Czerwiec, 2011 | Skorpion nie do pary\nOpublikowano 29 czerwca 2011 Autor: skorpiorena\nMija właśnie pierwszy tydzień wakacji czyli pierwszy tydzień wolności i\nPrzyznaję, że jest mi cudownie. Czas przecieka mi przez palce.\nPrzypominam sobie nerwówkę, jaką przeżywałam rok temu przed wyjazdem do Jordanii i Egiptu i stwierdzam, że wcale tego nie potrzebuję. Nie mam żadnych wielkich planów wyjazdowych i dobrze mi z tym: na razie…\nTen pierwszy tydzień przeleciał mi na nadrabianiu wszelkich zaległości i próbach załatwienia tego, czego, z braku czasu, nie dało się załatwić wcześniej.\nOdwiedziłam już fryzjera, kosmetyczkę i lekarza czyli ogólnie zadbałam o swój wizerunek i kondycję – nie jest źle.\nZaczął się dla mnie czas prawdziwego odpoczynku, takiego o jakim już od dawna marzyłam.\nWszystko toczy się swoim spokojnym rytmem, stosownie do pogody, nigdzie nie muszę się spieszyć; w ogóle nic nie muszę i niesamowicie mnie to uszczęśliwia.\nDlatego nie odzywałam się przez jakiś czas – napawałam się wolnością, spokojem i oderwaniem od tego wszystkiego co ostatnio szarpało mi nerwy i wysysało energię.\nA oderwaniu i odreagowaniu sprzyja również fakt, że od tygodnia, praktycznie połowę każdego dnia (z nocą włącznie), spędzam w domu mojej siostry w charakterze stróża/pilnowacza.\nSiostra z mężem i dziećmi wyjechała na wczasy do Chorwacji. Zwykle w czasie ich wyjazdów domu pilnował teść siostry, ale w tym roku starszy pan zaniemógł.\nPadło na mnie i okazało się to całkiem fajne.\nMuszę przyznać, że bardzo mi się to pilnowanie podoba.\nOde mnie do domu siostry mam 10 minut jazdy rowerem. Doglądam psa, kota, rybek i kur.\nPodlewam kwiaty i sprawiam, że dom nie wygląda na opuszczony.\nNajbardziej lubię kiedy budzę się rano i widzę jak wiatr porusza gałęzie brzóz w ogrodzie. Poranki są zdecydowanie najprzyjemniejsze…\nZwłaszcza, że towarzyszy mi świadomość braku konieczności jechania do pracy.\nNiespiesznie wykonuję swoje czynności (karmienie zwierzaków) i wracam do siebie.\nPotem znów przyjeżdżam wieczorem, wszystkiego doglądam; bawię się z psem i kotem, zbieram jajka od kur i tyle…\nDo późna oglądam telewizję lub czytam i jestem tak spokojna i ze wszystkim pogodzona, że aż się sama temu dziwię i sama siebie nie poznaję. Ale widocznie tego było mi trzeba.\nZa parę dni wracają, skończy się moje stróżowanie, ale może to i lepiej, bo każdy stan jest dobry, o ile nie trwa zbyt długo.\nPóki co jest fajnie, mam wreszcie czas na czytanie i wkrótce podzielę się paroma refleksjami po lekturze.\nZrobiłam sobie przerwę w pisaniu bloga, bo warunki zewnętrzne i piękna pogoda, były zbyt dużą konkurencją dla techniki i internetu. Przechodząc obok laptopa nie miałam ochoty zasiadać przy nim. Wycierałam tylko z niego kurz i wolałam pomknąć gdzieś na rowerze, albo spotkać się z koleżankami w skansenie na obrzędzie puszczania wianków w noc świętojańską.\nTak mija mi pierwszy tydzień wakacji, ciąg dalszy to niewiadoma.\nLiczę na miłe niespodzianki.\nAle co ma być to będzie… (Boże, czy to naprawdę ja napisałam????!)\nNie czytają, bo piszą\nOpublikowano 9 czerwca 2011 Autor: skorpiorena\n…czyli o ról odwróceniu\nZnany na całym świecie, nie żyjący już, nasz wielki pisarz futurysta Stanisław Lem, zapytany kiedyś w jednym z wywiadów prasowych o przyczyny spadku czytelnictwa wśród polskiego społeczeństwa stwierdził:\n„Polacy tak mało lub wcale teraz nie czytają, bo niemal wszyscy coś piszą i publikują”.\nTa opinia pisarza odnosiła się do powszechności prowadzenia internetowych blogów.\nTrudno się w pewnym sensie z tą tezą nie zgodzić i przyznam, że sama o sobie zaczęłam też w ten sposób myśleć.\nZauważyłam bowiem, że ostatnio prawie w ogóle nie czytam książek.\nJA!!!! – nie czytam w tej chwili nic i właściwie od ukończenia lektury „Białych zeszytów” Soni Raduńskiej nie zagłębiłam się w żaden tekst literacki.\nStwierdzam to nie bez pewnego przerażenia ale mam nadzieję, że to chwilowe.\nZastanawiając się jednak nad przyczynami tego stanu rzeczy muszę przyznać, że tak jak w opinii Lema: nie czytam, bo piszę. A piszę ostatnio sporo. Nie tylko na blog, ale korespondencji mailowej (jest ktoś, kto codziennie otrzymuje ode mnie krótki tekścik, na który bardzo czeka…, a ja z przyjemnością przesyłam mu te fragmenciki mojego życia ujęte w zwięzłe zdania), listów zwykłych, tradycyjnych, no i nie zaniedbuję także pisanego ręcznie, w zeszycie „kartkowego” pamiętnika.\nPoza tym nie wiem co się ze mną dzieje, ale na wszystko brakuje mi czasu, myśli mam rozproszone – nie potrafię się skupić. Nic mi się nie podoba, co wezmę do reki jakąś książkę, to wydaje mi się słaba i w ogóle mnie nie zajmuje.\nPrześlizguję się wzrokiem po tekście i jakoś mnie nie „bierze”.\nMoże za dużo mam spraw na głowie, za dużo kłopotów, obaw o przyszłość (zwłaszcza o pracę), nie wiem…\nA może wystarczająco dużo dotychczas w życiu przeczytałam i nie znajduję w książkach już niczego nowego, porywającego – wszystko już było…, a życie i tak pisze jeszcze bardziej zawiłe i pełne paradoksów scenariusze.\nMuszę przyznać też, że lektura „Białych zeszytów” Soni Raduńskiej dostarczyła mi tak wielkich i wstrząsających emocji, była dla mnie tak niezwykłym przeżyciem i tak bardzo we mnie zapadła, że trudno mi teraz odzyskać równowagę emocjonalną i znaleźć coś podobnie głęboko oddziałującego.\nStwierdziłam, że w tej książce znalazłam wszystko to co sama chciałabym napisać, przekazać, że jest to bardzo pełny obraz emocjonalnej strony życia samotnej kobiety. Szczerość przekazu, bezpośredniość i autentyzm „Białych zeszytów” są tak głębokie, że wszystko co potem nasunęło mi się przed oczy wydawało mi się zbyt słabe, płytkie, niedoskonałe i odległe od rzeczywistości.\nA z drugiej strony jest to lektura, do której nie chciałabym już raczej wrócić.\nPewnie ze względu na ten stopień napięcia emocjonalnego, którego doświadczyłam czytając ten swoisty pamiętnik samotności ….- ot, paradoks i pokrętność ludzkiej natury!\nNigdy nie lubiłam tak zwanej „literatury łatwej, lekkiej i przyjemnej”: romansideł, harlequinów, kryminałów.\nZawsze twierdziłam, że zadaniem dzieła literackiego jest „babranie się w bebechach życia”.\nDlatego tak bardzo odpowiadał mi Dostojewski.\nAle po przeczytaniu „Miasta ślepców” J.Saramago doznałam swoistego urazu – i nie mam już ochoty na „bebechy życia”, a zwłaszcza na babranie się nich.\nPotrzebowałabym czegoś głębokiego i ambitnego, mądrego, ale zarazem kojącego, dającego nadzieję – ale broń Boże nie poradnika, zwłaszcza zamorskiego pochodzenia!\nŻadnego „Jak osiągnąć szczęście i satysfakcję w życiu, w weekend” czy „Wszystko się w twoim życiu zmieni jeśli tylko kupisz i przeczytasz tę książkę”…\nDotychczas to ja na tym blogu pisałam o książkach i polecałam je (lub nie), a teraz w ramach „odwracania ról”, zwracam się z prośbą do moich czytelników o przedstawianie propozycji ciekawej lektury.\nZbliżają się wakacje, może będę miała więcej czasu, bo nie mam na razie jakichś większych planów wyjazdowych (poza jednym – raczej krótkim i nieodległym, ale – mam nadzieję – bardzo ekscytującym…) Proszę więc o parę tytułów książek, które warto poznać.\nTak sobie myślę, że w końcu może moje pędzące na oślep i donikąd, (chyba, że tylko do wyczerpania) życie, spowolni nieco, przynajmniej na te 2 wakacyjne miesiące, i znajdę czas na zagłębienie się w jakiś wartościowy tekst.\nLiczę na dobry gust moich czytelników/czek.\nOstatnio próbowałam zmierzyć się z prozą osławionej u nas i na świecie Trudi Canavan, ale w ogóle nie wiem co to jest. Czytam „Gildię magów”, jestem już gdzieś na 67 stronie i ciągle nic tam się nie dzieje… – jak na powieść fantasy za dużo opisów, zbyt dziecinne i w ogóle… moim zdaniem – kiepskie.\nPrzeczytałam „Księcia mgły” Zafona i też jakoś nic mi po tym nie zostało, a już „Samotny mężczyzna” Christophera Isherwooda, to totalna pomyłka i klapa. Ciekawa tylko jestem jak z takiego kompletnego dna literackiego udało się zrobić ponoć całkiem niezły, nagradzany film.\nChyba tylko dzięki świetnej obsadzie…\nZresztą nie wiem, bo filmu nie widziałam – znam tylko recenzje, ale książkę przeczytałam i twierdzę, że to porażka…\nA może ja jakaś się marudna zrobiłam – tak nic mi nie odpowiada, trudno mi się oderwać myślami od przyziemności.\nLiteratura już mnie nie „wciąga”…?\nA może sama coś napiszę, coś większego niż post na blog – jak stracę pracę, to jako bezrobotna, będę miała dość czasu na pisanie (jak, nie przymierzając Coelho i Rowling).\nMoże to nawet będzie tańsze niż kupowanie książek, a i zarobić coś się uda?\nMoże Polacy nie czytają książek, a sami sporo piszą z przyczyn ekonomicznych…?\nJest też druga część wypowiedzi Stanisława Lema warta tu przytoczenia.\nNasz sławny wizjoner, w tym samym wywiadzie stwierdził, że dopóki nie poznał Internetu i tego co w nim piszą ludzie, nie zadawał sobie sprawy z tego, że na świecie jest aż tylu idiotów….(sic!)\nI niewątpliwie coś w tym jest…\nOpublikowano 7 czerwca 2011 Autor: skorpiorena\nJako niepoprawna lokalna patriotka, zawsze uważałam, że moje rodzinne miasto: Lublin, jest mi najmilszym miejscem na świecie. Może nie jest to miasto największe, czy najstarsze w Polsce, może nie szczyci się jakimiś wielkimi i drogocennymi zabytkami, ale jest po prostu fajne i już.\nCieszę się więc, że siostra Magdy, po wizycie w Lublinie miała pozytywne wrażenia, i że Julka się do nas wybiera. Ponieważ Julka prosiła mnie o kilka wskazówek co warto zwiedzić w Lublinie i okolicy zamierzam przedstawić parę propozycji miejsc, które zdecydowanie warto zobaczyć.\nPrzepraszam, że nie zabrałam się za to wcześniej, ale miałam komunię młodszej siostrzenicy i w związku z tym kilka dni bardzo pracowitych i zajętych na pomoc w przygotowaniach.\nA potem miałam drobna awarię – napisany tekst niestety zniknął mi po tym jak nagle padła mi bateria w moim netbooku.\nAle w końcu udało się i zapraszam na mały spacer po moim mieście.\nPrzybywszy do Lublina, nie sposób nie „zaliczyć” Starówki.\nLubelska starówka jest piękna, jedyna w swoim rodzaju i oryginalna, z dostojnym budynkiem Ratusza pośrodku niewielkiego Rynku.\nKoniecznie trzeba się przespacerować po wąskich i stromych uliczkach, wspiąć po schodkach pomiędzy Podwalem a Farą, aby tym bardziej odczuć, że Lublin jest grodem położonym na wzgórzach; zresztą, podobnie jak Rzym – dokładnie siedmiu.\nObowiązkowo trzeba zobaczyć Zamek, a w nim Kaplicę zamkową z unikalnymi freskami o niezwykłej urodzie i bizantyjskiej proweniencji.\nJedną z tras na Zamek może być ulica Grodzka zwieńczona Bramą Grodzką, w której mieści się siedziba „Teatru NN” instytucji zajmującej się zbieraniem dokumentów dotyczących historii Lublina, zwłaszcza w aspekcie jego wielonarodowości i wielokulturowości.\nMożna zajrzeć do nich na ciekawe wystawy, filmy, prelekcje i imprezy kulturalne.\nNieco chaotyczny ten mój spacer po Lublinie, ale teraz przeskoczę na drugi koniec Starówki bo wychodząc przez Bramę Krakowską chcę dotrzeć do ul. Królewskiej i do Katedry z cudownym wizerunkiem Matki Boskiej Lubelskiej – „Płaczącej”.\nA obok katedry koniecznie do zobaczeni i zwiedzenia Brama Trynitarska z wieżą widokową (czynną codziennie od 10 do 17), z której można podziwiać panoramę całego niemal miasta.\nJak już jestem w tej okolicy to chętnie zaprowadzę i pokażę każdemu dawny mój kościół parafialny, w którym zostałam ochrzczona, byłam u I Komunii Świętej i Bierzmowania, pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła, zwany potocznie kościołem Bernardynów.\nWspaniała budowla, pamiętająca jeszcze czasy podpisania Unii Lubelskiej – miejsce spotkania posłów i gości przybyłych wtedy na to wydarzenie, obecnie pięknie odrestaurowana.\nObok kościoła zaś – niepozorny, szary i skromny, ale dla mnie ogromnie miły, budynek III Liceum Ogólnokształcącego im. Unii Lubelskiej – moje ukochane liceum.\nMiejsce nieodłącznie kojarzące mi się z najlepszymi latami mojego życia…\nKiedy już jesteśmy na Placu Wolności, to mamy tylko dwa kroki do lubelskiego Teatru im. J. Osterwy i kościoła powizytkowskiego. Przekazy mówią, że w pracach przy budowie tej świątyni zatrudnieni byli jeńcy niemieccy wzięci do niewoli pod Grunwaldem.\nKościół bardzo ciekawy, piękny – warto do niego zajrzeć.\nWrócimy jednak na główny trakt lubelski, na ul. Krakowskie Przedmieście.\nNa tym naszym reprezentacyjnym deptaku można odetchnąć w jednej z wielu kawiarni lub restauracji, posmakować miejscowych specjałów kulinarnych, zrobić zakupy w markowych sklepach.\nZłapawszy nieco oddechu i nabrawszy sił, ruszamy przed siebie prosto na Plac Litewski i podziwiamy na nim pomniki: Unii Lubelskiej, Konstytucji 3-go maja oraz Marszałka Józefa Piłsudskiego, który zastąpił całkiem niedawno, stojący tam niegdyś pomnik wdzięczności żołnierzowi radzieckiemu…\nStając plecami do Marszałka, mamy przed oczami okazały, imponujący budynek Hotelu Grand – jeszcze całkiem niedawno zwanego swojsko: „Lublinianką”.\nZdaję sobie sprawę, że niedoskonałe to moje oprowadzanie i chaotyczne.\nŻeby zobaczyć większość cennych i ciekawych miejsc w Lublinie jednego dnia za mało.\nWarto poświęcić na to więcej czasu i przyjechać tu na nieco dłużej.\nBo trzeba wybrać się na miasteczko akademickie, odwiedzić Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II i jeszcze wiele, wiele miejsc, takich jak na przykład Wzgórze Czwartek – początek historii miasta; wzgórze świątyń różnych religii, ilustrujące wielokulturową i wielonarodową strukturę dawnego Lublina.\nA przecież warto odwiedzić też okolice Lublina: przede wszystkim Kozłówką z cudownym kompleksem pałacowo-parkowym - dawną siedzibą Zamojskich, a Krasienin, a uzdrowisko Nałęczów, no i w końcu Kazimierz nad Wisłą.\nBo być w Lublinie i nie wybrać się do Kazimierza i nie zobaczyć kamieniczek w stylu tzw. renesansu lubelskiego, to jak być w Rzymie… i tak dalej…i tak dalej …\nA nie wspomniałam jeszcze przecież o Skansenie, o Ogrodzie Botanicznym UMCS i o całej masie fantastycznych i ciekawych miejsc.\nGdyby ktoś miał dużo czasu, to przecież można wybrać się także do Zamościa – zasługującego na osobne potraktowanie, ale niepotrzebującego chyba dodatkowej rekomendacji.\nNo po prostu Lubelszczyzna piękna jest! I już!\nI bardzo serdecznie zapraszam.\nOpublikowano 6 czerwca 2011 Autor: skorpiorena\nW pierwotny założeniu, poniższy mój tekst miał być tylko odpowiedzią na komentarz „giganta” pod moim poprzednim postem. W trakcie pisania tekst tak mi się rozrósł, że postanowiłam opublikować go jako post.\nPrzytaczam też treść komentarza:\nWizja utraty pracy moze doprowadzic do utraty chęci do aktywności… Może za rok nie będzie tak zle? I pomyśl Skorpioreno, czy to nie wina systemu oświaty kierowanego przez panią minister z twojej ulubionej partii?…\nNo to się dowiedziałam z tego komentarza, że mam swoją ulubioną partię, ciekawe tylko którą…\nO ile sobie przypominam, nigdy na tym blogu nie pisałam o swoich sympatiach partyjnych i w ogóle starałam się stronić od polityki. Co prawda wspomniałam kilka razy wprost, a także i między wierszami o swojej organicznej niechęci do pewnej postaci naszego życia politycznego oraz jego podstawy wobec rodzinnej i narodowej tragedii, ale nie znaczy to, że mam jakąś swoją ulubioną partię.\nNie mam zamiaru też bronić polityki i postanowień pani minister od edukacji, ale uważam, że to co się aktualnie dzieje w oświacie jest kontynuacją, a zarazem kwintesencją traktowania szkoły przez lata, przez nasze (demokratyczne) państwo w ogóle.\nPani Hall, to naprawdę perełka, istna wisienka na torcie i godna następczyni swoich poprzedników z najprzeróżniejszych dotychczas rządzących opcji i partii. Co chwila mamy coraz to lepszych ministrów i przerobiliśmy już nie jedną głupotę. Mnie ta pani aż tak bardzo już nie dziwi, po tym jak wygrażano nam, nauczycielom, lagą, wysyłano w wakacje do zbioru jagód w lesie, mieszano nam w listach lektur, przebierano uczniów w mundurki. Nic tak nie zaszkodziło poziomowi nauki w liceum, jak nowa matura, a następnie tzw. amnestia maturalna – prezent od pana ministra Romana G.\nUtratą pracy od nowego roku szkolnego straszono mnie cyklicznie i regularnie.\nJest to więc dla mnie „wieczna perspektywa”.\nNigdy nie miałam 100% pewności czy po wakacjach będę miała pracę, bo zawsze było to uzależnione od wyników rekrutacji do liceum, które wchodzi w skład zespołu szkół, w którym pracuję.\nZ powodu redukcji etatów w ramach oszczędności budżetowych, raz już otrzymałam wypowiedzenie. Było to w 1993 r. – 2 lata po rozpoczęciu mojej „kariery zawodowej” (ha, ha, ha – zawsze się uśmieję, jak słyszę to określenie w odniesienie do mojego zawodu!).\nNa szczęście wtedy można było jeszcze znaleźć pracę w innym miejscu; teraz raczej nie ma na to szans…\nKiedy w 1991r. rozpoczynałam pracę, zaraz po studiach, u władzy była pani premier Suchocka. Jej rząd drastycznie obniżył płace nauczycielskie i zamroził je na wiele lat.\nParadoksalnie moje pierwsze wynagrodzenie było niewiele wyższe od stypendium naukowego jakie pobierałam jako studentka.\nOczywiście, że wydawało mi się to bez sensu, ale myślałam, że z czasem będzie lepiej.\nNiestety – myliłam się.\nZgadzam się z autorem komentarza, że wizja utraty pracy, brak stabilności, powoduje zniechęcenie i zero motywacji.\nŚwiadomość, że mój wysiłek czy kreatywność nie mają żadnego znaczenia, ani wpływu na to czy utrzymam się na swoim stanowisku jest mało stymulująca.\nJeśli urzędnicy organu prowadzącego, czyli w moim wypadku Wydziału Oświaty UM, doliczą się ile zaoszczędzą dla miejskiej kasy, na zwolnieniu iluś tam nauczycieli, to nie będzie miało znaczenia jakimi oni (ci nauczyciele) są pracownikami, fachowcami, jaki mają staż, dorobek, itd.\nKiedy maleje liczba dzieci w szkołach z powodu tzw. niżu demograficznego (który moim zdaniem jest mitem), to nikt nie cieszy się, że będą mniej liczne klasy, a w związku z tym, lepsze warunki nauczania, mniej zmęczeni nauczyciele, lepiej przypilnowani i douczeni uczniowie, tylko natychmiast przelicza się to na ilość możliwych do zredukowania etatów.\nWiele złego robią też media.\nCo chwila dowiaduję się z nich, że nauczyciel dyplomowany (czyli taki jak również i ja) zarabia w Polsce ponad 4,5 tys. zł miesięcznie i jeszcze może sobie dorobić, jako egzaminator przy sprawdzaniu testów, egzaminów i matur.\nPo pierwsze chciałabym zarabiać te 4,5 tys. , ale bardzo mi do tej kwoty daleko i nigdy jej nie osiągnę, a poza tym nie każdy nauczyciel ma możliwość dorobienia jako egzaminator, bo dotyczy to tylko wybranych przedmiotów.\nKorepetycje też nie każdy może dawać; ja na przykład nie…, bo niby z czego, i kiedy (moje pensum, to nie 18, a 30 godzin zegarowych tygodniowo)?\nPoza tym, zarówno przed, jak i po każdej kolejnej podwyżce dla nauczycieli wypomina się im, że tylko oni dostali podwyżki i przez to drogi w gminach dalej będą dziurawe, a finanse państwa zrujnowane.\nJest to bezczelne szczucie społeczeństwa przeciwko nauczycielom.\nAle winni są też i sami nauczyciele, którzy nie bronią się, nie wyjaśniają i pozwalają na szerzenie nieprawdziwych informacji. Co prawda najczęściej ręce nam opadają kiedy czytamy czy słyszymy kolejne bzdury na swój temat i przeważnie nie widzimy sensu w polemice, ale może należałoby to wreszcie zmienić i przestać być pokornym „kozłem ofiarnym” i „chłopcem do bicia”.\nI ta sytuacja to nie żadna nowość i wcale nie wynalazek obecnej ekipy, tak było zawsze. Pracuję już 20 lat i nie pamiętam okresu, który byłby dla szkoły i edukacji w Polsce pomyślny, rokujący pozytywnie, przyjazny nauczycielom.\nSpołeczeństwo bezmyślnie podchwytuje ton nagonki na nauczycieli, nie zdając sobie sprawy z tego jak i ile w gruncie rzeczy na tym traci.\nNa edukacji nie można oszczędzać – to się zawsze, wcześniej czy później, obróci przeciwko nam wszystkim…\nI jeszcze coś, o czym już kiedyś pisałam: nie mogę się nadziwić temu, że osoby mające dzieci, pozwalają na taką sytuację.\nTo rodzice powinni chcieć jak najlepiej dla swoich ukochanych, drogocennych potomków. Tymczasem akceptują bylejakość i niedofinansowanie szkoły oraz niestabilność systemu oświatowego.\nBo pewnie łatwiej jest przyjść do szkoły i naubliżać nauczycielowi, niż zastanowić się nad polityką państwa – niezależnie od tego która (czy rzekomo moja ulubiona, czy jakakolwiek inna) partia jest u steru…\nOpublikowano 1 czerwca 2011 Autor: skorpiorena\nChciałabym bardzo przeprosić moje czytelniczki, które tak pięknie wypowiadały się na temat Lublina i jego uroków, za brak odpowiedzi z mojej strony.\nW żadnym wypadku, nie jest to wynikiem mojego lekceważenia czy niechęci, ale po prostu kolosalnego barku czasu.\nTekst o Lublinie i jego walorach mam już w „pisaniu”, tyle tylko, że ciągle mnie coś spowalnia i od tej, miłej dla mnie, pracy odciąga.\nUbolewam nad tym bardzo, ale nie jestem w stanie z tym wszystkim się wyrobić.\nW minionym tygodniu, po powrocie z Warszawy ostro wzięłam się do pomocy w przygotowaniach do komunii mojej młodszej siostrzenicy. 3 dni zajęło mi pieczenie ciast i tortów na tę rodzinną okoliczność.\nSprawy rodzinne i towarzyskie absorbują mnie w ostatnich dniach bardzo.\nChwilowo więc mam problem z zebraniem myśli i z pozyskaniem spokojnej chwili tylko dla siebie.\nCiągle ktoś, czegoś ode mnie chce…\nA poza tym, czego nie będę ukrywać, pogoda jest tak fantastyczna, że skutecznie odciąga mnie od komputera, co ma również swoje pozytywne aspekty i skutki, ale owocuje zaniedbywaniem czytelników.\nMaj przeleciał mi jak „z bicza trzasł” i był to maj wyjątkowo piękny –ciepły, aktywny i ciekawy.\nMile wspominam miniony czas, ale też niecierpliwie czekam na wakacje.\nNie wszystko też jednak jest tak fajne i miłe, bo zamajaczyła przede mną wizja utraty pracy – chwilowo zażegnana, ale w przyszłości (chociażby już za rok…) całkiem realna…\nNo cóż, stęsknionym czytelnikom mogę jedynie obiecać, że postaram się z całych sił, dopracować i wkrótce umieścić tekst o moim ukochanym Lublinie.\nMoże będzie to dla kogoś zachętą, aby w wakacje odwiedzić to piękne i ciekawe miasto.\nAcha, i jeszcze z okazji dzisiejszego święta – Dnia Dziecka, wszystkim dorosłym, którzy wciąż mają w sobie wiele z dziecka, życzę wszystkiego najlepszego i tego, aby jak najdłużej potrafili to dziecko w sobie pielęgnować.\nA dzieciom też – dużo słodyczy, i aby nigdy do końca nie wydoroślały…


soneloes - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nsoneloes replied to soneloes's topic in Jaki zegarek...\nDzięki za info. Te 8 tys. zł to przez internet? Bo w jubitomie, kruku, noble place wszędzie ta sama cena - 9078 PLN (-15% z katalogowej). W każdej wersji ze srebrnymi indeksami (ze złotymi ~800 zł więcej). A jest jakaś ciekawa alternatywa w tej cenie? Oris? Oglądałem też Tudor Style, ale mniej mi się podoba. Z Eterną mam problem aby cokolwiek znaleźć do przymierzenia w warszawie. Ciekawa opcja, chociaż trochę inna to też longines legend diver, ale w wersji na pasku bo bransoleta nie podchodzi ;/\nPojeździłem i pomierzyłem różne zegarki i niestety zmierzyłem jeden, który mi się spodobał, a oczywiście przekracza założony wcześniej budżet TAG HEUER CARRERA CALIBRE 5 DAY-DATE Są 2 wersje ciekawe, na pasku i na bransolecie. https://wkruk.pl/zegarki/tag-heuer/zegarek-tag-heuer-carrera-71 https://wkruk.pl/zegarki/tag-heuer/zegarek-tag-heuer-tag-heuer-carrera-day-date Z racji tego, że rozważam zwiększenie budżetu, czy jest coś w tym przedziale cenowym równie dobrego ? Rozważam tylko nowe zegarki. I drugie pytanko, w ten samej cenie to chyba korzystniej wziąć na bransolecie i docelowo dokupić pasek? Wtedy robi się zestaw bardziej uniwersalny Z góry dzięki za pomoc!\nDzięki za odpowiedzi. Byłem dzisiaj zobaczyć Orisy na żywo i ten Big Crown Complications na żywo mnie niestety nie przekonał. Ciekawe za to były te dwa: http://lux.zegarki.pl/produkty/13825/oris-74476654054ls.html http://lux.zegarki.pl/produkty/13829/oris-74576664054ls.html Co do longines, fajnie wygląda ten ze wskaźnikiem rezerwy chodu (https://dolinski.pl/longines-master-collection-l2.708.4.78.3/), muszę go zobaczyć na żywo czy nie jest zbyt mały. Ale z tego co widzę jest też wersja odrobinę większa. Longines Legend Diver na zdjęciach średnio mi się podoba, ale też muszę zerknąć na żywo. Jakieś jeszcze firmy godne polecenia w tym przedziale cenowym? ML jak się pozycjonuje na tle longines / oris / eterna? @sokolow: Raczej na ten moment rozważam tylko nowe. Gdzie można Eternę za taką kwotę znaleźć?


Kup bilet na pucharowy mecz tyskiego GKS-u z Wisłą Płock. – Tychy News\nKup bilet na pucharowy mecz tyskiego GKS-u z Wisłą Płock.\n10 sierpnia 2020 10 sierpnia 2020 bilety, GKS Tychy, Puchar Polski, Stadion Miejski, Tychy, Wisła Płock\nJuż w najbliższą sobotę, 15 sierpnia o godz. 19:00 na Stadionie Miejskim przy Edukacji 7 piłkarze GKS Tychy zainaugurują sezon 2020/2021. Po krótkiej przerwie tyszanie zmierzą się w ramach 1/32 finału Pucharu Polski z przedstawicielem PKO BP Ekstraklasy, Wisłą Płock.\nPrzeczytaj najważniejsze informacje i już teraz KUP BILET na to spotkanie!\nCeny biletów na mecz 1/32 finału Pucharu Polski GKS Tychy – Wisła Płock:\nnormalny MŁYN (sektory T, U, W, Z) – 18 zł\nulgowy MŁYN (sektory T, U, W, Z) – 8 zł\nkarnetowicze na cały sezon 2019/2020 – 0 zł\ndzieci do lat 13 – 0 zł\nZ uwagi na niepewną sytuację epidemiologiczną w kraju, GKS Tychy wstrzymuje się póki co ze sprzedażą karnetów na mecze Fortuna 1 Ligi w sezonie 2020/21. Stosowny komunikat pojawi się w najbliższym czasie.\nNajważniejsze informacje – PROSIMY PRZECZYTAJ!\nBILETY można nabyć tylko drogą elektroniczną, poprzez stronę bilety.gkstychy.info\nW dniu meczu czynna będzie JEDYNIE kasa reklamacyjna, w której możliwa będzie również wymiana biletu z meczu Pucharu Polski z Cracovią (10.03), na darmową wejściówkę na pucharowy pojedynek z Wisłą Płock (WARUNKIEM jest posiadanie biletu lub dowód jego zakupu).\nWSZYSTKIE osoby, które zakupiły karnet na CAŁY SEZON 2019/2020 mają możliwość odbioru darmowej wejściówki na pucharowe spotkanie. Aby tego dokonać należy:\n– zalogować się na swoje konto na bilety.gkstychy.info*\n– wybrać miejsce i dodać je do koszyka\n– przy potwierdzaniu tożsamości wybrać z listy rozwijanej darmowy bilet na spotkanie pucharowe\n– bilet zostanie automatycznie zapisany na karcie kibica.\n* Jeżeli logujesz się pierwszy raz na stronę biletową: kliknij „Zaloguj się” – Twoim loginem jest PESEL, a hasłem NAZWISKO DRUKOWANYMI LITERAMI.\nJeżeli po przeczytaniu powyższej instrukcji masz problem z zakupem biletu prosimy o kontakt pod nr telefonu: 519 687 588 (od poniedziałku do piątku w godz. 9:00 – 17:00).\nW celu zapewnienia całkowitego bezpieczeństwa wszystkich osób przebywających na Stadionie Miejskim w Tychach, bezwzględnie prosimy o stosowanie się do poniższych zasad:\njeżeli czujesz się źle, zostań w domu i nie narażaj innych osób;\nwchodząc na teren obiektu akceptujesz regulamin oraz wytyczne zgodnie z obowiązującym reżimem sanitarnym;\nstosuj się do komunikatów spikera, służb porządkowych oraz organizatora meczu;\nzachowaj bezpieczną odległość od pozostałych osób (min. 1,5 m);\nzajmij miejsce oznaczone specjalną naklejką\nbrak punktu depozytowego, nie zabieraj ze sobą większych bagaży.\n– posiadaczom karty 3+ Liczna Rodzina – dla każdego członka rodziny.\n← Uruchomienie nowego przystanku Tychy Rybna 43 nż.\nLiga Mistrzów na tyskim stadionie ? →


Ekumeniczne Święte Cesarstwo – Jacek Bartyzel – Bibula – pismo niezalezne\nJego likwidacja nie była aktem dobrowolnym, lecz wymuszonym przez cesarza „nowego typu”, cesarza rewolucyjnego i laickiego – Napoleona I Bonaparte, który po zwycięskiej bitwie pod Austerlitz, w której pokonał armię austriacką i rosyjską, był panem sytuacji. Stanowiła ona również dopełnienie ciągu zdarzeń następujących w ubiegłych latach, począwszy od tzw. hekatomby rozdrobnień Rzeszy Niemieckiej w 1803 roku, kiedy to mocą recesu Sejmu Rzeszy aż 112 państw członkowskich wyszło spod zależności od cesarza rzymskiego, popadając zresztą natychmiast w zależność od napoleońskiej Francji (a niektóre od Królestwa Prus), aż po zawiązanie w dniu 12 lipca 1806 roku, pod protektoratem Cesarstwa Francuskiego, tzw. Związku Reńskiego (Rheinbund), którego karta konstytucyjna zawierała w art. 1 akt secesji w stosunku do Cesarstwa Rzymskiego. Połączony z abdykacją jako cesarza rzymskiego akt likwidacyjny ostatniego cesarza Franciszka II (Habsburga) był więc niczym innym, jak bezsilną notyfikacją tych faites accomplis. Zważywszy, że Franciszek już dwa lata wcześniej (10 sierpnia 1804) – niejako „asekuracyjnie” i w odpowiedzi na cesarską autoproklamację i autokoronację Bonapartego – przybrał równolegle tytuł cesarza austriackiego (ściślej mówiąc: „cesarza w Austrii”), toteż godności cesarskiej jako takiej nie stracił, ta likwidacja Sacrum Imperium przeszła w zlaicyzowanym, pooświeceniowym i już porewolucyjnym świecie bez większego echa. Jak głosi fama, wielki poeta i tajny radca księcia Weimaru – Johann Wolfgang von Goethe nawet nie raczył przerwać swojego zwyczajnego spaceru, podczas którego doniesiono mu o tym wydarzeniu. Jakże zresztą mogło być inaczej, skoro jeszcze w pierwszej części Fausta pisał on ironicznie, choć nie bez dozy pobłażliwej czułości: „Drogie Święte Cesarstwo Rzymskie, jakim cudem to się jeszcze trzyma? (Das liebe heil’ge Röm’sche Reich, Wie hÃ¤lt’s nur noch zusammen?)”, zaś prawie 150 lat wcześniej sławny protestancki jurysta Samuel von Pufendorf głosił, że po Traktatach Westfalskich z 1648 roku cesarstwo stało się ciałem „monstrualnym”?\nA jednak ów „monstrualny” w epoce zmierzchu twór był bytem, bez którego nie można sobie wyobrazić najchwalebniejszych kart historii europejskiej Res Publica Christiana; jej drugą, obok papiestwa, naczelną i jednoczącą instytucją. Cesarstwo, jako „polityczne Logos” stanowiło przede wszystkim próbę wcielenia ekumenicznego ideału zjednoczenia świata w jednej Christianitas, pod jednym prawem i władzą jednego cesarza, jako „nowego Konstantyna” i „nowego Karola”; w tym sensie uniwersalizm imperialny pozostał niekwestionowanym do końca wieków średnich ideałem politycznym Okcydentu. Jak pisze francuski historyk Jean-FranÃ§ois NoÃ«l, „cesarski autorytet był po prostu moralnym zwierzchnictwem nad Zachodem. Oznaczało to, że nie udziela on, lecz przeciwnie, odnajduje w osobie posiadającej ten tytuł terytorialne i instytucjonalne podstawy, którymi władca dysponował już wcześniej, będąc spadkobiercą monarchii ottoniańskiej”.\nOd 1508 roku, czyli od koronacji cesarskiej Maksymiliana I, władca Świętego Cesarstwa nosi już tytuł cesarza od chwili elekcji, w związku z czym „asekuracyjny” dotąd tytuł „króla Rzymian” staje się zbędny, zaś po ostatniej w ogóle koronacji cesarskiej w Rzymie i przez papieża – Karola V w 1530 roku – kolejni cesarze są już koronowani zaraz po elekcji, przeważnie we Frankfurcie nad Menem albo w Moguncji i przez metropolitów tych archidiecezji. Już ten fakt oznacza pewną degradację i partykularyzację instytucji cesarstwa (acz uniezależnia cesarza osobiście), lecz jeszcze ważniejsze jest odejście od idei ekumeniczności, co wyraża zmiana nomenklatury urzędowej: od 1512 roku oficjalną nazwą cesarstwa – i w języku niemieckim – staje się: „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego (Heiliges römisches Reich deutscher Nation)”. Ta „nacjonalizacja” znalazła swoją jurydyczną wykładnię już zresztą w uzasadnieniu przybrania przez Maksymiliana I – bez aprobaty papieża – tytułu „wybranego cesarza rzymskiego (ErwÃ¤hlter römischer Kaiser)”, dla „uhonorowania narodu niemieckiego” (teutscher Nation zu Ehren) i „aby czcigodnym Niemcom nie groziło już pozbawienie ich Cesarstwa (dass… die löblichen Teutschen des Röm. Kayserthums nicht beraubt)”. To, co w średniowieczu traktowano w Europie jeszcze tylko jako bezzasadne roszczenie „pychy teutońskiej”, czyli translatio imperii ad Germanos, stało się teraz niejako oczywistością, artykułowaną w umotywowaniu odrzucenia w 1519 roku kandydatury cesarskiej króla Francji Franciszka I ryzykiem translatio imperii ad Gallos, mimo iż żadne prawo nie wykluczało księcia narodowości innej niż niemiecka, co zresztą w średniowieczu potwierdzały precedensy elekcji Ryszarda z Kornwalii i Alfonsa Kastylijskiego (a Henryk VII Luksemburski też był kulturowo francuski).\nZa: PoloniaChristiana - pch24.pl (2016-08-06) | http://www.pch24.pl/ekumeniczne-swiete-cesarstwo,45126,i.html\nPowyższy tekst dodano: 2016-08-08\nTAGI: bartyzel, church_history, history


USA coraz bliżej wynalezienia szczepionki na COVID-19? - FARMAKOTERAPIA\nUSA coraz bliżej wynalezienia szczepionki na COVID-19?\nAutor: wp.pl/rynekaptek.pl 19-05-2020, 13:03\nW USA trwają przyspieszone prace nad szczepionką przeciwko COVID-19 (Fot. Archiwum)\nAmerykańska firma biotechnologiczna Moderna poinformowała o udanych badaniach klinicznych nowej szczepionki koronawirusowej. Preparat podano 45 ochotnikom, u których wykształciły się przeciwciała.\nModerna, amerykańska firma biotechnologiczna, donosi o udanych badaniach klinicznych nowej szczepionki przeciwko COVID-19 - pisze wp.pl.\nW badaniach brało udział 45 ochotników, którym podawano różne dawki preparatu. U wszystkich wykształciły się przeciwciała - takie, jak u ludzi, którzy chorowali na koronawirusa.\n- Zespół Moderny pracuje w przyspieszonym tempie, aby rozpocząć trzecią fazę testów szczepionek w lipcu i, jeśli się powiedzie, złożyć wniosek o licencję na lek - poinformował szef firmy Stefan Bansel.


Kary za cofanie liczników - nowy przepis. | PrawnicyTransportu.pl\nOd 25 maja 2019 r. obowiązuje nowy przepis penalizujący tzw. „kręcenie liczników”. Chodzi o nowy art 306a kodeksu karnego dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy – Kodeks karny.\nArt. 306a k.k.\nDo 25 maja 2019 r. sama zmiana wskazań licznika nie stanowiła przestępstwa. Jako przestępstwo mogło zostać zakwalifikowane ewentualnie zachowanie polegające na wprowadzeniu nabywcy pojazdu w błąd co rzeczywistego przebiegu pojazdu, a w konsekwencji jego stanu technicznego, w celu uzyskania wyższej ceny sprzedaży, która nie zostałaby uzyskana w przypadku rzeczywistych wskazań drogomierza. Mowa o przestępstwie oszustwa (art 286 k.k.). Jednak jego udowodnienie było trudno.\nNowy przepis wprowadza karalność już za sam fakt zmiany wskazań drogomierza lub ingerencję w prawidłowość jego pomiaru. Do jego popełnienia nie potrzeba wypełnienia żadnych dodatkowych znamion (np. działania w celu osiągnięcia korzyści, w celu wprowadzenia w błąd, itd.), karalne jest sama czynność:\nzmiany wskazań drogomierza,\ningerencji w prawidłowość pomiaru drogomierza,\nzlecenie której z powyższych czynności.\nPrzepis jest wymierzony zarówno w osoby trudniące się takimi usługami, jak i osoby je zlecające. Odpowiedzialność poniosą również osoby współuczestniczące lub pomagające w takich czynnościach.\nNależy zwrócić uwagę, że przepis nie działa wstecz, a zatem jego skutki będą dotyczyły czynów popełnionych od 25 maja 2019 r. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku gdy czyn popełniony przed 25 maja 2019 r. wypełniał znamiona oszustwa.\nNależy ponadto zwrócić uwagę, że od 1 stycznia 2020 roku wchodzi w życie zmiana ustawy Prawo o ruchu drogowym. W nowelizacji znalazły się przepisy regulujące dwie kwestie.\nPierwsza to, że poza przewidzianymi w ustawie wyjątkami, zabroniona będzie wymiana liczników. Natomiast ich wymiana będzie wiązała się z obowiązkami administracyjnymi i zostanie odnotowana w Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP).\nDruga to, że Policja i inne służby dokonujące kontroli drogowej będą mogły spisać stan licznika w trakcie kontroli i przekażą dane do Centralnej Ewidencji Pojazdów.


Wykonane ze skĂłry naturalnej , super siÄ dopasowaĹy do st - Perypetie kl1a z Oleśnicy gim3\nWykonane ze skĂłry naturalnej , super siÄ dopasowaĹy do st\nWysłany: Czw 18:08, 20 Mar 2014\nA. [link widoczny dla zalogowanych] rozjasniĹam wĹosy cytrynÄ\n, UdaĹo sie. JeĹli tak, to gdzie?\nklasÄ liceum. [link widoczny dla zalogowanych] lactovaginal), ktĂłre odbudowujÄ\nc karolrie z cyckĂłw? I Ĺniadanie- tuĹczyk w oleju +kawa- 300 kcal/2w co mam zrobic.? kurcze......... Tokso to nie wyrok. [link widoczny dla zalogowanych]\nkolwiek nadzieje [link widoczny dla zalogowanych] teraz to pozostanie mi odĹźywiac je ale tak na maxa by odzyskaĹy swĂłj naturaly skrÄt i witalnoĹÄ! Nie potrzeba pĹatnego poĹrednictwa Ĺźe by znaleĹşÄ pracÄ. Wyleczenie czy plus parÄ kilo? RadzÄ uwaĹźaÄ na firmy oferujÄ\nÄ!! nie przesadzaj!


W jaki sposób funkcjonuje windykacja Śląsk ma szansę nam pokazać • Rzecz koło Brzeska\nZ tego powodu utworzyły się specjalne ekipy ludzi, którzy takim pozyskiwaniem długów zajmują się zawodowo, a co się z tym łączy, okazują się być oni w stanie odzyskać nawet duże wartości, w nieprawdopodobnie krótkim okresie.\nJak funkcjonuje taka windykacja Śląsk pokaże u siebie\nKiedy nie mamy czasu sami zajmować się ściąganiem swoich pieniędzy, lub mimo prób ciągle nic z tego nie chce wyjść, to obowiązkowo musimy sprawdzić jak funkcjonuje windykacja Śląsk posiada tu spore doświadczenie, zatem z chęcią się nim z nami podzieli.\nJeśli po zapoznaniu się z tym tekstem myślisz, że warto jest głębiej poznać ten temat, to dodatkowo zerknij tutaj doradca kredytowy forsel finance.\nPosiadają oni odpowiednie narzędzia, które pozwalają przyspieszyć calutki etap ściągania zadłużenia, a jeśli żadne monity i upomnienia nie pomogą, to ciągle mają szansę całą sprawę zgłosić do sądu oraz tak się nią zająć.\nPowinno się powiedzieć, że windykacja Śląsk jest niesamowicie sprawna, przez to potrzeba się na niej wzorować, bo możemy wówczas naprawdę dużo zyskać.\nZobaczmy jak to wszystko funkcjonuje, tak żebyśmy uzyskali świadomość, że wynajmujemy przy tym właściwe osoby.


Na czym polega recykling? | Motofakty\nGrzegorz Wojtyrowski 9 lutego 2004, 15:02\nRecykling jest to zorganizowana działalność, polegająca na odzyskaniu z samochodu wszelkich części i zespołów przydatnych do dalszej eksploatacji, oraz produktów przeznaczonych do powtórnego przetworzenia.\nRecykling jest to zorganizowana działalność, polegająca na odzyskaniu z samochodu wszelkich części i zespołów przydatnych do dalszej eksploatacji, oraz produktów przeznaczonych do powtórnego przetworzenia\nPozostałość jest utylizowana w sposób przemysłowy z uwzględnieniem norm ochrony środowiska. W zakładach demontujących zużyte samochody stosuje się odpowiednie technologie i procedury dotyczące zbierania przepracowanych olejów, płynów eksploatacyjnych, osuszania akumulatorów, części wykonanych ze stali, szkła, tworzyw sztucznych gumy. Materiały uzyskane z demontażu stanowią surowiec dla hut i zakładów przetwórczych.\nco to jest recykling i na czym polega\nna czym polega recykling\nrecykling na czym polega\nRecykling polega na\nna czym polega recykling samochodu\nna czym polega recykling opakowań\nna czym polega recykling w motoryzacji\nw czym pomaga recykling\nCzy wiesz, że kontrola osobista wykonywana przez policjanta jest szczegółowo opisana w prawie? Odpowiedź co może w takiej sytuacji policjant znajdziemy w...\n20 grudnia 2020, 17:01\nkontrola osobista przepisy\nna czym polega kontrola osobista\nBranża motoryzacyjna jest jedną z najprężniej rozwijających się branż XXI wieku. Ważnym elementem dynamicznego postępu, jest skuteczne wdrażanie idei gospodarki...\nŚcieżka rowerowa z plastiku. Trwają testy (video)\nW holenderskiej miejscowości Zwolle powstała pierwsza na świecie plastikowa ścieżka rowerowa. Licząca 30 metrów długości, została zrobiona z pochodzącego z...\nścieżka rowerowa z plastiku\n20 lipca 2018, 10:21\nW Polsce obowiązuje Ustawa o Recyklingu Pojazdów Wycofanych z Eksploatacji, która nakazuje przekazywanie takich pojazdów wyłącznie do certyfikowanych stacji...\n30 stycznia 2018, 12:39\nnowa ustawa o autokasacji\nzłomowanie samochodu ustawa


Sprawdź najnowsze publikacje w sekcji Audiobooki dostępne w formatach: mp3. Obecnie posiadamy 6020 audiobooków w najlepszych cenach. Najczęściej kupowane audiobooki to: Grube wióry (Rafał Pacześ), Kamienie na szaniec (Aleksander Kamiński), Mitologia (Jan Parandowski), Powrót z Bambuko (Katarzyna Nosowska), Rzeczpospolita Obojga Narodów. Część 1 (Paweł Jasienica). Najnowsze audiobooki: I przemówiły ludzkim głosem (Jagna Kaczanowska), Insurekcja warszawska – 17 i 18 kwietnia 1794 r. (Wacław Tokarz), Wiłka (Antonina Kasprzak), Prawem i lewem (Władysław Łoziński), Życie polskie w dawnych wiekach (Władysław Łoziński). W promocji obecnie kupić można m.in: Grube wióry (Rafał Pacześ), Kamienie na szaniec (Aleksander Kamiński), Mitologia (Jan Parandowski), Powrót z Bambuko (Katarzyna Nosowska), Rzeczpospolita Obojga Narodów. Część 1 (Paweł Jasienica)


Stan sprawy - E-URZĄD - Gminny System Komunikacji Online - Gmina Karpacz\nTworząc zarys E-URZĄD - Gminny System Komunikacji Online, najważniejsze dla nas było, aby był on intuicyjny w użytkowaniu. Obsługa przypomina korzystanie z poczty elektronicznej za pomocą przeglądarki internetowej. Kluczowym elementem tego systemu jest wykorzystanie Profilu Zaufanego. Profil Zaufany w postępowaniu administracyjnym zastępuje tradycyjny podpis odręczny. Dzięki temu można bezpiecznie podpisywać dokumenty elektroniczne w Internecie. Co ważne, rozwiązanie to jest bezpłatne dla mieszkańca. System pozwala załatwiać sprawy urzędowe bez wychodzenia z domu, szybko i w dogodnym dla siebie czasie.\nE-URZĄD - Gminny System Komunikacji Online jest serwisem internetowym dostępnym przez stronę WWW, za pomocą którego mieszkaniec gminy między innymi otrzymuje dostęp do danych podatkowych i księgowych dotyczących jego osoby zgromadzonych w systemach informatycznych danego urzędu.\nNajważniejsze korzyści z wdrożenia E-URZĄD - Gminny System Komunikacji Online:\nWysyłanie pism, na przykład deklaracji na podatek od nieruchomości, rolny, leśny, poprzez E-URZĄD - Gminny System Komunikacji Online dokonywane jest w pełni za pomocą Internetu.


fluff serum antycellulitowe do ciała 100ml | cena, opinie | Drogeria kosmetykomania.pl\nAntycellulitowe serum do ciała Fluff wspomoże Ciebie w walce o gładką, piękną skórę. Ma właściwości ujędrniające, wygładzające i poprawiające mikrokrążenie.\nAntycellulitowe serum do ciała polskiej marki Fluff pomoże Ci w walce o piękną, gładką skórę. Ujędrni, wygładzi i zmniejszy widoczność cellulitu, a także doda energii na cały dzień! Pobudzające połączenie pieprzu afrykańskiego i zielonej kawy sprawia, że kosmetyk działa skutecznie na pomarańczową skórkę. Poprawia wygląd skóry, działa detoksykująco, wyszczuplająco i poprawia mikrokrążenie.\nDla kogo: dla osób zmagających się z cellulitem, utratą jędrności skóry ciała\nGłówne składniki aktywne Fluff serum antycellulitowe do ciała:\nsok z liści aloesu - poprawia kondycję skóry, nawilża, ujędrnia\nwyciąg z zielonej kawy - posiada doskonałe właściwości nawilżające, zmiękcza i wygładza skórę oraz zwalcza wolne rodniki zapobiegając fotostarzeniu. Ujędrnia, poprawia elastyczność i zwalcza cellulit.\nwyciąg z pieprzu afrykańskiego - działa wyszczuplająco, detoksykująco, przyspiesza rozpad tkanki tłuszczowej i usprawnia mikrokrążenie.\nwyciąg z kwiatów lawendy - działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie\nwyciąg z kwiatów piwonii - chroni przed działaniem wolnych rodników\nDziałanie serum antycellulitowego do ciała Fluff:\nSposób użycia serum antycellulitowego do ciała Fluff:\nWmasuj niewielką ilość serum w obszary ciała wymagające ujędrnienia i nawilżenia.


Zaplecze SEO – Największy pakiet SEO | Optygizer\n10 bardzo mocno podlinkowanych stron zapleczowych. Najwyższa jakość, z których linki prowadzą do pozycjonowanej strony. Pakiet tworzy ponad 20 000 linków. Jest to ogromna ilość. Ale całkowicie bezpieczna.\nilość Zaplecze SEO - Największy pakiet SEO\nKategorie: Mocne Linki SEO, Pakiety SEO, Zaplecza Seo. Tagi: Mocne linki SEO, Zaplecza SEO.\nPakiet SEO duże zaplecze to opcja dla tych którzy chcąc mieć całkowitą kontrolę nad swoimi linkami. Do strony która jest pozycjonowana prowadzą linki w które można w każdej chwili dodać lub usunąć. Bądź np. zmienić ich ilość. Każdy pakiet zawiera minimum dwa poziomy podlinkowania. Przy czym pierwszy poziom to mix 50 różnych linków z minimum 4 różnych źródeł. Drugi poziom to ich podlinkowanie blastem GSA 2000 linków.\nSzczegóły pakietu: Zaplecze SEO – Największy pakiet SEO


Kontratyp (6044808) - Remigiusz Mróz - Książka, streszczenie\nTom 8 cyklu Joanna Chyłka\nOcena: 4.93 (45 głosów) 4.93 45\nKup książkę Kontratyp\nChyłka odlatuje na… himalajskie szczyty Sprawa ambitnej alpinistki Klary Kabelis nie jest czymś, czym chciałaby się zająć Joanna Chyłka albo ktoś inny z kancelarii prawniczej, w której jest zatrudniona. Kabelis bowiem nie ma dobrej prasy, choć w krótkim czasie staje się dzięki mediom świetnie rozpoznawalna w całym kraju. Klara zostaje oskarżona o to, że „pomogła” zakończyć życie dwóm swoim kolegom z którymi zdobywała Annapurnę. Problem w tym, że choć ciała potencjalnych ofiar zostały podobno poddane autopsji przez Nepalczyków to – nie wiadomo, czemu – pozostały w górach. Dziwne. Wyniki sekcji wskazują jednoznacznie na zab&oa...\nOpinie o książce - Kontratyp\nPrzeczytane:2019-01-23, Ocena: 6, Przeczytałam, 12 książek 2018, 26 książek 2018, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2018 roku, 52 książki 2018, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu, 26 książek 2019, 52 książki 2019, 12 książek 2019, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2019 roku,\nKlimat górskich wypraw i zdobywania nieosiągalnych szczytów oraz kryminalna intryga w którą zostaje wplątana rodzina znanej pani awokat powoduje że kolejna sprawa nie jest tak przewidywalna i prosta na jaką wygląda. Dosknałe rozegranie i uknucie niewyorażalnego scenariusza oraz postawa adwokat ryzykującej własne życie aby uniewinnić swoją klientkę doprowadzają do zaskakujcego zakończenia. Powieeść trzymająca w napięciu nie pozwala czytelnikowi odłożyć książki ani na chwile.\nOcena: 5, Przeczytałem, 52 książki 2018,\nKolejna część Mroza, którą pochłonęłam w dwa dni i kolejna, która po sobie zostawiła taki niedosyt, że już chce więcej! ?\nPo pierwsze mamy tutaj oczywiście niezawodną, ciętą i zabawną Chyłkę, której po prostu nie da się nie polubić! Po drugie ŚWIETNA historia i jestem zachwycona wpleceniem w nią Himalajów! Aż mam ochotę wziąć się na książki podróżników i sama udać się na jakiś szczyt. I po trzecie ZAKOŃCZENIE! Wcześniej w recenzjach już przeczytałam, że na stronie 503 zrobimy wielkie WOW. I nie mogłam się oderwać i wiedziałam, że jak najszybciej muszę dojść do tej strony i.... wbija w fotel! ? Ostatnie strony były według mnie jeszcze mocniejsze i już teraz i natychmiast chce wziąć w ręce tom 9! Wiele osób zarzuca tej części, że jest za mocno fikcyjna, że nikt nie puściłby laika w Himalaje, że wszystko zabrnęło trochę za daleko. A co ja na to? Przecież to tylko książka! A jak wciąga mnie od początku do końca, a na finiszu nokautuje to ja jestem na TAK! Uważajcie tylko jak zaczniecie ją czytać, bo ciężko się od niej oderwać !\nPrzeczytane:2018-09-24, Ocena: 5, Przeczytałam,\n„Kontratyp” Remigiusza Mroza to kolejna odsłona przygód duetu prawniczego: Joanny Chyłki i Kordiana Oryńskiego. Podeszłam do niej trochę nieufnie, bo poprzedni tom mnie odrobinę rozczarował i bałam się, że kolejna część będzie słabsza. Niepotrzebnie! Remigiusz Mróz daje nam świetną historię, a Chyłka nareszcie jest w 200% sobą (czyli chamowatą, arogancką, pewną siebie prawniczką, która idzie przez życie jak taran i niewiele może ją wyprowadzić z równowagi)! Na to czekałam.\nTym razem Chyłka i Oryński zostają zmuszeni do bronienia polskiej himalaistki, która została oskarżona o zabicie dwóch współtowarzyszy wyprawy na Annapurnę. Himalaistka nie należy do lubianych osób, narosło wokół niej mnóstwo kontrowersji i obrona kogoś takiego nie przysporzy kancelarii żadnych korzyści – jednak Joanna po prostu nie ma wyjścia. Musi przyjąć zlecenie (choć nie ma pojęcia, kto jest zleceniodawcą) i musi zrobić wszystko, żeby doprowadzić do uniewinnienia oskarżonej. Wszystko – a nawet więcej niż wszystko. W drodze do osiągnięcia celu będzie musiała pokonać swoje słabości i zmierzyć się z przeszkodami, jakich dotąd nie spotykała. Tym razem jej determinacja, pewność siebie i przebojowość mogą nie wystarczyć… Tym bardziej, że Klara Kabelis, której ma bronić, nie za bardzo pomaga swoim prawnikom… Kręci, lawiruje, kłamie.\n„Kontratyp” bardzo mi się podobał. Przede wszystkim dlatego, że Remigiusz Mróz wrócił do stylu z pierwszego tomu przygód pary prawników – dużo się dzieje, szybko zmienia się sytuacja, akcja pędzi momentami jak lawina w Himalajach. No i od razu na początku daje nam coś, na co czekali chyba wszyscy czytelnicy – oczywiście nie zamierzam zdradzić, co to takiego. Dowiadujemy się też trochę na temat początków pracy prawniczej Joanny Chyłki – i trzeba przyznać, że te początki to naprawdę mocny wątek!\nPodobało mi się także bardzo nawiązanie do sprawy himalaizmu – ostatnio było na ten temat bardzo głośno i Remigiusz Mróz wrzucił swoje zdanie do ogólnej dyskusji, udowadniając zarazem, że jest na bieżąco z najnowszymi wydarzeniami. Temat potraktował z właściwą sobie drobiazgowością – widać, że wiele o tym czytał i poznał problematykę z wielu punktów widzenia. To dodaje tej historii wiarygodności i pokazuje, że autor ma szacunek do czytelnika.\nOczywiście podobała mi się (jak zawsze) para bohaterów i ich potyczki słowne, które chyba weszły już do historii polskiej literatury (przyznam, co prawda, że miejscami mnie one nużyły, zwłaszcza te długie tyrady na temat muzyki…). Poczucie humoru, ciekawostki z różnych dziedzin życia: sztuki, polityki, religii, prawa, literatury, muzyki, showbiznesu – słowem – dostajemy w tym tomie wszystko, za co cenimy Remigiusza Mroza (i Joannę Chyłkę).\nMam nieco zastrzeżeń odnośnie prawdopodobieństwa opisanych zdarzeń – ale w końcu to jest powieść i nikt nie wymaga, żeby autor trzymał się realizmu ze wszystkich sił. Dzięki temu dostajemy sporo mocnych wrażeń, no i akcja dosłownie sięga szczytów. A zakończenie to już szczyt wszystkiego! Nic tylko czekać na kolejny tom – mam nadzieję, że jeszcze w tym roku…\nPodsumowując: tych, którzy lubią serię o Chyłce na pewno namawiać nie trzeba, bo sięgną po „Kontratyp” z zainteresowaniem i z pewnością nie zawiodą się. Ci, którzy Remigiusza Mroza nie trawią i uważają go za producenta taśmowych historii – mają szansę przekonać się, że autor potrafi budować wartką akcję, wprowadzać nagłe zwroty, utrzymywać dramaturgię i wodzić czytelnika na manowce. Myślę, że książka spodoba się miłośnikom kryminałów i zagadek prawniczych. I mam wrażenie, że nawet nie znając wcześniejszych tomów, można zacząć swoją przygodę z Chyłką od „Kontratypu” – to według mnie jedna z najlepszych części tego cyklu.\nPrzeczytane:2018-09-18, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2018 roku,\nRemigiusz Mróz to człowiek tysiąca pomysłów. Wystarczy podsunąć mu temat czy nawet jeden wyraz a on odda nam gotową fabułę. Tym razem słowem kluczowym był Nepal, a tematem przewodnim pewne wydarzenie z przeszłości, w które zamieszana była Chyłka. Autor jak zwykle poszedł po bandzie. Choć to dopiero moje drugie spotkanie z pisarzem, to mam podstawy by stwierdzić, że cała fala hejtu i morze krytyki, wylewanej niczym pomyje na głowę tego niezwykle płodnego autora, są jedynie oznaką ludzkiej zawiści. Remigiusz Mróz robi to co lubi i na co czytelnicy czekają. Daje nam rozrywkę przez duże R, książki, których fabuła zaskakuje i wzbudza skrajne uczucia od zafascynowania do rosnącego niedowierzania. Przyznam szczerze, że jeszcze nigdy nie płakałam czytając kryminał...aż do teraz. A do osób sentymentalnych raczej nie należę. W Himalajach, na stokach jednej z najniebezpieczniejszych gór świata, Annapurny, ginie grupa polskich wspinaczy. Pomimo szybkiej akcji ratunkowej nie udaje się ich odnaleźć. Kilka tygodni później, na granicy, zatrzymana zostaje Klara, jedna z uczestniczek ekspedycji. Kobieta jest ścigana przez policję. Zostaje przetransportowana do Polski, gdzie odpowiadać będzie przed sądem, za zabójstwo swoich towarzyszy. W całą sprawę wmanewrowana zostaje Joanna Chyłka, a to wszystko za sprawą jednego smsa. Pani adwokat sama będzie musiała wybrać się do Nepalu, w poszukiwaniu odpowiedzi na, pojawiające się jak grzyby po deszczu, pytania. Było to moje pierwsze spotkanie z Joanną Chyłką i jej przyjaciółmi z kancelarii, lecz z pewnością nie ostatnie. Wprost przeciwnie, mam sporo do nadgonienia, gdyż chcę z tego cyklu wycisnąć wszystko to co najlepsze, a bez znajomości poprzednich tomów mi się to nie uda. Joanna chyłka, Zordon, Kormak, mają przeszłość, której echa było czuć w tej książce. Autor często odwołuje się do wydarzeń z poprzednich książkach, i choć "Kontratyp" jak najbardziej można traktować jako samodzielną książkę, to w przypadku kiedy czytelnik chce dowiedzieć się czegoś o naszych bohaterach i tym, dlaczego znajdują się akurat na tym etapie swojego życia, to musi sięgnąć po poprzednie tomy. Ale nie jest to powód do smutku ponieważ, przeglądając recenzje utworów Remigiusza Mroza przychodzi nam na myśl tylko jedno zdanie : "tysiące czytelników nie mogą się mylić", i czeka mnie niezwykła, ekscytująca przygoda. Autor cyklu ze stołeczną prawniczką wie, czego oczekują odbiorcy, jaki styl lubią, jakie żarty do nich trafiają, co ich bawi a co wzrusza. Język, którego używa jest jak najbardziej współczesny, znany nam z ulicy, dzięki czemu przemawia do nas w sposób naturalny. Uwielbiałam czytać dialogi pomiędzy Chyłką i Zordonem, owszem zgadzam się z niektórymi recenzentami, że porównań i słownych przepychanek było nieco za dużo, jednak tworzyły one specyficzny klimat powieści. Autor garściami czerpie z popkultury, co świadczy o jego niesamowitej pamięci. Porównania i metafory, które są obecne na kartach książki to cytaty z filmów, książek, znane powiedzonka oraz satyryczne teksty rodem z filmów animowanych dla dzieci. Narracja jest lekka, łatwa i przyjemna lecz jednocześnie wzbudza emocje i gra na uczuciach czytelnika. Nie spodziewałam się, że zwykły kryminał, będzie w stanie sprawić, że łzy ciurkiem będą mi płynąć po policzkach. Jeśli mnie, już przy pierwszym spotkaniu z bohaterami, tak bardzo wzruszył ich los, to nie potrafię sobie wyobrazić jak niektóre nieszczęśliwe zwroty akcji przyjmą Ci, którzy towarzyszą Chyłce i spółce od lat. Nepal, kraj w którym rozgrywa się spora część akcji książki, to miejsce gdzie współczesność miesza się z praktykami rodem ze średniowiecza. Podczas lektury "Kontratypa" dowiedziałam się o tym kraju rzeczy, które wbiły mnie w oparcie fotela, zmusiły do pogłębienia wiedzy oraz stały się tematem dyskusji w gronie przyjaciół. Jedną z nich był chhaupadi czyli zwyczaj, który zakazuje kobiecie przekraczania progu domu, podczas menstruacji. Zmuszona jest do życia ze zwierzętami, bez jedzenia i picia. Panuje przekonanie, że wygnanie ma uchronić zarówno ją jak i jej bliskich, przed demonami. Nie może w tym czasie ani się uczyć, ani czytać. Nikt nie można jej dotknąć ani porozmawiać, gdyż jest nieczysta. Zdarzały się przypadki śmiertelne, kiedy ugryziona przez żmiję kobieta, nie otrzymała na czas pomocy. Choć kilka lat temu zmieniono prawo, i za stosowanie chhaupadi grozi kara więzienia, to w nepalskich wioskach nadal jest on praktykowany. Szacuje się, że około 19 procent kobiet jest nadal zamykanych w chatkach menstruacyjnych. Kolejnym tematem, mającym pośredni wpływ na fabułę książki, są kamlari czyli niewolnicza pomoc domowa. Przypomnę tutaj głośny przypadek 9-letniej Manjity Chaudhary, którą ojciec sprzedał, za równowartość 75 złotych za rok, pewnemu policjantowi. Po trzech latach niewoli, dziewczynka została wyzwolona przez aktywistów fundacji Nepal Youth Foundation. Szacuje się, że w całym kraju ponad 1000 dziewczynek, zmuszanych jest do niewolniczej pracy. Często są wykorzystywane seksualnie. Muszę przyznać, że czytałam z otwartymi ustami, nie mogąc się nadziwić ludzkiemu okrucieństwu. I to wszystko dzieje się w kraju gdzie 80 procent ludności to uśmiechnięci Hindusi. Takie praktyki kojarzą mi się z najsurowszym odłamem Islamu a nie tą pokojowo nastawioną do świata religią. Choć usługi kamlari zostały zakazane w 2006 roku, to osoby odpowiedzialne za ten proceder są bezkarne i trwa on w najlepsze. Właśnie w taką rzeczywistość wkracza warszawska pani prawnik. Kobieta wyzwolona, nie dająca sobie w kaszę dmuchać, odważna i zdesperowana. Jest przeciwieństwem zaszczutych, nepalskich kobiet, które są traktowane jak własność mężów i ojców. Nasza bohaterka próbuje zmierzyć się w walce z górą, która zabija jednego na trzech śmiałków. Czy jej się uda? Czy da się bez jakiegokolwiek treningu i przygotowania osiągnąć szczyt? Od razu widać, że autor zgłębił temat i zebrał materiał, który stał się punktem wyjścia dla całej fabuły. Poznajemy tutaj parę faktów z historii himalaizmu, przybliżone nam zostają sylwetki największych polskich wspinaczy. Autor daje nam posmakować czym jest choroba wysokościowa, jak sobie z nią radzić i jakie może mieć konsekwencje. Nie przypuszczam by Remigiusz Mróz, był członkiem ekspedycji na któryś ze szczytów Dachu Świata, jednak całość wyszła bardzo realistycznie. Potrafiłam uwierzyć, że właśnie tak czuje się człowiek przebywający na kilku tysiącach metrów. Przerażające. Remigiusz Mróz napisał książkę od której nie sposób jest się oderwać. Od pierwszego wejrzenia pokochałam naszych bohaterów, zarówno tych pierwszo jak i drugoplanowych. Joanna Chyłka wzbudziła mój niesłabnący podziw. Troszkę żal mi było Zordona, który jest przykładem typowego pantoflarza, który tylko czeka by to kobieta wybrała za niego danie w restauracji czy skarpetki do pracy. Choć w życiu realnym ten układ by mi działał na nerwy, tutaj tworzy mieszankę wprost wybuchową i składa się na swoisty folklor książki. Rozmowy dwójki głównych bohaterów to w większości zabawne kłótnie i słowne przepychanki, lecz nie sposób oprzeć się wrażeniu, że pomiędzy tą dwójką jest chemia i bezgraniczna miłość. Całe szczęście autor nie rozbuchał zbytnio tego tematu. Muszę przyznać, że jedynym co mi działało na nerwy i sprawiało, że przewracałam oczami, to iks piątka, BMW Joanny Chyłki. Zastanawiam się czy autor choć raz użył słowa samochód czy auto. Ciągle tylko iks piątka tu, iks piątka tam. Rozumiem, że nasza bohaterka miała słabość do tej super maszyny, jednak czasem odnosiłam wrażenie, że przeglądam folder reklamowy salonu. Moja kolejna randka z Remigiuszem Mrozem była jak najbardziej ekscytująca. Autor zabrał mnie aż na sam szczyt. Nieustająca akcja i jej zwroty, ciekawi bohaterowie i zabawne dialogi, wszystko to złożyło się w kompletną całość, którą czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem. No i to zupełnie zaskakujące zakończenie, które zupełnie zmieni rozkład sił w książce. Przypuszczam, że większość czytelników postanowi rozprawić się z tą powieścią za jednym posiedzeniem. Jeśli "Kontratyp" to Annapurna pisarskich możliwości autora to kolejny tom powinien być literackim Mount Everest. Tego właśnie Mrozowi życzę. A sama zamieniam się w słuch i zabieram się za słuchanie playlisty Zordona, do której link znajduje się na końcu książki.\nPrzeczytane:2018-09-18, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, Ulubione <3 ,\nW trakcie wyprawy na Annapurnę, dochodzi do śmierci dwóch polskich wspinaczy, przeżyć udaje się jedynie trzeciej uczestniczce wyprawy Klarze Kabelis. Po powrocie do Polski zostaje oskarżona o zabicie swoich dwóch towarzyszy.\nMiędzy czasie zostaje porwana siostrzenica Chyłki, porywacz żąda, by ta broniła Klary w sądzie.\nChyłka i Zordon nie tylko mają znaleźć dowody na niewinność oskarżonej, ale także prowadzą niebezpieczną grę z porywaczem.\n„Obserwując innych uczył się więcej o sobie niż o nich. Każda interakcja dawała mu coraz lepsze pojęcie o tym jak dalece odbiega od ogółu i jak wiele musiałby zrobić, żeby społeczeństwo go zaakceptowało. "(*¹)\nJak na Mroza przystało w akcji, jak i fabule dzieje się już dużo od samego początku, jednak obydwie te rzeczy mają stonowany przebieg.\nAutor spłata i rozdziela ze sobą wątki, jednak nie niszcząc spójności ich ze sobą.\nAkcja raz przyspiesza, raz zwalnia, wątki fabuły swoimi rozwinięciami zaskakują, a po załączeniu w całość dają efekt zaskoczenia.\nMróz jak zwykle zachwyca swoim stylem. Opisy dostarczają wielu szczegółów, budują klimat książki. Wciągają z niebywałą mocą do ostatniej kartki. Kroku jak zwykle dotrzymują im świetne dialogi. Jedyny minus, brak tłumaczeń niektórych hiszpańskich zwrotów, których używają bohaterowie.\nSZANTAŻYSTA / PORYWACZ\nTa postać jest według mnie fenomenalna. Od samego początku wyraźnie ją widać jej udział w fabule, choć jest dobrze zamaskowana , że nie sposób się domyślić, kim tak naprawdę jest.\nCHYŁKA I ZORDON\nJaka ta dwójka jest, to każdy wie, jednak razem tworzą niesamowitą mieszankę charakterów. Mimo odcinków, niezbyt pochlebnych komentarzy względem siebie, da się spostrzec, że tworzą kochającą się parę.\nZ sympatią do pozostałych postaci nie miałam problemu, choć trochę nie podobała mi się postać Klary. Brakowało mi w jej postaci więcej temperamentu, który mogłyby nadać jej większej wyrazistości.\n„-Gdzie rydwan ognia, Zordon? - powitała go." (*²)\n*Cytaty z książki Kontratyp autorstwa Remigiusza Mroza\n**cytat (*¹) Rozdział 1, strona 9\n***cytat (*²) Rozdział 11, strona 106\nPrzeczytane:2021-04-27, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2021, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021,\nPrzeczytane:2021-01-14, Ocena: 4, Przeczytałem, Mam, 52 książki 2021, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021,\nDość ciekawy wątek kryminalny jednak w pewnym momencie autor trochę przekoloryzował fabułę. Szczególnie, że każdy z nas kto śledzi informacje o wyprawach w Himalaje może sobie wyobrazić jak trudne warunki tam panują. I że do tego sportu trzeba mieć odpowiednie przygotowanie. Tutaj miałam wrażenie, że czytam o wyprawie w Tatry. Także książka wciągająca, ale miejscami mało realna.\nPrzeczytane:2021-01-04, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2021, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2021 roku, Przeczytaj tyle, ile masz wzrostu – edycja 2021,\nMiałam co najmniej kilkumiesięczny, może nawet blisko roczny odpoczynek od książek Remigiusza Mroza. Ale teraz w moje ręce trafił "Kontratyp". Opisana sytuacja ( mam na myśli wyprawę Chyłki w Himalaje) jest tak nierzeczywista, niedorzeczna, abstrakcyjna, wręcz absurdalna, że nawet prawdopodobna. Odwykłam już od ciętego języka Chyłki i jej słownych przepychanek z Zordonem. Dodatkowy plusik dodaję za ...zupełnie nieprzewidywalne zakończenie. Zakończenie, które wywołało u mnie natychmiastową chęć przeczytania kolejnej części. Szukam i polecam.\nPrzeczytane:2020-10-03, Ocena: 5, Przeczytałem, 52 książki 2020,\nChylke można czytać bez przerwy! Ona nigdy się nie nudzić. Polecam\nPrzeczytane:2020-08-31, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2020,\nTrzyletnia dziewczynka znika bez śladu z domku letniskowego bogatych rodziców. Alarm przez całą noc był włączony, a okna i drzwi zamknięte. Śledczy...\nOdważysz się wejść w przestępczy świat przedwojennej Warszawy? Były pięściarz, Ernest Wilmański, to człowiek bez przeszłości. Stracił wszystko, co miał...


Pojazd zastępczy - wypożyczenie\nUwzględniając oczekiwania poszkodowanych, RESO Europa Service rozpoczęła budowę sieci wypożyczalni samochodów oraz warsztatów naprawczych, w celu zapewnienia klientom możliwości skorzystania z usług najmu pojazdu zastępczego w przypadku likwidacji szkód zgłoszonych z ubezpieczenia OC ppm sprawcy.\nWspółpracujący z RESO partnerzy z obszaru wynajmu pojazdów zastępczych to ogólnopolskie renomowane wypożyczalnie.\nPoszkodowany jest każdorazowo informowany o możliwości wynajmu pojazdu zastępczego w sytuacji, gdy jego samochód posiada uszkodzenia uniemożliwiające bezpieczne poruszanie się pojazdem. Poszkodowany otrzymuje niezbędne warunki wynajmu pojazdu oraz kontakt do wybranej firmy posiadającej swój punkt na terenie miejsca zamieszkania poszkodowanego.\nRefundacja kosztów najmu pojazdu zastępczego z ubezpieczenia OC ppm sprawcy szkody może nastąpić, gdy z powodu szkody Poszkodowany nie mógł korzystać ze swojego pojazdu w takim zakresie, w jakim korzystałby z niego, gdyby szkody nie wyrządzono. W przypadku, gdy Poszkodowany wystąpi z roszczeniem związanym z wynajęciem pojazdu zastępczego, roszczenie takie jest rozpatrywane indywidualnie w odniesieniu do okoliczności danej sprawy, rodzaju szkody, tj. częściowa lub całkowita oraz toku likwidacji szkody. Wydatki poniesione na najem powinny być celowe i ekonomicznie uzasadnione. Poszkodowany może wynająć pojazd o zasadniczo podobnej klasie, co pojazd uszkodzony, według cen obowiązujących na danym rynku lokalnym. Zwrot kosztów najmu może mieć miejsce tylko w sytuacji, w której zaspokojenie potrzeb życiowych i konsumpcyjnych Poszkodowanego nie mogło nastąpić w inny racjonalny sposób niż przez najem pojazdu zastępczego.\nCzas najmu może obejmować:\n– w przypadku szkody częściowej: czas naprawy uszkodzonego pojazdu,\n– w przypadku szkody całkowitej: czas niezbędny do zakupu innego pojazdu.\nprotokół zdawczo-odbiorczy pojazdu zastępczego (jeśli był sporządzany) z zaznaczeniem jaki był jego przebieg w chwili wydania pojazdu, a jaki w chwili zdania pojazdu,\noryginał umowy cesji wierzytelności bądź kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem (jeśli taką umowę zawarto),\noryginał rachunku lub faktury za wynajem pojazdu zastępczego,\noświadczenia, czy poszkodowany posiada więcej niż jeden pojazd (w przypadku odpowiedzi twierdzącej należy udokumentować, że wszystkie pozostałe pojazdy były użytkowane i nie było możliwości korzystania z nich w trakcie naprawy uszkodzonego pojazdu).\nW razie konieczności najmu pojazdu zastępczego Poszkodowany powinien powiadomić BALCIA o takim fakcie. Poniżej podajemy dane kontaktowe wypożyczalni współpracujących z BALCIA, posiadających sieć wypożyczalni w całej Polsce (kliknij w logo, aby przejść do strony):\n99 rent Sp. z o.o.\nTel.: 22 264 40 10\nTel.: 505 600 314\nW przypadku nieskorzystania z powyższej oferty BALCIA i udokumentowania poniesienia wyższych kosztów wynajmu w wybranej przez poszkodowanego indywidualnie wypożyczalni, koszty te zostaną zwrócone do poziomu oferty BALCIA według poniższej tabeli, przedstawiającej akceptowalne przez BALCIA stawki maksymalne za dany segment pojazdu (ceny podane w wartości netto):\nC+ (kombi Toyota Auris, Toyota Corolla, Opel Astra, Hyundai I30)\nC PREMIUM (BMW 118I)\nD+ (kombi Hyundai I40, Skoda Octavia, Toyota Avensis)\nM VAN (Peugeot Partner, Opel Combo)\nM7 (7 osobowy)\nM9 (9 osobowy)\nD SUV (VOLVO XC90, BMW X5)


Ponidzie i Etiopia z Elżbietą Dzikowską.\nKolejne spotkanie podróżnicze z cyklu ,, Biblioteczne spotkania z podróżnikami" z Elżbietą Dzikowską przyciągnęło dużo osób w Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej w Busku –Zdroju popołudniem dnia 5 kwietna 2016r. To za sprawą popularności jaką zasłużenie cieszy się historyk sztuki, sinolog i podróżniczka. Bohaterkę spotkania czytelnicy kojarzą także z kultowym telewizyjnym programem podróżniczym ,, Pieprz i wanilia", który prowadziła wspólnie z mężem Tony Halikiem.\nElżbieta Dzikowska zwiedziła niemal cały świat docierając do wielu odległych krajów i zakątków. Z podróży przywozi mnóstwo wrażeń, zdjęć i pamiątek, które przeznaczyła dla Muzeum Podróżników w Toruniu. Wrażeniami z podróży dzieli się na spotkaniach z czytelnikami, a także na trwale umieszcza je w swoich książkach – albumach.\nWybitna podróżniczka skupia się nie tylko na dalekich podróżach ale swoją uwagę przekierowuje także na Polskę. Album ,, Moje Ponidzie" wydany przez Wydawnictwo Bernardinum, w którym Pani Elżbieta ukazuje piękno naszego regionu ogłoszono najlepszym albumem na Tour Salonie, który odbył się w Poznaniu w dniach 15-17 października 2015 r.\nTematem dzisiejszego spotkania była Etiopia, choć nie tylko. Kraj, gdzie jeszcze dużo lokalnych obyczajów i tradycji przetrwało niezmienionych do dzisiejszych czasów. Choć poznanie tych tradycji wymagało wiele trudu, aby dotrzeć do zagubionych gdzieś wiosek., gdzie żyją ludzie ubrani w kozie skóry, koraliki i bransoletki. Uwagę przyciągają portrety kobiet, mężczyzn i dzieci. Te fotografie prezentują niezwykłą tradycję jaką jest zwyczaj noszenia przez kobiety w dolnej wardze ceramicznej okrągłej płytki, która ma ozdobny charakter i której wielkość świadczy o atrakcyjności kobiety z plemienia Mursi. Wkładają płytkę w momencie kiedy chcą się pokazać natomiast normalnie chodzą ze zwieszoną wargą. Widok nie jest interesujący, a wręcz odstrasza.\nKażde zdjęcie, a nawet nieudana próba jego zrobienia musi być zapłacona. Zrobienie zdjęcia bez zezwolenia tubylców jest niemożliwe.\nPo spotkaniu czytelnicy zaopatrzeni w świeżo zakupione książki autorstwa Elżbiety Dzikowskiej pospieszyli tłumnie po autografy. Nie brakowało również chętnych do zrobienia sobie pamiątkowego zdjęcia ze słynną podróżniczką.\nSpotkanie z Elżbietą Dzikowską której życiową pasją jest sztuka, fotografia i podróże, a znakiem rozpoznawczym uśmiech i duża biżuteria przysporzyło jego uczestnikom dużo radości.


Poetka, w Instytucie Mikołowskim wydała tom wierszy Jeszcze się tu pokręcę (IM, 2010),\nnominowany do Literackiej Nagrody Nike 2011.\nChłopcy z drogówki pokazują mi przejście\ndla pieszych. Wiem gdzie są pasy, ale\nodsuwam je; szykuję się do skoku na drugi\nbrzeg ulicy. Stopa wsparta na krawężniku\n– pochylona, obliczam odległość.\nChłopcy w myślach liczą ze mną, grożą palcem;\nod tygodnia mamy próby odpornościowe.\nTo taka mała obsesja, Janku. Patrz, tam\nstoi budka z popcornem, pachnie\nna kilometr, a ja bym chciała bez kolejki.\nPogasły wszystkie światła, nie mam świateł\nwcale, na popcorn nie mam i co ze mną będzie,\nJanku? Tutaj pusty chodnik i ja taka\nrozmemłana. Tabletki przestały pilnować,\na na czczo – coś ciągnie do krawędzi,\nkaże iść tam, gdzie nie można się zmieścić.\nGdybyś mnie wtedy przeniósł na tamtą stronę,\nnie musiałbyś dzisiaj warczeć, a ja się ulatniać.\nI tak mi teraz wstyd, bo ty się wstydzisz\nza mnie. Ale czy można coś z tym zrobić?\nTo już nie na moją głowę.\nFragment wywiadu z autorką nt. książki "Jeszcze się tutaj pokręcę":\n1. O czym jest pani książka?\nJej akcja rozgrywa się głównie na planecie Ziemia. Jak wszystkim wiadomo, prawdopodobnie tylko tu dzieje się życie, które pozwala się dotknąć i posmakować. Przechadzam się po tym świecie i gadam na głos, czasem podsłuchuję i próbuję się uporać z tym, co mnie wytrąca z rytmu. Mnie i innych obywateli tego świata.\n2. Jak pani sobie wyobraża swojego czytelnika?\nJako osoba mająca na swoim koncie trzy wstrząsy mózgu, mam wrażenie, że mój czytelnik idealny to ktoś, kto potyka się na równej drodze, a bez trudu pokonuje wyboje, nawet wtedy, gdy musi nad nimi przefrunąć. A poważnie: taki ktoś, jeśli już wszedł czy włamał się do moich wierszy, powinien mnie usłyszeć i dać temu wyraz. Bez względu na to, czy jest mu ze mną po drodze, czy nie.\n3. Jaka jest najważniejsza książka w pani życiu?\nJest jedna, od której jestem uzależniona - to "Jesień w Pekinie" Borisa Viana. Groteska, czarny humor i absurd, z pozoru niemożliwy do przyswojenia, ale we mnie wzmacnia pewność, że to wszystko się działo naprawdę. Wierzę tej książce. Albo zwariowałam. Nie szkodzi. Napisałam kiedyś, że paranoja daje czasem trochę szczęścia, choć zdarza się, że boli.\n4. Za żadną cenę nie chciałabym pisać jak...\nKtokolwiek inny. Lepiej czy gorzej, szukam własnego języka, staram się stawiać kroki, omijając pozostawione wcześniej ślady. Jeszcze nie wiem, jak to się skończy, ale z ryzykantami łączy mnie dość bliskie pokrewieństwo.\n(Gazeta Wyborcza, 15.07.2011)


Pierwsza dama PO o niszczeniu budżetu przez PiS\n"Dzisiaj Platforma Obywatelska mówi: niszczycie ten budżet, to przynajmniej niszczcie go w sposób sprawiedliwy, dając wszystkim dzieciom, nie dzielcie tych polskich dzieci na lepsze i gorsze!" - perorowała Ewa Kopacz, ...\n500+ wchodzi w życie!\n1. W ostatni piątek Senat przyjął bez poprawek tzw. program 500+ i w związku z tym ustawa znalazła się już wczoraj na biurku prezydenta, w następnym tygodniu zostanie zapewne podpisana ...\n- Żałuję, że ten program nie wszedł wcześniej, kiedy kobiety z wyżu demograficznego rodziły dzieci – mówił w radiowej Trójce Henryk Kowalczyk. Gość "Salonu politycznego Trójki" przekonywał, że 500 złotych ...\n500+ to program rewolucyjny\nMarek Dłużniewski PRZEWODNIK KATOLICKI Program, który ma ruszyć w kwietniu, jest jak na polskie warunki czymś rewolucyjnym. Boomu demograficznego nie spowoduje, ale wielu małżeństwom ułatwi decyzję o kolejnym dziecku. Według ...\nNeumann: Nikt nigdy nie zlikwiduje już 500+\n"Zaproponujemy lepsze rozwiązanie od tego, co proponuje dzisiaj PiS. Bo dzisiaj PiS w tym swoim projekcie oszukuje milion 800 tys. rodzin" - powiedział Sławomir Neumann na antenie RMF FM. W ...\nOrdo Iuris: Program 500+ jest dobry, ale potrzeba poprawek\nInstytut na Rzecz Kultury Prawnej "Ordo Iuris" przedstawił analizę prawną projektu 500+. W ocenie Instytutu rzecz jest generalnie dobrym pomysłem i program realizacji jest zasadniczo dobrze pomyślany, choć kilka spraw ...\nProf. Zybertowicz: 500zł+ może powstrzymać implozję demograficzną\n"Dopiero kompleksowa zmiana, do której zdolny jest PiS, może uruchomić program, który jest w stanie zatrzymać implozję demograficzną" - powiedział w programie "Woronicza 17" prof. Andrzej Zybertowicz, toruński socjolog, doradca ...\nKto najbardziej martwi się o 500+?\n1. Kolejne kroki rządu związane z realizacją bardzo ważnego zobowiązania wyborczego czyli tzw. programu 500+ są pilnie śledzone przez dziennikarzy i media nieprzychylne Prawu i Sprawiedliwości. Wczoraj jako sensację podano ...\n500+ zdezaktywizuje kobiety i podwyższy odsetki kredytów\nRząd kaczystowski wycofuje się z realizacji programu 500+. Co gorsza, zamierza także zrealizować program 500+. O nowej zbrodni mówi Ministerstwo Prawdy. <<< POZNAJ W CAŁOŚCI TAJEMNICE OBJAWIEŃ FATIMSKICH!!! >>>\nProgram 500+ bez „Wielkiego Brata”\nUrzędnicy nie będą sprawdzać, czy rodzina dobrze wydaje środki z programu wypłaty 500 zł na dziecko – zapowiada Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. – Szanujemy autonomię rodziny – napisano ...\nTerlikowski: Kilka uwag o 500+ do wiceprzewodniczącego PE\nAby debata, także na temat 500+ była możliwa, trzeba wzajemnie się słuchać. I odpowiadać na pytania, a nie polemizować ze sformułowaniami, które nie padły, ale są wygodne do skrytykowania. Ze zdumieniem przeczytałem wczorajszy tekst wiceprzewodniczącego PE Ryszarda Czarneckiego. I to nie dlatego, że polemizował on ze mną, bo to rzecz godna polecenia, ale dlatego, że zabrał się za krytykowanie ...\nCo sądzisz o wypłacaniu 500 zł na dziecko? Napisz\nW ramach konsultacji społecznych związanych z programem 500+ rząd uruchamia adres mejlowy, gdzie można zostawiać uwagi związane z tą kwestią. Ten adres brzmi: [email protected] - Czekamy na uwagi, chcemy by ...\nW 2016 r. deficyt budżetowy wyniesie 2,8 proc. PKB, a wzrost gospodarczy – 3,8 proc; inflacja ma osiągnąć poziom 1,7 proc. - to zapowiedzi ministra finansów Pawła Szałamachy. - Budżet ...\nHenryk Kowalczy, przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, zapowiedział, że od 1. kwietnia ruszy wypłata pieniędzy w ramach programu Rodzina 500+. Kowalczyk mówił też, jakie będą zasady tego programu. "Przygotowany przez ...


Tuż przed Rajdem Polski: wywiad z Hubertem Ptaszkiem - Rajdy24.pl\nTuż przed Rajdem Polski: wywiad z Hubertem Ptaszkiem\nDodano 27 czerwca 2016, 20:30\nHubert Ptaszek to bez wątpienia wielka nadzieja polskich rajdów. Swoje pierwsze kroki stawiał w fordzie fiesta R2 na krajowym podwórku. Po latach startów w aucie przednionapędowym nadszedł czas na kategorię WRC2, gdzie wraz z Maćkiem Szczepaniakiem pokonuje najtrudniejsze rajdy świata. Celem na ten sezon jest zdobywanie doświadczenia, lecz polska załoga zdążyła już dwukrotnie stanąć na podium.\nKarol Nowicki: Hubert, jesteśmy już na półmetku sezonu, który jest jak dotąd największym wyzwaniem w twojej karierze. Powiedz, jak przez te pół roku zmieniłeś się jako kierowca.\nHubert Ptaszek: Przede wszystkim zmieniło się moje podejście do tego co robię. Startując w WRC2 nie mogę sobie niczego odpuścić. Wszystkie rzeczy są ważne i mogą mieć poważny wpływ na wynik.\nPrzyzwyczaiłeś się już do głosu Maćka w rajdówce?\nPraca z Maćkiem układa nam się bardzo dobrze. Po każdym rajdzie staramy się rozliczać- może nie do końca z tego, jaki osiągnęliśmy wynik, ale bardziej z tego, co działo się w rajdówce. W Meksyku i Argentynie stanęliśmy na podium, ale nie osiągnęliśmy tego przez szaleńcze tempo, lecz przez rozwagę. Maciek jest swego rodzaju encyklopedią. Start w Rajdzie Polski będzie jego setnym!\nCzy zmiana pilota oznacza także duże zmiany w twoim opisie?\nMaciek przede wszystkim wie, co się działo w latach poprzednich- gdzie i jakie załogi miały problemy. Czasami w opisie pojawiają się komendy typu „cztery prawy Nasser”. Słysząc takiego ”Nassera” od razu masz przed oczami filmik z Youtube’a i wiesz, co się działo, i co było przekombinowane. Widać, że to przynosi efekty. Opis, który stworzyłem z Maćkiem znacząco różni się od tego, który tworzyłem z Kamilem, dlatego też nie wystartowaliśmy razem, kiedy Maciek nie mógł przystąpić do rajdu ze względu na kontuzję.\nRobert Kubica powiedział kiedyś, że doświadczenie zdobyte w danym rajdzie zaowocuje dopiero, kiedy przyjedzie na niego za rok. Jak to wygląda u ciebie?\nWidać z rajdu na rajd, że nasze tempo jest coraz lepsze. Uważam, że cały czas jestem na etapie kształtowania się. Nie mam jakichś swoich nawyków z poprzednich lat, bo nie mam doświadczenia związanego z takimi autami i trasami. Z rajdu na rajd wprowadzamy nowe rzeczy. Uważam, że na tym etapie nasze tempo jest dobre. Nie chcemy jeszcze jechać tak szybko jak tylko możemy. W WRC łatwo jest sobie nabić guza.\nZnajdujesz się w dość nietypowej sytuacji, gdyż w jednym cyklu jeździsz dwoma różnymi samochodami obsługiwanymi przez dwa różne zespoły.\nTo dość skomplikowana sprawa. Przed sezonem mówiłem „a spoko, damy radę”, ale to nie jest takie proste. Mimo tego, że te auta są tej samej kategorii, to są zupełnie inne. Różnią się konstrukcją i zawieszeniem. Do każdego samochodu trzeba dostosować swój styl jazdy. Jest to trudne, ale pozwala mi to być kierowcą bardziej kompletnym, gdyż mogę się sprawdzić w różnych stylach jazdy.\nIle czasu zajmuje Ci przestawienie się z jednego auta na drugie?\nNa testach potrzebujemy kilku przejazdów… Auta naprawdę mocno się od siebie różnią. Począwszy od przycisków na tablicy rozdzielczej, kończąc na zupełnie innym zawieszeniu. Peugeota mamy na Ohlinsie, a Fabię na Reigerze, a to zupełnie inaczej pracuje. Jeśli chodzi o setup, Peugeot jest o wiele łatwiejszym autem. Fabia jest trudniejsza do ustawienia, ale kiedy wypracujesz już idealne nastawy, to to naprawdę fajnie działa. Jest to trudniejszy samochód, ale czy ktoś mówił, że będzie łatwo?\nMówi się, że Skoda ma mocniejszy silnik…\nTeż tak słyszałem. W Niemczech pojedziemy nową ewolucją Peugeota, która ma udoskonalony silnik. Czuję, że lepiej dogaduję się z Fabią, ale bez wsparcia Peugeot Slovakia nie mógłbym przejechać wszystkich czternastu rund.\nMówi się, że twój sezon w WRC2 nie jest jednorazową przygodą. Możesz nam już coś zdradzić?\nJeszcze za wcześnie, żeby o tym mówić, ale chciałbym zostać w WRC2. Uważam, że potrzebuję teraz dwóch, trzech lat spokojnej jazdy w tym cyklu, żeby coś z tego było. Wątpię jednak, że w przyszłym roku uda mi się przejechać wszystkie rundy tego cyklu.\nJak wyglądałby twój wymarzony oes?\nNa pewno byłby szybki. Szuter i skoki. Nazwisko zobowiązuje.\nTagi:Hubert Ptaszek, Maciej Szczepaniak, Mikołajki, Rajd Polski, Skoda, World Rally Championship, WRC, wywiad


Głogowski: Rano posłowie PiS składają wniosek o ustawę, wieczorem ją ściągają.\nGłogowski: Rano posłowie PiS-u składają wniosek o taką ustawę, wieczorem ją ściągają. Czekamy na to czy dzisiaj pani marszałek cokolwiek nam przedstawi. Czekamy na to czy dzisiaj pani marszałek cokolwiek nam przedstawi\n– Ja bym to poparł jeżeli się to pojawi. To już jest takie never ending story. Rano posłowie PiS-u składają wniosek o taką ustawę, wieczorem ją ściągają. Na pewno pracodawcy oczekują na takie rozwiązania. Obowiązkiem pracowników jest także dbać o zdrowie pracowników, co wynika z kodeksu pracy, a także o ich klientów, o taką organizację pracy żeby wszyscy nie zachorowali i żeby ci, którzy z niezrozumiałych powodów nie chcą się szczepić nie mieli kontaktu z klientami. Czekamy na to czy dzisiaj pani marszałek cokolwiek nam przedstawi – mówił poseł Koalicji Obywatelskiej Tomasz Głogowski, który był gościem Marcina Zasady w Rozmowie Dnia.\nrozmowa dnia marcin zasada rozmowa dnia radio piekary tomasz głogowski koalicja obywatelska


sandomierz.gosc.pl → Wiadomości z diecezji sandomierskiej → Znak czasu\nStalowa Wola, parafia Trójcy Przenajświętszej. Spotkanie założycielskie Męskiej Grupy.\nMęska Grupa św. Michała Archanioła zawiązała się w parafii Trójcy Przenajświętszej w Stalowej Woli. To panowie, dla których wartości takie, jak Bóg i rodzina, stanowią życiowy drogowskaz.\n27 lutego członkowie założyciele wspólnoty spotkali się na Eucharystii, by zawiązać ją przed Bogiem. Potem było formacyjne spotkanie w parafialnej kawiarence, któremu przewodniczył duchowy opiekun grupy ks. Piotr Dąbrowski. Uczestniczył też proboszcz ks. Mieczysław Kucel.\n- Pomysł zawiązania się grupy powstał jeszcze jesienią ubiegłego roku po obejrzeniu filmy "Siła modlitwy". Oglądaliśmy go wspólnie z grupą św. Andrzeja Boboli z Rzeszowa. Wtedy spontanicznie narodziła się potrzeba wspólnych spotkań, dzielenia się swoim życiem i wiarą. Osobiście odczytuję to jako znak czasu. Potem pojechaliśmy z rewizytą do Rzeszowa. Grupa św. Andrzeja Boboli bowiem organizowała Męski Różaniec. Po powrocie zapadła ostateczna decyzja - wspomina ks. Piotr.\nW pierwszą sobotę lutego stalowowolska Męska Grupa, jeszcze nieoficjalnie, zorganizowała pierwszy Męski Różaniec. Około 120 panów przeszło w skupieniu i modlitwie z parafii Trójcy Przenajświętszej do kościoła pw. Matki Bożej Królowej Polski. 7 marca, też w sobotę, o 16.15 drugi taki Różaniec uda się do parafii Opatrzności Bożej.\n- W przyszłości spotkania Męskiej Grupy to krótka konferencja oparta na Biblii, dyskusja, a potem rozmowy przy prostym, ale smacznym posiłku. Dziś będzie leczo - dodał opiekun grupy.\ndodane 27.02.2020 20:14


Dwugłowy kot | NovelTime\nRedakcja i korekta: Natalia Sobocińska | Grafika: Karolina Zagrajewska\nPochmurne niebo od południa zwiastowało opady deszczu.\nMichael wypełnił jedną czwartą szklanki Jackiem Daniel’sem, wrzucił dwie kostki lodu, wkroił plaster cytryny, a resztę zalał schłodzoną colą. Rozsiadł się wygodnie w fotelu i spojrzał na program nadawany w telewizji. Znowu leciały te durne bajki, które jeszcze rano oglądał jego syn, Frank.\nUpił łyk drinka i głośno westchnął. Smakował cudownie, niczym boski raj w wersji płynnej. Idealnie zmieszany, chłodny i jednocześnie lekko słodkawy, lecz pozostawiający namiastkę goryczy na języku. Michael wziął kolejny łyk, a jego gardło i żołądek rozgrzały się przyjemnie. To dobrze, bo za oknem niebo zostało przysłonięte przez jeszcze więcej ciemnych obłoków, a o blaszany dach zaczęły uderzać pierwsze bryłki bezlitosnego gradu.\nDo domu weszła Regina, żona Michaela.\n— Ale zimno… — mruknęła, po czym zaczęła pocierać zmarznięte ręce. Ubrana była w zielony płaszcz, a spod ciemnego kapelusza wynurzały się pasma blond włosów. W prawej dłoni trzymała reklamówkę z zakupami.\nEnergicznie wytarła glany o wycieraczkę, a następnie zwróciła się do Michaela:\n— Napaliłeś w kominku? — Rozejrzała się, wchodząc do salonu. Jej mąż milczał. — No oczywiście, że nie. Ale to nic takiego, skarbie. Widzę, że jesteś zmęczony. Ja napalę — burknęła.\nMichael wciąż siedział cicho. Przyglądał się żonie, jakby patrzył na pobudzonego kokainą narkomana. Regina krzątała się wszędzie. To wchodziła do kuchni i rozpakowywała torbę, to zaglądała do łazienki, aby umyć ręce. Nie zdjęła nawet butów. Ich dudnienie rozchodziło się echem po pomieszczeniu, jednak Michael z każdym łykiem słyszał je coraz słabiej. Zupełnie, jakby dochodziły z innego świata.\nZmrużył oczy. Jego puls zwolnił, a mężczyzna wyobraził sobie płynące rzeki krwi w żyłach, jak drobinki alkoholu docierają do nich i udomawiają się tam, aż do momentu, gdy człowiek trzeźwieje. Na twarzy wystąpił mu rumieniec, a usta wykrzywiły się w lekkim uśmieszku.\nAle mimo tego mozolnie podniósł się z fotela, a pustą szklankę chwycił w dłoń. Drink dość szybko na niego podziałał. Michael miał wrażenie, jakby latał, zamiast chodzić.\nNalał sobie kolejnego i ponownie rozsiadł się w fotelu. Oglądał Garfielda, słysząc, jak grad przybiera na sile. Po chwili przyszła do niego żona, tym razem w samych skarpetkach i rozsiadła się w drugim fotelu. Zaczęła trajkotać, jak to miała w zwyczaju, ale jej nie słuchał. Oglądał tylko zawziętego kota biegającego po ekranie w salonie, a ona trajkotała, trajkotała i trajkotała…\nZłapała pilniczek do paznokci, ale ani na moment nie zamykała jadaczki. Do czasu, kiedy za oknem trzasnął piorun. Podskoczyła, jakby ktoś niewidzialny szarpnął ją za włosy. Michael słuchał jej gadki ze sporym zapasem cierpliwości, nadal nie spuszczając oczu z Garfielda.\n— Nie wytrzymam… Jak możesz być taki spokojny? Przecież ta zołza… — zaczęła.\nMówiła coś o fryzjerze. A może o kosmetyczce? Nieważne. Dla Michaela nie miało to większego znaczenia.\nWiatr zakołysał domem, owijając go kokonem chłodnego wiatru. W rynnach Michael zlokalizował kiedyś malutkie otwory, których do tej pory nie zalepił, a kiedy zrywała się wichura, przez dziurki wlatywał wiatr i w okolicy roznosił się donośny świst. Nie potrafił zliczyć, ile razy Regina mówiła mu, aby w końcu się tym zajął, jednak zawsze kończyło się to identycznie – Michael zbywał jej słowa, po czym sięgał po szklankę. I tym razem nie było inaczej, gdyż z jej paplaniny udało mu się wyłapać narzekanie na denerwujący ją szum.\nWalnął następny piorun, gradobicie wzmogło się, a ona nadal nadawała, jakby przez dwadzieścia lat miała zaklejone usta i dopiero teraz odzyskała mowę. Ględziła o jakimś listonoszu. Chyba bardzo denerwował ją sposób, w jaki obchodził się z paczkami.\nBajkę zastąpiły reklamy. Jakiś facet zachwalał odmienioną wersję Pepsi, która miała być przełomem w 1994 roku. Michael wyłączył telewizor i wstał. Był zmęczony, ledwo łapał równowagę, a obraz przed nim rozmywał się, jakby na oczy nałożono mu jakiś efekt komputerowy.\n— Gdzie idziesz, skarbie? — zapytała Regina. Dalej piłowała paznokcie, a siedząc z podkulonymi nogami, wyglądała tak bezbronnie… i słabo. Michaelowi przeszło przez myśl, że bez niego Regina wpadłaby w depresję.\n— Do Franka. Chyba jeszcze nie śpi.\n— Ucałuj go ode mnie.\nMichael bez słowa ruszył przed siebie. Efekt komputerowy, jaki nałożył na niego Jack Daniel’s, jeszcze bardziej się wzmógł.\nKolejny huk piorunu. W salonie zamigotały żarówki. Wybiła dwudziesta.\nMężczyzna wszedł do pokoju syna. Nie zapalał światła, nie chciał go budzić. Frank spał, przykryty po sam nos, a w pomieszczeniu unosił się zapach waniliowej świeczki, wypalającej się wolno na regale.\nUważał, aby niczego nie strącić, a już w szczególności zdjęć szkolnych klasy Franka, oprawionych w ramki i zawieszonych na ścianie, na której oprócz nich widniały jeszcze medale i dyplomy. Jeden z nich głosił: „DYPLOM ZA UZYSKANIE NAJWYŻSZEJ ŚREDNIEJ ROCZNEJ WŚRÓD KLAS TRZECICH SZKOŁY PODSTAWOWEJ”, a niżej: „DLA FRANKA GOLDBERGA. GRATULUJEMY” i uśmiechnięta buźka.\nMichael, ilekroć wchodził do tego pokoju, z dumą i napływającymi łzami patrzył na wszystkie te osiągnięcia. Cieszył się, że jego syn nie rośnie na ojca – bezrobotnego alkoholika, poszkodowanego przez los. Michael bowiem miał chory kręgosłup, co wykluczało go z możliwości pracy fizycznej. Owszem, mógłby usiąść przy papierach, ale nie miał do tego kwalifikacji. W połowie liceum rzucił szkołę i zaczął stawiać domy razem ze swoim ojcem, który miał własną firmę.\nOtarł łzy rękawem swetra i sięgnął po kolejne osiągnięcie. Tym razem medal za wygranie mistrzostw międzyszkolnych w pływaniu. Kolejny, tym razem za najszybsze pokonanie dziesięciu kilometrów rowerem, latem 1993 roku.\n— Frank, jestem z ciebie tak cholernie dumny — powiedział bardziej do siebie niż do syna.\nPodszedł do okna, za którym pogoda bezlitośnie torturowała skupisko drzew. Mieszkali w małej chatce w lesie, do której dojechanie z miasta drogą między pachnącymi świerkami trwało około pół godziny. Jednak mieli tu spokój i to bardzo cenił sobie Michael. Chciał wychować Franka na łonie natury, z dala od trującego smogu i zgiełku. Stroniąc od niebezpiecznych ludzi, szukających towaru u każdego, kto wyda się na tyle podejrzany, by ów towar posiadać.\nUsiadł na krześle przy łóżku. Zawroty głowy ustąpiły miejsca rozpoczynającej się migrenie. Zmierzwił syna po krótkich blond włoskach i pocałował go w czoło. Wyczuł smród i nerwowo zarechotał.\n— Chyba znowu się spierdziałeś, Frank. — Nie przestawał mierzwić głowy syna. — Ale to nic nie szkodzi, każdy pierdzi. Nawet zwierzęta. Wiedziałeś o tym?\n— No tak… Po co się głupio pytam, skoro śpisz. — Pacnął się lekko w czoło i znowu zarechotał. — Tak strasznie jestem z ciebie dumny, synku. — Łzy napłynęły mu do oczu.\nSchylił się, a jego wzrok przykuła leżąca na nocnej szafce książka z opowieściami na dobranoc. Nie miała ilustracji na okładce, jedynie czerwony napis wyryty na samym środku. Brak autora, brak jakichkolwiek dodatkowych informacji. Rogi okładki były pozaginane i lekko wilgotne, ale mimo tego Michael chwycił ją i otworzył na pierwszej opowieści. Przez panującą w pomieszczeniu ciemność nie zdołał przeczytać ani słowa, więc zapalił lampkę stojącą na szafce. Wiązka światła przeszyła jego oczy okropnym bólem, a migrena jeszcze bardziej się nasiliła. Zamrugał kilkukrotnie, powoli dostrzegając litery.\n— Opowieść o dwugłowym kocie… hmm… Brzmi ciekawie. Co o tym sądzisz, Frank? — zapytał, lecz natychmiast sprostował: — Cholera, muszę przestać to robić.\nOdetchnął głęboko, wyprostował się, a w jego karku coś strzeliło. Wichura targała gałęziami na zewnątrz, a liście uderzały o okno z cichym szmerem. Grad nie ustępował.\nZ salonu dobiegł szum radia. Michael pomyślał, że Reginie znudziła się cisza. Z głośników po chwili popłynął Elvis ze swym hitem Can’t Help Falling in Love. Głos miał zniekształcony, a Regina śpiewała razem z nim.\n— Mamusia dobrze się bawi, co?\nNa jego ręce usiadła mucha i machnęła odnóżami. Michael strzepnął ją szybkim ruchem.\n— No dobra, lecimy… „A więc dawno, dawno temu żył sobie pewien mieszczanin” — zaczął, a po chwili ciągnął dalej: — „Jednak nie był on zwykłym mieszczaninem klasy średniej. Owszem, pracował, zajmował się swoim polem i słuchał rozkazów swojego władcy. Mimo tego wiele osób żywiło do niego szczerą odrazę, wręcz bało się tego mężczyzny, nazywając go istnym szatanem lub wampirem z piekła wyjętym. Niektórym dzieciom rodzice zabraniali patrzeć na mężczyznę”.\nPrzerwał i zerknął na syna. Spał, lecz jego klatka piersiowa się nie unosiła.\n— Słyszysz, Frank? Chłopcy tacy jak ty mieli zakaz patrzenia, fascynujące, prawda?\nNie otrzymał odpowiedzi. Spojrzał na kartkę i zauważył, jak kropelki słonych łez lądują na papierze. Zaszlochał, po czym wznowił czytanie.\n— „Ale mężczyzna ten lubił, wręcz uwielbiał koty i to wyróżniało go spośród innych. Mieszkał sam, nie miał rodziny ani przyjaciół. Poza hodowaniem bydła interesował się również gotowaniem, przez co niebawem otrzymał przezwisko wiedźmiarz, które w tamtych czasach miało stanowić odmianę damskiego odpowiednika określenia wiedźma. Mężczyzna tworzył wywary dla swoich władców, lecz ci, podejrzliwi w stosunku do wiedźmiarza, odmawiali, nazywając go oszustem. Wtedy mężczyzna zwykle się smucił, gdyż nikt mu nie ufał. A przecież nie wyglądał wcale groźnie – zbliżał się do sześćdziesiątki, miał siwe włosy, wychudzoną sylwetkę i może nieco zdeformowaną przez starość twarz”.\nW salonie Elvis skończył śpiewać, a po chwili wstąpił nieznany Michaelowi utwór Eltona Johna. Michael był zmuszony mówić głośniej, gdyż wichura zagłuszała nieco jego słowa.\n— „Gdy miasto nawiedziła zima, mężczyzna udoskonalił swój talent kulinarny do takiego stopnia, że władcy w końcu postanowili mu zaufać i zaczęli jadać jego potrawy. Na początku ze sporą dozą ostrożności konsumowali kawałek po kawałku, w obawie, że mężczyzna zechciał ich otruć, lecz nigdy do czegoś takiego nie doszło. Szlachta szybko przekonała się co do prawdziwości i szczerych chęci starca, przez co polecili mu, by przynosił więcej takich pyszności. Byli nim zachwyceni na tyle, że wymienili mu piec w domu na nowszy, aby kultura pracy stała się lepsza. I wtedy mężczyzna mógł wdrożyć plan, nad którym pracował całe życie. Z zawodu był alchemikiem, jednak mało osób o tym wiedziało. Pewnego dnia stworzył bestię”. O matko — podsumował Michael. — „Do kociołka wrzucił wszystkie potrzebne mu składniki, a następnie gotował całą noc. Rano jego oczy wyglądały, jakby ktoś mocno je podbił, lecz szczerbaty uśmiech nie znikał z jego twarzy. Otworzył kocioł, który buchnął gorącą parą, a ze środka ostrożnie wyjął potwora. Był nim czarny, dwugłowy kot, który żył i zachowywał się normalnie, lecz w środku zapieczętowanego miał samego demona, gotowego, by się przebudzić. Mężczyzna nadał mu imię Maraks, a następnie zaniósł go zadowolonym i wygłodniałym władcom na tacy, przykrytego pokrywką. Nieświadoma szlachta na widok niesionego pokarmu wyszczerzyła zęby, a gdy odkryła zawartość, wyskoczył z niej Maraks. Zjeżył sierść, jego oczy przybrały gniewny wyraz, zmieniając się w diabelskie, ciemnoczerwone ślepia, a ostre pazury wysunęły się, gotowe do walki. Szlachcice wrzasnęli, a następnie dwugłowy kot Maraks rozszarpał ich na śmierć, wznosząc frunące w powietrzu strzępy ich ubrań. Wiedźmiarz wybuchł gorzkim śmiechem, lecz pół godziny później nabito go na pal i spalono…”.\nKoniec. Michaelem wstrząsnął lodowaty dreszcz. Odłożył książkę, z zadowoleniem uznając, że migrena zaczęła ustępować. Chyba pora iść spać, pomyślał, wstając z krzesła.\n— Mam nadzieję, że się nie bałeś, Frank.\nZgasił lampkę i znów pocałował go w czoło, czując jego lodowatą skórę na ustach. Wyszedł z pokoju, w salonie zastając wolno tańczącą Reginę z kimś niewidzialnym. Gdy go dostrzegła, zapytała:\n— Co u niego?\n— Wszystko w porządku — odparł. — Ale chyba musimy go w końcu pochować, kochanie.\nRegina odpowiedziała mu krzywym uśmiechem.\nTags: Dwugłowy kotIgor Adamczyk\nAlexis Taylorin says:\nJuż po samym opisie spodziewałam się, że to będzie mocne, ale nie miałam pojęcia, że aż tak. Matko jedyna, ależ to było niesamowite! Zatkało mnie, naprawdę.\nMam nadzieję zobaczyć więcej dzieł tego autora, bo jest niesamowity 🙂


WOŚP na sportowo – Jastrzębie-Zdrój kopalnie pomysłów, pokłady możliwości\nWOŚP na sportowo - Jastrzębie-Zdrój\nW zdrowym ciele zdrowy duch – tym bardziej jeśli przez zdrowie można komuś pomóc. W tym celu została zorganizowana akcja charytatywna wspierająca 25. Finał WOŚP.\nZumba, czyli połączenie ćwiczeń i tańca staje się coraz bardziej popularna w Jastrzębiu-Zdroju. Podczas tegorocznego finału WOŚP w Szkole Podstawowej nr 6 będzie można poćwiczyć pod okiem profesjonalnych instruktorów. Od 15.00 do 15.30 zajęcia poprowadzi Sonia Kaczka z Kopalni Formy.\nNastępnie do rytmu poderwie przybyłych Grażyna Kapturska z Explozji Tańca.\nNa zakończenie, między 16.30 a 17.00 zajęcia poprowadzi instruktor Magdalena Procek z Fitness Club Zahir.\nPoprzedni wpis: Inspiracje w Epicentrum\nNastępny wpis: Prowadzenie organizacji pozarządowych – krok po kroku