Organizacja Monarchistów Polskich » Kryształowy Barak Platformy Obywatelskiej\nJesteś tutaj: prof. Jacek Bartyzel » Publicystyka » Kryształowy Barak Platformy Obywatelskiej\nKryształowy Barak Platformy Obywatelskiej\nChronicznym już niestety problemem polskiej opinii katolickiej i konserwatywnej jest brak liczącej się reprezentacji politycznej, autentycznie wiernej moralnemu i społecznemu nauczaniu Kościoła. Jakie są przyczyny tej politycznej indolencji, mimo iż wciąż jeszcze istnieją niemałe rezerwy społeczne dla tak pojętej polityki, wiele by o tym można rozprawiać. Tu, biorąc pod uwagę po prostu istniejący stan rzeczy, musimy wyjść od stwierdzenie sytuacji niezwykle paradoksalnej. Oto, mogłoby się zdawać, że w Polsce lewica, czynnik zatem z natury rzeczy wrogi religii i tradycji, została politycznie zmarginalizowana, zaś tzw. scenę polityczną dominują od lat dwie – zwarte wprawdzie w nienawistnym klinczu – partie określane mianem centroprawicowych. Skoro zatem i rząd, i najsilniejsza partia opozycyjna zajmują ten sam mniej więcej wycinek politycznego spektrum, to teoretycznie nie powinno to budzić niepokoju o przyszłość cywilizacji chrześcijańskiej w Polsce.\nDobrze jednak wiemy, że jest zupełnie inaczej, acz w obu wypadkach z innego powodu. Jeśli chodzi o opozycję (Prawo i Sprawiedliwość), to powód konfuzji jest łatwy do uchwycenia. Po pierwsze, partia ta ma po prostu inne priorytety niż obrona katolickich i prawnonaturalnych zasad moralnych, chociaż lubi prezentować się jako ich obrończyni, czego po raz kolejny dowiodła ostatnio forsując pospiesznie tzw. obywatelski projekt ustawy o in vitro w komisji, w której nie miała większości, czyli skazując go na odrzucenie. Po drugie, znamionuje ją tendencja do tak specyficznego splatania wątków religijnych z patriotycznymi, że te pierwsze zdają się być raczej wehikułem drugich, co prowadzić może na manowce herezji jakiejś „religii ojczyźnianej”, nie tyle zresztą doktrynalnie, co praktycznie. Przypadek drugi – hegemonicznej partii rządzącej (Platformy Obywatelskiej) – jest nie tylko bardziej problematyczny i złożony, ale trudniejszy do uchwycenia niewprawnym okiem, z powodu celowo enigmatycznego w fundamentalnych kwestiach oblicza tej partii. Z tego względu wymaga on starannej analizy.\nWyjdźmy od faktu podstawowego, oczywistego i – co też istotne – wielokrotnie przez zainteresowanych potwierdzanego: matrycą ideologiczną Platformy Obywatelskiej jest liberalizm. Jak wiadomo jest to ideologia o długiej już tradycji, toteż wielonurtowa i mieszcząca w sobie tendencje często wzajemnie się w wielu punktach wykluczające, nadto zaś posiadająca swoje przedmiotowe odniesienia do wielu różnych sfer życia: nie tylko politycznej, ale również ekonomicznej, obyczajowej i ogólnie rzecz biorąc duchowej. W tej analizie musimy pominąć większość z tych odniesień, koncentrując się na kwestii zasadniczej podjętego tu tematu, tj. stosunku liberałów do religii i Kościoła.\nJeśli chodzi o wewnętrzne zróżnicowanie liberalizmu, to nieustającą wartość zachowuje klasyfikacja dokonana przez papieża Leona XIII w encyklice Libertas z 1888 roku, gdzie zidentyfikowane zostały trzy stopnie liberalizmu: pierwszy, skrajny, neguje istnienie porządku nadprzyrodzonego; drugi, umiarkowany, go ignoruje; trzeci zaś, najbardziej umiarkowany, separuje oba porządki, co jednak sprawia, że w praktyce prowadzą one do tego samego rezultatu. Podział ów pokrywa się z ustaleniami historyków idei, którzy pierwszy typ liberalizmu nazywają lewicowo-liberalnym radykalizmem (ze względu na jego najbardziej wyrazistą historycznie postać – również jakobinizmem); drugi – prawicowym liberalizmem klasycznym (albo konserwatywnym), trzecią natomiast odmianę wiążą z tzw. liberalizmem katolickim, usiłującym dostosować Kościół do warunków określanych przez triumfujący świat laicko-liberalny.\nW którym z powyższych stopni (lub odmian) liberalizmu należałoby usytuować Platformę Obywatelską? Jeżeli weźmiemy pod uwagę sferę deklaratywną oraz prehistorię „nuklearnego jądra” tej partii (czyli grupę skupioną jeszcze w podziemiu wokół gdańskiego „Przeglądu Politycznego”, z której w latach 90. wyłonił się Kongres Liberałów), to w odmianie drugiej, czyli liberalizmu umiarkowanego. Sam Donald Tusk i jego koledzy podkreślają, iż uformowali się na lekturze dzieł klasycznych myślicieli liberalnych, takich jak Friedrich August von Hayek, Milton Friedman czy Raymond Aron. Nie ma podstaw zaprzeczać temu, wszelako należy zauważyć, że myślicieli tego nurtu łączy bez wyjątku całkowicie zsekularyzowany i zlaicyzowany ogląd wszystkich rzeczy. Nie byli oni wrodzy religii – bynajmniej. Zdarzało im się wypowiadać opinie przychylne religijności, a zwłaszcza wynikającej z niej moralności, która (między innymi) uczy tak cenionych przez nich cnót uczciwości, rzetelności, dotrzymywania słowa, powściągliwości czy oszczędności, słowem tych wszystkich, które fundują idealizowane przez nich „społeczeństwo kupieckie” w klasycznym modelu kapitalizmu. Jest to jednak rodzaj uznania z pobudek czysto utylitarnych, które z tak charakterystycznym dla siebie sarkazmem wyraził Winston Churchill powiadając, że religia to rzecz bardzo pożyteczna, bo dzięki niej kobiety trochę mniej się puszczają, a służba trochę mniej kradnie.\nOczywiste jest, że tego rodzaju podejście, pomimo swej nieagresywności – odróżniającej liberałów umiarkowanych od jakobinów – jest zupełnie nie do przyjęcia, jako przejaw ignorancji względem rzeczywistego powołania i celu religii. Do tego dochodzi jeszcze czynnik związany z kulturowo-polityczną genezą tego (klasycznego) liberalizmu, zrodzonego w świecie anglosasko-protestanckim. Wielość śmiertelnie zantagonizowanych sekt protestanckich doprowadziła, jak wiadomo, już prekursorów i promotorów liberalizmu, od Thomasa Hobbesa i Johna Locke’a począwszy, do idei „neutralizacji” religii przez jej „prywatyzację”, jako głównego źródła i zaczynu waśni politycznych, wtrącających społeczeństwo w stan wojny domowej. Warunkująca przetrwanie wspólnoty elementarna jedność polityczna jawi się tutaj jako cel możliwy do osiągnięcia tylko pod warunkiem wypchnięcia religii ze sfery publicznej.\nPrzeniesienie tej ideologii do kraju tak odmiennego, o silnej tożsamości katolickiej, jak Polska, musiało jednak pociągnąć za sobą pewne modyfikacje. Zauważmy przy okazji, że Platforma Obywatelska może poczytywać sobie za spory sukces osiągniętą przez siebie pozycję, ponieważ nigdy dotąd w historii Polski nie zdarzyło się jeszcze, aby pierwszą (i rządzącą) siłą polityczną kraju stał się obóz ufundowany oficjalnie na doktrynie liberalnej. Niemniej, ten sukces nie byłby możliwy, gdyby stratedzy PO obrali od początku analogiczną metodę „neutralizacji”. Platforma musiała spróbować jakoś wtopić się w ten katolicki pejzaż Polski, aby wytworzyć złudzenie co najmniej „swojskiej” bliskości z nim. Wymagało to rzecz jasna niemałej dozy makiawelizmu, zwłaszcza zaś przyswojenia sobie tej rady Machiavellego, iż powinien Książę uchodzić za religijnego, i tym, którzy go widzą i słyszą winien wydawać się „cały religijnością”. Sławne rekolekcje w „kościele łagiewnickim” czy „nieco spóźniony” kościelny ślub Donalda Tuska tuż przed wyborami dowiodły, że „platformersi” byli pojętnymi uczniami Florentczyka.\nOczywiście, w PO zawsze zdarzały się indywidualne wyskoki „antyklerykałów”, jak – na samym początku – pamiętna wypowiedź b. premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego, wyrażającego radość z powodu tworzenia się formacji, która nie będzie słuchać Kościoła, czy całokształt działalności skandalisty Janusza Palikota. Liderom partii udawało się jednak długi czas neutralizować możliwe niekorzystne skutki tych wystąpień – także dzięki życzliwym im mediom, które starały się, aby Polacy ich nie zapamiętali, zaś Palikot jak wiadomo ostatecznie opuścił jej szeregi. Gdyby zatem nie zaszły nieprzewidziane nowe okoliczności, zapewne PO udawałoby się bez większych przeszkód realizować scenariusz „neutralizacji” religii cichej, niemal niedostrzegalnej i niekonfrontacyjnej; scenariusz, którego stanem docelowym byłoby sprowadzenie polskiego katolicyzmu do obyczajowo-regionalnej osobliwości w ramach „zjednoczonej Europy”, niemal tego samego rzędu, co oscypek i bigos, bez żadnych konsekwencji w życiu publicznym. Wszakże, jak to wyjaśniła min. Ewa Kopacz, swoje religijne credo urzędnik państwowy zostawia w przedpokoju gabinetu.\nTo wszystko jest już jednak dziś tylko historią. Każdy kolejny rok rządów PO oznacza przesuwanie się po równi pochyłej w stronę antychrześcijańskiego radykalizmu lewicowo-liberalnego. Najnowszym tego przykładem są ostentacyjne wyrazy solidarności min. Sławomira Nowaka z jego „ziomalem” – satanistą „Nergalem”, a długofalowo i instytucjonalnie groźniejszym – zapowiedzi spełnienia życzeń lewicy odnośnie do in vitro i związków jednopłciowych po wyborach. Jak się wydaje, zasadniczy powód tej ewolucji jest następujący. Ludzie Platformy, jako typowo marketingowego produktu, skonstruowanego do wygrywania wyborów, czułego zatem jak sejsmograf na panujące „trendy”, nie mogli nie dostrzec wzbierającej na sile odgórnie sterowanej fali chrystianofobii w całej Europie, co wymaga od partii tak „proeuropejskiej” dostosowania się do obranego kursu, przede wszystkim w zakresie tworzenia systemu prawnego, opartego o normy jawnie sprzeczne z ładem naturalnym.\nTrzeba też pamiętać, że główna w Polsce ekspozytura „standardów europejskich”, czyli tzw. salon i „klasa medialna”, tylko warunkowo udzielają poparcia PO (zajmującej w ich głębokim przekonaniu miejsce należne „z natury” nieboszczce Unii Wolności), jako jedynej sile powstrzymującej dziś „kaczyzm” i inne „demony”. Gdyby Platforma próbowała dalej lawirować, uchylając się – jak to liberałowie – od dokonania wyboru „między Jezusem a Barabaszem”, to poparcie to mogłoby zostać przerzucone na chrystofobicznych ekstremistów z lewicy, których przecież nie brakuje: medialne „napompowywanie” Ruchu Palikota jest przecież dostatecznie wymownym ostrzeżeniem. Z drugiej strony, systematyczne prowokowanie antyreligijnych ekscesów, począwszy od pamiętnego najazdu „hordy Nogajów” na Krakowskie Przedmieście w ubiegłym roku, ma zademonstrować, że bez stosunkowo większego sprzeciwu padają kolejne bariery zachowań jeszcze niedawno nie do pomyślenia, bo społeczna wrażliwość moralna ulega coraz większemu stępieniu. Jeżeli w jednym tylko tygodniu aż trzy „tygodniki opinii” zamieszczają na okładkach bluźniercze wizerunki, to trudno nie dostrzec w tym wyraźnej zachęty dla wahających się jeszcze decydentów, którzy otrzymują jednoznaczny sygnał: każde tabu może być przełamane, wolno bezkarnie bezcześcić każdą świętość. I Platforma dobrze rozumie zarówno te ostrzeżenia jak zachęty: aby nie stracić mandatu od możnych tego świata na korzyść radykałów, musi „uciec do przodu”, przejmując hasła i dążenia lewicy.\nJednocześnie, mając na uwadze tę część wyborców, którzy trwają w złudzeniu, iż Platforma Obywatelska jest „partią porządku”, zabieg transformacji musi być wykonany w „białych rękawiczkach” i nieomal niepostrzeżenie. Jak zatem wykonuje się tego rodzaju „Następny krok”, możemy przekonać się czytając deklarację złożoną przez premiera Tuska w słowie wstępnym do Programu wyborczego 2011: „Nie jesteśmy ani z prawicy, ani z lewicy”. Na pierwszy rzut oka oświadczenie to niekoniecznie musi być odpychające. Dobrze wiadomo, że czysto horyzontalna diada: prawica – lewica nazbyt uwikłana jest w kontekst porewolucyjnej „schizmy bytu”, i w praktyce nazbyt często oznacza po prostu rodzinną kłótnię liberałów i socjalistów o ekonomiczne głównie detale. Przychylamy się do opinii autentycznego reakcjonisty, Nicolasa Gomeza Davili, iż „nawet prawica jakiejkolwiek prawicy wydaje mi się zawsze nadmiernie lewicowa”.\nAle bez żartów: było niedorzecznością zakładać podobne zniesmaczenie „platformersów” trywialnością tego czysto materialistycznego przeciwstawienia i pragnienie wzniesienia się na bardziej „wertykalny” poziom samoidentyfikacji. Jaki jest sens rzekomego stanięcia ponad antynomią „prawica – lewica”, premier wyjaśnia zresztą bez niedomówień: „staliśmy się «Nowym Centrum»”. A cóż to jest „centrum”? Geometria mówi nam, że to odcinek na osi poziomej, w którym „prawe” przechodzi w „lewe” i na odwrót, aż do wyzerowania; w chromatyce to strefa szarości, w której rozmazuje się czerń i traci swą alabastrowość biel; historia wreszcie dostarcza nam dosadnego określenia, które narodziło się dokładnie wraz z kontrrewolucyjną prawicą i rewolucyjną lewicą: tych, którzy starali się pozostać pośrodku, nie opowiadając się za żadną ze stron, nazwano po prostu „bagnem” (le marais). Lecz polityczne konsekwencje centryzmu, wiele lat temu, w przypływie szczerości, ujawnił francuski polityk chadecki Georges Bidault, mówiąc: „Być w centrum znaczy rządzić metodami prawicy, aby osiągnąć cele lewicy”. Otóż to: cele lewicy. Ale premier Tusk mówi przecież, że to Centrum jest „nowe”! Chyba tak, jak przeterminowany produkt żywnościowy na ladzie w hipermarkecie przepakowany w nową folię.\nW przestronnym gniazdku tego „Nowego Centrum” mieszczą się zgodnie, wedle deklaracji premiera, „konserwatywni liberałowie i chrześcijańscy demokraci, tradycjonaliści i socjaldemokraci”. To są już, mówiąc bez ogródek, kpiny z przyzwoitości i zdrowego rozsądku. Owszem, w pewnych wyjątkowych momentach w życiu jakiegoś narodu, na przykład zbrojnego najazdu wroga, może i nawet powinna zaistnieć „unia święta” przeciwstawnych sił politycznych, jak na przykład we Francji w 1914 czy w Polsce w 1920 roku. Lecz kiedy śmiertelne zagrożenie mija, naturalną jest rzeczą, że takie koalicje się rozpadają. Jeśli stronnictwo polityczne jest zespołem ludzi mających określone przekonania, z których wynika pewien projekt polityczny, to jaka wspólna sprawa może łączyć tradycjonalistów z socjaldemokratami? To czysty absurd, który ma tylko jedno wytłumaczenie: oportunizm i pragnienie osobistej korzyści. Pamiętajmy, że w językach romańskich Sejm nazywa się Dieta.\nTe wizytówki i szyldziki o pustych desygnatach służą tylko jednemu: przyciągnięciu konsumentów na rynku politycznym, kwalifikujących się jako „target” dla handlarzy starzyzną w „nowych” opakowaniach, ale przecież przywołujących miłe skojarzenia z „pasztetem babuni”. W całości ta oferta, jaką widzimy w programie „2011”, świadomie skonstruowana jest tak, jak model do składania dla jakiegokolwiek odbiorcy, bez żadnej tożsamości, niezakorzenionego w niczym i gdziekolwiek; można by ją przedstawić w dowolnym kraju na ziemi, zastępując tylko innymi słowa „Polska” i „Polacy”, i nic innego nie trzeba byłoby zmieniać. Pijarowskim mamidłem jest tu w szczególności wielokrotne użycie modnego słówka „kreatywność”, które w kilku wariantach leksykalnych wybijane jest w tym programie z monotonią klekotu tybetańskiego młynka aż 28 razy. Jak wiadomo, łacińskie creatio można w języku polskim tłumaczyć zarówno jako „stwarzanie”, czyli powoływanie czegokolwiek do istnienia z niczego (ex nihilo) – co wszelako jest wyłącznym atrybutem Boga – Stwórcy, jak i jako „tworzenie” czegoś, czyli formowanie z jakiegoś tworzywa według wzoru rzeczy w umyśle – co dostępne jest człowiekowi. Ale szarlatanom takie zwykłe „tworzenie” czy bycie „twórczym” wydaje się zbyt pospolite, żeby dało się to dobrze sprzedać: omamić i otumanić elektorat można tylko brzmieniem słowa bardziej ekscytującego, bo niezupełnie zrozumiałego, ale za to sugerującego coś szalenie „nowoczesnego” i „trendy”.\nW gruncie rzeczy o wiele bardziej adekwatnym narzędziem opisu tej niby-rzeczywistości, którą epatują autorzy programu „2011” przy pomocy „kreatywności” i bardziej infantylnych (to też znak czasu) „świetlików’ czy „orlików”, tudzież wielu wykresów i słupków, byłoby inne modne słówko „symulakr” (łac. simulacrum), wprowadzone przez Jeana Baudrillarda na oznaczenie „ponowoczesnej” emancypacji znaku od świata rzeczywistego. Niegdyś znaki, mniej czy bardziej złożone, pełniły przede wszystkim funkcję referencyjną względem skrywanej przez nie, lecz faktycznie istniejącej, rzeczywistości. Symulakry natomiast skrywają, iż rzeczywistość nie istnieje; symulują tylko rzeczywiste istnienie, tak aby niemożliwe stało się rozróżnienie i odgraniczenie porządku bytowego od natłoku znaków. Skutek jest taki, że człowiek współczesny żyje w „hiperrealności”, zatracając zdolność do oparcia się o to, co naprawdę realne i skazany na egzystencję „ikonolatry” oddającego cześć symulowanym obrazom, produkowanym w systemie pozorowania przez matryce i moduły pamięci, a powielanym w nieskończoność przez systemy operacyjne.\nTajemnicą dotychczasowego powodzenia Platformy Obywatelskiej (czy może raczej ukrytych sterowników tego porządku pozorowania) jest zastosowanie po raz pierwszy w Polsce tego „symulakrycznego” narzędzia uprawiania ponowoczesnej „postpolityki” do budowania urzeczywistnionego już na Zachodzie „Kryształowego Pałacu”. Tą metaforą, nawiązującą do słynnej, gigantycznej i klimatyzowanej budowli ze szkła i żelaza, zbudowanej w 1851 roku w londyńskim South Kensington na potrzeby Wielkiej Wystawy Powszechnej, a po jej zamknięciu rozebranej, posłużył się Peter Sloterdijk dla opisania świata konsumeryzmu, wypranego z wszelkich wyższych uczuć, wartości i odniesień; świata, w którym panuje sztucznie wytworzony klimat wyłącznie letnich temperatur. Postpolitycznym wykładnikiem tej tendencji „zrównywania temperatur” jest właśnie przymus zmierzania wszystkich sił politycznych ku nijakiemu „centrum” – jak się okazuje jednak, dodajmy, owo centrum faktycznie realizuje środkami „miękkimi” wszystko to, co czego pragnęła, ale wskutek swej budzącej opór gwałtowności („tymotyczności”, jak mówi z grecka Sloterdijk) nie była ostatecznie w stanie osiągnąć, „stara”, komunistyczno-totalitarna lewica. Taki właśnie jest punkt docelowy „kreatywności”, którą kusi Platforma Obywatelska, acz może raczej stosowniejszą jego nazwą – z uwagi na stan „Polski w budowie” – byłby „Kryształowy Barak”. Świat bez Boga, bez respektu dla prawa naturalnego, bez tradycji, bez tożsamości, bez pamięci historycznej, bez autentycznej kultury, ale za to nieskończenie pełen „symulakrycznych” iluzji dobrobytu, beztroski, przyjemności i wygody.\nRozszerzona wersja artykułu pod tym samym tytułem, opublikowanego w „Naszym Dzienniku” 5 X 2011, nr 232.


Podsumowanie miesiąca- listopad :D | Z książką w dłoni\nPodsumowanie miesiąca- listopad :D\n19:52 Z książką w dłoni 18 Comments\nKolejny miesiąc za nami, nadal nie mam pojęcia jak to szybko leci :D\nW tym miesiącu kilka książek szczególnie mi się spodobało z czego jestem zadowolona i oceniłam je dość wysoko.\nPod wyzwania niewiele tytułów mi pasowało, jedynie polscy autorzy mnie w tym miesiącu nie zawiedli.\nilość książek które zajęły moje półki: 28\n-"Pod hasłem"- 1\n- "Z literą w tle"- 0\n- "Od A do Z"- 0\n- "Czytam fantastykę"- 4\n- "W prezencie"- 0\n- "Polacy nie gęsi"- 8\n- "Kończę serie wydawnicze"- 0\n- "Wyzwanie kryminalne" -1\nGrudzień to miesiąc posuchy w wydawnictwach więc spokojnie nadrobię niewielkie już zaległości, ale mam plan sięgnięcia po lektury własne, które już od jakiegoś czasu czekają na swoją kolej.\nnatanna 30 listopada 2013 20:38\nŚwietny wynik osiągnęłaś.\nU mnie kiepściunio tym razem.\nmadziusia 30 listopada 2013 21:39\nTeż mam zamiar nadrobić zaległości w grudniu:) Gratuluję wyniku:)\nAgata P 30 listopada 2013 22:10\nGratuluję wyniku :) Mi udało się przeczytać w listopadzie 11 książek i jestem całkiem zadowolona.\nania notuje 30 listopada 2013 22:22\nWynik świetny. Ja takie osiągałam w wakacje :) Ale żadnej książki z podanych przez Ciebie nie miałam jeszcze okazji mieć w rękach.\nalicjamagdalena 30 listopada 2013 22:49\nale super statystyki :) U mnie 4, ale w grudniu się poprawię :)\nKlaudia Sowa 30 listopada 2013 23:40\nŚwietny wynik! Też mam zamiar nadrabiać zaległości :)\nKsiążkowa fantazja 1 grudnia 2013 02:00\ncyrysia 1 grudnia 2013 11:32\nBardzo dobre statystyki czytelnicze. Życzę ci, by grudzień był równie owocnym miesiącem.\nawiola 1 grudnia 2013 14:32\nGratuluję! Cieszę się, że polscy autorzy Cię nie zawiedli.\nAGNIESZKA DORSZ 1 grudnia 2013 14:59\nOla Pikos 1 grudnia 2013 18:04\nU mnie również było bardzo dobrze :) ,ale to nie był taki wynik jak Twój!\nIrena Bujak 1 grudnia 2013 20:17\nZ ciekawości sprawdziłam i w listopadzie przeczytałam 16 książek. Nie jest źle ;)\nDiana Górska 1 grudnia 2013 21:34\nRecenzje Kiti 2 grudnia 2013 08:54\nSylwuch 2 grudnia 2013 15:35\nKatarzyna Meres 2 grudnia 2013 17:04\nGratuluję wyników - pozazdrościć :) I życzę miłego czytania w grudniu :)\nVaria czyta 3 grudnia 2013 09:12\n28 nowości. ładnie :) dla mnie listopad był dość szczęśliwym miesiącem. mało książek mnie zawiodło, a nawet jedna bardzo mile zaskoczyła. życzę aby grudzień był u Ciebie jeszcze owocniejszy!\np.s. nie lubię Laryego Wingeta. czytałam dwie książki i jego wielkie ego skutecznie zniechęca mnie do kolejnych.\nDominika Anna 3 grudnia 2013 12:00\nSuper! :) U mnie wiele gorzej.


Kornel Morawiecki: do niczego nie podżegałem, Małgorzata Zwiercan zagłosowała impulsywnie - WP Wiadomości\n• Kornel Morawiecki przekonywał w programie "Tak jest", że nie zwrócił się Małgorzaty Zwiercan wprost z prośbą o głosowanie\n• Ona zagłosowała impulsywnie - powiedział Morawiecki\n• Morawiecki mówi, że nic mu nie wiadomo o tym, by głosowanie za kogoś było przestępstwem\n• Bardzo mu się nie podobał tryb procedowania i tryb potraktowania Małgorzaty\n• Nie zamierza skorzystać z oferty Ryszarda Terleckiego, by przyłączyć się do klubu PiS\n- Pani poseł Małgorzata Zwiercan po prostu wiedziała, że ja tak chcę głosować. Tu się nic nie stało, co by naruszało taką moralność poselską - powiedział w "Tak jest" w TVN24 poseł Kornel Morawiecki. Były już członek klubu Kukiz'15 mówił jednak wcześniej, że poprosił posłankę, by ta głosowała za niego.\nMorawiecki przekonywał, że nie zwrócił się do Zwiercan wprost z prośbą o głosowanie w jego imieniu, w związku z czym do niczego jej "nie podżegał". - Nie to, że ja ją prosiłem. To nie było też tak do końca - mówił były poseł Kukiz'15. - Ona zagłosowała impulsywnie, w pewnym afekcie - dodał.\n- Pani poseł Małgorzata Zwiercan po prostu wiedziała, że ja tak chcę głosować. Ja na chwileczkę wyszedłem i tak głosowała. Tu się nic nie stało, co by naruszało taką moralność poselską - zapewniał Morawiecki. Dodał też, że sam zrezygnował z członkostwa w klubie Kukiz'15, po tym jak zdecydowano o wykluczeniu jej z klubu.\nNie podoba mu się to, jak potraktowano jego koleżankę. Nie dość, że ją z klubu wyrzucili, to jeszcze ją skłaniali czy namawiali do złożenia mandatu - powiedział Morawiecki.\nTłumaczy też, że ani w Regulaminie Sejmu, ani w Konstytucji RP nie ma nic na temat, aby głosowanie za kogoś było przestępstwem.\nDodaje też, że nie zamierza skorzystać z oferty szefa klubu PiS, by przyłączyć się do nich. Deklaruje, że będzie posłem niezależnym.\nMorawiecki dobrowolnie zrezygnował ze swojego członkostwa w klubie Kukiz'15.


Nie raz mijaliśmy rozmaite budowy. W pewnych sytuacjach była to budowa, na której powstawał pionierski dom jednorodzinny, nieraz to budowa hotelu czy ośrodka wypoczynkowego. Rzadziej budowa jednoczy nam się z miejscem powstawania innowacyjnych dróg, ulic a jakkolwiek to również jest plac budowy. Budownictwo jest wybitnie rozwiniętym działem należącej do nas gospodarki. Jest to gałąź niesłychanie znacząca. To właśnie dzięki rozwojowi [ Read More ]\nPrzygoda, atrakcyjny scenariusz, dobre wykonanie oraz do tego niebanalna problematyka. To przepis na to, jak wykonać obraz przygodowy, jaki podbije serca wielu ludzi. Często do takiej historii wplątywana jest fabuła. To naturalnie dzięki temu obraz filmowy zyskuje na jeszcze większej popularności oraz jest najzwyczajniej w świecie akceptowalny przy oglądaniu. Filmy online są o najróżniejszym sformułowaniu oraz przy przeróżnych gatunkach – [ Read More ]\nSzkoła podstawowa jako szkoła jest pospolitym detalem edukacji, przez które powinno przejść każde dziecko. Szkoła fundamentalna ma na celu nauki wszelkich bazowych form. Ktoś, kto ukończył jedynie szkołę podstawową o wiele mniej umie odnieść się do konkretów, bowiem zna tylko nauki w zakresie bazowym. W gimnazjum i szkole średniej a dalej na studiach są pogłębiane wskazane tajniki wiedzy. Szkoła bazowa [ Read More ]\nCo to są gry komputerowe zdaje sobie sprawę z tego prawdopodobnie każdy – chociaż teoretycznie. Nie ma pewno młodej osoby, która chociaż raz nie grałaby w takie gry komputerowe. Naturalnie mamy możliwość wybrania trafnych kategorii takich gier. Gramy w to, w co uwielbiamy grać. W pewnych momentach są to gry akcji a niekiedy totalnie inne – na przykład strzelanki – [ Read More ]\nJak zdajemy sobie sprawę z tego, o dużo łatwiej jest zaciągnąć pożyczkę. Z jakiej przyczyny? Nie potrzebujemy tu zaświadczeń o naszych zarobkach ani innych tego rodzaju czynników oraz aspektów. Pożyczka najczęściej udzielana jest jedynie na dowód osobisty. To naturalnie dzięki temu wszystko przebiega sprawnie oraz na pewno tu jest o wiele wygodniejsze, aniżeli przy terminologii kredytu. Jednakże taką pożyczkę nie [ Read More ]\nObecnie pobranie filmu nie jest gigantycznym kłopotem. Wystarczy mieć szybkie łącze, dojście do Internetu oraz wytrwałość. Nie każdy jednak charakteryzuje się tego rodzaju nastawieniem. Niektórzy nie pobierają filmów, albowiem wolą obserwować je online. Jednak komedie mogą się przydać przy wyjeździe lub wrzuceniu filmu na odmienny nośnik. Podróżujemy do miejsca, które odjęte jest Internetu? Takie nabycie paru obrazów umożliwi nam oglądanie [ Read More ]\nComments Off on fotografia kobiet bielsko\nWkraczając do galerii lub do muzeum spodziewamy się ujrzeć pełną masę obrazów czy też rzeźb. Coraz to częściej się niemniej jednak zdarza, że na ścianach galerii widnieją zdjęcia albo obrazy wykonane ze zdjęć. Szansę robienia obrazów lub ewentualnie rysunków ze zdjęć nosi nazwę fotografika. Poza tym pięknie wykonane zdjęcia posiadające jakieś przesłanie zarówno głębsze jak i wizualne noszą nazwę fotografii [ Read More ]\nKażdy z nas w pewnym okresie wieku doznał tej dokuczliwości w mniejszym lub ewentualnie większym nasileniu – u niektórych trądzik minął prędko, a u innych ciągnął się latami, pozostawiając na twarzy ślady. To smutne, trądzik to nie wyłącznie dokuczliwość dzieci i młodzieży – w pewnych sytuacjach może być przyczyną różnych chorób, które nie zdiagnozowane oraz porządnie leczone prowadzą do zmian [ Read More ]\nJakiekolwiek obszerne miasto za punkt honoru uznaje posiadanie własnego ogrodu zoologicznego oraz botanicznego. Dużo naszych miast takie ogrody ma już od niesłychanie dawna. Zakładanie ogrodów odbywało się w różnych okolicznościach i na różnorodne sposoby, wykorzystując eko kratka. W wielu przypadkach bywało tak, że obecnie publiczne miejskie skwery zoologiczne bądź botaniczne były pierwotnie prywatnymi zwierzyńcami, oranżeriami czy też hodowlami. Ich upublicznienie [ Read More ]\nDobre wino potrafi polepszyć humor niejednej osobie. Dobrze dobrane wino jest profesjonalne do posiłków, pasuje na każda okazję, nadaję się także na podarunek. A widno to nic innego jak alkohol, który otrzymujemy w wyniku fermentacji owoców, zazwyczaj winogron. Jednak wino można zrobić nieomalże z każdego owoca – sprawdź winiarnia warszawa. A dla urozmaicenia smaku wolno połączyć paru przeróżnych owoców. W [ Read More ]\nSEO oraz pozycjonowanie stron internetowych Ogólnoświatowa sieć to pierwsze źródło wiadomości z jakiego w czasach obecnych korzysta nieomalże każdy. Dlaczego? W szczególe powodem jest tutaj fakt, że możemy odkryć dużo pożytecznych informacji, usług jak również i artykułów. W sieci jednakże wiele poczytać jesteśmy w stanie też o SEO. Jest to bardzo rozległa tematyka, ponieważ składa się na nią dużo form [ Read More ]\nComments Off on postapo\nRóżne są sposoby na to aby jakoś spożytkować swobodny czas. Co poniektórzy czynnie uprawiają sport, inni odrobinę bardziej biernie spędzają czas. Jeszcze inni kładą nacisk przede wszystkim na swój rozwój, głównie intelektualny – wypróbuj fantastyka książki. Pośród tych intelektualistów wyróżnia się w głównej mierze ludzi, którzy kochają czytanie oraz czytają niesłychanie niemało książek. Książki choć nie są w modzie, to [ Read More ]


niecodzienni goście | Blog Katowice Airport\nPrzeglądzasz "niecodzienni goście"\nDziesięć wizyt An-124 w historii Pyrzowic\n"Królowa przestworzy" 36 razy odwiedziła KTW\n„Trzy Kosy” w KTW – podsumowanie wizyt\nPodsumowujemy dotychczasowe wizyty największego, dwusilnikowego samolotu świata Boeinga 777.\nCiekawe samoloty w KTW w 2016 roku\nPodsumowujemy wizyty ciekawych samolotów na pyrzowickim lotnisku.\nNakarmić Rusłana, czyli operacja „Rotor”\nW niedzielę 30 października 2016 roku, po raz ósmy w historii, w Katowice Airport wylądował Antonow An-124 Rusłan. Wizyta tego samolotu jest zawsze wielkim wydarzeniem dla wszystkich fanów lotnictwa. Maszyna należy do grona największych statków powietrznych. Jej parametry są imponujące, ...\nAirbus A340 w Katowice Airport\nChronologiczna prezentacja wizyt Airbusa A340 w Pyrzowicach\nPodsumowanie historycznego dnia w Pyrzowicach\nCiekawe samoloty w Katowice Airport – podsumowanie 2015 roku\nPodsumowujemy wizyty ciekawych samolotów na pyrzowickim lotnisku w 2015 roku.\nKoronowane głowy w Katowice Airport\n27 stycznia 2015 r. poprzez Katowice Airport kilkanaście delegacji rządowych przybyło na uroczystości 70 rocznicy wyzwolenia Auschwitz-Birkenau.\nCiekawe samoloty w Katowice Airport – podsumowanie 2014 roku\nPodsumowujemy wizyty wyjątkowych statków powietrznych w Katowice Airport w 2014 roku.


nie umywa sie do prezydenckiego żartu o pilnowaniu żony\nWiększego pajaca Rzeczpospolita nie miała .\nNie do końca tak było. Błaszczak przyszedł i owszem. Przyszedł z prośbą, tez prawda. Tylko prosił .... Adrian, proszę cię stary po starej partyjnej znajomości, nie lataj tyle, zadnym orłem przeciez nie jesteś. Zaoszczędzone w ten sposób pieniądze przeznacz na modernizację milicji, zeby confetti kupili Zielińskiemu, i aspiranci na patrol by szli zamiast wycinac te papierki po nocy i ludzie z nas by się nie śmiali......\nAdrian jest śmieszny hahhahaha. Tylko dowcipy niezabawne... Fuj.\nDalszy pokaz podwórkowej zabawy obywatela z fotela prezydenckiego - PAD śmieszny aż do rozwolnienia żołądkowego.\nAdrian ?prezydent wszystkich PISiorów powiedział .\nTragiczna postać polskiej polityki.\nNajpierw burak Wałęsa, potem pijak Kwaśniewski (i tak z nich najlepszy), potem nieudacznik Kaczyński, następnie Komorowski ze swoimi gafami, a teraz bezwolna pacynka Duda.\nPajac z tego osobnika grającego rolę ponoć pierwszego - ma wyższe studia, a trefniś cyrkowy.\nTo może niech Duda powie coś o kredytach frankowych i niech się stanie .. , a mówił już i stało się ?\np.s. "Nie wytrzymam, muszę coś państwu opowiedzieć.."\nTrzeba było wytrzymać


WYBORY 2020: Franciszek Posacki i Adam Goleński o swoich kandydatach, ich programach - Radio Opole\nRadio Opole » Loża Radiowa » Aktualności » WYBORY 2020: Franciszek Posacki i Adam Goleński…\n2020-06-26, 14:13 Autor: Witold Żurawicki\nWYBORY 2020: Franciszek Posacki i Adam Goleński o swoich kandydatach, ich programach\nFranciszek Posacki i Adam Goleński w Młodzieżowej Loży Radiowej\n- Zdecydowanie moim kandydatem jest prezydent Rafał Trzaskowski - podkreślił Franciszek Posacki z Młodych Demokratów. – Zauroczył mnie wieloma kwestiami.\n- Andrzej Duda jest jedynym kandydatem, który pokazał swoją wiarygodność - zastrzegł Adam Goleński z Forum Młodych Prawa i Sprawiedliwości.\nFranciszek Posacki przyznał, że śledzi politykę Rafała Trzaskowskiego od momentu, gdy ten wygrał batalię o fotel prezydenta stolicy. Dla naszego gościa jest to polityk bliski ze względów światopoglądowych. Poza tym jest świetnym samorządowcem, który ma plan na to, jak pomóc samorządom w dobie pandemii.\nZdaniem Adama Goleńskiego, Rafał Trzaskowski zaprezentował jedynie hipokryzję. Choćby przy kluczeniu co do swojego poselskiego głosowania w sprawie wieku emerytalnego. Ale nie tylko w tej sprawie.\n- Pamiętajmy, że minęła zaledwie połowa kadencji samorządowej – odparł Franciszek Posacki na zarzut, że Rafał Trzaskowski nie zrealizował zdecydowanej większości obietnic, jakie składał w kampanii samorządowej.\nZdaniem Adama Goleńskiego absolutnym priorytetem dla prezydenta Polski w najbliższych latach jest odbudowa gospodarki po pandemii. I tylko współpraca głowy państwa z rządem gwarantuje taką politykę.\nFranciszek Posacki twierdzi, że nie potrzeba dzisiaj prezydenta, który ze względów wyłącznie politycznych zawetuje każdą ustawę. Takim prezydentem, który doceni to co dla Polaków dobre, ale jednocześnie będzie patrzył na ręce większości rządowej – będzie Rafał Trzaskowski.\n- To strona amerykańska wyszła z inicjatywą, by Andrzej Duda przyjechał z wizytą – powiedział Adam Goleński, zarzucając opozycji hipokryzję także w ocenie twej wizyty, która była wielkim sukcesem gospodarczym i politycznym.\nZ Franciszkiem Posackim rozmawia Witold Żurawicki\nZ Adamem Goleńskim rozmawia Witold Żurawicki\nTagi: Franciszek Posacki, Forum Młodych Demokratów, wybory 2020, wybory prezydenckie 2020, Loża Radiowa, Witold Żurawicki


Piotr Kabaj odchodzi z Warner Music Poland - Press.pl - najnowsze informacje z branży medialnej, marketingowej, reklamowej i public relations\nPiotr Kabaj z branżą fonograficzną związany jest od 1990 roku (screen YouTube.com/Eventim.pl)\nZ firmy fonograficznej Warner Music Poland odchodzi prezes i dyrektor generalny Piotr Kabaj - wynika z ustaleń "Presserwisu".\n- Na razie nie będę niczego komentować - ucina Piotr Kabaj. - Niedługo zostanie opublikowany oficjalny komunikat na ten temat - zapowiada.\nAlex Jacob, VP of international communications Warner Music Group, przekazał nam krótkie stanowisko firmy. "Dziękujemy Piotrowi za wszystkie jego liczne zasługi i życzymy jak najlepiej na przyszłość" - czytamy w nim. Dodano, że tymczasowo obowiązki Piotra Kabaja przejmuje Kinga Siennicka, dyrektor marketingu i promocji Warner Music Polska.\nPiotr Kabaj w 1990 zakładał firmę fonograficzną Pomaton, która w latach 1995-2013 była częścią koncernu EMI Music. W 2013 roku, po przejęciu EMI Music przez Warnera, Kabaj został dyrektorem generalnym i prezesem Warner Music Poland. Kierowanie polską spółką łączył z funkcją prezesa Warner Music na Europę Wschodnią.


Jakie konsekwencje uderzenia w pieprzyka? - Na pytanie odpowiada lek. Dariusz Czubiński | WP abcZdrowie\nDzień Dobry mam pytanko Wczoraj wysiadałem od kolegi z auta i wsiadał mój drugi kumpel do niego nie zauważyłem ze jeszcze stoję obok nich i mnie uderzył drzwiami w plecy (w okolicy pieprzyka).I tutaj pytanie bo mam na plecach dużego pieprzyka czy uderzenie drzwiami mogło coś mu zrobić (chyba nie trafil w pieprzyka tak mi sie wydaje, lecz pytam bo lepiej być pewnym)\nUraz znamienia traktujemy jak każdy inny uraz. Legenda o tym, że może się stać coś złego, jest całkowicie nieprawdziwa.\nWitam , niestety nie jestem w stanie rozsądzić czy trafił w pieprzyka - czy nie trafił!!! Proszę zgłosić się do chirurga! z.żurawski\nDermatoskopia • Znamiona • Plamica Schonleina-Henocha • Trądzik bliznowcowy • Usuwanie znamion • Zapalenie skórno-mięśniowe • Trądzik niemowlęcy • Wysypka • Zespół Behceta • Trądzik pospolity • Swędzenie okolic intymnych • Choroby skóry • Trądzik różowaty • Zmiany skórne na dłoniach • Blizny • Swędzenie skóry • Liszajec zakaźny • Ocena znamion barwnikowych • Trądzik • Trądzik młodzieńczy • Wypadanie włosów • Usuwanie blizn potrądzikowych • Opryszczka wargowa • Choroby zakaźne skóry • Wysypka u niemowląt • Analiza pierwiastkowa włosów • Grzybica stóp • Stany zapalne skóry • Odciski i odgnioty • Usuwanie wrastających paznokci\nAlex Griswold dzięki TikTokowi usunął pieprzyk, który był złośliwą zmianą • Znamiona barwnikowe - kiedy usuwać? • Jason Sheridan z Anglii zmagał się z czerniakiem. Mężczyzna przyznaje, że w jego przypadku rak skóry został szybko zdiagnozowany dzięki aplikacji • Czym są pieprzyki? (WIDEO) • Zbadaj znamiona przed latem • Znamię - rodzaje, badania • Znamiona u niemowląt - czy mogą być niebezpieczne? • Znamię - rodzaje, badania • Pieprzyk czy czerniak. W jaki sposób odróżnić od siebie znamiona? • Czerniak - przyczyny, objawy, leczenie


Co symbolizuje obrączka: co oznacza i po co ją nosimy?\nAnna Gębalska-Berekets - 10.10.17\nCzemu nie kwadratowa lub owalna? To tylko kwestia wygody czy może coś więcej?\n„Nic piękniejszego nad życie, w życiu nic ponad miłość” – wielu z nas zapewne słyszało te słowa. Zewnętrznym wyrazem miłości, wierności i uczciwości małżeńskiej są obrączki. Symbolizują wewnętrzną więź między kobietą a mężczyzną.\nCo symbolizuje obrączka\nTrudno o piękniejszy obraz ludzkiego szczęścia niż ten wyrażony przed ołtarzem, gdzie serca dwojga ludzi są związane miłością. Nie ma większego blasku niż ten bijący od obrączek pobłogosławionych przez kapłana, które młodzi wzajemnie nakładają sobie w obecności wszystkich zebranych na uroczystości.\nMają być widocznym symbolem zawarcia związku małżeńskiego i przypominać o jego trwałości.\nMałżonek „noszony” na palcu\nPamiętam, jak mój tata kiedyś ściągnął obrączkę. Przy pracach mechanicznych mogłaby ulec zniszczeniu. Wtedy mama natychmiast to spostrzegła i nawet trochę posprzeczała się z tatą. Od tamtej pory zawsze ją nosił. Był ostrożny, żeby jej nie uszkodzić.\nA ja, słysząc to całe zajście, wyobrażałam sobie wtedy mojego tatę uważającego, by nie uszkodzić obrączki – tak jakby wówczas „nosił” moją mamę na rękach. Kiedy ja sama wychodziłam za mąż, nie mogło być inaczej.\nObrączka: tylko pamiątka?\nObecnie mam wrażenie, że wśród ludzi obrączka nie ma już takiego znaczenia. Często słyszę od znajomych, że jest tylko symbolem czy pamiątką. Chowana jest zatem do szuflady, zastępowana pierścionkiem czy w ogóle zdejmowana z palca. Niekiedy jej noszenie staje się wręcz wstydliwe lub staroświeckie.\nJakieś trzy lata temu podczas kazania w sanktuarium w Leśniowie usłyszałam, jak kapłan mówiąc o sakramencie małżeńskim, zapytał ludzi, dlaczego obrączka jest okrągła. Potem dopytywał, czemu nie kwadratowa czy owalna, ale właśnie okrągła.\nMożna by powiedzieć, że taka pasuje na palec, ale przecież palec u każdego człowieka ma nieco inny kształt. Okrągłość oznacza łagodność, dobroć, dążenie do pojednania i tacy powinniśmy być w małżeństwie. To taki elementarz noszony na palcu. W momencie opuszczenia przez małżonka jest przypomnieniem o wyborze, jakiego się dokonało.\nZwyczaj noszenia obrączki sięga jeszcze starożytności i choć najstarsze wykonane z żelaza pochodzą z Egiptu, to za kolebkę uznaje się kulturę rzymską. Początkowo noszono je na lewym palcu serdecznym. Istniało bowiem przekonanie, że ten konkretny palec połączony jest z sercem – viena amoris (żyła miłości).\nZwyczaj ten jest zachowany na przykład w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Francji i Kanadzie. Teraz obrączkę nosi się zazwyczaj na palcu serdecznym prawej dłoni. Tak jest przykładowo w Niemczech, Austrii, Hiszpanii i w Polsce. Przyjęło się, że na lewej dłoni obrączkę noszą osoby, które owdowiały.\nWarto wspomnieć, że w Kościele zwyczaj ofiarowania sobie obrączek został usankcjonowany dopiero w XIII wieku. Do czasu pierwszej wojny światowej było też tak, że do noszenia obrączek zobligowane były jedynie kobiety. Rozcinano wówczas obrączkę i ofiarowywano mężczyźnie udającemu się na wojnę. Miało to przypominać o wartości danego słowa i odpowiedzialności za nie.\nPiękne są dziś zwyczaje ucałowania obrączek przed ich założeniem czy też grawerowanie na ich wewnętrznej stronie sentencji, imienia współmałżonka lub daty ślubu.\nW czasach nietrwałości małżeństw, rosnącej fali rozwodów i liberalnego podejścia do wierności małżeńskiej obrączka nadal przypomina o nierozerwalności związku. Jest symbolem powiązanych losów dwojga kochających się ludzi.


Miliard na kable przed Euro 2012? - TVN24 Biznes\n10 grudnia 2007, 16:36\nMiliard na kable przed Euro 2012?\n10 grudnia 2007, 16:01 Aktualizacja: 10 grudnia 2007, 16:36\nTVN24Poza infrastrukturą drogową brakuje nam też telekomunikacyjnej\nNie tylko drogi i stadiony, ale też kable i światłowody są potrzebne dla przeprowadzenia Euro 2012 - wskazują eksperci branży telekomunikacyjnej. Tylko sieć światłowodowa jednego stadionu to wydatek rzędu 40 milionów złotych - bez kosztu jej połączenia ze światem.\nZdaniem Tomasza Białobłockiego z Telekomunikacji Polskiej, wszystkie koszty niezbędnych inwestycji informatyczno-telekominukacyjnych, związanych ze współorganizacją przez Polskę piłkarskich mistrzostw Europy w 2012 roku, mogą sięgnąć miliarda złotych. Takie szacunki ekspert przedstawił podczas konferencji "Eurolog '2012" w Krakowie. Na konferencji spotkali się przedstawiciele świata polityki, biznesu, turystyki i mediów, szukając odpowiedzi na jej tytułowe pytanie "Jak wygrać Euro-2012?".\n- Mówi się o niezbędnej poprawie tzw. twardej infrastruktury, czyli dróg, lotnisk, że o budowanie stadionów nie wspomnę. Natomiast często zapomina się o niezbędnej modernizacji i przygotowaniu infrastruktury informacyjno-telekomunikacyjnej. A koszty z tym związane mogą wynieść nawet miliard złotych - mówił Białobłocki.\nJako przykład podał koszt sieci światłowodowej, która w jego ocenie dla każdego z ośmiu stadionów będzie kosztować ok. 40 mln złotych, a połączenie wszystkich urządzeń i obiektów w jedną sieć to wydatek kolejnych 400 milionów.\n"Trzeba zmienić prawo" Jego zdaniem, przy okazji Euro-2012 do Polski przyjedzie ok. 21 mln kibiców i turystów, którym trzeba zapewnić możliwość kontaktu z rodzinami, znajomymi. - Gdy pada bramka podczas meczu, wiele tysięcy ludzi jednocześnie robi zdjęcia i usiłuje je wysłać do najbliższych. Muszą mieć taką możliwość. Aby było to możliwe, konieczne są olbrzymie inwestycje - tłumaczył Białostocki.\nW jego ocenie dla realizacji tych inwestycji potrzebne jest podjęcie działań na zasadach partnerstwa publiczno-prywatnego. "Obecna ustawa jest martwa, praktycznie nie da się działać w oparciu o nią. A odpowiedź na pytanie, kto zapłaci za niezbędne inwestycje jest dziś kwestią podstawową - stwierdził przedstawiciel TP SA.\nJednocześnie zwrócił on uwagę, równie ważnym elementem wszystkich inwestycji jest zaplanowanie ich wykorzystania po samych mistrzostwach Europy. - W ciągu dwóch ostatnich lat na stadionie Santiago Bernabeu, na którym na co dzień grają piłkarze Realu Madryt, odbyło się łącznie 450 imprez innych niż mecze. Zyski z ich organizacji są o wiele większe niż ze spotkań piłkarskich - zakończył Tomasz Białobłocki.


Wojna, podróże w czasie i kosmici. "Rzeźnia numer pięć". Climax według Vonneguta - CZEPIAM SIĘ KSIĄŻEK\nAutor Rzeźni numer pięć jest dojrzałym mężczyzną, który rozmawia ze swoim psem, pali zbyt dużo papierosów oraz tworzy niezgodne z kanonami gatunkowymi opowiadania i powieści. Nie wierzy, by udało mu się skończyć tę konkretną książkę. Napisałem już chyba z pięć tysięcy stron i wszystko wyrzuciłem – wyznaje. Kurt Vonnegut nie umie opowiedzieć o tym, co przeżył. Nie jest łatwo zdać relację z apokalipsy. Decyduje się więc na prosty chwyt – tworzy fikcyjnego bohatera, Billy’ego Pilgrima, który jest i jednocześnie nie jest jego alter ego. Billy jest żołnierzem. Jednym z wielu. Zwyczajnym, a jednocześnie na tyle charakterystycznym – momentami wręcz komicznym i karykaturalnym – że może stać się bohaterem powieści, która zaabsorbuje czytelnika.\nKiedy na scenę wchodzi Billy, Kurt znika. Kurt mówi bezpośrednio w pierwszym i ostatnim rozdziale, posługując się formą pierwszoosobową, reszta narracji to opowieść o Billym i tym jak przetrwał wojnę. Jednak co jakiś czas Kurt ujawnia swoją obecność. W nieoczekiwanym momencie wtrąca: stałem obok, to był autor tej powieści, to byłem ja, ja też tam byłem, etc., dając znak, że wcale nie dystansuje się od opowieści, po prostu łatwiej mu posłużyć się wyimaginowanym porte-parole.\nUstaliliśmy już, że Vonnegut częściowo jest Billym. Ale kim jest Billy? Człowiekiem, który podróżuje w czasie. A raczej po czasie.\nPosłuchajcie. Billy Pilgrim wypadł z czasu. Zasnął jako podstarzały wdowiec, a obudził się w dniu swego ślubu. Wszedł w drzwi w roku 1955, a wyszedł innymi drzwiami w roku 1941. Wrócił przez te same drzwi, aby znaleźć się w roku 1963. Powiada, że wielokrotnie widział swoje narodziny i śmierć i że przenosi się w zupełnie przypadkowej kolejności do różnych momentów dzielących te dwa wydarzenia (…) Mówi, że dręczy go nieustannie trema, gdyż nigdy nie wie, który fragment swojego życia będzie musiał za chwilę odegrać.\nBilly to pechowiec i szczęściarz. Miał pecha, bo żył w czasach wojny. Miał szczęście, bo jako jeden z niewielu wyszedł cało z bombardowania Drezna, a po latach jako jedyny przeżył katastrofę cywilnego samolotu. Miał pecha, bo był żołnierzem i jako jeniec wojenny trafił do obozu zagłady, a koszmar wojny wciąż powracał, wywołując depresję i łzy bezsilności. Miał szczęście, bo po wojnie założył rodzinę, miał pracę i dom, był szczęśliwy. Miał pecha, bo został wdowcem, został też porwany przez latający talerz, o czym – ku rozpaczy córki – opowiedział publicznie w całonocnej audycji radiowej. Miał szczęście, bo na obcej planecie nie było tak źle. Nie został krojonym i rozbieranym na czynniki pierwsze królikiem doświadczalnym, ale miał pecha, bo na Tralfamadorii zamknięto go nagiego w zoo, gdzie codziennie obserwowały go tłumy mieszkańców tej planety. Miał szczęście, bo niebawem w tej samej klatce wylądowała piękna kobieta, znana aktorka, była gwiazda porno. Miał pecha, bo byli tam tylko we dwoje, na planecie odległej od Ziemi o 446 120 000 000 000 000 mil.\nMój ulubiony foto portret pisarza. Kurt Vonnegut wygląda na nim jak sobowtór mojego zmarłego wujka. Albo raczej mój wujek wyglądał jak sobowtór Vonneguta\nBilly miał szczęście i pecha żyć wiele razy. Nie tylko wiódł dwa alternatywne żywoty na Ziemi i Tralfamadorii, ale też wielokrotnie przeżywał wojnę, śmierć żony, wszystkie tragedie, które go spotkały. Przekonał się że, przeszłość, teraźniejszość i przyszłość trwają jednocześnie i są nieskończone. Pewne wydarzenia powracają cyklicznie. Wojny nie są wyjątkiem.\nWojna to trauma. Szli gęsiego. Jedli śnieg. Billy – mimo że dopiero dwudziestojednoletni – miał już siwe włosy i sine od zimna stopy. Nie miał za to niezbędnego żołnierskiego wyposażenia ani broni. Tylko dwie nogi, by uciekać i dwie ręce, by się osłonić. Mówili o nim połamany latawiec. Wcale nie wyglądał na żołnierza, przypominał raczej złachanego flaminga. Po wojnie, na szpitalnym łóżku, chował się pod kołdrą jak małe przerażone dziecko. Nie chciał już żyć, a dodatkowo czuł wstyd i winę, że przeżył wojnę, a teraz chce umrzeć.\nMoże podróże w czasie i przestrzeni były ucieczką, strategią przetrwania? Wyobraźnia, pół obłęd zamiast całkowitego obłędu, jak w Ptaśku Williama Whartona. Uśmiech Billy’ego, w chwili kiedy wychodził z krzaków, nie ustępował dziwnością uśmiechowi Mony Lisy, gdyż równocześnie szedł pieszo przez Niemcy w roku 1944 i jechał swoim cadillaciem w roku 1967. Przecież przejażdżka ulubionym autem, jest o niebo lepsza niż taki widok:\nŻołnierz zameldował swemu przełożonemu, który stał nad otworem, że tam w dole są dziesiątki trupów. Siedzą na ławkach i nie mają żadnych śladów obrażeń (…) W ten sposób uruchomiono w Dreźnie pierwszą kopalnię trupów. Stopniowo powstały setki podobnych kopalń. Początkowo nie było smrodu, ciała wyglądały jak manekiny z gabinetu figur woskowych. Potem jednak trupy zaczęły się rozkładać, wydzielając woń gazu musztardowego i róż.\nNawet nieoczekiwany liryzm narracji, nie sprawia, że obraz ten jest łatwiej zaakceptować. A najgorsza jest świadomość, że człowiek, który podróżuje w czasie, wie, co się wydarzy – wie też, że to złamie go psychicznie – nawet nie próbuje temu zapobiec, po prostu czeka aż nastąpi wojenna apokalipsa. Wszystkie wydarzenia, w których bierze udział Billy, pozostają niezmienne. I nie wiadomo, czy winna jest ludzka niemoc i bezradność, czy ciążące nad wszystkim antyczne fatum. W tym kontekście scena nalotu na Drezno przedstawiona przez Vonneguta à rebours jest jeszcze bardziej symboliczna.\nBombowce nadleciały tyłem nad płonące niemieckie miasto. Tam otworzyły swoje luki bombowe i wysłały jakieś cudowne promieniowanie magnetyczne, które stłumiło pożary, zebrało je do stalowych pojemników i wciągnęło te pojemniki do brzuchów samolotów (…) Amerykańscy lotnicy oddali swoje mundury i zmienili się w zwykłych uczniaków.\nVonnegut łączy epizody z dziejów z całkowicie fantastycznymi elementami. Jego powieść zasiedlają fikcyjne postaci, które płynnie wtapiają się w narrację i wydają się autentyczne. Prawda historyczna miesza się ze zmyśleniem, ale nie widać szpecących szwów. Nie bez powodu wielu nazywa Vonneguta mistrzem.\nRzeźnia numer pięć jest z kolei nazywana powieścią antywojenną, ponieważ ukazuje bezsens wojny i niezgodę na nią. Podtytuł książki brzmi Krucjata dziecięcia, czyli obowiązkowy taniec ze śmiercią, narrator nieustannie podkreśla, że ludzie którzy walczyli na frontach byli na to albo za młodzi, albo za starzy. Takich nie powinni w ogóle brać do wojska. Wojna to noszenie butów po trupach. Butów, które nie pasują i ranią stopy do żywego. Szczególnie kiedy jesteś nastolatkiem, dopiero stawiającym pierwsze kroki w świcie dorosłych i ich wojen.\nFakt: Nalot dywanowy na Drezno – największa masakra w historii Europy, w której według różnych szacunków zginęło od dwudziestu pięciu do stu trzydziestu tysięcy ludzi – był sprawą, której nie nadawano rozgłosu, i o której przeciętny Amerykanin wiedział niewiele albo nic. Dopiero dwadzieścia trzy lata po wojnie zrobiło się o nim głośno. Drezno było miastem otwartym, bez przemysłu zbrojeniowego, ani dużej koncentracji wojsk. Miasto cywili. Z zabytkową architekturą, rozwiniętą turystyką i życiem kulturalnym. Vonnegut zestawił bombardowanie Drezna z atakiem na Hiroszimę. Bomby zapalające zniszczyły Drezno i jego mieszkańców skuteczniej niż bomba atomowa.\nZnak zapytania: Czy fikcyjny pisarz Kilgore Trout, którego książki są krzywozwierciadlanym odbiciem a zarazem komentarzem do fabuły Rzeźni numer pięć jest kolejnym alter ego Kurta Vonneguta? Czy Tralfamadoria jest alegorią obozu zagłady? A może przeciwnie, arkadyjskim miejscem wolnym od wojen? Czy cała opowieść Vonneguta jest literacką metaforą? Satyrą na wojnę i naród Amerykański? Powieścią paraboliczną? Antyutopią o poszukiwaniu recepty na życie w pokoju? Może wszystkim po trochu? Przecież się zdarza.\nEpitafium: Ja, Billy Pilgrim, umrę, umarłem i zawsze będę umierał trzynastego lutego 1980 roku.\nPrzekład: L. Jęczmyk, J. Jęczmyk\nWydanie: I w tej edycji (2018)\nBilly PilgrimDreznofantastykafikcjahistoriaII wojna światowaKurt Vonnegutliteratura amerykańskapowieśćpowieść antywojennapowieść postmodernistycznaRzeźnia numer pięć\nCytat #79 – June Gibbons\nCytat #80 – „Rzeźnia numer pięć”


Pranie tapicerki i porządek w domu, gdy mamy psa - Moppy.pl - Blog\nPranie tapicerki i porządek w domu, gdy mamy psa\nPranie tapicerki jest szczególnie ważne gdy mamy w domu zwierzęta. A jak utrzymać porządek mając w domu psa?. To pytanie zadają sobie wszyscy właściciele czworonogów. Niestety nie każdy myśli przed zakupem psa, jakie problemy to ze sobą pociąga. Dlatego przedstawiamy kilka sposobów na to, aby sprzątanie nawet posiadając pupila, stało się łatwiejsze.\nPostaw na regularne sprzątanie – zadbaj o pranie tapicerki!\nPosiadając czworonoga, a szczególnie przedstawiciela rasy, który obficie linieje, należy pamiętać o regularnym sprzątaniu. Podstawą jest codzienne odkurzanie, dzięki któremu nie tylko usuniemy sierść, ale również piasek i brud, które psy przynoszą ze spaceru. Wygodną alternatywą dla tradycyjnego odkurzacza jest automatyczny robot. Sierść można również zbierać przy pomocy gumowych szczotek lub rękawicy. Tego typu akcesoria wystarczy zwilżyć jedynie wodą. Sposobem na zapobieganie gromadzenia się brudu jest regularne mycie psa i jego legowiska. Najczęściej jednak zanieczyszczenia najgłębiej wnikają w powierzchnię wykładzin i mebli – obicia kanap, czy sof. Dlatego powinniśmy pamiętać o tym, że ważne jest częste pranie tapicerki. W tym celu najlepiej użyć odkurzacza piorącego, pamiętając uprzednio o usunięciu sierści. Użycie płynu odświeży nie tylko wygląd tapicerki, ale sprawi, że będzie ona miała przyjemny zapach. Zdarza się też, że nasi pupile chorują, wtedy też często wydzielają brzydki odór. Dlatego warto stosować odświeżacze powietrza. Dobrym sposobem na zminimalizowanie brudu i zanieczyszczeń jest mycie i osuszanie łap psa po każdym spacerze. Właściciele psów często zapominają o tym, że wszystkie zabawki i psie akcesoria powinny mieć swoje miejsce. W celu ich uporządkowania najlepiej wydzielić strefę w pomieszczeniu na\nprzechowywanie lub zakupić specjalne pojemniki lub kosze wiklinowe, w których umieścimy psie zabawki.\nPomoc domowa – skuteczny sposób na walkę z bałaganem\nNie zawsze jesteśmy w stanie samodzielnie poradzić sobie ze wszystkimi zanieczyszczeniami. Jest wiele powodów tego stanu rzeczy: brak profesjonalnego sprzętu, czasu lub specjalistycznych środków. Często również zabrudzenia są trudne do usunięcia. Dotyczy to szczególnie tych, które są już na powierzchni od dłuższego czasu i brud jest w nie trwale wżarty. Wtedy najlepszym sposobem będzie skorzystanie z usługi, jaką jest pomoc domowa. To gwarancja profesjonalizmu, ponieważ firmy sprzątające świadczące tego typu usługi posiadają specjalistyczny sprzęt. Jest to szczególnie pomocne, jeśli interesuje nas pranie tapicerek. Zaawansowane urządzenia pracują pod wysokim ciśnieniem, dzięki czemu nie tylko usuwają zabrudzenia, ale również skutecznie zwalczają drobnoustroje i nieprzyjemne zapachy.\nJak usunąć zacieki z prysznica?\nPoprzedni wpis Jak uporać się ze sprzątaniem po remoncie?\nNastępny wpis Jak doczyścić przypalone żelazko?


Reinstalacja Windows 10 – jak to zrobić - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n17.09.2018, godz. 14:09\nCzasy, w których procedura „format c + reinstalka” była podstawową metodą rozwiązywania problemów z systemem Windows, na szczęście dawno minęły –wciąż jednak może się zdarzyć, że zainstalowanie od zera systemu Windows będzie niezbędne. Wyjaśniamy, jak szybko i wygodnie reinstalować Windows 10.\nReinstalacja Windows 10. Gdy system nie startuje Reinstalacja Windows 10. Tworzenie nośnika bootowalnego Reinstalacja Windows 10. Windows z USB Reinstalacja Windows 10. Przygotowanie systemu do pracy\nZacznijmy od tego, że Windows 10 zawiera całkiem rozsądnie działające narzędzia do przywracania system do ustawień początkowych czy zdefiniowanych przez użytkownika punktów bezpieczeństwa, klasyczna reinstalacja systemu operacyjnego wciąż jednak bywa niekiedy niezbędna. Typowym przykładem jest np. walka ze złośliwym oprogramowaniem, które ukryło się gdzieś w Windowsie – w takiej sytuacji, jeśli mamy podejrzenie, że nie udało nam się w 100% usunąć go z komputera, „reinstalka” będzie najrozsądniejszym rozwiązaniem. Ale to nie jedyny scenariusz – zdaniem wielu użytkowników jest to też najlepsza metoda na pojawiające się z czasem spowolnienie systemu. Jeszcze innym powodem może być po prostu awaria systemu, która sprawi, że nie da się go poprawnie uruchomić – wtedy reinstalacja może być jedynym rozwiązaniem.\nProces reinstalacji Windows 10 można wygodnie rozpocząć z poziomu działającego systemu – korzystając z Windows Defender Security Center\nReinstalowanie systemu ma jedną podstawową wadę – przed tą operacją niezbędne jest wykonanie kopii zapasowej wszystkich danych i ustawień, a po niej – ich przywrócenie, zainstalowanie wszelkich aplikacji/gier i skonfigurowanie systemu tak, by działał i wyglądał zgodnie z życzeniem i preferencjami użytkownika. To nie jest nic skomplikowanego ani przesadnie czasochłonnego, warto jednak pamiętać, że taki jest koszt reinstalacji.\nReinstalację systemu można przeprowadzić na dwa sposoby – aktualizując lub naprawiając bieżącą instalację (instalator zwykle sam wybierze i zaproponuje odpowiednią opcję) lub instalując system zupełnie od podstaw. W pierwszym wariancie teoretycznie dane użytkownika powinny zostać zachowane, ale my i tak rekomendujemy przygotowanie ich kopii zapasowej. Jeśli zależy nam na tym, by system został naprawdę radykalnie odświeżony, lepszym rozwiązaniem będzie instalacja od zera.\nPrzed rozpoczęciem całego procesu warto wykonać jeszcze jedną niezmiernie ważną operację – powiązać numer seryjny naszej kopii OS-u z kontem Microsoft. Jeśli tego nie zrobimy, możemy spodziewać się problemów z aktywowaniem nowo zainstalowanego systemu (w szczególności dotyczy to użytkowników, którzy Windows 10 pozyskali, korzystając z opcji darmowej aktualizacji z Windows 7 lub 8). Aby to zrobić, należy wyświetlić Ustawienia | Aktualizacje i zabezpieczenia | Aktywacja. Jeśli zobaczymy tam komunikat System Windows został aktywowany przy użyciu licencji powiązanej z Twoim kontem Microsoft, oznacza to, że wszystko jest OK i żadne dodatkowe działanie nie jest niezbędne. Jeśli komunikat będzie inny, musimy powiązać licencję z kontem, a więc wyświetlić menu Ustawienia | Konta | Twoje informacje, a następnie skorzystać z opcji Zaloguj się kontem Microsoft.\nW niektórych wypadkach „radykalna” reinstalacja może nie być konieczna – być może wystarczy samo przywrócenie systemu do stanu początkowego (w tej operacji część ustawień użytkownika powinna zostać zachowana, ale i tak koniecznie pamiętać trzeba o wykonaniu kopii danych)\nJeśli system można poprawnie uruchomić, zainicjowanie procesu instalacji jest niezwykle proste – wystarczy wyświetlić Ustawienia | Aktualizacja i bezpieczeństwo | Odzyskiwanie i skorzystać z polecenia Resetuj ustawienia komputera do stanu początkowego – menu, które się pojawi, pozwoli na określenie, jak radykalne ma być to odświeżenie (np. czy mają zostać zachowane aplikacje). Poniżej znajdziemy też odnośnik Dowiedz się, jak rozpocząć od czystej instalacji Windows (przekierowujący użytkownika do Windows Defender Security Center), pozwalający na uruchomienie instalacji systemu od zera. I tyle – wystarczy uruchomić wybrany proces, a następnie oczekiwać na rozpoczęcie reinstalacji.\nReinstalacja Windows 10. Gdy system nie startuje\nJeśli Windowsa nie można uruchomić, pierwszym krokiem powinna być jeszcze jedna próba jego uruchomienia, podczas której należy uważnie śledzić pojawiające się na ekranie komunikaty. Wiele nowych notebooków ma np. ukrytą partycję, na której znajduje się instalator Windows, który można uruchomić w takiej sytuacji – jeśli jest taka opcja, na ekranie powinien pojawić się komunikat w stylu Press F10 for restore options.\nTo, jak będzie funkcjonował ów mechanizm, może różnić się w zależności od producenta/modelu urządzenia, zwykle jednak użytkownik może na tym etapie zainicjować przywrócenie całego komputera do ustawień fabrycznych (co wiąże się z utratą danych, aplikacji itp.).\nAlternatywną metodą może być zastosowanie microsoftowych zaawansowanych opcji uruchamiania systemu – aktywujemy je, wciskając podczas startu komputera klawisz [F8]. Wśród dostępnych możliwości będzie tu np. uruchomienie trybu awaryjnego, normalne uruchomienie systemu czy zaawansowane opcje odzyskiwania Windows.\nJeśli żadna z tych opcji nie zadziała, czas na działania nieco bardziej radykalne – np. pobranie i uruchomienie przygotowanego przez Microsoft narzędzia Media Creation, pozwalającego na utworzenie bootowalnego (tzn. takiego, z którego można uruchomić system) pendrive’a z instalatorem Windows 10. Taki dysk warto sobie przygotować zawczasu – jeśli go nie mamy, a komputer nie startuje, najlepiej będzie skorzystać z innej, działającej maszyny z Windows 10.\nReinstalacja Windows 10. Tworzenie nośnika bootowalnego\nNośnik instalacyjny USB z Windows 10 zaczynamy od pobrania Microsoft Media Creation Tool oraz przygotowania odpowiedniego pendrive’a. Producent Windows do niedawna rekomendował minimalną pojemność 4 GB, ostatnio jednak system nieco się rozrósł i zalecany jest nośnik 8 GB. Gdy plik już znajdzie się na dysku, uruchamiamy go, w tzw. międzyczasie podłączając pamięć USB do komputera.\nSamo przygotowanie Media Creation Tool do pracy może potrwać chwilę – aplikacja musi m.in. sprawdzić bieżącą instalację Windows. Następnie pojawi się ekran wyboru opcji, na którym można zdecydować, czy chce się zaktualizować istniejącą instalację Windows, czy raczej przygotować nośnik instalacyjny. Wybranie tej drugiej opcji wywoła ekran, na którym można skonfigurować instalator.\nMedia Creation Tool umożliwia wykonanie dwóch operacji – zaktualizowanie Windows lub utworzenie nośnika instalacyjnego\nDomyślnie zaznaczone zostaną tam opcje (wersja językowa, wariant 32/64-bit, wersja Windows) odpowiadające wersji systemu zainstalowanej na naszym komputerze, więc jeśli zamierzasz w przyszłości korzystać z instalatora przede wszystkim na tej właśnie maszynie, to nie musisz nic zmieniać. Jeśli zamierzasz używać pendrive’a z instalatorem na innym komputerze, to na tym etapie możesz zmodyfikować go tak, by pasował do owego peceta (pamiętaj, że z poziomu Windows 10 w wersji Home nie będzie można np. utworzyć instalatora droższej wersji Pro).\nPo kliknięciu Dalej pojawi się ekran, na którym możesz zdecydować, czy chcesz utworzyć instalator na nośniku USB, czy w postaci pliku ISO (który później można np. wypalić na płycie DVD). Pierwszy wariant wydaje się lepszy – pamięć USB łatwiej przechować, jest mniej podatna na uszkodzenie, a poza tym w port USB wyposażony jest praktycznie każdy komputer (napęd optyczny powoli przestaje być standardowym wyposażeniem w wielu nowoczesnych notebookach).\nJeżeli wybierzesz wariant USB, Media Creation Tool poprosi o wskazanie dysku, który ma być zastosowany (warto pamiętać, że zostanie on sformatowany, a wszystkie dane będą usunięte). Po wybraniu wariantu ISO aplikacja poprosi o wskazanie miejsca, w którym ów plik ma zostać zapisany.\nSam proces tworzenia nośnika USB/ISO może potrwać nawet kilkadziesiąt minut – wydłuża go choćby to, że na tym etapie Media Creation Tool musi pobrać kompletny instalator Windows z serwerów Microsoftu. Gdy proces dobiegnie końca, pendrive instalacyjny Windows 10 będzie gotowy. Aplikacja przeprowadzi jeszcze na koniec czyszczenie plików tymczasowych i będzie można ją zamknąć.\nNa końcu warto skorzystać z opcji bezpiecznego odłączania urządzeń USB i wyjąć pendrive z komputera. Dobrym pomysłem będzie też odpowiednio jasne opisanie go – tak, by w razie potrzeby móc bez problemu zidentyfikować na przykład to, który instalator Windows się na nim znajduje (to może okazać się wygodne, jeśli w domu czy firmie funkcjonuje kilka komputerów).\nMożna skonfigurować typ instalacji samodzielnie lub zastosować opcję Użyj zalecanych opcji dla tego komputera\nSam proces instalowania systemu Windows 10 z pendrive’a niczym nie różni się od klasycznej instalacji z płyty DVD – jedyne, o czym trzeba pamiętać, to skonfigurowanie ustawień BIOS tak, by pamięć USB była pierwszym napędem, z którego komputer spróbuje załadować system. Później pozostaje tylko zainicjować proces instalacji, wskazać dysk, na którym ma zostać zainstalowany Windows, a po zakończeniu tej operacji skonfigurować system wedle własnych preferencji, zainstalować niezbędne aplikacje i przywrócić dane.\nReinstalacja Windows 10. Windows z USB\nKolejnym krokiem jest podłączenie gotowego pendrive’a do naszego komputera i wystartowanie go (jeśli nie dzieje się to automatycznie, warto uruchomić BIOS i wskazać pendrive jako urządzenie, z którego ma być wczytywany system). Uwaga: następnym etapem procesu reinstalacji będzie formatowanie docelowego dysku, dlatego przed jego rozpoczęciem warto zadbać o skopiowanie swoich danych. Jeżeli nie można tego zrobić z poziomu systemu – bo ten np. nie działa – należy odłączyć dysk, podłączyć go do innego komputera i skopiować odpowiednie pliki.\nGdy już uruchomimy instalator z nośnika USB, na ekranie pojawi się logo Windows oraz możliwość wyboru języka. Od tego momentu cały proces jest raczej nieskomplikowany i sprowadza się do wykonywania instrukcji prezentowanych na ekranie – będziemy musieli m.in. wskazać dysk, na którym zostanie zainstalowany system, oraz odpowiednią partycję, zdecydować czy ma zostać sformatowana itp.\nGdy wszystkie parametry zostaną już zdefiniowane, będziemy mogli zainicjować działanie instalatora. Potem komputer zresetuje się i rozpocznie się instalacja „świeżego” OS-u. Na tym etapie użytkownik nie będzie miał już zbyt wiele do powiedzenia – system kilkakrotnie się zresetuje, a cały proces potrwa od kilkunastu do kilkudziesięciu minut.\nReinstalacja Windows 10. Przygotowanie systemu do pracy\nPo zakończeniu ostatniego etapu Windows 10 będzie gotowy do pracy choć oczywiście niezbędne będzie przeprowadzenie podstawowej konfiguracji systemu, połączenie z siecią Wi-Fi, a także zainstalowanie i skonfigurowanie niezbędnych dla danego użytkownika aplikacji. Kolejnym etapem powinno być zainstalowanie wszelkich niezbędnych aktualizacji (po reinstalacji Windows „paczka” poprawek może być całkiem pokaźna – aby ją pobrać, należy skorzystać z menu Ustawienia | Aktualizacje i zabezpieczenia | Sprawdź aktualizacje) oraz przywrócenie wszelkich niezbędnych danych z przygotowanej wcześniej kopii zapasowej).\nW tym miejscu można również rozważyć np. zainstalowanie niektórych aplikacji dostarczanych przez producenta danego laptopa czy komputera stacjonarnego – bo choć w opinii znacznej części użytkowników są one zupełnie zbędne, to jednak niektóre bywają całkiem użyteczne (np. aplikacje do zarządzania zużyciem energii, przygotowane z myślą o konkretnych modelach notebooków).\nWarto też sprawdzić, jakie sterowniki są zainstalowane w systemie (należy to zrobić dopiero po pobraniu wszystkich dostępnych aktualizacji). Gdyby okazało się, że Windows z jakiegoś powodu nie jest w stanie pobrać odpowiednio nowego sterownika, dobrym pomysłem może być poszukanie konkretnego „drivera” na stronie producenta danej płyty głównej, karty graficznej czy kart sieciowych.\nZnane jeszcze z Windows XP narzędzie Przywracanie systemu pozwala na zapisanie określonego punktu systemu, do którego będzie można powrócić np. w razie poważnej awarii Windows\nOstatnim etapem całej operacji powinno być „zapisanie” stanu tak przygotowanego systemu, by w razie jakiejś kolejnej awarii możliwie było błyskawiczne przywrócenie Windows 10 do pełnej funkcjonalności. W tym celu możemy posłużyć się narzędziem, które w Windowsach w praktycznie niezmienionej formie dostępne jest jeszcze od czasów Windows XP, czyli przywracania systemu. Aby z niego skorzystać, wystarczy wpisać w systemowej wyszukiwarce frazę Przywracanie systemu. Po jego uruchomieniu wybieramy opcję Utwórz punkt przywracania. To wszystko. Nie zaszkodzi jednak włączyć na tym etapie funkcji automatycznego tworzenia punktu przywracania w zdefiniowanych interwałach czasowych.


Województwa a liczba nieślubnych dzieci - Polityka i Społeczeństwo\nWojewództwa a liczba nieślubnych dzieci\nPAP/Dziennik Gazeta Prawna • 18 czerwca 2014 - 06:38\nSzybko przybywa dzieci pozamałżeńskich: u progu transformacji co dwudzieste było nieślubne, a teraz już co czwarte. Zaskakują duże rozbieżności w tym względzie między regionami Polski.\nJak pisze "Dziennik Gazeta Prawna", w 1990 r. Polki żyjące samotnie lub w związkach nieformalnych urodziły zaledwie 6 proc. dzieci. Teraz zaś to średnio 23,4 proc. - wskazuje dziennik, powołując się na dane Eurostatu.\nZmiana wynika m.in. ze wzrostu liczby związków partnerskich, związanych w dużej mierze z migracją młodych do miast. Ponadto przybywa osób po rozwodzie, a część z nich niechętnie patrzy na ponowny ślub. Ale po części to efekt też zimnej kalkulacji - samotna matka może korzystnej rozliczać się z fiskusem, ma też preferencje w żłobku, przedszkolu - wymienia "DGP".\nAle odsetek nieślubnych dzieci jest zróżnicowany jeśli idzie o regiony Polski. I tak w 2013 r. w Zachodniopomorskiem aż 40,4 proc. przyszło na świat z nieformalnych związków (dane GUS). A to porównywalne dane do bardziej liberalnych państw Europy.\nZaś na drugim biegunie jest Małopolskie, gdzie poza małżeństwem rodzi się 12,7 proc. dzieci. Spośród krajów UE tylko w Grecji wartość ta jest niższa - zauważa gazeta. Podobał się artykuł? Podziel się!