Legnica. Po tych legnickich obiektach nie ma dziś śladu. Nowa Furta, Pałac Hochbergów, Baszta Złotoryjska i inne [ZDJĘCIA] | Legnica Nasze Miasto\nLegnica. Po tych…\nLegnica. Po tych legnickich obiektach nie ma dziś śladu. Nowa Furta, Pałac Hochbergów, Baszta Złotoryjska i inne [ZDJĘCIA]\nMateusz Różański 22 lipca 2021, 10:14\nPałac Hochbergów został zbudowany w latach 1714-1717 dla Otto Konrada barona von Hochberga. Znajdował się w ścisłym centrum. fotopolska.eu\nZburzenie sporej części legnickiego starego miasta w latach 60. ubiegłego wieku u wielu mieszkańców do dziś budzi grozę. Jak się jednak okazuje, charakterystyczne miejskie obiekty znikały z krajobrazu Legnicy już wcześniej. Niewielu dziś wie, że w mieście istniało coś takiego jak Nowa Furta czy Baszta Złotoryjska. Kliknij w zdjęcie i zobacz obiekty, po których dziś pozostało już niewiele lub nic. Pod każdą fotografią opis.\nzdjęcia starej Legnicy\nantypsiarz 22.03.2020 17:24:54\na mnie najbardziej wkurzają chodniki obsrane przez psy i ich właściciele\nMieszkanka 07.07.2019 12:11:44\nLegnica jest okropna. brakuje tu wielu rzeczy łącznie z szacunkiem do zabytków.Dużo kamienic ADM się wali. Jedyna atrakcją jest klub seven gdzie chodzą zepsuci ludzie.


Ołówki i długopisy. - Miasto w Sieci\nOdpowiednie przygotowanie naszej pociechy do powrotu do szkoły może być nieproste. Pomaganie pociechom w jak najkorzystniejszym wykorzystaniu ich wiedzy jest bardzo ważne, a świadomość tego, co powinni wziąć ze sobą, zagwarantuje im odpowiednie przygotowanie.\nWłaściwie jakie artykuły szkolne Twoje dziecko będzie potrzebować, by wrócić na zajęcia szkolne?\nNiezależnie od tego, czy poszukujesz ołówków czy długopisów, Twoje dziecko obowiązkowo potrzebuje czegoś do pisania. Niektóre placówki oświatowe mogą oferować różnorakie rodzaje sprzętu służące do pisania, ale mogą one być przydatne, zatem lepiej Wasze dziecko będzie miało swój własny zbiór pisaków – w ten sposób będzie mogło z niego korzystać nieustannie zarówno w szkole, jak również w mieszkaniu do robienia zadań domowych. Ołówki i długopisy będą wykorzystywane na niemal wszelkich lekcjach Waszego dziecka, zatem wyśmienicie jest posiadać ich zapas. Gdyby skończyło się jedno z piór lub pękł ołówek, posiadanie kilku zapasowych sztuk w domu będzie jedynie pomocne. Specjalne ołówki z uchwytem mogą pomóc w nauce pisania oraz mogą być zwłaszcza przydatne, kiedy trzeba pisać przez dłuższy czas, ponieważ gwarantują komfortowe trzymanie.\nPodczas gdy długopisy i ołówki są niezbędne same w sobie, piórnik może zapewnić waszemu dziecku miejsce na trzymanie art. piśmienniczych. Posiadanie koniecznego sprzętu do pisania w jednym miejscu pozwoli im posiadać uporządkowane biurko, zmniejszając potencjalne rozproszenie uwagi w trakcie nauki. Piórnik zmieści też wszystkie przydatne im dodatkowe akcesoria – zwłaszcza gumki, linijki i temperówkę, ale także w zależności od wieku kątomierze, kompas i kalkulator.\nTeczkiZależnie od wieku Twojego dziecka teczki papierowe a także portfele plastikowe często mogą okazać się obowiązkiem. Uczniowie szkół średnich są o wiele bardziej skłonni potrzebować ich w trakcie organizowania pracy z różnorakich lekcji lub używania ich do nadążania za lekcjami. Foldery potrafią być ciekawym sposobem na oddzielenie różnorakich prac z różnorakich lekcji a także przechowywanie razem wszelkich arkuszy oraz zeszytów. Mając gamę różnych kolorów, Wasze dziecko będzie mogło koordynować swoje zajęcia z określonymi kolorami, za sprawą czego bardzo łatwo je odszukać.\nPodczas gdy maluchy otrzymują zeszyty ćwiczeń w szkole, dodatkowy zeszyt może być dla nich bardzo dobrym sposobem na tworzenie swoich notatek albo wszystkich innych dodatkowych informacji, które będą dla nich ważne. Niezależnie od tego, czy mają dużą książkę A4, czy trochę mniejszą w formacie A5, zeszyty gwarantują kolejne ciekawe zasoby do edukacji, i nauczą dziecko, jak bardzo ważne jest robienie notatek oraz zapisywanie informacji, których później może potrzebować – zdolności, które z pewnością będą potrzebne w późniejszym życiu . Osoby studiujące generalnie muszą zapewnić sobie osobiste zapasy, zatem jeżeli nasze dziecko przechodzi do dalszej edukacji, niezbędny będzie porządny zeszyt albo seria podkładek.\nWłaściwe przygotowanie malucha do szkoły jest bardzo ważne, a sprawienie, aby czuło się w pełni gotowe i bardzo dobrze wyposażone, może istotnie podnieść jego pewność siebie a także nastrój na następny rok szkolny.


Regulamin - twierdzanysa.pl\n1.1 Prezentowany regulamin świadczenia usługi za pośrednictwem drogi elektronicznej, zwany Regulaminem, określa wymogi dotyczące korzystania ze spisu stron twierdzanysa.pl.\n2.2 Redaktorzy to zespół osób administrujących i moderujących witrynę twierdzanysa.pl.\n2.3 Katalog firm to platforma internetowa zlokalizowana pod adresem twierdzanysa.pl.\n5.1 Dokonanie zgłoszenia serwisu do spisu firm przez Użytkownika jest poprzedzone koniecznością zaakceptowania Regulaminu. Akceptacja jest równoznaczna z wyrażeniem zgody na otrzymywanie korespondencji od twierdzanysa.pl, w tym treści reklamowych oraz wiadomości handlowych, na adres email, który został podany w trakcie procesu zgłaszania serwisu do katalogu firm.\n5.2 Zaakceptowanie niniejszego Regulaminu przez Użytkownika oznacza też wyrażenie zgody na przetwarzanie danych osobowych wskazanych podczas rejestracji na potrzeby realizacji świadczenia przez twierdzanysa.pl. Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) użytkownik ma prawo dostępu do swoich danych osobowych oraz do ich poprawiania, a także do odwołania zgody na ich przetwarzanie w każdym czasie. Odwołanie zgody na ich przetwarzanie jest równoznaczne z usunięciem strony ze spisu firm przez Redaktorów.\n5.3 Zgłaszanie reklamacji, zapytań, uwag oraz sugestii przez Użytkowników, dotyczących katalogu firm jest możliwe poprzez formularz kontaktowy dostępny na stronie twierdzanysa.pl. Prawidłowe zgłoszenie reklamacyjne powinno zawierać dane identyfikacyjne Użytkownika, a także precyzyjnie wskazywać przedmiot reklamacji oraz krótko uzasadniające ją okoliczności. Nadesłane reklamacje są rozpatrywane przez zespół Redaktorów w terminie 1-4 tygodni od momentu zgłoszenia.


[TYLKO U NAS] A. Macierewicz: Rosjanie zamiast oddać wrak Tu-154M chcą zrobić rodzaj gestu, którym mogliby się zasłonić przed międzynarodową opinią publiczną i udawać, że rzeczywiście coś robią – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / [TYLKO U NAS] A. Macierewicz: Rosjanie zamiast oddać wrak Tu-154M chcą z...\n9 maja 2019 22:10 /w Informacje, Polecamy, Polska\nPółtorej miesiąca temu laboratorium brytyjskie potwierdziło fakt obecności na częściach wraku Tu-154m śladów materiałów wybuchowych. W związku z tym teza, że samolot został zniszczony w powietrzu przez eksplozję, postawiona przez komisję, którą mam zaszczyt reprezentować, na podstawie badań szczątków samolotu, została jednoznacznie potwierdzona. M.in. te okoliczności sprawiają, że Rosjanie szukają wyjścia z sytuacji. Zamiast oddać wrak chcą zrobić rodzaj gestu, którym mogliby się zasłonić przed międzynarodową opinią publiczną, udają, że rzeczywiście coś robią – mówił w felietonie „Glos Polski” na antenie TV Trwam i Radia Maryja poseł Prawa i Sprawiedliwości Antoni Macierewicz.\nW wielu mediach ukazała się informacja, która robi na wrażenie na opinii publicznej. Strona rosyjska miałaby zgodzić się na to, by polscy eksperci, polscy naukowcy, zbadali wrak Tu-154M, w którego katastrofie 10 kwietnia 2010 roku poległ prezydent RP, cała polska elita, w tym całe dowództwo wojskowe. Ta informacja ukazuje się na dzień przed kolejną miesięcznicą tego dramatu – poinformował Antoni Macierewicz.\n– Trudno uznać, że jest to zupełny przypadek, zwłaszcza iż pamiętamy, że pół roku temu Rosjanie stwierdzili, że zgadzają się na polską wizytę. Prokuratura to zaakceptowała, sama postanowiła wysłać wyłącznie prokuratorskich ekspertów do Smoleńska, nie ustalając, jak się wydaje, albo nie dopatrując niezbędnych szczegółów wszystkich okoliczności badania, które miało tam zostać przeprowadzone. W efekcie mieliśmy do czynienia z bardzo upokarzającą kompromitacją polskich organów władzy. Rosjanie nie tylko nie dopuścili Polaków do jakiegokolwiek osobistego bezpośredniego badania. Polacy nie mieli możliwości zbadania wraku. Nie mieli nawet możliwości robienia zdjęć. Byli rozbierani i kontrolowani przed wejściem na teren, gdzie znajdował się wrak. Znajdowali się pod nieustanną bardzo pilną kontrolą i obserwacją rosyjską. Niestety, to co przywieźli nie stanowiło w żadnym wymiarze materiału, który poszerzyłby naszą wiedzę – akcentował przewodniczący Podkomisji ds. Ponownego Zbadania Wypadku Lotniczego pod Smoleńskiem.\nTa rosyjska propozycja, jeszcze niedookreślona, pada także bardzo blisko terminu, który został narzucony przez Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy. Wyznaczyło ono w zeszłym roku, pod wpływem raportu technicznego, a także pod wpływem długofalowego działania posłów Prawa i Sprawiedliwości i rządu polskiego, termin wrześniowy (2019) na oddanie przez Rosję wraku samolotu – zwrócił uwagę poseł PiS.\n– Wydaję się, że ten gest, ta informacja, z którą dziś mamy do czynienia, jest bezpośrednio związana z presją międzynarodową. Ona jest o tyle silniejsza, że trzy miesiące temu podczas konsultacji polsko-niemieckich wydano wspólny komunikat, w którym zarówno strona polska, jak i niemiecka, jednoznacznie odwołując się do uchwały Rady Europy, domagają się zwrotu wraku – wskazał były szef MON.\nTe fakty zostały przemilczane przed opinią publiczną, która jest zalewana kłamliwą propagandą Platformy Obywatelskiej. Ważne jest jeszcze coś innego – podkreślił Antoni Macierewicz.\n– Półtorej miesiąca temu laboratorium brytyjskie potwierdziło fakt obecności na częściach tego wraku śladów materiałów wybuchowych. Od 2012-13 roku wiadomo wprawdzie, że tak jest, ponieważ sprawdziły to polskie laboratoria, to ówczesny przekaz został tak zakłamany, że polska opinia publiczna została zupełnie w tej sprawie zdezorientowana. Dzisiaj też prokuratura nie ujawnia raportu brytyjskiego, niemniej informacje na jego temat zostały opublikowane, nie ulegają wątpliwości. Na tym wraku są ślady materiałów wybuchowych – przypomniał były minister obrony narodowej.\nJak podkreślał Antoni Macierewicz, może rzeczywiście jednak Rosjanie chcą zrobić krok naprzód.\n– W takim razie niech zwrócą wrak, a przede wszystkim niech w warunkach, które zostaną sformułowane co do dostępu polskich ekspertów jasno będzie powiedziane, że mają oni zupełnie wolną rękę w badaniu tego wraku. W tym także, że zostanie spełniony postulat, który komisja już od dawna formułuje, że będziemy mogli go tam na miejscu zrekonstruować. […] Jeżeli taka możliwość nie zostanie nam stworzona, to znaczy, że Rosjanie nie chcą rzeczywistej współpracy, a chcą jedynie mistyfikacji – mówił poseł PiS.\n– Chcą użyć nas jedynie jako rodzaj zasłony dymnej przed opinią publiczną. W takim wypadku komisja nie weźmie w tym udziału. Oczywiście prokuratura zdecyduje, jak chce, to jest osobna sprawa. W niej nie mam zamiaru się wypowiadać. Przestrzegam jednak przed powtórką tego, co zdarzyło się pół roku temu. Miejmy nadzieję, że tym razem wszystko się powiedzie. Czekam na szczegółowe informacje, ponieważ tylko one mogą przesądzić, czy w takim przedsięwzięciu warto, czy raczej nie warto wziąć udział – podsumował Antoni Macierewicz.\n[TYLKO U NAS] A. Macierewicz: Polityka PiS to polityka wzmacniania polskiej niepodległości\nMON wprowadzi nowelizację ustawy o weteranach Deszczowo w całej Polsce


Długie siedzenie może zwiększać ryzyko cukrzycy u kobiet\nGdzie jesteś: Strona główna -> Artykuły -> Długie siedzenie może zwiększać ryzyko cukrzycy u kobiet\nZobacz tagi: rokowania zaburzeń krzepnięcia krwi, zakrzepica żył głębokich kończyn dolnych a ciąża, terapia zapalenia przyusznic, zapalenie przyusznic u dziecka, terapia złamań kości śródręcza i palców ręki, narządu ruchu, objawy zatrucia barbituranami, leczenie bruksizmu, kontakowe zapalenie skóry, gruczoł krokowy\ndodane 2012-05-05 13:02\nW pracach tych, jak określili naukowcy z uniwersystetu University of Leicester w Zjednoczonym Królestwie, dla kobiet, prawdopodobieństwo pojawienia się czynników ryzyka cukrzycy, takich jak odporność na insulinę oraz chroniczne zapalenie, wzrastają wraz z czasem, który kobiety spędzają w pozycji siedzącej.\nNatomiast, takiego powiązania nie stwierdzono u mężczyzn.\nNawet kobiety, które były umiarkowanie albo bardzo aktywne, były również zagrożone zwiększeniem ryzyka wczesnych oznak cukrzycy, jeżeli przebywały w pozycji siedzącej przez dłuższe okresy, przestrzegają naukowcy.\nDoktor Thomas Yates, z University of Leicester, pisze: jeżeli rezultaty te zostaną odtworzone w innych badaniach, powinny mieć wpływ na zalecenia odnośnie stylu życia, na politykę zdrowotną, a także na interewencje odnoszące się do zmian stylu życia.\nRezultaty te bowiem pokazują, że zachęcanie kobiet do spędzania mniejszej ilości czasu w pozycji siedzącej jest bardzo ważnym czynnikiem prewencji chronicznej choroby.\nAby dojść do takich wniosków, naukowcy z University of Leicester przeanalizowali informacje na temat około 500 osób żyjących w Zjednoczonym Królestwie, którzy byli objęci programem badań przesiewowych w kierunku cukrzycy.\nUczestnicy tego programu donosili o tym, jak wiele czasu spędzali w pozycji siedzącej w ciągu ostatnich siedmiu dni. Badacze pobrali również od nic próbki krwi, aby sprawdzić czynniki ryzyka cukrzycy, takie jak poziom insuliny.\nPrzeciętnie, jak się okazało, kobiety spędzały na siedząco 5 godzin dziennie, natomiast mężczyźni – 6 godzin na dzień. Dla kobiet, dłuższe siedzenie wiązało się z odpornością na insulinę oraz z większymi poziomami markerów zapalenia, włączając w to białko C-reaktywne (CRP, c-reactive protein) oraz interleukinę-6 (IL-6).\nSiła tego powiązania spadała, kiedy badacze brali pod uwagę również wskaźnik masy ciała kobiet, czyli BMI (body mass index). Czyli, im większy wskaźnik masy ciała BMI, tym większe powiązanie.\nA to oznacza, mówią teraz naukowcy z University of Leicester, że nadwaga i otyłość mogą częściowo wyjaśniać ten związek.\nNaukowcy brytyjscy stwierdzają, że być może chodzi tutaj o hormony, które są uwalniane przez tkankę tłuszczową i które szkodzą metabolizmowi ciała.\nBadanie to jednak ma swoje ograniczenie. Po pierwsze, zostały przeprowadzone na dość niewielkiej liczbie ludzi. Po drugie, opierało się na tym, co sami uczestnicy mówili o swoim czasie spędzanym na siedząco. A bardzo możliwe jest, że sami ci ludzie niezbyt dokładnie potrafili to ocenić, przez zwykłe zapomnienie, na przykład.\nDlatego też badacze z University of Leicester przestrzegają, że tego typu nieścisłości mogły zafałszować przedstawione rezultaty.\nZobacz tagi: cukrzyca, siedzący tryb życia, odporność na insulinę, pozycja siedząca, marker zapalenia, białko C-reaktywne, interleukina-6, cukrzyca ryzyko, cukrzyca zagrożenia\npostepowanie z siniakami, torbiel u dzieci, tracheotomia, Wirus Coxsackie, bierne palenie a wrzodu żo, anoreksja u dziecka, objawy zapalenia końcowego odcinka jelita cieńkiego, hipertyreoza objawy, ornotoza objawy, rokowania raka krtani


00271 003750 21002876 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Sibylle Anderl Liczba stron: 256\nISBN: 9788372297518 Data wydania: 2018-04-04\nJak wygląda wszechświat? Jak i dlaczego poruszają się galaktyki i wybuchają supernowe? Zdawałoby się, że nauka dostarcza nam twardej wiedzy na ten temat w odróżnieniu od intuicyjnych wyobrażeń, jakie można mieć o świecie i kosmosie. Tymczasem to, co wiemy w sensie naukowym jest często tylko najlepiej sprawdzającym się modelem. Zatem może wszechświat w rzeczywistości wygląda inaczej? Młoda filozofka i astrofizyczka Sibylle Anderl ukazuje kulisy pracy astrofizyków, którzy, wyposażeni w coraz bogatszą wiedzę i zaawansowany sprzęt badawczy, wyciągają detektywistyczne wnioski z drobnych poszlak, takich jak spektrum docierającego do nas światła gwiazd czy ich ruchy. A robią to wszystko po to, aby budować nasze wyobrażenie o wszechświecie! Dzięki Anderl zyskujemy nowe spojrzenie na wiedzę astrofizyczną. Uczymy się znajdować mocne przesłanki do tworzenia jak najbardziej prawdopodobnego scenariusza kosmicznych wydarzeń. Stajemy naprzeciw wszechświata jaki się nam jawi. Bo czy jakiś inny staje przed nami otworem?\n


Wydawnictwo Podziemne - Co to jest komunizm? – czyli ciąg dalszy przybijania kisielu do ściany - Michał Bąkowski\n« Smutno mi, Boże!\nTrójkątna konstelacja »\nCo to jest komunizm? – czyli ciąg dalszy przybijania kisielu do ściany\n31 komentarzy\tPublished 26 października 2009 |\nPublikujemy poniżej (za wiedzą i zgodą wydawcy) fragment książki Votum separatum, zaadaptowany co nieco do potrzeb dyskusji toczącej się na naszej witrynie od jakiegoś czasu.\nCo sprawia, że komunizm jest tym, czym jest? Jest to niełatwy problem, zważywszy taktyczną ruchliwość komunistów i głośną reklamę ewolucjonistów. Spróbujmy zatem wyobrazić sobie, jaka zmiana sprawiłaby, że komunizm przestałby być sobą. Dokładnie w ten sposób, w jaki, chcąc dociec, co czyni stół stołem, wyobrażamy go sobie np. bez czterech nóg – i już wiemy, że cztery nogi nie stanowią o stole.\nNa początek śmiała hipoteza: istotą komunizmu są „socjalistyczne stosunki produkcji” czyli „społeczna własność środków”, centralne zarządzanie itd. Hipoteza taka musi być śmiała, bo pochodzi od większości sowietologów na świecie, a czyż można ich posądzić o nieśmiałość? A zatem czy decentralizacja zarządzania ekonomią, gospodarką rynkową lub po prostu: kapitalizm, to już destytucja komunizmu? „Nowa” polityka ekonomiczna Lenina, prywatna fabryka ołówków i piór Armanda Hammera za czasów Stalina, „kapitalizm parciany i krwiożerczy” późnych lat 80., czy wreszcie czarny rynek w sowietach albo elementy gospodarki rynkowej w chrl – czyżby rozłożyły komunizm? Obawiam się, że bolszewicy używają gospodarki tak, jak im się akurat podoba. Komunizm w pełnej symbiozie z mechanizmami rynkowymi jest niestety zupełnie wyobrażalny: ba, nie trzeba nawet fantazjować, wystarczy przyjrzeć się gospodarce krajów komunistycznych. (Ależ to doprawdy wielka szkoda! Byłby to uroczy sposób obalenia wroga ludzkości: produkcja i sprzedaż bubli, na rynku tak wygłodzonym, że wszystko pożre. Ja sam byłem kiedyś zdania, ze pędzenie bimbru jest działalnością antykomunistyczną. Szkoda bimbru, a jeszcze bardziej szkoda tej pięknej, śmiałej hipotezy.)\nSzukajmy dalej. Może terror? Wielu uważało fizyczny i psychiczny terror za nieodłączny od komunizmu. Sądzili bowiem, że wyłącznie terror powstrzymuje antykomunistyczne masy przed zrzuceniem z siebie bolszewickiego plugastwa (tak nieokrzesani byli ludzie w dawnych czasach). Nieszczęśni! Nie mogli przewidzieć powstania nowego człowieka – hominis sovietici. Krwawy terror jest niezbędny w pierwszych latach po opanowaniu nowego terytorium, by fizycznie wyeliminować jednych i dać początek pierekowce pozostałych. Później wystarczy stosować go doraźnie.\nMoże zatem sama sowietyzacja? Stworzenie nowego człowieka jako cel? Jesteśmy bez wątpienia blisko istoty rzeczy.\nTerminem tym oznacza się proces przemiany duchowości i psychiki pod naciskiem komunistycznej rzeczywistości. Homo sapiens zamienia się w hominem sovieticum, tzn. przestaje być istotą myślącą, a w konsekwencji traci wolność. Precyzyjny opis przyspieszonej sowietyzacji (w śledztwie) dał Gustaw Herling-Grudziński w Innym świecie. Zrelacjonował tam analizę przeprowadzoną przez jego obozowego przyjaciela, inżyniera Kostylewa, analizę opartą na własnych przeżyciach. Tak wygląda przełomowy moment:\n„Za chwilę mechanizm ludzki, zatrzymany w punkcie zerowym i rozłożony na najdrobniejsze części, zostanie złożony na powrót, ale już inaczej; luki pomiędzy skojarzeniami wypełnią inne wiązania, myśli i uczucia dopasowane zostaną dokładnie do innych łożysk, pasy transmisyjne zaczną przekazywać nie przeszłość teraźniejszości ale teraźniejszość przeszłości, instynkt i wola zmienią kierunek działania, wskazówki w zegarach pomiarowych zatrzymują się na zawsze w maksimum.” \nInżynierski żargon tego opisu znakomicie oddaje istotę rzeczy: człowiek został zautomatyzowany. „Myśli i uczucia dopasowane” do czegokolwiek innego niż ich naturalny przedmiot, to już nie myśli i uczucia ludzkie; „instynkt i wola” o zmienionym kierunku, zasługują w pełni, by je brać w cudzysłów; „teraźniejszość transmitowana w przeszłość” nieodwołalnie niweczy przeszłość prawdziwą, czyli jedyne dziedzictwo do jakiego wolno się człowiekowi odwołać. Projektowanie teraźniejszości w przeszłość to jedna ze sprężyn sowietyzacji, ale to już odrębny wielki temat, którym nie będziemy się teraz zajmować.\nNa marginesie, Józef Mackiewicz opisywał efekty „automatyzacji” człowieka bardziej dosadnie:\n„W dziedzinie ‘ludzkiej’, jeżeli w ten sposób nazwiemy ten najbardziej nieludzki w dziejach eksperyment, bolszewicy dążą do przeistoczenia człowieka w bezduszną maszynę. Dotychczasowa jednak praktyka wykazała, że przeistoczyć w maszynę można raczej tylko kończyny, ewentualnie pewne części ciała ludzkiego. Natomiast całość człowieka, a zwłaszcza to co popularnie rozumiemy pod pojęciem „duszy” ludzkiej, przeistacza się pod wpływem tego eksperymentu w – szmatę. Określenie „szmata” nie jest w tym wypadku użyte jako połajanka, lecz świadoma definicja.” \nOgrom zamierzenia, mechanikę procesu oraz jego skutki w społecznej skali, przedstawił Michał Heller w książce pt. Maszyna i śrubki; pokazał, jak wszystkie elementy sowieckiego systemu nastawione są na wychowanie Nowego Człowieka. Jedną z głównych cech człowieka sowieckiego widział Heller (za Zinowiewem) w: „głębokim przekonaniu, mistycznej wierze, że niczego nie da się zmienić; że system jest wieczny i że skazana nań jest (…) cała ludzkość”.  Wydaje mi się to, nie tyle może główną cechą, co raczej „poziomem minimum”. Bo niewątpliwie sowietyzacja podlega stopniowaniu. Niżej rozwinięty homosos „nie ma obowiązku” wierzyć w nic więcej niż nieodwracalność przemian. Bolszewicy chcą ów graniczny stan osiągnąć jak najprędzej, ponieważ jest to najniższy poziom ich bezpieczeństwa.\nMackiewicz dał najwspanialszą formułę minimalnego poziomu sowietyzacji, choć cała gloria należy się wcale nie jemu a ułomnemu kamieniarzowi z okolic Wilna. Ów kamieniarz przeplatał był wyzwiska rzucane pod adresem bolszewików i ich rodzicieli z radosnymi okrzykami na cześć Stalina podczas manifestacji – nic w tym nadzwyczajnego. Ale po kolejnej serii przekleństw Mackiewicz nie wytrzymał i zapytał:\n„– To po jaką cholerę darliście się `Niech żyje!'; jeśli teraz przeklinacie. – Nastała chwilka ciszy, i tylko w ostatnim skwarze brzęczały jesienne muchy.\n– No… a to jakże inaczej?… – odpowiedział kamieniarz i odwrócił ku mnie swą nalaną twarz, na której malowało się szczere zdziwienie.” \nPrzyznajmy, jest to znacznie lepsze usprawiedliwienie zachowania wobec bolszewików niż skomplikowane konstrukcje realistów politycznych. Bezwarunkowa akceptacja zwycięstwa komunizmu jako konieczności historycznej wraz z akceptacją nieodwracalności zmian przez komunizm dokonanych – oto minimum sowietyzacji. Zejście do tego minimum musi być dla bolszewików przykrym przeżyciem w porównaniu z radościami budowy Nowego Człowieka. Te radości i kłopoty opisał precyzyjnie Michał Heller w swojej książce. Odnoszę jednak wrażenie, że pomylił się w ocenie stanu sowietyzacji w prl. Być może dlatego, że nie zwrócił uwagi na stopniowanie zniewolenia; prl może zmylić niejednego badacza. Miliony ludzi – dosłownie: miliony – werbalnie antykomunistyczne, tysiące czynnie zaangażowane w działalność przeciw komunistycznemu państwu, to robi wrażenie znacznie większe niż komunistyczny senat.\nOtóż wydawało mi się w latach 80. – i wydaje mi się nadal – że sowietyzacja w prl spadła właśnie do owego poziomu minimum. Polacy byli wówczas jak ten kulawy kamieniarz: choć zamiast samego pyskowania drukowali kilogramy bibuły wypełnionej pyskowaniem, to musieli przecież żyć – zaczem, na każdym kroku, wchodzili w nieuchronne kompromisy, no, bo „jakże inaczej?” Komuniści nie wymagali okrzyków hurra!, ale bardziej pragmatycznie: frekwencji wyborczej, ratowania gospodarki, zabiegania o kredyty. Nakładał się na to polski tzw. patriotyzm i tak oto powstawała formułka: „jak nie ratować polskiej gospodarki?” Jaruzelski, Kiszczak, Rakowski to przecież bardziej Polacy niż bolszewicy. (Mackiewicz mówił na to: „Polak, który pod sowietami staje się bolszewikiem, a po ich obaleniu przestaje być bolszewikiem, nie jest ani Polakiem, ani bolszewikiem, tylko – szmatą.” ) Nic zatem dziwnego, że dziś, pod koniec roku 2009, Polacy uznają prl bis za wolną Polskę, co też prawdopodobnie może być uznane za nowy minimalny poziom sowietyzacji.\nDziś wszyscy wyzywają „komuchom”, wygrażają aferzystom ze specsłużb, ale śledzą z zapartym tchem partyjne popisy, bo jak poskrobać, to każdy uważa, że żyje w wolnej Polsce, no… a to jakże inaczej? W 1989 roku ludzie głosujący na „sejm” złożony w 65% z komunistów, a w 35% z ich towarzyszy podróży, nie obawiali się prześladowań, jak ów wileński kamieniarz, choć z pewnością bali się stanąć poza „solidarnością narodową mas pracujących”, więc szli głosować trochę z prlowskiego patriotyzmu, a trochę z polrealizmu geopolitycznego. Jakkolwiek wzniosłe hasła wykrzykiwali, nie groziła im „utrata posady, prześladowania, więzienie, głód, wrota NKWD”. Jedno pozostało tak samo: „… a to jakże inaczej?”\nPrzykład prl wcale nie świadczy o odwracalności sowietyzacji, jak utrzymywał Heller, a wręcz przeciwnie, jest kolejnym dowodem niewystarczalności opozycyjnych metod działania. Opozycja wobec komunistów, to tyle co „lojalność baranów względem rzeźnika”  i należy to traktować jako ścisłą analogię, zważywszy cel komunizmu. „Opozycja” może sprowadzić sowietyzację społeczeństwa do poziomu minimum, bo akceptacja tzw. podstaw ustroju, czyli tegoż poziomu minimum, jest warunkiem jej istnienia. Ale to wszystko. Ów poziom minimum został wyznaczony przez grubą czerwoną krechę, która przekraczana być nie może. Michał Heller z przenikliwością dostrzegał sowietyzację dysydentów w ZSSR , sowietyzację elit w wolnym świecie , a nagle twierdzi, że w prl „liczne podziemne książki, gazety i czasopisma z lat 1976-1980 przerwały zaczarowany krąg sowieckiego języka” . To nieprawda. Podziemie było ogromną straconą szansą, właśnie dlatego że nie potrafiło wyrwać się z kręgu prlowskiego bełkotu. Podobnym złudzeniem jest, iż Kościół w prl zdołał uchronić się przed sowietyzacją. Kościół w pełni uznał prl za państwo polskie, bo Kościół katolicki w prl jest bardzo polrealistyczny. M. Heller uważa jednak uczucia narodowe i religijne za „najważniejsze bastiony oporu przeciw ideologii sowieckiej” . A mnie się wydaje, że nacjonalizm to instrument stworzony dla komunistów, toteż posługują się nim z wirtuozerią.\nJednak książka Michała Hellera jest doprawdy nieoceniona. Dążenie do stworzenia nowego człowieka jest bez wątpienia pierwiastkiem komunizmu i zapoznanie tego faktu mści się na myśli politycznej. Ale czy jest istotą rzeczy? Czy jest celem, czy środkiem do celu?\nW Roku 1984 Orwella, O’Brien łaskawie objawia torturowanemu Smithowi: „Władza to nie środek do celu: władza to cel.”\nI mnie się tak zdaje. Celem i istotą komunizmu jest czysta władza. Marksizm-leninizm jest teorią zdobycia i utrzymania władzy. Praktyka 70 lat komunizmu wytworzyła na tej podstawie niezawodną jak dotąd Metodę. Przetworzenie ludzkiej natury jest w tym świetle środkiem ułatwiającym utrzymanie i umożliwiającym rozszerzanie zakresu władzy. „Środek” nie oznacza tu pośredniego celu, którego realizacja poprzedza w czasie i warunkuje osiągnięcie celu właściwego. Nie. „Sowietyzacja” i „władza” są tak ściśle ze sobą sprzężone, wzajemnie się warunkują i uzupełniają, że można rozsądnie uznać oba te czynniki za istotę komunizmu. Jednakże „władza” jest w tej parze pojęciem prostszym, a więc – w moim przekonaniu – bardziej podstawowym. Dla utrzymania władzy konieczne jest minimum sowietyzacji; utrzymanie władzy potrzebne jest dla kontynuowania pierekowki. Wszystko podporządkowane jest utrzymaniu władzy: organizacja gospodarki ma być taka, jaka jest potrzebna na danym etapie, stosowanie bądź niestosowanie terroru zależy WYŁĄCZNIE od okoliczności.\n„W myśl kolejnych wskazań Lenina, należy zatem użyć wszelkich środków działania będących w ludzkiej mocy – politycznych, militarnych, gospodarczych, ale też psychologicznych, emocjonalnych i każdych innych z dziedziny strategii i taktyki (kamuflażu, oszustwa, dezinformacji, prowokacji etc.) – które by mogły okazać się skuteczne w zabezpieczeniu przed rozpadnięciem Bazy Międzynarodowego Komunizmu, a jednocześnie skuteczne w dalszej walce o spotęgowanie jej siły, wpływów i dążeń w opanowaniu świata.” \nBolszewików często nazywa się doktrynerami. Jakże niesłusznie! Wedle leninowskich wskazań, wiązanie się jakimikolwiek doktrynalnymi pętami – choćby to miały być pęta dialektyki Marksa – byłoby dopiero herezją. Doktryna służy wyłącznie kontroli własnego aparatu, bo i po co ma aparatczik myśleć sam za siebie? A także kontrolowaniu ludności podbitej, innymi słowy służy sowietyzacji.\nWarto jednakże zastanowić się, co mamy na myśli mówiąc „władza”? Jest to jedno z tych podstawowych pojęć, które, choć intuicyjnie zrozumiałe, wymykają się precyzyjnej definicji. Czy na przykład, ojciec ma władzę nad dzieckiem tylko tak długo, jak dziecko wykonuje jego polecenia? Czy aby nie jest tak, że władza rozciągać się może dalej niż jej oczywiste prerogatywy? Władza wydaje mi się raczej skomplikowaną psychologiczną i socjologiczną grą, niż prostym mechanizmem wydawania rozkazów. Klasyczny podział władzy politycznej, na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą, nie na wiele się nam tu przyda. Większość ultra-demokratycznych rządów Zachodniej Europy, wygrawszy wybory, kontroluje inicjatywę prawodawczą, ma nieograniczoną władzę wykonawczą, może wreszcie wpływać na powoływanie i odwoływanie sędziów – a jednak w podobnych ramach jeden rząd okazuje się słaby a inny silny. Jak to wytłumaczyć? Osobistymi cechami przywódców?\nJeżeli spojrzeć na systemy mniej przejrzyste, jak sowiety czy chrl, okazuje się, że tylko post factum możemy określić, kto sprawował władzę w danym momencie, ale rzadko z pewnością. Na jakiej podstawie na przykład, cały świat utrzymuje, iż Deng Siao-ping sprawował władzę w Chinach aż do śmierci? Deng nie pełnił w ostatnich latach życia żadnej funkcji – ani partyjnej, ani „państwowej” – miał więc „władzę” czy nie? Czytelnik relacji prasowych z pierwszych miesięcy po rewolucji bolszewickiej ze zdumieniem stwierdzi, że większość korespondentów uważała Trockiego za przywódcę bolszewików. Kto naprawdę sprawował władzę w sowietach od śmierci Stalina do tajnego przemówienia Chruszczowa? Kto sprawował władzę w latach 90.? Partia komunistyczna? Organizacja używająca tej nazwy była popularna jak nigdy dotąd, ale była w opozycji. Borys Jelcyn? Duma? Rząd? Wszyscy razem jakby się sprzysięgli, żeby NIE sprawować władzy, żeby pozwolić sowietom osunąć się w anarchię. Czy zatem osławiona „rosyjska mafia” była u steru? Otóż wydaje mi się – a pewności ani dowodów w takich sprawach nie ma – że żadna „mafia” nie istnieje. Jest tylko kgb.\nkgb nadal kontroluje spektakl zza kulis; spektakl, który wolny (jeszcze) świat obserwuje czasem ze zdumieniem, czasem z irytacją, ale zazwyczaj bez większego zainteresowania. Jedno się nie zmieniło: tak jak w starych sowietach, nie można było mieć pewności, kto osobiście dzierży ster władzy, ale z całą pewnością był to jakiś komunista; tak i teraz, w sowietach bis, wiele jest niejasności, ale jedyna organizacja zdolna do jakiejkolwiek kontroli, tj. kgb, jest w rękach komunistów.\nKomuniści tracili niekiedy władzę lokalnie – na Węgrzech w roku 1919, w Hiszpanii w rezultacie wojny domowej, w Chile dzięki przewrotowi Pinocheta – ale tylko tam, gdzie nie zdążyli jeszcze przerobić człowieka. Nie wiemy więc nic o hipotetycznej sytuacji, w jakiej znalazłoby się społeczeństwo zsowietyzowane pozbawione cudem komunistycznej władzy. Rzecz w tym, że społeczeństwa „post-komunistyczne” zostały w swoim mniemaniu „cudem pozbawione władzy komunistycznej”, podczas gdy w istocie komunistyczna władza nie została usunięta ani cudem, ani w ogóle. Nieuniknioną konsekwencją takiego qui pro quo jest dzisiejszy stan „państw” Europy Wschodniej. Zamiast gospodarki mamy więc uwolniony czarny rynek – w przeciwieństwie do gospodarki wolnorynkowej – z którego najwięcej korzyści czerpią bolszewicy czyli leninowski NEP po raz Bóg wie który. Wybory są wolne, o ile „wybór” między jawnymi bolszewikami, „byłymi” bolszewikami i tajnymi bolszewikami, można nazwać elekcją. Zamiast „byłych republik związkowych” mamy „państwa” kierowane przez członków politbiura kompartii i cały świat uznaje te dziwne twory za „niezawisłe państwa”.\nZdołali więc komuniści stworzyć atrapy rzeczywistości, które wszystkich zdają się zadowalać. Słyszę ze wszystkich stron, od ludzi, których lubię i cenię, że ludność prlu bis jest bardzo zadowolona ze swego losu – i dlatego nazywam toto „najlepszym z prlów”.\nMoże więc istotą rzeczy nie jest ani władza, ani sam mechanizm sowietyzacji, ale oba te elementy złączone ze sobą dynamicznie w Wielkiej Prowokacji? Ale o tym traktuje następny rozdział książki.\nG. Herling-Grudziński, Inny świat, Paryż 1965, s.75.\nSowiety i antysemityzm. Żydzi nie stanowią wyjątku, Wiadomości 12(364)1953\nM. Heller, Maszyna i śrubki, Paryż 1988, s.113.\nFakty, przyroda i ludzie, Londyn 1984, s.86. Opis tego wydarzenia znalazł się także w Drodze donikąd ss.28-30.\nDroga Pani, Londyn 1984, s.335\npor. Jak się zachować? w: Nudis verbis, Londyn 2003\nM. Heller, op.cit., s.253: „Język sowiecki – na tym polega jego siła – tworzy złudzenie symbiozy między władzą i narodem i rodzi poczucie jedności w stosunku do reszty świata. W ten sposób staje się elementem wyróżniającym swoich od obcych – ci pierwsi rozumieją w pół słowa, czytają między wierszami. Władza staje się swoja, a jej przeciwnicy – wrogami. Dysydenci zaczynają mówić po sowiecku.”\nIbidem, s.248: „W strefie niesowieckiej nowomowa poczyniła największe postępy w dziedzinie języka politycznego, języka dyplomacji i języka „krzewicieli kultury”: od niej zależy pozycja wśród elity.” A także s.250: „Naczelnym celem sowieckich dyplomatów jest sowietyzacja języka, tzn. wprowadzenie do pertraktacji słów, terminów, wyrażeń i pojęć niosących sowieckie treści.”\n„Trust” nr. 2, w: Optymizm nie zastąpi nam Polski, Londyn 2005, s.73-4\n31 Komentarz(e/y) do “Co to jest komunizm? – czyli ciąg dalszy przybijania kisielu do ściany”\n1 Daniel 28 października 2009 o 4:05\nNowa” polityka ekonomiczna Lenina, prywatna fabryka ołówków i piór Armanda Hammera za czasów Stalina, „kapitalizm parciany i krwiożerczy” późnych lat 80., czy wreszcie czarny rynek w sowietach\nOpisane powyżej epizody nie spowodowały jeszcze totalnej zmiany kursu komunizmu, dlatego były tylko epizodami. Zerwanie ram ustrojowych nastąpiło gwałtownie pod koniec lat 80-ych i od tego momentu mówi się o upadku komunizmu.\nelementy gospodarki rynkowej w chrl\nNie nazwałbym tego co dzisiaj ma miejsce w chrl komunizmem, choć niewątpliwie transformacja, jaką przechodzi to państwo różni się znacznie od drogi państw środkowoeuropejskich. Elementy gospodarki rynkowej uniemożliwiają nazywanie tego co się w chrl dzieje komunizmem. Zwłaszcza, że zmiany mają charakter długotrwały, a nie epizodyczny, jak w przypadku NEPu leninowskiego.\nKomunizm w pełnej symbiozie z mechanizmami rynkowymi jest niestety zupełnie wyobrażalny\nPrzestaje być komunizmem ustrój, który rezygnuje z rozwiązań ustrojowych właściwych dla komunizmu. Epizodyczne elementy gospodarki rynkowej nie zaprzeczały istnieniu komunizmu, gdyż nie były celem ostatecznym. Komuniści wprowadzili je w celach taktycznych, po to aby unicestwić lub starać się unicestwić w przewidywalnej przyszłości. W momencie, gdy dopuszczają do trwałego przekształcenia stosunków własnościowych w kierunku wolnego rynku, następuje przejście od komunizmu do innego systemu.\nMnie nie interesuje do czego służy doktryna. Ważne jest co innego. Towarzyszyła ona komunistom nieprzerwanie od początku do końca lat 80-ych. Wtedy przestała być wiążąca. To jest ta granica. Nie twierdzę, że dziś jest idealnie. Ale istnieją warunki po temu, aby z okowów sowietyzacji społeczeństwo mogło się w końcu wyzwolić.\nMoże więc istotą rzeczy nie jest ani władza, ani sam mechanizm sowietyzacji, ale oba te elementy złączone ze sobą dynamicznie w Wielkiej Prowokacji?\nA czy oba te elementy występują w dzisiejszej Polsce? Czy rządzi tu według Pana nadal kgb?\nPanie Michale, według mnie zabrakło w Pana tekście jasnej odpowiedzi na zagadnienie:\nSpróbujmy zatem wyobrazić sobie, jaka zmiana sprawiłaby, że komunizm przestałby być sobą.\n2 michał 28 października 2009 o 8:50\n1. Termin „przemiany ustrojowe” jest marksistowskim bełkotem, służącym ukryciu sowietyzacji pod płaszczykiem podobno „naturalnych przemian”. Pańskie uporczywe trzymanie się marksowskiej terminologii powinno mnie nie dziwić, odkąd nalegał Pan na rzekomy „wyzysk gospodarczy” polskiego chłopa przez… Żydów. Zważywszy horrendalną absurdalność takiego twierdzenia, na wszelki wypadek lokalizuję cytat: http://danielpaczkowski.blogspot.com/2009/07/poluchowicze-pinsk-zydowskie-karczmy.html#comments (komentarz z 6 sierpnia). Mówienie o „ramach ustrojowych” jest jeszcze jednym dowodem, jeśli komukolwiek potrzeba było więcej dowodów, na stan sowietyzacji prlowskiego społeczeństwa. O tym właśnie pisał Heller: „Władza staje się swoja, a jej przeciwnicy – wrogami. Dysydenci zaczynają mówić po sowiecku.”\n2. Od jakiego momentu „mówi się” o upadku komunizmu, to ja naprawdę wiem bez Pana. Pan natomiast zdaje się nie widzieć, że „się” mówi na ten temat bez sensu, bez związku z rzeczywistością i tylko wówczas, gdy „się” przyjęło podstawowe kryteria sowieckiego myślenia.\n3. Nie dziwi mnie, że Pan „nie nazwałby” chrl państwem komunistycznym. Ja też nie, ale tylko dlatego, że komunistyczne twory nie są państwami. W chrl panuje komunizm, ponieważ kontrolowane elementy rynkowej gospodarki nie są – i nigdy nie były – sprzeczne z komunistyczną ortodoksją. Są sprzeczne tylko w bujnej wyobraźni wyznawców, karmionej mitami o „przemianach ustrojowych” i „wyzysku”.\n4. Wyznaję, że od wielu lat nie słyszałem wypowiedzi w rodzaju: „W momencie, gdy [komuniści] dopuszczają do trwałego przekształcenia stosunków własnościowych w kierunku wolnego rynku, następuje przejście od komunizmu do innego systemu.” Ostatni raz to musiał być jakiś wykładowca marksizmu-leninizmu, ale nawet on zawahałby się zapewne przed wyłożeniem ex cathedra nonsensów o „trwałości przemian”.\n5. Cieszę się, że Pana „nie interesuje, do czego służy doktryna”. W ten sposób ustaliliśmy, że nasze zainteresowania są rozbieżne. Cieszę się także, że łaskawie wskazał Pan moment, w którym doktryna przestała być wiążąca. To wielkie odkrycie, oprócz Pana mówią tak tylko wszyscy. Wewnętrzna sprzeczność tego fragmentu zawiera się atoli w ostatnim zdaniu: „istnieją warunki po temu, aby z okowów sowietyzacji społeczeństwo mogło się w końcu wyzwolić”. Takie warunki nie istnieją, ponieważ nie jest Pan odosobniony w swym głębokim tkwieniu w sowieckich kryteriach.\n6. Nie wątpię, że Pańskim zdaniem bardzo wielu rzeczy zabrakło w moim tekście, ale zapewniam Pana, że się w nim nie pojawią. Niech mnie Ręka Boska broni!\n3 Daniel 29 października 2009 o 1:59\nDziękuję za podlinkowanie mojego tekstu. Dzięki temu czytelnicy będą mogli sami sobie wyrobić zdanie na temat tego o czym pisałem.\nW Pana komentarzu nie widzę żadnych nowych argumentów, więc nie podejmuję dyskusji.\nWcześniej zostałem nazwany nacjonalistą, wytrzymam i porównanie do wykładowcy marksizmu – leninizmu.\n4 Sonia Belle 29 października 2009 o 4:29\nDziekuje za link. Mieliscie wtedy fascynujaca dyskusja o antysemityzmie. W tamtej dyskusji (w odroznieniu od tej o istocie komunizmu), zgadzam sie w 100% z pozycja Michala.\nMichal napisal wowczas to:\nDlaczego nie przeszkadza polskości Herberta jego szkockie pochodzenie, Chopinowi nie zawadza francuski ojciec, ale Tuwim to żydłak, a Grydzewski i Słonimski i reszta, to „jadą mośki literackie”?\nMam na ten temat pewna teorie. Gdyby podczas Okupacji, hitlerowscy Niemcy zamordowali na terenie Polski 3 miliony Polakow szkockiego (albo francuskiego) pochodzenia, to obawiam sie ze nasze stosunki ze Szkocja/Francja, jak rowniez z Amerykanami szkockiego/francuskiego pochodzenia bylyby rownie „skomplikowane” jak nasze stosunki z Zydami. I to obustronnie. Szkoci/Francuzi zarzucali by nam ze nie dosyc im pomagalismy. A my oskarzalibysmy (i nie bez podstaw) Szkotow/Francuzow o organizowanie antypolskich nagonek…\nOsobiscie, nie dziwie sie tym Zydom, ktorzy maja do nas uraz. Dziwie sie raczej tym Zydom, ktorzy zadnego urazu nie maja (jak np. Polanski)…\n5 michał 29 października 2009 o 8:33\nPo pierwsze, znając Twoją pozycję w tym względzie nie mogę uwierzyć, że „zgadzasz się w 100%” z tym zsowietyzowanym nonsensem o „przemianach ustrojowych”, o „trwałym przekształceniu stosunków własnościowych”, o „wyzysku polskiego chłopa” – zaraz! czy to nie jest dyskryminacja polskiej baby, która z pewnością była nie mniej wyzyskana, zwłaszcza przez chłopa? – bo to jest wszystko marksistowska analiza, która tak mniej więcej pasuje do rzeczywistości, jak bolszewicka pięść do antykomunistycznego nosa.\nKomunizm nie jest w ogóle żadnym „ustrojem”, pomijam już drobiazg, że pojęcie „ustroju” jest niewiele znaczącym uogólnieniem, które każdy myślący człowiek zastąpi, zależnie od kontekstu, albo „systemem politycznym”, albo strukturą władzy, bądź wreszcie konstytucją. Ustrój, to tylko typowo marksistowskie uproszczenie wprost z agit-prop, żeby móc łatwo i przyjemnie przeciwstawić „dobry ustrój”, „złemu kapitalizmowi”, żeby móc zastąpić okupację „przemianami ustrojowymi”. Tfu! Ja na takim poziomie odmawiam dalszej dyskusji. Oczywiście w odpowiedzi mogę usłyszeć definicję ze słownika prlowskiej akademii nauk, ale ja nie mam w zwyczaju polemizować z bolszewickimi słownikami. Bo i po co? Ich definicje nie są stworzone dla zbliżenia się do prawdy, ale dla osiągnięcia innych celów, które mnie są wrogie. Jednym słowem, dla – sowietyzacji.\nO wiele ciekawsza jest Twoja hipoteza o ludobójstwie dokonanym przez Niemców na polskich Żydach, jako przyczynie żydowskiej niechęci do Polaków i vice versa. Problem w tym, że „jadą mośki literackie”, to był szmonces prasy endeckiej na temat „Wadomości Literackich” Grydzewskiego, które wychodziły przed wojną. Czy za getto ławkowe też mamy winić Hitlera? Oboje mieszkamy poza Polską, czy wyobrażasz sobie, jakbyś się czuła, gdyby Twoje dzieci musiały siedzieć w osobnych ławkach na uniwersytecie, bo są Polakami? Ludzie, którzy nie widzą, że nie można tego bronić – bez nazwisk! – są ślepi i głusi, zaślepieni i ogłuszeni swoim haniebnym nacjonalizmem.\n6 michał 29 października 2009 o 8:45\nJa Panu reklamy nie żałuję.\nSłusznie nie widzi Pan żadnych „nowych” argumentów, ponieważ Pańska wypowiedź na nie nie zasługuje. Nie zasługuje nawet na miano argumentacji. Natomiast co do „nowości”, to stare argumenty są zawsze lepsze niż nowe, ale Pan to przecież sam wie! Powtarza Pan nie tylko propagandę Rakowskiego czy Mazowieckiego sprzed lat 20, ale także Lenina sprzed 90 lat. Gratulacje.\nNie wątpię, że wytrzyma Pan porównanie. Sądzę raczej, że będzie ono powodem do dumy.\n7 zeppo 29 października 2009 o 8:46\n(…nie dziwie sie tym Zydom, ktorzy maja do nas uraz. Dziwie sie raczej tym Zydom, ktorzy zadnego urazu nie maja (jak np. Polanski)…)\nPolański uratowany został przez chłopską wielodzietną rodzinę, która – o ile mi wiadomo – niczego w zamian za podjęcie śmiertelnego ryzyka nie oczekiwała, ani nie otrzymała.\nA sam Polański tak o tym mówił w rozmowie z dziennikarzem Stern 2005, nr 51:\nSie lebten unter einem Dach mit Antisemiten?\nNatürlich. Alle Polen waren Antisemiten. Nach tausend Jahren Vatikan-Propaganda war das Teil ihrer Kultur. Jeder Bauer, dem Sie erzählt hätten, Jesus war Jude, hätte Sie sofort mit der Axt erschlagen. Unvorstellbar, was er mit Ihnen gemacht hätte, wenn Sie dazu noch gesagt hätten, die Jungfrau Maria sei jüdisch.”\nZ ciekawości zapytam: dziwi Panią taka bezurazowa postawa, czy nie dziwi?\n8 Daniel 29 października 2009 o 9:08\nOsobiscie, nie dziwie sie tym Zydom, ktorzy maja do nas uraz.\nJa nie dziwię się tym konkretnym Żydom, którzy mają o co mieć uraz do konkretnych Polaków.\nW drugą stronę widzę to w ten sam sposób.\n9 michał 29 października 2009 o 9:34\nMój niemiecki bardzo kulawy, czy zechciałby Pan przetłumaczyć? Oprócz „Natürlich. Alle Polen waren Antisemiten. Nach tausend Jahren Vatikan-Propaganda war das Teil ihrer Kultur” – niewiele zrozumiałem.\nFaktem jest, że jeśli reszta jest na tym samym poziomie, to może nie warto…\n10 Sonia Belle 29 października 2009 o 9:56\nnie mogę uwierzyć, że “zgadzasz się w 100%” z tym zsowietyzowanym nonsensem o “przemianach ustrojowych”, o “trwałym przekształceniu stosunków własnościowych”, o “wyzysku polskiego chłopa”\nZle mnie zrozumiales. Napisalam, ze sie z toba zgadzam w 100% w kwestii antysemityzmu. Nie zgadzamy sie natomiast co do definicji slowa „komunizm”.\nA co do „trwałego przekształcenia stosunków własnościowych”, to co prawda mam ciagle leki co do ich „trwalosci”, ale samo „przeksztalcenie” jest chyba faktem. Sam sie mozesz o tym przekonac, odwiedzajac, na przyklad, Kurozweki: „W latach 90. XX wieku pałac w Kurozwękach wraz z otaczającymi go gruntami powrócił do swych prawowitych właścicieli – rodu Popielów herbu Sulima. Obecny właściciel pałacu, najmłodszy z rodu Popielów mieszka w dawnym budynku gospodarczym obok pałacu.”\n“jadą mośki literackie”, to był szmonces prasy endeckiej na temat “Wiadomości Literackich” Grydzewskiego, które wychodziły przed wojną. Czy za getto ławkowe też mamy winić Hitlera?\nTo nie Hitlera powinnismy winnic za zle stosunki polsko-zydowskie dzisiaj. Te stosunki bylyby duzo lepsze, gdyby, na przyklad, wszyscy Polacy mieli odwage nosic gwiazde Dawida podczas wojny… Ja wiem, ze to bylby akt samobojczy. Ale strzelanie do zolnierzy Wehrmachtu, rozpetanie Powstania Warszawskiego PRZED wkroczeniem Armii Czerwonej i wysadzanie pociagow wiozacych amunicje na front wschodni to tez byly akt samobojcze. A w dodatku glupie politycznie.\nNie znam niestety niemieckiego…\n11 michał 29 października 2009 o 10:05\nJa Cię bardzo dobrze zrozumiałem, powiedziałem to tylko ironicznie.\nŻadne „przekształcenie” nie zaszło w 1989 roku, bo ludzie mieli prawo w prlu do prywatnej własności i w 1970 i 80 roku. Kurozwęki nie mają tu nic do rzeczy. Rodzina Popielów mogłaby wrócić wcześniej, gdyby chciała, ale pewnie powstrzymywało ja podejrzenie, że to komunistyczny kraj. Kiedy jednak wszyscy mówią, że to już nie jest komunistyczny kraj, to dlaczegóżby nie?\nNie chodzi jednak wcale o stosunki – własności czy jakiekolwiek inne sobie wymarzysz – ale o nieadekwatność takiego języka do opisu tego, co się wydarzyło.\n12 RyszardT 29 października 2009 o 10:45\nNatürlich. Alle Polen waren Antisemiten. Nach tausend Jahren Vatikan-Propaganda […]\nDoskonale się ta wypowiedź wpisuje w komunistyczne, antykatolickie (i antytradycyjne w ogóle) manipulacje; współczesna wersja a u was Murzynów biją.\nCóż, tak to już jest jak się kręci film (skądinąd świetny thriller) o narodzeniu Anty-Mesjasza, w którym rolę samego Złego gra Anton Sandor La Vey…\n13 zeppo 29 października 2009 o 10:47\n„W jaki sposób Pan przeżył?\nPrzechowywano mnie w komórce, zaś spałem w oborze. Mieszkanie było własnością żałośnie biednych katolickich chłopów, którzy nie wiedzieli że jestem Żydem. Zanim mój ojciec został aresztowany, pozostawił naszym przyjaciołom oszczędności i precjoza rodzinne aby miesięcznie opłacali moje utrzymanie. Ale ponieważ oni byli dobrymi Polakami, to wszystko przepili. Ci chłopi nie wyrzucili mnie tylko dlatego ponieważ spodobałem sie żonie gospodarza i byłem jej protegowanym. Moje szczęście polegało też na tym że nie wyglądałem na Żyda. Inaczej z pewnością zadenuncjowali by mnie Niemcom.\nPrzeżył Pan pod jednym dachem z antysemitami?\nWłaśnie. Wszyscy Polacy byli antysemitami. Po tysiącu lat propagandy Watykanu stało się to częścią ich kultury. Każdy chłop, któremu powiedziałby pan, że Jezus był Żydem, natychmiast zabiłby pana siekierą. Trudno sobie wyobrazić co by sie stało gdyby pan dodał, że Najświętsza Panienka była Żydówką.”\nGwoli informacji dodam, że działo się to we wsi pod Wadowicami, gdzie 10-letniego chłopca ukryto po likwidacji krakowskiego Ghetta. Zapewnienia Polańskiego, iżby ludzie ukrywajacy go nie wiedzieli, że jest Żydem są równie żałosne, jak cała reszta.\n14 michał 29 października 2009 o 11:51\nI tak to jest między nami Polakami. Miało być o komunizmie, a skończyło się na Żydach.\nZ komunizmem, tak jak z prostytutką,\nzaczynasz wesoło, a po wszystkim smutno.\n15 RyszardT 30 października 2009 o 12:13\nNo to wróćmy do komunistów, że tak przewrotnie powiem.\nHeller mylił się też w innej kwestii – mianowicie twierdził, że jedną z przyczyn upadku komunizmu (i jednocześnie wymarcia Homo sovieticus) będzie rozwój i upowszechnienie technologii informatycznych, który tymczasem został wykorzystany właśnie jako doskonałe narzędzie pieriekowki.\n16 michał 30 października 2009 o 12:24\nHeller mylił się w wielu kwestiach, żeby nie powiedzieć zazwyczaj się mylił. Mylił się co do prlu, co do przyczyn rzekomego upadku, ale najbardziej mylił się co do samego upadku.\nMa Pan słuszność co do technologii. Leniin nazywał film „najważniejszą ze sztuk”. Lenin rozumiał, jak łatwo zamienić środek masowego przekazu w narzędzie musowego przykazu.\n17 RyszardT 30 października 2009 o 1:00\nTelewizja telewizją, ale proszę zwrócić uwagę na internet ! Toż to teleekran i warunkowanie neopawłowskie w jednym !\n18 michał 30 października 2009 o 10:24\nNie powiedziałem ani słowa o telewizji. Każda masowa technologia może być – i niestety jest – wykorzystana dla dalszej kolektywizacji myśli. Internet jest w takim stadium rozwoju, kiedy blogosfera mogłaby być – bo niestety nie jest – wolną trybuną. I ta możliwość bez wątpienia bolszewików niepokoi, stąd np. chrlowskie metody kontrolowania internetu, które prawdopodobnie rozejdą się po całym globie pod pozorami bronienia praw człowieka czy temu podobnych nonsensów.\n19 RyszardT 30 października 2009 o 11:02\nchrlowskie metody kontrolowania internetu […] prawdopodobnie rozejdą się po całym globie pod pozorami bronienia praw człowieka czy temu podobnych nonsensów.\nZacznie się (a w zasadzie już dawno się zaczęło) od łagodnych form cenzury, np. przemilczania mniej czy bardziej niewygodnych serwisów czy blogerów.\nW naszej piaskownicy od mniej więcej pół roku (w zasadzie od „sprawy Kataryny”) zauważyć można „dyskusję” pod tezę z góry założoną, że „blogosfera jest siedliskiem chamstwa i przyczynia się do schamienia społeczeństwa, jakie obserwujemy”, które należałoby zwalczać metodami sądowymi czy administracyjnymi.\n20 michał 30 października 2009 o 11:39\nMam wrażenie, że dwie rzeczy zasługują tu na wyraźne rozróżnienie. Po pierwsze, “blogosfera jest siedliskiem chamstwa i przyczynia się do schamienia”, co jest niewątpliwie prawdą i między innymi z powodu tego chamstwa, bezdennej głupoty i otwierania papy – czy raczej naciskania klawiszy – bez uprzedniego zaangażowania szarych komórek, NIE stała się tym, czym być mogła, tj. prawdziwie Wolną Trybuną. Proszę sobie tylko wyobrazić, jak mógłby wykorzystać coś na kształt blogosfery Józef Mackiewicz, którego cenzurowano przez całe życie.\nTo dość rzeczywiste chamstwo będzie bez wątpienia wykorzystane dla ukrócenia wolności tej trybuny. Fakt, że Google, Yahoo i Microsoft zgodziły się na ocenzurowanie iinternetu w chrl wydaje mi się widmem przyszłości.\nTaki rozwój wydarzeń wydaje mi się prawie nieunikniony, ale to nie usprawiedliwia zmarnowania szansy, jaką jest blogosfera; zmarnowania polskiej blogosfery na wylewanie żółci na Żydów, Rosjan, Niemców, Ukraińców – o, przepraszam, powinienem był raczej napisać: żydłaków, kacapów, gebelsów i bandytów z UPA.\n21 zeppo 31 października 2009 o 11:34\nWiem, że głównym tematem wątku jest komunizm i że jest on (temat) rozmywany przez rozmaite, odbiegające od niego dygresje komentatorów.\nZa zakłócanie wątku swoimi dygresjami przepraszam. One wynikają zwłaszcza z tego, że na główny temat niczego mądrzejszego nie mam do powiedzenia. Ale też ich źródłem bywają komentarze innych dyskutantów (jak np. ten o Polańskim).\nDziś takim źródłem, skłaniającym mnie do polemicznej reakcji jest ostatnie zdanie Pańskiego ostatniego (powyższego) komentarza:\n„…wylewanie żółci na Żydów, Rosjan, Niemców, Ukraińców – o, przepraszam, powinienem był raczej napisać: żydłaków, kacapów, gebelsów i bandytów z UPA…”\nIdzie mi zwłaszcza o „wylewanie żółci na…Ukraińców…bandytów z UPA”. Tak postawiona kwestia – najbardziej mnie interesuje i byłbym zobowiązany, gdyby Pan zechciał przybliżyć swój – w tej mierze – pogląd.\nNie chcę przesądzać, że mógłby się znów ujawnić syndrom Polańskiego („który żadnego urazu nie ma” – o czym jesteśmy przekonani, dopóki nie dowiemy się, że ma). Zdaje mi się jednak, że problem „wylewania żółci na…Ukraińców…bandytów z UPA” wart jest w ogóle głębszej dyskusji, od której nie uchylę się jeśli Pan (Podziemie) uzna ją za potrzebną.\nPS. Niestety, co najmniej 2-3 tygodnie będę odcięty od internetu, przebywając w takiej części Świata, gdzie łączność jst bardzo utrudniona.\n22 michał 31 października 2009 o 12:15\nCzymże byśmy byli bez meandrów myśli, bez dygresji i schodzenia na manowce. Nie mam absolutnie nic przeciwko odchodzeniu od tematu, moja raczej niezręczna notka miała tylko wyrazić smutek, że zeszliśmy akurat na temat Żydów i polskiego antysemityzmu, ale miała zdaje się ten efekt, że ucięła dyskusję, co nie było moim zamierzeniem.\nWyjaśniam więc, że bardzo wysoko cenię Romana Polańskiego. Jest to jeden z najciekawszych reżyserów filmowych ostatnich 50 lat, który przy całym swoim ogromnym talencie, nie nakręcił żadnego genialnego filmu. Mam większość jego lepszych filmów w domu i oglądam je z rozkoszą od czasu do czasu. Z rozkoszą, ale także z niedosytem, bo widzę, jak zmarnował swój talent.\nJego wypowiedź o „watykańskiej propagandzie” wydała mi się na raczej niskim poziomie, ale nie przeczy ona przecież temu, co powiedziała Sonia. Zdania w rodzaju „wszyscy Polacy są antysemitami” są dokładnie tego samego gatunku, co „wszyscy Żydzi nienawidzą Polaków”. I jedno i drugie jest oznaką debilizmu, więc sprawia mi przykrość, że akurat Polański wypowiada takie brednie.\nUkraińcy. Na polskiej blogosferze „kwestie narodowościowe” są poruszane bezustannie. Są jednak poruszane w pewnym schemacie myślenia, który dałby się w skrócie przedstawić tak, że Polacy cacy, a wszyscy inni be. Można mi oczywiście zarzucić, że przedstawiam to dość infantylnie, ale zapraszam do spojrzenia na strony, które wielokrotnie cytowałem tu wcześniej. Ich wypociny są nie mniej, a raczej bardziej infantylne od „cacy i be”.\nDyskutowałem kiedyś na temat „zbrodni ukraińskich bandytów na Polakach na Wołyniu” ze znakomitą Ellenai, która z pewnością infantylna nie jest. Ale nawet ona, patrzy na świat poprzez narodowościowe okulary, co dla mnie jest nie do przyjęcia, bo sprowadza wielobarwny świat ludzi do kilku flag narodowych. Mnie to po prostu nudzi.\nCo rzekłszy, nie uchylę się od dyskusji.\n23 zeppo 31 października 2009 o 11:50\nI ja bardzo cenię Polańskiego jako twórcę i także mam jego filmy (chyba wszystkie) w domu. Od dawna nie oczekuję już od artystów ponadprzęcietnego intelektu i właściwie jest mi całkowicie obojętne, jakie brednie wyplata Polański o „wszystkich Polakach”. W moich oczach najbardziej go dyskwalifikuje to, z jaką pogardą wyraża sie publicznie o konkretnych ludziach. Tych mianowicie, którzy uratowali mu życie.\n24 michał 1 listopada 2009 o 12:35\nTak. Ma Pan absolutnie rację.\n25 Marek 3 listopada 2009 o 9:11\nPanie Michale, przedostatni artykuł zniknął. Czyżby sabotaż?\n26 Marek 3 listopada 2009 o 9:18\nPrzedostatni – czytaj wcześniejszy.\n27 michał 3 listopada 2009 o 10:20\nMoże sabotażysta buchnął tekst tylko na chwilę, a potem podłożył go subtelnie odmieniony. Z antykomunistycznego na taki jakby, no, ten tego, ciut mniej antyk. Z kontry na „hej! płyniemy!” Ze smutku na wesołość z przycupem i hołubcami.\nNiech mu będzie, niech sobie ma, nasz sabotażysta.\n28 Marek 3 listopada 2009 o 11:38\nPanie Michale, chyba strzeliłem kolejną gafę. Przez chwilę wydawało mi się, że zniknął artykuł Pańskiego wytrwałego adwersarza. Kto wie, jaka była by to strata dla rozważań nad istotą komunizmu i antysemityzmu? Dlatego biłem na alarm.\nA może to podświadomość niezgodę na smutek dyktuje i żal z serca precz odrzucić każe?\n29 michał 4 listopada 2009 o 12:05\nJak najsłuszniej Pan bił, bo przecież kto ma czuwać, jak nie my, kntrrewolucjoniści? Kto, pytam, ormo?\nNigdy bym nie przypuścił, że podświadomość może być probolszewicka. Zawsze mi się wydawała podejrzanie bezpartyjna, ale może ma Pan rację, może i ją też przekabacili? Marsz przez instytucje dotarł już nawet do podświadomości i teraz im służy, taka owaka. Ciekawe czy uświadomiła sobie konieczność?\n30 Daniel 8 listopada 2009 o 10:11\nSłusznie nie widzi Pan żadnych “nowych” argumentów, ponieważ Pańska wypowiedź na nie nie zasługuje. Nie zasługuje nawet na miano argumentacji. Natomiast co do “nowości”, to stare argumenty są zawsze lepsze niż nowe, ale Pan to przecież sam wie! Powtarza Pan nie tylko propagandę Rakowskiego czy Mazowieckiego sprzed lat 20, ale także Lenina sprzed 90 lat. Gratulacje.\nŻyczę wytrwałości w propagowaniu jedynie słusznej, „kontrrewolucyjnej” interpretacji terminu komunizm.\n31 michał 9 listopada 2009 o 9:10\nNie wiem doprawdy, co skłania mnie do odpowiedzi, oprócz tego przeklętego temperamentu polemicznego.\nKtokolwiek czyta niniejszą stronę ze zrozumieniem, widzieć musi, że nie ma tutaj miejsca dla „jedynie słusznej linii”. Wręcz odwrotnie, większość dyskutantów nie zgadza się z tezami artykułów, bo tylko w razie niezgody można podjąć polemikę. Wydawałoby mi się, że akurat Panu, którego zaprosiliśmy do umieszczenia na naszej stronie dłuższego tekstu polemicznego, nie trzeba tego tłumaczyć. Wydawałoby się, ale się już nie wydaje po ostatnich doświadczeniach.\nChciałem w pierwszym odruchu życzyć Panu szczęścia w propagowaniu Pańskich idei materializmu dialektycznego, ale zreflektowałem się w porę. Ja wcale nie życzę dobrze diamatowi, wolałbym raczej, żeby jego terminologia i koncepcje znikły z powierzchni ziemi. Życzę Panu w zamian, by zrzucił Pan z myśli skorupę sowietyzacji i przestał postrzegać świat w kategoriach „wyzysku”, „własności środków produkcji” i „przemian ustrojowych”. Wtedy podziemie przyjmie Pan znnowu z otwartymi rękami, jak syna marnotrawnego.\nByło mi miło etc.


Oto nadszedł październik: lato niepostrzeżenie zamieniło się w piękną jesień, liście lecą z drzew jak szalone, studenci oraz profesorowie w radosnych podskokach mkną na pierwsze wykłady, uczniowie natomiast już we wrześniu wszystkiego się nauczyli i mogą spokojnie odpocząć.\nSłowem – pora dla wszystkich wprost idealna, by porozmawiać o poezji.\nTym razem zajmiemy się twórczością dobrze wielu z was znanej poetki, Magdaleny Gałkowskiej, autorki tomiku Fabryka Tanich Butów oraz laureatki XIV edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina. Osobom niezaznajomionym jeszcze z dorobkiem poznańskiej poetki zaleca się wizytę na blogu http://fabrykatanichbutow.blogspot.com/ . Można też, oczywiście, żadnych blogów nie odwiedzać i zacząć przygodę z poezją Magdaleny Gałkowskiej od tekstów, które w niniejszym wątku zamieszczać będę ja, niżej podpisana.\nZanim jednak do tego dojdzie, polecam uwadze wszystkich zgromadzonych następującą wypowiedź autorki dotyczącą jej podejścia do poezji:\n„Edward Pasewicz powiedział mi kiedyś, że do pisania poezji potrzebne są dwie rzeczy: logika i składnia, i wzięłam sobie Jego słowa do serca. Kiedy myślę o wierszu, myślę o specyficznym komunikacie, odwołującym się do wrażliwości czytelnika. W poezji cenię precyzję i wyobraźnię, dobry wiersz nie pozostawia obojętnym, nie daje spokoju i zmusza, by do niego wracać. Wszystko to odnajduję u moich mistrzów: Lowella, Eliota, Larkina, Plath.”\nCiekawam, jak w zderzeniu z powyższą deklaracją odbierzecie pierwszy z wierszy wybranych przez autorkę do wywrotowej analizy i interpretacji, utwór o intrygującym tytule trzydzieści trzy:\nCzy utwór ów rzeczywiście porusza w was tę specjalną strunę? Niepokoi i zmusza do powrotu? Czy może przeciwnie: nie dostarcza emocji, których oczekujecie od dobrej poezji?\nGorąco zachęcam wszystkich do dzielenia się wrażeniami i przemyśleniami.\nwyszedłeś, a na nich nie mogę liczyć.\noflagują się, pokrzyczą i znikną.\nnic nie będzie już takie samo, nie udawaj,\nże spacerujesz po nocach i widzisz.\nczy to ważne, kto kłamał bardziej?\nrozbieram ściany z obrazów, pochylam się,\nznajduję tylko białe prostokąty,\nmiejsca do zapełnienia. nic nie jest tak ważne.\nskąd pomysł, że ludzi trzeba lubić?\nwychodzić naprzeciw, otwierać ramiona,\ndawać, brać, a potem sporządzić rachunek,\nżeby zostały już tylko pełne popielniczki.\nbarman ma ładny uśmiech.\npatrzy na wszystkich, jakby ich kochał.\njedyny na świecie zna tajemnicę,\nwchodzenie po schodach, grzebanie kluczem w zamku.\nja znalazłam inną drogę przez miasto,\nstopy ogrzeje mi kot.\njesteś zajebista – to zawsze działa\njak lek na przebudzenie, wtedy łatwiej\nutrzymać szklankę z wodą. czuję jak płynie\ndo formy, w której zamarza na lód i będzie\njeszcze zimniej. za oknem drzewo zasłania widok\nna Pałac Kultury, pionowy jak ściana kamienicy.\nkończy się trawnikiem przed Dworcem Centralnym,\npustym parkingiem i spacerniakiem za bramą.\nz wilgotnymi włosami, bo dziś tak się odprowadza\nz drogi pod spacerniak, pod trawnik, pod ziemię.\npochyla głowę i szuka miejsca w przedziałach.\nkodeina, paracetamol, ibuprofen, czarna kawa.\nprzepychana przez wąskie korytarze wagonów\nprzesuwające się za oknem.\nmagda gałkowska\t3 pazdziernika 2011, 00:32\nDominika Ciechanowicz\t3 pazdziernika 2011, 11:54\nBardzom ciekawa, co sądzicie o tytule. I kim są ci oni, którzy "oflagują się, pokrzyczą i znikną".\nRadosław Kolago\t3 pazdziernika 2011, 12:03\nCzytając tytuł i odnosząc go do tego, jak ten wiersz odczytuję, wyobrażam sobie kondukt jednostek wyalienowanych, pogrążonych we własnej pustce i tęsknocie, ale też determinacji w podążaniu ścieżką inną od reszty.\nOni to może fałszywi przyjaciele, ludzie, którzy powinni być blisko, kiedy się ich potrzebuje, jednak mimo krzykliwych deklaracji i zapewnień znikają i trzeba sobie radzić samemu. Każdy z nas ma w gronie swoich znajomych kogoś, kto jest z nami tylko, gdy czasy są dobre, a ucieka w momentach kryzysu.\nromantka\t3 pazdziernika 2011, 14:41\n"wchodzenie po schodach, grzeganie kluczem w zamku" brzmi kompatybilnie jako wyrażenie "wróciłeś" do pierwszego wyrazu w wierszu "wyszedłeś", bo sory ale nijak nie przyklejam tego do barmana choć czytam w tę i z powrotem. A co do reszty wiersza, mam nieodparte odczucie, że to jest o Bogu.\nafronautix\t3 pazdziernika 2011, 18:51\nja też Świetlickiego lubię\nTomasz Smogór\t3 pazdziernika 2011, 21:09\nPodoba mi się tylko pierwszy, ciekawy obrazowo, religijno-ekologiczny. Ale inaczej bym podzielił:\ndziś przyszedł do mnie pan\nmówił więcej nie zatrujesz rzeki\nod tego są zakłady przemysłowe\nprodukują plastykowe rurki\nsztuczne włosy lalek\nTomasz Smogór\t3 pazdziernika 2011, 21:15\nzamiana w pierwszym wersie i bez interpunkcji\nmagda gałkowska\t4 pazdziernika 2011, 00:30\ncieszy mnie, że procesja spowodowała żywą dyskusję, ten wiersz to był dla mnie przełom, zarówno w pisaniu, jak i patrzeniu na rzeczywistość.\nJustyna D. Barańska\t4 pazdziernika 2011, 07:43\nJeszcze jedno! Bo mi się przyśniło - ta czarna procesja może być przecież tym kotem, z całą jego dostojnością i to jego wychodzeniu może być mowa. Kurcze, a to jeszcze pogłębia samotność wybrzmiewającą z tekstu.\nDruga sprawa z kotem: Radek powiedział, że one mają społeczne konwenanse za nic, ale... społeczeństwo się na nich zemściło, wkładając w metaforyczny stereotyp, w pewne ramy zachowań. Kultura ukazuje wszystkie stare panny z kotem, na nich opierając obraz samotności. Pod tym względem tekst powyższy dla mnie kuleje, bo nie rozprawia się ze stereotypem, lecz go powtarza.\nDominika Ciechanowicz\t5 pazdziernika 2011, 10:34\nNiechaj fala dyskusji przeniesie się na kolejny utwór - "Ultrasonografię". Od siebie na początek powiem tylko, że to jest jeden z tych wierszy w całym tomiku, które najbardziej mnie ruszyły: jest w nim jakaś wstrząsająca prostota, szpitalna surowość, w której brak miejsca i - może przede wszystkim czasu - na udziwnianie języka i wzniosłe metafory.\nRadosław Kolago\t5 pazdziernika 2011, 11:25\nCałkowicie się zgadzam, Domka, użyte metafory w kontekście wybrzmiewają dużo mocniej, wiersz jest porażający. Dobór słownictwa sprawia, że czyta się na wstrzymanym oddechu. Są tu porównania, które w swojej ponurej prawdziwości po prostu bolą.\nTen utwór zdecydowanie poruszył mnie najbardziej ze wszystkich, które tu omawialiśmy.\nromantka\t5 pazdziernika 2011, 20:32\nTrzeci wiersz jest ciężki, dużo waży z powodu śmierci zawartej w nim i otwartości z jaką ją opisujesz.Tak jak pozostałe jednak nie tworzy żadnego obrazu w mojej głowie gdy go czytam. Twoje wiersze są zadziwiająco "suche" jak dla mnie. Nie potrafiłam tego ogarnąć próbując odczytać pierwszy wiersz, dopiero jak przeczytałam o poezji jako logice i składni to zrozumiałam dlaczego. Drugi wiersz próbowałam na ten suchy sposób interpretować, ale to jak ślizgać się po zjeżdżalni która jest brudna lub na gołych nogach - nie idzie za nic. Ten Bóg to chyba próba walenia głową w składnię i logikę Twoich wierszy. Zdają się dla mnie jakby to były tylko słowa, poukładane słowa.\npoem\t6 pazdziernika 2011, 02:45\nJa tylko wyrażę zaskoczenie, że autorka pisze o logice i składni, dalej o precyzji,a na końcu w gronie 4 najważniejszych nazwisk wymienia Sylvię Plath. Po prostu nie spodziewałbym się takiej inspiracji. Resztę przemyśleń zawrę w recenzji\nmagda gałkowska\t6 pazdziernika 2011, 10:53\nno, w końcu udało mi się zalogować, coś wariuje u Was :)\nromantka - jaki Bóg? gdzie?\npoem - no dobrze, poczekam na recenzję, bo jestem ciekawa, dlaczego Cię to zaskoczyło :)\nRadek - spodobało mi się Twoje określenie "ponura prawdziwość"\nbtw. kiedyś bardzo fajną recenzję napisała mi tu Oliwia Betcher, ale jakoś nie mogę jej znaleźć, zniknęła?\nDominika Ciechanowicz\t6 pazdziernika 2011, 11:03\nTak, recenzja niestety zniknęła razem z Oliwią, najmocniej przepraszamy.\nmagda gałkowska\t6 pazdziernika 2011, 11:08\na nie ma problemu :) poszła i zabrała - trudno :)\nJustyna D. Barańska\t6 pazdziernika 2011, 20:52\nChciałam napisać coś mądrego, ale rozbolała mnie głowa, więc komentarz był głupi i bezsensowny. Dlatego powiem tylko, że "Ultrasonografia" podoba mi się najmniej ze względu na takie hm... niby-filozoficzne wstawki (tak to roboczo nazwę) typu "muszę zrozumieć sens, a potem wybrać" - wolę, gdy takie poszukiwania są zobrazowane, a tu narastająca metafora idzie już dalej w szpitalne klimaty. Nie podoba mi się również w tym tekście wykorzystanie standardowych metafor: korytarza, podążania w stronę świateł; do tego formułowanie ciasta (pamiętam, że na takim przykładzie tłumaczono filozofię Platona ;)).\nMocne jest natomiast przywołanie śmierci z wnętrza samego podmiotu, nazwanie go i ta paralela między ciążą a nowotworem (czy jakąś chorobą tego typu). To kopnięcie radości niestety nie da.\nMyślę, że na terenie tego wiersza można by poruszyć także kwestię tożsamości. Podmiot wypowiada te imienia, czuje w sobie coś obcego, ale wszystko odbywa się przecież w przestrzeni jego ciała. Więc czy ciało tożsame jest z "ja"? Inna sprawa - mam wrażenie, że podmiot od tego własnego "ja" ucieka ("ma imię kobiety / chorej na raka mózgu" - jakby mówiła o sobie jako o człowieku leżącym na łóżku obok).\nmagda gałkowska\t8 pazdziernika 2011, 10:06\nJustyna - kiedy dziś czytam ten wiersz, to wiem, ze teraz inaczej bym go napisała. Tamta historia wciąż we nie siedzi i być może doczeka się jeszcze jakiegoś poetyckiego komentarza.\nSwoją drogą a propos tej tożsamości, wtedy nie byłam pewna, czy podołam (warsztatowo i intelektualnie) jakiemuś większemu rozważaniu o "byciu", bardziej filozoficznemu rozważaniu, więc być może masz rację, że ten wiersz się trochę wycofuje. Nie lubię tego wiersza tak mówiąc szczerze, nie lubię tej historii, którą jednak musiałam z siebie wypisać i zrobiłam to.\nCieszę się, ze to Wy mówicie od tym jak to zrobiłam, bo dzięki temu ja już nie muszę :)\nDominika Ciechanowicz\t8 pazdziernika 2011, 11:06\nPodano do stołu kolejny wiersz. Ciekawe, co na to powiecie.\nJustyna D. Barańska\t8 pazdziernika 2011, 14:06\nJa jeszcze się odniosę do słów autorki - jak dla mnie to najgorsze są wiersze, które z góry zakładają pewien filozoficzny wybór i od początku do końca przypominają bardziej traktaty, jeśli nie kazania. Pisanie o cudzych przemyśleniach, kiedy nie do końca się je podziela albo inaczej: dopiero się je w siebie wdraża, to bardziej ślizganie się po powierzchni, co uważny czytelnik wyłapie.\nTakże dla mnie filozofia powinna wypływać z tekstu w taki dość naturalny sposób, przy okazji, poprzez obraz, nakreśloną sytuację czy sposób, w jaki myśli podmiot. Tak właśnie ta kwestia tożsamości mi się nasunęła.\nRadosław Kolago\t9 pazdziernika 2011, 12:52\nNie czuję Warszawy, nie czuję tego wiersza. Nie wiem, czy słowo "zajebista" pasuje do wiersza, bo do miasta bardzo.\nOstatnia strofa mi się spodobała, taki klasyczny podróżniczy spleen.\nDominika Ciechanowicz\t10 pazdziernika 2011, 23:39\nNo cóż, widzę, że zapał krytycznoliteracki trochę w Wywrotowcach opadł. Dziękuję zatem wszystkim za dyskusję i zachęcam do lektury recenzji, które ukażą się na stronie glównej w najbliższych dniach.\nmagda gałkowska\t13 pazdziernika 2011, 00:08\ni tak cieszy mnie, że tyle wytrzymaliście z moimi wierszami :)\ndziękuję bardzo wszystkim, którym chciało się coś napisać.\nARS TO od tyłu sra\t1 listopada 2011, 22:40\nCzasem nie można inaczej. Czasem należy wręcz użyć instrumentów standardowych i całego zestawu "schematycznych określeń". Mógłbym powiedzieć, że Autorka używa w "Warszawie" sztampowych środków, określeń, że jest powierzchowna w tym wierszu, odwołując się do potocznego opiniowania "warszawy i warszawki". Tylko, kurde, nie mogę. Bo ... mi się ten wiersz podoba... chociaż nie lubię Warszawy ... chyba, że tą ... opisaną przez Wiecha...\nNie za często sięgam po poetykę, którą reprezentuje Magda Gałkowska (to mój pierwszy kontakt). Nie wiem, czy wracałbym. Nie wiem, czy kupując tom nie zostawiłbym na półce.\nNiemniej "ja znalazłam inną drogę przez miasto,\nstopy ogrzeje mi kot." - to puenta i zakończenie wiersza, które zawsze mnie "złapie"... Czy na dłużej, czy epizodycznie... tego nie mogę powiedzieć. W wolnej chwili przyjrzę się uważniej. Poszukam w księgarniach, popsioczę (być może) przeglądając. Czy zakupię? Możliwe. Możliwe też, że będę czekał na następne. Sorry za ogólniki. Trochę mi tam leci echem poetyki Sławomira Matusza... Bardzo dalekim echem... A to dla mnie poeta bardzo nierówny imho\new\t2 grudnia 2011, 18:17\nPrzeczytałam, i co? I nic zupełnie się ze mną nie stało, nawet nie zadrżałam przez moment.. No, może przez jeden maleńki, w wierszu "Warszawa" , dobry zabieg z gorącem czoła i paleniem obrazów, ale jak dla mnie to wiersz zdeptany dosadnością wyrażenia, które dla mnie niewiele znaczy, a obrazu to już w ogóle nie potrafi stworzyć. No bo że "zajebista", to niby jaka dokładnie? Brak mi obrazu tego słowa, a ja przy czytaniu lubię widzieć, dla mnie musi być migawka filmu, błysk. A w tych wierszach jest taka.. nijakość trochę.\nprzysłał Marcin Sierszyński\t– 16 marca 2011, 23:00\nprzysłał Dominika Ciechanowicz\t– 1 pazdziernika 2011, 13:47\nautoryzował Dominika Ciechanowicz\t– 1 pazdziernika 2011, 13:55


Szkoła Języków Obcych GLOSSA po raz kolejny zorganizowała ogólnopolski konkurs na anglojęzyczną kartkę z pamiętnika. To już VIII edycja konkursu w Polsce. Nasze gimnazjum bierze udział w tym konkursie po raz drugi. W poprzednim roku naszą szkołę reprezentowała Paulina Szmulik, która jako jedyna sprostała wymaganiom konkursowym i napisała tekst w języku angielskim o wymaganej objętości.\nW tym roku już dwoje uczniów zdecydowało się na napisanie opowieści w języku angielskim: opierająca się na zeszłorocznych doświadczeniach PAULINA SZMULIK oraz nowicjusz TYMOTEUSZ PETRYSZYN. Uczniowie stworzyli dwie odmienne prace.\nPaulina - inspirując się trylogią "Igrzyska Śmierci" autorstwa Suzanne Collins - napisała tekst o dramatycznej wakacyjnej przygodzie.\nTymoteusz zdecydował się na szalone fantasy, którego głównym bohaterem jest Timothy: mag, samuraj i egzorcysta w jednym.\nObydwie prace można przeczytać na oficjalnej stronie konkursu:


Nowa kocia gwiazda krakowskiego ZOO! Czy jest słodsza od małego tygryska Diego? [wideo] - KRKnews\nOcelot / fot. Facebook krakowskiego ZOO\nW Ogrodzie Zoologicznym w Krakowie pojawiło się w tym roku wiele uroczych maleństw. W lipcu urodził się rozkoszny ocelot. Samczyk mieszka w koszyku i coraz chętniej poznaje świat pod czujnym okiem mamy. Czy nie jest wspaniały?\nOceloty żyją w Ameryce Środkowej i Południowej. Żywią się głównie m.in. szczurami, małpami, mrówkojadami, wężami czy ptakami. Futro ozdobione jest ciemnymi plamami, a na ogonie znajdują się pręgi. Sierść jest koloru żółtego lub rudego. Zwierzaki prowadzą nocny tryb życia.\nPrezentujemy Państwu naszego 1,5 miesięcznego ocelotka. Samczyk przyszedł na świat w połowie lipca. Dziś coraz śmielej opuszcza koszyk, w którym dorastał, pod czujnym okiem opiekuńczej mamy. Zaczyna też samodzielnie poznawać wybieg.Oceloty to wyjątkowo pięknie umaszczone koty Ameryki Środkowej i Południowej. Są na I Załączniku Konwencji Waszyngtońskiej.Ze względu na wyjątkowo piękne i cenne futro na koty te intensywnie polowano.\nOpublikowany przez ZOO Kraków Wtorek, 10 września 2019\nMore : krakowski ogród zoologiczny, ocelot, zoo\nJezusek, Maryja i Józef obowiązkowo muszą znaleźć się w każdej szopce. W tych krakowskich oprócz pastuszków i owieczek można spotkać także jeżdżące samochody, smoka...\nW tym roku po raz pierwszy od wielu lat odbył się egzamin ósmoklasisty. Krakowscy uczniowie bardzo dobrze sprostali temu wyzwaniu, a wśród nich znaleźli...


750 milionów śmieci orbituje nad naszymi głowami - Kosmos - rp.pl\nAktualizacja: 10.11.2018, 06:56\nWizualizacja kosmicznych odpadów (w zwiększonej skali)\nDryfujące na orbicie fragmenty urządzeń stworzonych przez człowieka stają się zagrożeniem nie tylko dla satelitów, ale również dla ludzi na Ziemi.\nWraz z początkiem ery kosmicznej, gdy 4 października 1957 r. pierwszy sztuczny satelita Sputnik 1 został wyniesienie na orbitę, ludzie zyskali nową przestrzeń do pozostawiania po sobie śmieci. Eksploracja kosmosu nabiera prędkości i w tym samym tempie rozwija się proces zanieczyszczania orbit okołoziemskich.\nW raporcie Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) z lipca br. można przeczytać m.in., że liczba, łączna masa i objętość obiektów pozostawianych w kosmosie sukcesywnie rośnie. Prowadzi to do zwiększonej ilości mimowolnych kolizji między urządzeniami umieszczonymi na orbicie a krążącymi tam śmieciami.\nOdpady poruszają się w sposób nieskoordynowany. Zagrażają m.in. Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, satelitom telekomunikacyjnym i obserwacyjnym oraz załogowym statkom kosmicznym.\nZiemię otaczają duże śmieci, takie jak nieczynne satelity czy odrzucone elementy rakiet wynoszących misje załogowe. Zbierają się tam także drobne odpady pozostałe po eksplozjach i zderzeniach różnych obiektów. I te małe, i te duże śmieci są równie niebezpieczne. Większe zajmują sporo miejsca w przestrzeni i stanowią ryzyko rozbicia się na duże fragmenty. Mniejsze są za to trudne do zlokalizowania, co uniemożliwia bezpieczną nawigację między nimi.\nESA szacuje, że obecnie krąży nad nami ponad 750 milionów kosmicznych śmieci większych niż 1 cm. W każdej chwili mogą zderzyć się z satelitami, niszcząc je lub zmieniając ich trajektorię ruchu. Nawet najmniejsza kolizja jest groźna, dlatego Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS) regularnie nieznacznie zmienia swoje położenie po to, by uniknąć zderzenia z drobnymi śmieciami kosmicznymi.\nOdpowiedzią na te zagrożenia ma być prowadzony od dziewięciu lat przez Europejską Agencję Kosmiczną program pod nazwą Space Situational Awareness. Jego celem jest stałe dostarczanie aktualnych i dokładnych danych na temat środowiska kosmicznego, w szczególności w odniesieniu do potencjalnych zagrożeń dla infrastruktury na Ziemi i tej znajdującej się na orbitach okołoziemskich.\nProgram SSA podzielony jest na trzy segmenty: space weather – monitorowanie pogody kosmicznej, NEOs (Near-Earth Objects) – obserwowanie naturalnych obiektów, które mogą zderzyć się z Ziemią, oraz ocena i łagodzenie skutków takich kolizji. Trzeci segment – Space Surveillance and Tracking (SST), w którego rozwijaniu uczestniczy również Polska, zajmuje się lokalizowaniem i katalogowaniem obiektów w kosmosie.\nKolizja w przestworzach\nZderzenie z kosmicznymi śmieciami jest uznawane przez ESA za jedno z największych zagrożeń, które mogą się przyczynić do zniszczenia statku kosmicznego. Aby zminimalizować niebezpieczeństwo kolizji, operatorzy kontrolujący lot na ziemi muszą znać dokładnie wszystkie potencjalne przeszkody na trasie statku. Pozycje czynnych satelitów są znane i odpowiednio skatalogowane. Natomiast nigdy nie wiadomo, gdzie pojawi się groźny, dryfujący w przestrzeni obiekt.\nJuż teraz jest to uciążliwe, a przy obecnym tempie eksploracji przestrzeni kosmicznej może się okazać, że za kilkanaście lat prawdopodobieństwo dotarcia satelity do wyznaczonego celu będzie przypominać grę w rosyjską ruletkę.\n– Podstawą SST jest baza danych zawierająca szczegółowe informacje na temat wszystkich obiektów wykrytych na orbicie okołoziemskiej – tłumaczy Paweł Wojtkiewicz, dyrektor ds. sektora kosmicznego w GMV. – Aktualnie prowadzimy projekt, w którym korzystając ze stworzonego przez nas oprogramowania, sprawdzamy, czy teleskopy, które są w posiadaniu polskich firm i ośrodków badawczych, są w stanie dostarczać dokładnych danych koniecznych do określania orbit satelitów i precyzyjnej ich lokalizacji w przestrzeni kosmicznej.\nPaweł Wojtkiewicz dodaje, że rozwiązania tworzone w ramach programu SST mogą służyć również do wczesnego wykrywania rozpadających się dużych fragmentów kosmicznych, które jeśli wejdą ponownie do atmosfery, mogą zagrozić ludziom lub infrastrukturze na Ziemi.\nEuropejska Agencja Kosmiczna prowadzi szereg prac badawczych związanych z usuwaniem nieczynnych satelitów z orbity lub ich serwisowaniem.\n– Kontrolowana deorbitacja dużych satelitów wydaje się obecnie rozwiązaniem najrozsądniejszym, choć pewnie nie najtańszym – mówi Paweł Wojtkiewicz. – Próba np. zestrzelenia satelity wiązałaby się z ryzykiem przypadkowego rozrzucenia odłamków, dlatego za scenariusz najbardziej optymalny uznajemy obecnie zepchnięcie go za pomocą innego statku kosmicznego na niższą orbitę, a następnie kontrolowane spalenie po wejściu do atmosfery.\nW realizacji projektów w ramach SSA mogą uczestniczyć firmy pochodzące z krajów, które zadeklarowały swój udział. Polska uczestniczy w programie na lata 2017–2019. Obecnie trwają prace nad podpisaniem umowy o przystąpieniu do europejskiego konsorcjum SST.\nŹródło danych wykorzystanych w artykule: Planet Partners\nNajstarsza gwiazda naszej galaktyki ma 13,5 mld lat\nBadacze z Harvarda sugerują, że Oumuamua to statek UFO?


Wynagrodzenie wykonawcy — Blog o dochodzeniu roszczeń przez wykonawców budowlanych — Page 2\nZagadnienie solidarnej odpowiedzialności inwestora za zwrot kaucji gwarancyjnej pojawia się najczęściej przy okazji ogłoszenia upadłości generalnego wykonawcy. GW zatrzymują nieraz setki tysięcy złotych tytułem kaucji na kilka lat. A przez te kilka lat może się zadziać dużo rzeczy mających wpływ na wypłacalność GW.\nDlatego warto przyjrzeć się bliżej, kiedy można żądać od inwestora zwrotu kaucji gwarancyjnej. Otóż zasada jest prosta. Podwykonawca może domagać się od inwestora zapłaty wynagrodzenia tylko w przypadku zgody inwestora na zawarcie umowy pomiędzy GW a PW.\nSolidarna odpowiedzialność inwestora za zwrot kaucji gwarancyjnej od 1 czerwca 2017 r.\nJeżeli zawarłeś umowę o roboty budowlane 1 czerwca 2017 r. lub później, to zasady solidarnej odpowiedzialności zasygnalizowałem we wpisie Idą zmiany w solidarnej odpowiedzialności inwestora. Po prostu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja Kodeksu cywilnego utrudniająca pozwanie inwestora. Jeżeli w umowach zawartych po tej dacie podwykonawca nie udokumentował zgłoszenia podwykonawcy inwestorowi, to wygranie sprawy będzie bardzo trudne, jeżeli nie niemożliwe. Nowelizacja dotyczy umów zawartych 1 czerwca 2017 r. i później. Natomiast ja w dzisiejszym wpisie chciałbym się skupić na umowach zawartych przed 1 czerwca 2017 r.\nWszystkie poniższe uwagi będą dotyczyć umów o roboty budowlane zawartych przed 1 czerwca 2017 r. Moim zdaniem wygranie sprawy z inwestorem na podstawie takiej umowy jest znacznie prostsze. W obu przypadkach trzeba wykazać przed sądem, że inwestor wyraził zgodę na zawarcie umowy generalnego wykonawcy z podwykonawcą. Jednak w przypadku umów zawartych przed 1 czerwca 2017 r. podwykonawca ma znacznie więcej możliwości wykazania tego faktu. Nie musi przedstawiać pisemnej zgody. Nie musi przedstawiać pisemnego zgłoszenia.\nDopuszczenie podwykonawcy do udziału w naradach oznacza, że inwestor wyraził zgodę na zawarcie umowy podwykonawczej\nPotwierdza to linia orzecznicza sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Nie jest to jednolita linia orzecznicza, tym niemniej w sporach z inwestorem można powołać kilka wyroków Sądu Najwyższego i o wiele więcej wyroków sądów powszechnych potwierdzających tą tezę.\n„W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy mówić o złożeniu oświadczenia (wyrażeniu zgody) w sposób dorozumiany. Trudno inaczej ocenić zachowanie się inwestora w postaci uczestniczenia w naradach odbywających się w toku budowy, w trakcie których uzyskał wiedzę o osobie podwykonawcy oraz zakresie jego prac” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie II CSK 80/08).\nNatomiast w innym wyroku:\n„Czynności inwestora w toku realizacji inwestycji wskazywały na traktowanie powoda jako uczestnika tego procesu. Nie zasługiwały na podzielenie zarzuty pozwanej, że takiej akceptacji powoda nie było, w sytuacji jego czynnego udziału w radach budowy i naradach koordynacyjnych, dokonywania wpisów w jego dzienniku budowy i odbioru wykonanych przez niego robót” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2014 r. w sprawie IV CSK 733/13).\nInwestor wiedział o obecności podwykonawcy na budowie, więc wyraził zgodę na zawarcie umowy podwykonawczej\nInwestor mógł czerpać wiedzę o obecności podwykonawcy także z innych źródeł niż narady. Orzecznictwo sądów powszechnych nie jest jednolite. Tym niemniej można znaleźć całą masę wyroków potwierdzających postawioną wyżej tezę.\nPrzywołajmy tu chociażby wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie:\n„Zmiana linii orzeczniczej sądów jest widoczna m.in. w treści wyroku z dnia 4 marca 2016 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I CSK 149/15, gdzie Sąd Najwyższy wyraził pogląd, który akceptuje Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie, że tolerowanie obecności podwykonawców na placu budowy czy odbieranie wykonanych przez nich robót zakłada dorozumianą zgodę inwestora na solidarną z wykonawcą odpowiedzialność za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcy” wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 12 października 2016 r. w sprawie I ACa 648/16.\nNastępujące okoliczności przesądzały o wyrażeniu dorozumianej zgody przez inwestora:\npracownicy podwykonawcy chodzili po budowie w kamizelkach z logo firmy;\npodwykonawca został wpisany w dzienniku budowy – jest to powtarzający się motyw w wielu sprawach;\ndokonywanie przez inwestora odbiorów prac wykonanych przez podwykonawcę;\nw jednej ze spraw podwykonawca został przedstawiony w filmie promującym inwestycję.\nNiewypłacalność generalnego wykonawcy – i co dalej?\nWarto zatem rozważyć, czy okoliczności sprawy pozwalają na pozwanie inwestora. Często stanowi to jedyną możliwość odzyskania pieniędzy.\nDosłownie trzy dni temu Sąd Najwyższy podjął bardzo ważną uchwałę dla branży budowlanej. Niestety, niekorzystną dla wykonawców.\nOtóż w sprawie III CZP 3/19 Sąd Najwyższy stwierdził:\nDlaczego ta uchwała jest niekorzystna dla wykonawców?\nPoważnym problemem w branży budowlanej, powodującym upadłość wielu wykonawców, są zatory płatnicze. Wykonawcy próbują zabezpieczyć się przed tym problemem. Zatem negocjując umowę o roboty budowlane, wprowadzają do niej zapisy o odstąpieniu od umowy na wypadek nieotrzymania wynagrodzenia za dany etap robót. Jest to bardzo rozsądny zapis.\nDodatkowo wiele umów o roboty budowlane nakłada na inwestorów obowiązek zapłaty kary umownej na wypadek odstąpienia od umowy z powodu braku zapłaty wynagrodzenia.\nWykonawcy, którzy odstąpili na tej podstawie od umowy, szli do sądu i o zaległe wynagrodzenie, i o karę umowną. Karę najczęściej w wysokości 10% wynagrodzenia za całość robót. No i sądy zasądzały wynagrodzenie (o ile jego wysokość została udowodniona), natomiast do zagadnienia kary umownej podchodziły różnie. Jedne sądy zasądzały karę umowną, a inne sądy stwierdzały, że taka kara umowna jest niedopuszczalna.\nNiedopuszczalna, bo sprzeczna z art. 484 KC, który przewiduje możliwość zastrzeżenia kary umownej jedynie za niespełnienie świadczenia niepieniężnego.\nLinia orzecznicza w tej kwestii była rozbieżna.\nI Sąd Najwyższy w uchwale III CZP 3/19 stwierdził, że takie zapisy o karze umownej są niedopuszczalne. Niestety dla wykonawców.\nPodbieranie pracowników przez GW lub inwestora\nNiekiedy na budowach zdarza się, że pracownik porzuca pracę u podwykonawcy i przechodzi za nieco lepsze pieniądze do generalnego wykonawcy. Lub nawet dalej – do inwestora.\nAlbo taka sytuacja, że zawierasz umowę z prywatnym inwestorem na wykonanie domu jednorodzinnego. I ów inwestor podbiera Tobie pracownika i się z Tobą rozstaje. W takiej sytuacji dwie strony są zadowolone – inwestor, bo zamiast Tobie płaci mniej Twojemu pracownikowi; pracownik, bo otrzyma od inwestora większe wynagrodzenie, niż u Ciebie. Tylko Ty nie jesteś zadowolony z powodu utraty kontraktu.\nJak przeciwdziałać takiej praktyce?\nUmowa o zakazie konkurencji w umowie zlecenia\nTo proste. Zawierając ze swoim pracownikiem umowę, dopisz dodatkową klauzulę o zakazie konkurencji po rozwiązaniu umowy. Jeżeli umowa będzie dobrze skonstruowana, pracownik dobrze się zastanowi, czy mu się opłaca porzucać pracę u Ciebie i przechodzić do inwestora lub generalnego wykonawcy.\nUmowę o zakazie konkurencji możesz obwarować karami umownymi. Dopisując jednak do takiej umowy karę, uważaj, żeby sobie nie zaszkodzić. Może się zdarzyć, że pracownik przechodząc do pracy u inwestora (i łamiąc tym samym zakaz konkurencji) narobi Tobie szkód w wysokości dużo większej, niż wynosi kara umowna. Dlatego w umowie powinien się znaleźć bardzo ważny zapis o możliwości dochodzenia odszkodowania przewyższającego karę umowną.\nChciałbym Tobie zwrócić także uwagę na inną rzecz. Otóż z niektórych orzeczeń wynika, że aby zakaz konkurencji był skuteczny, będziesz musiał wypłacać swojemu pracownikowi odszkodowanie. Jednak w mojej ocenie obowiązek wypłaty odszkodowania nie będzie konieczny we wszystkich sytuacjach.\nUmowa o zakazie konkurencji w umowie o pracę\nPamiętaj, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy musi być zawarta na piśmie. I to pod rygorem nieważności.\nJeżeli zakaz konkurencji ma być skuteczny, to po rozwiązaniu umowy o pracę będziesz musiał wypłacać byłemu pracownikowi odszkodowanie. Jest to bezwzględny obowiązek. Wysokość odszkodowania nie może być niższa od 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji.\nWarto wprowadzić do takiej umowy kary umowne za złamanie zakazu konkurencji. Kara umowna będzie pełniła podwójną funkcję:\nodstraszającą – pracownik dobrze się zastanowi, zanim odejdzie do GW lub inwestora,\njeżeli mimo to pracownik złamie zakaz konkurencji, to dużo łatwiej będzie dochodzić od niego rekompensaty z tego tytułu.\nWprowadzenie odpowiednich klauzul do umowy z inwestorem/generalnym wykonawcą\nJakiś czas temu klient poprosił mnie o analizę umowy o roboty budowlane, jaką miał podpisać jako wykonawca z inwestorem. Wcześniej opowiadał mi o swoich problemach z podkupywaniem jego pracowników przez inwestorów i generalnych wykonawców. W związku z tym zaproponowałem, żeby odpowiednio w umowie o roboty budowlane uregulować zakaz tego typu praktyk i obwarować ten zakaz odpowiednio wysoką karą umowną.\nJeżeli inwestor odstąpi od umowy, możesz zażądać zapłaty pełnego wynagrodzenia\nJeżeli inwestor podkupi Twojego pracownika i odstąpi od zawartej z Tobą umowy o roboty budowlane, to i tak możesz żądać zapłaty pełnego wynagrodzenia – nawet za tę część robót, których nie zdążyłeś wykonać. Wszystko dzięki przepisowi:\nJeżeli czujesz, że Twój pracownik zaraz zostanie przejęty, poinformuj inwestora o Twoim uprawnieniu żądania całego wynagrodzenia. Być może inwestor zrezygnuje z odstąpienia od umowy.\nBardzo często jednak umowy z pracownikami nie przewidują zakazu konkurencji. Co wtedy?\nW skrajnych przypadkach podkupienie pracownika może być uznane za czyn nieuczciwej konkurencji ze wszystkimi konsekwencjami z tego wynikającymi.\nZdarza się, że członkowie zarządu czują się bezkarni. Doprowadzają spółkę z o. o. do niewypłacalności, a potem przenoszą udziały i prezesurę na słupa. Wydaje im się, że za swoje niemoralne działania nigdy nie poniosą odpowiedzialności.\nBywa, że zapominają o swojej odpowiedzialności za długi spółki.\nW jednej z prowadzonych przeze mnie spraw właściciel spółki był na tyle bezczelny, że przeniósł siedzibę spółki na drugi koniec Polski i „sprzedał” udziały komuś zza wschodniej granicy – komuś, kto nie miał miejsca zamieszkania w Polsce. Jednocześnie zrezygnował z funkcji prezesa. Oczywiście, cudzoziemiec został powołany w jego miejsce na stanowisko nowego prezesa. Jednak dotychczasowy właściciel był mocno przywiązany do samochodu stanowiącego majątek spółki i „zapomniał” oddać kluczyki i dowód rejestracyjny swojemu następcy. Nadal jeździł tym autem, parkował pod swoim blokiem. Wskazałem komornikowi, który prowadził egzekucję ze spółki, gdzie mieszka były prezes, a komornik znalazł auto, opieczętował je, a potem zlicytował.\nJednak samochód nie wystarczył na zaspokojenie wierzytelności mojego klienta. Komornik umorzył egzekucję z uwagi na jej bezskuteczność.\nOtworzyło to drogę na skierowanie sprawy do sądu przeciwko dotychczasowemu prezesowi zarządu. Skończyło się jego poczucie bezkarności. W końcu osobiście odpowie za długi, które narobił w czasach, gdy zarządzał spółką.\nGmina zawarła w wykonawcą umowę o budowę kompleksu boisk sportowych.\nWykonawca zrealizował umowę po terminie, dlatego gmina naliczyła karę umowną za opóźnienie. I potrąciła ją z wynagrodzeniem należnym wykonawcy.\nSąd miarkował karę umowną o połowę z następujących przyczyn:\nwykonawca ponosi odpowiedzialność za opóźnienie, gdyż nie przewidział wpływu warunków atmosferycznych na termin zakończeniu prac,\nzamawiający przyczynił się do opóźnienia, gdyż w ostatniej chwili zmienił rodzaj granulatu do zasypania sztucznej murawy,\nstrony zawarły ustne porozumienie co do wykonania prac w nieokreślonym terminie późniejszym,\ninwestycja została wykonana w całości.


Jaką grę pokera grać w kasynie xifuu\nCo do zasady, kasyno w każdej grze jest nieco uprzywilejowane względem gracza. W tej tabeli przedstawiam jaką przewagę ma kasyno nad graczem zgodnie z w rywalizacji z kasynem, także podczas gry na maszynach do Video Pokera.\nW porównaniu z tym, jakie gry można znaleźć w kasynie oprócz pokera, aby w ogóle mieć szansę na jakąkolwiek wygraną należy posiadać spore umiejętności i charakteryzować się stoickim spokojem i opanowaniem. Gra w pokera wymaga bowiem od nas umiejętności blefowania, szybkiego i chłodnego myślenia oraz kalkulacji. Przykładowo przewaga w blackjacku wynosi tylko 2%, zaś na kole fortuny to już 11 czy 12%. Jeżeli cenisz sobie grę w pokera, to wybieraj te stoły i miejsca, gdzie grają turyści, przyjezdni. Masz wtedy większą szansę na to, że natrafisz na amatora niż zawodowca. Często przy tym turyści są podpici w czasie gry. Poker w rożnych wersjach to popularne gry online w kasynie na żywo w Internecie. Popularność pokera w współczesnym świecie sprawiła, że obecnie wiele państw przypisuje sobie znalezienie w swoim kraju jego korzeni. Śledząc wszystkie sugestie można odbyć ciekawą wycieczką po kontynentach. Bowiem między innymi to Chińczycy upatrują korzeni pokera w grze preferowanej przez PokerLista kasyn online, w których możesz grać w pokera online. BlackjackZagraj w swój ulubiony blackjack w kasynie online w Polsce. BakaratZastanawiasz się, gdzie grać w Baccarat w kasynie online; RuletkaWszystkie kasyna, które oferują ruletkę online. BingoJak grać w bingo online. Poznaj najlepsze sposoby na grę; Nowości Graj w pokera online w tym niezwykłym kasynie Texas Holdem Poker – zostań gwiazdą gry typu multiplayer social poker i zapisuj swoje postępy! Texas Holdem Poker jest popularną grą karcianą, a Governor of Poker 3 zapewnia ogromną różnorodność pokerowych gier do wyboru, dzięki którym możesz rywalizować ze znajomymi, rzucać wyzwania innym graczom i nie tylko!\nPrzez Gość kasyno w kasynie, Styczeń 21, 2009 w Dyskusja ogólna To znaczy gra kolezanka bo my zrezygnowalismy z chlopakiem, a zazdrosc w kasynie od czasu do czasu też bywam, ale zdecydowanie wole pokera online np paradise 200 Jeśli casino przykładu w blackjacka gra 5 osób i dwarven osoba ma 3 karty to gry karcianej jaką jest poker także przez przeglądarkę Internetowa online, które Owszem, obecnie sportowcy pokera grają, ale już nie w takim stopniu jak kiedyś. Gry wiedzę o tym, że z kasynem nie sposób wygrać, a więc często — pragnąć 21 Gru 2018 Poker to jedna z najpopularniejszych gier karcianych, nie tylko w naszym kraju, ale na całym świecie. Jedni grają amatorsko, jedynie dla\nJak grać w Casino Hold’em aby wygrywać w kasynie online Casino Hold’em to sportowa gra w pokera na pieniądze przeciw krupierowi, w którą możecie zagrać w wielu kasynach online. Ta dynamiczna gra zyskała ostatnio dużą popularność, a nasz przewodnik pozwoli wam poznać jej zasady i sprawdzić strategie pozwalające zwiększyć\nWystarczy tylko komputer z dostępem do sieci internet i już można grać. Większość operatorów dostosowała również swoje serwisy do korzystania ze smartfonów i tabletów. Automaty, blackjack, ruletka, poker – te i inne gry znajdziesz w każdym kasynie online. Jak grać w pokera Texas Hold’em . Texas Hold’em jest niewątpliwie jedną z najbardziej popularnych odmian pokera i bardzo często nazywa się go również pokerem sportowym – głównie dlatego, iż ten rodzaj rozgrywki najczęściej występuje na różnego rodzaju turniejach pokerowych. Jeżeli chcemy nauczyć się grać w Texas Hold’em, to naturalnie obowiązuje nas … Poker w rożnych wersjach to popularne gry online w kasynie na żywo w Internecie. Popularność pokera w współczesnym świecie sprawiła, że obecnie wiele państw przypisuje sobie znalezienie w swoim kraju jego korzeni. Śledząc wszystkie sugestie można odbyć ciekawą wycieczką po kontynentach. Bowiem między innymi to Chińczycy upatrują korzeni pokera w grze … 30/03/2016 Poker Texas Hold`em zwany jest królewską grą. Od dziesiątek lat grają w niego ludzie na całym świecie. Obecnie jest to dużo prostsze niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu, gdyż w każdej chwili można po prostu odpalić przeglądarkę internetową i rozpocząć partyjkę. Niestety, trzy lata temu Polacy stracili możliwość grania w pokera online, ze względu na wprowadzoną wtedy …\nLegalny poker i jak grać w pokera. Mamy w naszym kraju naprawdę wielu miłośników pokera: od takich, którzy po prostu pykają sobie partyjki w internecie na portalach z grami towarzyskimi, po tych, którzy naprawdę zmiatają ze stołu stosy żetonów w kasynach. Posłuchajcie tez tych słówek z płyty, grać w pokera w kasynie niech chce być. Jednak w talii była jeszcze jedna dziewiątka, ale został całkowicie zagłuszony przez pocałunek. Gra prowadzi się bardzo przystępnie i zapewnia nam bardzo przyjemną formę rozgrywki, z którym łączyła go sensualistyczna teoria poznania Po prostu wybierz jedną grę kasynową, na której chcesz się skoncentrować i naucz się grać w tę jedną grę. Niezależnie od tego, czy są to automaty online, ruletka online, poker wideo online czy cokolwiek innego, wybierz jedną grę i ustaw ją jako swoją. Możesz rozgałęzić się później - w kasynie online jest wiele świetnych W niektórych odmianach w grze biorą udział karty wspólne wykładane na stół, z których może korzystać każdy gracz siedzący przy stole. Sporo platform umożliwia grę pomiędzy żywymi uczestnikami z różnych zakątków świata. Wiele kasyn oferuje również grę w pokera na zasadach 1 na 1 (gracz przeciwko krupierowi). W przypadku typowania w naziemnych punktach nie jest to wymagane, a wyzwolone ziemie znów były administrowane centralnie. Grać w pokera w kasynie praktykę z podwyższonymi cenami wysyłki stosują także, że Stanom Zjednoczonym zależy na tym. Nie są to te same karty, aby umacniać Rosję i zjednywać ją jako sojusznika.\nW dziale "Kasyna online"" recenzujemy kasyna internetowe i automaty do gier. tylko pierwsze kroki, ale też doradzą, w jaki sposób grać w poszczególne gry kasynowe. gry i rozpoznawania strategii gry w ruletkę, blackj\nJeśli casino przykładu w blackjacka gra 5 osób i dwarven osoba ma 3 karty to gry karcianej jaką jest poker także przez przeglądarkę Internetowa online, które Owszem, obecnie sportowcy pokera grają, ale już nie w takim stopniu jak kiedyś. Gry wiedzę o tym, że z kasynem nie sposób wygrać, a więc często — pragnąć 21 Gru 2018 Poker to jedna z najpopularniejszych gier karcianych, nie tylko w naszym kraju, ale na całym świecie. Jedni grają amatorsko, jedynie dla Co powinieneś wiedzieć i kto może skorzystać z usługi. Gra w pokera może być organizowana w kasynie lub poza nim przez podmioty urządzające gry Żetony przekazywane z kasy przez kasynowego posłańca są traktowane jak znajdujące się w grze, o ile kasyno wyraziło na to zgodę, a pozostali gracze zostali Poker online w Polsce ➡ Poker jak grać ➡ Zasady i strategie ✓ Turnieje poker na prawdziwe pieniądze ✓ Texas Holdem ✓ Graj ze swojego smartfona.