacji M.19 (Wykonywanie obróbki na konwencjonalnych obrabiarkach skrawających).\nBogato ilustrowana publikacja zawierająca omówienie między innymi przyrządów do pomiarów warsztatowych, operacji obróbki skrawaniem oraz toczenia i frezowania. Zawiera liczne schematy i tabele, które ułatwią uczniowi zrozumienie treści, oraz pytania kontrolne, pomocne w samodzielnym sprawdzeniu stopnia opanowania materiału.\nZobacz fragmentPoznaj obudowę metodyczną\nPublikacja wyczerpująco omawia temat budowy obrabiarek sterowanych numerycznie, podstawy ich programowania oraz uzbrajania. Zawiera liczne schematy, tabele i definicje pomocne podczas powtarzania materiału oraz zadania, które pozwolą uczniowi sprawdzić stopień przyswojenia wiedzy.\nWykonywanie obróbki na obrabiarkach sterowanych numerycznie\nPodręcznik skierowany do uczniów kształcących się w zawodach technik mechanik i operator obrabiarek skrawających. Realizuje treści z zakresu czwartej części kwalifikacji M.19 (Przygotowywanie obrabiarek sterowanych numerycznie do obróbki).\nAutor wyczerpująco omówił przebieg obróbki za pomocą obrabiarek sterowanych numerycznie, łącznie z ich obsługą i konserwacją. Czytelne schematy, rysunki, tabele i zdjęcia ułatwią uczniowi zrozumienie treści, a pytania i zadania kontrolne – sprawdzenie stanu swojej wiedzy.\nefekty kształcenia wspólne dla zawodów z branży mechanicznej z zakresu PDG (Podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej)\nPublikacja do nauki:\npodstaw prawnych i organizacyjnych prowadzenia działalności gospodarczej,\npodejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej,\nfinansowania i rozliczania działalności gospodarczej,\ndoboru, szkolenia i wynagradzania pracowników,\nzasad kierowania zespołem,\ndziałań marketingowych i kreowania wizerunku przedsiębiorstwa,\nwspółpracy ze środowiskiem,\nzarządzania jakością, organizacji obsługi klienta i procesu produkcyjnego.\nBHP w branży mechanicznej\nPodręcznik skierowany do uczniów kształcących się w zawodach z branży mechanicznej.\nAutor wyczerpująco wyjaśnił zasady ochrony przeciwpożarowej w branży mechanicznej i kwestie odnoszące się do ergonomii pracy. Scharakteryzował czynniki szkodliwe w środowisku pracy oraz ich źródła, a także środki ochrony niezbędne do wykonywania zadań zawodowych.


Urząd Dozoru Technicznego (UDT) przywiązuje dużą wagę do szanowania i respektowania praw Internautów, ze szczególnym uwzględnieniem prawa do ochrony prywatności. Chcielibyśmy, aby nasza polityka ochrony danych osobowych dawała poczucie bezpieczeństwa. Jeśli przekazujesz nam Swoje dane osobowe, UDT zobowiązuje się traktować je w myśl swojej polityka prywatności, która poniżej wyjaśnia stosowane przez nas zasady gromadzenia i przetwarzania danych osobowych. Dlatego też uprzejmie prosimy o zapoznanie się z założeniami polityki ochrony danych osobowych.\nW momencie, gdy kontaktujesz się z nami za pomocą strony internetowej, telefonu lub poczty e-mail przekazujesz nam swoje dane osobowe w celu identyfikacji Użytkownika, np.: imię, nazwisko, adres e-mail, login itp.np.: imię, nazwisko, adres e-mail, login itp.\nAdministratorem Twoich danych osobowych jest Prezes Urzędu Dozoru Technicznego z siedzibą w Warszawie przy ul. Szczęśliwieckiej 34 (02-353 Warszawa). Wszelką korespondencję w sprawach związanych z przetwarzaniem Twoich danych osobowych prosimy kierować na adres Administratora lub adres e-miał: udt@udt.gov.pl z dopiskiem "Dane osobowe".\nAdministratorem strony jest Talent Finder Sp. z o.o., pl. Bankowy 2, 00-095 Warszawa.\nTwoje dane osobowe będą przetwarzane w celu rekrutacji na stanowiska pracy adekwatne do Twojej wiedzy i doświadczenia oraz stosownie do potrzeb UDT. Twoje dane osobowe będą przetwarzane w celach prowadzonej aktualnie rekrutacji, a także w przypadku wyrażenia dodatkowej zgody na potrzeby przyszłych rekrutacji przeprowadzanych przez UDT. Podanie danych osobowych jest dobrowolne i wymaga Twojej wyraźnej zgody.\nPodanie przez Ciebie danych osobowych jest równoznaczne z wyrażeniem przez Ciebie zgody na przetwarzanie danych i nie jest wymogiem ustawowym ani umownym, a zatem nie występują po Twojej stronie ewentualne konsekwencje niepodania danych, za wyjątkiem rezygnacji z aplikowania o pracę w UDT.\nUrząd Dozoru Technicznego nie udostępnia żadnych informacji osobowych podmiotom trzecim, chyba że następuje to za zgodą Użytkownika. Odbiorcą Twoich danych osobowych będą pracownicy UDT, których zadaniem będzie ocena doświadczenia zawodowego i kompetencji zawodowych. Dane zbierane podczas rejestracji będą wykorzystane wyłącznie do umożliwienia Ci zalogowania się do aplikacji Talent Finder. Rejestracja jest obowiązkowa, jeśli chcesz korzystać z opcji dostępnych w systemie (wypełnienie kwestionariusza osobowego, monitorowanie swoich zgłoszeń na projekty, śledzenie aktualnych ofert pracy, administrowanie kontem itp.).\nDane zbierane automatycznie mogą być wykorzystane jedynie w celach administracji serwisem, przy analizach statystycznych i analizach zachowań Użytkowników na stronie internetowej lub do personalizacji zawartości naszych stron internetowych.


Jak ciekawie urządzić balkon? - pro-life.org.pl\nBy pro-life.org.pl\tPosted on 26 lutego 2021 Leave a Comment on Jak ciekawie urządzić balkon?\nWspółcześnie, w dobie kiedy ceny mieszkań osiągają zawrotne pułapy i coraz trudniej jest nabyć dobre, tanie mieszkanie, nie tylko jak chodzi o przysłowiowe cztery kąty w dużym mieście, ale nawet w średnich i niewielkich miejscowościach powiatowych. Nierzadko okazuje się, że trzeba iść na kompromis pod względem wielkości mieszkania, aby zwyczajnie było nas na niego stać. Wówczas, w tego rodzaju walce o jak najbardziej optymalne wykorzystanie przestrzeni, dużej wagi nabiera również balkon, jak i to, jak konkretnie chcemy go urządzić. Dobrze przygotowany balkon pozwala znacząco „odciążyć” salon czy pokój dzienny, zwłaszcza oczywiście w sezonach: wiosennym, letnim i wczesnojesiennym. Pojawia się jednak pytanie, w jaki sposób tak naprawdę mądrze i z głową urządzić wspomniany balkon? Jakimi wytycznymi się kierować i w oparciu o jakie porady działać? Aby poznać odpowiedzi na tak sformułowane i postawione pytania, nie pozostaje nic innego, jak zaprosić do pogłębionej lektury niniejszego artykułu!\nWypada zacząć od stwierdzenia dosyć oczywistego faktu, że wybierane przez nas meble na taras i balkon jako sprzęt w zamyśle wieloletni powinny charakteryzować się odpowiednią wytrzymałością i trwałością, nie tylko od względem czysto mechanicznym, ale również (a może przede wszystkim!) jak chodzi o odporność na negatywny, niszczący tego rodzaju sprzęt wpływ warunków atmosferycznych. Zatem, przed dokonaniem danego zakupu mebli balkonowych, upewnijmy się (dla bezpieczeństwa i pewności, nawet dwukrotnie – ostrożności bowiem nigdy za wiele!), że deszcz czy promienie słoneczne nie uszkodzą nam tego cennego nabytku i że nie będziemy już po kilku tygodniach lub miesiącach zmuszeni siłą rzeczy do wymiany ich na nowy model, co dodatkowo drenowałoby nasz budżet domowy.\nCo więcej, osoby zawodowo zajmujące się wystrojem domowym oraz projektowaniem tego rodzaju przestrzeni mieszkalnych, w zasadzie zgodnie podkreślają, że na balkonie dobrze mieć na czym siedzieć. Do lamusa powinien odejść klasyczny już widok ludzi stojących na balkonie, opartych o poręcz balkonową w niezbyt reprezentacyjnych pozach, rozglądających się po otoczeniu. Balkon może być naszym prywatnym, zacisznym i dosyć intymnym miejscem odpoczynku. A to wszystko właśnie za sprawą odpowiedniego miejsca do siedzenia, przysłoniętego naturalną lub z góry zaprojektowaną przysłoną. Biorąc powyższe pod uwagę, warto zainteresować się sprzętami takimi jak chociażby krzesła na balkon i fotel na balkon. Konkretna decyzja co do wyboru mebelka do siedzenia powinna być oczywiście poprzedzona analizą co do tego, jak konkretny, wybrany przez nas przedmiot, będzie się wpisywał w styl, w jakim chcemy urządzić nasz balkon!\nPrevious PostWybór okien do domu i mieszkania – na co zwrócić uwagę?\nNext PostŚwiąteczne prezenty – zwróć uwagę na opakowanie!


Komu służy polska szkoła? | Magazyn Kontakt\nKomu służy polska szkoła?\n„Godzina wychowawcza. Rozmowy o polskiej szkole” to książka szczególnie aktualna teraz, kiedy reforma minister Zalewskiej jak walec rozjeżdża polskie szkoły. Skłania do zastanowienia, jakich reform naprawdę potrzebujemy i o jakie szkolnictwo powinny walczyć środowiska lewicowe, by hasło: „Szkoła ma służyć dziecku” stało się bliższe realizacji.\nKoniec czerwca to dla nauczycieli zwykle czas wielkiego zmęczenia (ostatnie kilka tygodni roku szkolnego to maraton sprawdzianów, rad pedagogicznych, prezentacji projektów, uzupełniania sprawozdań), ale też czas radości i satysfakcji, jaką daje patrzenie na sukcesy swoich uczniów i uczennic. Czerwiec w tym roku jest jednak specyficzny – dominującym uczuciem dla wielu pedagogów jest bowiem niepewność i frustracja. Wielu z nich kilka tygodni temu otrzymało wypowiedzenia (mimo powtarzanej przez minister Annę Zalewską deklaracji, że nikt nie straci pracy, ZNP potwierdził już liczbę 8 933 zwolnionych nauczycieli). Duża grupa może być pewna swojego zatrudnienia tylko na najbliższe dwa lata, aż znikną ostatnie gimnazja. Co potem – nie wiadomo. Ci, którym udało się zachować miejsce pracy, narzekają na złą atmosferę i brak współpracy, szczególnie w łączonych placówkach (na przykład gimnazjach, które staną się częścią istniejących szkół podstawowych). Atmosfera wielu rozmów jest pogrzebowa – żal gimnazjów, które przez lata wypracowały unikalne programy wychowawcze, żal zwalnianych nauczycieli wdrażających innowacyjne metody nauczania, a najbardziej żal uczniów, którzy po raz kolejny padają ofiarą nieprzemyślanych decyzji dorosłych. Trudno pozbyć się wrażenia, że – jak przy każdej tego typu reformie – to właśnie głos uczniów jest najmniej słuchany i to właśnie oni ucierpią najbardziej. Hasło „Szkoła ma służyć dziecku” dalej wydaje się dalekie od realizacji.\nPo raz kolejny rządzącym przyświeca błędne przekonanie, że zmiana struktury organizacyjnej szkoły pozwoli odpowiedzieć na problemy, z jakimi musi się ona mierzyć. Efekt będzie jednak wręcz odwrotny – przez najbliższe kilka lat szkoły, osłabione chaosem organizacyjnym i zmieniającymi się kadrami, nie będą mogły w pełni efektywnie realizować swojej funkcji wychowawczej. To zaś jak zwykle odbije się przede wszystkim na najsłabszych uczniach. Wniosek jest smutny – w najbliższym czasie trudno będzie rozmawiać o jakościowych zmianach w systemie edukacji, kiedy wiele placówek będzie zwyczajnie walczyć o sprawne codzienne funkcjonowanie. Tym bardziej warto przeczytać książkę „Godzina wychowawcza. Rozmowy o polskiej szkole”, którą kilka miesięcy temu wydało Wydawnictwo Czarne. I mieć nadzieję, że autorzy kolejnej reformy pochylą się nad prawdziwymi wyzwaniami stojącymi przed polską szkołą zamiast przesuwać klocki struktury organizacyjnej i udawać, że, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystkie problemy znikną z dnia na dzień. Refleksję nad tym, jak mądrze zmieniać polską szkołę, powinny podjąć także środowiska lewicowe.\n„Godzina wychowawcza. Rozmowy o polskiej szkole” to zbiór wywiadów, które Aleksandra Szyłło, dziennikarka „Gazety Wyborczej”, przeprowadziła ze specjalistami od edukacji i wychowania. Są wśród nich na przykład Krystyna Starczewska, twórczyni pierwszego liceum społecznego „Bednarska”, Jacek Jakubowski, współzałożyciel Szkolnego Ośrodka Socjoterapii, czy Maria Mach z Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci. Już sama lektura spisu treści skłania do zauważenia, że największym kapitałem polskiej szkoły jest właśnie kapitał ludzki. I mam na myśli nie tylko siedmioro rozmówców Aleksandry Szyłło.\nZbyt łatwo nam narzekać na nauczycieli, stosując wobec tej grupy zawodowej krzywdzące generalizacje: „selekcji negatywnej”, niskiego poziomu zaangażowania, braku kwalifikacji czy „nieuzasadnionych przywilejów”. Z tych narzekań wynika zwykle niewiele poza antagonizowaniem społeczeństwa przeciwko nauczycielom i dalszym obniżaniem prestiżu tego zawodu. Tymczasem zapominamy, że szkoły nie działałyby gdyby nie nauczyciele i nauczycielki; że przebudowy szkolnych przestrzeni, nowe boiska i pracownie komputerowe niewiele by dały gdyby nie ludzie, którzy będą opiekować się dziećmi z nich korzystającymi i pokażą, jak robić to mądrze; że inwestować powinniśmy właśnie w kapitał ludzki – traktując nauczycieli jak partnerów w procesie reformowania polskiej edukacji, a nie jak zło konieczne albo bezwolnych wykonawców ministerialnych rozporządzeń. Jednym z najważniejszych postulatów, który jak mantra powtarza się w wypowiedziach wszystkich rozmówców Aleksandry Szyłło, jest współpraca i wzajemne zaufanie. Zarówno nauczycieli wobec uczniów, jak i systemu wobec samych nauczycieli. Jak zauważa Maria Mach, nie przyciągniemy do zawodu najlepszych pedagogów, jeśli nie zagwarantujemy im swobody intelektualnej i wyboru metod pracy. To wcale nie pieniądze są więc największym problemem.\nSzkoła: mariaż komuny z neoliberalizmem?\nWiększość bohaterów książki swoją pedagogiczną karierę zaczynało jeszcze w czasach PRL-u. Już wtedy myśleli o szkole demokratycznej, opartej o idee samorządności uczniowskiej wywodzące się z pism Janusza Korczaka. Na drodze ich urzeczywistnienia stał autorytarny system – mieli więc nadzieję, że po jego obaleniu uda się zdemokratyzować również szkolnictwo. Jednak po 1989 roku okazało się, że to wcale nie takie proste. Jak podsumowuje Jacek „Jac” Jakubowski: „Za komuny mieliśmy przeświadczenie, że to komuna jest wrogiem szkoły, więc jak się zlikwiduje komunę, będzie już dobrze. Okazało się, że to nie takie proste. System oparty na hierarchii i przymusowym wlewaniu uczniom wiedzy do głowy jest głęboko w nas. Czy u góry jest komuna, czy rząd taki czy owaki”.\nMimo kolejnych zmian organizacyjnych hierarchiczna struktura polskiej szkoły ukształtowana w PRL-u (choć korzeniami sięgająca jeszcze systemu pruskiego) pozostała właściwie nienaruszona. Rady szkół (organ składający się z przedstawicieli uczniów, rodziców i nauczycieli, mający teoretycznie kompetencje do zarządzania kierunkiem rozwoju szkoły) istnieją właściwie wyłącznie na papierze – powołano je w jedynie 2 procentach szkół w Polsce. Samorząd uczniowski często sprowadzany jest wyłącznie do funkcji organizatora szkolnych dyskotek, a rady rodziców odgrywają głównie rolę dodatkowego wsparcia finansowego, a nie równorzędnego partnera w tworzeniu i wdrażaniu programu wychowawczego szkoły. W wielu szkołach autorytarny system rodem z PRL-u trzyma się świetnie. Dodano do niego jednak nowe, neoliberalne wartości.\nZ ust nauczycieli i dyrektorów często słychać hasło „szkoła uczy, rodzice wychowują”. Rozmówcy Aleksandy Szyłło obnażają fałsz tego twierdzenia i pokazują, że szkoła, umywając ręce od obowiązków wychowawczych, tak naprawdę socjalizuje uczniów do funkcjonowania w neoliberalnej gospodarce. Wszystkie narzędzia wychowawcze: oceny, kary, sprawdziany, prace domowe służą przede wszystkich kształtowaniu posłuszeństwa i wdrażaniu do przyszłego zawodowego „wyścigu szczurów”. Nie ma miejsca na indywidualizm, na wątpliwości, na błędy – są one surowo karane. W efekcie dzieci w procesie edukacji tracą zainteresowanie światem, a nauka staje się dla nich wyłącznie przepustką do tego, aby w przyszłości zarabiać więcej i więcej konsumować. W tej wizji edukacji brak miejsca na pytania o odpowiedzialność za drugiego człowieka, solidarność międzyludzką, inne wartości życiowe. Umywając ręce od wychowania, szkoła popełnia więc dwa błędy: po pierwsze, tworzy posłuszne trybiki w maszynie globalnego kapitalizmu, ale po drugie, unika rozmów na ważne tematy. Efekty tego milczenia i braku wychowania opartego na wartościach widzimy teraz, na przykład w stosunku opinii publicznej do kryzysu uchodźczego. Polska szkoła ponosi dużą odpowiedzialność za rosnącą falę nienawiści i ksenofobii.\nW obronie publicznej szkoły\nLektura „Godziny wychowawczej” nasuwa również inne ważne pytanie. Czy jako osoby o poglądach lewicowych mamy moralny obowiązek, aby wspierać szkolnictwo publiczne? W praktyce – czy posłanie własnego dziecka do szkoły społecznej lub prywatnej albo praca w jednej z nich nie jest poniekąd zdradą ideałów? Warto zastanowić się, na ile adekwatne byłoby tutaj pozytywistyczne wezwanie do pracy u podstaw, również tej wychowawczej z własnym dzieckiem. Jeżeli sami nie będziemy bronić publicznej szkoły, nie mamy prawa narzekać na jej stan.\nStanowcza większość rozmówców Aleksandry Szyłło jest związana z niepublicznymi placówkami edukacyjnymi (lub przynajmniej niestandardowymi, jak Szkolny Ośrodek Socjoterapii czy Zakład Poprawczy). W ich opowieściach brakuje więc punktu widzenia szkoły publicznej, a przede wszystkim odpowiedzi na pytanie, co z tych wszystkich idei pedagogicznych możliwe jest do zaadaptowania w systemie szkolnictwa powszechnego. Bo, choć niewątpliwie warte wdrożenia są idee szkolnej demokracji rodem z zespołu „Bednarska” czy wprowadzenie większej elastyczności w kształtowaniu przez uczniów i uczennice własnego programu nauczania, to należy zapytać, czy i w jaki sposób można je wdrożyć na szeroką skalę. Jakakolwiek szeroka zmiana społeczna musi być przecież oparta na masowym systemie edukacji. Nie uda się tego przeprowadzić poprzez tworzenie enklaw dobrej edukacji w trudno dostępnych (ze względów finansowych, kulturowych czy po prostu dużych odległości) szkołach prywatnych lub społecznych. Jak bardzo nie oburzałby nas konserwatyzm polskiej szkoły, jej hierarchiczna struktura, niechęć do zmian prezentowana przez część nauczycieli – to w publicznym systemie edukacji leży jedyna droga do głębokiej przebudowy systemu wartości prezentowanych przez większość społeczeństwa. Lewica nie może o tym zapominać.\nA. Szyłło, „Godzina wychowawcza. Rozmowy o polskiej szkole”, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2017.


To taki moment, w którym trzeba coś zrobić, żeby nie zmieść wszystkiego po drodze. Włóczyłam się po mieście ponad 3h. Antyradio grało jakby wyłącznie dla mnie. Przypomniałam sobie, że jeżdżenie tramwajem, zatopienie w muzyce, przyglądanie się ludziom i miastu pozwala mi złapać oddech, pobyć sama ze sobą.\nTego wieczoru wrocławski rynek był magiczny. Godzinę wpatrywałam się w dzieciaki biegające za gigantycznymi bańkami. Chłopiec w potarganych szortach, mała Cyganeczka i dziewczynka w różowej sukience niczym laleczka z porcelany. Wszystkie śmiały się i rozrabiały dokładnie tak samo. Nie miało znaczenia skąd pochodzą i dokąd wrócą. Bańki błyszczały kolorowym blaskiem, odbijając światła zabytkowych latarni. Szum fontanny konkurował z dźwiękiem skrzypiec ulicznych muzyków. Wszędzie przyjemny gwar, szum, stukot obcasów. Sałatka smakowała mi jak nigdy. Zimny "bursztyn" również ;-) Kolejną godzinę wpatrywałam się w okno jednej z zabytkowych kamienic, w którym trwał niesamowity spektakl cieni. Później dowiedziałam się, że to muzeum Mickiewicza (mam zaległości).\nW drodze do domu ponownie zatonęłam w obłoku baniek mydlanych. Nie było osoby, która nie próbowałaby ich dosięgnąć. Nie było twarzy, na której ten widok nie namalowałby choćby drobnego uśmieszku. Wreszcze poczułam się lżejsza.\nI powstała makatka.\nJeszcze nie wiem, gdzie ją powieszę, ale na pewno będzie to miejsce, gdzie będę mogła często na nią spoglądać. I znów stać się lżejsza :-)\nJest w 100 procentach moja. Zawiera chyba wszystko to, co tkwi we mnie. Taniec w deszczu, ledwo dostrzegalne spływające krople, czerń, biel, chaos tła, burzowe chmury z piorunami. Ale także mnóstwo barw i wzorów. Każda kropla z innej bajki. I nawet odkryłam, że tło zawiera treści, które też mają dla mnie znaczenie. Przypadek to, czy intuicja?\nLamówka też ma ukryty sens ;-)\nTyle rozważań egzystencjalnych.\nA w kwestii realizacji...\nPunktem wyjścia stała się dziewczynka z parasolem. Skorzystałam ze wzoru (PP) Juliet z bloga The Tartankiwi. Polecam, bo Juliet tworzy świetne wzory.\nPotem uszyłam moją chmurę. Wzór (również PP) rozrysowałam sama. Oczywiście wymaga nieco dopracowania, ale z efektu jestem bardzo zadowolona.\nTło to trochę crazy patchwork wymuszony blokami. Nie chciałam go uzupełniać prostymi kawałkami, tylko zachować ten lekki chaos na całej pracy.\nPo zszyciu bloków i tła wzięłam się za pikowanie.\nChmurę na brzegach wypikowałam miniaturową pętelką. Dzięki temu wygląda trochę koronkowo ;-) Na chmurze oczywiście pioruny, choć widoczne dopiero, gdy się dobrze przyjrzeć ;-)\nDziewczynkę otoczyłam po szwach i również dodałam "koronkę" przy spódnicy i na parasolce :-)\nNabrała lekkości :-)\nTło wypikowałam w spływające kropelki. Wymyśliłam sama. Banalnie prosty wzór :-)\nUżyłam cieniowanej tęczowej nici. A właściwie dwóch na przemian (pisałam o nich TU). To był ich drugi test. Są dość śliskie i rozdzielają się na dwie, co jednak utrudnia ich zakańczanie i chowanie. Polecam w bębenku użyć jednak bawełnianej. Mnie osobiście ten zabieg ułatwił pikowanie.\nBałam się, że będzie zbyt pstrokato, ale delikatne pastele nie narobiły zbyt wiele szumu.\nNa wypikowane tło naprasowałam tęczowe krople i kałużę. Użyłam flizeliny dwustronnie klejącej, choć początkowo miałam ambitny plan przyszywania ich na papierowych szablonach.\nKropelki bez podłożenia brzegów wymusiły kombinacje z pikowaniem. Proste przeszycia wzdłuż krawędzi wyszły fatalnie. Zdecydowałam się więc na takie "obrysowanie".\nWbrew pozorom ułożenie tęczy z kropelek było nie lada wyzwaniem. Chciałam, żeby każda była we właściwym miejscu i pasowała do sąsiadujących choćby jednym elementem wzoru. Udało mi się i czuję się z tym wspaniale :-)\nNa koniec lamówka. Początkowo miała być z tkaniny w tęczowe kwiaty, ale były zbyt wyraziste. Szarości przytłaczały i zabierały uwagę chmurze. Ostatecznie zdecydowałam się na czerń i biel. Jak dla mnie, idealnie :-) Lewą stronę przyszyłam maszynowo, a prawą tym razem ręcznie :-) I takie rożki ;-)\nSkoro zdażyłam, to pracę zgłaszam do Hello Sunshine. Miałam problem z kategorią. Ostatecznie wybrałam drogą eliminacji, bo ani to quilt tradycyjny, pikowania za mało, poducha to być miała, ale nie jest, więc... modern.\nSzyję jeszcze cudownie rozmnożoną torebkę, ale już chyba się nie wyrobię.\nDziękuję za uwagę tym, co wytrwali i przeczytali do końca, jak również tym, co pooglądali :-)\nAplikacje ArtQuilt Paper Piecing Patchwork Quilting Scraps - szycie z resztek\nUnknown 28 sierpnia 2016 23:51\nSuper Basiu! W końcu dla siebie i tak ślicznie :)Gratuluję i życzę Ci powodzenia w konkursie!!\nPatchTworki 1 września 2016 00:38\nDzięki Maja :-) Dokładnie. Dla mnie. Wciąż siedzę i patrzę na nią i sprawia mi to radość, choć myślałam, że mi się znudzi ;-) Albo szybko opatrzy ;-)\nSzycieUli / UlaSewing 29 sierpnia 2016 00:06\ncudowna makatka i wyraża tyle emocji- to widać!\nPatchTworki 1 września 2016 00:39\nDziekuję Ula :-) Cieszę się, że widać. Pewnie dlatego patrzę i jest mi dobrze ;-)\nIwona 29 sierpnia 2016 00:30\nBasiu, makatka jest urocza!\nWłaśnie pada i grzmi, więc bardzo przyjemnie czytało się Twój wpis, nie musiałam zbyt wiele pomagać wyobraźni ;)\nŚwietnie, że udało Ci się stworzyć coś dla siebie i wyrażającego Ciebie.\nTęcza z kropelek jest super, dziewczynka - miodzio! I w ogóle całość prezentuje się rewelacyjnie :)\nPatchTworki 1 września 2016 00:40\nDziękuję Iwonka :-) Heh, a u mnie upały i stąd zupełnie inne zdjęcia niż zamierzałam. Ale za to męża fotki sprzed lat się załapały ;-)\nUnknown 29 sierpnia 2016 01:14\nKompozycja kropli, dziewczyna z parasolem super! Fajne dzieło!\nPatchTworki 1 września 2016 00:42\nDzięki Dorotka :-) Dziewczynka z parasolką wpadła mi w oko już bardzo dawno i wiedziałam, że końcu coś z nią uszyję. Dobrze, że poczekałam i dobry moment ;-) Fajnie, że wpadłaś :-D\npatchworkwanda 29 sierpnia 2016 06:41\nByło co poczytać i pooglądać. Śliczna ta dziewczynka z parasolem. A całość wyszła super.\nPatchTworki 1 września 2016 00:44\nDziękuję Wanda :-) Szczególnie za uwagę :-) Prawda, że dziewczynka cudna? Udała się Juliet bardzo. Polecam inne jej wzory. Kiedyś wezmę się za zebrę i słonia :-)\nUnknown 29 sierpnia 2016 07:53\nPiękne.. Jak zawsze:) trzymam kciuki za wygraną, bo to przecież oczywiste:)\nPatchTworki 1 września 2016 00:45\nDzięki Karola :-) Dzięki za kciuki, no i uznanie :-*\nKasia N. 29 sierpnia 2016 10:49\nBardzo ładna makatka :) Powodzenia w wyzwaniu\nBardzo dziękuję :-) Cieszę się bardzo!\nWiola 29 sierpnia 2016 15:07\nBardzo ładna makatka. Mimo, że zawisła na niej deszczowa chmura to wygląda bardzo radośnie. Myślę,że w pokoju Twojej Córci będzie wyglądała świetnie.\nPatchTworki 1 września 2016 00:46\nDziękuję Wiolu :-) Hmmm, pewnie wyląduje w dziecięcym pokoju, bo tam najbardziej pasuje, ale gdybym tylko miała pracownie, zawisłaby naprzeciw maszyny ;-) Dziś cieszy moje oczy w salonie na karniszu ;-)\nbrodziszek 29 sierpnia 2016 18:16\nprzepiękna makatka!!! skradła moje serce, łącznie z opowiedzianą historią! jakbym słyszała własne myśli, to niesamowite :)\nna pewno nie raz wrócę żeby się jej poprzyglądać!\nciemna chmura i tęczowy deszcz :D tak właśnie często w życiu bywa :)\nPatchTworki 1 września 2016 00:49\nDziękuję serdecznie :-) To cudownie wiedzieć, że ktoś "czuje" moją pracę! Zapraszam serdecznie. I ja będę zaglądać :-)\nJo Ho 29 sierpnia 2016 20:55\nBasiu, wspaniała. Do mnie mówi smutkiem, ale mi to pasuje.\nPatchTworki 1 września 2016 00:52\nhmmm... cieszę się, że czytasz z niej więcej, niż poprawę nastroju, bo jej historia to też smutki. Kap, kap... cd dalszy mówi za siebie ;-) Swoją drogą, to ostatnio ulubiona piosenka mojego synka. Uwielbia, gdy mu ją śpiewam, a nawet śpiewa ze mną ;-)\nreniari 30 sierpnia 2016 15:08\nCóż ja mogę napisać. Ja to czuję każdym nerwem. Szkoda, że na tym rynku nie spotkałyśmy się, bo byłam tam niedawno.\nTeraz jestem tu i miło przeczytać, coś co czasami samemu sie czuje.\nMakatka PIĘKNA! W mojej wersji deszcz jednak byłby czarno-szary, a parasol tęczowy :) Ale to tylko w wersji wyimaginowanej, bo w realu nigdy czegoś takiego nawetnie spróbuję zrobić.\nPatchTworki 1 września 2016 00:54\nJa wiem, ja wiem :-) Ano szkoda ;-) Ciekawe byłoby to spotkanie. Choć może nie w tym dniu...\nDziękuję bardzo :-) Zapraszam do uszycia, ciekawa jestem efektu :-)\nGosia @ Quilts My Way 30 sierpnia 2016 19:53\nAle pomysłowy quilt. I wbrew pozorom bardzo optymistyczny i wakacyjny. Tyle tu kolorów lata :)\nDziękuję za kolejne zgłoszenie i życzę powodzenia!\nPatchTworki 1 września 2016 00:56\nDziękuję Gosiu :-) Ten quilt to taka praca do przeczytania indywidulanie ;-) Chyba w zależnosci od nastroju oglądającego zwraca uwagę albo na szarości, albo na kolory i nastrój im towarzyszący ;-)\nMałgorzata Kreft 31 sierpnia 2016 11:09\nŚliczna makatka. I smutek i radość. Jak w życiu - przeplatają się codziennie. Lubię prace opowiadające o czymś. Bardzo.\nPatchTworki 1 września 2016 00:58\nDziękuję Gosiu :-) Dokładnie, jak w życiu. Wzloty i upadki.\nIrene 1 września 2016 10:39\nCieszę się, że mogłam przeczytać ten post.Praca pełna emocji i serca włożonego w jej wykonanie.\nPowodzenia Basiu :-)\nPatchTworki 7 września 2016 10:50\nSerdecznie dziękuję :-) Bardzo cieszy mnie taki jej odbiór. No i czytanie :-) Pozdrawiam serdecznie :-D\nAilla Art 3 września 2016 19:23\nŚwietny kontrast dziewczynki i tych kropelek, bardzo lubię takie połączenia :)\nPatchTworki 7 września 2016 10:51\nDziękuję bardzo :-) Też lubię połączenia czerni i bieli z soczystymi barwami. Niesamowicie podkreślają sibei nawzajem :-)\nKamila @ Work-With-Patches 7 września 2016 18:14\nJestem zachwycona pomysłem jak i wykonaniem oraz wykończeniem!\nSuper zarazem melancholia jak i nutka pozytywnej nadziei.\nW końcu coś dla siebie uszyłaś :)\nPatchTworki 10 września 2016 00:56\nDziękuję Kamilka :-) Fajnie to ujęłaś :-) No w końcu! A teraz jeszcze uszyłam dla siebie torbę... idę za ciosem ;-)\nUnknown 7 września 2016 20:46\nPatchTworki 10 września 2016 00:57\nDziekuję serdecznie :-) Również za wizytę :-)\nJolcia 10 września 2016 16:52\nMnie się bardzo podoba :) Cała opowieść jest fajna :) Pierwsze co zauważyłam, to właśnie to, że krople deszcze tworzą tęczę! :) Spostrzegawcza jestem? Nie wiem... ja po prostu wszędzie widzę kolory... często układają się w tęczę właśnie :)\nPatchTworki 15 września 2016 14:21\nDziękuję Jolu :-) No zdziwiłabym się, gdyby umknęła Ci tęcza! Wszak w Twoich pracach jej nie brakuje :-) Dziękuję bardzo, cieszę się , że i opowieść zwróciła uwagę, bo czasem to życie właśnie inspiruje najbardziej ;-)\nkiboko 10 września 2016 20:59\nCieszę się, że mogłam "uczestniczyć " w procesie tworzenia, refleksjach, smutkach i radościach (oby tych było jak najwięcej)w nostalgii. W tych wszystkich emocjach przełożonych na szatki - z tego wszystkiego piękny efekt powstał :) serdeczności posyłam !!!!\nPatchTworki 15 września 2016 14:23\nDziękuję bardzo :-) Tak to jest, że czasem to właśnie te emocje, wrażenia i doświadczenia tworzą wzory naskuteczniej. Prawda? Ale komu ja o tym mówię... ;-) A serdeczności chwytam z uśmiechem i odwzajemniam :-)


Baśnie. To lubię\nwww.radioem.pl → Baśnie. To lubię\nO pisaniu baśni, miłości do Mickiewicza, rodzinnym orędowniku w Niebie, niedoścignionym wzorze wujka i wspólnej pracy z mamą Małgorzatą Musierowicz, opowiada Emilia Kiereś.\nEmilia Kiereś.\tBartłomiej Kiereś\nMałgorzata Gajos: Jak się zaczęła Pani przygoda z pisaniem książek? Czego nauczyła się Pani od mamy, Małgorzaty Musierowicz, w tym temacie?\nEmilia Kiereś: Początek był bardzo zwyczajny: opowiadałam córce bajkę na dobranoc, i z tej bajki rozwinęła się historyjka, która okazała się zalążkiem mojej pierwszej książki. Zatytułowałam ją: „Srebrny dzwoneczek”, a po raz pierwszy została wydana 11 lat temu. Wcześniej nie planowałam, że pisanie będzie moim zawodem – to się stało samo! Po „Srebrnym dzwoneczku” pomysły zaczęły pojawiać się w mojej głowie jeden po drugim. Nie pozostawało mi nic innego, jak zacząć je spisywać.\nOd mamy nauczyłam się przede wszystkim, że nie należy się bać wykreślania tego, co się już napisało. Że tylko w ten sposób skutecznie oszlifuje się surowiec, którym jest pierwotny pomysł na książkę. I że trzeba być samokrytycznym. I nigdy nie pozwalać sobie na samozachwyt, bo to jest najgorsza pułapka.\nZajmuje się Pani także tłumaczeniami. Jaki wpływ miał na Panią wujek Stanisław Barańczak?\nWujek był tłumaczem, jaki się trafia raz na milion! I tłumaczył dzieła takiego kalibru, jakich nie odważyłabym się nawet wziąć na warsztat. Był i jest dla mnie niedoścignionym wzorem. Nie pytałam go jednak o rady, tym bardziej że kiedy zaczęłam zawodowo tłumaczyć, wujek był już bardzo chory. Za to chętnie i z wdzięcznością korzystałam – i korzystam do dziś – z jego gigantycznej wiedzy i doświadczenia, czytając jego prace dotyczące przekładów, no i same przekłady, oczywiście. Są wspaniałe. I bardzo wiele można się z nich nauczyć – jeśli chodzi o warsztat, o język, o metodę…\nWybór polonistyki był pójściem w rodzinne ślady?\nRzeczywiście, zarówno mój wujek, jak i babcia ze strony taty skończyli studia polonistyczne. Ale to nie przywiązanie do tradycji kierowało moim wyborem. Początkowo bardzo chciałam zdawać na historię sztuki, poważnie przygotowywałam się do egzaminów wstępnych na ten kierunek. Ale na dwa miesiące przed maturą nagle poczułam, że chcę zdawać na filologię polską. Studiować literaturę, język, dowiedzieć się o nich jak najwięcej. Nigdy nie żałowałam tego wyboru. To był odruch serca, i jak się okazało – jak najbardziej słuszny. Dzisiaj wybrałabym tak samo.\nPisze Pani książki głównie dla młodych czytelników, ale starsi też po nie sięgają. Jakie książki były ulubionymi w dzieciństwie? Czy myślała Pani, że kiedyś będzie pisać dla dzieci?\nJak już wspomniałam, nigdy nie planowałam, że zwiążę przyszłość z pisaniem. Za to zawsze bardzo dużo czytałam, także jako dziecko. Uwielbiałam baśnie braci Grimm (choć zarazem niezmiernie się ich bałam!), wszystkie książki Astrid Lindgren, „Dziadka do orzechów” E.T.A. Hoffmanna, wszelkie baśnie i bajki – a mieliśmy ich w domu dużo. Ogromnie lubiłam Mary Poppins, chętnie sięgałam po Edith Nesbit, opowieści Hanny Januszewskiej… A potem byli „Trzej muszkieterowie” i wszystkie powieści Karola Maya. I wiele, wiele innych! Wracam do nich do dziś. Myślę, że dobre książki dla dzieci to takie, które lubią czytać także dorośli. Ogromnie mnie cieszy, że to, co sama piszę, trafia i do małych, i do średnich, i do całkiem dużych czytelników. Ten szeroki odbiór bardzo mnie motywuje – nie tylko do wymyślania i spisywania nowych historii, ale też do stałego doskonalenia warsztatu, do szukania nowych sposobów, rozwiązań, nowych ścieżek. Dzięki temu pisanie jest dla mnie stałym wyzwaniem.\npublikacja 29.09.2021 13:14


Koronawirus od tego ginie. Oto, czego używać w domu\nNaukowcy opracowali zestawienie domowych produktów czyszczących, które radzą sobie z koronawirusem. Najpierw jednak ustalili, ile dni cząsteczki wirusa potrafią przetrwać na różnych powierzchniach. Najdłużej utrzymywał się na stali nierdzewnej i plastiku, bo aż dziewięć dni. Bardzo dobrze z jego usuwaniem radzi sobie zwykłe mydło i woda. Pomoże również wybielacz - umycie powierzchni i przetarcie jej szmatką pozbędzie się cząsteczek. Najskuteczniejszy jest alkohol do dezynfekcji ran. Zabija bowiem wirusy już po 30 sekundach od spryskania.\ndom, koronawirus, środki odkażające\ntaka taka taka taka taka taka skromna taka\ntaka taka taka skromna taka taka taka taka taka taka taka taka\ntaka taka taka taka taka taka taka taka taka taka taka taka\ntaka skromna taka taka covid\nkotek kotek kotek\nmc2Widziałem reklamę w tv. Domestos zabija 99.9procent wirusów i bakterii. Myć,pić,wlewać dożylnie i stosować jako żel do kąpieli 😀\nWidziałem reklamę w tv. Domestos zabija 99.9procent wirusów i bakterii. Myć,pić,wlewać dożylnie i stosować jako żel do kąpieli 😀\nIto wszystko? Beznadzieja!\nWirusa nie można zabić bo nie jest organizmem, można go zniszczyć.\nNajlepsze jest szare mydło - naturalne w 100%, to brązowe o "niezłym" zapachu. Od lat sprzątam nim całe mieszkanie łącznie z oknami.\nIle zapłacono za ten materiał?\nNo I co??Tak jest w tej chwili na calym swiecie. Amerykanie tez stoja na zewnatrz w odstepach I wpuszcza sie po kilka osob. Wielki halo. Najwazniejsze jest chyba zeby tego wirusa zabic bo jak nie to nie bedzie konca tego horroru.\njak można zabić coś co nie jest organizmem żywym, autorze dowiedz się i dopiero pisz te swoje mądrości\nNajskuteczniejszy jest alkohol... tylko gdzie go kupić. Nawet tego te nieroby i nieudacznicy rzadowi nie potrafią zapewnić! Cholerne gnojki !\nMam bardzo głupie pytanie, jak mogę mieć corone w domu skoro siedzę w domu i nie wychodzę, jak już wychodzę to raz na tydzień czy dwa idę do sklepu... wracam produkty w 90% traktuję płynem antywirusowym a spożywcze odkładam i nie ruszam zgodnie z sugestią ministerstwa 3 dni. Więc jak no skąd mam mieć na blacie czy nierdzewce czy czym tam? No chyba że wszyscy kłamią i corona fruwa non stop w powietrzu i wystarczy okno otworzyć żeby mieć to w domu...\nja uzywam denaturatu, mam nadzieje ze to jest ok, bo mieszkam w Anglii i nic in ego nie udalo mi sie zdobyc\nTa sztucznie wywołana panika to jedna wielka ściema.Sprawdźcie ile rocznie ludzi umiera na zwykłą grypę (też wirusówka) Trzeba zmienić świat,ludzkie nawyki a przede wszytstkim ograbić ludzi z pieniędzy proponując im szczepionki czy inne leki.\nco to jest: "alkohol do dezynfekcji ran"? nie znam takiego związku chemicznego.\nDo Polanina, ty jestes ciemnota chodzaca! Tacy jak ty zagrazaja innym.\nTak, tak! Alkohol to zguba narodu!\ndajcie sobie spokój z rozpowszechnianiem idiotycznych teorii spiskowych w stylu 5G.\nwjec powinnismy tymi srodkami spryskac wszystko i wszystkich i po wirusie??????\n;;Strach przed korona wirusem-oszustwo stulecia?cala wypowiedz znajdziecie pod tym tytulem na YouTube\nzabja technologia 5G ktora Chiny uruchomily w 2019 w listopadzie, w 2004 uruchomili 4 G i był wirus Sars a w 2002 uruchomili 3G i był wirus AH1N1 częstotliwości te oslabiaja nasze ciała i stad te wirusy staja się niebezpiczne dla ludzi\nod kiedy to alkohol daje sie na rany


Wombat (Vombatidae) - pulchny ssak. | DinoAnimals.pl\nWombat (Vombatidae) – pulchny ssak\nWombat to obok kolczatek australijskich i diabłów tasmańskich kolejny przedstawiciel oryginalnej fauny Australii oraz Tasmanii. Jest to dość masywny, ale spokojny torbacz, który jednak potrafi zaciekle bronić się w sytuacji zagrożenia. Co ciekawe, zwierzę to od ośmiu lat ma w kalendarzu swoje nieoficjalne święto – mianowane Dniem Wombata.\nNadrząd: torbacze (Marsupialia)\nRząd: dwuprzodozębowce (Diprotodontia)\nRodzina: wombatowate (Wombatidae)\nWombatowate, wombaty (Vombatidae).\nW oficjalnej klasyfikacji uwzględniono trzy gatunki należące do rodziny wombatowatych. Dwa z nich występują wyłącznie w Australii i trzeci dodatkowo na Tasmanii.\nWombat tasmański (Vombatus ursinus) – zamieszkuje Tasmanię oraz Australię od Qeensland i Nowej Południowej Walii do południowo-wschodniego krańca tego kraju – wzdłuż pustyń Wiktorii.\nWombat szerokogłowy (Lasiorhinus latifrons) – występuje w południowej i południowo-wschodniej Australii – od Nullarbor do Nowej Południowej Walii.\nWombat australijski (Lasiorhinus krefftii) – można go spotkać jedynie na terenie środkowego Queensland – w Epping Forest National Park.\nŚrodowisko naturalne wombatów zależy od gatunku, do jakiego przynależą. Wombat australijski żyje na suchych i otwartych obszarach, wombat szerokogłowy zamieszkuje dodatkowo sawanny, stepy, lasy oraz zarośla, a wombat tasmański najbardziej lubi tereny pokryte pagórkami i umieszczone wzdłuż lasów.\nWszystkie gatunki wombatów to zwierzęta o krępej budowie ciała – mają bardzo masywny tułów i krótkie nogi, co daje wrażenie wyjątkowej pulchności. Jak wszystkie torbacze, samice posiadają torbę lęgową z jedną parą sutków, której wejście umieszczone jest od strony zadu. Głowa tych zwierząt przybiera dość szeroki kształt, a ogon ma formę szczątkową. W uzębieniu wombatów brakuje kłów.\nWombaty mają bardzo długie i twarde pazury, które umożliwiają im kopanie nor, konstruowanych na zasadzie powiązanych ze sobą pomieszczeń.\nIch sierść jest dość gruba i przyjmuje kolor od piaskowego, przez brązowy i szary, aż do czerni.\nWombaty są roślinożercami, a ich dieta składa się głównie z traw, turzyc, ziół, kory i korzeni. Ich zęby przypominają swoją budową trochę te, które posiadają gryzonie i są przystosowane do przeżuwania twardego materiału roślinnego.\nWombaty mają wyjątkowo powolny metabolizm – zakończenie procesu trawienia pokarmu zabiera im od ośmiu do czternastu dni. Taki mechanizm ułatwia im przetrwanie w trudnym, suchym klimacie.\nWombat prowadzi głównie nocny tryb życia, a w dzień odpoczywa w wykopanych przez siebie norach. Jeden osobnik może posiadać ich aż dziesięć. Broniąc swojego terytorium oraz nor wombat potrafi być bardzo agresywny w stosunku do intruzów.\nWombat porusza się zazwyczaj leniwie i powoli, ale w obliczu zagrożenia potrafi rozwinąć prędkość wynoszącą 40km/h i utrzymać ją przez 90 sekund.\nWombaty na ogół prowadzą one samotny tryb życia – czasem tworzą podziemne kolonie z innymi wombatami.\nSamice wombatów, podobnie jak inne torbacze, np. kangury, posiadają torbę, w której małe przebywają przez pierwsze miesiące po urodzeniu.\nWombaty rodzą wczesną wiosną, a na świat przychodzi przeważnie jedno młode. Ciąża trwa tylko 20-21 dni, a małe rodzi się zupełnie bezbronne i bardzo słabo rozwinięte. Natychmiast przenosi się do torby matki, gdzie przebywa przez kolejne 6-7 miesięcy. Wtedy po raz pierwszy samodzielnie wychodzą na świat, ale mlekiem matki karmione są do 15 miesiąca życia. Dojrzałe płciowo stają się już w wieku 18 miesięcy.\nWombaty na wolności mogą żyć około 26 lat, a w niewoli jeszcze dłużej.\nWombat i człowiek\nChoć wombat jest zwierzęciem dość łagodnym, sprowokowany bez problemu zaatakuje człowieka. Notowane są przypadki ran kłutych zadanych szponami oraz ugryzień – dających około 2 centymetrowe rany pomimo noszenia ochronnej odzieży jak gumowe buty i wełniane skarpety.\nWombaty bywają prawdziwym utrapieniem dla rolników, ponieważ kopią swoje nory na terenie pół uprawnych i pastwisk. Powoduje to nadmierne ich zwalczanie, a konsekwencją tego jest z kolei coraz bardziej malejąca populacja wombatów. Ludzie polują na te zwierzęta nie tylko, jako na szkodniki, ale także dla ich mięsa, futer lub po prostu dla sportu.\nWombaty mają kilku naturalnych wrogów, głównie lisy, psy dingo oraz diabły tasmańskie. Na powierzchni ziemi zwierzęta są praktycznie bezbronne podczas ataku drapieżnika, ale schowanie się do nory daje im prawie całkowite bezpieczeństwo, ponieważ intruzi nie mają do nich dostępu.\nNajbardziej zagrożonym gatunkiem wombata jest wombat australijski. Jego populacja zmniejszyła się tak drastycznie – do 138 osobników spisanych w 2007 roku – z powodu nadmiernych polowań, ataków drapieżników, chorób oraz konieczności konkurowania o żywność głównie przez nadmierne wypasanie bydła domowego.\nPozostałe dwa gatunki wombata nie są zagrożone wyginięciem – wyjątek stanowi tu populacja wombata tasmańskiego na Wiktorii.\nWszystkie gatunki wombatów mają podobne do siebie wymiary, które prezentują się następująco:\nWombat tasmański (Vombatus ursinus)\nDługość ciała: od 71 do 119 centymetrów\nWysokość w kłębie: od 25 do 30 centymetrów\nDługość ogona: około 2,5 centymetra\nWaga: 15-36 kilogramów\nWombat szerokogłowy (Lasiorhinus latifrons)\nDługość ciała: od 77,2 do 93,4 centymetrów\nDługość ogona: około 5 centymetrów\nWaga: 19-32 kilogramów\nWombat australijski (Lasiorhinus krefftii)\nDługość ciała: do 100 centymetrów\nWysokość w kłębie: do 35 centymetrów\nWaga: do 40 kilogramów\nWombaty – ciekawostki\nWombaty australijskie zagrożone są wyginięciem. Ich całkowita populacja wynosi około 140 osobników, włączając w to 30 dojrzałych samic.\nOd 2005 roku w kalendarzu pojawiło się nowe, nieoficjalne święto – Dzień Wombata ustanowione na 22 października.\n46 tysięcy lat temu wyginął Diprotodon – największy torbacz w historii Ziemi. Diprotodon miał wiele wspólnych cech ze współczesnymi wombatami.\nSzymon Sobko pisze:\nDziękuję za ten opis bardzo mi pomógł a szczególnie za to na jakich terenach żyje\n30 kwietnia 2014 o 19:05\nMiło nam, że nasz artykuł okazał się pomocny.\n14 maja 2014 o 11:14\nczy wombat tasmański przetrwał by w naszym klimcie ? czy można go hodować w polsce no i czy wogóle można go gdzieś zakupić ? proszę o informacje\n14 maja 2014 o 12:44\nWombat tasmański przetrwałby w naszym klimacie, oczywiście w chłodne dni nie mógłby przybywać na zewnątrz. Z posiadanych przez nas informacji wynika, iż wombaty tasmańskie były w europejskich ogrodach zoologicznych – konkretnie w Hanowerze i Duisburgu.\nNa temat hodowli w Polsce nie mamy żadnej informacji, tym bardziej, że wombatów tasmańskich nie ma nawet w żadnym polskim ogrodzie zoologicznym.\n14 maja 2014 o 13:44\n25 września 2014 o 20:08\nŚwietny wpis. Dużo lepszy niż na wikipedii, naprawdę bardzo mi pomógł 😉\n25 września 2014 o 22:17\n28 stycznia 2015 o 13:25\nNie no nie!!! Tak malutko ich jest:(( Nie ja musze coś zrobić… Sprowadze 2 samca i samice i będą nowe wombaciki polskie … przeżyją te słodziaczki 🙂\nFilip juszczak pisze:\n21 maja 2015 o 20:00\nBardzo dziękuję. Wpis przydał mi się na angielski. 🙂\nHelena G pisze:\n4 grudnia 2016 o 12:06\nBardzo sympatyczne zwierzątka, wczoraj obejrzałam film o nich i dlatego czytam te wpisy.Szkoda ,ze grozi im może nawet zagłada. Z filmu wyglądało że do spadku populacji przyczyniły się zające, które tam Anglicy przywieźli, a te jak wiadomo rozmnażają się bardzo szybko no i stanowią konkurencję jeśli idzie o pożywienie. Mam pytanie czy są to rdzenne zwierzątka czy też może „import”Anglików? Pozdrawiam Helena\n4 grudnia 2016 o 12:45\nTak, to rdzenni mieszkańcy Australii oraz Tasmanii. Wombaty to torbacze, nie występowały nigdy w Europie, więc nie mogły zostać „zaimportowane” przez Anglików 🙂\nCzłowiek jest dla wombata jak Indominus rex dla ankylozaura w filmie.


Lodówka Whirlpool ARC5550 głośno buczy - elektroda.pl\nmick_k 14 Sep 2006 19:17 5582 8\n#1 14 Sep 2006 19:17\nod 2 godzin Lodówka Whirlpool ARC5550 zaczęła głośno i jednostajnie (nieprzerwanie) buczeć. Wcześniej to sie nie zdarzało - tylko trzaski z pękającej izolacji z tyłu.\nPo tych 2 godzinach nie pojawiły się jeszcze inne skutki uboczne - nie zauważyłem żeby przestała mrozić, chyba że jest odwrotnie i cały czas mrozi.\nPrzed weekendem w serwisie już nic nie załatwię - co może być przyczyną tego hałasu? Z jakim wydatkiem trzeba się liczyć?\nJednak nie mrozi bo chłodziarka w środku robi się ciepła - wyłączam z prądu.\n#2 14 Sep 2006 19:28\nChyba poszła sprężarka. Na sprężarkę powinieneś mieć przedłużoną gwarancję. Ale nie płacisz tylko za samą sprężarkę, bo za resztę jak najbardziej.\n#3 14 Sep 2006 20:30\nPodłączyłem ją ponownie do prądu - światło się pali w środku, nie buczy ale i nie mrozi. Słychac taki ciche pyknięcie - zaczyna ostro pobierać prąd i po 2-3 sekundach podobne pyknięcie i nie bierze prądu. To pyknięcie to jakby próbowało się coś właczyć.\nAha - To jest Whirlpool ARZ9850 (mam 2 lodówki w domu i stąd pomyłka). Lodówka ma niecałe 4 lata - i w gwarancje 7-letnią ma na układ chłodniczy. Czyli ewentualnie do zapłaty robocizna i dojazd??\n#4 15 Sep 2006 18:57\nDiagnoza serwisu (za 20zł): uszkodzona sprężarka.\nNaprawa w ramach gwarancji - z Dzierżeniowa (80km) zrobi to za min. 250zł i w przyszlym tygodniu.\nSerwis nie gwarancyjny z Bolesławca zrobi to za 300zł w ciagu dnia.\nSuper jest ta 7-letnia gwarancja na same częsci.\nNo i tak mnie serwis zalatwił ze lodowka najszybciej bedzie w przyszlym tygodniu zrobiona. Okazalo sie ze nie maja sprezarki i czynnika r600, mimo ze w poludnie zapewniali ze zrobia to dzisiaj.\njakbym kupił gdzies samą sprezarke to czy napelnienienie układu tym gazem mozliwe jest przez jakiegos innego speca od lodowek? (niekoniecznie z autoryzowanego serwisu). Czy ten typ sprezarek i gazu jest popularny - tzn. znany, dostępny i niesprawiający kłopotów w montażu serwisantom?\n#5 17 Sep 2006 18:42\nW zasadzie obecnie jest to czynnik stosowany w większości sprzętów i żaden serwis nie powinien mieć problemu z tym czynnikiem\n#6 18 Sep 2006 14:13\nu mnie w miescie to chyba problem. wszystkie serwisy preferuja 134 i moga zastosowac zastepcza sprezarke i dobrac odpowiednia wage nowego czynnika. wiekszosc z nich nie robilo jeszcze takiej zamiany z 600 na 134 i w ramach eksperymentu moga sie pobawic w dobor - ale u siebie w zakładzie - lodowke musialbym do nich zaciagnac na plecach chyba.\ntylko jeden spec juz taka zamiane robil i zaraz do chaty wpadnie, da rok gwarancji na sprezarke i napelnienie i wezmie mniej kasy od innych:D\n#7 18 Sep 2006 18:55\nDaj sobie spokój z takimi serwisami\n#8 19 Sep 2006 10:16\nno i wczoraj wyminili sprezarke i napelnili uklad ale jeszcze jakims innym gazem - 12?\nPo wlaczeniu lodowka ze 4 godziny bez przerwy chodzila i jak uzyskala odpowiednia temperature wylaczyla sie i dziala jak nalezy.\nna razie nie odczuwam roznicy w poziomie glosnosni.\nnie wiem tez jak zmieni sie zuzycie pradu w zwiazku z nowa sprezarka. mam nadzieje ze dalej bedzie ponizej 1 kwh na dobe.\n#9 19 Sep 2006 11:23\nSimilar topics to lodówka Whirlpool ARC5550 głośno buczy\nWitam.Mam pytanie czy jest to prawidłowe działanie.Tydzień temu został wymieniony termostat z powodu słabego chłodzenia w chłodziarce.Obecnie temperat... (4)\nWitam, zwracam się do Was z prośbą o poradę, opis problemu: sprzęt jak w temacie Whirlpool ARC5550, zakupiony ... hmm chyba z 10 lat temu do tej por... (1)\nJak w temacie pompka podczas wypompowywania wody wydaje głośne buczenie. Rozebrałem pompkę i wyczyściłem łącznie z napędem wirniczka.Było tam sporo os... (8)\nMam lodówkę typu KGN39VL25E FULL NO FROST - 3 lata, w której załącza się sprężarka i brzęczy /buczy/głośno około 8 sekund i się wyłącza. Pobór mocy na... (4)


No to... po piwku!: Australian Sparkling Ale\nHistoria australijskiego piwowarstwa nie jest tak imponująca jak jego dzieje na naszym kontynencie i bierze swój początek w drugiej połowie XVIII wieku, kiedy to Anglicy zaczęli kolonizować ten kontynent. Początkowo, napojem alkoholowym, który spożywali nowo przybyli osadnicy był rum. Pierwszy browar w Australii został założony w 1795 roku i z każdym kolejnym rokiem ich liczba ulegała systematycznemu powiększeniu, także z uwagi na pomoc finansową dla tego rodzaju działalności, jaką otrzymywano od Korony.\nAngielscy przybysze, którzy mieli w zwyczaju sięgać często po piwo oraz gorący klimat sprawiały, że zapotrzebowanie na ten trunek było duże. Problem polegał na tym, że początki produkcji piwa w Australii były latami niedostatków podstawowych surowców piwowarskich (jęczmienia i chmielu). Niedobory zboża zastępowano dodatkami niesłodowanymi (ryżem, kukurydzą, cukrem, melasą), a chmielu – innymi roślinami (i nie tylko), niejednokrotnie trującymi np.: Cocculus indicus, miechunką peruwiańską czy terpentyną. Brak urządzeń chłodniczych oraz gorący klimat sprawiały, że piwo często ulegało zepsuciu. Ogólnie rzecz biorąc, australijskie piwo w owym okresie nie cieszyło się renomą. Lokalni producenci nawiązywali do piw z metropolii, dodając przed ich nazwami przyrostek „a’la”, ale znacznie bardziej preferowano dostawy z Wielkiej Brytanii niż wyroby lokalne.\nZ Wysp Brytyjskich do Australii najczęściej trafiały piwa z okolic Burton-upon-Trent. Były to piwa mocne, o ekstrakcie początkowym od 20 do ponad 25 stopni Plato i zawartości alkoholu na poziomie 7-11%. Były to piwa znacznie mocniejsze niż te wysyłane do Indii. Piwa eksportowane z Anglii do Australii określano jako „Australian Ale”. Cechowała je ciemniejsza barwa oraz słodszy smak z uwagi na mniejszą ilość chmielu używaną podczas ich warzenia. Poza tym, kategoria ta wydaje się być dość mglista i posiadać bardziej charakter marketingowy niż rzeczywiście odnosić się do konkretnej grupy piw o wspólnych cechach, bowiem wśród Australian Ale znaleźć także można było piwa z innych regionów, przypominające bardziej Pale Ale wysyłane w owym czasie do Indii.\nW 1888 roku w Australii powstał pierwszy browar warzący piwa dolnej fermentacji i stosujący maszyny chłodnicze, wynalezione kilkanaście lat wcześniej przez Carla von Linde. Jego założycielami byli bracia Foster z Nowego Jorku. Było to wydarzenie istotne, bowiem z biegiem lat to właśnie jasne i lekkie lagery zaskarbiły sobie serca i podniebienia australijskich piwoszy. W australijskim klimacie do dziś piwo serwowane jest w temperaturze bliskiej 0 stopni Celsjusza lub z kostkami lodu w piwie.\nAustralia nie poszła w ślady USA i poza Sparkling Ale nie posiada innych, typowych dla tego regionu stylów piwnych. Czy zatem jest i co dokładnie określa ten piwny styl?\nSparkling Ale (zwane też Australian Pale Ale) powstało jako odpowiedź na coraz popularniejszego na świecie pilznera. Było to piwo jasne, choć raczej ciemniejsze niż dziś, lekkie i z założenia o wysokiej pijalności, co było istotne w australijskim klimacie. Nazywano je także „light ale” i „light bitter”. Było to piwo górnej fermentacji, nie wymagające leżakowania w chłodnej temperaturze. Cechowało je też bardzo wysokie wysycenie. Podczas ich produkcji nie stosowano chmielenia na zimno (praktyka ta przetrwała do czasów obecnych). Po kilku dekadach popularności, jedynym przez długi czas piwem w tym stylu była istniejąca do dziś marka „Coopers Sparkling Ale”, produkowana nieprzerwanie od 1862 roku przez Coopers Brewery. Rozkwit piwowarstwa rzemieślniczego na świecie w drugiej połowie XX wieku dotarł także na Antypody i małe, lokalne browary powróciły do korzeni warząc własne interpretacje tego stylu, jednak miano ikony dzierży niepodzielnie Sparkling Ale z Coopers Brewery.\nWspółczesna wersja tego piwa („Coopers Sparkling Ale”) zawiera 5,8% alkoholu objętościowo. Posiada jasną barwę, wysokie wysycenie, osad drożdżowy na dnie butelki (piwo jest refermentowane). Do jego produkcji wykorzystuje się słód pale oraz dodatek słodów: karmelowego i pszenicznego. Z kolei stosowanym chmielem jest odmiana Pride Of Ringwood (9-12% AA, o ziołowo-pieprzowym aromacie). Drożdże, z udziałem których brzeczka poddawana jest fermentacji to od lat 80-tych czysty szczep, który swoimi właściwościami przypomina drożdże piwne z regionu Burton-upon-Trent. Dają one estrowo-owocowy posmak w gotowym piwie, opisywany jako gruszkowy lub jabłkowy. Co ciekawe, sam producent (Coopers Brewery) zachęca piwowarów do propagacji drożdży z dna butelki dostępnego komercyjnie piwa dla ich własnych celów. Na potrzeby procesu piwowarskiego woda wykorzystywana przy zacieraniu i wysładzaniu jest modyfikowana przy użyciu siarczanu wapnia. Do refermentacji używany jest cukier trzcinowy. Dawniej stosowano ten surowiec także w celu rozrzedzenia białek w brzeczce, a także gdy nie posiadano dostatecznej ilości słodu. Cukier stosowany jest także w przypadku korekty ekstraktu.\nDla tego rodzaju piwa istotne jest uchwycenie balansu pomiędzy słodowością, chmielowością oraz nutami drożdżowymi. Piwo serwować należy schłodzone zgodnie z uwagi na lokalną tradycję wynikającą z warunków klimatycznych. Temperatura serwowania ma także duże znaczeniu z uwagi na wysycenie gotowego piwa. W zależności od preferencji konsumenta, Sparkling Ale może być pite wraz z osadem drożdżowym lub bez. Trunek ten z założenia ma być wysoce pijalny oraz wytrawny. Poza flagowym piwem, reprezentującym ten styl, jego inni przedstawiciele posiadają ekstrakt początkowy wahający się od 10-13 stopni Plato. Zawartość alkoholu powinna oscylować od 4,5-6% alkoholu obj. Cechą tych piw jest ich głębokie odfermentowanie. Chmiele stosowane przy ich produkcji powinny pochodzić z Australii, a poziom goryczki powinien być wyczuwalny, ale nie dominujący w smaku, aby nie zakryć nut słodowych i drożdżowych.\nFot.: Bernt Rostad, Flickr, (CC BY 2.0)\nIan Watson: „Australia’s Own Beer Style”, na: „Australia Brews News”, tekst dostępny tutaj,\nTony Wheeler: „Australian Pale Ale”, w: „Brew Your Own”, March/April 2009, tekst dostępny tutaj,\nMartyn Cornell: „The Mysterious Australian Ale”, na: „Zythophile”, tekst dostępny tutaj,\nAutor: Maciej Hus o 10:06


RJD2 gwiazd na Eska TV Telewizja Muzyczna Eska TV *Eska.tv\nRJD2 to pseudonim Ramble'a Johna Krohna. Jest on muzykiem amerykańskim, wywodzącym się z Oregonu. Jego debiut, czyli krążek „Dead Ringer”, został wydany w 2002 roku nakładem wytwórni Definitive Jux. W 2004 roku ukazał się następny album RJ’a „Since We Last Spoke”. Trzy lata później światło dzienne ujrzał album „The Third Hand”.\n19 stycznia 2010 roku RJD2 powrócił po 3 latach milczenia z albumem „The Colossus”. Przy okazji krążek ten stanowi uwieńczenie 10 letniej kariery artysty.\nPoza twórczością solową, RJD2 stanowi również połowę projektu Soul Position, który tworzy wspólnie z raperem Blueprintem.


Dywan LEON, 2000x2000 mm, ciemnozielony | AJ Produkty\nDywan LEON, 2000x2000 mm, ciemnozielony\nWyrazisty dywan, który przyciąga uwagę. Tkany i trwale antystatyczny dywan wykonany ze 100% poliamidu z miękkim i wygodnym włosiem o grubości 5,9 mm. Nasz dywan łączy atrakcyjną kolorystykę i funkcjonalność.\nBędzie dopełnieniem każdego modnego pomieszczenia! Miękkie kształty skutecznie ocieplają pomieszczenie i czynią je bardziej przytulnym. Nieregularny kształt prezentowanego dywanu pomoże łatwo uzyskać ten efekt. Gdziekolwiek znajdzie się dywan, będzie wyglądać nietuzinkowo i nikt nie przejdzie obok niego obojętnie. Nasz dywan uatrakcyjni wystrój w foyer i przestrzeniach wspólnych w biurowcu. Produkt sprawdzi się też idealnie w salonie! Dywan wykonano ze 100% poliamidu, co sprawia, że nadaje się do miejsc o dużym natężeniu ruchu. Wybierz jeden z dostępnych kolorów i dopasuj dywan do pomieszczenia albo stwórz atrakcyjny kontrast. Plusem dywanu jest jego wyrazistość - nieważne czy wybierzesz żywy czy stonowany kolor.\nDługość: 2000 mm , 3000 mm\nKolor: Ciemnoniebieski , Ciemnoszary , Ciemnozielony , Czarny , Czerwony , Jasnoszary , Limonkowy , Niebieski , Purpurowy , Rudobrunatny\nWaga: 10,4 kg , 15,5 kg , 15,6 kg\nTestowane: EN 13501-1, Cfl-S1