Menadżer: Korobow musiał walczyć z Aleemem i niekompetentnymi sędziami - boks, forum, zobacz\nMenadżer: Korobow musiał walczyć z Aleemem i niekompetentnymi sędziami\n13-05-19, 17:57 #1 (permalink)\nWedle większości obserwatorów Matwiej Korobow (28-2-1, 14 KO) zasłużył w sobotę na zwycięstwo nad Immanuwelem Aleemem (18-1-2, 11 KO), ale Rosjanin dostał od sędziów jedynie remis. Co gorsze, po ogłoszeniu werdyktu Korobow przez chwilę triumfował, ale okazało się jednak, że sędzia Mark D'Atillio wypunktował jednak 95-95, a nie 96-95 jak pierwotnie odczytano. Menadżer Mike Borao jest zbulwersowany decyzją sędziów.\n- Trudno wygrać jednocześnie z młodym, zdeterminowanym przeciwnikiem i niekompetentnymi sędziami. Nie widziałem jeszcze powtórki, ale sędziowie chyba przegapili nokdaun. Korobow klarownie wygrał pierwszych sześć, siedem rund. PBC i Fox dobrze zajmują się Mattem i nie sądzę, że ten zmieniony werdykt świadczy, że coś uległo zmianie. Korobow wróci rychło na antenę FOX i mam nadzieję, że będzie to walka o tytuł. On zasłużył na pokaźny czek - uważa menadżer Mike Borao.\n13-05-19, 18:17 #2 (permalink)\nPierwsze 7 rund dla Korobowa i trzy ostatnie dla Aleema to dość oczywista punktacja. Szkoda mi Korobowa, bo został skrzywdzony. Tak sobie myślę, że mogłaby być jakaś presja na rewanż Korobowa z Jermallem, ale skoro Rosjanin tylko zremisował z Aleemem...\nA tak. BTW, o jakim nokdaunie przegapionym mówi Borao? Wprawdzie Aleem tam leżał, ale liczenia nie było i moim zdaniem zupełnie słusznie.\n13-05-19, 20:30 #3 (permalink)\nNokdaunu też sobie nie przypominam, ale Korobow wygrać powinien, choć w końcówce oddychał nogawkami. Szczególny niesmak wzbudza zmiana werdyktu po jego ogłoszeniu, co zawsze pachnie machlojkami. Korobow to dla mnie przykład boksera, który na zawodowstwie nie zrobił kariery na miarę swojego talentu. Częściowo ze swojej winy, ale w dużej mierze także przez promotorów. Pierwszych 6 lat jego kariery zupełnie zmarnowano, a i potem była ona prowadzona w bardzo chaotyczny sposób.\n« Robin Krasniqi stracił pas mistrza Europy | Hurd zamierza skorzystać z prawa do rewanżu z Williamsem »\nKorobow z Aleemem 11 maja w Fairfax Krystian Sander Newsy 4 29-03-19 15:53\nChavez Junior: Alvarez po raz pierwszy naprawdę będzie musiał walczyć Krystian Sander Newsy 4 16-03-17 20:50\nRoach: Floydowi kończą się rywale, będzie musiał walczyć z Pacquiao Andrzej Pastuszek Newsy 8 30-03-14 17:34


PRZEBUDOWA UL. KOSSAKA\nUmowę podpisali Burmistrz Barlinka Dariusz Zieliński oraz Wykonawca firma Madex Sp. z o.o. Waldemar Borowski. Zakres przebudowy obejmuje demontaż istniejącej nawierzchni jezdni, chodników oraz zjazdów. Naprawę sieci kanalizacji deszczowej, regulację infrastruktury drogowej tj. studnie kanalizacyjne, wodociągowe, telekomunikacyjne, a także wykonanie nowej nawierzchni: jezdni, chodników i zjazdów z kostki brukowej o łącznej powierzchni 1797 m2.\nW ramach pracy wykonana zostanie także sieć kanalizacji deszczowej ul. Kossaka. Przekazanie placu budowy Wykonawcy nastąpi 14.06.2019 r., a planowany termin zakończenia prac to 04.10.2019 r. Całkowity koszt inwestycji to: 853 842,52 zł brutto Inwestycja jest realizowana w całości ze środków Gminy.\nKasa w błoto ehh. Nie lepiej lepszą gwiazdę zaprosić na dni barlinka?\nPo co Kossaka remontować jak tam nikt prawie nie mieszka. *** Lepiej drogę na Ożar bo ostatnio (2tyg temu) złapałam tam gumę po wjeździe w dziure na drodze!!! Pozdrawiam\nNareszcie. Pan Burmistrz dotrzymuje słowa, brawo.\na gdzie Matejki\nPrzecież na tą inwestycje gmina miała 450 tys.zł, jak można tak szybko podpisać umowę gdzie wykonawca podał cenę prawie 90% wyższą, w takim tempie zadłużycie nasze miasto w ekspresowym czasie, podwyższacie podatki na każdym kroku, a pieniądze wydajecie bez jakiejkolwiek refleksji.\nGdyby się czytało WPF to by się wiedziało, że Chopina ma być robiona za rok. Daj palec a wezmą całą rękę. Ludzie by wszystko chcieli od razu. A skąd na to fundusze? Remont takiej ul. Chopina to przynajmniej 1 mln zł, a w obecnych realiach pewnie więcej. Budżet miasta nie jest z gumy.\nUlice Chopina lepiej byście wyremontowali a nie dziura na dziurze masakra przejechać tamtędy...\nDrogę na Ożar w końcu by zrobili, a nie.


Sasnal w ogródku\nZjawisko Sasnalomanii, które w ostatnich tygodniach przybrało rozmiary przerażające chyba samego artystę, nasila się. Nie można już otworzyć lodówki, by nie wyskoczył mały Sasnal. Popularność absolutnie zasłużona, bo Wilhelm świetnym malarzem jest i basta. To szaleństwo nie wystawia najlepszego świadectwa naszym krytykom sztuki, którzy prześcigają się obecnie w peanach na cześć artysty. Bo przecież Sasnal istnieje w środowisku od co najmniej 12 lat. W jego życiu nic się nie wydarzyło oprócz tego, że sprzedał jeden obraz („Samoloty") za granicą za 394 tys. USD. Suma robi wrażenie, lecz trudno ją traktować jako rzetelną ocenę jakości artystycznej. To pokazuje nasze kompleksy, jak bardzo sugerujemy się oceną innych. Można zapytać, ile takich nieodkrytych przez zachodnich marszandów „Samolotów" wisi jeszcze w polskich galeriach?\nSprawa ma dwa aspekty. Jeden społeczny: owo zjawisko zwróci uwagę na polską sztukę za granicą, ale też na polską sztukę w Polsce. Drugi dotyczy samego Sasnala. Powstała niewiarygodna koniunktura na jego prace. Dlatego radzę, by – wzorem Warhola – Wili podjął produkcję na skalę masową, np. gipsowych krasnali z własnym podpisem.


Asia White Kitchen: Florentynki\nGdy człowiek jest zabiegany i zamyślony, to często można popełnić błąd. Np wjeżdżając na skrzyżowanie, gdzie pierwszeństwo ma nadjeżdżający z prawej strony. Była lekka stłuczka, rozbity zderzak i wygięte koło. Na szczęście nic nikomu się nie stało. Na szczęście Pan, który miał pierwszeństwo był życzliwy i spokojny jak mnich. Na szczęście nikomu nic się nie stało, było tylko trochę strachu a strach jak wiadomo ma wielkie oczy. Jestem pełna nadziei że są w tym Świętym Mieście życzliwi ludzie, którzy nie krzyczą i nie pokazują środkowego palca widząc kobietę za kierownicą, która próbuje uciec ze skrzyżowania gdzie nie ma pierwszeństwa . Wiem, trochę się "zamotałam", ale takie poplątane mam ostatnio życie. Czekam na wakacje i na śliwki węgierki. Już chcę robić konfitury i gotować młode ziemniaki z koperkiem :)\npowidło truskawkowe, śliwkowe lub dżem morelowy (opcjonalnie)\nSiekamy mąkę z masłem i dodajemy resztę składników. Zagniatamy ciasto, zawijamy i chowamy do lodówki na 30 minut. Blachę wykładamy papierem do wypieków i wylepiamy ciastem. Nakłuwamy i wstawiamy do pieca rozgrzanego do 170 st.C. z termoobiegiem. Pieczemy ok 10-12 minut.\nCiepłe ciasto smarujemy dżemem.\nNa patelni lub rondelku (najlepiej z nieprzywierającym dnem) rozpuszczamy masło i dodajemy resztę składników czyli cukier i miód. Gdy wszystko się rozpuści dolewamy śmietankę a na koniec dodajemy płatki migdałowe. Mieszamy całość ok 5 minut.\nGotową masę rozsmarowujemy na kruchym cieście pokrytym dżemem. Wstawiamy całość do piekarnika i pieczemy jeszcze ok. 10 minut w 160-170 stopni C z termoobiegiem.\nGdy ciasto jest upieczone wyjmujemy z piekarnika i odstawiamy na kilka minut i kroimy ciepłe na dowolne kształty np na prostokąty.


VIVA LAS VEGAS – Viva Elvis! Viva Ann Margret i…przebój wysłany na Księżyc | ELVIS: Promised Land\nVIVA LAS VEGAS – Viva Elvis! Viva Ann Margret i…przebój wysłany na Księżyc\n- Viva Elvis! Viva Ann Margret!…i przebój wysłany na Księżyc –\nWśród wszystkich trzydziestu jeden fabularnych filmów z udziałem Elvisa Presley’a jest jeden, który darzę szczególnym sentymentem. I to nie ze względu na wyjątkowe piosenki, ciekawą fabułę, piękne plenery czy partnerujących piosenkarzowi aktorów (choć te wszystkie czynniki bez wątpienia przyczyniły się do olbrzymiego sukcesu filmu). „Viva Las Vegas” bo o tym filmie mowa był pierwszym filmem z udziałem Presley’a jaki kiedykolwiek zobaczyłem (kilka dni wcześniej oglądałem tylko emitowany chyba na TVP2 dokument „Wielkie występy Elvisa”). To była druga połowa lat dziewięćdziesiątych. Chodziłem jeszcze do szkoły podstawowej a na temat samego króla rock’n’rolla wiedziałem tylko tyle ile napisano w polskich kolorowych magazynach. „Viva Las Vegas” pokazano w polskiej telewizji publicznej o ile dobrze pamiętam z okazji dwudziestej rocznicy śmierci Presley’a. Na emisję komedii czekałem z olbrzymią niecierpliwością. Skrupulatnie zbierałem wszystkie wycinki z gazet i programów telewizyjnych informujących o filmie (mam je do dnia dzisiejszego). Sam film natomiast nagrałem na kasetę VHS (tak, to były jeszcze czasy kaset VHS i taśm magnetofonowych) by później oglądać go nawet kilka razy w miesiącu…\nFot. „Viva Las Vegas” był pierwszym filmem z udziałem Elvisa\njaki kiedykolwiek zobaczyłem. Prace do niego ruszyły równo\npięćdziesiąt lat temu…\nWówczas nie wiedziałem jeszcze, że obraz „Viva Las Vegas” był obok „Blue Hawaii” jednym z najpopularniejszych filmów z udziałem Elvisa Presley’a. Nie wiedziałem też, że w latach sześćdziesiątych (a szczególnie w okresie powstawania filmu) głośno było w mediach o rzekomym romansie pomiędzy Elvisem a partnerującą mu na ekranie Ann Margret. Nie wiedziałem też, że jedna ze scen z tego filmu podobno została wysłana… na Księżyc!\n„Viva Las Vegas” nakręcono dokładnie pięćdziesiąt lat temu, w roku 1963. Wiem, że może trudno będzie Wam w to uwierzyć ale napisanie tego artykułu odkładałem już od połowy ubiegłego roku. Mam nadzieję, że teraz uda mi się w sposób interesujący a przy tym w miarę dokładny przybliżyć historię „mojego pierwszego filmu” z Elvisem. Oto ona…\nSesję nagraniową ścieżki dźwiękowej do kolejnego, jubileuszowego, piętnastego filmu z udziałem Elvisa zorganizowano w Radio Recorders w Hollywood. Studio zarezerwowano na trzy dni, 9, 10 i 11 lipca 1963 roku (zaledwie sześć tygodni po sesji nagraniowej w Nashville). Do udziału w nagraniach zaproszono muzyków na stałe pracujących z Elvisem. Na gitarach zagrali: Scotty Moore, Billy Strange i Hilmer J ‘Tiny’ Timbler, na basie Bob Moore, na bębnach: D.J.Fontana i Murrey ‘Buddy’ Harman, na pianinie: Dudley Brooks i Floyd Cramer na organach Homer ‘Boots’ Randolph (kojarzony głównie z porywającymi solówkami na saksofonie) oraz na trąbce Oliver Mitchel. Dodatkowy wokal zapewnił zespół The Jordanaires w składzie Gordon Stoker, Neal Matthews, Hoyt Hawkins i Ray Walker. Nad przebiegiem nagrań czuwał inżynier dźwięku Dave Weichman oraz dyrektor muzyczny z wytwórni MGM, George Stoll. Według dokumentacji studyjnej pierwsze nagrania zostały dokonane kilka minut po godzinie siódmej wieczorem.\nPierwszy dzień prac nad muzyką do nowego filmu rozpoczęto od zarejestrowania kompozycji Billa Gianta, Berniego Bauma i Florence’a Kaye, „Night Life”.\nWielu biografów Elvisa zgodnie zauważa, że w roku 1963 zaczęły się pojawiać coraz większe kłopoty z zebraniem utworów na nowy album czy ścieżkę dźwiękową kolejnego filmu. Tempo pracy jakie narzucił wokaliście jego menedżer Pułkownik Parker i ‘Hollywood’ (w szerokim znaczeniu tego słowa) sprawiły, że kompozytorzy mieli coraz mniej czasu na napisanie nowych piosenek a osoby odpowiedzialne za zebranie utworów na daną sesję na ich skompletowanie. Poziom kompozycji był coraz słabszy a żeby zaspokoić popyt producenci zmuszeni byli posiłkować się coverami starych przebojów bądź utworami napisanymi przez najbliższych współpracowników Elvisa.\nFot. Piosenka „C’mon Everybody” była jedną z najlepszych w całej ścieżce dźwiękowej a scena, w której Elvis i Ann Margret wykonują ją wspólnie na scenie przeszła do historii.\n„Night Life” zostało napisane przez trzech autorów od kilku lat piszących dla Presley’a. Nie zachowało się jednak zbyt wiele materiałów obrazujących proces rejestrowania tej kompozycji. Do dzisiaj wydano zaledwie jedno alternatywne podejście (numer trzy), o którym Piers Beagley z Elvis Information Network pisze, że „Elvis wiedział, że to nie będzie master” (w pewnym momencie pomylił słowa piosenki ale pomimo to doprowadził je do końca). Wersję finałową jak wynika z dokumentacji zarejestrowano dopiero po czternastu próbach.\nNastępnym nagranym tego wieczora utworem było „C’mon Everybody” autorstwa Donalda Williama Roberta ‘Boba’ Johnstona, amerykańskiego producenta płytowego, który pod większością utworów podpisywał się nazwiskiem swojej żony – Joy Byers. Piosenka z pozoru łatwa przysporzyła muzykom sporo problemów podczas nagrania. Zespół poświęcił długie minuty na „zrozumienie trudnych odstępów” pomiędzy kolejnymi zwrotkami. Budowa utworu sprawiła, że niezbędne stało się znalezienie klucza (w tym przypadku określonej liczby uderzeń w bęben taktowy) dzięki któremu Elvis mógł w odpowiednim momencie wejść w nagranie ze swoim wokalem. Ostatecznie piosenkę nagrano po pięciu próbach (ostatnie opisano jako master) lecz jak możemy przeczytać we wspomnieniach z sesji Elvis nie był zadowolony z osiągniętego rezultatu (dał temu wyraz dzień później podczas nagrywania wersji filmowej). Po jednym z podejść (konkretnie trzecim) muzycy zaimprowizowali bluesowe zakończenie. Niestety, w dalszym procesie nagrywania z pomysłu tego zrezygnowano…\nJednym z autorów kolejnej piosenki był wieloletni współpracownik Elvisa i jego osobisty ochroniarz i przyjaciel – Red West (jego prawdziwe imię brzmi Robert Gene West). Utwór „If You Think I Don’t Need You” skomponował we współpracy z Joe Cooperem. Jak wspominał w jednym z wywiadów „próbowaliśmy zrobić coś w stylu Raya Charlesa”. Ich kompozycja pierwotnie nie powstała z myślą o Presley’u lecz o mającym się wkrótce ukazać na ekranach telewizorów w USA nowym programie muzycznym stacji ABC, „Shindig”.\nFot. Podczas nagrania „If You Think I Don’t Need You” Elvis i towarzyszący mu zespół świetnie się bawili. Piosenkę nagrano dopiero po kilkunastu próbach.\nSam Elvis poświęcił na zarejestrowanie tego utworu kilkadziesiąt minut. „Pierwsze podejście zostaje przerwane zaledwie po minucie, a Elvis wybucha śmiechem ‘Whoo, chwilę’”, relacjonuje Piers Bieagley w swojej recenzji. Pomimo iż już pierwsza próba brzmiała bardzo dobrze muzycy potrzebowali na nagranie „If You Think I Don’t Need You” aż trzynastu podejść (ostatnie zostaje dopiero opisane jako wersja master)! Przesłuchując jednak dosyć licznie zachowane materiały z przebiegu rejestracji tego utworu można odnieść wrażenie, że wszyscy obecni w studiu pomimo ciężkiej pracy świetnie się bawili podczas pracy nad kompozycją Reda Westa.\nPrawdopodobnie następną piosenką na liście przeznaczoną do nagrania tego wieczoru było „Viva Las Vegas” Doca Pomusa (a właściwie Jorome Solon Felder, bo tak brzmi jego prawdziwe nazwisko) i Morta Shumana. Do pracy nad nią przystąpiono tuż po skończeniu maratonu nad utworem „If You Think I Don’t Need You”. Autor książki „Lonely Avenue: The Unlikely Life and Times Of Doc Pomus”, Alex Halberstadt napisał w jednym ze swoich tekstów: „Doc napisał w swoim życiu ponad tysiąc piosenek, i pisał najróżniejsze rodzaje utworów. Mógł napisać piosenki, które były bardzo mroczne a mógł napisać piosenkę taką jak ‘Viva Las Vegas’, która była jakby dopasowana do indywidualnych potrzeb filmów z udziałem Elvisa”.\nJako ciekawostkę warto w tym miejscu wspomnieć, że Doc Pomus, który był autorem aż dwudziestu pięciu piosenek nagranych przez Elvisa nigdy się z nim nie spotkał. „Tylko rozmawiali ze sobą kilka minut przez telefon. Elvis zadzwonił do niego późną nocą by przekazać mu instrukcje dotyczące sesji nagraniowej na początku lat sześćdziesiątych. Doc nawet nie wiedział z kim rozmawiał” czytamy we wspomnieniach Josha Alana Friedmana. Kompozytor przez całe życie zabiegał o możliwość chociaż krótkiego spotkania z jednym ze swoich „najlepszych klientów”. W roku 1974 udał się do hotelu Hilton na konferencję prasową Elvisa, ale nie został na nią dopuszczony przez Pułkownika Parkera (z którym doskonale znał się z poprzednich lat). Wówczas poprosił o interwencję ojca piosenkarza Vernona, ten jednak odparł, że Elvis byłby na pewno bardzo szczęśliwy mogąc go poznać ale… właśnie opuścił hotel. Kolejne spotkanie udało się umówić dopiero trzy lata później, w 1977 roku. Niestety na tydzień przed datą umówionej wizyty… Elvis Presley zmarł.\nFot. Pierwsza wersja utworu „Viva Las Vegas” znacznie różniła się od dobrze wszystkim znanej z filmu i płyty wersji master.\nWracając jednak do utworu „Viva Las Vegas”… Nagrana tego wieczoru wersja czasami określana jest jako ‘akustyczna’ a w dokumentach z sesji figuruje jako ‘tryout’ czyli próba. Niezaprzeczalny jest jednak fakt, że pierwsze podejście do tego przeboju (niekompletne z resztą bo Elvis przerywa je tuż po drugim refrenie) bliższe jest oryginalnemu nagraniu z płyty demo (jest niemal jego kopią) dostarczonej do studia przez kompozytorów niż do późniejszej wersji master. „Kompletnie inne niż na singlu”, pisze Piers Bieagley w recenzji albumu „Silver Screen Stereo”, „z lekko brzmiącym pianinem i bez dynamicznej perkusji wydaje się być świetną wersją pod napisy końcowe filmu”. Nagranie w takiej postaci nigdy nie zostało jednak ukończone. Prace nad „Viva Las Vegas” odłożono na następny dzień. Około godziny piętnaście po czwartej nad ranem zakończono pierwszy dzień prac na ścieżką dźwiękową.\nPo godzinie jedenastej wieczorem zarządzono kilkudziesięciominutową przerwę. Jak wynika z dokumentów, do nagrań muzycy wrócili dopiero około północy. W tym czasie do zespołu dołączyła sekcja dęta w osobach Jamesa Zito (grającego na trąbce) oraz Herba Taylora i Randalla Millera grających na puzonach.\nFot. Scena z utworem „The Climb” zapisała się w historii. W filmie Elvisa po raz pierwszy (i ostatni) pojawił się czarny kwartet gospel. Piosenkę nagrał jednak George McFadden (z Jubille Four) z towarzyszeniem grupy The Jordanaires\nJednym z pierwszych nagranych utworów był „The Climb” („Wspinaczka”) Jerrego Leibera i Mike’a Stollera. Autorzy pierwszych książek sesjonograficznych (w tym nawet Ernst Jorgensen) poświęconych Elvisowi nie wspominali o tym nagraniu (lub robili to bardzo rzadko). Powodem tego był fakt, że piosenkę wykonuje nie Elvis lecz George McFadden (Georgie „Biggie” McFadden był jednym z współautorów utworu „Bosom Of Abraham” nagranego przez Elvisa w 1971 roku na potrzeby płyty „He Touched Me”) z kwartetu The Jubilee Four (znanym też pod nazwą The Forte Four). Piosenkę pierwotnie wylansowała grupa The Coasters. Ich wykonanie ukazało się we wrześniu 1962 roku na jednym z singli grupy.\nW różnych źródłach podaje się różną rolę jaką odegrał Presley podczas tworzenia studyjnej wersji „The Climb”. Jedne podają, że był jedynie producentem nagrania, a inne (i tych jest zdecydowana większość) sugerują, że wraz z grupą The Jordanaires stworzył tło wokalne dla McFaddena. Piosenkę nagrano po dziewięciu podejściach (chociaż w niektórych opisach sesji trzecia próba już opisywana jest jako ‘alternatywna wersja master’). Po latach krytycy muzyczni i fani doszukali się w tym nagraniu (a może przede wszystkim w scenie, w której utwór się pojawia) historycznego znaczenia. W filmie George McFadden pojawia się wraz ze swoją grupą gospel The Jubille Four. W jednym z komentarzy do tej sceny, do którego udało mi się dotrzeć wyczytałem, że „wykonanie tego przez Georg’a McFaddena i The Jubille Four w ‘Viva Las Vegas’ sprawia, że film ten jeszcze bardziej zapada w pamięć ponieważ jest to pozornie jedyna okazja do zobaczenia afro-amerykańskiego kwartetu gospel, który zaszczycił swoją obecnością film z udziałem Elvisa, razem ze swoim wyjątkowym muzycznym talentem”.\nHistoria następnego nagranego tej nocy utworu (choć bardziej poprawną formą byłoby napisanie utworów), podobnie jak w przypadku włoskiej „Santa Lucia” pochodziła sprzed niemal wieku. Medley lub mix dwóch kompozycji „Yellow Rose Of Texas” i „The Eyes Of Texas” bo o nim mowa, nagrano po dziewięciu próbach (przebieg prac nad tą kompozycją znamy jedynie z opisów w studyjnych dokumentach ponieważ pomimo licznych reedycji płyty „Viva Las Vegas” do dnia dzisiejszego nie wydano żadnej z tych prób, poza wersją master). Pierwszy z utworów składających się na ten mix został napisany w roku 1853 przez niejakiego (lub niejaką) J.K (ten inicjał to niestety wszystko co do dzisiaj wiadomo na temat autora tego nagrania). W okresie Wojny Secesyjnej „Yellow Rose Of Texas” („Żółta Róża z Teksasu”) stała się bardzo popularna za sprawą Generała Konfederatów, Johna Hooda. Z jego powodu tytułowy wers zamieniono na „The Gallant Hood Of Texas”. Pierwszy raz piosenkę zarejestrowano w studiu dopiero kilkadziesiąt lat później, w maju 1927 roku. Dokonał tego folkowy zespół Da Costa Woltz’s Southern Broadcasters. Ich wersja jednak znacznie różniła się od tej, którą znamy z wykonania Presley’a. Miała zupełnie inną melodię i aranżację (jak pisze David Neale w „The Roots Of Elvis”, było w niej więcej skrzypiec a nawet pojawiało się bandżo). Podobnie było w przypadku wersji nagranej w 1933 roku przez piosenkarza country, Gene’a Autry. Dopiero w roku 1955 Mitch Miller i jego orkiestra nagrali „Yellow Rose Of Texas” z taką muzyką (lecz wciąż z innym tekstem. Miller wciąż bazował na słowach utworu zapisanych w dziewiętnastowiecznym manuskrypcie) z jaką osiem lat później zrobił to Elvis Presley. Wykonanie Millera cieszyło się olbrzymią popularnością. W 1955 roku spędziło aż sześć tygodni na pierwszym miejscu listy przebojów Tygodnika Billboard (na tzw. ‘gorącej setce’). Rok później znalazło się w ścieżce dźwiękowej legendarnego filmu „Olbrzym” z udziałem Elizabeth Tylor i Jamesa Deana. Autorem tej nowej wersji był Don George.\nFot.W filmie „Viva Las Vegas” kreowany przez Elvisa Lucky Jackson trafia do wielu nocnych klubów w poszukiwaniu pięknej Rasty Martin. W jednym z lokali wykonuje wspaniały zestaw tradycyjnych pieśni na temat Texasu – „Yellow Rose Of Texas” i „The Eyes Of Texas”.\nNa potrzeby filmowego miksu Elvis zaśpiewał tylko dwie (pierwszą powtórzył) z czterech strof. Słowa żadnej z nich nie były w żaden sposób oparte na oryginalnym dziewiętnastowiecznym tekście.\nDrugi użyty w tym ‘zestawie’ utwór, „The Eyes Of Texas” był znacznie ‘młodszy’ od poprzedniego nagrania. Został napisany na początku XX wieku, w 1903 roku. Jego autorem był John Lang Sinclair (do stworzenia tej kompozycji miał go podobno namawiać Lewis Johnson). Muzyka do „The Eyes Of Texas” powstała na podstawie tradycyjnej amerykańskiej dziewiętnastowiecznej folkowej piosenki, „I’ve Been Working On The Railroad”. Według Davida Neala, pierwsze publiczne wykonanie utworu miało miejsce w Hancock Opera House w Austin w Teksasie. Pieśń zaprezentowała wówczas grupa Varsity Quartet, której towarzyszył sam autor, John Sinclair grający na bandżo. Kompozycja szybko zyskała olbrzymią popularność. W późniejszych latach wielu znakomitych artystów chętnie włączało ją do swojego repertuaru. Jednym z nich był m.in. Roy Orbison. Elvis w filmowym mixie zaśpiewał cały oryginalny tekst.\nFot. W skład ścieżki dźwiękowej „Viva Las Vegas” wchodziły dwie dziewiętnastowieczne kompozycje, „Santa Lucia” i medley tradycyjnych melodii poświęconych Texasowi\nNa zakończenie drugiego dnia sesji muzycy na kilka minut wrócili jeszcze do utworu „C’mon Everybody” (nagranego dzień wcześniej). Na chwilę przed rozpoczęciem pierwszej próby Elvis zwrócił się do zespołu: „nie dajmy temu usnąć” i zasugerował zmianę tempa piosenki (dając tym samym do zrozumienia, że nie jest zadowolony z poprzedniej wersji). Po krótkim falstarcie zagrano jedno kompletne podejście. Utwór zarejestrowano w nieco innej aranżacji niż poprzedniego wieczora – bardziej dynamicznie i w szybszym kluczu. Nagraną wersję opisano jako filmową wersję master (w dokumentach figurująca jako podejście numer siedem, ze względu na fakt, że podobnie jak w przypadku utworu „Viva Las Vegas” kontynuowano numerację z poprzedniego dnia).\nDrugi dzień nagrań muzyki do filmu „Viva Las Vegas” zakończył się około godziny pół do czwartej nad ranem. Dalsze nagrania kontynuowano po kilkugodzinnej przerwie.\nTrzeci dzień prac nad ścieżką dźwiękową do nowego filmu był wyjątkowy pod wieloma względami. Po pierwsze dlatego, że sesję zwołano nie wieczorem (jak dotychczas. Przy wyborze godzin sesji głównie kierowano się tym, że Elvis wolał pracować w nocy) lecz popołudniu. Studio wynajęto na godzinę piętnastą. Ponadto do udziału w nagraniach zaproszono Ann Margret, sześć lat młodszą od Presley’a aktorkę, tancerkę i wokalistkę szwedzkiego pochodzenia (urodziła się w Sztokholmie). Margret w wieku ośmiu lat przeprowadziła się wraz z rodzicami do Stanów Zjednoczonych. Swoją muzyczną karierę rozpoczęła na początku lat sześćdziesiątych. Na jej debiutanckiej płycie „And Here She Is: An Margret!” z 1961 roku, zrealizowanej w Nashville dla wytwórni RCA, zagrało wielu muzyków związanych z Elvisem (m.in. Chet Atkins na gitarze i kwartet The Jordanaires jako wokal wspomagający). Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że Ann Margret na początku kariery nagrała także swoją wersję przeboju „Heartbreak Hotel”. To wydarzenie a także charakterystyczny, zmysłowy sposób śpiewania i utwory stylistycznie zbliżone do nagrań Presley’a sprawiły, że w niedługim czasie słuchacze zaczęli nazywać ją „żeńskim odpowiednikiem Elvisa”. Jej pierwsze poważne sukcesy przyszły wraz z kolejnym albumem (także z 1961 roku). Pochodząca z niego piosenka „I Just Don’t Understand” dotarła do szczytu listy przebojów tygodnika Billboard (Billboard Top 40) a następnie przez kolejnych sześć tygodni okupowała siedemnastą pozycję w zestawieniu Billboard Top 20. Singiel podobnie jak wszystkie jej poprzednie wydawnictwa wyprodukował współpracujący z Elvisem gitarzysta, Chet Atkins.\nFot. Piękna i utalentowana. Ann Margret była podobnie jak Elvis gwiazdą wytwórni RCA. Przez długi czas słuchacze nazywali ją nawet „żeńskim odpowiednikiem Elvisa”.\nRok 1961 okazał się dla piosenkarki przełomowy. Po sukcesach odnoszonych na rynku muzycznym przyszła kolej na karierę filmową. Próbne zdjęcia, które odbyły się w studiach wytwórni 20th Century Fox zaowocowały podpisaniem aż siedmioletniego kontraktu. Na ekranie zadebiutowała jeszcze w grudniu tego samego roku występując u boku znakomitej Betty Davis w filmie „Pocketful Of Miracles”. Do roku 1963 zagrała jeszcze w dwóch kolejnych produkcjach, „State Fair” (z 1962 roku) i „Bye Bye Birdie” (1963). „Viva Las Vegas” był jej czwartym filmem.\nOstatniego dnia prac nad ścieżką dźwiękową do powstającej właśnie komedii zdecydowano się doprowadzić do spotkania Elvisa i Ann Margret w studiu nagraniowym i zarejestrowania kilku duetów. W jednym z wywiadów aktorka wspominała pierwsze chwile w studiu nagraniowym i spotkanie z królem. „Elvis Presley, chciałbym Ci przedstawić cudowną młodą damę, Ann Margret” miał powiedzieć George Sidney reżyser filmu „Viva Las Vegas”. „Ann Margret, to jest Elvis Presley”. Po tych słowach jak sama przyznała wszystko inne przestało mieć znaczenie. „Wyciągnęłam swoją dłoń a on potrząsnął nią delikatnie”, opowiadała Margret. „Mogłam wtedy też zobaczyć ten sławny uśmiech Elvisa, biegnący z lewej strony, lekko zakrzywiony, ciepły i miły […] Nosił klasyczny garnitur i krawat i muszę powiedzieć, że wyglądał świetnie”, kontynuuje. „Ja ubrana byłam w dwurzędową białą marynarkę z trykotu i białą trykotową spódnicę w kształcie trapezu. Oboje wyglądaliśmy bardzo konserwatywnie i bardzo poprawnie. Nie wyglądaliśmy jakbyśmy mieli diabła w środku”, kwituje aktorka.\nFot. 11 lipca 1963. Reżyser George Sidney, Elvis i Ann Margret przeglądają teksty piosenek w studiu nagraniowym. Swoje pierwsze spotkanie z Presleyem aktorka wspominała przez wiele lat.\nPierwszym utworem, który wspólnie nagrali był „The Lady Loves Me”.\nPierwszym utworem, który wspólnie nagrali był „The Lady Loves Me” Sida Teppera i Roy’a C.Bennetta. W jednym z wywiadów, kompozytor Roy C.Bennett odpierając zarzut o niskim poziom niektórych filmowych piosenek stwierdził, że „uważaliśmy, że sceny (w scenariuszu do których pisali swoje kompozycje, przyp. autor) były zabawne i było wyzwaniem pisanie do nich”. Kompozycję „The Lady Loves Me” wskazał także jako tą, w której świadomie starali się z Sidem Tepperem (jako nieliczni z autorów piszących dla Presley’a) „zaszczepić poczucie humoru”. Jak wynika z zapisków studyjnych, piosenkę nagrano po dziesięciu podejściach. Na podstawie zachowanych i opublikowanych materiałów możemy stwierdzić, że podczas jej nagrywania w studiu panowała wspaniała atmosfera. Przed drugą, jeszcze zupełnie surową, próbą Elvis ćwicząc tekst przekręcał słowa piosenki powtarzając: „she loves my nose” („ona kocha mój nos”) na co Ann Margret wybucha śmiechem. Od samego początku słychać jednak jak oboje świetnie się uzupełniali podczas pracy w studiu. Przed jednym z ostatnich podejść możemy usłyszeć ich krótką rozmowę. „Co ja robię?”, pyta aktorka. „Dajesz mi wskazówkę”, odpowiada Elvis. Kilka minut później na taśmach była już zarejestrowana wersja master.\nFot. Trzeciego dnia nagrań w Radio Recorders Elvis i Ann Margret nagrali kilka doskonałych duetów.\nRównie sprawnie przebiegała praca nad kolejną kompozycją. Była nią „You’re The Boss” napisana przez Jerrego Leibera i Mike’a Stollera dla odnoszącej duże sukcesy w latach sześćdziesiątych czarnoskórej wokalistki LaVern Baker. Artystka swoją wersję nagrała w roku 1961 wspólnie z założycielem zespołu The Ravens, Jimmym Ricksem. Singiel z tym duetem dotarł do osiemdziesiątej pierwszej pozycji na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i figuruje jako jeden z najważniejszych w całym dorobku artystycznym LaVern Baker. Elvis i Ann Margret swoją wersję nagrali dopiero po szesnastu podejściach. Przez cały czas nagrywania piosenki doskonale się bawili co potwierdzają wydane materiały z sesji. Ich wersja była niezwykle zmysłowa i namiętna (wspaniale wchodzili sobie w słowa, mruczeli i wzdychali do siebie, niczym para kochanków).\nNastępnych długich kilkadziesiąt minut muzycy spędzili na nagrywaniu ballady „Today, Tomorrow And Forever” skomponowanej przez team w składzie Bill Giant, Bernie Baum i Florence Kaye. Ciekawostką jest bez wątpienia fakt, że utwór ten w świadomości fanów przez wiele lat funkcjonował jedynie jako solowe nagranie Presley’a. Mało kto zdawał sobie sprawę z faktu, że ostatniego dnia prac nad ścieżką dźwiękową do „Viva Las Vegas” Elvis wykonał je w duecie z Ann Margret. Na jego upublicznienie zdecydowano się dopiero w połowie lat osiemdziesiątych. Nieznana dotychczas nikomu wersja miała ukazać się w roku 1984 na zestawie „A Golden Celebration” ale jak pisze Keith Flynn na swojej stronie internetowej, okazało się, że taśma z nagraniem zniknęła – została zgubiona bądź skradziona. Wydano ją dopiero osiem lat później na jednej z płyt wchodzących w skład boxu „Today, Tomorrow & Forever”. W dołączonej do płyt książce Collin Escott pisał o „Today, Tomorrow & Forever”: „z trzech duetów dwa zostały wycofane z filmu (także ten) a jeden wydany jako solowe wykonanie. Uznawany do niedawna za zaginiony duet ‘Today, Tomorrow & Forever’ ma tutaj swoją premierę”.\n„Oprócz pianina w MGM Soundstage (do spotkania obu gwiazd doszło podczas sesji nagraniowej, która odbywała się Studio B w Radio Recorders w Hollywood. Nie wiadomo dlaczego aktorka wskazała na studio MGM, przyp. autor) gdzie ja i Elvis się poznaliśmy nie było niczego”, wspominała Ann Margret na łamach jednej ze swoich książek. „W tle kręciło się kilku jego ‘chłopaków’, którzy czujnie obserwowali swojego szefa. Wkrótce stało się to rytuałem do którego przestałam przywiązywać uwagę”, pisała. W takiej scenerii powstał kolejny duet. Nagrany po dwóch podejściach. Pierwszą próbę Elvis przerwał sam po tym jak nie odnalazł się w melodii. „Przepraszam, powinienem był. To wystarczy”, słyszymy z jego ust po krótkim falstarcie. Tuż po nim nastąpiły już dwie kompletne próby, z których ostatnia została opisana jako master take.\nNastępnie, jak wynika z dokumentów, zarejestrowano cztery instrumentalne podejścia (wraz z tłem wokalnym) tej nastrojowej ballady (w opisie sesji ponownie znajdziemy inny numer przy wersji master niż rzeczywisty numer podejścia a to ze względu na fakt, że podobnie jak w poprzednich omawianych przypadkach kontynuowano numerację z poprzedniej piosenki. Tak więc wersja master podkładu instrumentalnego figuruje w dokumentach jako podejście szóste, kontynuacja duetu). Keith Flynn sugeruje na swojej stronie, że podkłady te mogły powstać z myślą o filmowej wersji nagrania. Aranżacja tej wersji była niemal identyczna z tą opracowaną dla duetu.\n„Elvis nagrał dwie wersje: duet z Ann Margret i wersję solową na potrzeby EP ze ścieżką dźwiękową” pisał Collin Escott. I właśnie przy kolejnej, solowej próbie nagrania „Today, Tomorrow & Forever” nieznacznie zmieniło się opracowanie utworu.\nSolowa wersja była nieco szybsza od duetu. I prawdopodobnie tylko w pierwszym podejściu Elvis zaśpiewał ‘na żywo’. Pozostałe próby to już zabiegi czysto techniczne polegające na dopasowaniu dogranego przez Presley’a kilkadziesiąt minut później wokalu (zrobił to za dziesiątym podejściem) do odpowiednich ścieżek. Za alternatywną wersję master uznaje się podejście czwarte (prawdopodobnie wykorzystane w wersji filmowej). Za właściwy master take z kolei uznawana jest próba z numerem sześć (pozbawiona m.in. trzeciej zwrotki i jednego instrumentalnego ‘przejścia’).\nFot. Zdjęcia plenerowe do filmu „Viva Las Vegas” ruszyły w połowie lipca 1963 roku. Elvis i ekipa filmowa zatrzymali się w hotelu Sahara (na zdjęciu wykonanym w lipcu 1963 roku)\nZ zachowanych dokumentów z tej sesji nagraniowej, a także z jej opisów zamieszczanych na rozmaitych stronach internetowych (w tym m.in. Keitha Flynna) wynika, że na chwilę przed zarejestrowaniem wokalu do „Today, Tomorrow & Forever” Elvis przygotował także ścieżkę wokalną do włoskiej pieśni „Santa Lucia”. Jak wynika ze studyjnych zapisków zrobił to już za szóstym podejściem (wszystkie próby miały być kompletne).\nOstatni dzień nagrań zamknęła instrumentalna kompozycja „Bongo’s” zarejestrowana na potrzeby ścieżki dźwiękowej. Utworu jak dotąd nigdy nie wydano na żadnej z płyt poświęconych muzyce z „Viva Las Vegas” lecz wykorzystano go w samym filmie.\nTrzeci dzień prac nad ścieżką dźwiękową do czternastego filmu Elvisa Presley’a zakończył się kilkadziesiąt minut przed godziną pierwszą w nocy, około dwunastej czterdzieści. Wokaliści i muzycy udali się na zasłużony odpoczynek. Cztery dni później ruszyły zdjęcia do produkcji z udziałem Elvisa i Ann Margret.\n14 lipca 1963 roku cała ekipa filmowa, aktorzy, reżyserzy, producenci i wszyscy zaangażowani w produkcję „Viva Las Vegas” wyjechali do stolicy hazardu i rozrywki – Las Vegas. Po przyjeździe na miejsce zamieszkali w ekskluzywnym hotelu Sahara mieszczącym się przy 2535 Las Vegas Boulevard South. Na stronie examiner.com możemy odnaleźć informację mówiącą o tym, że piosenkarz podczas kręcenia filmu mieszkał w eleganckim apartamencie prezydenckim.\nNastępnego dnia, tj.15 lipca, padł pierwszy klaps na planie musicalu o roboczym tytule „The Lady Loves Me” („Ta pani mnie kocha”). Następnego dnia, tj.15 lipca, padł pierwszy klaps na planie musicalu o roboczym tytule „The Lady Loves Me” („Ta pani mnie kocha”). Była to historia Lucky Jacksona (w tej roli Elvis Presley), młodego kierowcy rajdowego, który przybywa do Las Vegas z zamiarem wzięcia udziału w organizowanym w mieście wyścigu samochodowym. Jego auto ma jednak poważną awarię i wymaga wymiany silnika. By zdobyć pieniądze Lucky udaje się do kasyna. Kierowca ma szczęście. Wygrywa. Niestety, w myśl starego powiedzenia „łatwo przyszło, łatwo poszło” pieniądze wygrane w ruletkę przepadają w pobliskim basenie podczas próby poderwania uroczej instruktorki pływania, Rusty Martin (w jej postać wcieliła się Ann Margret). Jackson nie poddaje się jednak i nie ma zamiaru wycofać się z udziału w Grand Prix. Podejmuje pracę jako kelner. Rozpoczyna się pełna zabawnych sytuacji, dobrych zdjęć i doskonałej muzyki w wykonaniu obu gwiazd romantyczna historia.\nAutorką scenariusza była Sally Benson, której największą popularność przyniósł film „Meet Me In St.Louis” z 1944 wyprodukowany przez wytwórnię MGM. Obraz oparty na publikowanych przez nią w latach 1941-1942 w amerykańskich gazetach historiach uznawany jest za jeden z najlepszych i najbardziej popularnych podczas całej Drugiej Wojny Światowej. Ponadto autorka znana jest m.in. ze współpracy z samym Alfredem Hichockiem. Za życia Benson otrzymała też m.in. nominację do Nagrody Akademii za scenariusz do filmu „Anna And The King Of Siam” z 1946 roku.\nObraz wyreżyserował George Sidney (był także producentem filmu wspólnie z Jackiem Cummingsem). „Viva Las Vegas” był jednym z jego ostatnich filmów nad którym pracował. Po nim nakręcił jeszcze tylko dwie produkcje, „The Swinger” w 1966 roku oraz „Half A Sixpence” w roku 1967. Swoją karierę rozpoczynał od roli asystenta reżysera w studiu Metro Goldwyn Mayer by w późniejszych latach z sukcesami pełnić rolę nie tylko doskonałego reżysera (wielokrotnie nominowanego i nagradzanego prestiżowymi nagrodami) ale także dyrektora/CEO w słynnym studiu filmów rysunkowych (które z resztą sam pomógł założyć) Hanna-Barbera Productions.\nFot. Cesare Danova i Elvis rywalizowali ze sobą\nnie tylko na torze wyścigowym lecz także w „wyścigu”\no serce pięknej instruktorki pływania.\nGłówne role w filmie zagrali Elvis i Ann Margret lecz oprócz nich na ekranie pojawiła się cała plejada znakomitych amerykańskich aktorów. Cesare Danova (a właściwie Cesare Deitinger. Pseudonim Cesare Danova przyjął pod koniec II Wojny Światowej występując na scenach w Rzymie), aktor urodzony we Włoszech, zagrał Hrabiego Elmo Mancini, przeciwnika Lucky’ego Jacksona w rajdzie samochodowym i… pretendenta do serca Rusty Martin. Zanim jednak aktor trafił do obsady „Viva Las Vegas” miał już na swoim koncie kilka znaczących ról, m.in. w produkcji „Don Giovanni” (bądź też „Don Juan”), w której zadebiutował w 1955 roku.\n„Najbardziej znany nieznany”. Tak zwykł o sobie mawiać Nicky Blair, odtwórca postaci Shorty’ego Fanswortha – doradcy i przyjaciela głównego bohatera. Aktor zagrał w ponad osiemdziesięciu filmach (głównie role drugoplanowe) i wystąpił w blisko stu programach telewizyjnych. W pamięci widzów zapisał się jednak jako znany hollywoodzki restaurator. Frank Sinatra, z którym Blair zagrał w filmie „Ocean’s Eleven” napisał na zdjęciu, które wisi na ścianie jego lokalu w Las Vegas takie słowa: „dla gwiazdy od jego ulubionego odtwórcy ról drugoplanowych”. Nicky Blair zmarł w wieku siedemdziesięciu lat w 1998 roku.\nPrzez kilka minut w filmie pojawił się też Jack Carter (Jack Chakrin), niezwykle popularny w latach pięćdziesiątych, sześćdziesiątych i siedemdziesiątych amerykański komik, gospodarz programów rozrywkowych i prawdziwa legenda telewizji. W filmie „Viva Las Vegas” zagrał samego siebie – prowadzącego koncert talentów, w którym wystąpili główni bohaterowie.\nZdjęcia plenerowe do nowego filmu powstawały od poniedziałku do soboty włącznie. „Do czasu aż ktoś nie odwiedził ‘planu w plenerze’ trudno było mu sobie wyobrazić, że ma on niewiele wspólnego z atrakcyjnością. Raczej jedynym słowem, które trafnie opisuje cały ten proces jest ‘praca’”, napisano na portalu Vegas.com. „Dla ponad dwustu aktorów, kamerzystów, statystów, charakteryzatorów, techników i innych specjalistów niezbędnych do tworzenia filmu dzień zaczynał się o szóstej rano. Praca. Praca. Praca. Co więcej, dzień nie kończył się po dwunastu godzinach. Z każdego dnia zdjęciowego nadawało się jakieś sześć minut. To tłumaczy dlaczego film „VivaLas Vegas” kosztował trzy miliony dolarów. Zdjęcia z każdego dnia były następnego dnia skrupulatnie przeglądane przez reżysera George’a Sidney’a i producenta Jacka Cummingsa na wypadek gdyby któraś ze scen wymagała powtórzenia. Wówczas można to było zrobić natychmiast i w ten sposób zapobiec kosztownemu powrotowi do Las Vegas po przyjeździe ekipy do Hollywood ”, czytamy dalej w relacji.\n„Kiedy rozpoczęła się praca nad filmem w Las Vegas Elvis był w doskonałej formie” wspominała Ann Margret. Pierwszego dnia zdjęć na plan filmowy został również zaproszony reporter magazynu McCall, który w swoim tekście tak relacjonował przebieg wydarzeń z prac nad filmem (jego uwadze nie uszedł fakt, że pomiędzy artystami była jakaś ‘chemia’ – coś więcej niż zwykła relacja łącząca aktorów podczas pracy nad filmem): „Elvis robi minę, potrząsa głową, miły gest, którego nie ma w scenariuszu, ale który zachwyca Ann Margret. Ona uśmiecha się i odwzajemnia jego gesty… Ilekroć Presley’a i Ann Margret łączy dialog ich role stają się czymś więcej niż tylko zwykłą rolą, którą mają zagrać. Elektryczność bijąca od tych dwojga jest wyczuwalna w powietrzu”. Dziennikarz zdecydował się więc zapytać młodą aktorkę czy oprócz zawodowych obowiązków coś jeszcze łączy ją ze słynnym piosenkarzem. Na pytanie czy planują randkę, Margret miała odpowiedzieć: „naprawdę nie mogę na to pytanie odpowiedzieć”.\nFot. Już pierwszego dnia zdjęć do filmu „Viva Las Vegas” dziennikarze\nzauważyli, że pomiędzy Elvisem a Ann-Margret jest coś więcej niż tylko\nPlotki o rzekomym romansie Elvisa i Ann Margret lotem błyskawicy rozeszły się po całym Hollywood. „Powód zmiany rzecznika studia na planie filmowym potwierdza, że budzący się romans był widoczny nawet dla przypadkowych obserwatorów”, zauważył portal Vegas.com. Także sama Ann Margret nie próbowała dementować tych rewelacji. W rozmowie z dziennikarzem magazynu McCall wyznała: „od pierwszego dnia, gdy tylko stanęliśmy wokół pianina by nagrać piosenki do filmu wiedzieliśmy, że to będzie coś poważnego”.\nZdjęcia plenerowe do „Viva Las Vegas” trwały jedenaście dni. Ujęcia do nowej produkcji powstawały m.in. w takich miejscach jak basen hotelu Flamingo, lotnisko McCarrana a także sala gimnastyczna Uniwerytetu Nevada (University of Nevada). W tym ostatnim nakręcono m.in. scenę z utworem „C’mon Everybody”. 23 lipca ekipa filmowców przeniosła się na jeden dzień na teren parkingu przy hotelu Sahara gdzie powstały sceny ze spektakularnym przejazdem głównych bohaterów na motorach.\nMotocykle z resztą były wielką pasją obu gwiazd w życiu prywatnym i stały się ich częstym tematem do rozmów. W wywiadzie udzielonym w roku 1981, a opublikowanym na łamach książki Petera Haininga, „Prywatne życie Elvisa”, Ann Margret wspominała: „jednym z moich ulubionych zajęć jest jeżdżenie na motorach. Jest to zainteresowanie, które podzielam z Elvisem odkąd się po raz pierwszy poznaliśmy podczas kręcenia ‘Viva Las Vegas’. Bo widzicie, to jest mój sposób odpoczywania. Nie palę ani nie piję ale za to jeżdżę na motorowerach. […]Kiedy zaczęłam pracować nad ‘Viva Las Vegas’ wiosną roku 1964 (Ann Margret myli się w tym wywiadzie. Wiosną 1964 roku miała miejsce premiera filmu a nie zdjęcia do niego, przyp. autor) miałam Hondę, ale zarówno Elvis jak i ja musieliśmy bardzo uważać w trakcie robienia zdjęć, bo gdy któreś z nas miało jakiś wypadek w tym czasie, byłoby to tragiczne dla naszego filmu”. W dalszej części rozmowy opowiadała: „odkąd zostaliśmy przyjaciółmi, Elvis często opowiadał mi o swoich motorach i samochodach, a ja zapytałam go co woli. – I motor i samochód może być frajdą – powiedział – Najpierw kupiłem samochód, ale potem zacząłem się zastanawiać co to takiego ten motor. Więc kupiłem sobie jeden – i co za przeżycie! Wiatr wieje Ci w twarz i możesz tak łatwo wykonywać manewry. Chociaż wydaje mi się, że samochód jest lepszy jeśli chodzi o komfort i bezpieczeństwo. Ale jest fajnie wskoczyć sobie na motocykl i pojechać gdzie oczy poniosą”. Elvis podobnie jak Ann Margret lubił wielogodzinne motorowe wypady na pustynię. Zabierał na nie tylko ludzi ze swojego najbliższego otoczenia (jednego dnia kupił dwanaście motocykli marki Triumph Bonnevilles, tak żeby każdy z jego przyjaciół miał na czym jeździć) i w ten sposób relaksował się i odreagowywał „napięcia powstałe podczas pracy”.\n24 lipca plan zdjęciowy został przeniesiony na teren jeziora Lake Mead Marina. To tam właśnie przez trzy kolejne dni Elvis i pozostała część grupy pracowali m.in. nad słynną sceną wyścigów samochodowych pokazaną w ostatnich minutach filmu (a przez wielu krytyków uznawaną za jedną z najlepiej sfilmowanych scen w tamtym okresie).\nFot. Elvis i Ann-Margret stanęli na ślubnym kobiercu tylko w filmie. Wielu fanów (i nie tylko) chciałoby żeby ta para także w życiu prywatnym tworzyła udany związek.\nNajbardziej znane ujęcia do filmu „Viva Las Vegas” zostały jednak nakręcone nie na torze wyścigowym a… w małym kościele na zachodzie miasta, w którym sfilmowano ślub głównych bohaterów. Ślubna fotografia Elvisa i Ann-Margret szybko obiegła prasę i co ciekawe, z czasem zaczęto wręcz mówić (szczególnie w środowiskach wielbicieli artysty), że to właśnie ta aktorka powinna zająć miejsce u boku słynnego piosenkarza. Zdanie podzielali to także ludzie z najbliższego otoczenia Elvisa. W wywiadzie, który miałem przyjemność przeprowadzić kilka tygodni temu z Martym Lackerem usłyszałem: „wielu z nas chciałoby żeby to ją poślubił zamiast Priscilli”.\nJako ciekawostkę warto w tym miejscu dodać, że kaplica, w której nakręcono scenę ślubu Elvisa i Ann-Margret wpisana jest do Krajowego Archiwum Miejsc Historycznych jako najstarszy budynek w Las Vegas. W kaplicy odbywały się zaślubiny wielu słynnych osób (nie tylko filmowych bohaterów lecz także prawdziwych osób) w tym m.in. Betty Grable („aktorki z nogami za milion dolarów”) i Harry’ego Jamesa.\n26 lipca padł ostatni klaps podczas zdjęć plenerowych w Las Vegas i następnego dnia ekipa filmowa była już w drodze do Los Angeles gdzie przez kolejne tygodnie kontynuowano prace nad filmem – teraz już w hollywoodzkich studiach. Po przyjeździe do Hollywood okazało się, że o romansie pomiędzy Elvisem a Ann- Margret jest już naprawdę głośno. O ich rzekomym związku pisały wszystkie gazety. Łącznie z prasą w Memphis. Memphis Press-Scimitar donosił w jednym ze swoich artykułów – „to wygląda na romans Presley’a”.\nTa wyjątkowa atmosfera towarzysząca powstawaniu nowego filmu wcale nie przeszkodziła w jego realizacji. Wręcz przeciwnie. Bardzo dobre relacje pomiędzy dwójką głównych aktorów przełożyły się sprawną i efektowną pracę. W swojej książce Ann-Margret wspominała jak wspólnie z Elvisem omawiali poszczególne sceny a czasem nawet opracowywali do nich choreografię. Jednym z takich momentów w filmie była sekwencja z piosenką „The Climb”. „Na planie Elvis i ja mieliśmy zawsze różne pomysły i pracowaliśmy używając szóstego zmysłu”, opowiadała Margret. „Pewnego dnia siedzieliśmy w mojej garderobie z choreografem Davidem Wintersem, który chciał omówić z nami pomysł na ruchy w piosence ‘Cheek To Cheek’ (Ann-Margret stworzyła tytuł używając pierwszych słów tekstu piosenki, przyp.autor). Puścił taśmę. Słuchaliśmy tego nagrania patrząc na siebie w poprzek pokoju i wpatrując się sobie nawzajem w oczy. Myśleliśmy. Nie powiedzieliśmy ani słowa. Nie mieliśmy żadnego pomysłu. ‘Możesz puścić to jeszcze raz?’, zapytał Elvis. Kiedy tylko muzyka zaczęła grać Elvis i ja zaczęliśmy się ruszać. Niczego wcześniej nie ćwiczyliśmy ale gdybyś nas wtedy widział nie wiedziałbyś że tak właśnie było. Przeszliśmy przez cały pokój, wpadając na meble i popychając je na boki. Krążyliśmy wokół siebie jak para zwierząt zamkniętych w klatce. W tym przypływie inwencji twórczej opracowaliśmy całą choreografię, wszystkie ruchy tak ‘ad hok’. Popatrzyliśmy później na Davida. ‘Wspaniale’ – powiedział. ‘Właśnie tak to zrobimy’”.\nScenę z utworami „The Climb” i „What’d I Say” kręcono przez dwa dni – od 4 do 5 września 1963 roku w nocnym klubie w Las Vegas (w pierwszej kolejności nakręcono sekwencję z utworem „The Climb” a następnie z „What’d I Say”). Ich nagranie poprzedziła sesja nagraniowa zorganizowana pośpiesznie pod koniec sierpnia w hollywoodzkim studiu Radio Recorders.\nFot. Scena z utworem „The Climb”. Według wspomnień Ann-Margret, Elvis i ona sami mieli opracować choreografię do tej piosenki w garderobie aktorki.\nW studiu nagraniowym (wizyta druga)\nW opisach tej konkretnej sesji zamieszczanych na łamach różnych książek czy magazynów poświęconych Elvisowi najczęściej powtarzanym słowem jest „pośpiech”. „Kiedy produkcja przekroczyła już zakładany budżet, Elvis powrócił do Radio Recorders by nagrać ‘What’d I Say’ do dodanej w ostatniej minucie sceny tanecznej”, czytamy w kalendarium zamieszczonym w broszurze dołączonej do reedycji płyty „Viva Las Vegas” (FTD Label).\nSesję zorganizowano 30 sierpnia 1963 roku (dwa dni wcześniej Ann-Margret nagrała do filmu „Appreciation” i „My Rival”) w studio B Radio Recorders w Hollywood w Kalifornii. Żaden ze znanych mi biografów Elvisa nie podaje jednak godziny o której rozpoczęto prace nad utworem.\nDo nagrań zaangażowano nowych muzyków. Większość z nich nigdy wcześniej nie pracowała z Elvisem. Na gitarach zagrali: Billy Strange, Alton Hendrickson i Glen Campbell, na basie Ray Siegel, na bębnach Frank Carlson, na pianinie Artie Kane, na saksofonie Steve Douglas a na perkusji Roy Hart. Wokalnie Elvisa wspierały aż dwa kwartety: The Jubilee Four (w składzie Bill Johnson, George McFadden, Jimmy Adams i Ted Brooks) oraz The Carol Lombard Quartet (Carol Lombard, Gwen Johnson, Jackie Ward i Marjorie Cranford). Nadzór nad prawidłowym przebiegiem nagrań sprawowali George Stoll (producent z wytwórni MGM) oraz Dave Weichman.\nJedyną zarejestrowaną tego dnia piosenką był cover wielkiego hitu Ray’a Charlesa z roku 1959, „What’d I Say”. Oryginalna wersja (której autorem był sam Ray Charles) powstała podczas jednego z koncertów muzyka w grudniu 1958 roku. Artysta występował wraz ze swoim zespołem w Brownsville w Pensylwanii. Jak wspominają jego biografowie, grupa wyczerpała cały przygotowany na tamtą noc repertuar na około dwanaście minut przed czasem. Wówczas Ray Charles miał powiedzieć, że nie zamierza się obijać i zaimprowizował na elektrycznym pianinie charakterystyczny wstęp, po którym zaczęli przyłączać się do niego kolejni muzycy (szczególnie instrumenty perkusyjne). Słysząc to wokalista zaczął ‘na poczekaniu’ wymyślać słowa piosenki. Łącząc elementy muzyki gospel, soulu i rythm’n’bluesa stworzył jeden z najważniejszych utworów w dziejach ówczesnej muzyki rozrywkowej (i jednocześnie jedną z najczęściej nagrywanych piosenek). Wkrótce piosenka została nagrana w studiu (Charles obiecał to podobno rozentuzjowanemu tłumowi w Brownsville) i wydana na płycie. Singiel z nagraniem ukazał się w roku 1959 i w szybkim czasie został pierwszą złotą płytą muzyka. W 2002 roku „What’d I Say” uplasowało się na dziesiątym miejscu w rankingu „500 Najlepszych Piosenek Wszechczasów” sporządzonym przez magazyn „Rolling Stone”.\nElvis swoją wersję nagrał po czterech próbach. Przed pierwszym podejściem (wydanym dopiero po wielu latach – w 2003 roku) słyszymy jak pyta: „masz pióro szefie? Potrzebuję pióra?”. Recenzując te alternatywne podejścia Piers Bieagley z Elvis Information Network pisze, że to „rzeczywiście brzmi jak party”. Na zakończenie pierwszej próby Presley intonuje kilka wersów starej, dziewiętnastowiecznej irlandzkiej pieśni, „When Irish Eyes Are Smiling”.\nFot. Prace nad „Viva Las Vegas” dobiegły końca w pierwszej połowie\nwrześnia 1963 roku. Większość tego czasu Elvis i ekipa filmowa spędziła\nJedenaście dni po sesji nagraniowej, 11 września 1963 roku padł ostatni klaps na planie filmu „Viva Las Vegas”. Zdjęcia do kolejnej komedii z udziałem Presley’a zakończyła kilkugodzinna sesja zdjęciowa z udziałem samego piosenkarza i Ann-Margret. Praca nad „Viva Las Vegas” trwała prawie dwa miesiące. W jednym z wywiadów Ann-Margret wyznała, że było to kilka naprawdę intensywnych tygodni („na planie mieliśmy bardzo mało czasu”).\nDecyzją wytwórni Metro Goldwyn Mayer premiera filmu „Viva Las Vegas” odbyła się dopiero wiosną 1964 roku. Wcześniej (w marcu 1964 roku) na ekrany kin skierowano nakręconą miesiąc po „Viva Las Vegas”, komedię „Kissin’ Cousins”. W ten sposób czternasty film z udziałem Presley’a pokazywany był w kinach jako jego jubileuszowa, piętnasta produkcja.\nFot. Singiel z piosenkami „Viva Las Vegas” i „What’d I Say” (RCA Victor 47-8360) ukazał się niespełna tydzień po amerykańskiej premierze filmu i był zapowiedzią albumu ze ścieżką dźwiękową.\nPremierowy pokaz odbył się w Nowym Jorku 20 kwietnia 1964. Musical zyskał bardzo dobre opinie krytyków i dziennikarzy. Zarówno magazyn Variety jak i The New York Times w recenzji z 20 maja zgodnie twierdziły, że sukces kasowy filmu zagwarantowało połączenie na ekranie dwóch utalentowanych gwiazd, Elvisa i Ann-Margret (choć recenzent z Variety miał pewne zastrzeżenia co do samego scenariusza, uważając opowiedzianą w filmie historię za ‘słabo rozwijającą się’) .\nPochlebne opinie nie przeszkodziły jednak przedstawicielom mediów w wyrażeniu poglądu, że coraz częściej filmy z udziałem Elvisa realizowane są według pewnej formuły. Howard Thompson z gazety The Times w jednym ze swoich artykułów na temat nowego obrazu króla rock’n’rolla napisał wprost, że „… Elvis w jego nowym pojeździe jest tak samo przyjemny jak i mało ważny jak deser bananowy. […] Do tej pory, po rockowych początkach formuła filmów z Presleyem się ustabilizowała i stała się cyklem muzycznych igraszek, niezwykle łatwych do przyjęcia”.\nNajwiększą jednak reklamą filmu „Viva Las Vegas” były nie jego recenzje lecz co pewien czas ukazujące się w prasie pogłoski o romansie Elvisa i Ann-Margret (i ich wspólne zdjęcia z restauracji czy nocnych klubów w Las Vegas). Na stronie australijskiego fanklubu piosenkarza możemy przeczytać nawet takie stwierdzenie: „rozgłos dotyczący romansu był spełnieniem marzeń dla producentów ‘Viva Las Vegas’”.\nOsiem dni po amerykańskiej premierze filmu do sklepów muzycznych trafił singiel promujący płytę ze ścieżką dźwiękową. Na stronie A zamieszczono piosenkę tytułową a na stronie B nagraną w ostatniej chwili „What’d I Say”. Album cieszył się dużym powodzeniem. Oba utwory dotarły do bardzo wysokich miejsc na listach przebojów („Viva Las Vegas” do pozycji numer dwadzieścia jeden a „What’d I Say” do miejsca dwudziestego dziewiątego w rankingu tygodnika Billboard).\nNieco ponad twa tygodnie później, 13 maja, RCA skierowała na rynek album extended play z piosenkami z filmu. Ku zaskoczeniu słuchaczy szefowie wytwórni zdecydowali się wydać tylko cztery z trzynastu nagranych utworów („If You Think I Don’t Need You”, „I Need Somebody To Lean On”, „C’mon Everybody” i „Today, Tomorrow And Forever”). Na płycie nie pojawił się żaden z trzech duetów Elvisa i Ann-Margret. Przez lata tłumaczono to konfliktem wewnątrz wytwórni dla której pracowały gwiazdy (pomimo iż Ann-Margret podobnie jak Elvis nagrywała dla RCA Records). W broszurze dołączonej do reedycji tej płyty czytamy tylko: „wraz ze zrealizowaniem EPki VIVA LAS VEGAS z czterema utworami, plany wydania LP ze ścieżką dźwiękową zostały odłożone na dobre. Tylko połowa z nagranych do filmu piosenek została zrealizowana a wśród opuszczonych nagrań znalazły się nawet trzy duety z Ann-Margret”.\nAlbum został bardzo negatywnie odebrany. Słuchacze nie kryli swojego rozczarowania decyzją zarządu wytwórni. W jednym z tekstów, na temat tej płyty na który natknąłem się pisząc ten artykuł spotkałem się nawet z opinią, że „RCA Records zostało skrytykowane za nieudolne obejście się z najlepszym zestawem piosenek jakie Elvis nagrał do filmu w ciągu ostatnich lat”. Wyniki na listach sprzedaży także nie były idealne i zdawały się potwierdzać powyższą opinię. „Viva Las Vegas” uplasowało się zaledwie na dziewięćdziesiątym drugim miejscu.\nFot. Piosenki z „Viva Las Vegas” uznawane są za jedne z najlepszych jakie Elvis ngrał do filmu. Pomimo to wytwórnia RCA nie zdecydowała się na wydanie longplaya ze ścieżką dźwiękową. Zamiast tego fani otrzymali album extended play z czterema piosenkami. EPkę „Viva Las Vegas” wydano w maju 1964 roku (RCA Victor EPA-4382)\nSłaby popyt na płytę nie miał jednak najmniejszego wpływu na spadek zainteresowania samym filmem. 17 czerwca 1964 roku nowa komedia z udziałem Presley’a trafiła do kin na całym świecie i po raz pierwszy zdecydowano się na zmianę tytułu. W Europie (szczególnie w Anglii) obraz „Viva Las Vegas” pokazywano jako „Love In Las Vegas” („Miłość w Las Vegas”). Wykorzystanie jednego z trzech tytułów roboczych komedii (pozostałe to „The Only Game In Town” czyli „Jedyna gra w mieście” oraz „The Only Girl In Town” – „Jedyna dziewczyna w mieście”) tłumaczono tym, że… brzmi po prostu bardziej romantycznie.\nEuropejscy wielbiciele Elvisa przyjęli jego nowy film bardzo ciepło. W londyńskim kinie Emphire Theatre położonym przy Leicester Square zorganizowano nawet specjalną promocję podczas jego pokazów. Widzowie mogli skorzystać ze specjalnie zainstalowanych w lobby telefonów w których puszczane były utwory ze ścieżki dźwiękowej „Love In Las Vegas”! Całą akcję reklamowano sloganem: „Za darmo! Podnieś ten telefon… Elvis śpiewa dla Ciebie!”.\nPrezes brytyjskiego fanklubu piosenkarza, Todd Slaughter, napisał na łamach swojej książki „The Elvis Archives”, że „Viva Las Vegas” był „jednym z najlepszych i najbardziej popularnych musicali Elvisa”. Wyraził także ubolewanie, że producenci nigdy później nie „połączyli” już Elvisa i Ann-Margret na ekranie.\nLeszek C.Strzeszewski z kolei w książce ELVIS pisał o „Viva Las Vegas” tak: „film miał żywe tempo, niezłe gagi, atrakcyjnie sfilmowaną scenę wyścigów samochodowych na pustyni oraz wspaniałe popisy wokalno-taneczne Elvisa i Ann. Jej talent i doskonała gra zdopingowały Presley’a do zaprezentowania wszystkich swoich umiejętności wokalnych. ‘Viva Las Vegas’ został entuzjastycznie przyjęty w Stanach i w Europie a krytycy określili go jako równie dobry co ‘Blue Hawaii’”. Na koniec swojej wypowiedzi autor podzielił opinię Slaughtera dotyczącą braku dalszych wspólnych występów Elvisa i Ann-Margret na ekranie.\nNa wyprodukowanie filmu przeznaczono milion dolarów. Honorarium Presley’a wyniosło pięćset tysięcy dolarów i połowę zysków z publikacji filmu. Choć liczby te wydają się być gigantyczne warto zaznaczyć, że cały budżet zwrócił się już niedługo po premierze. „Viva Las Vegas” w samych tylko Stanach Zjednoczonych zarobił ponad pięć milionów dolarów (5.125.00 $) a w Europie niemal dwa razy tyle (zyski z pokazów przyniosły 9.442.967 $).\nPo zakończeniu zdjęć do „Viva Las Vegas” Elvis i Ann-Margret nigdy więcej nie spotkali się na planie filmowym. Pozostali jednak przyjaciółmi. Piosenkarz do końca swojego życia, na każdą premierę filmu z jej udziałem wysyłał jej bukiet kwiatów w kształcie gitary. W swojej niedawnej wypowiedzi na jednym z portali społecznościowych, Billy Stanley, przyrodni brat artysty napisał: „Elvis kochał wiele kobiet w swoim życiu, każda była wyjątkowa i każda pozostawała w jego sercu i myślach aż do jego śmierci. Ale Ann-Margret była jedyna… Miłość, która się darzyli była magiczna… Mogłeś to zobaczyć w filmie ‘Viva Las Vegas’. Dużo o niej rozmawiał i robił to z uczuciem… Zobaczyłem chemię między nimi gdy pewnej nocy przyszedłem za kulisy w Vegas. Sposób w jaki na siebie patrzyli był wyjątkowy”.\nFilm „Viva Las Vegas” przeszedł do historii muzyki i kina. Za rolę w komedii Elvis i Ann-Margret zostali nominowani do nagrody Laurel Awards przyznawanej przez magazyn Motion Picture Exhibitor za najlepszą musicalową rolę męską i żeńską. W rankingu z roku 1965 oboje zajęli trzecie miejsce. Sam film natomiast uplasował się na wysokiej drugiej pozycji w kategorii ‘najlepszy musical’.\nWideo: Tak prezentował się oficjalny plakat\npromujący „Viva Las Vegas”. Kliknijcie na\nniego i obejrzycie oficjalny zwiastun filmu.\nKilka lat później natomiast nośnik wideo zawierający scenę z utworem „C’mon Everybody” został zabrany na Księżyc podczas jednej z amerykańskich misji kosmicznych. Żaden z amerykańskich filmów, a tym bardziej żaden z pozostałych filmów z udziałem Elvisa nigdy nie doczekał się takiego wyróżnienia.


Lunatik AIR 360 - test i recenzja | OneTech\nDruga beta iPadOS 13.3 oraz iOS 13.3 dostępna do pobrania\nLunatik AIR 360 – test i recenzja\nJestem bardzo zadowolony z etui Lunatik FLAK dla iPhone’a 6 Plus, więc zdecydowałem się zamówić pokrowiec tego samego producenta dla iPhone’a 7.\nWłaśnie dlatego zdecydowałem się na zakup etui Lunatik Air 360, które jest dostępne dla obu wariantów siódemki.\nByłem zmuszony sprowadzić pokrowiec ze Stanów Zjednoczonych, jednak pierwszy zakup na eBay’u okazał się falstartem, ponieważ zamówiłem etui dla modelu 7 Plus, a nie regularnej siódemki. Na szczęście szybko skontaktowałem się ze sprzedawcą i anulowałem zamówienie, drugie podejście było tym właściwym i w końcu udało się zamówić pokrowiec w kolorze Volcanic Red. Na paczkę czekałem 10 dni od złożenia zamówienia, więc nie czekałem na nią zbyt długo, nawet gdybym musiał nie byłby to problem, bo miałem w zanadrzu inne pokrowce na iPhone’a 7.\nOpakowanie, w którym dostajemy etui jest otwierane od boku. Znajdziemy w nim wyłącznie etui w wybranym przez nas wcześniej kolorze i nic ponadto.\nNie spodziewałem się niczego więcej, więc nie dziwię się, że otrzymujemy jedynie zamówiony produkt.\nLunatik Air 360 jest w całości wykonany z poliwęglanu i zdecydowałem się na czarno-czerwony wariant kolorystyczny. Oznacza to, że całość etui jest czarna, a jedynie przyciski i dodatkowa ochrona występuje w kolorze czerwonym. Przyciski można wyciągnąć z poliwęglanowego szkieletu, ale nie polecam tego robić, ponieważ wgłębienie jest głębokie i ciężko się wtedy dostać do przycisku zasilania lub regulacji głośności. Dlatego najlepiej zostawić tę część w spokoju i używać jej tak jak należy.\nNa oddzielny akapit zasługuje dość innowacyjne podejście do używania przycisku wyciszenia. W większości etui mamy jedynie wgłębienie na przycisk, a producent pokrowca Air 360 zdecydował się na zastosowanie pokrętła wykonanego z tworzywa sztucznego. Pokrętło za każdym razem przełącza iPhone’a w stan wyciszenia lub go z niego wybudza, ani razu nie miałem z tym problemów i działa to bardzo dobrze. Obawiam się jednak, że w ciągu paru miesięcy pokrętło może się wyrobić i przestanie działać tak jak powinno. Raz nawet się odkształciło pomimo braku obecności iPhone’a 7 w kieszeni spodni.\nDostęp do wszystkich przycisków jest wzorcowy, nie miałem żadnych problemów z ich użytkowaniem podczas okresu testowego. Jedyne obawy budzi wspomniane przeze mnie pokrętło, choć to okaże się dopiero po paru miesiącach użytkowania.\nNa dolnej części pokrowca umieszczono wycięcia na głośnik, port Lightning i dodatkowy mikrofon. Do dwóch z nich nie mam zastrzeżeń, jednak problemem może okazać się wgłębienie na port ładowania. Problem w tym, że jest zbyt głębokie i trzeba mocno wcisnąć kabel, żeby dotarł do portu, podobnie jest z jego wyjęciem, znowu trzeba użyć siły. Na dłuższą metę może to oznaczać uszkodzenie portu Lightning lub kabla.\nTylna część została zarezerwowana na wcięcie dla aparatu głównego, diody doświetlającej i kolejnego mikrofonu. Jest ono na tyle szerokie, że nie miałem problemów podczas robienia zdjęć i nagrywania wideo. W tej części etui umieszczono również logotyp producenta i modelu pokrowca.\nJestem bardzo zadowolony z etui Lunatik Air 360. Do tej pory używałem praktycznie takich samych, a to wnosi lekki powiew świeżości. Wiadomo, że to tylko etui, ale pokrętło do sterowania trybem wyciszenia to świetne rozwiązanie, a czas pokaże czy moje obawy o jego uszkodzenie będą słuszne.\nWiększym problemem jest wgłębienie na port Lightning, właśnie przez nie ładowałem iPhone’a 7 bez etui. Podejrzewam, że z biegiem czasu port lub kabel zostaną uszkodzone.\nPoza wspomnianymi wadami ciężko zarzucić etui poważniejsze uchybienia, no może brak dostępności w Europie, ale to już czepianie się na siłę.\nApple etui dla iPhone lunatik etui Lunatik AIR 360 Lunatik AIR 360 Recenzja 3DMold


Styczeń 2015 – WroBlog\nMiesiąc: Styczeń 2015 (Page 1 of 21)\njerzy menkes, karol wasilewski, jan olaszek, współczesny nauczyciel, tim ferriss narzędzia tytanów, łochowski twitter, test diagnostyczny z matematyki po gimnazjum pdf, åsne seierstad, 365 dni książka chomikuj, kody do american conquest, drzwi do percepcji, maria cieślak, henry james portret damy, do młodych adam asnyk interpretacja, 365 dni mobi…\nDetektyw William Harton. zawieszony w obowiązkach policjant. po zakrapianej alkoholem nocy otrzymuje intratną propozycję odnalezienia starożytnego artefaktu. który w świetle nauki w ogóle nie powinien istnieć. Wraz z młodą archeolog. Oliwią Brzeską. jej bogatym protektorem. doktorem Moorem. oraz wieloma światowej sławy naukowcami wsiada do samolotu. który po niedługim locie spada na bezludną z pozoru wyspę. Hortonowi udaje się nawiązać kontakt ze światem. ale dowiaduje się. że ich samolot spadł tuż po starcie i nikt nie przeżył katastrofy. Kim zatem są rozbitkowie? Kto i po co sprowadził ich na wyspę?\nTwórca bestsellerowego Wojownika Rzymu powraca z serią. która zachwyci fanów George’a R.R. Martina i Bernarda Cornwella!\nWiosna 235 roku. Świt nad Renem. Niespodziewane. brutalne morderstwo dokonane na cesarzu Aleksandrze i jego matce kładzie kres dynastii Sewerów.\nPo raz pierwszy w historii rzymskiego imperium armia obwołuje cesarzem bohatera wojennego – Maksymina Traka. Kiedy bezlitosna wojna z barbarzyńcami na północy pochłania coraz więcej ludzi i pieniędzy. bunt oraz osobista tragedia doprowadzają cesarza do krwawej zemsty i… na skraj szaleństwa.\nŻelazo i rdza. powieść rozpoczynająca kolejny – po uznanym. bestsellerowym „Wojowniku Rzymu” – cykl Harry’ego Sidebottoma. ukazuje świat okrutny. pełen intryg. namiętn\nmodele komunikacji marketingowej, stanisław gołąb, książki bestsellery 2016, romans w orient expressie, intryga shen, badania przedmiotowe, nasz szkapa, forum intymne, córka gliniarza pdf, książka uprowadzona, amaryllis fox, egzorcysta za darmo, augustyn pelanowski książki, bg2 solucja, testy gimnazjalisty, ozimina berent, encyklopedia pwn książka pdf…\nmałgorzata j kursa, finanse ue, basia kosmal zdjęcia, ewaryst kowalczyk, zwroty po rosyjsku, norwid vade mecum, koniec z cukrzycą i otyłością, pozegnanie z afryk, miłośnik książek krzyżówka, suma wszystkich strachów online, cartland barbara, zrządzenie, historia magistra vitae, paris za zamkniętymi drzwiami, oddaj albo giń, zabujcze ciało, historia stanów zjednoczonych pdf, kolejne 365 dni audiobook, prison break: the conspiracy, gabinet luster…\n„Czasem to. co wydaje się końcem świata. jest dopiero jego początkiem”. Charlotte ma wszystko – pieniądze. pozycję zawodową i społeczną. uznanie. szczęśliwy związek. Wybiła się dzięki własnym zdolnościom i ciężkiej pracy. Lubi swoje życie i czuje się spełniona. Niespodziewana zdrada Ryana zupełnie wytrąca ją z równowagi. odbierając poczucie bezpieczeństwa i sensu. Ogromne cierpienie związane z utratą ukochanego mężczyzny zmusi ją do krytycznego spojrzenia na własną egzystencję i przewartościowania wielu spraw. Czy odnajdzie dawno utraconą wiarę w Boga? Czy pomaganie innym uleczy jej złamane serce? A może zdoła tego dokonać przystojny dostawca jedzenia z pobliskiej restauracji? Pełna autentycznych emocji opowieść o życiowych zakrętach. trudnych wyborach i niespodziankach. jakie niesie dla nas los.\nCzterdzieści tysięcy lat temu starły się dwie kosmiczne cywilizacje. a każda z nich reprezentowała potęgę niewyobrażalną dla współczesnego człowieka. Nie była to zwyczajna wojna. w której jedna ze stron miała zwyciężyć – przeciwnik miał zostać doszczętnie zniszczony. a wszelkie ślady jego obecności w Galaktyce. wszelkie pozostałości po niej. czy to czysto materialne. czy też duchowe. wypalone gorącym żelazem. Arnvallia została zatem obrócona w perzynę. a jej flota doszczętnie zniszczona już w dwunastym roku wojny. Imperialny okręt wojenny „Caelestis” wraz z niedobitkami floty stoczył swoją ostatnią walkę. ale nie było już nadziei na zwycięstwo. Pozostała tylko ucieczka i znalezienie schronienia. Mały świat na peryferiach i z dala od szlaków komunikacyjnych dawał pod\ntam gdzie nie sięga już cień, difficult words in polish-english translation, kora biografia, sprawdzian matematyka klasa 3, dylemat paris chomikuj, miś paddington kolorowanka, banished poradnik, wojciszke psychologia społeczna pdf, ppk w budżetówce, stowarzyszenie umarłych poetów książka pdf, wstep do psychoanalizy, andrzej kossakowski, droga dzikiego serca, mit sarmacki, rozwój lokalny i regionalny teoria i praktyka pdf, niepełnosprawność słuchowa, czasopismo dla mężczyzn, szklany tron 6, rynek sztuki w polsce…\nGłęboko poruszająca i pięknie napisana opowieść o kobietach. które postanowiły walczyć z dyskryminacją i niewolnictwem\nDolly i Tala – dwie siostry pochodzące z Filipin pracują w Singapurze jako pomoc w domach brytyjskich imigrantów. Mieszkają w pokoikach bez okien. usługują. sprzątają i wychowują dzieci swoich pracodawców. Są na każde zawołanie. Dolly zostawiła na Filipinach malutką córkę i żyje nadzieją. że kiedyś ją zobaczy. Tala jest niespokojnym duchem – pewnego dnia odkrywa popularnego wśród zamożnych mieszkańców metropolii bloga z poradami. jak traktować służące i jak wymusić na nich posłuszeństwo. Dziewczyna postanawia walczyć o prawa swoje i innych kobiet. Zakłada konkurencyjnego bloga z detalami opisującego okrutne traktowanie pomocy domowej.\nJak potoczą się losy dwóch sióstr? Czy zbuntowane służące odkryją. kto w internecie je szkaluje?\nWyraziste bohaterki. znakomita fabuła. a przede wszystkim sugestywny obraz codzienności – to największe zalety powieści Fiony Mitchell. Pokój służącej nie tylko bawi i wzrusza. ale też otwiera oczy na wiele wciąż nierozwiązanych problemów naszego świata.\nPasjonująca. Ta przejmująca powieść wydaje się niewesoła. ale są w niej momenty słoneczne i pełne humoru. Odmalowuje niezapomniany obraz realiów życia tych. którzy posiadają w nadmiarze i tych. którzy nie mają nic. Będziecie dopingować przebojową Talę od pierwszych stron powieści.\nFiona Mitchell – nagradzana brytyjska pisarka i dziennikarka. Spędziła trzy lata w Singapurze. aktualnie mieszka w Londynie z mężem i córką. Pokój służącej jest jej pierwszą powieścią.\ndemaskator, dziwne losy jane eyre pdf, książki o zdrowym stylu życia, dieta insulinową jadłospis pdf, kodeks drogowy 2020 pdf, anna skolimowska, kanon (sztuka), owady polski, sprawdziany za darmo, matura z angielskiego co trzeba umieć, agnieszka krakowiak, negocjuj jakby od tego zależało twoje życie chomikuj, joanna helios, wowa wołodia władimir, puls życia 3 sprawdziany pdf, powieść zły, zarządzanie marketingowe pdf, kompendium farmakologii, arabska krew pdf, proszę słonia książka, szamanka, kim jesteś sky pdf…\nCztery młode damy z londyńskiego towarzystwa łączy jeden cel: wykorzystać kobiecy spryt i sztuczki. aby znaleźć męża. Rozpoczyna się sezon śmiałych polowań.\nAnnabelle Peyton zrobi wszystko. aby ocalić rodzinę przed finansową katastrofą. Postanawia wykorzystać swoją urodę i rozum. aby nakłonić odpowiedniego arystokratę do oświadczyn. Annabelle ma już intrygującego – i nieustępliwego – zamożnego. potężnego wielbiciela. Simona Hunta. który jasno dał jej do zrozumienia. że z radością stanie się jej przewodnikiem po świecie cielesnych rozkoszy i wybawi jej rodzinę od finansowych kłopotów. Annabelle jednak odrzuca jego szokującą propozycję. gdyż Simon Hunt nie spełnia jej podstawowego warunku – nie należy do świata ary\nW powieści „Błękitni” splatają się losy polskiej arystokracji i szlachty ziemiańskiej. Młody książę Leon. zwany również Lwem. otrzymuje tytuł i majątek w wyniku tragicznej śmierci starszego brata. Nie jest zupełnie przygotowany do roli właściciela potężnych dóbr. Pozbawiony wsparcia rodziny osuwa się w bierność i apatię. Wytrąca go z niej dopiero niespodziewany wstrząs.\nKsiążkę przepełnia wiara w podstawowe cnoty – lojalność i przyzwoitość. Cechy. które były niezwykle ważne również dla samej autorki. wielkiej społecznicy. czynnej w organizacjach kobiecych i ziemiańskich. przekonanej do ostatnich chwil życia. że dobra strona natury ludzkiej zawsze zwycięża.\nMatylda i Daniel Wesołowscy wypływają wraz z rodzicami w podróż dookoła świata. Gdzieś na oceanie spotyka ich olbrzymi sztorm. który cudem udaje im się przeżyć. W trakcie dalszej podróży znajdują łódź. która jak się okazuje. jest pusta. nigdzie nie ma właściciela. Matylda i Daniel znajdują natomiast tajemnicze notatki. medalion i dyktafon. W tajemnicy przed rodzicami odsłuchują nagranie. To zdarzenie jest początkiem wielu zaskakujących zdarzeń. Za sprawą tajemniczej anomalii Matylda i Daniel przenoszą się do czasów. gdy morzami i oceanami władali piraci… Poznaj mrożące krew w żyłach przygody na otwartym morzu!\nagata christie pdf, łamacz dusz, team up plus klasa 5 testy, aktualne konflikty zbrojne na świecie, przesniona rewolucja, piotr deja, demokracja polska, 21 lekcji na xxi wiek audiobook, polityka innowacji, podróż do ziemi obiecanej, wiezi spoleczne, poradnik inżyniera, czarna magia nauka, kajtuś czarodziej, testy chłopcy z placu broni, psychosomatyka pdf, scenariusze przedstawień teatralnych, ostarcyzm, save us mona kasten pdf…\nStany Zjednoczone to kraj proroków. Jednym z nich był Joseph Smith. któremu pewnej nocy 1823 roku ukazał się anioł Moroni. Boży posłaniec opowiedział mu o świętym tekście. wyrytym na złotych płytach. który od wieków spoczywa ukryty pod kamieniem na pobliskim wzgórzu. Od tego zaczęła się historia Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich.\n24 lipca 1984 roku zamordowane zostały kobieta i jej piętnastomiesięczna córeczka. Według policji zabójstwo mogło być następstwem „objawienia” religijnego. Ogłaszając wyrok. sędzia przyznał. że nigdy nie orzekał w sprawie tak okrutnej zbrodni. Zabójca. wyznawca radykalnego odłamu mormonizmu. przyznał. że postępował zgodnie z wolą boską.\nKrakauer szuka wyjaśnienia tej zbrodni. Podejmuje próbę zrozumienia natury wiary. której podstaw\nTo właśnie napięcie – „centrum – peryferie” – posłużyło jako podstawowa przesłanka badawcza w trakcie pisania niniejszej książki. Celem. jaki stawia sobie Autorka. jest opisanie trzech odrębnych zjawisk w piśmiennictwie o Zagładzie. których status można określić jako kontrowersyjny badawczo. peryferyjny. a co się z tym wiąże. zmuszający do dokonania istotnych rewizji w obrębie przyjętych rozstrzygnięć badawczych: eseistyki. literackiego zapisu kobiecego doświadczenia Zagłady i autobiografii historyków Holokaustu. W każdym z omówionych przypadków w odmienny sposób zdefiniowano marginalność/niekanoniczność analizowanego zjawiska. W pierwszej części kryterium różnicującym jest klasyfikacja genologiczna utworów. ich usytuowanie na mapie gatunków dominujących w piśmiennictwie o Zagładzie. […] W cz\nTo był świetny plan. Garrett postanowił rozkochać w sobie księżniczkę. a potem ją poślubić. Gdy już wejdzie do królewskiej rodziny. pomnoży swój majątek. Nie powinno być trudno. podobno Jej Wysokość Louisa to naiwna gąska. no i zupełnie niedoświadczona. Naiwna? Nie. po prostu dobra. Niedoświadczona? Owszem. ale obdarzona bardzo gorącym temperamentem…\nsiła bez siłki pdf, podlewski marcin, do wszystkich chłopców których kochałam online pl, musierowicz kłamczucha, gra cieni książka, marks kapitał pdf, łukasz kister, nefrytowy różaniec, szamałek kimkolwiek jesteś, danielle steel pdf za darmo, mr.president, bezrobocie pdf, uzasadnione, fizjologia silverthorn, rok 1794, gry fs15, mechanika płynów zadania z rozwiązaniami pdf, sławomir mrożek słoń pdf, historia prawa pdf, wróżby do ciasteczek pdf, na sygnale za darmo, dzieci księży pdf, na marmurowych skałach, kłamstwa, którymi żyjemy…\n„Dobrze się myśli literaturą” to zbiór esejów o praktykowaniu wiary w literaturę. rozumianą jako konieczność mówiącego człowieka. Ryszard Koziołek przekonuje. że ilekroć próbujemy coś wyjaśnić. porozumieć się z innym lub wyrazić własne emocje. jesteśmy skazani na literaturę. Czynimy to również bez lektury. ale – jak przekonuje autor – czytanie ulepsza nasze myślenie i mowę.\nW myśleniu literaturą autor sięga do twórczości klasyków – jak Prus. Kraszewski. Sienkiewicz. Przybyszewska czy Mrożek – oraz pisarzy współczesnych – Springera. Stasiuka. Pilcha czy Karpowicza. Życiorysy są dla niego równie ważne. jak fikcje. jeśli tylko pozwalają myśli ruszyć z miejsca i ćwiczyć się w wyrażaniu i opowiadaniu świata.\nEseje Ryszarda Koziołka to także głos w sprawie przywrócenia literaturze należnego jej miejsca. które ostatnimi czasy osłabiły media wizualne. Autor udowadnia. że dla człowieka nie ma lepszego programu symulacyjnego do trenowania wyobraźni. mowy i myślenia niż literatura.\n„Nie mam żadnych wątpliwości: nikt nie czyta dziś w Polsce literatury tak wnikliwie i tak namiętnie jak Ryszard Koziołek. Prowokujący erudyta. zadziorny eseista. zaskakujący intelektualista. Pisze. jak mało kto. Trochę przesadza z tym pozytywizmem. ale ‚nobody’s perfect’.’\nTrwa dzień zawieszenia broni. Na ulicach i w domach odbywają się uroczystości. strzelają fajerwerki – ludzie cieszą się chwilą. Valentine Winnop. nauczycielka gimnastyki w szkole. odbiera telefon. Zostaje poinformowana. że Christopher Tietjens wrócił do Londynu i że potrzebuje pomocy. Dla Valentine to wielka szansa. by zbliżyć się do mężczyzny. którego od dawna kocha. Dla Tietjensa natomiast to czas odpoczynku i względnego spokoju.\nNa podstawie całego cyklu Koniec defilady powstał pięciokrotnie nominowany do nagrody Emmy. popularny serial telewizyjny produkcji BBC z Benedictem Cumberbatchem w roli Christophera Tietjensa\nJack Calder właśnie powrócił ze szkoły do rodzinnego domu w nadmorskiej miejscowości Berwick. Wkrótce wprowadza się tam także jego kuzynka Edie. która niedawno straciła ojca. Trzpiotowata dziewczynka. jaką Jack pamiętał z dzieciństwa. wyrosła na piękną pannę. która kokietuje nie tylko Jacka. ale też jego przyjaciela Jima. Pewnego dnia mężczyźni znajdują na plaży rozbitka. który ma ze sobą skrzynkę pełną złotych monet. Nie zważając na przestrogi Jima. Jack oferuje przybyszowi gościnę. Gość szybko zaskarbia sobie sympatię otoczenia. ale roztacza też wokół siebie aurę tajemniczości. Kim jest ów nieznajomy? Dlaczego Edie. zawsze tak głodna plotek z szerokiego świata. traktuje go z rezerwą? Czy wieloletnia przyjaźń Jacka i Jima wygra w walce z porywami serca? Tymczasem Napoleon Bonaparte u\njęzyk rzeczy, opowieść wigilijna opis duchów, lunatycy książka, anneliese michel historia, wspomnienie bumeranga chwyty, elżbieta korolczuk, układ sieci tn-s, imie rozy pdf, zdrowaglowa, czasopisma prl, jakub niedbalski, film nasz dom, pinokio collodi, fallen crest pdf, dragon age inkwizycja poradnik pdf, katy evans potentat pdf, komunikacja werbalna ćwiczenia, szachy jak rozpocząć partię, potaczała, frankisci, jan michalak, michio kaku książki…


stolica I okolica: Walicow komorkowo\nWczesnojesienne zdjęcie i to z komórki, ale co tam - lubię ten rejon odchodzącego warszawskiego dzikiego zachodu :)\nMarcin 31 grudnia 2010 10:31\nPhi, kto by się zamartwiał jakimiś starymi ruderami. Trzeba nowocześnie, z duchem czasu, bo kto nie idzie naprzód...\n...temu się cofa.\ntomasz_mos 1 stycznia 2011 19:57\nCoś z tym trzeba zrobić, albo zrekonstruować, albo zburzyć i odpowiedzialnie zbudować coś nowego (w miarę możliwości popieram pierwszą opcję). W sumie dziwi mnie, że nikt się tym nie zajmuje, to świetna lokalizacja. Stan obecny jest oryginalny i we mnie budzi wyobrażenia Warszawy tuż po wojnie. Jednak 70 lat później trochę wstyd.\nMarcin 2 stycznia 2011 09:21\nJeśli nikt się nie zajmuje, to znaczy że są kosztowne problemy natury prawnej (własność działki lub miliard spadkobierców, po jednym do każdej cegły). Nie lubię burzenia starych budynków, nawet jeśli jedną z niewielu ich zalet są to, że mają powyżej 60 lat. Ale w Warszawie warto chyba zachować cokolwiek, czego nie zniszczyła wojna i lata po niej. Tylko niech to jakoś wygląda.\nZameczek w Wilanowie\nXXXVIII Akcja GTWb - Przycupniete na uboczu...\nMigawki z Rozdroza\nZloty bez w dwoch odslonach


Juliet Monroe Fashion: lutego 2012\nObiecana stylizacja. Ostatnimi czasami wgle nie wychodzę z domu. Ale budzi się do zycia wiosna, ach nareszcie! ;) Specjalnie dla Polskich użytkowników Oasap przygotowało kod dzięki, któremu Wasze zamówienie obniży swoją wartość o 30% ;) Przy zamówieniu proszę wpisać " Chopin " . Pozdrawiam i zapraszam do komentowania ;)\nWłasnie przyszły do mnie długo wyczekiwane buciki ;3 Są pięknie wykonane, ocieplane w środku, jedno wielkie wow! Mam nadzieje, że nie wywalę się na nich gdy wyjdę na dwór, bo nie jestem przyzwyczajona do koturnów ;) Niebawem stylizacja ;)) pozdrawiam ;3\nEDIT: Własnie listonosz przyniósł mi torebeczkę, jestem mega zadowolona ;) czekam juz tylko na buty ;)\nZapowiedz stylizacji ;) Czekam na koturny od czasnabuty , które niebawem powinny przyjść. stylizacja będzie jak dojdzie równiez torebka ;)\nWitajcie. Wiem, że ostatni post był dosyć dawno, ale aparat znów zrobił mi małą niespodziankę. Tym razem chodziło o baterie. -.-" Choroba złapała także i mnie. Zapalenie oskrzeli i zwolnienie do końca tygodnia.\nPoza tym, jesli masz bloga to zapraszam do dodawaniu się do sklepu oasap.com jest nowy i mam nadzieję, że Was przyjmą. Ja czekam już na torebkę od Nich ;)\nPozdrawiam i myślę, że stylizacje dodam niebawem, bo już kilka osób mnie o nią pyta ;)\nPS. Niedługo będzie Was 200 ;) Dziękuje, że jesteście ;*\nHYPE HYPE HYPE <3\nZimno na dworze i obawiam się, że jeszcze długo tak pozostanie ;( Juz wolałam tę pluchę. A dziś kolejna porcja zdjęć ;) Mam nadzieję, że się spodoba. Wypowiadajcie się w komentarzach ;)\nkurteczka/ jacket- John Rocha/ sh\nbluzka/ shirt- Georgie\ntorebka/ bag- nn\nworkery /worker boots- czasnabuty.pl


Rękas: Przeciw banderowcom nawet razem z Żydami! : Myśl Konserwatywna\nArkadiusz Jakubczyk | 23 czerwca 2019\t| 1 Komentarz\nPytanie nie brzmi czemu Polska zaprotestowała przeciw budowie kolejnego z wielu pomników zbrodniarza wojennego Romana Szuchewycza. Dziwić się a nawet oburzać powinniśmy, że takich protestów nie było przy 15 poprzednich monumentach, krzyżach i tablicach, kilkunastu ulicach i innych formach upamiętnienia bandyty osobiście odpowiedzialnego za wymordowanie blisko 250 tysięcy Polaków, dziesiątków tysięcy ukraińskich Żydów, Rosjan, Ormian, Czechów – i zwykłych, porządnych Ukraińców. A może to jednak wcale nie jest takie dziwne…?\nFakty są proste. Polacy nigdy nie pogodzą się z kultem Szuchewycza, Bandery, Dmytro Klaczkiwskiego, Dmytro Doncowa, Jewhena Konowalca i innych bandytów, zbrodniarzy, przywódców i organizatorów ludobójstwa. Niech ich ukraińscy miłośnicy się nie łudzą i nie okłamują Ukraińców – czczenie ludobójców wyklucza ich państwo i naród poza nawias cywilizacji europejskiej. To pułapka zastawiona na Ukrainę, by ją osamotnić, wyalienować, skazać na międzynarodowy ostracyzm jako jedyne dziś na świecie państwo nazistowskie. Wszyscy, którzy budują kolejne pomniki Szuchewycza i Bandery to albo naiwni idioci – albo prowokatorzy, działający na zlecenie… wrogów Ukrainy. Bo tylko wróg Ukrainy mógłby chcieć takiego utytłania jej w krwi i odchodach, naturalnej materii banderowców.\nMiliony dolarów za każdy banderowski pomnik\nI nie jest akcja bezcelowa – czy Ukraińcy zdają sobie sprawę, że brnięcie w kult nazistów stawia ich naród w szeregu winnych ludobójstwa, wśród państw przegrywających II wojnę światową, współwinnych jej przebiegu – a zatem zasługujących na KARĘ, a w każdym razie wypłatę sowitych rekompensat, m.in. za Holocaust. Nikt nie Zachodzie, w tym w Stanach Zjednoczonych i w Izraelu (nie mówiąc o Polsce) nie uwierzy, że „UPA to byli tylko niepodległościowi partyzanci”, a „OUN-b to taka organizacja szlachetnych patriotów”. Bajki o „żydowskich lekarzach w UPA” nie pomogą. Każdy kolejny pomnik Bandery i Szuchewycza dopisuje kolejny milion dolarów do rachunku, który organizacje ofiar Holocaustu wystawią współczesnej Ukrainie. A mówimy o żądaniach idących w setki miliardów dolarów. To co, każdy Ukrainiec, od niemowląt po emerytów wyjmie teraz kieszeni po 5.000-6.000 dolarów, żeby zapłacić choćby pierwszą ratę? Macie tyle przy sobie?\nA Polacy… Cóż, my się chętnie przyłączymy. My też mamy swoje rachunki do wyrównania z ukraińskim nazizmem. Nam też Kijów winien jest pieniądze (tytułem polskiej własności znajdującej się na obecnym terytorium Ukrainy), cóż z tego, że nieco mniejsze. Drodzy Ukraińcy, zapłacicie 300.000.000.000 dolarów organizacjom żydowskim – to znajdziecie przecież 5.000.000.000 dolarów dla polskich panów. Bogaci jesteście, przecież stawiacie Szuchewyczowi i Banderze złote pomniki!\nLach, Żyd i… Amerykanin – wystawią rachunki\nI nie, nie są to żarty. Zastanówmy się bowiem przez chwilę. Władze polskie, zarówno obecny, jak i poprzednie rządy – przyzwyczaiły już stronę ukraińską do swojej bierności wobec kultu UPA, Bandery i innych, nie zdobywając na żadne poważniejsze protesty wobec coraz jaskrawszej pochwały nazizmu przez Kijów i Lwów… aż do teraz. Co się stało, skąd taka zmiana, dlaczego ten bezkarnie dotąd popychany Lach nagle zdobył się na słowa sprzeciwu, ba, postawił wreszcie konkretne żądania i oczekiwania wobec ukraińskiej polityki historycznej, nie tylko w sferze symboli, ale także edukacji i wychowania młodzieży?\nZnany z tego, że nigdy i w niczym nie ma racji, czy to historycznie, czy współcześnie – szef ukraińskiego IPN Wiatrowicz oczywiście już znalazł odpowiedź. Jego zdaniem „i Polska, i Izrael realizują wobec Ukrainy politykę… rosyjską!” No cóż, takie bzdury to można sobie opowiadać w Kijowie, ale w reszcie świata budzą co najwyżej uśmiech politowania. Izrael owszem, ma dobre relacje z Rosją, a prezydent Władymir Putin jest człowiekiem zbyt rozsądnym, by realizując politykę globalną, także od odcinku bliskowschodnim wchodzić w konflikty z wpływowymi żydowskimi środowiskami międzynarodowymi, te zaś potrafią to uszanować i docenić. Jednak relacje polsko-rosyjskie są tylko trochę lepsze niż ukraińsko-rosyjskie i nie jest to przecież żadna tajemnica. Nie, źródło współdziałania polsko-izraelskiego wobec Ukrainy musi więc być inne. I nie trudno zgadnąć jakie. Już wiecie?\nNo właśnie. Skoro nie inspiruje Rosja – to decyzję musiało podjąć drugie światowe mocarstwo (i nie mówimy o Chinach…). Amerykanie nie po to dokonali zmiany kierownictwa politycznego na Ukrainie, zmieniając jedną marionetkę na drugą – żeby nie zacząć wreszcie wyciągać pieniędzy zainwestowanych w majdany, przewroty i cały ten ukraiński bałagan. A od amerykańskich interesów któż jest lepszy – jeśli nie żydowscy bankierzy? Polacy zaś, jak zwykle, idą na doczepkę – bo tradycyjnie zawsze chcą przypodobać się Amerykanom, a poza tym, jak wspomniano, mają przecież z Ukraińcami swoje rachunki do wyrównania. Podkreślmy jeszcze raz: nikomu w polskim rządzie nie przyszłoby do głowy protestować nawet, gdyby na twarz Szuchewycza przerobić Howerlę – chyba, że taka zgoda, a nawet zachęta przyszłaby z Waszyngtonu i Tel Awiwu.\nI widocznie przyszła, skoro ambasador Bartosz Cichocki się obudził i razem z ambasadorem Joelem Lionem wysmażył tak ostrą deklarację polityczną – tak bowiem ten dokument należy rozumieć.\nKijów został poinformowany o nowych zasadach gry. Sorry, drodzy Ukraińcy, ale chyba straciliście oparcie. Czas zapłacić rachunki – za holocaust, za nazizm, za zabór polskich Kresów, za kult Bandery i Szuchewycza. Szykujcie dolary. Już niedługo zostaną wam tylko te złote pomniki.\nJaka nazwa pisze:\nDawac ok. 400zl emerytury za wieloletnia prace w utrzymywaniu zasobnych stolow wolowina , wieprzowina ,itp czy to niesa banderowcy , pawlaczki rostowskie tuskie I inne gady tam jest dlug Polski co przedawnilo sie no kiedy ta zaglada\n« Sztajer: Jak bycie nauczycielem zmienia życie\nJakubczyk: Psst, wybory – tylko nie mów nikomu. »


Silly - pomysł na prezent\nSilly to akcesoria wnętrzarskie i kolorowe pomysły na prezent dla wszystkich\nKolekcja składa się głónie z kolorowych, zabawnych i niedrogich akcesoriów wnętrzarskich i upominków. odnych ludzi. Silly rozpoczął jako sklep z pamiątkami w Deventer w Holandii. W 1980 roku stał się hurtownikiem Silly i wyrósł na jedną z największych hurtowni na holenderskim rynku z upominkami. Ze względu na ogromny potencjał wzrostu, w 2008 roku Silly stał się częścią marki Present Time. Kreatywny zespół Silly regularnie podróżuje po świecie, aby znaleźć najfajniejsze i najzabawniejsze pomysły na prezent. Pomysły te są zbierane i dwa razy do roku powstaje z nich nowa koleckja akcesoriów i upominków Silly. Produkty marki Silly są sprzedawane na całym świecie. Silly prezenty w sklepach są bardzo łatwe do rozpoznania, ze względu na różowe opakowania oraz charakterystyczne logo.


Turniej FIFA dla dzieci z okazji Dnia Dziecka | Fundacja Mediaexpert „Włącz się”\nTurniej FIFA dla dzieci z okazji Dnia Dziecka\nTURNIEJ FIFA DLA DZIECIAKÓW Z TERENÓW WIEJSKICH JAKO INICJATYWA WOLONTARIUSZY I PRACOWNIKÓW MEDIA EXPERT\nZ okazji Dnia Dziecka we wsi Nadrybie odbył się spektakularny turniej gier komputerowych.\n2.06.2019 I ETAP odbył się w OSP Nadrybie, gdzie wójt gminy Puchaczów wraz z Panią Sołtys wsi Nadrybie – Wieś zainaugurowali turniej.Oprócz konkursu dla dzieci odbyło się również ognisko dla mieszkańców gminy wraz z zabawami i grami. 3.06.2019 II ETAP zaplanowany został w Szkole Podstawowej w Nadrybiu, gdzie podczas pikniku rodzinnego odbędą się zawody sportowe oraz gry i zabawy dla dzieci.Wolontariusze Fundacji Włącz Się zadbali o każdy szczegół organizacyjny imprezy. Główną dewizą wydarzenia była dobra zabawa dla dzieci z terenów wielskich. Zdrowa rywalizacja oraz piękne nagrody sprawiły, że do Turnieju stanęło wielu uczestników.\nOrganizatorzy ocenili, że w wydarzeniu wzięło udział około 150-200 osób. Impreza trwała 2 dni. W tym czasie rozegrano ok 80 kilkuminutowych rozgrywek.\nDzieci były podzielone na grupy wiekowe: Junior :5 – 9 lat, Młodzik : 10 -13 lat, Senior: 13 – 18 lat. Odbyło się także losowanie uczestników w poszczególnych grupach zgodnie z regulaminem konkursu.\nKażdy uczestnik, bez względu na wynik, otrzymywał od organizatorów drobny upominek, przez co żadne dziecko nie czuło się poszkodowane, a rodzice byli zachwyceni taka inicjatywą.\n-“Usłyszeliśmy bardzo dużo pozytywnych opinii oraz pochwał. Echo po turnieju i nasza wspólna inicjatywa rozeszła się po sąsiadujących gminach”- dodaje na koniec Koordynator Projektu Tomasz Glądała.\nWysiłek i poświęcenie, jakie dali od siebie Wolontariusze Fundacji podczas przygotowania oraz trwania jego trwania pokazuje, jak wielkie mają serca. Bezinteresowna pomoc zawsze jest postrzegana jako najwyższa wartość człowieka.\nDziękujemy za zaangażowanie!!!!\nDzieci dzieciom – siódmoklasiści ze Złotowa dali przykład! Fundacja „Włącz się!”, we współpracy z wolontariuszami z jednej ze złotowskich szkół podstawowych, zrealizowała projekt wyremontowania dwóch domów dziecka w Jastrowiu. Inicjatywa związana była z obchodami tegorocznego Dnia Dziecka. Uczniowie jednej z siódmych klas Szkoły Podstawowej nr 2, z okazji obchodów Dnia Dziecka odwiedzili dzieci z domów […]


A Casa di Rita Predaia - Noclegi.pl\nNoclegi Predaia - Campodenno >\nVia Padre Enrico Recla, 2 Smarano , 38010 Predaia - Campodenno (Włochy)\nPokoje, usługi Podróżujący szukający zakwaterowania w Predaia - Campodenno serdecznie zapraszamy do rezerwacji 2przyjemnie urządzonych pokoji w A Casa di Rita Predaia. Możesz zabrać ze sobą swojego czteronożnego przyjaciela, A Casa di Rita Predaia również zezwala na pobyt małych zwierząt. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej nt. dokładnego zakresu usług udostępnianych przez A Casa di Rita Predaia (również te dostępne za dodatkową opłatą) lub odnośnie wyposażenia pokojów, możesz znaleźć kompletną listę w informatorze poniżej i w informatorze konkretnego pokoju.\nPrzyjazd, godziny otwarcia Najwcześniej możesz przybyć o 12:00, najpóźniej musisz opuścić pokoje do 12:00. Personel ze znajomością języków: Angielski jest do Twoich usług.\nA Casa di Rita Predaia - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nApartament typu Panoramic, 1 sypialnia, balkon, widok na góry\nW tym hotelu nie ma recepcji.Prosimy o kontakt z obiektem na co najmniej 24 godz. przed przyjazdem w celu uzgodnienia zameldowania. Dane kontaktowe obiektu znajdują się na potwierdzeniu rezerwacji. Jeśli planowany jest przyjazd po godzinie 15.00, prosimy o wcześniejszy kontakt z hotelem. Dane kontaktowe hotelu znajdują się na potwierdzeniu rezerwacji. Goście muszą skontaktować się z personelem obiektu, aby otrzymać instrukcje dotyczące zameldowania.\nOpłata za późniejsze zameldowanie: 20.00 EUR za zameldowanie od 15.00 do 18.00.\n« Więcej obiektu w Predaia - Campodenno\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez A Casa di Rita Predaia


FAO wręcza dziennikarzom maseczki i termometry – Wprost\nFAO wręcza dziennikarzom maseczki i termometry\nDodano: 13 listopada 2009, 10:12 / Zmieniono: 13 listopada 2009, 10:12 0\nDziennikarze, akredytowani na rozpoczynający się w poniedziałek w Rzymie międzynarodowy szczyt Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa otrzymali wraz z materiałami prasowymi... maseczki, żel do mycia rąk i jednorazowe termometry. Ten nietypowy zestaw to efekt działań prewencyjnych w związku z epidemią nowej grypy.\nNa szczyt przyjeżdża kilkudziesięciu szefów państw i rządów. W otwarciu obrad udział weźmie papież Benedykt XVI. Organizatorzy trzydniowego spotkania delegacji z prawie 190 krajów wprowadzili nadzwyczajne środki ostrożności. Przedstawicielom prasy rozdano broszury informacyjne na temat wirusa A/H1N1. Nie wyjaśniono w nich natomiast, kiedy mają nosić maseczki podczas szczytu. Znalazła się tam natomiast wskazówka, by dziennikarze, którzy stwierdzą u siebie objawy grypowe, natychmiast opuścili gmach FAO. We Włoszech na nową grypę zachorowało już 1,5 miliona ludzi.


Modne Wnętrze - Fototapeta do biura/gabinetu/sali konferencyjnej\nFototapeta do biura i sali konferencyjnej\nBiuro to miejsce, w którym spędzamy sporo czasu każdego dnia. Zależy nam więc na tym, aby jego aranżacja sprzyjała naszej koncentracji i pozwalała budować profesjonalny wizerunek firmy. Estetyka ma ogromne znaczenie i trudno bagatelizować aspekty wizualne. Warto więc zastanowić się, co będzie funkcjonalne i spójne z całością.\nBiuro w przyjaznym klimacie\nJasne barwy i ponadczasowe wzornictwo sprawdzają się niemal zawsze. Intrygująco może wyglądać w biurze czy sali konferencyjnej nowoczesna fototapeta. Wariantów jest naprawdę sporo. Dlatego warto wybrać to, co będzie trafnie korespondowało z działalnością firmy. Inne grafiki zostaną wybrane do biura projektowego, a inne do agencji reklamowej. Każdy przedsiębiorca chce jednak osiągać podobne efekty - zaufanie w oczach klientów i zyski ze sprzedaży produktów lub usług.\nOgromny potencjał tkwi w dodatkach, bo nadają one spersonalizowanego wyrazu. Sprawiają, że biuro nie ma surowego charakteru, ale jest przyjaznym miejscem. To większa szansa na to, że miejsce zostanie pozytywnie ocenione przez klientów. Godne polecenia są np. fototapety we wzory geometryczne, ich neutralny wymiar sprawdza się w wielu wnętrzach i dobrze wpisuje się w styl nowoczesny oraz klasyczny. Warto pamiętać o umiarze i umiejętnym łączeniu poszczególnych elementów tak, aby uzyskać harmonijny efekt. Barwna aranżacja jednej ściany jest całkowicie wystarczająca. Kreatywność w aranżacji jest jak najbardziej wskazana, ale łączenie zbyt wielu stylów może generować pewien chaos. Kluczem jest więc zachowanie dobrych proporcji i tworzenie miejsca pełnego klasy.


Ostrożnie z fajerwerkami! – Powiat ostrowiecki\nOpublikowano w dniu 27 grudnia 2016 Autor: Powiat Ostrowiecki\nZASADY BEZPIECZNEGO ZACHOWANIA – FAJERWERKI:\nSprzedaż materiałów pirotechnicznych dozwolona jest pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych (Dz. U. Nr 163, poz. 1577) oraz rozporządzeniu Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719). W przypadku materiałów podlegających koncesjonowaniu (wyroby przeznaczone do pokazów profesjonalnych) warunki określone zostały w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 28 października 2002 r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1589).\n1) pomieszczenia powinny być wydzielone pożarowo;\n2) dopuszczalna ilość przechowywanych materiałów w obiekcie nie może przekraczać:\na) w magazynie – 1000 kg,\nb) w magazynie podręcznym sklepu – 300 kg,\nc) w pomieszczeniach sprzedaży detalicznej – 100 kg;\n3) wyroby powinny być przechowywane w opakowaniach fabrycznych, zaopatrzonych w instrukcję użytkowania;\n4) dopuszcza się ekspozycję w witrynach sklepowych pojedynczych egzemplarzy wyrobów;\n5) zabrania się stosowania ognia otwartego i demonstrowania działania wyrobów w pomieszczeniach;\n6) zabrania się stosowania ogrzewania elektrycznego pomieszczeń;\n7) instalacje elektryczne powinny spełniać wymagania jak dla pomieszczeń zagrożonych pożarem;\n8) powłoki ścian, sufitów i podług powinny być co najmniej trudno zapalne;\n9) pomieszczenia powinny posiadać co najmniej wentylację grawitacyjną.\nUstawodawca bardzo rygorystycznie określa warunki, jakie musi spełniać pod względem ochrony pożarowej, przechowywania i obsługi podmiot chcący prowadzić sprzedaż materiałów pirotechnicznych. Warunki ustawy mogą być spełnione tylko w wyspecjalizowanych punktach, mających odpowiednie zaplecze magazynowe i spełniających wszelkie wymogi ochrony przeciwpożarowej. Dopuszcza się sprzedaż fajerwerków w centrach handlowych czy sklepach wielobranżowych, jednakże pod warunkiem spełniania pewnych wymogów, a mianowicie:\n1) detaliczna sprzedaż winna odbywać się wyłącznie na stoiskach wyodrębnionych do tego celu z obsługą, gdzie towar podaje klientowi tylko uprawniony sprzedawca;\n2) wyroby takie winny być posortowane w sposób widoczny, wg klas dopuszczenia do sprzedaży;\n3) stoisko powinno być wyposażone w sprzęt gaśniczy oraz tablice informacyjne o zakazie otwierania opakowań na terenie obiektu, wnoszenia tych wyrobów do innych części obiektu oraz użytkowania fajerwerków w obiekcie i jego sąsiedztwie.\nReasumując, należy podkreślić, że sprzedaż jakichkolwiek materiałów pirotechnicznych (także zimne ognie) na targowiskach lub z samochodu jest z a b r o n i o n a.\n1) kod klasyfikacyjny 1.4G lub 1.4S oraz znak literowy NWP (nie wymaga uzyskania pozwolenia na nabywanie, używanie i przechowywanie);\n2) instrukcję przechowywania i używania w języku polskim.\n1) zakupu fajerwerków może dokonać tylko osoba pełnoletnia w wyspecjalizowanych sklepach lub wyodrębnionych do tego celu stoiskach sprzedaży;\n2) należy je przechowywać w miejscach suchych, z dala od źródeł ciepła i bez dostępu do nich dzieci;\n3) przed użyciem należy dokładnie przeczytać instrukcję użytkowania;\n4) odpalenie fajerwerków musi odbywać się wyłącznie pod nadzorem trzeźwej osoby pełnoletniej, z zachowaniem szczególnej ostrożności.