I C 1140/15 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Rejonowy w Ciechanowie z 2017-08-23\nw dniu 23 sierpnia 2017 r. w Ciechanowie\no zapłatę 9.799,00 zł\n1. zasądza od pozwanej Gminy Miejskiej C. na rzecz powoda T. D. kwotę 7.500,00 zł (siedem tysięcy pięćset złotych) z odsetkami ustawowymi za okres od dnia 7 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;\n3. zasądza od pozwanej Gminy Miejskiej C. na rzecz powoda T. D. kwotę 2.270,39 zł (dwa tysiące dwieście siedemdziesiąt złotych trzydzieści dziewięć groszy), tytułem zwrotu kosztów procesu;\n4. nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Ciechanowie od powoda T. D. kwotę 219,02 zł (dwieście dziewiętnaście złotych dwa grosze), tytułem pokrycia wydatków;\n5. nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Ciechanowie od pozwanej Gminy Miejskiej C. 733,26 zł (siedemset trzydzieści trzy złote dwadzieścia sześć groszy), tytułem pokrycia wydatków.\nPowód T. D. wniósł w dniu 7 grudnia 2015 r. pozew przeciwko Gminie Miejskiej C., żądając zasądzenia na swoją rzecz kwoty 9.799,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu podniósł, że dochodzona kwota stanowi równowartość szkody, której doznał w wyniku uszkodzenia jego samochodu marki F. (...), na który spadł konar drzewa rosnącego na poboczu drogi. Wskazał, że droga ta znajduje się w zarządzie Gminy Miejskiej C., a zatem odpowiada ona za to zdarzenie i szkodę powstałą w wyniku tego zdarzenia. Odpowiedzialność Gminy Miejskiej C. wywiódł z art. 417 § 1 KC.\nPozwana Gmina Miejska C. wniosła o oddalenie powództwa w całości. Zanegowała co do zasady swoją odpowiedzialność, zakwestionowała również wysokość szkody zgłoszonej przez powoda.\nW dniu 19 sierpnia 2015 r. w C. przy ul. (...) na samochód powoda T. D. marki F. (...) nr rej. (...) spadł konar drzewa, który odłamał się od drzewa (kasztanowca zwyczajnego) stojącego przy tej ulicy, w pasie drogi gminnej. Wówczas samochodem tym poruszała się matka powoda – H. D..\nDrzewo, od którego oderwał się ten konar rośnie w pasie drogowym przy ul. (...) w C., którego zarządcą jest Gmina Miejska C..\nW wyniku uderzenia konaru drzewa w samochód F. (...) nr rej. (...) doszło do uszkodzenia dwóch słupków tego samochodu, a błotnik samochodu został zdeformowany i wbity do środka. Uszkodzeniu uległo także lusterko lewe i lampa tylna lewa. Dach tego samochodu i rama dachu zostały odkształcone, a profil tego elementu przełamany i wbity do środka. W wyniku odkształcenia poszycia dachu doszło też do przełamania podsufitki. Wszystkie te elementy wymagały wymiany. Koszt naprawy tych uszkodzeń wynosiłby 26.517,95 zł. Wartość rynkowa samochodu powoda przed tym zdarzeniem wynosiła 11.800,00 zł. Natomiast wartość uszkodzonego pojazdu wyniosła 4.300,00 zł.\ndowód: opinia biegłego z zakresu badania stanu technicznego pojazdów i wyceny wartości, kosztów i jakości napraw R. C. (k. 86-105)\nW dniu zdarzenia nie było podstaw do usunięcia z przydrożnego pasa drzewa (kasztanowca zwyczajnego), od którego oderwał się konar i spadł na samochód powoda. Tym niemniej konar, który się wówczas oderwał był znacznych rozmiarów w porównaniu do pnia drzewa, a jego odchylenie od pnia było większe niż 45 o. Zwieszające się w ten sposób konary drzew nad szlakami komunikacyjnymi stwarzają zaś realne zagrożenie złamania się na skutek warunków atmosferycznych. Odłamanie się tego konaru nie musiało nastąpić w dniu wpływu negatywnych warunków (np. silnego wiatru), a mogło być wynikiem negatywnych oddziaływań po czasie.\ndowód: opinia biegłego z zakresu leśnictwa S. L. (k. 53-56)\nPowyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wymienionych wyżej dowodów. Okoliczności zdarzenia i zakres uszkodzeń samochodu powoda nie były sporne. Bezspornym było także to, że droga i pas przydrożny, w którym rosło drzewo, od którego odłamał się konar, pozostawały w zarządzie pozwanej Gminy.\nŻadna ze stron nie kwestionowała opinii biegłych. Opinie te należało uznać za fachowe i rzetelne, a także precyzyjnie i logicznie uzasadnione. W konsekwencji Sąd przyjął ustalenia biegłych za wiarygodne, mogące być podstawą ustaleń Sądu.\nRoszczenie powoda zasługuje na częściowe uwzględnienie, przy czym odpowiedzialność pozwanej Gminy – co słusznie podnosi w odpowiedzi na pozew – nie można wywodzić z art. 417 KC.\nPrzywołany przepis reguluje bowiem kwestię odpowiedzialności Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego jedynie za szkodę wyrządzoną władczym działaniem władz publicznych.\nZgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny pod pojęciem „wykonywanie władzy publicznej” rozumieć należy wszystkie władze w sensie konstytucyjnym. Wykonywanie władzy publicznej dotyczy wszelkich form działalności państwa, samorządu terytorialnego i innych instytucji publicznych, które obejmują bardzo zróżnicowane formy aktywności. Jak wskazał Trybunał, wykonywanie takich funkcji łączy się z reguły, choć nie zawsze, z możliwością władczego kształtowania sytuacji jednostki. Dla stwierdzenia odpowiedzialności podmiotów wykonujących władzę publiczną niezbędne jest zaś ustalenie, czy jego działalność powodująca szkodę związana jest z realizacją prerogatyw tego podmiotu. Poprzez wykonywanie władzy publicznej rodzącej ewentualną odpowiedzialność odszkodowawczą rozumieć należy nie tylko działania czynne sprawującego tę władzę wyrażające się w podejmowaniu indywidualnych rozstrzygnięć, np. decyzji, orzeczeń czy zarządzeń, ale również wszelkie zaniechania realizacji funkcji wynikających z tej władzy, przejawiające się w uchyleniu się podmiotu wykonującego władzę publiczną od wypełnienia obowiązków skonkretyzowanych w przepisach prawa, a skutkujących możliwością naruszenia praw i wolności jednostki (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., w sprawie o sygn. SK 18/00 - OTK 2001, nr 8, poz. 256).\nMając na względzie powyższe, przyjąć więc należy, iż art. 417 KC reguluje wyłącznie odpowiedzialność za szkodę powstałą wskutek funkcjonowania państwa i jednostek samorządu terytorialnego w sferze określanej jako „imperium”, tj. działania i zaniechania polegające na wykonywaniu funkcji władczych wynikających z realizacji zadań władzy publicznej mieszczących się w kompetencji określonych podmiotów uregulowanych w przepisach ustrojowych. Poza zakresem tej regulacji pozostaje zaś kwestia odpowiedzialności za działania państwa i jednostek samorządu terytorialnego w sferze „dominium”, czyli obejmującej działalność gospodarczo-majątkową. W tym zakresie obowiązki wymienionych podmiotów realizowane są bowiem działaniami niewładczymi. W/w przepis nie stanowi również podstawy odpowiedzialności wymienionych w nim podmiotów za działania i zaniechania w sferze usług użyteczności publicznej.\nW realiach rozpoznawanej sprawy odpowiedzialność Gminy Miejskiej C. za szkodę zaistniałą w mieniu powoda rozpatrywana musi być w kontekście niewywiązania się przez zarządcę z obowiązków związanych z utrzymaniem należytego stanu drogi. Czynności podejmowane dla realizacji tego zadania należą do sfery zadań o charakterze organizacyjno-gospodarczym, pozostającym poza sferą władczej działalności zarządcy drogi publicznej. Należy bowiem zauważyć, że nie są to czynności wynikające z zadań nałożonych przepisami ustrojowymi i ich wykonywanie bądź zaniechanie nie stwarza możliwości ingerencji w sytuację praw i obowiązków jednostki. Czynności wykonywane przez zarządcę w zakresie zapewnienia właściwego stanu nawierzchni czy utrzymywanie zieleni przydrożnej, zmierzające w swej istocie do zapewnienia bezpieczeństwa jej użytkowników, mają charakter działań faktycznych, często w czysto technicznym wymiarze i dlatego należy je przypisać do sfery dominium działania organu administracyjnego, a nie imperium (podobnie wypowiedział się Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 17 stycznia 2014 r. w sprawie I Aca 1428/13 i Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie I Aca 287/16, a wcześniej także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 2005 r. w sprawie II CK 719/04).\nJednakże w zakresie wyłączonym spod działania art. 417 KC zastosowanie znajdują ogólne zasady prawa cywilnego.\nOdpowiedzialność Gminy Miejskiej C. jako zarządcy drogi publicznej może być zatem rozpoznawana w niniejszej sprawie z uwzględnieniem ogólnych zasad odpowiedzialności obowiązujących w obrocie cywilnoprawnym, a więc w oparciu art. 415 KC w powiązaniu ewentualnie z art. 429 KC. Zgodnie bowiem z art. 415 KC, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Stosownie zaś do art. 429 KC powierzający wykonanie czynności drugiemu jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez sprawcę przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, chyba że nie ponosi winy w wyborze albo że wykonanie czynności powierzył osobie, przedsiębiorstwu lub zakładowi, które w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich czynności.\nZgodnie z art. 20 ustawy o drogach publicznych do zarządcy drogi należy m.in. utrzymywanie zieleni przydrożnej, w tym usuwanie drzew oraz krzewów. Na gruncie ustawy o drogach publicznych zieleń przydrożna to roślinność umieszczona w pasie drogowym. Drzewo, od którego oderwał się konar w dniu 19 sierpnia 2015 r., rosło w pasie drogi gminnej, a nadto jego konary i gałęzie zwisały nad przedmiotową drogą, tj. jezdnią wzdłuż ulicy (...) w C..\nJak wynika z brzmienia art. 20 pkt 16 w/w ustawy, jeżeli zieleń przydrożna zagraża bezpieczeństwu na drodze publicznej zarządca drogi – w ramach swych obowiązków – powinien podjąć czynności, których celem będzie utrzymanie w obrębie tzw. pasa drogowego drzew i krzewów w sposób mający wyeliminować wszelkie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na drodze publicznej.\nPozwana Gmina, jako zarządca drogi, miała więc obowiązek działania w przypadku, gdy drzewo przydrożne stanowiło zagrożenie dla osób korzystających z drogi publicznej. Drzewo, od którego oderwał się konar i spadł na samochód powoda, było wprawdzie zdrowe, jednakże – co jednoznacznie wynika z opinii biegłego z zakresu leśnictwa – ten akurat konar stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Był to bowiem konar znacznych rozmiarów w porównaniu do pnia drzewa, a jego odchylenie od pnia było większe niż 45 o. Zwieszający się w ten sposób konar stwarzał realne niebezpieczeństwo dla pojazdów i osób poruszających się tym szlakiem komunikacyjnym, albowiem istniało zagrożenie złamania się czy odłamania się tego konaru na skutek warunków atmosferycznych, przy czym nie musiało to nastąpić w dniu wystąpienia tych negatywnych warunków (np. silnego wiatru, dużych opadów śniegu), ale mogło być wynikiem szeregu negatywnych oddziaływań i nastąpić jakiś czas później. Zresztą – co pokazuje ten wypadek – taka sytuacja właśnie zaistniała, bo przedmiotowy konar drzewa odłamał się i uderzył w samochód powoda, dokonując jego uszkodzeń.\nTrzeba tu podkreślić, że wykonywanie obowiązków zarządcy drogi, czy to przez samego zarządcę czy przez osoby przez niego powołane, mają charakter profesjonalny, a więc w tej sferze należy upatrywać podwyższonej staranności. Podobne stanowisko o wymogu podwyższonej staranności zarządcy drogi wyraził Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie I Aca 287/16.\nW ramach tak postrzeganej staranności, Gmina C. przy pomocy odpowiednich służb drogowych powinna była dokonać już wcześniej odpowiednich zabiegów pielęgnacyjnych i usunąć ten nadmiernie wychylony i zbyt gruby konar kasztanowca zwyczajnego, który ostatecznie oderwał się od pnia i spadł na samochód powoda.\nWykonując swoje obowiązki kontrolne w sposób prawidłowy Gmina czy wybrana przez nią osoba powinna była zdiagnozować możliwe ryzyko odłamania tego konaru. Z całą pewnością to odłamanie się tego konaru nie było zdarzeniem, które nie było możliwe do przewidzenia ani nie było zdarzeniem, któremu nie można było zapobiec.\nW kontekście tych uwag, zasadnym jest więc obarczenie Gminy Miejskiej C. winą za niedopełnienie obowiązku dbałości o zieleń przydrożną w pasie ulicy (...) w C. i zaniechanie usunięcia w stosownym czasie przedmiotowego konaru, czego skutkiem było oderwanie się tego konaru od drzewa i uderzenie w samochód powoda.\nZ kolei związek przyczynowy między owym zaniechaniem a szkodą jest oczywisty, jeśli uwzględnimy fakt powstania uszkodzeń w tym samochodzie w wyniku uderzenia tego konaru, co akurat było niesporne między stronami.\nPrzesądzając co do zasady odpowiedzialność pozwanej Gminy za zdarzenie z dnia 19 sierpnia 2015 r., wskazać należy, że wysokość szkody jakiej doznał powód T. D. jest nieco niższa od tej, która został wskazana w pozwie.\nW myśl art. 363 § 1 KC, naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego: bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Powód, tytułem odszkodowania, żądał zapłaty kwoty pieniężnej.\nUstalenia biegłego R. C. wskazują przede wszystkim, że naprawa samochodu powoda była nieopłacalna, albowiem koszt napraw przekraczał znacząco wartość tego samochodu sprzed zdarzenia.\nDla ustalenia wysokość szkody, której doznał powód, należało więc przyjąć, że szkodą w tym wypadku będzie różnica między wartością tego samochodu przed tym zdarzeniem a jego wartością po zdarzeniu (wartością samochodu uszkodzonego).\nWartość samochodu powoda F. (...) nr rej. (...) przed tym zdarzeniem wynosiła 11.800,00 zł. Natomiast wartość uszkodzonego pojazdu wyniosła 4.300,00 zł. Tym samym uszczerbkiem w sferze majątkowej powoda, spowodowanym opisanym wyżej zdarzeniem, jest różnica między tymi wartościami, a więc kwota 7.500,00 zł (11.800,00 zł – 4.300,00 zł = 7.500,00 zł).\nTym samym, Sąd zasądził od pozwanej Gminy Miejskiej C. na rzecz powoda T. D. kwotę 7.500,00 zł (pkt 1 wyroku), oddalając powództwo w pozostałym zakresie (pkt 2 wyroku).\nSąd zasądził kwotę 7.500,00 zł z odsetkami ustawowymi za okres od dnia 7 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty.\nPowód domagał się odsetek ustawowych od dnia wniesienia pozwu. Mając zaś na uwadze, że już wcześniej, bo w dniu 31 sierpnia 2015 r. (data złożenia pisma w kancelarii urzędu Gminy – k. 9), powód wystąpił o wypłatę odszkodowania związanego z przedmiotowym zdarzeniem, to niewątpliwie na dzień wniesienia pozwu, a więc na dzień 7 grudnia 2015 r. roszczenie to było wymagalne. Zatem żądanie odsetek od tego dnia było zasadne i Sąd je uwzględnił.\nZgodnie z art. 481 § 1 KC, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Zasądzając w/w odsetki, stosownie do art. 481 § 1 KC, nadmienić jedynie należy, że do dnia 31 grudnia 2015 r. będą to odsetki w wysokości ustalonej według stawek obowiązujących do tego dnia, według przepisów dotychczasowych (odsetki ustawowe), a od 1 stycznia 2016 r. – według nowych stawek (odsetki ustawowe za opóźnienie), wprowadzonych ustawą z dnia z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 9 listopada 2015 r.).\nZ kolei w pkt 3 wyroku, Sąd rozstrzygnął o kosztach procesu. Zgodnie z art. 100 KPC, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań, koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powód wygrał ten proces w 77%. Powództwo o zapłatę dotyczyło bowiem kwoty 9.799,00 zł, a zasądzono 7.500,00 zł, czyli 77% (76,5384%) kwoty dochodzonej pozwem, a zatem koszty procesu należało stosunkowo rozdzielić.\nPowód poniósł koszty procesu w łącznej wysokości 3.307,00 zł, na które złożyły się opłata sądowa od pozwu w kwocie 490,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1.200,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł i zaliczki na poczet opinii w łącznej wysokości 1.600,00 zł.\nPozwany poniósł zaś koszty procesu w wysokości 1.200,00 zł, którą to kwotę stanowiły koszty zastępstwa procesowego.\nŁączne koszty procesu wyniosły więc 4.507,00 zł.\nPowód poniósł 3.307,00 zł kosztów procesu, a zgodnie z wynikiem sprawy winien ponieść 23% tych kosztów, bo w takim zakresie przegrał tę sprawę, tj. kwotę 1.036,61 zł. Z kolei pozwany poniósł jedynie 1.200,00 zł, a zgodnie z wynikiem tej sprawy, wygrał w 23%, a przegrał w 77%, a zatem powinien ponieść 77% ogółu kosztów tj. 3.470,39 zł. W związku z tym Sąd zasądził na rzecz powoda T. D. kwotę 2.270,39 zł (3.307,00 zł – 1.036,61 zł = 2.270,39 zł), tytułem zwrotu kosztów procesu.\nW pkt 4 wyroku, Sąd nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ciechanowie od powoda kwotę 219,02 zł, a w pkt 5 nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Ciechanowie od pozwanego kwotę 733,26 zł. Kwoty te stanowią nie pokryte przez strony wydatki Skarbu Państwa wydatkowane na poczet uzupełnienia wynagrodzenia biegłych (k. 62 i k. 122) w łącznej wysokości 952,28 zł. Należność ta została stosunkowo rozdzielona między stronami, zgodnie z wynikiem procesu (23 do 77).\nDodano: 5 października 2017 , Opublikował(a): Monika Chojnacka


In principle Life sucks: April 2017\nSmoki, mRufa i owce w kamiennym kregu, czyli kogo bardziej kocha grawitacja, a kogo osy.\nMialo byc o tym jak hiszpanska edycja mRufay jada ryby i post jest juz nawet popelniony, ale po przerwie i na dodatek po odswiezeniu pewnego wspomnienia doszlam do wniosku, ze moge serial troche przeciagnac i wstawic tu bonusa...\nSmoczynska niewykluczone ze na moj widok zacznie spluwac, ale co tam. Wziela mnie na chrzestna do dziecka, to chyba wiedziala co robi, nie?\nPoza tym bede raczej inkryminowac siebie, a nie Smoki, wiec moze jakos damy rade.\nGogle do podrozy w czasoprzestrzeni wycigamy, zdejmujemy i scieramy gruba wastwe kurzu i ...\nJest rok 2008 i z moich archiwow wynika, ze jakis sierpien. Na Wyspie.\nSprawdzilam retrospekcyjnie i donosze, ze Merkury zachowywal sie akurat kulturalnie w tym czasie, wiec wszystkie przypaly to nasza wlasna inwencja.\nMieszkam jeszcze wtedy w O, a do przemieszczania sie horyzontalnego juz sluzy mi Niebieska Strzala, pojazd niezby wielki (ale wiekszy od hiszpanskiego Smartko dla ubogich i z wiekszym troche bagaznikiem, ale nie tak calkiem wielkim) i na dodatek 3-drzwiowy.\nTo mialo o tyle duze znaczenie, ze na lotnisko pojechalam sama (nawet 2 razy, bo nie bedac jeszcze wtedy wyznawca Nawidakcji najpierw pojechalam tam tydzien wczesniej celem rozeznania trasy, poslugujac sie wydrukami instrukcji z google maps - tak Marga, nie tylko Misiek takich uzywal ;) ), a wrocilam z dwoma dodatkowymi osobami wzrostu slusznego i dwiema walizkami rozmiaru nie-podrecznego plus bagaz podreczny.\nMoj niewielki samochod, ze skromnym bagaznikiem zniosl to z godnoscia.\nPrzyjechali, ja sie bardzo ucieszylam, bo generalnie Smoki bardzo lubie w kazdych okolicznosciach przyrody i zaczelismy kombinowac co by tu robic.\nAcha, jeszcze z ciekawostek to sie przyznam, ze lakomie czekalam az sie rozpakuja bo mieli dla mnie kontrabande od Fadera – medyczna przejelam juz i czekalam na te zywnosciowa, bo tez mialam obiecana. Czekam tak z lakomstwem na twarzy i zachlannie, bo mialy byc moje ulubione wedliny sojowe i sznycle sojowe, ktorym lokalne panierowane filety z bialka grzybowego do piet nie siegaly, a oni sie grzebia z tym rozpakowywaniem i troche nawet patrza wyczekujaco, kiedy sie od niech odczepie i dam troche prywatnosci. I tak sie przeczekujmy, az w koncu nie wytrzymalam i pytam zachlannie\nA Smoczynska najpierw zaskoczona, nastepnie przerazona patrzy na Smoka, Smok stoicko na nas obie i mowi. “Oj, chyba czegos zapomnielismy spakowac...” No niestety trudno bylo mi ukryc rozczarowanie, ale dostalismy za chwile we troje ataku smiechu jak Smok dodal refleksyjnie “no tak, to juz rozumiem czemu mielismy tak luzno po koniec pakowania...”, a mnie mimo rozczarowania minely wyrzuty sumienia, bo martwilam sie okropnie czy im nie zabraknie miejsca na ich wlasne rzeczy jak upchna to wszystko co Fader mi wyliczyl, ze naszykowal...\nI tylko teraz jak tak pisze to nie pamietam czy bylo to za ich pierwsza czy ktoras kolejna wizyta... ale niech juz tu zostanie skoro napisalam :)\nSmoki duzych wymagan nie mieli – Smok nie mial zyczen (dopiero za kolejna wizyta chcial odwiedzic Bletchley Park), Smoczynska chciala kupic buty, a oboje pozwiedzac O i spedzic czas z czarujaca i przezabawna mRufa, nieprawdaz ;) .\nW tym ostatnim temacie pojechalam z nimi pierwszego ranka autobusem do centrum, pokazalam przystanki i wyjasnilam, ze lepiej brac bilety powrotne albo i dobowe po czym porzucilam, sama wracajac do pracy na pol dnia. W temacie obuwia tez od razu zadzialalam, bo pokazalam im sklep, w ktorym sie niejednokrotnie ubieralam i mozna bylo kupic tez buty dla Smoczynskiej.\nJako, ze od pierwszego kopa (pierwszej wizyty) zostalam wielka fanka Stonehenge, to zaproponowalam, ze ich tam zawioze, a ze zaraz calkiem niedaleczko jest drugi krag, duzo wiekszy i ma pol wioski w srodku, a pol na zewnatrz to mozemy odwiedzic oba kregi za jednym razem. Smoki wyrazily zgode i wybralism ysie na wycieczke. Przed wyjazdem jednak udalismy sie do sklepu. Ewentualnie udalismy sie do niego dzen wczesniej. W sklepie dokonalismy zakupow pt owoce do jedzenia i napoje do picia i ja na przyklad kupial napoj gazowany bezcurkowy o smaku Alphonso Mango, bo tak mnie ta nazwa rozsmieszyla. Przelatujacej nade mna zlej godziny jakos nie uslyszalam, tylko podsmiewalam sie z Mango Alfonso dalej.\nDo Kamiennego Kregu dojechalismy bez wiekszych problemow, bo chociaz autem sama po raz pierwszy to te mapki z wydrukowanymi instrukcjami byly bardzo doskonale.\nKrag obeszlismy w tempie slimaczym wokolo, robiac maniacko zdjecia.\nSejmikujace mistyczne hitchcocki, znaczy tego, ptaszyny. Foto by mRufa.\nSmok wyznal nam, ze jesli uda mu sie zrobic zdjecie kregu na tle bezchmurnego nieba to on sie zgadza opublikowac je w internetach bo wszystkie fotki jakie widzial sa zawsze zachmurzone.\nNiebo bylo istotnie piekne i bezchmurne...\nTakie bezchmurne niebo, ze ksiezyc bylo widac. Foto by mRufa.\n...ale nad samym kregiem wiecznie cos tam sie klebilo, nawet jsli bylo to biale jak snieg na Kasprowym...\nJa zas poinformowalam moich gosci, ze srednica spacerniaka wokolo kamieni jest wieksza niz ja pamietam z poprzednich wizyt, co uznalismy za naturalna metode odnawiania trawki.\nSmok zapytal sie czy zawsze sie chodzi w takim, a nie innym kierunku – wlasnie, ku uciesze gawiedzi, pojezdzilam sobie palcem w powietrzu celem ustalenia kierunku i wyszlo mi, ze w przeciwnym do ruchu wskazówek zegara – odparlam, ze owszem. Smok poczul sie zaintrygowany, wiec wyluszczylam mu swoja teorie.\nTen caly kamienny krag siedzi na wierchu zakopanego gleboko latajacego spodka, a my lazac tak jak barany wokolo ciagle w te sama strone od setek lat ladujemy temu spodku baterie. Jak naladujamy to on wezmie i odleci, ale jeszcze sie laduje.\nSmok, mimo swego ówczesnego zaangazowania w SETI (podsluchiwal o ile mnie pameic nie myli) ocenil teorie jako kompletna bzdure, ale z rozbawieniem przyznal, ze to calkiem fajny pomysl na opowiadanie S-F, co sobie zakonotowalam, acz do dzis nie wykorzystalam, bo podobnie jak Chmielewskiej zabrakalo malego z dnem do dokonczenia swojej powiesci S-F, tak mnie brakuje pomyslu na cala fabule wokol takiego fajnego pomyslu.\nNastepnie dopadla nas glupawka.\nA konkretnie to Azjatycka grupa mlodziezowej turystyki, robiac sobie zdjecia na tle “kupy kamieni” w ruchu.\nTzn mlodziez w ruchu.\nKamienie nie tak latwo zachecic do ruchu.\nSpodobalo nam sie tak bardzo - Smoczynskiej i mnie i postanowilysmy tez sobie tak poskakac, a Smokowi zlecic robienie nam zdjec.\nSmok, bedac Smokiem przyjal wyzwanie bez mrugniecia okiem i tylko stoicko w aparacie ustawil tryb “seria”, ktorego uzywal do fotografowania swojej malzonki, aby uniknac koniecznosci powtarzania kazdego ujecia kilkakrotnie, bo wlosy sie nie tak ulozyly akurat w momencie pstryku, albo wlasnie przewracala oczami, lub tez je ciasno zamknela.\nNormalna sprawa. Ja tez rzadam powtorki jak sie na mnie krzak krzywo spojrzy.\nMoj aparat ówczesny tez mi pozwalal na strzelenie wiecej niz jednego zdjecia na raz ale wylacznie w ramach trybu samozadow... tfu samowyzwalacza, wiec nie podskakiwalam.\nUstawilam sie elegancko, sie napielam cala, gotowa do skoku, przykucnelam dla dodania sobie wybicia.\nSmok dal mi znak, a ja wybilam jak rakieta bez mala, szybujac prosto do gory, prosto na orbite najblizszego satelity, a juz conajmaniej na jakies pól metra nad grunt, jak sadzilam.\nNawet zaskoczylo mnie ze sie mi zimno nie zrobilo.\nAle nic fajnego nie trwa dlugo, wiec becnelam obiema nogami w trawe, znowu na przykucu, a dzielny reporter i jego asystentka prawie padli na ziemie ze smiechu.\nPedze wiec do turlajacego sie ze smiechu Smoka, wydzieram mu sila aparat, przyjaciolka moja znajac sprzet dokonuje demonstracji calej serii, a tam...\nA tam prosze panstwa moja osoba na roznej wysokoci zaslania kamienny krag, sfotografowana od kolan w gore. Zglosilam zazalenie i dostalam drugi przydzial czasu antenowego.\nPedze zatem na z gory upatrzona pozycje, przyginam kolana dla dodania sobie odrzutu, Smoki daja znak i znowu...\nwybilam jak rakieta bez mala, szybujac prosto do gory, prosto na orbite najblizszego satelity, a juz conajmaniej na jakies polmetra nad grunt, jak sadzilam.\nNawet zaskoczylo mnie ze sie mi zimno nie zrobilo...\nBecnelam telemarkiem na ziemie i pedze ogladac efekty. Patrze, a tam...\nA tam ja napieta jak struna, ze strasznym skupieniem na czerwonej z wysilku i skrzywionej w dziwnym grymasie zaciecia twarzy odrywam sie opornie od ziemi na tyle, ze wygladalam jakbym stala czubkami butow z Oszoloma na zdzblach trawy, czyli jakies 5cm najwyzej.\nSmoczynska, zeby nie wyjsc na plagiare, odczekala troche i przy innym punkcie kregu zarzadala takiej samej sesji.\nTrzy, cztery, HOOOP!, skoczyla Smoczynka, a ja dostawalam zeza rozbieznego probujac rownoczesnie patrzec jak wysoko skacze i jak wychodzi na zdjeciach. Nie powiem co widzialam.\nPo skoku zlapala aparat i ze mna zza ramienia oglada efekty.\nPamietamy jak wygladalam ja? No.\nA Smoczynska z dzika rozwiana grzywa wyglada jakby juz wchodzila na orbite.\nJuz mnie miala zazdrosc zezrec, gdy nagle dociera do mnie, ze przyjaciolak na fotkach nie ma stop. Zerknelam na dol – nie no, stopy ma, obute nawet i na nich stoi.\nPatrze podejrzliwie na zdjecia... HA! Skubana zamiast sie napinac i szarpac z grawitacja jak ja po prostu podgiela kolana, jakby grala w gume na poziomie kolanka!\nNo i wydalo sie kogo najbardziej kocha grawitacja.\nGrawitacja kocha mRufe.\nDodam jeszcze, ze nasze probu skakanie na tle kregu zakonczyly sie zrobinie w duecie jaskolki i te jaskolki byly takie piekne i glebokie, ze nie wiele brakowalo, a zapikowalyby dziobami w trawe ;).\nZrobilo nam sie troche ze Smoczynska przykro, ze Smok sie nie zalapal na taka fajna zabawe tylko musial ja ogladac z boku, a raczej z przodu i zaproponowalysmy, zeby ustawil aparat na taka same serie i do nas dolaczyl.\nSmok sie zgodzil.\nUstawil cos, co jak sadzil, bylo seria z opoznieniem startu i ruszyl z kopyta zeby do nas dolaczyc, a wraz z nim ruszyla z kopyta migawka aparatu, wiec dolaczyl do nas akurat jak sie seria skonczyla, uswietniajac fotografie tylem swoich nogawek.\nPo paru kolejnych probach udalo sie wylacznie jedno – mianowicie ustalic, ze aparat Smoków nie ma funkcji do robienia zdjec samemu sobie czyli takiego, co opozni migawke na tyle by odejsc od aparatu i dolaczych do ekipy fotografowanej.\nJakos nam sie udalo fotki wykonac w grupie, ale czy ich czy moim aparatem to juz nie wiem.\nErrata - obydwoma, przy czym chyba tylko moim bez udzialu osoby czwartej.\nW sklepiku z pamiatkami kupilismy, jak sama nazwa wskazuje, jakies pamiatki, przy czym ja kupilam t-shirt dla mojego wowczas Lubego zza oceanu z obrazkiem kregu i napisem “Stonehenge Rocks!”.\nDo dzis go nie dostal. Ale nie uprzedzajmy faktow.\nUdalismy sie nastepnie do drugiego kregu, tego wielkiego, co to pol wioski w sobie ma – wioska nazywa sie Avebury.\nPo zaparkowaniu Niebieskiej Strzaly poczulam silne pragnienie i postanowilam sie napic tego napoju z ahahahaha Alfonsa.\nSiedzac jeszcze w samochodzie otworzylam z rozmachem butelke, a zawartosc wyskoczyla na mnie z sila wodospadu. Musiala byc wczesniej dobrze wstrasnieta, moze komus upadla i zostala wrazona w lodowke sklepowa, nie wiem.\nDla mnie byla to klatwa Alfonsa.\nNie pamietam czy pochlapalo tez siedzacego obok Smoka czy zdazyl wyjsc, ale nie ulega watpliwosci za cala moja góra odziezowa zostalam dokladnie pochlapana tym cholernym napojem z Mango Alphonso.\nJak juz skonczylam bluzgac to dolaczylam do rechoczacych Smoków, bo w koncu sama sie prosilam podsmiewajac sie z zacnego Alfonsa i taka byla jego zemsta.\nNa moje nieszczescie, bezcukrowosc napoju nie pomogla i natychmiast zlecialy sie do nas osy.\nA konkretnie zlecialy sie do mnie.\nTlumnie sie zlecialy.\nA ja mam troche nie fajna reakcje na te ich ukaszenia – nie ze sie dusze, czy cos, ale puchne okropnie i sinieje w miejscu udziabania, wiec smiech mi zamarl na ustach i wrecz lez bylam bliska, bo juz widzialam co bedzie jak mnie jakas udziabie, a ja Smokom spuchne artystycznie. Smoki dzielnie mnie oganialy, a ja kombinowalam.\nW koncu wymyslilam, ze po prostu zrzuce odziez górna i ... nie, no spokojnie, nie latalam po wsi w samym biust halterze... i zaloze tego t-shirta co go kupilam dla C.\nA, ze na sam t-shirt bylo troche wietrznie to zalozylam na to chyba kurteczke lniana, dla pozorow wozona w bagazniku.\nA ze uzywanego t-shirt nijak mi bylo wysylac wtedy jeszcze Lubemu to chyba tylko mu opowiedzialam historyjke, z obietnica, ze jak przyjedzie to mu kupie drugiego t-shirta.\nNie przyjechal, to nie kupilam.\nI tak wyjasnilo sie kogo kochaja osy.\nOsy kochaja Mango Alfonso, a jego zemsta bywa straszliwa...\nJuz prawie koncze, ale jeszcze jeden malutki epizod opowiem z tego dnia. Ale najpierw dygresyjka wprowadzajaca.\nOtoz mam taki zwyczaj od lat kilkunastu, a przyjelam go od chrzestnej matki mojej przyjaciolki dElvix – mianowicie jak mnei ktos wqrwi to zycze mu gwaltownej sraczki. Nic gorszego. No dobrze, czasem zycze gwaltownej i nieokielznanej sraczki. Czasem tez natychmiastowej. Ale nic gorszego.\nOwszem w przypadku kierowcy w ruchu moze to byc odebrana jako bardzo zle zyczenie, ale kto mu, temu kierowcy kazal mnie wqrwiac? No wlasnie.\nNo i oczywiscie nigdy nie mam mozliwosci przekonac sie, czy moja klatwa winowajcy dopada czy nie.\nZ jednym wylatkiem, kiedy to zyczylam komus tej sraczki, a dostal ospy...\nA i raz tez bylo tak ze zyczylam sraczki komus niesympatycznemu, a dostal jej ktos stojacy obok, niejako rykoszetem.\nOd tamtej pory M zawsze mnie prosi, zebym uprzedzala ja komu bede zyczyla tej sraczki, zeby ona mogla tego kogos unikac.\nAle to wyjatki. Zwykle nie mam okazji sie przekonac o wlasnej skutecznosci...\nPoszlismy sie przejsc miedzy tymi kamieniami i na samym wstepie rzucila sie nam w oczy oszalamiajaca ilosc owczego guano, na pierwszej lace.\nNo po prostu prawie wiecej owczych bobkow niz trawy.\nOwszem pare owieczek sie tam petalo, ale nie jakies dzikie stada.\nOwieczki na stoczach. Gowien nie widac. Foto by Smoki.\nOmijanie tych bobkow przysporzylo nam doznan niezwyklych.\nTaki ruski balet to przy nas byly trepaki.\nTak prosze Bozenki, ktos to nagrywal, ale ja jakos do tej pory nie widzialam tego nagrania. Mozliwe, ze je mam, ale jakos ogladania nie pamietam... Smoczynska mnie uswiadomi czy mam czy nie.\nSpacerowalismy, choc wlasciwszym slowem byloby "lawirowalismy" po lakach miedzy kamieniami i bobkami, wyczyniajac rozne scenki rodzajowe pomiedzy kamieniami i uwieczniajac je na fotografiach.\nTo my. To mniejsze rozkraczone to ja, co widac po t-shircie. Foto by Smok\nTrwalo to dluzszy czas, bo teren sporszy, owiec nie przybywalo jakos znaczaco, ale ich gówien owszem.\nW koncu odwazylam sie powiedziec, co mnie od dluzszej chwili nurtowalo...\n“Hm, czy myslicie, ze te wszystkie gwaltowne sraczki co to ja ludziom zycze, trafiaja rykoszetem tu w te oto owieczki?”\nSmoki zamarly w roznym stopniu omijania kolejnego skupiska owczych bobkow, ostroznie postawily ruchome akurat konczyny dolne na wzglednie nie-gównianej przestrzeni i zaczely sie smiac tak straszliwie, ze nie tylko owce prysnely na boki, ale i okoliczni przygodni turysci, niebaczac na gówniane przeszkody.\nTym sposobem odkrylam, ze wszystkie klatwy, ktore nie dopadly moich “zloczynców”, a gdzies trafic musza, trafiaja prawdopodobnie w kamienny krag w Avebury, gdzie pasa sie bogom ducha winne owieczki z permanentna rozpedziocha.\nMam niejasne wrazenie, ze byla to moja ostatnia (ale NIE pierwsza), jak dotad wizyta w tamtym kregu - probowalam co prawda w ubieglym roku zawiezc w ten sam krag moich gosci wakacyjnych (CO plci meskiej i jego Mac), ale musielismy udac sie do StoneHenge kompletnie rezygnujac z Avebury.\nPosted by mRufa1408 at 10:33 26 comments:\nLa hOrmiga Conquistadora, czyli jak mRufa zdobywa nowe sprawnosci i demaskuje dlugie ramie Ojca Dyrektora\nZ czestotliwoscia nigdy tu nie spotykana, zapraszam na ciag dalszy, opisujacy moj pierwszy dzien zdobywania krainy Corridy i Paelli\nJak juz opisalam wczesniej – srednio najedzona, ale pelna niepewnych wyrzutow sumienia, wymeldowalam sie z pokoju na godziny i udalam na druga strone wjazado-zjazdów celem zdobycia kluczykow do samochodu.\nPoszlam pod stoisko Hertza (imiennie bo bede ich szkalowac), ktore czegos nagle sie zrobilo malo widoczne i nie rzucajace sie w oczy, na miedzynarodowym lotnisku w Madrycie, usmiechnelam sie najladniej jak potrafie, przywitalam sie w narzeczu tubylczym jak nalezy i zapytalam pana zza lady (a bylo ich troje, mnie zawezwal osobnik srodkowy, najsympatyczniejszy na pysku):\n” ¿Habla Inglés por favor?”\nTak troche z szacunkiem ale nie do konca, bo powinno chyba byc: “¿Habla usted Inglés por favor?”.\nAle mysle, ze nie wplynelo to na odpowiedz pana zza lady, ktora brzmiala:\nNa moja ciezko przerazona mine, pan dodal po namysle ” Un poquito.” (troszeczke)\nTroche sie zmieszalam, spojrzalam badawczo na pozostale 2 osoby, ale udawaly, ze albo mnie tam nie ma, albo ich tam nie ma.\nCzyli totalne wyparcie.\nPozniej Y mi wyjasnila czemu tak moglo byc, ale to za chwile.\n‘Oh Qrwa.’ Pomyslalam, bo skoro tu nie hablaja, to co bedzie dalej?\nWzielam gleboki oddech i zaczelam najpiekniej jak umiem w narzeczu lokalnym wyjasniac kto ja jestem (Polak Maly... nie wroc, klientka) i ze mam rezerwacje na maly samochod na 4 dni od obecnego poranka.\nPan mie o numer rezerwacji chyba poprosil oraz/lub nazwisko. Zrozumialam nawet i dalej to bylo tak, ze pan mnie pytal po hispzansku, a jak nie rozumialam to powtarzal rabanym angielskim, a ja odruchowo tlumaczylam mu to co on powiedzial na hiszpanski (z nerwow kurde, no!) i odpowiadalam rozmaicie, ale jednak nie po polsku.\nNo i polozylo mnie jedno, mianowicie polecenie 'podaj polski adres', bo kurde po co?\nOtoz po to, ze prawko mam polskie i nie ma znaczenia, ze od lat mieszkam na Wyspie, a co jakby nie miala adresu w PL? Przesz juz teraz nie musze?\nA kartke platnosci Wyspowo bez oporow wzieli... Jak to dobrze, ze ja jednak z disnaylandu-dismalandu jestem bo w zasadzie mnie takie kurioza i absurdy nie dziwia... Wlasciwie to malo mnie juz co dziwi.\nPan mnie jeszcze usilowal namowic na ubezpieczenie dodatkowe i nawet bym moze wziela, ale akurat tego poranka wyjatkowo dobre mi szly numery i jak mi poweidzial ile za te 4 dni to mi szczeka opadla i odmowilam. Nie byl zachwycony, czyli pewnie maja od ubezpieczen prowizje, ale nie usilowal mnie za mocno namawiac.\nDostalam w koncu kluczyki do samochodu z werbalna instrukcja jak go odnalezc.\nCzyli pierwsza proba ognia, czy jak kto woli ‘la prueba de fuego’ zakonczona sukcesem.\nSamochod odnalazlam, w czym wydatnie pomoglo logo na kluczykach, gdyz wiedziala ze bedzie to Tojka.\nI byla – a mianowicie to bylo wlasnie Smartko dla ubogich czyli Aygo, w kolorze blanco czyli bialym. Marga pewnie zapyta dlaczego szkaluje jej autko – otoz w Aygo siedzalam dokladnie rownie wygodnie jak w Smartku, bagaznik byl na oko identycznej wielkosci – moja walizka miescila sie tam wylacznie na boku, obok byl moj plecak niezbyt wypchany in a tym koniec. No cos tam pietrowo mozna bylo napchac, ale Aygo jest duuuuzo tansze od Smartkow no i jednak nieco dluzsze bo ma symboliczne siedzenia z tylu, stad “dla ubogich”.\nCaly czas, od tego poranka az do soboty po poludniu bylam przekonana, ze jest to model 3-drzwiowy, ale w sobote odkrylam przypadkiem, ze sie myle kiedy to okazal osie, ze otworzylam drzwi pasazerskie zza kierowcy... ;).\nDrobiazg, ze obchodzilam bestyjke wokolo wiele razy w roznych celach i kierunkach i nie zauwazylam nie jest godzien wspominania.\nW bagazu z Wyspy pieczolowicie wiozlam ze soba 2 plyty kompaktowe z chytrym planem, ze sobie bede ich sluchala w czasie jazdy, aby odkryc na wstepie, ze autko odtwarzacza CD nie ma... ma za to wejscie USB, ale ja oprocz telefonu nie mam co tam podlaczyc (No chyba, ze kundla, ale tego... jakos nie jestem pewna czy cos by mi to dalo), wiec bylam zmuszona sluchac radia.\nNa parkingu pierdzielilam sie tyle czasu, ze jakis niewinny turysta przykopytkowal do mnie pytajac czy ja tu pracuje. W lokalnej gwarze.\nTak zrozumialam go.\nSama sie troche dziwie ;).\nW koncu ogarnelam prawie wszystko:\n- torbe z finansami mialam w zasiegu reki na podlodze, bo platne autostrady,\n- picie rowniez, jakies przegryzki, w tym ciemna czekolada bo mni,e z emocji chyba, troche usilowalo rozpedzac,\n- Nawidakcje ustawiona na wlasciwy kraj i nawet adres,\n- telefon zespolony z sinym zebem Tojki.\nNabralam gleboki oddech i wyjechalam.\nTo znaczy podjelam probe.\nSamochod wydawal okropnie irytujacy klekot na zimno, a jak sie nagrzal to tylko na wolnych obrotach. Wkurzalo mnie to epicko, bo przy okazji mial bardzo niskie i krotkie sprzeglo, co po moim autko sprawiala, ze ciagle mnie przy ruszaniu usilowal skakac, a tego nie lubie.\nObiecywalam sobie po 3 razy dziennie otworzyc maske i zajrzec mu w bebechy bo moze klekocze jakies niedomkniete cos co moge sama zamknac i po raz ostatni obiecywalam to sobie wyjezdzajac z A celem dojechania na lotnisko, wiec tego, chyba latwo sobie wyobrazic, ze z klekotem zmaga sie kolejny uzytkownik?? ;)\nNajpierw trafilam na bramke, co wydaje bilet, nastepnie na druga, ktora trzeba nakarmic tym wydanym biletem, bramka numer dwa zyczyla mi szerokiej drogi i wyjechalam prawdziwie.\nNawidakcja sprawiala sie dobrze – wyprowadzila mnie od razu poza miasto i juz o godzinie 9.30 prulam jak przecinak w kierunku platnej drogi majac przed soba 2.5 godziny jazdy.\nPlatne punkty obskoczylam karta kredytowa, bo nie bylam pewna ile kosztuja przejazdy, a choc mialam dzieki M worek drobnych o ogolnej wartosci 20 euro z gorszami to nie mialam sily (mentalnie) w nich grzebac. Poza tym faza poranka minela i zwykle to te numery to mi dobrze ida wylacznie do 12tu, a nastepnie od 20tu w gore... tak, ze tego...\nPo godzinie zrobilam postoj na parking, rzekomo z toaleta, bo mnie juz zemdlilo od slodkiego i poszlam po chrupki z przemytu do bagaznika, od razu tez schowalam te plyty co mi do nieczego nie sluzyly.\n(a’propos niczego – juz po powrocie na Wyspe odkrylam – tydzien po powrocie – ze jedno z pudeleczek z plytami bylo puste... ale za to bylo na wycieczce w Hiszpanii!)\nToalety nie potrzebowalam wiec jej nie obaczajalam (moze i lepiej, dodaje z perspektywy czasu), a chcialam tylko rozprostowac nogi.\nHiszpania godzine jazdy na poludnie od Madrytu wygladala tak:\nTroche malo zachecajaco, co? Tak zwyczajnie, zadnych drinkow z palemka czy Adonisow w mankini... tfu, znaczy tego, no dobra... juz trudno, wydalo sie ;)\nPojechalam twardo dalej, a jadac co jakis czas usilowalam znalezc w radiu cos normalnego (czytaj rock’n’rolla) do sluchania, ale niestety nawet jakbym trafila to bym mogla nie zgadnac. No chyba, ze akurat lecialaby znana mi kapela albo bardzo wyrazista gatunkowo muza, bo wszystkie radiostacje puszczaly akuratno albo muzyke wysoce lokalna, kompletnie mi nie znana, albo gledzily.\nAz w koncu zdebialam, bo mym oczom mym ukazal sie taki widok.\nPomyslalo mi sie 'no prosze... Ojciec Dyrektor to jednak ma dlugie rece i dosiegnal mnie nawet tu na odludnej hiszpanskiej ziemii...'\nNie, nie zaryzykowalam odsluchu bo jeszcze by mnie szlag trafil jakby sie okazalo, ze to na prawde jest Radio Maryja...\nSpaliwszy bardzo niewiele paliwa i jadac nad wyraz przepisowo (bo nie wiedzialam jak wygladaja radiowozy) dotarlam po okolo 2.5 godzinach do A.\nPo meczacym kluczeniu prze miasto, waskimi (nie az tak jak na wyspie, ale prawie) glownie jednokierunkowymi ulicami (Ave Nawidakcja!), dotarlam na wlasciwa ulice, znalazlam zacne miejsce parkingowe i odkrylam, ze jest to strefa platnego parkowania i moge parkowac do 2 godzin za 1.6 euro.\n(Tyle zrozumialam z napisow na parkomacie)\nPoblogoslawilam w duchu M, za jej pozyczke monetrana, nakarmilam maszyne, w tym czasie Y zeszla na dol przywitac sie, a ja czym predzej zaprzeglam ja do czytania reszty napisow na parkometrze, a troche tego bylo – zeby nie okazalo sie pozniej, ze napisne jest max 2 godziny, nie wolno przedluzac, ani wracac w najblizszej dekadzie, czy cos w tym stylu.\nIntrygujaco bylo za to napisane, ze platne w tygodniu od 10.30 do 14.30, oraz od 16.30 do 20tej i na tym koniec. Acha, a w soboty od 9.30 do 14tej i na tym koniec.\nCzyli siesta obowiazuje nawet automaty parkingowe.\nY szczesliwie miala wolne przedpoludnie i do pracy szla na 14.30, wiec mialysmy pare godzin na:\n(Y przezyla szok, ze w Hertzu na lotnisku nie wladali jezykiem obcym, ktory z kolei szok wywolal u niej wspomnienie i opowiedziala mi historyjke o tym jak jej kolezanka z pracy, Wyspowa Claire nie za bardzo wladajaca loklanym narzeczem, bo jako native nauczyciel angielskiego zasadniczo nie musi zawodowo wladac, udala sie na zakupy do supermarket i nie umialam znalezc masla, wiec w prostocie ducha zapytala najblizsza osobe z oblsugi “Excuse me, where can I find butter?”, a no osoba z obslugi, nawet na nia nie spojrzawszy dala drapaka. Z duza predkoscia. Rozbawiona odetchnelam z ulga, bo akurat o maslo umialabym zapytac w lokalnym narzeczu.)\n- i jakis posilek (o tym bedzie osobno).\nPo czym zostalam puszczona samopas w miasto.\nSiesta, jak odkrylam, jest tu traktowana jak niegdys ta przyslowiowa 5 o’clock - tea time na Wyspie... Niby o samym fakcie wypoczynku w srodku dnia wiedzialam, ale jednak zakres tej siesty mnie troche zaskoczyl, szczegolnie w polowie marca, ktory do miesiacow zbyt cieplych nawet w A nie nalezy – mianowicie gdy ja ruszylam na ten moj samopas z niejasna mysla obejrzenia jakichs butow czy ciuchow, obejrzalam glownie zamkniete drzwi wszystkiego, lacznie z warzywniakiem... Rada-nie rada (to drugie) udalam sie na apartamenta Y i nieco odpoczelam, testujac przy okazji moje poslanie.\nPoslanie, choc wstepnie wygladalo niezle, okazalo sie byc mocno zblizone do loza madejowego i napelnilo mnie lekkim niepokojem, bo choc optycznie dosc obszerne - jakis metr-metre dziesiec - nadawalo sie do spania wylacznei w polowie i to nie calej i wylacznie od strony sciany. A polowa jedna i druga mialy po realnie po 50cm szerokosci bo przez srodek poslania (normalnie bedacego bardzo stylowym siedziskiem salonowym) ktory opieral sie na fragmecie konstrukcyjnym siedziska lezec sie nie dalo - srodek bowiem nie uginal sie pod ciezarem grawitas, nawet mojego, a boki uginaly sie wrecz przesadnie.\nOdpoczynek moj polegal wiec na probie lezenia na owym precie na srodku, jak na grzedzie i nie sturlania sie na jedna lub druga strone – jedna strona byla straszliwie wysiedziana na srodku (ta NIE od sciany) wiec wpadajac na te strone lezalo mi sie okropnie krzywo – jak na zapadnietym lozku, tyle ze wylacznie bokiem bo inaczej mimo wbudowanej izolacji wlasnej w zebra i miednice uwieral mnie ten pret konstrukcyjny wzdluz madejowego loza.\nNiepewnie pomyslalam, ze moze powinnam kupic jakis koc albo moze materac dymany, tylko co Y poniej z tym zrobi? Jeden koc juz ma, wiec to troche bez sensu.\nW okoncu udalo mi sie ubalasnowac moje grawitas na tej grzedzie przez srodek i probowalam sie zdrzemnac, ale to szlo mi slabo w srodku dnia no i wystarczala chwila nieuwagi, zeby sie sturlac na jedna ze stron.\nPo jakiejs godzinie, zmeczona okropnie tym odpoczywaniem i nieco obolala od lezenia na tej grzedzie w totalnym bezruchu zaczelam sie nudzic.\nKto to slyszal nudzic sie na urlopie, co nie? Zaprzeglam zatem Nawidakcje do pracy i kazalam sobie wyszukac najblizszy duzy sklep.\nNawidakcja zostala zaktualizowana dzien przed wyjazdem, wiec jak mi powiedziala, ze najblizszy supermarket na C jest 68 mil ode mnie, to tylko wzruszylam ramionami, spakowalam torbe i reszte trucizny z przemytu i ruszylam w droge.\nNawet mijany po drodze DUZY znak, ze najblizszy hiper-mega-supermarket jest 2 mile stad, mnie nie poruszyl.\nJak tylko wydobylam sie z czelusci nieco wciaz uspionego A, trafilam na autostrade i okazalo sie, ze pruje na Alicante.\n'Moze byc i Alicante, mnie tam obojetne.' pomyslalam i docisnelam gaz bo pod górke akurat bylo.\nJakas godzine jazdy na zachod i troszku na poludnie, dostrzeglam wreszcie stacje benzynowa.\nNie zeby pierwsza w calym kraju – po drodze z Madrytu mijalam ich dziesiatki, ale wszystkie wygladaly jakos tak zlowrozbnie, grobowo i w ogole podejrzanie (pozniej dowiedzialam sie, ze to najwieksza siec w kraju i najbogatsza, a pozniej okaalo sie tez, ze najdrozsza...), ale pierwsza ze znanej mi sieci - z muszelka w logo.\nPostanowilam skorzystac i zakupic tam paliwo, co bylo doswiadczeniem samym w sobie, bo okazalo sie, ze na pozornie samoobslugowej stacji paliwowej obsluga wyskakuje zza lady i pedzi wyreczac kierowce.\nOkropnie nie lubie jak mi sie nalewa paliwo, no chyba, ze nalewa Fader albo aktualny partner samochodowy. Obce ludzie na tankszteli mnie napawaja niepokojem.\nNo ale przeciez nie bede sie bila z Aborygenem wiekszym ode mnie na jego wlasnej stacji, tak?\nZapytana zostalam czy chce paliwo 95, na co odparlam, ze ajusci i uslyszlam pytanie numer dwa czyli ile... Osz Qr... pomyslalam znowu, bo od razu stanela mi w oczach scena jak ekspresyjnie usiluje odtanczyc obraz wyjasniajcy, ze chce tyle paliwa ile wejdzie azebym mogla szybowac jako ten orzel po przestwozach autostrad przez conajmniej najblizsze 3.5 godziny...\nAle chyba praca na stacji z muszelka zobowiazuje, albo bylam juz na tyle gleboko w prowincji Alicante, gdzie mieszka masa Wyspowych emerytow i bywa masa turystow, bo pan z obslugi zgadl, ze usiluje powiedziec “wal pan na full!”.\nWzial sobie pan z obslugi to zadanie do serca, bo napstrykal pod koniec na czubato, tak ze moglabym przejechac sie spokojnie, az pod granice z Portugalia.\nCzyli do supermarketu tym bardziej dotarlam.\nTo znaczy najpierw usilowalam podjechac pod centrum handlowe troche obok, ale jakos sie ogarnelam i wyplatalam z labiryntu drog wewnetrznych, a nastepnie nawidaktor mnie poprowadzil do supermarket omijajac skrzetnie wjazd glowny i prowadzac mnie na tylny parking z podjazdem dla samochodow dostawczych, na ktorym urzedowaly dwa samochody z mlodymi, dziwnie mi sie przygladajacymi lebkami, wiec czym predzej zawrocilam ignorujac pokrzykiwanie nawidakcji, ze jestem glupia i on sobie wyprasza prowadzic taka uparta kierownice (turn around where possible, so that you will be directing in the opposite direction to the directiong in which you're directing....now! glosem John'a Cleese'a), dokonalam nawet udanych zakupow mimo, ze najpierw nie bardzo wiedzialam jak wejsc na sklep, a jak juz weszlam na hale sklepowa to rzucil sie na mnie taki widok:\nNastepnie trafilam do alejki pelnej identycznych swinskich nog, ale aromaterapia byla taka, ze nawet nie probowalam robic im sesji foto.\nJedyna rzecza jakiej bylam pewna, ze nie zawiera miesa ani ryb byly sery, wiec nabralam tych serow tyle, ze nawet zaczelam sie zastanawiac czy nie powinnam kupic od razu drugiej walizki.\nCo do reszty to nawet jesli na czyms pisalo, ze jest warzywne to jesli nie mialo napisu tuz obok, ze NIE zawiera miesa, wolalam nie ryzykowac – bo o ile rybe zje za mnie Y to juz miecha nie, a nie wszystko moglam przemycac.\nDopiero szukajac masla dostalam ataku smiechu, bo mi sie przypomniala ta Claire z Wyspy i z wielka przyjemnoscia poczytalam sobie napisy nad regalami i chlodniami, po czym kurcgalopkiem udalam sie tam gdzie tkwil napis “maslo” w lokalnym narzeczu.\nTuz obok okazyjnie znalazlam regal z salatkami i potrawami “zdrowszej” zywnosci, co nieco opacznie zinterpretowalam jako wege, ale szybko ogarnelam temat i polapalam sie, ze wege to raptem dwie mizerne poleczki niezbyt gesto upchane, a reszta to juz rozmaicie.\nPo namysle wydlubalam z polek z salatkami 2 wygladajace obiecujaco – jedna to byla ziemniaczana z czosnkowym majonezem, (a co, nalogowe pozeranie salatek ziemniaczanych jeszcze mi nie minelo, ale odkad juz umiem zmajstrowac prawie taka dobra jak Smoczynska, to mniej mnie gniecie i ssie do nich, ale sprobowac warto), a druga byla jak nasza jarzynowa – tak na oko i na napis, przynajmniej na pierwszy rzut oka na ten napis (ale o tym tez bedzie osobno). Powstrzymalam sie przed kupieniem kazdej dostepnej salatki po sztuce – takie male pojemniczki w teorii na jedna porcje to byly, bo jednak nie zamierzalam zywic sie samymi salatkami przez caly pobyt... a glupio, ale to juz inny temat.\nWrocilam ciemna noca do A, a po paru godzinach dolaczyla do mnie Y bo praca w systemie siesty oznacza, ze dzien pracy z rzadka konczy jej sie przed dziesiata wieczorem.\nOzywiona swoimi sukcesami – mianowicie umiem kupic to co chce w supermarkecie (we Francji tez przeciez umiem, a jezykiem nie wladam, wiec zrozumiale, ze ten test byl nieunikniony), umiem choc z czkawka kupic paliwo i pobrac samochód z agencji samochodowej oraz nie straszne mi spanie na grzedzie - uznalam dzien za udany i poczulam sie jak mRufa Zdobywca - isntna La hOrmiga Conquistadora!\nW zwiazku z czym wieczorem do znajomych poszedl sms tresci:\nPrzewiduje jeszcze conajmniej jeden odcinek.\nPosted by mRufa1408 at 01:38 28 comments:\nla hOrmiga criminalista - czyli mRufy zycie jak w Madrycie (aka Malwersacje na Terminalu).\nOtóz zaswedzialy mnie okropecznie stopy i jak moja, od dekady nie widziana przyjaciolka, Y powiedziala "Przyjedz do mnie", to nie zastanawialam sie zbyt dlugo, tylko podjelam szereg negocjacji.\nNegocjacje byly dlugie i skomplikowane:\n- z kalendarzem,\n- z Szefem,\n- z kontem bankowym i zawartoscia szafek kuchennych,\n- z Y i jej szefowa,\n- z wlasnym stamen lekowym, bo w koncu miala to byc prawdziwa proba ognia dla mojego od dekady uczonego jezyka korridy i paelli...,\n- wreszcie z moja walizka.\nDokonalam w koncu szeregu rezerwacji, w tym na samochod i uknulam plan, ku zgrozie i ciezkim oporom Y, ze laduje w Madrycie wieczorowa pora i prosto stamtad pobieram auto rozmiaru nikczemnego – cos jak takie Smartko dla ubogich, czyli NIE Smartko, ale pojazd nie wiele wiekszy pojazd, praktycznie bez bagaznika jak sie okazalo, w ktorym to bagazniku jak pozniej okazalo i jak sie czlowiek postaral, zaskakujaco sporo sie zmiescilo – i tym autkiem pruje w noc autostradami do miasta na A w Castilla-La Mancha, gdzie padam na ryj do rana na czyms plaskim co mialam dla mnie w zanadrzu Y.\nNa powrot z Espanii zaplanowalam ze wroce do Madrytu dzien przed wylotem, oddam poznym popoludniem samochod i odpoczne sobie przed podroza lotnicza w luksusach lotniskwych apartamentów na godziny.\nTak. Na Godziny. Bo kto bogatemu zabroni. Na cala noc go sobie wynajelam, ten lokal.\n(to bylo po tym jak Fader zgodzil sie pozyczyc mi troche Euro na wypadek jakby mi zabraklo, nieprawdaz...)\nAle bez sniadania, bo uznalam, ze jednak 10 Euro za sniadanie to jednak lekka przesada, a przeciez na lotnisku jest masa opcji zywnosciowych.\n(Nawet slyszalam te zla godzine ktora nade mna przelatuje, ale wmowilam sobie, ze to odrzutowiec z lokalnego poligonu.)\nDostalam, w zwiazku z tym planem, od Y mase porad i ostrzezen, ze na przyklad za zjazd niewlasciwym zjazdem (???) z autostrady sa okropne kary lacznie z wieziennym noclegiem, co mnie tak zaskoczylo, ze wysililam moje zwoje mozgowe i wykopalam hiszpanska strone rzadowa na temat ruchu drogowego z lista karalnych wykroczen i przeczytalam ja cala, posilkujac sie dla pewnosci pomoca wujka gugla, wyslalam te liste do Y, zeby ochlonela i przekazala ostrzegajacym osobom zeby ochlonely, ale to nie za bardzo pomoglo.\nZe jazda we czwartek w nocy to zly pomysl bo caly Madryt i okoliczne siola beda tej nocy rypac na poludnie do Valencji na weekend, bo uniwerki w piatki nie maja zajec ibeda korki na maksa i na dodatek oblawy policyjne na handlarzy narkotykow, a biorac pod uwage moja zakazan facjae jak nic mnie z takim handlarzem pomyla, bo przeciez handlarze nie jezdza wylacznie samochodami klasy cinquecento oraz citroen C1, nieprawdaz... Pasjami jezdza.\nTo wyjasnilam jej, ze je bede jechac raczej w srodowa noc, bo wtedy przylatuje...\nA to w takim razie mam sie nie zatrzymywac chocby nie wiem jaki przystojny Adonis na mnie machal zeby mu pomoc w wymianie kola (???), bo to takie oszustwa sa, ze chca wywabic kierowce... No slowo daje jakbym malo, ze sie wczoraj urodzila i to w jakims raju, ale wrecz pierwszy raz w zyciu miala sama podrozowac samochodem i w ogole dopiero co sie nauczyla jezdzic.\nW ktoryms momencie Y walnela mnie kolejnym pomyslem jak obuchem- zebym jednak sobie zmienila lot z Madrytu na Alicante bo tak bedzie taniej i bezpieczniej. Tylko zaskoczenie sprawilo, ze w czolo jej sie kazalam popukac, bo pytanie czy ja po...erm... pozajaczkowalo pchalo mi sie na usta z sila tornada.\nNastepna sugestia byla jeszcze lepsza- otoz mialam zrezygnowac z samochodu i pojechac noca z lotniska pociagiem albo autobusem. To sie tylko zapytalam, czy aby na pewno samotna kobieta i turystka nocnym pociagiem lub autobusem to taki super bezpieczny pomysl.\nPytanie zostalo zignorowane.\nW koncu stracilam cierpliwosc i kazalam sie im ode mnie odzajaczkowac, bo moze królowa szos to ja nie jestem, ale jezdze samochodami ponad polowe zycia, w prawie kazdym kraju, ktory odwiedzilam, a pare sie ich do tej pory nazbieralo, a juz na pewno dluzej niz umiem chodzic na obcasach, a i jezdzic uczylam sie jednak na Planecie Ojczystej wiec no do cholery, niech maja do mnie odrobine zaufania.\nBede uwazac i jezdzic przepisowo, ale co ta Hiszpania w koncu jest - kraj z horrorów i Mad Maxa czy umiarkowanie cywylizowany kraj europejski...\n(tu akurat sie mylilam troche z tymi cywilizowanymi zagraniami, ale jednak wobec wlasnych mieszkncow bardziej niz turystów, ale to temat dla kogos powazniejszego ode mnie. Ja sie chyab na silach nei czuje na takie srogie wywody)\nTo troche otrzezwilo Y, ale chyba jednak nie do konca, bo jak nic ktoras albo ona albo ta jej kolezanka z pracy rzucily na moje plany urok.\nOtoz po dokonaniu rezrewacji autka rozmiaru nikczemnego na godzine 23.00 dnia 22.03.2017 (pora stawiala okropny opor na stronie, ale myslalam, ze go pokonalam), w miedzynarodowo rozpoznawalnej agencji wynajmu samochodów, rzekom oczynnej 24 godziny na dobe(za wyjatkowo przyzwoity pieniadz, swoja droga), ktora zreszta zaraz bede szkalowac imiennie, dostalam potwierdzenie, ze auto mam zarezerwowane od 7mej rano dnia 23.03.2017...\n'Osz Qrrrr....' wyrwalo mi sie z glebi jestestwa...\nSprawdzilam 3 razy, ale niestety fakt pozostal nieublagany – nie moglam jechac do A noca po przylocie.\nZ koniecznosci zatem wynajelam sobie ten lokal na godziny na kolejna noc, ale tym razem z racji wczesnego planowanego wyjazdu wzielam opcje ze sniadaniem, ktore kosztowalo 10 euro...\nJakby ktos uwazal, ze to jest spoko, to ja uprzedzam, ze owszem jesli jada sie miesa i ryby. Bo jak nie to jest troche slabo.\nEfekty powyzszych negocjacji i rezerwacji byly takie, ze dnia 22 marca roku biezacego do pracy udalam sie z walizka wypelniona ciastkami i czekolada oraz sloikiem Horlicks w rozmiarze na byka, owinietymi w pare bluzek i sweter, bo tuz przed wyjazdem pogoda postanowila mnie nie szokowac 27stopniami in plus w polowie marca i spadla do swojskich 12-15... Z rezygnacja zatem zamienilam letnie bluzeczki na pare cieplejszych, a sandaly emeryckie na trampki i w podroz udalam sie ogacona jak jakis zmarzluch.\nPo wyladowaniu poczulam sie ogluszona jedna rzecza – mianowicie pierwszy raz zobaczylam drogowskaz “idz prosto” ze strzalka wskazujaca w dol.\nDluzsza chwile rozgladalam sie za jakimis schodami w poblizu, zeby udac sie nimi w dol, ale w koncu zrezygnowana poszlam do ludzi i zapytalam sie ktoredy do bagazy.\nUslyszalam, ze “prosto jak strzalka wskazuje”.\nPogodzona z takim obrotem sprawy odzyskalam mienie i udalam sie poszukiwac hotelu pt pokoje na godziny.\nBo o takim drobiazgu jak to ze wysadzono nas przy innym terminal niz nasze bagaze to nawet nie wspomne bo jak mi wstepne oszolomienie minelo to uswiadomilam sobie, ze wlasciwie oprocz nazewnictwa to jest to takie samo rozwiazanie jak w Londku.\nZaskoczona okropnie zostalam brakiem jakiegokolwiek oznaczenia pt “tedy do pokoi na godziny”. Lazlam sobie tak niemrawo wiedzac, ze jestem gdzies blisko, ale nie wiem dokladnie gdzie.\nGdzies tam przed soba zobaczylam zjazd ruchowy i jakies naglowki co to mi dzownily znajomo wiec polazlam tam celem bezcelowego przyjzenia sie im z bliska.\nOkazalo sie, ze to kumulacja roznych agencji wynajmu samochodow, w tym rowniez ta co mnie interesowala.\nUsatysfakcjonowana odkryciem odwrocilam sie zeby wjechac na gore i zapytac kogos o te pokoje, gdy zza wja-zja-zdow mignelo mi cos znajomego – otoz rozponalam sciane za wja-zja-zdami jako nalezaca do “pseudobudynku” z pokojami.\nNiemrawo zachwycona (bo byla godzina 23 ze sporym okladem, a ja zaczynalam sobie gratulowac w duchu, ze jednak nigdzie dzis nie musze jechac) bliskoscia pomiedzy obiektami ruszylam w kierunku wejscia.\nByl to stanowczo najwezszy budynek swiata z 23 pokojami, sniadaniownia, recepcja i nawet mini salka spotkan – baaaardzo mini i oszkolona. Nie moglby stawac w zawody z hotelem z Auckland bo jednak nie jest budynkiem wolnostojacym tylko wkomponowanym w poziom ‘-1’ terminala 4.\nPelna niepokoju sprobowalam porozumiec sie w mowie tubylczej i nawet niezle mi szlo dopoki nie zadano mi pytania o nazwisko, bo brzmialo inaczej niz sie spodziewalam i moja panika w oczach sprawila ze pan recepcjonista przeszedl na angielski slowami: "English?" an co rownie entuzjastycznie co klamliwie odparlam "Very much so" wywlujac rozbawienie rozmowcy.\nPokoj mi pokazano, poinformowano o porze sniadania po czym weszlam i nieco tylko zdebialam.\nPokoj wygladal tak:\nA ta szafa ze szklanymi drzwiami po lewo to... lazienka. O prosze - foto z widokiem.\nLazienka byla zaskakujaco przestronna, biorac pod uwage kompaktowosc pokoju.\nJakby ktos uwazal, ze w pokoju bez okien mozna dobrze sie wyspac to informuje, ze niech nie bedzie taki pewny.\nCiemnosc choc oko wykol, bo zadne swiatlo znikad sie nie dostaje, wcale nie pomaga - chociaz nawet tam bylo pare niespodziewanych zrodelek blasku - minowicie alarm dymny i diodka na telewizorni. I na tym koniec.\nSzum wszechobecnej klimy bo wylaczyc nie moglam - tzn technicznei moglam, ale brak okien w calym obiekcie przypominal mi scenariusz ja kz horroru, kiedy to gdyby zabraklo pradu to wszycy padamy na zatrucie tlenkiem wegla...\nTo bylo zanim uswiadomilam sobie jakie niebezpieczenstwa moga sie czaic w klimatyzacji... stanwocza za duzo literatury i filmu katastroficznych...\nOwszem dopuszczam mozliwosc, ze halasy z przylotow nade mnie nie pomagaly, bo na przyklad o 1-2 w nocy jakis maniak jezdzil okropnie tukajacymi koleczkami nade mna w te i z powrotem, nawet myslalam w polsnie, ze ktos o takiej chorej godzinie na hotel zajechal i jezdzi po korytarzu z walizka dla sportu. pare godzin pozniej obudzlo mnie brzdekolenie zastawy stolowej i nawet zintrygowalo mne ize tak wczesniej ustawiaja katering na sniadanie (jakas 4ta byla), ale ilez do cholery tej zastawy ustawiaja i czy przypadkiej nie odbywaja sie jakies zawody z tymze ustawianiu bo brzedkolilo ze 3 kwadranse... dopiero jak wracalam na wyspe dotarlo do mnie ze bezposrednio na pokojami znajduje sie kawiarnia otwarta caly czas kiedy startuja i laduja samoloty czyli do jakiejs 1wszej w nocy i od 5-6tej rano, wiec musialam miec wyjatkowego farta NIE spiac bezposrednio pod lada kawiarni... ;) tylko kilka metrow dalej...\nNo i zostalam krymynalistka\nOszustka mozna by rzec.\nLa Hormiga Criminalista - The Criminal Ant - mRufa kryminalistka...\nKierowla mna zasada "Fight Fire with Fire" czyli odplacilam pieknym za nadobne.\nOtoz w pokoju byl minibarek. A w nim jedna nikczemnie mala buteleczka wody – ot 0.3l pojemnosci. I cennik opiewal na 2.5 euro za te butelczynke.\nBylo tam tez kilka innych rzeczy - oliwki, orzeszki, tonik bezcukorwy i mala buteleczka ginu - no wiadomo, podstawowy zestaw przetrwania. Wszystko w cenach zaporowych dla pracownika instytuacji charytatywnej, nieprawdaz.\nJa juz na ryjek padalam wiec nie mialam sily wychodzic na terminal zeby kupic cos wiekszego, bo i nawet moze byc, ze oprocz automatow nic bym tak pozno nie dostala, wiec postanowilam, ze musze z tych 2.5 euro wyskoczyc i wypilam te wode wraz z zadolowanym maxem, ktorego przemycilam z Wyspy w walizce i plecaku (a ktorego widac na drugiej fotografii).\nRano udalam sie na sniadanie pelna nadziei bo poprzedniego wieczoru Y mnie poinformowala, ze hotelowe sniadanko moze byc dobre.\nOtoz byl to buffet i byly do wyboru kawa z maszyny i herbata w torebkach, a na tacy obok stal termos-dzbanek, jaki zwykle ma w sobie goraca wode.\nSpodziewajac sie nerwowosci przy podrozy przez te policyjna Hiszpanie zapodalam sobie rumianek do malej filizanki i zaczelam smialo nalewac z dzbanka-termosu .... gorace mleko!!\nCholeraJasnPsiaKrew pomyslalam, wyszarpnelam szczura z mleka, wypilam to mleko szybcikiem, rozgladajac sie ukradkiem czy ktos widzi jaka glupote popelniam, po czym nalalam sobie z maszyny goracej wody do tej samej filizanki.\nBo nie bylo gdzie odstawic tej po mleku i wziac nowej wiec przyjelam to jako kare od losu za glupote.\nTyle, ze jedna porcja z maszyny byla za malo, a dwie za duzo, wiec czesc wodu nalalam na spodek a natepnie ups, tak mi reka drgnela i w kratke na kropelki w maszynie mi sie wychlupala cala ta woda ze spodeczka.\nPo takim starcie juz wlasciwie wiedzialam co bedzie dalej, ale rozejrzalam sie po dostepnej zywnosci i z rezygnacja pomyslalam ‘no to qr..a najdrozszy mini-croiscant na swiecie bedzie’.\nOdstawilam lekko zamglony rumianek na odlegly stolik i wrocilam szukac czegos do zjedzenia w tych smetnych resztkach – a informuje, ze sniadanie bylo serwowane z godzine dopier i jeszcze prawie 2 godziny mialo byc serwowane.\nOtoz odkrylam ladnie wyeksponowane maslo i margarine i... sos pomidorowy w porcjach indywidualnei pakowanych.\nRozejrzalam sie dokladniej i pod sciereczka odkrylam pieczywo tostowe, a w kacie z szafka upchniety toster.\nOprocz tego byly tez jakies dzemy, karlowate muffiny w 2 dwóch rodzajach i pod 2 kloszami na paterach smetne resztki croissantow z roznym nadzieniem w formie kanapek oraz kanapki catteringowe rowniez z roznym nadzieniem.\nAle mnie na poczatek zaintrygowal najbardziej tez sos pomidorowy.\nDO CZEGO ON MIAL BYC??\nObok stala lodowka w ktorej byly rozne napoje, w tym soki pomaranczowe, a takze pojemniczki z gotowa salatka, tylko nie wiadomo jaka, a obrazek na opakowaniu sugerowal szynke, albo tunczyka, a ze ja chwilowo od 4 tygodni z okladem nie jadam miesa to zadna z tych opcji do mnie nie przemowila.\n(Y pozniej poinformowala mnie, ze salatka mogla zawierac obie opcje na raz bo i takie potrawy sa dostepne. Powitalam to z niedowierzaniem, ktore pare dni pozniej przemienilo sie w groze na wydok pozycji w menu gloszacej Paella z kurczakiem i krewetkami...)\nTosty mi sie zrobily, dobralam do nich maslo, jakis dzem jablkowy, ktory okazal sie bardzo dobrym musem i dokonalam inspekcji tych kloszy.\nNiestety, tak jak mi pamiec podpowiadala opcji wege nie bylo. No chyba, ze losos podchodzi pod opcje wege.\n(W Hiszpanii podchodzi. Wszystko co samodzielnie nie biega po ladzie nie liczy sie jako mieso.)\nWybralam sobie rogalik z czyms co wygladalo jak cream cheese myslac ze go posole i bedzie gites i usiadlam nad moim mlecznym rumiankiem...\nPil ktos rumianek w mlekiem?\nOtoz, owszem w przeciwienstwie do miety z mlekiem (nieporozumienie jezykowe pomiedzy moja kolezanka, a kolego wspolokatora w 1998 roku) to nawet da sie przelknac, ale innych zalet tez nie ma.\nRogalik - 3.5 cm dlugosci – karlowaty znaczy, okazal sie byc nadziany masa serowa na slodko... z rodzynkami, wiec jadlam go dosc dlugo, wydlubuja zen rozliczne rodzynki. Tosty byly z maslem normalnie jadalne, a z tym musem jablkowym to juz tym bardziej.\nAle juz juz wyjasniam oszustwo i rdzen mojej kryminalnej kariery terminalowej.\nOtoz, juz sie zbieralam do wyjscia gdy jakis facet, gosc hotelowy rzecz jasna, przyszedl do “jadalni”, zignorowal wszystko i wszystkich, wlazl do tej lodowki i wylupal zen 2 takie nikczemne buteleczki wody co ja za jedna mialam zaplacic 2.5 euro.\nZamarlam jak jastrzab gotowy do skoku (lotu pikujacego?), wpatrzona wen czujnie, a on zamknal lodowke i poszedl sobie nonszalancko z tymi butelkami do pokoju.\nNikt go nie gonil.\nTo ja wstalam i rownie nonszalancko podeszlam do lodowki, pokopalam w niej najpier wzrokiem, bo wczesniej w niej wody nie widzialam, a nastepnie recznie i tez wylupalam 2 takie same flaszeczki i oddalilam sie krokiem nieco posuwistym na moje apartamenta. Tam obwachalam dokladnie pusta butelke z kosza wyciagnieta i te nowe i lacznie z kodem paskowym byly one identyczne, wiec jedna wpakowalam z powrotem do lodowki/minibarku, a druga do torby i spakowawszy sie oddalilam sie z hotelu.\nOszwabilam zlodziejski management na 5 euro! A moze tylko na 2.5?\nNie no, stanwoczo wole 5 bo tak dostojniej brzmi, niz 2.5, co nie?\nAle wyszlo mi, ze to co zaplacilam za sniadnanie calkowicie pokrywa koszt 2 mizernych buteleczek wody ktorym przeciez MOGLAM popic posilek.\nCo, moze nie??\nPosted by mRufa1408 at 02:43 26 comments:\nSmoki, mRufa i owce w kamiennym kregu, czyli kogo ...\nLa hOrmiga Conquistadora, czyli jak mRufa zdobywa ...\nla hOrmiga criminalista - czyli mRufy zycie jak w ...


ClaimedPL - Rozdział 9 - Anything - Wattpad\nRozdział 1 - Claimed\nRozdział 2 - Yours\nRozdział 3 - Bieber\nRozdział 4 - Find Me\nRozdział 5 - Be Good\nRozdział 6 - Vulnerable\nRozdział 7 - Love\nRozdział 8 - Not Likely\nRozdział 9 - Anything\nRozdział 10 - Sing\nRozdział 11 - Thought Of You\nRozdział 12 - Progress\nRozdział 13 - Change\nRozdział 14 - Chase\nRozdział 15 - You Were Supposed To Love Me\nRozdział 16 - You Can't Leave Me\nRozdział 17 - Truce\nRozdział 18 - Protect Me\nRozdział 19 - Brooke?\nRozdział 20 - Hold On\nRozdział 21 - NYU\nRozdział 22 - Nice House\nRozdział 23 - This Is Your Fault\nRozdział 24 - Queen\nRozdział 25 - I Do Care\nRozdział 26 - Reckless\nRozdział 27 - 99 Tattoos\nRozdział 28 - Coming Home Early\nRozdział 29 - I'm Not Scared Of Love\nRozdział 30 - Neither I Would\nRozdział 31 - I'm Sorry\nRozdział 32 - Jamie and Brooke\nPytania & Claimed\nRozdział pięćdziesiąt dziewięć\nRozdział sześćdziesiąty drugi, pt I\nRozdział sześćdziesiąty drugi, pt II\nRozdział sześćdziesiąt trzy pt.I\nRozdział sześćdziesiąt trzy pt II\nRozdział sześćdziesiąty dziewiąty pt I\nRozdział sześćdziesiąty dziewiąty pt II\n"Kojarzycie ten typ dziewczyny, która jest ładna i ma mnóstwo znajomych i... adoratora? Cóż, ja byłam jedną z nich, dopóki jedna osoba nie wtargnęła w moje życie i nie zrujnowała go. Zmusiła do "kochania" , ale czym była miłość w takiej sytuacji? Ki...\n#bieber #brooke #bullying #claimed #justin #porwanie #psycho #translation\n9K 399 10\nPiosenki do rozdziału :\nWieczór składał się głównie z mojego leżenia z Justinem, jęczenia z powodu mojej bolącej głowy i Justina narzekającego na program, który chciałam oglądać.\n- Justin – wyszeptałam.\n-Dlaczego... Dlaczego jesteś taki miły? To znaczy, gdzie moja kara czy coś? – zapytałam znużona.\n-Kotku, chociaż myślisz o mnie jak o złej osobie, ja wcale taki nie jestem. Nie mam zamiaru cię ukarać teraz, kiedy już i tak czujesz się okropnie – uśmiechnął się głupio. – Poza tym twój ból głowy wydaje się być wystarczająca karą samą w sobie.\nPrzewróciłam oczami. Może Justin zaczął zmieniać się na lepsze? Spojrzałam do góry, w jego brązowe oczy. Uśmiechnął się, a ja to odwzajemniłam, zaskakując samą siebie.\n- Grzeczna dziewczynka. Dlaczego nie możesz być taka zawsze? – zamyślił się, trzymając moją twarz w swoich dużych dłoniach. Nim zdążyłam skarcić go za traktowanie mnie, jak psa, zadzwonił  telefon Justina. Pokazał mi, bym była cicho, więc usiadłam spokojnie, chcąc posłuchać rozmowy.\n-Cześć, stary. Um…wynikła pewna sytuacja… - usłyszałam męski głos wydobywający się z telefonu.\n- O co chodzi, Blake?\n- Policja odkryła, gdzie mieszka Dave i go zgarnęli. Teraz trzymają go na komisariacie i przesłuchują.\nTen cały „Blake” brzmiał na naprawdę poruszonego, a wyraz twarzy Justina daleki był od radości.\n- Co?!? – krzyknął, sprawiając, że mimowolnie odsunęłam się od niego. – Idioci! Jak go znaleźli? – warknął. To była ta jego strona, która mnie przerażała.\n- Nie wiem, stary! Musimy go wyciągnąć, zanim się złamie, czyli jakoś…teraz? – zawołał Blake. Pożegnali się, nim Justin się rozłączył.\n- Cóż, kotku. Wygląda na to, że wyruszamy na wycieczkę – westchnął Justin i wstał z kanapy.\nZłapał moja rękę i pociągnął w stronę drzwi, a później do samochodu.\n-G-gdzie jedziemy? – zapytałam, spoglądając na chłopaka.\n-Do więzienia. Musimy wykraść Dave’a – wyjaśnił i ściszył radio.\n-A ja muszę tam iść z wami bo…?\n-Bo nie ufam ci w domu. Tutaj mogę mieć na ciebie oko – powiedział stukając placami o kierownicę. Resztę podróży spędziliśmy w milczeniu, ekstremalnie niezręcznym milczeniu. Napięcie w samochodzie sprawiało, że ciężko mi było oddychać i jestem pewna, że Justin również to czuł. Dotarliśmy wreszcie do więzienia. Szybko chciałam uciec z auta, jednak Justin uniemożliwił mi to przygniatając mnie do niego.\n- Wolisz tutaj zostać czy iść ze mną? – zapytał, sięgając do środka po klucze.\nZamyśliłam się na chwilę – jeśli zostanę tutaj, kto wie, co może wejść do samochodu i mnie skrzywdzić. Mimo tego że Justin mnie przerażał, wiedziałam, że zawsze mnie obroni i zapewni bezpieczeństwo.\n- Pójdę do środka – odparłam.\nCzekałam na Justina przed samochodem, a kiedy się pojawił, od razu owinął ramię wokół mojej talii, pozwalając ukryć w swojej kurtce.\n-Trzymaj się blisko mnie. Nie spaceruj, po prostu nie rób nic. Oczywiście, o ile chcesz jeszcze żyć – powiedział wzruszając ramionami. Poczułam gęsią skórkę i po raz kolejny doceniłam obecność Justina i ochronę, jaką mi zapewniał.\nObeszliśmy budynek, a naszym oczom ukazały się brązowe drzwi. Justin wyjął klucz z tylnej kieszeni i włożył do dziurki, odblokowując zamek. Przytrzymał dla mnie drzwi, jednak ja kiwnęłam głową pokazując, by wszedł pierwszy. Chciałam, by był przede mną. Zrozumiał i pozwolił mi wtulić się w tył jego okrycia.\n-Wzięłaś ze sobą moją kurtkę? – szepnął, a ja przytaknęłam. Skórzana kurtka z jego nazwiskiem nadal mnie otulała. Odchrząknął z aprobatą i kontynuowaliśmy naszą wędrówkę wzdłuż ciemnych korytarzy. Stwierdzenie, że się bałam to niedopowiedzenie. Byłam przerażona, trzęsąc się niemiłosiernie. W końcu dotarliśmy do słabo oświetlonego holu. Przyspieszyłam, by zrównać się z Justinem. Nie chciałam prosić go o objęcie mnie, więc miałam nadzieję, że załapie o co mi chodzi. Na szczęście kiedy tylko pojawiłam się u jego boku, zamknął mnie w uścisku i spojrzał z góry.\n- Nie przejmuj się. Ze mną będziesz bezpieczna, ok? Nie bój się, kochanie – powiedział cicho.\nZatrzymaliśmy się przed drzwiami z białym napisem „Przesłuchania”. Pokazał mi, bym się nie odzywała.\n-To tutaj mamy się spotkać z Blake’em i Daniel’em – wyszeptał. Przytaknęłam i wcisnęłam głowę pod jego ramię. Zastukał lekko w drzwi 3 razy pięścią i raz otwartą dłonią. Usłyszałam szuranie krzeseł, zanim dwaj, około dwudziestoletni, mężczyźni otwarli drzwi.\n-Aye! Ty musisz być Brooke – powiedział wysoki blondyn z niebieskimi oczami i uśmiechem, wyciągając dłoń w moim kierunku. Patrzyłam na nią, ale nie miałam odwagi jej potrząsnąć. Zaśmiał się cicho i zabrał rękę.\n- Trochę niegrzecznie, ale ok – zachichotał, a Justin razem z nim.\n- Jest tylko trochę przestraszona, ale nie mogłem sobie pozwolić na zostawienie jej samej w domu – wyjaśnił, przyciskając mnie mocniej do siebie.\n-Okay, Dave jest na trzecim piętrze w pokoju nr 409. My go zgarniemy, a wasza dwójka stanie na czatach. Justin, ty jesteś naszym głównym wojownikiem, więc…\n- Taa, łapię – przytaknął Justin i obydwaj chłopcy odeszli. Justin poszedł za nimi trochę wolniej.\n- Który jest który? – zapytałam.\n- Ten, którego ręki nie uścisnęłaś to Blake, drugi – Daniel – powiedział, wchodząc po schodach.\n- Tylko wasza czwórka jest w gangu? – zadałam pytanie i Justin przez chwilę patrzył na mnie.\n- Nie, jest ich o wiele więcej. Jeśli będzie jakieś spotkanie, możesz ze mną iść.\nPrzytaknęłam i po kilku krokach byliśmy na 4. piętrze.\n- Jeśli usłyszysz, że ktoś idzie, daj mi znać. Jeśli zobaczysz, że ktoś idzie – już na to za późno -  poinformował mnie Justin.\nStaliśmy w ciszy przez dobre 10 minut. Kiedy ja podskakiwałam na każdy najmniejszy dźwięk, Justin wydawał się zrelaksowany, z rękami w kieszeniach i bawiący się kółkiem w wardze.\nOdwróciliśmy się i zobaczyliśmy dwóch chłopaków i Dave’a, jak mniemam, biegnących w naszym kierunku. Justin uśmiechnął się, złapał moją dłoń i zaczęliśmy biec za nimi w dół klatki schodowej. Udaliśmy się w stronę, z której przyszliśmy wcześniej. Całą piątką wypadliśmy z budynku i szybko pobiegliśmy w stronę samochodu Justina. Blake próbował jeszcze krzyczeć „shot gun”*, ale Justin szybko go uciszył mówiąc, że to moje miejsce. Odetchnęłam z ulgą, kiedy dotknęłam skórzanego siedzenia, wykończona po całej ucieczce. Justin wyjechał autem na ulicę i teraz spokoje toczyliśmy się wzdłuż drogi z chłopakami z tyłu, opowiadającymi suchary.\n-Co mówi hydraulik do lekarza? – zapytał Blake. Wzruszyłam ramionami, czekając na odpowiedź.\n- Mam problem z kolankiem! ** - wybuchnął śmiechem, a ja nie mogła się powstrzymać od przyłączenia się do niego. To było żałosne, ale jakimś cudem również zabawne.\n- O! O! Ja mam jeden – uśmiechnął się Justin. – Jak nazywa się boomerang, który nie działa?\nPróbowałam wymyślić jakąś sprytną odpowiedź, jednak nic nie przychodziło mi do głowy.\n- Nie wiem,jak?\n- Kij! – chłopacy zaczęli tarzać się po siedzeniach z niekontrolowanymi spazmami śmiechu, a ja razem z nimi.\n- To było takie głupie, że aż śmieszne – zachichotałam, opierając głowę o szybę. Justin uśmiechnął się szeroko dumny, że udało się mu mnie rozśmieszyć. Podjechaliśmy pod ładny, dwupoziomowy dom.\n- Proszę, Dave.\n- Dzięki, chłopaki! Do zobaczenia w poniedziałek, Justin! – chłopak kiwnął mu głową. – Miło było cię poznać, Brooke.\nUśmiechnęłam się do niego i pomachałam, nim wysiadł. Po drodze zaliczyliśmy jeszcze dwa przystanki, żeby podrzucić Blake’a i Daniela, nim wreszcie dotarliśmy do domu.\n- Jestem wykończony – jęknął Justin, otwierając frontowe drzwi i wchodząc do ciepłego pomieszczenia.\n- Ja też – westchnęłam, ściągając moje Uggsy***\nJustin skrzywił się, widząc moje buty, po czym przesunął oczy po całym moim ciele. Założyłam ręce na klatce piersiowej, próbując uciec jego lustrującemu spojrzeniu.\n- Zabieram cię jutro na zakupy, potrzebujesz jakichś odpowiednich ciuchów. Ale żadnych nowych  kurtek. Chcę, żebyś nosiła moją – powiedział, a ja wytrzeszczyłam oczy.\n- Serio? – zapytałam, klaszcząc w dłonie.\n- Serio. Nie mogę pozwolić, żeby moja dziewczyna chodziła na okrągło w moich ciuchach – puścił mi oczko.\n- Dziękuję – wyszeptałam i popatrzyłam w jego oczy.\n- Wszystko dla ciebie, kotku.\n*shot gun-krzyczy się, kiedy chce się zaklepać miejsce z przodu. Taka zabawa.\n**- Z racji tego, że był to angielski suchar nie mogłam go przetłumaczyć dosłownie, bo nie miał by sensu, jednak zastąpiłam go innym, polskim, również o hydrauliku.\n*** Uggsy to popularne również u nas Emu, czyli te dziwne buty ( lmao nie wiem, jak to wytłumaczyć)\nCzekamy na Wasze komentarze! (UWIELBIAMY DŁUGIE KOMENTARZE!)\nWe wtorki nowe rozdziały.\nObserwujcie nas na twitterze @ClaimedPl\nZapraszamy na tłumaczenie o Luke'u KLIK


Triumph - Dream Spotlight N koralowy - Biustonosze miękkie bez fiszbin - Sklep internetowy z bielizną - e-Bielizna.pl\nBiustonosz koronkowy z miękkimi miseczkami bez fiszbin Triumph Dream Spotlight N koralowy\nStrona główna/Archiwum/Dream Spotlight N\nBiustonosz bez fiszbin z miękkimi miskami. Miski, boki oraz tył podszyte delikatnym tiulem. Pomiędzy miskami umieszczona mała kokardka. Po bokach wszyte lekko podtrzymujące, elastyczne fiszbiny zapewniające lepsze trzymanie biustu.\nRamiączka regulowane z tyłu. Z tyłu miękkie zapięcie z możliwością regulacji.\nTo czarujący model z wyrafinowanym dekoltem i delikatną koronką wokół jego obwodu, byś poczuła się w nowy sposób.\nRozmiar S odpowiada- 36/38, rozmiar M- 38/40, rozmiar L-40/42.\nMateriał: 82% poliamid, 16% elastan, 2% poliester\n82% poliamid, 16% elastan, 2% poliester


Nie przegap ciekawych wystaw. Zaprasza Ratusz Staromiejski, Muzeum Archeologiczne, ASP... Gdańsk - oficjalny portal miasta\nW Małej Auli Wielkiej Zbrojowni na ASP w Gdańsku obejrzymy prace śp. prof. Marka Modela (na zdjęciu) oraz dwóch innych śp. profesorów ASP: Andrzeja Dyakowskiego i Jerzego Ostrogórskiego. Wszyscy odeszli w 2020 roku\nZobacz też: Kolejne instytucje kultury się otwierają. Muzeum Morskie, Hevelianum, Kolonia Artystów...\nMuzeum Archeologiczne w Gdańsku, które składa się z pięciu oddziałów, zaprasza do na razie do niektórych placówek. Od 2 lutego możemy zwiedzać wnętrza gdańskiej Piwnicy Romańskiej (pl. Dominikański 1) - odrestaurowanego XIII-wiecznego klasztornego refektarza, stanowiącego najstarsze zachowane wnętrze w Gdańsku, oraz teren Grodziska w Sopocie (ul. Haffnera 63). Tam trwa przedłużona aż do czerwca wystawa „Był sobie łowca - opowieść o ludziach epoki lodowcowej”, prezentująca między innymi najstarszy bumerang na świecie, oryginalne narzędzia krzemienne wykonane przez neandertalczyka - liczące kilkadziesiąt tysięcy lat, i różnego rodzaju pierwsze ślady działalności człowieka anatomicznie współczesnego.\nZwiedzanie możliwe jest oczywiście jedynie zgodnie z obostrzeniami. Na co musimy się przygotować?\n- Rygor sanitarny narzuca ograniczenie liczby zwiedzających: 1 osoba na 15 m2 - wyjaśnia Marcin Fedoruk z Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. - Przestrzegać trzeba też innych obowiązków, takich jak: odkażanie dłoni, utrzymywanie dystansu społecznego (1,5 m między osobami), zasłanianie ust i nosa. Dodatkowo podczas wizyty w muzeum należy stosować się do regulaminu zwiedzania przyjętego na czas trwania epidemii - regulaminy znajdują się na stronach internetowych oddziałów oraz w przy wejściach do budynków.\nPiwnica Romańska czynna jest dla zwiedzających codziennie, z wyjątkiem poniedziałków, w godzinach 10:00-17:00. Również od wtorku do niedzieli przyjść można na Grodzisko w Sopocie - otwarte jest w godzinach 10:00-16:00.\nOd wtorku, 9 lutego, można zwiedzać także Dom Przyrodników, czyli siedzibę Muzeum Archeologicznego w Gdańsku przy ul. Mariackiej 25/26 - dostępne są zarówno wystawy, jak i wieża widokowa. Dom Przyrodników zaprasza przez sześć dni w tygodniu: od wtorku do niedzieli, w godzinach 10:00-17:00. Korzystanie z czytelni możliwe jest jedynie po umówieniu wizyty mailowo (biblioteka@archeologia.pl).\nPozostałe oddziały Muzeum Archeologicznego w Gdańsku przygotowują się do otwarcia. Prawdopodobnie w najbliższych tygodniach wszystkie wystawy będą znów dostępne - informacje pojawiać się będą na stronie instytucji.\nNadbałtyckie Centrum Kultury zaprasza do obu swoich oddziałów. W Ratuszu Staromiejskim przy ulicy Korzennej 33/35 udostępniona jest zwiedzającym część galeryjna, w której trwa wystawa wystawa 15. Bałtyckich Spotkań Ilustratorów, zatytułowana „Czy będzie z nami Bałtyk?”. Znajdują się na niej ilustracje międzynarodowej grupy artystów, artystyczne instalacje, takie jak ryby z plastikowych nakrętek, chełbie modre z worków na śmieci czy ośmiornice ze starych krawatów i zużytych kapsułek po kawie, a także zbiór przepięknie ilustrowanych książek dla dzieci o tematyce bałtyckiej i ekologii.\nWystawa czynna jest codziennie do 18 lutego, w godzinach 9:00-18:00. - W galerii znajdować się może jednocześnie 5 osób. Należy przestrzegać zasad bezpieczeństwa tj.: zakrywanie ust i nosa, dezynfekcja dłoni, zachowanie 2-metrowego dystansu między zwiedzającymi - informuje Marta Korga-Bistram z Nadbałtyckiego Centrum Kultury.\nZwiedzimy również Centrum św. Jana - mieszczące się w zabytkowym kościele św. Jana przy ulicy Świętojańskiej 50. Czynne jest w następujących godzinach: poniedziałek - sobota, 10.00-18.00, niedziela 14.00-18.00. Jednorazowo w budynku może przebywać 20 zwiedzających. Obowiązują te same obostrzenia, co w Ratuszu Staromiejskim.\nAkademia Sztuk Pięknych w Gdańsku w Galerii Małej Auli, mieszczącej się w Wielkiej Zbrojowni (ul. Targ Węglowy 6), tradycyjnie zaprasza na wystawę przybliżają prace twórców związanych z uczelnią, otwartą wraz z rozpoczęciem roku akademickiego 2020/2021. To ekspozycja prezentująca prace artystów, którzy odeszli w 2020 roku. W przestrzeni wystawienniczej oglądać można dzieła prof. Andrzeja Dyakowskiego (1936-2020), prof. Marka Modela (1959-2020) oraz prof. Jerzego Ostrogórskiego (1944-2020).\nMałgorzata Limon - „Cisza”, olej na płótnie, 50x90cm, 2020. Tę i inne prace młodej artystki można oglądać w Galerii Związku Polskich Artystów Plastyków\nOd 1 lutego można także odwiedzać Galerię Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Gdańskiego przy ulicy Mariackiej 46/47, gdzie prezentowane są prace młodej artystki Małgorzaty Limon. W poniedziałek, 22 lutego, otwarta zostanie natomiast wystawa jubileuszowa 35-lecia twórczości artystycznej Janusza Ploty, zatytułowana „Matryce rysunku-rysunek matryc ‘2021”. Wystawa będzie czynna do 15 marca.\nWystawy można zwiedzać z zachowaniem standardowych procedur sanitarnych wymaganych podczas pandemii COVID-19, od poniedziałku do piątku, w godzinach 12:00-16:00. Instytucja prowadzi ponadto działalność wystawienniczą w sieci - na swojej stronie internetowej prezentuje prace artystów współczesnych, wywiady i relacje z otwarcia.\nWięcej: ECS, Gdańska Galeria Miejska, Muzeum Gdańska. Zobacz, które instytucje są otwarte od lutego


Informacja RPO na komisji sprawiedliwości. Krystyna Pawłowicz atakuje Adama Bodnara | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nInformacja RPO na komisji sprawiedliwości. Krystyna Pawłowicz atakuje Adama Bodnara\nszantrapa i raszpla\nCo za pisowskie bydlo!\nTo juz nie jest Europa.\nTeraz mówię Ja - Poseł - krowa .\nBolszewickie metody komuszego prokuratora. Nazywają to demokracją. Za Adolfa też tak było.\nW tej sytuacji kulturalny człowiek mówi delikatnie "Zamknij swój parszywy ryj, śmierdząca, bezmózga, sałatkowa krowo, bo jak ci wyku...ę z laczka... etc." i taki message (lub jego dowolna wariacja z użyciem wiadomych epitetów) przesłany w jedynym języku znanym interlokutorce o nazwisku na P. powinien do niej dotrzeć. A jak nie, to już chyba tylko rozwiązanie rumuńskie nam zostaje.\nSą niestety ludzie w tym parlamencie, którzy są dumni z tego że są prostakami i chamami. No tacy już sa: Pawłowicz, Tarczyński itp\nJest rzeczą niesamowitą , że ok. 40% Społeczeństwa państwa w środku Europy, kraju katolickiego , kraju polskiego Papieża , kraju wielu wspaniałych ludzi utożsamia się z kłamstwem, chamstwem, wrogością wobec inaczej myślących , cwaniactwem tych którzy podstępem ,cichaczem udają patriotów , a tak naprawdę tworzą nową kastę bogacących się na ciepłych posadkach wyznaczonych przez chorego z nienawiści , dyktatora samodzielnie dzierżącego wszechmocną władzę , skrzywdzonego przez Boga i naturę człowieka !! Takiej Polski mimo 82 lat życia nie pamiętam ! Ludzie zacznijcie logicznie myśleć , opamiętajcie się puki nie jest za póżno !! To , że Polskę czekają bardzo bolesne konsekwencje dyktatorskich rządów tego człowieczka !!\nChamstwo i arogancja pawłowicz jest ogólnie znana. Jak jej nie będzie to może czystrze powietrze będzie w sejmie.\nPiS to zagłębie prostaków chamów i krętaczy\nBarbarzyńcy przypadkiem wygrali wybory i rządzą Polską. Sprawmy, żeby to już się nie powtórzyło.\nTwój głos, twój wybór.\nczy nikt tam nie miał pejcza na tą wrzaskliwą mordę? pawłowicz zachowuje się jak nadzorczyni SS z obozu koncentracyjnego..\nMam ogromny żał do do Narodu,że tak słabo broni naszej narodowości i patriotyzmu. Nie widzę tego w piS,ale mamy nadzieję w lewicy,bo trzeba ten kanał przewietrzyć,.\nWażne żeby gadać o Pawłowicz a nie o 50 tysiach w kopercie.\nPawłowicz-ordynarny chamski babsztyl, który sobą deprecjonuje status posła, no ale w tej formacji tak mają.\n"Faktycznie, tak to już jest, że najszybciej na siebie zwraca uwagę idiota"\nPani Krysi kominiarz potrzebny, tylko nikt się nie podejmie. To praca najwyższego ryzyka :)\nKto tą PiSowską lochę ( określenie klempa jest już zarazerwowane dla innej gwiazdy PiSu ) wypuścił z miłego i przyjaznego dla niej patyka?\nObrzydzenie pod każdym względem\nJuż 13. października możemy wszyscy razem wykopać od władzy tę brunatną zarazę rządzącą (na dziś wyjętą spod prawa) Wystarczy podnieść tyłki i odwiedzić lokale wyborcze.\nPisuarowa, bura, świątojebliwa suka. Czy naprawdę w opozycji nie ma nikogo, kto kazałby zamknąć ryja tej spasionej suce?\nI niech mi nikt nie dziwi się\nŻe taka krowa jest w PiSie.\nKomunistyczny prokurator piotrowicz, wierny obrońca pedofili, jest pewnym kandydatem na szubienicę (po sprawiedliwym procesie) za liczne zdrady, jakich ten osobnik dopuścił się wobec państwa polskiego.\nczego oczekiwać po tej chamskiej prostaczce ? no a menda piotrowiczto każdy wie\nPosłanka (!) Pawłowicz to jednak chamidło!\npawlowicz czyli "pies Pawlowa" dostala kopa ok Kaczynskiego i trudno jej to zaakceptowac wiec wydziera "morde" jak zwykle po chamsku czyli po swojemu..\nNiech nikt nawet nie waży się nazywać ją "krową" ani z krową porównywać.\nByłoby to obraźliwe.\nAlbowiem krowa jest zwierzęciem pożytecznym dla Ludzkości.\nZupełnie na odwrót jak panna "profesor", która jest wybrykiem Natury i kreaturą dla Ludzkości nie tylko nie pożyteczną ale wręcz szkodliwą. Całe szczęście, że zjedzie z tego świata bezpotomnie.\nKobieta, a śmieć.\nposel, a zachowuje sie jak na targu, przekrzykuje.\nTa Pawłowicz całkowicie wyzuta z normalnego intelektu, szalone toto i wściekłe pokazująca napady chamstwa.\nProwincjonalna, chamska farsa. W normalnym, cywilizowanym kraju te żałosne, zidiociałe, ludzkie wynaturzenia typu Pawłowicz czy Piotrowicz zostałyby wysłane poza nawias społeczeństwa po ich pierwszych publicznych wystąpieniach. W państwie PiS pełnią oficjalne funkcje i są cytowane przez media. Obciachowe dno.\nzastanawiam się dlaczego nikt nie wstał i jej nie pier!dolnął. przecież każdy sąd uniewinni.\nPawlowicz jest chamem. Powinna zniknac z polityki raz na zawsze!\nWyjątkowa szkodniczka, aresywna oślica, pomylona, histeryczka, rycerka pokalanej, oszołomka, idiotka… To wszystko za mało, nie ma cywilizowanych słów dla określenia tej wrednej baby! Wśród zdradzieckich sPISkowych mord zajmuje mało zaszczytne pierwsze miejsce pod względem niszczenia Państwa, szerzenia chrześcijańskiej nienawiści do Ludzi, Prawa, Prawdy. Patronujący jej histerii zeszmacony w stanie wojennym prowokator Piotrowicz tak samo jak ona powinien resztę życia spędzić w lochu o głodzie i wodzie.\nJedna partia, jeden naród i jeden wódz!\nCo PiS-intelektualistka, to PiS-intelektualistka.\nChyba ma zapewniony etat u dyr. Rydzyka.\nPozwólcie jej mówić jak najwięcej! Podobnie Jędraszewskiemu, Gądeckiemu i innym kościelnym homoseksualistom. Szkoda jedynie, że schowali tego rosyjskiego szpiega od Misiewicza.\nNaprawdę, pokalanie boskie ma ten człowiek z tym rzecznikowaniem. Inteligentny kulturalny i dobrze wykształcony facet musi się zadawać z takimi kreaturami. Jak on to znosi?\nMiała dobrego nauczyciela w osobie swojego ojca , złodzieja, esbeka i enkawudzistę.\nTypowa arogancka pislamska miss piggy!\nPawłowicz, chłopcze opamiętaj się. Przecież większość rozumnego społeczeństwa wie kim jesteś, dlatego nie nie musisz potwierdzać durnoty (p)osłów PiS-u zasiadających w parlamencie.\nPrzed wyborami okrutnie skrzywdzony przez los podły wzrostem spuścił z łańcucha najbardziej agresywną i wyszczekaną w bestie ze swojego stada, która na sygnał atakuje wszystko co się rusza i jest przeciwko wiadomo komu\nJaki komentarz można dać w temacie zachowania Krystyny Pawłowicz... Chyba prawie wszystko zostało powiedziane w tym temacie... Jak to się mówi - swołocz dorwała się do władzy... A suweren milczy....\nPiotrowicz śmieciu! Mam nadzieję że cię kiedyś dziadu spotkam na ulicy\nWszak cesarz Kaligula mianował konia senatorem, to dlaczego nie może prezes zrobić z Krychy posła?\nKiedyś tę panią mijałem w galerii handlowej. To było straszne. Bił od niej odór moralnego zepsucia.\nNa faceta który zachowuje się jak Pawłowicz mówi się chan. A na kobietę ? Albo nie, wycofuję pytanie. Pawłowicz to przecież nie kobieta.\nTakie teraz mamy polityczne elyty.....zwykły chlew\nTO już nie jest hołota, a wypaczające jakkolwiek sens demokracji, partyjne, pisowskie….. bydło ! Jeśli RPO, w polskim Sejmie czyli instytucji demokratycznej, powołując na fakty, krytykuje działania władzy, nazywany jest …."antypolskim" to już mamy czysta bolszewię !\nPani nie mówi , pani pluje jadem .\nO pani Krystynie napisano już wszystko;\nJa tylko z ulgą dodam - do widzenia!


Czy chcesz aby były rozgrywane comiesięczne turnieje?\nWysłany: Pią Maj 15, 2009 11:00 pm Temat postu: Propozycja\nProponuję żeby po zakończeniu obecnego sezonu ligowego powrócić do tego co było w roku 2006 czyli comiesięcznych turniejów. Gra w takim turnieju wymagałaby rozegrania tylko kilku meczy w ciągu miesiąca więc nie powinno być z tym problemu.\nOstatnio zmieniony przez michals2 dnia Sob Maj 16, 2009 2:07 pm, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 1:17 pm Temat postu:\na poco wracac do comiesiecznych turnieji? w takich turniejach osoby ktore dochodza do finalu musza rozegrac 5 meczy w miesac,a to chyba wiecej niz 4.\nuzasadnij michals bardziej czemu bys chcial wrocic do tych turnieji.przeciez liga bardziej pokazuje sile gracza niz turnieje w ktorych udzial za kazdym razem bierze ktos inny.w takich turniejach ciezej by bylo zebrac najlepszych graczy w jednym turnieju.\nliga na szczescie do czegos zobowiazuje.w danej lidze jest wiecej zawodnikow o podobnym poziomie do siebie,dlatego mecze moga byc ciekawsze.\ndo turnieji mozna wrocic jak zbraknie osob na lige,co jest raczej watpliwe,bo jest coraz wiecej konkretnych graczy.mysle ze jeden turniej rocznie wystarczy a jest to nie byle jaki turniej bo to turniej Pamieci Arosa.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 2:05 pm Temat postu:\nPo prostu te turnieje były dla mnie atrakcyjniejsze niż liga. Ewentualnie mogłyby być i turnieje i liga. Dodałem ankietę żeby zobaczyć jakie jest zdanie innych graczy.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 3:59 pm Temat postu:\nZawsz michals możesz przyjechać na zlot i zagrać turniej na żywo Oddałem głosn na nie, ponieważ comiesięczne turnieje to chyba lekka przesada. Owszem np. jakieś 2 turnieje czy 1 oprócz Arosa mógłby być, np. wtedy gdy liga nie jest rozrgywana, ale co miesięczne, ja na pewno nie grałbym we wszystkich.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 4:29 pm Temat postu:\nto znaczy chyba ci michals chidzilo o przywrocenie systemu kolejek. Co prawda to by zmusilo niektorych graczy do rozgrywania meczy w miare regularnie ale chyba z jakiegos powodu bylo to wycofane wiec nie wiem. Ja nie gralem jeszcze w tedy w kropki.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 4:30 pm Temat postu:\nRicardo, jeżeli byś nie grał we wszystkich to mógłbyś grać tylko w niektórych.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 4:37 pm Temat postu:\nJakiego systemu kolejek menor? Mi chodzi o turnieje.\na to jak chcesz turnieje plus jeszcze lige to chyba b za duzo tego bylo....\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 5:02 pm Temat postu:\nJa bym wolał turnieje zamiast ligi ale jeśli miałyby być równocześnie to też może być.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 5:10 pm Temat postu:\na co jest zlego w lidze?\nprzeciez w lidze graja osoby o podobnej sile, wyjatiem jst moze ten sezon, po prostu jest wiecej osob kojarzonych z pierwsza liga niz miejsc w tej lidze, ale to chyba dobrze bo wzmocnilo to wszystie ligi. Chyba ze przeszkadza ci ze nie masz pewnosci awansu do pierwszej ligi:) Ja pewnie spadne ale nawet jak ty bedziesz 2 w 2 lidze bedziesz musial grac baraz z kims dosyc mocnym:)\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 5:20 pm Temat postu:\nNie chodzi mi o to w której lidze gram, nawet chyba wole być w drugiej niż w pierwszej. Turnieje są dla mnie po prostu bardziej ekscytujące. A poza tym liga jak dla mnie jest rozgrywana zbyt wolno.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 7:07 pm Temat postu:\nlepiej w 2 bo wiecej pkt mozna skosic ?\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 7:09 pm Temat postu:\nw turniejach jest tak ze faza finalowa jest w systemie KO czyli wynik bardziej zalezy od aktualnej dyspozycji gracza czy od jakiegos pojedynczego bledu. W lidze wygrywa ten ktory gra najlepiej caly sezon. Dodatkowo w turnieju jest loteria, trafisz na mocnych graczy albo na slabszych. W lidze musisz zagrac z kazdym po 2 razy. A do tego co jest ciekawsze. W turnieju nie znasz zwyciescy do ostetniego meczu a w lidze zdaza sie tak ze mistrz jest znany wczesniej ale to tylko swiadczy o poziomie tego gracza. Tak wiec moze i turniej jest ciekawszy ale liga jest napewno sprawiedliwsza. Tak wiec liga byc powinna a wtedy nie ma juz miejsca na comiesieczne turnieje.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 9:37 pm Temat postu:\nA ja byłbym za. Udział w turnieju nie jest przecież obowiązkowy, więc jak ktoś gra ligę i nie ma czasu na turniej, to po prostu nie weźmie w nim udziału. Liga rzeczywiście idzie koszmarnie wolno (to nie żadna krytyka, sam też wolno gram, po prostu stwierdzam fakt) i takie szybkie turnieje byłyby bardzo fajne.\nJa to widzę tak, że taki turniej nie powinien się ciągnąć miesiąc, tylko kilka dni, wtedy łatwiej przewidzieć, czy się będzie miało czas na udział. Co miesiąc taki krótki turniej byłby fajny. A najlepsze jak dla mnie byłyby turnieje 1-dniowe Np. 2 mecze na małej i 1 na dużej w ciągu 1 dnia, systemem typu szwajcarskiego. Oczywiście jest wtedy duża losowość, ale ma to swoje plusy - łatwiej o niespodzianki\nPrzy dobrej organizacji dałoby się to zrobić w ciągu wieczora.\nJednak zdecydowanie nie zamiast ligi, tylko dodatkowo - liga też jest ciekawa, a że idzie powoli, to jest bardzo mało obciążająca i dzięki temu może być wielu graczy.\nWysłany: Sob Maj 16, 2009 11:17 pm Temat postu:\nJeśli chodzi o szybki turniej o jakim pisze baobab to już taki jeden turniej był rozegrany jeszcze kiedy kropki były na cronix, w lutym 2003. Był to zresztą chyba największy jak dotąd turniej i rozegrano go jednego dnia a gracze grali ze sobą nie po jednej grze tak jak w późniejszych turniejach tylko do trzech wygranych. A więc ten pomysł z szybkim turniejem może być dobry choć jeśli cały turniej byłby rozegrany przez miesiąc to też będzie dobrze. Wystarczy żeby gracze grali ze sobą po jednej grze jak we wcześniejszych turniejach ale może być i więcej. Z tym że oczywiście gra powinna być na planszy 30/30 chyba że obie strony chcą na małej choć mam wątpliwości czy na turnieju powinna być dopuszczalna gra na małej.


JANINA Z DENKOWSKICH KULIK\nJanina Denkowska to córka Jana Denkowskiego i Julianny Konwickiej. Urodziła się 25 października 1910 roku w Opatowie. Mieszkali przy ul Kilińskiego pod nr 7. Janina miała pięcioro rodzeństwa. Ojciec był stolarzem i miał swój warsztat. Matka zajmowała się dziećmi. Rodzice posiadali również niewielkie gospodarstwo rolne.\nNaukę rozpoczęła już w wolnej Polsce, w Szkole Podstawowej w Opatowie w 1917 roku. Po jej ukończeniu w 1926 roku została przyjęta (po zdaniu egzaminu wstępnego) do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego w Sandomierzu, które ukończyła w 1931 roku.\nW okresie między wojennym wszystkie etaty w opatowskich szkołach były zajęte, więc przez dwa lata mieszkała z rodzicami i była na ich utrzymaniu. Dopiero w 1933 roku została zatrudniona, jako nauczycielka kontraktowa w Lipniku. W roku 1936 została zatrudniona w Gdowie koło Starachowic, jako nauczyciel kontraktowy. W następnym roku złożyła egzamin kwalifikacyjny jako nauczyciel szkół powszechnych.\nW tym czasie kierownikiem szkoły był Karol Kulik, absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Nowym Sączu. Był oficerem Wojska Polskiego. Karol był synem Józefa i Katarzyny. Urodził się w dniu 25 listopada 1909 roku w Nowym Sączu.\nW roku 1939 Janina i Karol pobrali się. W tym trudnym czasie przyszedł na świat dnia 30 lipca 1940 roku ich syn Kazimierz.\nKarol Kulik, jako oficer zaangażował się w walkę z okupantem. Był członkiem zgrupowania Batalionów Chłopskich. Miał pseudonim „Chybki”. Włączył się także w akcję tajnego nauczania.\nW 1942 roku Karol Kulik został aresztowany przez władze okupacyjne i wywieziony do obozu w Oświęcimiu. Przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen Gusen, gdzie 4 sierpnia 1942 roku został zamordowany.\nPo aresztowaniu męża Janina Kulik powróciła do Opatowa, ale w 1943 roku wraz z małym synem wyjechała do Nowego Sącza i zamieszkała z rodziną męża. Tam przeżyła okres okupacji.\nPo zakończeniu II Wojny Światowej powróciła do Opatowa gdzie podjęła pracę, jako nauczycielka w Szkole Podstawowej nr 1. W trakcie pracy doskonaliła się zawodowo kończąc, w 1951 roku Wyższy Kurs Nauczycielski w Wydziale Oświaty w Ostrowcu.\nW Szkole Podstawowej nr 1 pracowała jako nauczycielka, ale okresami ( w latach 50 tych) pełniła funkcję zastępcy kierownika szkoły. W latach 1945 – 1963 prowadziła Szkolną Kasę Oszczędności (SKO) z dużymi sukcesami. Potrafiła tak aktywizować młodzież, że szkoła zajmowała czołowe miejsca w Krajowym Konkursie Oszczędnościowym.\nZachowały się dokumenty że czasowo była kierowana, do pracy w Wydziale Oświaty Urzędu Miejskiego w Opatowie, jak również aktywnie uczestniczyła w pracy jako członek Komisji Praktycznego Egzaminu dla Nauczycieli Państwowych Szkół Podstawowych.\nOd 1945 roku, gdy rozpoczęła pracę jako pedagog, Janina Kulik bardzo aktywnie uczestniczyła w pracy Związku Nauczycielstwa Polskiego: początkowo jako działaczka Ogniska ZNP w Opatowie, a potem Miejskiego Ośrodka Związkowego (MOZ), a jako przewodnicząca Zarządu do 1948. Od tego roku pracowała w Zarządzie Oddziału Powiatowego ZNP. Od 1960 pełniła funkcję Przewodniczącej Sekcji Emerytów, kasjerki i księgowej Kasy Zapomogowo – Pożyczkowej przy Zarządzie Oddziału Powiatowego w Opatowie. Tam pracowała do roku 1992 roku.\nW roku 1975 Janina Kulik przeszła na emeryturę, ale kontynuowała pracę w Związku Nauczycielskiego Polskiego.\nTa bardzo aktywna praca Janiny Kulik zyskała uznanie w środowisku nauczycielskim i związkowym, co owocowało wieloma nagrodami i odznaczeniami. Otrzymała również odznaczenia państwowe, świadczące o dużym wkładzie pracy na rzecz krzewienia oświaty w Opatowie. W 1969 roku otrzymała Złoty Krzyż Zasługi, a w roku 1982 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.\nPo zakończeniu pracy związkowej w 1992 roku przeniosła się do Nowego Sącza, gdzie zamieszkiwała wraz z rodziną syna Kazimierza\nJanina z Denkowskich Kulik zmarła 1 października 2002 roku.\nMiała 92 lata. Pochowano ją w rodzinnym grobowcu na cmentarzu w Nowym Sączu\nGrobowiec rodziny Kulików Foto Kazimierz Kulik\nTekst na podstawie i dokumentów przesłanych przez syna Kazimierza Kulika