pogaduszki: maja 2012\nPowinniśmy być wdzięczne naszym dzieciom, że dały nam wnuki. Kiedy dzieci są już dorosłe, najczęściej opuszczają swoje gniazdo rodzinne, pozostawiając rodziców w osamotnieniu.\nPrzychodzi jednak taki okres, że trzeba znów poprosić rodziców o pomoc. Praca, nadmiar obowiązków, stres.\nProsząc o pomoc w wychowywaniu naszych pociech, wyzwalamy w swoich rodzicach „instynkt opiekuńczy babci”.\nPowinniśmy być wdzięczni naszym dzieciom za to, że są nieporadne, że zawracają nam głowę błahymi nawet sprawami.\nZwariowane tempo życia, stres, ciężka sytuacja materialna, choroba doprowadza niekiedy nas do tego, że jesteśmy zrezygnowani.\nI tylko dzieci motywują nas do tego, że musimy żyć, musimy walczyć z chorobą, nie wolno nam się poddawać, bo mamy dla kogo żyć.\nAutor: uleczka o 09:14:00\nW Polsce mamy do czynienia z coraz większym rozwarstwieniem społecznym - tworzymy nowy typ niewolnictwa.\nRzesze ludzi zmuszanych jest do pracy za minimalne wynagrodzenie, najczęściej na umowach śmieciowych.\nBrakuje mieszkań, żłobków i przedszkoli, zamykane są małe szkoły i lokalne sądy.\nDostaliśmy igrzyska w postaci Euro 2012, ale przecież tych wszystkich poważnych problemów społecznych nie udało sie rozwiązać.\nPolacy "otwarci na świat"? Proszę to powiedzieć kibicom z Rosji albo rodzinom czarnoskórych piłkarzy, którzy wiedzą, co ich czeka w Polsce, jak przyjadą.\n"Radośni ludzie"? Proszę przejść się po ulicy pierwszego lepszego miasta w Polsce.\nZobaczą Państwo smutne, narzekające tłumy zmęczonych ludzi, którym wmawia się, że są częścią sukcesu, którego nigdy nie dotknęli.\nZnalazłam to w sieci. Ja jednak także widzę że u nas jest jakaś propaganda sukcesu którego na co dzień jakoś nie widać.\nOby nic złego się nie stało tym którzy do nas przyjadą, a wręcz odwrotnie ,zobaczą naszą gościnność.\nNa zawsze w moich myślach\nNajdroższa Mamo! W dniu Twego Święta\npragnę podziękować Ci za to, że po prostu\njesteś przy mnie, na zawsze w moich myślach.\nPiosenka Pt ,,Najlepiej u mamy”\ni poznać chcemy świat\nnajlepiej jest u mamy tu każdy wraca rad.\nJest wiele dróg nieznanych\nKto się nie zgadza z nami\n,,Czy znasz swoją mamę?”\nPrzykładowe pytania dla dzieci:( tych dużych także)\nZawsze pozostanę dzieckiem mojej mamy,\nchoć ta już dawno jest po drugiej stronie lustra.\n1.Jaki mama ma kolor oczu?\nMoja mama jak pamiętam, miała takie oczy podobne jak ja,.ale zawsze bardzo poważne i zatroskane.\n2.Jaki jest ulubiony kolor mamy?\nNie wiem. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, sama sobie ubrania szyła, i ubierała się, jak ja pamiętam, tak by się nie wychylać za bardzo poza regionalną społeczność. Wedle powiedzonka;,, kiedy wejdziesz między wrony...". Pod tym względem różnimy się,ale tylko troszeczkę .\n3.Co mama lubi robić w wolnym czasie?\nPrawie go nie miała od kiedy ją tylko pamiętam. Szczególnie ciężko jej było kiedy zmarł mój ojciec, i została sama z dwójką małych dzieci.Była bardzo przyzwoitym człowiekiem i dla mnie wzorem wszelkich cnót.Jednak dla nas dzieci trochę za bardzo szorstka. Ale takie chyba było wówczas dzieci chowanie, nie to co teraz. Teraz się przesadza i przegina się często w drugą stronę.\n4.Jaka jest ulubiona potrawa mamy? Ryba opiekana w occie, najczęściej to był dorsz i śledź ,w tamtych czasach najtańsza ryba , nie to co teraz. No i jej ulubione szparagi.\nSprawdzony przepis na ocet jabłkowy przyda ci się, gdy dopadnie cię kaszel lub gdy się oparzysz. Stosowany jest doustnie, używa się go do okładów, do nacierania i kąpieli. Jako stary, wypróbowany środek leczniczy swoją popularność zawdzięcza składowi chemicznemu. Fosfor, potas, chlor, magnez, siarka, krzem - to tylko niektóre pierwiastki, jakie znajdziemy w occie jabłkowym. Pijąc dwie łyżki stołowe octu jabłkowego dziennie, wyregulujemy równowagę zasadowo – kwasową naszego organizmu.\nObrać kilka jabłek i skóry wrzucić do słoja. Zalać wodą zmieszaną z cukrem w proporcji: 1 łyżka cukru na 1 szklankę wody. Słój przykryć gazą i postawić w ciepłym miejscu. Po dwóch tygodniach powstały ocet zlać do butelki. Można stosować na:\nAnginę - 1 łyżkę octu jabłkowego zmieszać z 1 szklanką ciepłej wody. Roztworem płukać gardło 3-4 razy dziennie;\nKaszel - 1 łyżkę octu jabłkowego zmieszać z 1 łyżką soku z cytryny. Dodać 1 stołową łyżkę miodu i 1 łyżeczkę płynnej gliceryny. Całość wymieszać. Pić co dwie godziny po 1 łyżeczce;\nZobacz też inne SPOSOBY NA KASZEL\nObrzęki stóp i kostek - 1 szklankę octu jabłkowego wlać do miski z letnią wodą. Zanurzyć stopy do wysokości kostek i moczyć przez kilka minut. Powtarzać co kilka dni;\nWypryski na twarzy - 2 lub 3 razy dziennie przemywać chorobowo zmienioną skórę octem;\nŻylaki - nogi należy smarować kilka razy dziennie octem. Równocześnie trzeba pić 3 łyżki stołowe octu w ciągu dnia;\nOparzenia - na oparzone miejsca przykładać gazę nasączoną octem jabłkowym. Ocet też łagodzi objawy nadmiernej opalenizny słonecznej;\nWysokie ciśnienie - 1 łyżkę stołową octu pić trzy razy dziennie: rano, w południe i wieczorem. Ocet można mieszać z wodą. Leczenie może trwać nawet kilka lat.\nStare dzieje czy nas ciekawią, czasem zaczynam w to wątpić\nPo przeczytaniu tych rewelacji o tym pociągu z przed drugiej wojny tu u nas na Śląsku, przypomniałam sobie właśnie moją nieżyjącą już dawno babcię Annę, która była dla mnie wielką skarbnicą wiedzy o minionych czasach.\nA przecież każdy starszy człowiek człapiący już sobie tak pomiędzy nami to taki bezcenny skarb, a my spieszący się ciągle gdzieś nie zwracamy na nich nasze uwagi.\nW każdym starym człowieku jest bardzo dużo wiedzy,co to ją zebrał w ciągu swojego życia .Ktoś kiedyś napisał- że jest jak taka grobla na rzece na której się zatrzymywały przeróżne przeżycia i emocje.\nJest jak fotograficzny aparat z pełną kliszą w środku, miejscami wyblakłą i nieczytelną, a miejscami zaskakująco żywą i kolorową, z obrazami z tamtych dni, tamtych lat, tamtych światów. Których już nie ma. Których już nie będzie. Których już nikt nie zna. Moim zdaniem pięknie to i bardzo trafnie napisane.\nTaka była przecież ta moja babcia Anna i taką mogłabym dla moich dzieci także być,\nale czy teraz młodzi mają czas siąść tak jak ja kiedyś,\ni poprosić babcię by opowiadała mi o tamtych tak bardzo ciekawych tajemniczych bo już odległych dla mnie czasach.\nAutor: uleczka o 07:57:00\nWiększa pisownia tekstu Latający Pieron\nPociąg ten w latach 30. ubiegłego wieku jechał z tak niewiarygodną wówczas prędkością, że nazywano go Latającym Ślązakiem – „Fliegender Schlesier”.\nA nasi pradziadkowie nazywali go wręcz „Latającym Pieronem”.\nWyjeżdżał z Bytomia wcześnie rano, w Berlinie był w południe, a wieczorem wracał do Bytomia.\nTak więc niemal sto lat temu można było się dostać w ciągu jednego dnia do stolicy, załatwić sprawy i jeszcze tego samego dnia wrócić do domu\nWówczas ten postęp napawał ludzi ogromnym optymizmem.\nWarto też wspomnieć, że już 1914 roku na Dolnym Śląsku rozpoczęto elektryfikację linii kolejowych i niemal w całości zakończono ją w do 1939 roku.\nW czasach stalinowskich trakcje zostały wywiezione do ZSRR.\nNa ponowną elektryfikację dolnośląskie koleje czekały do końca lat 70.\nDzisiaj, po tylu latach, możemy mieć jedynie nadzieję, że kolej polska za jakiś czas osiągnie poziom tej kolei pruskiej sprzed stu lat.\nKiedy to przeczytałam przypomniało mi się że moja babcia Anna opowiadała jak jej szwagier Vincent z Kędzierzyna postanowił w raz ze swoja żona Olgą tym pociągiem pojechać do Berlina.\nOczywiście nic jej nie powiedział czym pojadą hehe\nKiedy ten ,,latający pieron wjechał na peron to jego żona za żadne skarby do niego wsiadać nie chciała. .\nMusiał podobno ją wnieść siłą do tego pociągu.\nCiocia Olga nigdy nie wspominała o tej przygodzie, a babcia Anna zabroniła mi o tym wydarzeniu w jej obecności wspominać. Ja do dziś nie wiem dlaczego. Bo przecież wróciła z tej przygody cała i zdrowa i dożyła prawie do setki jak większość osób z tego ich rodu.\nAutor: uleczka o 09:33:00\nUtopia albo przyszłość- Politea\nWitajcie. znalazłam to na jakimś forum wśród komentatorów, a ponieważ nigdy wcześniej z tym terminem się nie spotkałam postanowiłam to tu wkleić jako ciekawostkę. Osobiście myślę ze to jakaś kolejna utopia, i nie widzę też by inne państwa w tym kierunku politykę uprawiały. Ale ja się na polityce nie znam i mało mnie też ona obchodzi. A ciekawa jestem co moi komentatorzy o tym sądzą.\nPolitea to ustrój, który sprzyja klasie średniej, która w każdym ustroju jest lokomotywą rozwoju i bogacenia społeczeństwa.\nW sferze politycznej politea do władzy dopuszcza tylko ludzi wykształconych i z udokumentowanym doświadczeniem.\nW politei radny musi mieć wyższe wykształcenie i 10 letnie doświadczenie w pracy na kierowniczym stanowisku; poseł musi być prawnikiem, z 15-letnim doświadczeniem w stanowieniu lub stosowaniu prawa. W legislatywie istnieje zakaz tworzenia klubów i frakcji.\nKażdy głosuje zgodnie ze swoją wiedzą i sumieniem.\nUzgadnianie jak głosować jest przestępstwem.\nRadni i posłowie nie dostają żadnych pensji, diet ani przywilejów.\nSłużba polityczna państwu jest zaszczytem i honorem.\nPrawo wyborcze różnicuje wyborców. Każdy ma ilość głosów proporcjonalną do wielkości swojego podatku od dochodów osobistych.\nPasożyty nie mają głosów.\nDemokracja to rządy głupców. Pijany żul spod dworca ma tyle głosów co profesor ekonomii.\nTaki system demokratyczny sprzyja państwu mafijnemu.\nWszystkie partie w polsce działają wg. wzorców mafijnych. Jak w mafii, każdy prezes robi ze swoimi kolegami co chce.\nMoże ich nie wstawić na listę do parlamentu i po nich.\nDlatego w partiach obowiązuje ślepe posłuszeństwo.\nPosłowie są ja żołnierze w mafii. Nikt nie używa rozumu tylko mówi "tak jest".\nNawet nowowybrany prezydent zameldował kiedyś partyjnemu kacykowi wykonanie zadania. Tak jest w Polsce.\nNa zachodzie niektóre kraje zdążają w kierunku politei. Do tych państw należy przyszłość\nAutor: uleczka o 18:48:00\nJeszcze o zdrowym jedzeniu\nZachwalają nam kurczaka jako zdrowego mięsa jest tak absurdalny i wcale nie ś... rozwiń całośćmieszny.\nMoże jedynie kurczak wyhodowany na wsi na pszenicy i kukurydzy.\nAle to co jest w sklepach to tylko jakieś genetyczne mutanty, produkowane na hormonach wzrostu, sterydach i antybiotykach paszowych, prowokowane do żarcia jakichś absurdalnych ilości białka. Jak to kiedyś czytałam.\nW efekcie mamy mięso z 6-7 tygodniowego kurczaka która waży 2-2,2 kg,\na przecież sama pamiętam ile taka tuszka normalnie hodowanej kurki w tym wieku by ważyła nawet chyba jakieś 200 gramów to ma być zdrowe?\nW obecnym systemie chowu to tylko zdrowsza jest wołowina,albo indyk,ewentualnie wieprzowina\nale zdecydowanie najgorszy jest kurczak.\nJeśli widzisz produkt mający więcej niż 5 składników, nie kupuj\nMireille Guiliano, autorka bestsellerowej książki "Francuzki nie tyją".\n"We Francji mamy historię gastronomiczną, która rozwijała się przez stulecia.\nZawsze jedliśmy produkty lokalne i sezonowe i instynktownie potrafimy zachować równowagę w diecie – pisze. –\nOczywiście współcześnie międzynarodowe koncerny zalewają nasze sklepy nadmiernie przetworzoną żywnością, ale moja rada na to jest prosta:\njeśli widzisz produkt mający więcej niż pięć składników, nie kupuj go.\nPotrzebujemy zdroworozsądkowego podejścia do jedzenia i do życia.\nJadamy mus czekoladowy i croissanty, ale w niewielkich ilościach i generalnie od dziecka uczymy się sterować naszym apetytem".\nW praktyce oznacza to na przykład, że jeśli Guiliano zjadła wieczorem na kolację więcej niż zwykle, to następnego dnia ograniczy się do jogurtu na śniadanie i lekkiej sałatki na lunch.\n"To staje się automatyczne.\nNie potrzebujemy kolorowych etykietek na jogurcie informujących nas, że jest niskotłuszczowy, nie musimy znać jego dokładnego składu kalorycznego.\nWiemy, że to ma być zwykły jogurt naturalny i tyle".\nTemat który nas wszystkich interesuje. Przeczytałam to dziś na pierwszej stronie onetu i pewnie wielu to czytało. to wszystko dotyczy zdrowych osób. Nie zawsze tak jest że wszyscy wszystko mogą. Są przeróżne schorzenia które powodują kłopoty z naszą wagą. Ale także genetyczne uwarunkowania. Kiedy ja się przyglądam zdjęciom rodziny mojej mamy ,to wszystkie babcie od strony mamy były szczupłe. Ale mama odziedziczyła urodę po ojcu a dziadek Max miał już inna budowę i mama i jej starsza siostra, mają figurę po dziadku.a tak samo teraz wyglądam ja,i pewnie kiedyś moja wnuczka Ola i Oliwia także mój starszy syn.\nMyślę ze znajdą się chętni podyskutować na ten temat. Serdecznie zapraszam A za utrudnienia w komentarzach przepraszam.\nTo znalazłam w sieci na temat tej piosenki ..,, coco spoko", podoba mi się to co tu jest napisane,zresztą sami zobaczcie\nRozumiem, że państwo wychowało nas do świętowania w estetyce akademii szkolnej, ale przecież nikt nam już nie każe słuchać tych dyrektorskich przemówień, nudnych jak flaki z olejem i patrzeć na paradujące dzieci z kwiatami, i myśleć o najkrótszej drodze do drzwi. Zamiast „hańby”, „zdrady” i „Targowicy”, zamiast „bohaterom!” i „Ojczyźnie!”, mamy wreszcie coś na luzie, bez zadęcia, bez tego wszechobecnego patosu, który dusi wszystkie państwowe okoliczności, święta, dni wolne od pracy, homilie, orędzia i wszelkie inne okazje ku temu.\nNie wiem jak Wy, ale ja juz nim naprawdę rzygam, nie mogę już tego słuchać. To nie jest jakiś uniwersalny standard, to jest nasze polskie zboczenie! Posłuchajcie przemówień dowolnego polityka z USA, albo wyluzowanego Sarkozy’ego, niegdyś rozpoetyzowanego Havla albo przezabawnego Nigela Farage’a, który każde wystąpienie zamienia w kabaret, a zobaczycie, że nie wszystko musi być takie seriożne! Zamiast nudnego, patetycznego hymnu mamy wyluzowaną piosenkę śpiewaną przez wiejskie baby. No przecież to jest pokaz narodowego poczucia humoru najwyższej próby! Jeśli tak zostaniemy zapamiętani po tej imprezie, a nie przez rozkopane drogi, brudne dworce i zakorkowane miasta, to będę ogromnie szczęśliwy. Naprawdę.\nAutor: uleczka o 10:32:00\nKwestia odrębności języka śląskiego nie jest nowa, chociaż nie tak jednoznaczna jak odrębności języka kaszubskiego również sprowadzonego w PRL do pejoratywnego terminu gwary, czyli odmiany dialektu o niewielkim zasięgu terytorialnym, nie przekraczającym obszaru jednego miasta lub kilkunastu wsi, jak gwara warszawska, czy kurpiowska w ramach dialektu mazowieckiego lub gwara koniakowska w ramach dialektu jabłonkowskiego na Śląsku Cieszyńskim. Niemniej o śląskim jako odrębnym języku słowiańskim pisał amerykański slawista Ewald Osers na łamach renomowanej, nowojorskiej Slavonic Encyclopedia (s. 1149-1151 Silesian idiom and language) już w 1949 roku. Niemiecki slawista Gerd Hentschel umieścił go w swoim leksykonie języków słowiańskich, a także napisał artykuł „Śląski – nowy (albo nie nowy) język słowiański?”, natomiast prof. Reinhold Olesch – niemiecki slawista rodem z katowickiego Załęża, wychowany na Górze św. Anny – uważał śląski za swój język ojczysty. Ponadto znany brytyjski historyk i polonofil prof. Norman Davies stwierdził, że „śląski jako etnolekt, należałoby uznać za odrębny język”. Nawet wybitny warszawski językoznawca i kandydat na prezydenta II RP Jan Niecisław Ignacy Baudouin de Courtenay, wydalony z Austro-Wegier za dowodzenie odrębności języka słowackiego i uwięziony w Rosji za potwierdzanie odrębności języka ukraińskiego, spotkał się w ojczystej Polsce z obstrukcją za stwierdzenie językowej i narodowościowej odrębności Kaszubów, Ślązaków i Białorusinów od Polaków.\nWyniki spisu powszechnego z 2011 roku, w którym 809 tys. osób zadeklarowały narodowość śląską, z czego 362 tys. jako wyłączną, zdopingowały parlamentarzystów Platformy Obywatelskiej do poważnego zajęcia się kwestią dopisania języka śląskiego obok języka kaszubskiego do Ustawy o Mniejszościach Narodowych i Etnicznych oraz Języku Regionalnym.\nMoże i nie wszystkich ten temat zainteresuje, ale ja to dziś znalazłam, nawet nie wiedzialam o tych wszystkich rewelacjach o których tu ta gazeta pisze. Mam na to wszystko moje zdanie. Nie wiem komu jest potrzebny tu na śląsku odrębny język. Mój pradziadek jeszcze mówił wyłącznie gwarą śląską, i jak są takie środowiska w których się jeszcze gwarą rozmawia to bardzo ładnie, ale żeby u nas wprowadzić taki język do urzędów, moim zdaniem jest conajmniej dziwaczne. Ciekawa jestem jakie jest wasze zdanie na ten temat. Ja osobiście przeciwko gwarze nic nie mam ale mało kto ,chyba nawet nie znam tu wokół mnie nikogo kto by się taką gwarą posługował. owszem, słychać na ulicy zargon, ale to nie gwara.\nAutor: uleczka o 13:40:00\nPrzepis na pyszne ciasto ze śliwkami .\nPółtora szklanki maki, pół margaryny , 1 łyzka proszku do pieczenia, 1 jajko pół szklanki cukru- zagnieśc rozwałkować , dać do formy ,\nna to zrobic kogiel mogiel z 5 żółtek i pół szklanki cukru wymieszać go z pokrojonymi na dużą kostke sliwkami ( niecały kilogram śliwek)\nwyłozyc na ciasto i dać do rozgrzanego piekarnika na 30 minut piec w tem 180 stopni,\nja pieke z termoobiegiem 150 stopni\ngdy sie upiecze ubić 5 białek z połowa szklanki cukru i taka pianę wyłożyć na upieczone ciasto ,\npiec jeszcze około 8 do 10 minut.\n..pycha ,smacznego polecam !\nTo tez nie mój przepis który tu dałam ale może sobie takie ciasto upiekę. Melduję że to ciasto z rabarbarem opiekłam dziś na próbę z połowy produktów, rabarbar mój, trochę cherlawy ale za to ekologiczny, marynowałam przedtem w cukrze, pościł trochę sok . wyjęłam go z tego soku i położyłam na cieście. Nie jest to aż taka rewelacja, ale szybko się robi i jest tanie, a to także zaleta.\nAutor: uleczka o 16:44:00\nrabarbar ( lub inne owoce)\n- Kostkę margaryny rozpuścić z cukrem i wodą w rondelku, nie gotować.\n-Po przestudzeniu dodać jajka, mąkę, proszek do pieczenia i zmiksować.\n-Blachę wysmarować tłuszczem i posypać bułką tartą, Wylać przygotowane ciasto.\n-Ciasto obłożyć rabarbarem, lub innymi owocami, w niewielkich odstępach.\n-Pieczemy na złoty kolor w temperaturze 180-200 stopni.\n-Gdy będzie gotowe obsypujemy cukrem pudrem lub nie:) Wedle uznania:)\nPani która mi się wpisuje w komentarzach pod pseudonimem Poziomka, narobiła mi dziś smaku na ciasto owocowe.\nPoszukałam w sieci łatwego przepisu i patrzcie co ja znalazłam.\nPochwalcie się jak zrobicie.\nJa dziś zjadłam batonik do kawy, teraz idę pranie powiesić. Młodzi z dzieciskami wybyli i jest cichutko u mnie w domu.\nMiłego świętowania jeszcze wszystkim dziś życzę-;))\nAutor: uleczka o 18:40:00\nTo znalazłam w sieci na temat tej piosenki ..,, co...\nStare dzieje czy nas ciekawią, czasem zaczynam w t...


Dwadzieścia jeden zespołów zagra w przyszłym sezonie w Lidze Okręgowej, jednak na obecną chwilę jest problem bowiem z sosnowieckiej A Klasy drużyny miały tyle samo punktów wobec czego o awansie zdecyduje Prezydium właściwego Podokręgu i Komisja ds. Nagłych Śląskiego ZPN. Zrodził się problem który zostanie rozwiązany nie na boisku tylko przy zielonym stoliku.\nSkład Ligi Okręgowej Katowice-Sosnowiec:\n1 MKS GÓRNIK WOJKOWICE\n2 LGKS 38 PODLESIANKA KATOWICE\n3 LKS TĘCZA BŁĘDÓW\n4 KS CYKLON ROGOŹNIK\n5 KS NIWY BRUDZOWICE\n6 BKS SPARTA KATOWICE\n7 GKS WAWEL WIREK\n8 ZAGŁĘBIE II S.A. SOSNOWIEC\n9 MKS SIEMIANOWICZANKA\n10 LKS POGOŃ IMIELIN\n11 GKS URANIA RUDA ŚLĄSKA\n12 AKS GÓRNIK NIWKA\n13 UKS MK GÓRNIK KATOWICE\n14 ŚKS NAPRZÓD LIPINY\n15 LKS ŹRÓDŁO KROMOŁÓW\n16 LKS ORZEŁ MOKRE\n17 KS GÓRNIK PIASKI\n18 SKFIS GÓRNIK 09 MYSŁOWICE - awans z katowickiej Klasy A\n19 GKS GIEKSA II KATOWICE SA - awans z katowickiej Klasy A\n20 KS UNIA ZĄBKOWICE - awans z sosnowieckiej Klasy A\n21 KP SARNÓW i LKS OSTOJA ŻELISŁAWICE z sosnowieckiej Klasy A zdobyły po 33 punkty. Zgodnie z Uchwałą Zarządu Śląskiego ZPN w przypadku uzyskania równej liczby punktów o awansie zdecyduje Prezydium właściwego Podokręgu i Komisja ds. Nagłych Śląskiego ZPNce w tabeli w chwili przerwania rozgrywek.\nProblemy się pojawiają gdy trzeba przyznać awans prosty przykład III Ligi grupy IV gdzie pierwszy w tabeli był Hutnik Kraków a drugi Motor Lublin tutaj drużyny miał tyle samo punktów. W bezpośrednim meczu Hutnik wygrał jeden do zera z Motorem, mimo wszystko związkowcy postanowili przyznać awans drugiem w tabeli Motorowi który miał lepszą różnicę bramek od Hutnika. W przypadku Ostoi i Błękitnych w bezpośrednim meczu rozegranym już w pierwszej kolejce padł remis dwa do dwóch, na boisku w Sarnowie i patrząc na pojedynek bez rozstrzygnięcia dwie bramki na wyjeździe strzeliła Ostoja i to w bezpośrednim pojedynku na obecną chwilę jest lepsza i jest druga w tabeli przy takiej samej ilości punktów. Jednak o awansie zadecyduje Prezydium.


Kulki analne można sobie wsadzać w dupę nocą na pustym chodniku ⋆ Darmowe filmy porno erotube.pl Kulki analne można sobie wsadzać w dupę nocą na pustym chodniku ⋆ Darmowe filmy porno erotube.pl\nTo co dzieje się na pustych chodnikach nocą, jest nie do pomyślenia w dzień. Bo w dzień udało by się wam zauważyć ładną okularnicę, która eksperymentuje z seksem analnym? Od razu warto nadmienić, że ona nikomu nie daje dupy na chodniku ciemną nocą. Ona nagrywa film porno z seksem analnym, ale do seksu używa tylko akcesoriów. Możecie więc zobaczyć jak wsadza w swój tyłeczek kulki analne. Jak się nimi zabawia. Jak je wyciąga ze swojego odbytu i jak robi sobie dobrze dużym dildo. Oczywiście to dildo wsadza sobie w dupę i ostro się posuwa. Można też zaobserwować klasyczne z dupy do ust, tym razem na wibratorze. Młoda dziewczyna leży pod lampą na chodniku i choć jest ciemno, to ona jest dobrze oświetlona. W każdej chwili może przyjść ktoś, to zauważy co ona robi. Może się mu to spodobać, ale nie możemy być tego pewni. Ten film porno jest przez to bardzo podniecający. Amatorka wsadzająca sobie kulki analne i wibrator w dupę nikogo nie dziwi. Ale kiedy akcja dzieje się w nocy, w miejscu publicznym, wtedy taki film porno nabiera ostrości i rumieńców. Ta dziewczyna jest naprawdę bardzo odważna i wie, czego chce od życia. Wie, jaki seks lubi najbardziej i po niego sięga. Jej dupa i cipa są bardzo ładne i podniecą każdego. Zwłaszcza tych, którzy lubią ciasne dupeczki i cipki hamburgery.\nAnalna onanistka nocą robi sobie dobrze na ulicy\nAzjatka wsadza w swoją dupę bardzo długie dildo Analne smocze dildo w dupie dziewczyny z kamerek Ogromne czarne dildo w dupie Młoda, szczupła, nastoletnia Tajka robi sobie dobrze tak, że z cipy jej cieknie Blondynka z cudownymi cyckami robi sobie dobrze na stole Porno analne zgrabnej amatorki lubiącej kutasa w dupie Czy można zrobić sobie dobrze w samolocie? W barze też można zrobić sobie dobrze Facet w pończochach wsadza sobie dildo w dupę Ona bardzo lubi seks analny i najpierw wsadza sobie w dupę ogórka\nFilm erotyczny zamieszczony: Sierpień 8, 2017 . Ten film erotyczny znajduje się w kategorii: Anal i został oznaczony tagami: analne onanistka, kulki analne, seks analny, wibrator analny, z dupy do ust. Bezpośredni odnośnik do filmu.


Pomoc - poradnik darmowej aplikacji do monitorowania pozycji w Google - deze.pl\nRaporty uświadomiły Ci, że Twoje pozycje są bardzo słabe? Chciałbyś się dowiedzieć, co mógłbyś zrobić aby Twoją stronę internetową odwiedzało więcej osób?\nTwoja strona jest totalnie niewidoczna?\n#1 Uzupełnij lub popraw metatagi\nMetatagi są jednym z najważniejszych elementów na Twojej stronie internetowej z punktu widzenia wyszukiwarki. Najważniejsze metatagi to title oraz description. To właśnie za pomocą tych elementów przekazujesz podstawowe informacje na temat Twojej witryny. Metatagi są dodawane do sekcji <head>\nMetatag description zawiera krótki opis Twojej witryny.\nZawartość metatagu title jest wykorzystywana na liście wyników wyszukiwania jako tytuł stron i naturalnie pojawia się również w zakładce, w przeglądarce.\nKażda podstrona Twojej witryny powinna mieć unikalne metatagi.\nCzy na pewno masz poprawne adresy URL?\n#2 Uporządkuj i uprość adresy URL\nAdresy URL są bardzo ważne i powinny być proste i czytelne dla użytkowników. Jeżeli jest to możliwe, to używaj logicznie ułożonych słów kluczowych zamiast ciągu niezrozumiałych cyfr (numerów identyfikacyjnych). W przypadku kiedy użytkownik szuka w Google informacji o przepisach kulinarnych, to URL powinien być np. www.przyklad.pl/przepisy-kulinarne. Pamiętaj też, że lepsze są miślniki(-), niż podkreślniki (_).\nPamiętaj, że adresy URL, które wyszukiwarki mają pomijać możesz określić w pliku robots.txt\n#3 Mobilna wersja witryny\nJeszcze niedawno mobilna wersja strony to był dodatek. Teraz, kiedy ruch z urządzeń mobilnych jest ogromny a dostęp do takich urządzeń bardzo prosty, wersja mobilna strony internetowej to podstawa. Algorytmy wyszukiwarek również uwględniają, czy strona jest responsywna lub czy posiada oddzielną wersję mobilną. Aktualnie można zauważyć, że wyszukiwarki obniżają pozycje takich stron.\nJak dużo tekstu jest na Twojej witrynie?\n#4 Dobra, unikalna treść\nTwoja strona internetowa powinna zawierać tylko i wyłącznie unikalne i wartościowe treści. Unikaj kopiowania, ponieważ to obniża wartość Twojej strony. Dzięki unikalnej treści zyskasz wartościowych ruch na stronie a współczynnik odrzuceń się zmniejszy. Użytkownik trafiający na te same treści poczuje się sfrustrowany.\nDuplicate Content - czyli powielona, skopiowana w całości lub w dużej części treść to problem wielu serwisów. W przypadku sklepów internetowych powielane są bardzo czesto opisy produktów. Strona, która ma powieloną treść nigdy nie trafi na najwyższe pozycje w wyszukiwarce.\nChcesz to zostawić profesjonalistom?\nJeżeli nie czujesz się na siłach, nie masz czasu lub chcesz mieć pewność, że zmiany na Twojej stronie wpłyną pozytywnie na postrzeganie jej przez wyszukiwarki internetowe, możesz zlecić pozycjonowanie agencji SEO. Większość firm i stron internetowych zleca pozycjonowanie swojej strony. Dzięki temu uzyskuje lepsze pozycje i większą ilość wejść na stronę z wyników organicznych. To z kolei przekłada się na większą ilość Klientów czy realizację innego celu.


w 63. rocznicę\nstr.13Dwutygodnik nr 11 (116) } 13 czerwca 2013 } www.gazetadobryznak.plnakład 150 000 egz. } ISSN 18994830 } GAZETA BEZPŁATNA- To ja byłem kierowcą karetki pogotowia, która 30 lat temu przewoziła Grzegorza\nPrzemyka. Widziałem go wtedy pierwszy i ostatni raz, przez kilkanaście zaledwie minut.\nI te kilkanaście minut całkowicie odmieniło moje życie. Najwyższe ówczesne władze\npaństwowe nakazały znaleźć kozła oﬁarnego i obarczyć go winą za śmierć\nmaturzysty. Wybór padł na mnie - mówi Michał Wysocki.\nAgata BochenekTego dnia, 12 maja 1983 roku nie\nzapomni Pan do końca życia.\n- To był czwartek, miałem dyżur od 8 do 20. Około godziny 17\ndostaliśmy - ja i sanitariusz - polecenie wyjazdu do komisariatu\nMO przy ul. Jezuickiej na Starym\nMieście. W karcie wyjazdu, w\nrubryce „rozpoznanie” było napisane „psychiczny”. Pojechaliśmy\nszybko, na sygnale, żeby wyrwać\ngo z rąk milicji. Nieraz zatrzymani\nudawali psychicznych, żeby tylko\nwydostać się z komisariatu. Gdy\npodjechaliśmy, z komisariatu akurat wychodzili zomowcy. Było\nich kilkunastu, gdy nas mijali,\nodwracali głowy. Trochę mnie\nto zastanowiło, ale nie było czasu na rozmyślanie. Weszliśmy\ndo komisariatu, a tam w dyżurce\nsierżant też udawał, że nas nie\nwidzi. W środku zobaczyliśmy\nchłopaka skulonego na krześle.\nObok stał młody człowiek, który wymyślał milicjantowi. A milicjant nic, stał ze spuszczonymi\noczami. To było bardzo dziwne, w komisariacie zatrzymany\nkrzyczy na milicjanta.\nPielęgniarz głośno zapytał:\n„Czy może mi ktoś powiedzieć,\nco tu się dzieje” i wówczas sierżant wskazał na skulonego na\nkrześle i powiedział, że tych właśnie dwóch młodzieńców na Placu Zamkowym zachowywało sięOsaczonyZŁEM„Lecz o jutro mnie nie pytaj/ bo nie wiem jeszcze/ czy w ogniu utonę/ czy w wodzie spłonę” - pisał Grzegorz Przemyk\nw swoim wierszu „Gra w szczerość” na kilka dni przed śmiercią. W jego pogrzebie wzięło udział ok. 100 000 ludzi.\nFot.: Erazm Ciołek, archiwum Kartazbyt głośno, dlatego patrol MO\nnyską przywiózł ich do komisariatu. Spojrzałem uważnie na siedzącego na krześle chłopaka. Był\nbez butów, we ﬂanelowej koszuli\nwyciągniętej z lekko rozdartych\nbrązowych spodni. Jego długiewłosy były potargane, a oczy…\nbyły duże, ciemne i bardzo błyszczące. I bił z nich strach. W karcie wyjazdu mieliśmy napisane\n„psychiczny”, ale nic takiego nie\nstwierdziliśmy. Sierżant zasugerował, że zatrzymany jest narko-manem. Nic podobnego, nie był\nteż pod wpływem alkoholu. Ale\ncały czas był jakby nieobecny, nie\nodpowiadał na nasze pytania. Zabraliśmy chłopaka z komisariatu,\nprawie go wynosząc.\ndokończenie na str. 8-92 / OPINIE, FELIETONY, POGLĄDY...Gdzie jest\nRafał ZiemkiewiczMariusz Gazda\nMinister Rostowski wydał zalecenia wszystkim służbom i urzędom, które\nmają prawo nakładania w Polsce na obywateli grzywien, mandatów i innych\nkar pieniężnych, aby to prawo surowo i bezwzględnie realizowały. Ustalone\nzostały nawet roczne plany do wykonania. Założone w planach przychody\nwpisano do budżetu. Tak więc urzędnicy, mając teraz ustawowy obowiązek\nrealizacji budżetu, odpowiadają za stabilność ﬁnansową państwa.\nMinister wie, ilu kierowców, ile razy i o ile przekroczy dozwoloną prędkość swoimi samochodami. Wie, bo ustalił plan przychodów z mandatów\ndrogowych. Z tego może wynikać, że wie, ile razy wyjedziemy z domu\ni dokąd będziemy jechać. Wie, czy będę jechał autostradą, czy tylko w terenie\nzabudowanym. Wie o mnie wszystko. Kiedyś, jak się jechało przez las, to\nmogli nas napaść zbójcy. Teraz „zbójcy” są wszędzie, a najwięcej w terenie\nzabudowanym. To samo dotyczy innych służb państwowych. Wszelkiej maści i rodzaju inspektorzy muszą realizować nałożone plany i łupić nawet śpiących obywateli. Jesteśmy źli. Nikt nawet nie zakłada, że możemy być uczciwi\ni nieomylni. Założenie jest takie, że na pewno coś przeskrobiemy. Jakie coś,\nprzecież państwo dokładnie wie, co i na ile. Państwo wie, ile zapłacimy kar,\nwięc wie, co zrobimy nie tak. Niepotrzebne już są nawet sądy. Obywatele już\nsą ocenieni i ukarani. Gotowa reforma sądownictwa. Gowin nie musi się już\nwysilać. Po co. Skoro jest plan - będzie i wykonanie. Nieważne, czy obywatele przekroczą prawo - kara musi być, bo inaczej budżet państwa się zawali.\nJest w Polsce coś takiego jak Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumenta,\nw skrócie UOKiK. Ma obowiązek dbać o interesy klientów i konsumentów,\nczyli nas wszystkich, nas obywateli. Ten urząd też dostał plan nałożonych kar.\nI musi ten plan realizować. Czyta i bada wszelkie umowy dwustronne, szukając możliwości ukarania (chyba dowolnej ze stron). Nie szuka tam, gdzie jest\nnierówność stron - tylko tam, gdzie najłatwiej ukarać. Logiczne, ma przecież\nplan do wykonania. Nie broni obywateli przed bezdusznymi urzędnikami.\nNie broni obywateli przed nie zawsze sprawiedliwą literą prawa. Wchodzi w zapisy umowne dwóch podatników i łup. Któryś pewnie coś zapisał,\nco można ukarać mandatem.\nA może UOKiK powinien naprawdę pomyśleć o interesach obywateli.\nMoże powinien uczciwie popracować. W Polsce jest 19 milionów samochodów. Każdy właściciel samochodu, zanim go kupił, odprowadził podatek\ndochodowy od zarobionych pieniędzy. Kupując samochód, uiścił następne\npodatki. Jeżdżąc, musi tankować paliwo, a w cenie paliwa następne podatki\nz podatkiem drogowym włącznie. No właśnie - podatek drogowy. Ma chyba\ncoś wspólnego z drogami, po których jeździmy. Polskie drogi składają się\nz pobocza lub chodnika, kolorowego asfaltu, bo w każdym sezonie innym\nodcieniem asfaltu łatane są dziury. Otóż to, drogi w Polsce składają się także\nz dziur. Od tego powinienem był zacząć. Drogi w Polsce składają się głównie\nz dziur. No i tu doszliśmy do tytułowego pytania, gdzie jest UOKiK. Gdzie\njest urząd, który z założenia ma dbać o nasze interesy. Przecież kupiliśmy od\npaństwa prawo do korzystania z dróg, płacąc mnóstwo podatków i danin obowiązkowych. Drogi należą się nam. UOKiK woli w ogrzewanych gabinetach\nzimą, a klimatyzowanych latem szukać pieniędzy do budżetu, czytając dokumenty i umowy obywateli. Umowy podpisywane przecież dobrowolnie.\nJeżeli chodzi o państwo - wyboru przecież nie mamy. Tu przydałby się\nnam jakiś obrońca. Niechby nawet nazywał się UOKiK, ale żeby nas bronił, skoro państwo tylko nas łupi i oszukuje. Jaki polityczny los przewiduje Pan posłowi PiS Przemysławowi Wiplerowi, który odszedł z PiS i tworzy nowe Stowarzyszenie\n- To, na co poseł Wipler się decyduje, to jest ryzyko, a przy ryzyku\nw każdej dziedzinie obowiązuje taka zasada: małe ryzyko daje mały sukces, duży sukces wymaga dużego ryzyka. Mały ryzykiem dla posła Wiplera\nbyłoby siedzieć cicho w PiS-ie, nie wychylać się. Myślę, że po wygranej\nPiS, która jest całkiem prawdopodobna, doczekałby się jakiegoś stanowiska, być może równie wysokiego, które piastował kiedyś w Ministerstwie\nGospodarki. Ale zrobił inaczej. Teraz może poszukać zwolenników wśród\nelektoratu PO - tych, których nie jest w stanie odebrać PiS i może się to\nokazać dużym sukcesem. Mniej optymistyczny wariant to jego zniknięcie\nze sceny politycznej.Czy PiS dużo traci na odejściu tego posła?\n- PiS traci na odejściu środowiska, z którego Wipler się wywodzi, czyli Fundacji Republikańskiej. Bardzo dobrze zorganizowanej, posiadającej\nświetnych fachowców, mających w stosunkowo młodym wieku duży dorobek, wykształconych. W PiS brakowało takich ludzi, a partia bardziej\nkojarzyła się z aparatczykami partyjnymi albo wywodzącym się jeszcze\nz podziemia Macierewiczem - typem ideologa, niż z profesjonalistami, menadżerami, którzy rzeczywiście mogą usprawnić państwo polskie i sposób\nrządzenia, a to jest najważniejszym oczekiwaniem Polaków. Ale PiS nie\ntraci wszystkich tego typu specjalistów, bo pozostaje równie prężny Instytut Sobieskiego. Jeśli jednak ten manewr, który zaplanował Wipler, się uda\ni stworzy formację prawicową, ale nie na sposób romantyczno-narodowy,\nale amerykański, partia Jarosława Kaczyńskiego zyska naturalnego koalicjanta po wyborach, a środowisko Fundacji Republikańskiej - pozycję, aby\nrealizować swoje programowe cele gospodarcze. Ruch ten może więc opłacić się zarówno PiS, jak i środowisku Wiplera. Najlepszym działaniem byłaby „życzliwa neutralność” wobec siebie. Mam wrażenie, że właśnie taką\npostawę przyjęto. Wyżsi rangą z PiS-u nie atakują Wiplera, że jest zdrajcą,\na Wipler też nie popełnia błędów założycieli PJN-u czy Solidarnej Polski, nie pluje na Kaczyńskiego, co by mu pewnie zapewniło czas antenowy\nw mainstreamowych mediach. Przykłady, jak się skończyły kariery polityczne Kluzik-Rostkowskiej czy członków PJN-u, pokazują, że jest to droga donikąd.\nrozmawiała: Agnieszka Żądło-Jadczak\nWydawca: U.B.R. sp. z o.o., 05-200 Wołomin, ul. Legionów 27/7\ntelefon: (022) 787 32 06, e-mail: redakcja@gazetadobryznak.pl\nreklama: 503 168 783 lub (022) 787 32 06, reklama@gazeta-dobryznak.pl\nRedaktor naczelny: Mariusz Gazda\nSekretarz redakcji: Agnieszka Żądło-Jadczak\nSkład i łamanie: Klementyna Tomza\nDruk: Polskapresse Sp.z o.o. oddział Poligraﬁa, ul. Matuszewska 14\n02-672 WarszawaRedakcja nie zwraca tekstów niezamówionych i zastrzega sobie\nprawo do ich skracania i redagowania.\nRedakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść płatnych reklam\nnakład: 150 000 egz.OPINIE, FELIETONY, POGLĄDY... / 3Magdalena Środa niedawno na Facebooku napisała: „Ludzie wierzący mogą sprawować władzę w państwie, o ile nie traktują wiary jako fundamentu przekonań”.Schizofrenia\nmożna być wierzącym i „prywatnie” nie godzić się na zło, ale jak\nsię sprawuje władzę, to „publicznie” można czynić zło, bo np. rządzący mają w tym interes.\nJan Maria JackowskiWcześniej w podobnym duchu\nwypowiadała się Ewa Kopacz: w\nsytuacji, w której nasze przekonania, z którymi na co dzień żyjemy,\nchodzimy do pracy, mieszkamy ze\nswoimi najbliższymi, zostawiamy\nw przedpokoju urzędu, który obejmujemy.\nPanie Środa i Kopacz proponują schizofrenię - rozdwojenie jaźni,\nprzyjęcie postawy, że co prawdaTemat nie jest nowy - powraca\nco jakiś czas, wrzucany przez co\nbardziej gorliwych w regulowaniu\nkażdego aspektu życia współobywateli posłów, przekonanych,\nże dorosły człowiek winien być\nprzez życie prowadzony na sznurku licznych przepisów, zakazów\ni nakazów, bo sam nie potraﬁ myśleć i planować swojego życia.\nWszystkie argumenty w tej\ndyskusji już padły: zwolennicy\ntego rozwiązania łkają nad losem porzuconych mężów i dzieci\n(bo to przeważnie kobiety w tych\nhandlowych molochach są zatrudniane), którym nikt w niedzielę\nnie poda rano śniadania, nie ugotuje rosołu z kluskami i nie usmaży schabowych, nie wspominając\no tym, że kobieta mogłaby trochę\nw niedzielę dom ogarnąć, skoro cały tydzień zasuwa przy tej\nkasie. A jak już trochę pogotuje\ni posprząta, to może udać się wraz\nz całą rodziną do teatru, kina, no\nostatecznie zoo, bowiem jej zarobki w tym hipermarkecie są tak\nolbrzymie, iż wydatek 100 - 200Z tych wypowiedzi wynika, że\nkażdy, kto konsekwentnie wierzy\nw Boga i broni na przykład podstawowego prawa każdego człowieka\n- prawa do życia, nie ma prawa\nsprawować władzy. Dlatego, bo\nsprzeciwia się niszczącym naszą\ncywilizację i człowieka pomysłom\nlewicowych ideologów, którzy w\nprzeszłości z nienawiści do Boga\nstworzyli krematoria i łagry. Dziś\nniektórzy lewicowi ideolodzy\npod hasłem „zmian społecznych”\nnarzucają „soft - totalitaryzm”np. w „politycznej poprawności”,\naborcji, eutanazji, homoideologii,\ngender czy innych współczesnych\ntendencjach, które nie liczą się\nz moralnością i prawem naturalnym.\nW dokumentach Soboru Watykańskiego dotyczących społecznego nauczania Kościoła wyraźnie\noddzielono, co boskie, od tego, co\ncesarskie. Działalność polityczna\njest domeną świeckich, ale polityka rozumiana w swym pierwotnym\ni najszerszym znaczeniu jako ukierunkowanie na dobro wspólne, jest\nprzedmiotem troski wszystkich:\nduchownych i świeckich. Nauczanie Kościoła ma cechy pozytywne: Kościół jest wierny swej misji\nprowadzenia człowieka do zba-wienia i nie zastępuje czy wyręcza\ninstytucji świeckich. Wspólnota\npolityczna i Kościół są w swoich\ndziedzinach od siebie niezależne\ni autonomiczne, a ponieważ obie\nte wspólnoty służą powołaniu jednostkowemu i społecznemu tych\nsamych ludzi, ważne jest, aby ze\nLudzie świeccy, co uwypuklał\nbł. Jan Paweł II, mogą spełnić to\nzadanie. Lecz nieodzowne jest\nmiędzy życiem prywatnym a publicznym, nadając „wszystkim\nswoim działaniom w rodzinie,\nw pracy, na polu społecznym spójność właściwą takiemu życiu, które czerpie natchnienie z Ewangelii i w niej znajduje siłę do tego,\nby w pełni się realizować”. Jest to\nwarunek niezbędny, bo demokracja bez wartości łatwo przemienia\nsię w jawny lub zakamuﬂowany\nOd czasów walki o wolne soboty lud pracujący\nmiast i wsi niewiele wywalczył - owszem, mamy\ndwanaście dodatkowych dni, czyli święta kościelne\ni narodowe, kilka razy w roku długie weekendy,\njeśli kalendarz łaskawy, ale to mało. Tym razem\nnie chodzi o dobrodziejstwo dla całego społeczeństwa, a tylko dla pracowników tzw. sklepów\nzł, jest dla domowego budżetu bez\nznaczenia. Biedniejsi mogą sobie\nurządzić grilla - przy piwie i udkach kurczaka (w promocji tylko\n3,90 za kg) lub tłustej karkóweczce\nbędzie można ponarzekać na władzę, która nic nie robi i pokrzyczeć\nczasami na dzieci, jeśli w tym biesiadowaniu zbytnio przeszkadzają.\nI tak oto pożytecznie i kulturalnie\nminie ta wolna niedziela.\nPrzeciwnicy likwidacji handlu\nw niedzielę przytaczają wyliczenia, jak dodatkowych 50 dni zamknięcia wielkich placówek handlowych wpłynie na zatrudnienie,a także na spadek konsumpcji,\nbowiem nie udawajmy, że dodatkowe zakupy w niedzielę mogą\nbyć robione w tygodniu - to, co\nkupujemy w powszednie dni, niewiele ma wspólnego z zakupami\ndokonywanymi w czasie niedzielnych rodzinnych wycieczek do\ncentrum handlowego czy galerii.\nCi, którzy nigdy nie byli bezrobotnymi i nie mieli szans na pracę\nwymagającą wysokich kwaliﬁkacji, nigdy nie pojmą, że człowiek,\njeśli już ją otrzyma, jest w stanie\nznieść wiele, by jej nie utracić.Aleksandra JakubowskaZamiast walczyć o zniesienie\nniekorzystnych umów, większe\nuposażenie za pracę w dni dla innych wolne, większą rotację pracowników w niedzielę tak, by nie\nmusieli pracować we wszystkie\nw miesiącu, znowu rozpoczyna\nsię krucjatę, która być może zajmie uwagę społeczeństwa na jakiś\nczas, ale na pewno doli ludzi pracujących w handlu, a także tych,\nktórzy w związku z rosnącym\nbezrobociem nie mogą się przeciwstawić nieludzkim warunkom\nnarzucanym przez pracodawców,\nnie poprawi.4 / OPINIE, FELIETONY, POGLĄDY...Polityka realistyczna - tu i terazMarian Piłka\nBo polityczny radykalizm najczęściej jest tylko parawanem skrywającym brak przemyślenia narodowej\npolityki, jest intelektualną pustką\nmaskowaną przez emocjonalne mobilizacje. Nie realistyczne koncepcje budowy narodowego potencjału\nwzmacniającego także nasze geopolityczne pozycje, a jedynie hasła\ndobierane w zależności od bieżącego\nzapotrzebowania, charakteryzują polityczny radykalizm.\nPolityka realistyczna wymaga nie\ntylko koncepcji, ale także świadomości ograniczeń i metod je przezwyciężających. Ich ignorowanie może\ntylko prowadzić do porażki. Wymaga umiejętności współpracy w realizacji cząstkowych interesów, nawet\nz politycznymi konkurentami.Nie emocjonalna ucieczka w marzenia i gromkie hasła, a realistyczna polityka może być skuteczną odpowiedzią na przeciwstawienie się procesowi upadku naszego narodu i wyzbywanie się\nsuwerenności na rzecz zachodniego hegemona stojącego\nza parawanem ponadnarodowych struktur.W polityce, podobnie jak w ﬁlozoﬁi, jak głosił św. Tomasz, należy\nuszanować każde ziarno prawdy, nawet w poglądach naszych przeciwników. A nade wszystko realistyczna\npolityka wymaga konsekwencji.\nPolityka narodowa musi być realizowana tu i teraz. Są w historii narodu\nsytuacje wymagające zrywu i walki,\nale zwykle losy narodu rozstrzygają\nsię w codziennych zmaganiach. Nie\noznacza to akceptacji tylko dla „patriotyzmu płacenia podatków” i akceptacji aktualnej władzy. To nawet\nnie minimalizm, to zupełna rezygnacja z narodowych ambicji głoszona\nprzez anarodowych oportunistówwykorzenionych z narodowej wspólnoty. Codzienne zmagania muszą\nmieć horyzont narodowy. Muszą,\nswoje obowiązki i powinności odnosić do celów narodowej wspólnoty,\njej siły i wielkości, ambicji naszego\nwkładu w rozwój ogólnoludzkiej\nkultury i budowy silnej Polski, z której wszyscy będziemy dumni. To jest\ngłęboka nauka, jaka płynie ze szkoły\nDziś także Polska potrzebuje\nprzede wszystkim patriotyzmu nowoczesnego, a nie radykalnego. W\nwymiarze bezpośrednio politycznym, to przede wszystkim rozpoznanie zagrożeń, konsekwentna politykaprzeciwstawienia się im i zdolność\ndo współpracy w realizacji interesu\nnarodowego ze wszystkimi, którzy,\nprzynajmniej częściowo, są skłonni\ndo jego realizacji. Obecne odrodzenie patriotyzmu w młodym pokoleniu, jeżeli nie zostanie zepchnięte\nw pułapkę narodowego radykalizmu, ma szanse stać się zasadniczym\nczynnikiem odrodzenia narodowego\ni obrony suwerenności naszego państwa w globalizującym się świecie.\nPatriotyzm jest bowiem kluczem do\nnaszej przyszłości, dlatego jest tak\nważne, aby jego potencjał nie został,\njak kilka razy w przeszłości, sprowadzony na narodowe manowce.Nauka to potęgi (Lewicy) klucz!\nOkazuje się, że nawet w komunistycznym stanie Nowy\nJork nie wszyscy jeszcze zgłupieli. Oto p. Michał Bloomberg, burmistrz Nowego Jorku, publicznie wyraził przekonanie, że spora część młodych Amerykanów powinna\nzrezygnować z nauki na studiach na rzecz wyuczenia\nNiektórzy „przeciętni ludzie”\npowinni uczyć się konkretnego zawodu, np. hydraulika, niż wydawać\npo $50 tys. na studia bez zarabiania\nżadnych pieniędzy. P. Bloomberg\ntwierdzi bowiem, że obecna sytuacja\nna rynku pracy nie daje możliwości\nwszystkim absolwentom uczelni\nwyższych, ale za to daje dużą szansę\nzarobku dla osób posiadających konkretne zawody.\nP. Bloomberg jest burmistrzem\nz ramienia Republikanów - ale do\ntej pory przemawiał zawsze jak lewicowiec - czemu trudno się dziwić: Nowy Jork to miasto bardzo\nzlewicowane. Co prawda nie tak jak\nw stolicy, gdzie JE Barak Hussein\nObama dostał jakieś 90% głosów\n- ale prawie... Otóż Lewica wmawia ludziom, że powinni się uczyć,uczyć i jeszcze raz uczyć. Słynne powiedzenie Lenina: Uczitsja, uczitsja\ni jeszczio raz: uczitsja! wbijano mi w\ngłowę w kilkudziesięciu językach.\nEfektem jest to, że uczy się dziś nawet starców nad grobem, w Uniwersytetach Trzeciego Wieku, a niedługo\npowstaną Uniwersytety Czwartego\nWieku. Dlaczego tak się dzieje?\nPrzecież to kompletny nonsens. Pamiętam - jakieś siedem lat temu to\nbyło - wielki artykuł na pierwszej\nstronie „Gazety Wyborczej” - nalegający na to, by jak najwięcej młodych ludzi uczyło się i studiowało;\na na siódmej i ósmej stronie był reportaż z Trójmiasta. Reporterka szukała pracy i wszędzie jej mówiono:\n„Nie, z wyższymi studiami, to my\nnie chcemy...” Oczywiście można\nszukać powodów ekonomicznych:Lewica sądzi, że jeśli człowieka\nprzez pięć lat przetrzyma na studiach\n- to zmniejszy się bezrobocie. Jest,\noczywiście, odwrotnie: bezrobocie\njest dlatego, że tylu ludzi zamiast\npracować - studiuje. Gdyby pięciu takich ludzi poszło do pracy (do PRACY, a nie na stołek w urzędzie!!!), to\nby zarobili - a kupując za zarobione\nuczciwą pracą pieniądze, stworzyliby\nosiem miejsc pracy. Jednak Lewica\nprzez „pracę” rozumie siedzenie na\nstołku, a nie wytwarzanie towarów\ni usług; wtedy rzeczywiście: taniej\nutrzymywać nygusa na studiach niż\nza biurkiem... choć zarobki na stażach po studiach nie są dziś o wiele\nwiększe niż stypendium!\nJednak prawdziwa przyczyna, dla\nktórej Lewica chce, by jak najwięcej\ndzieci - nawet kompletnych krety-nów - chodziło 12 lat do szkoły, by\njak najwięcej ludzi studiowało - jest\nzupełnie inna. Klientela Lewicy to\nintelektualiści, inteligenci, półinteligenci, ćwiercinteligenci - i tak dalej. Otóż, jeśli dużo ludzi będzie się\n„uczyć” - to będzie bardzo dużo POSAD dla klientów Lewicy. Co ważniejsze: czego oni będą uczyć? Jakie\npostawy będą wpajali dzieciom,\nmłodzieży, III Wiekowi,. IV wiekowi.. No, jakie? Socjalistyczne!!!\nCzłowiek uczciwie pracujący wie,\nco to jest pieniądz, działa na normalnym rynku. Natomiast „humaniści”\nmogą wygadywać dowolne bzdury\n- bo to, co mówią, nie ma żadnego\nstyku z niczego to nie zmieni. A gdy\nkelner poda deser przed zupą, to coś\nzmieni (akurat na gorsze). Dlatego\npraca kelnera jest twórcza - a praca\nﬁlozofa - na ogół nie...\nA przecież tylko wśród ludzi kompletnie oderwanych od życia można\nbezpiecznie głosić poglądy socjalistyczne...\nhttp://korwin-mikke.plOPINIE, FELIETONY, POGLĄDY... / 5Chrześcijaństwo wytworzyło trwałe formy, które stały się podwalinami\ncywilizacji Zachodu. Siła ich oddziaływania jest tak wielka, że ciągle toczy\nsię walka o ich zniekształcenie.Czy warto bać się spisków?Przed uroczystościami Bożego\nCiała (kwintesencja tajemnicy eucharystycznej) osoby odpowiedzialne za program Telewizji Polskiej\nzdecydowały się zaprezentować\nmateriał z cyklu „Reporter polski”\no współczesnym wampiryzmie.\nPokazano osoby, które piją krew\ninnych osób, po wcześniejszym\nwyciągnięciu strzykawką. Dlaczego? Według postaci występujących w reportażu to daje pełniejsze\nprzeżycie. W charakterystyce programu czytamy: „Magazyn pokazujący prawdziwe problemy współczesnych Polaków bez przemilczeń\ni cenzury”. Zadziwiła mnie ta formuła, „prawdziwe problemy współczesnych Polaków”. Co właściwie\njest tym prawdziwym problemem\nwspółczesnego Polaka, ukazanymw odcinku o wampiryzmie? Reportaż na to pytanie nie odpowiada.\nNie ukazuje także zagrożeń płynących z ukazanych praktyk.\nSalon warszawski poszukuje\nświatowości, aby wyrwać się z zaściankowości. Taką manifestacją\nświatowości miał być tzw. „Marsz\nSzmat”, który snuł się przez Warszawę w drugiej połowie maja.\nChodziło o zaszokowanie przechodniów widokiem kobiet wyzwolonych. Jak zauważył Stanisław\nMichalkiewicz, warto pochwalić\norganizatorów za użycie dobrej,\nsamokrytycznej nazwy. Publicysta\nzauważył także, że maszerującym\nzabrakło odwagi i tylko niektóre\nrozebrały się do pasa „z jednej strony desperacko chciałyby stanąć na\nwysokości swoich snobistycznych,prowincjonalnych\no „światowości”, ale z drugiej - bagaż kulturowy trochę im przeszkadza w pełnym wyzwoleniu”.\nPrzywołam tu jeszcze raz Stanisława Michalkiewicza. Za Warrenem H. Carrollem, który w swojej\n„Historii chrześcijaństwa” przedstawił niezwykle interesujące spojrzenie na proces dziejowy, zauważył, że historia to niekończąca się\nopowieść o spiskach, które albo\nsię udały, albo nie. Oryginalność\npodejścia Warrena H. Carrolla polega na tym, że te wszystkie spiski,\nmniejsza o to - udane czy nie - są\njedynie fragmentami spisku szerszego, którego autorem jest Bóg.\nDyskretnie sterując procesem dziejowym, z wolna zmierza do celu,\nktórego nawet nie możemy sięRafał Paziodomyślać. To w przekonaniu o spiskowej teorii dotyczącej historii nie\njest też wcale odkryciem Carrolla.\nSilnie wyeksponował je chociażby\nJuliusz Słowacki w „Kordianie”.\nMichalkiewicz pisze: Aleksander\nMacedoński stworzył swoje imperium, które go nie przeżyło. Czyżby\ntyle energii miało pójść na marne?\nW żadnym wypadku - przekonuje\nnas Carroll. - Aleksander Macedoński - oczywiście „bez swojej\nwiedzy i zgody” - był tylko rodzajem pługa, którym Bóg uprawiał\nkawał ziemi pod przyszły zasiew\nNie ma powodów, żeby wątpić w\ntrwanie Bożej spiskowej teorii.Będzie gorąco w politycePiotr UścińskiWedług wszystkich sondaży z ostatnich tygodni Prawo i Sprawiedliwość\nprzegania o kilka procent Platformę Obywatelską. Zadajemy sobie\npytanie, czy to już trwała tendencja, czy może jeszcze się\nto zmieni. Jedno jest pewne, stratedzy PO i media zależne od władzy\nszykują nam wiele niespodzianek, którymi podejmą próbę\nratowania partii, rządu i premiera Tuska.Wysokie poparcie dla PO utrzymywało się stale przez wiele lat. Trzeba\nprzyznać, że przy tak aroganckim\nsprawowaniu władzy, zaniechaniu\nwielu reform, odstąpieniu od własnego programu, to nie lada wyczyn.\nStrategie wizerunkowe partii wspierane przez wielkie media okazywały\nsię skuteczne. Jednak powtarzanie\nprzez lata tych samych sloganów,\nzasłanianie się kryzysem i straszenie PiS-em przestało przemawiać do\nspołeczeństwa. Stąd spadek notowań\npartii Tuska. Jeśli nie wymyślą czegoś nowego, w co wyborcy będą wstanie uwierzyć, to tendencja będzie\nsię utrzymywała i słupki poparcia\nbędą malały w oczach.\nJest jeszcze jeden sposób, już wykorzystywany wcześniej i jak dotąd\nskuteczny - odwrócić uwagę opinii\nspołecznej i zająć ludzi jakąś awanturą, która osłabi inne partie, a więc\nna ich tle pozornie wzmocni partię\nwładzy. A więc może być gorąco,\nszczególnie w odniesieniu do największych konkurentów, głównie\nPiS. Możemy spodziewać się sensacyjnych informacji dotyczących PiS i\nKaczyńskiego, prowokacji mającychzdenerwować prezesa w nadziei na\nto, że zirytowany popełni błąd. Mogą\nteż pojawić się jakieś kontrolowane\nprzecieki informacji skierowane przeciwko rządowi, a które podchwycone\nprzez opozycję po kilku dniach okażą\nsię informacjami fałszywymi.\nWażne jest, aby PiS dobrze się do\ntego okresu przygotował; potraﬁł\nracjonalnie i bez emocji reagować\nna wszelkie zaczepki, prowokacje\ni tym podobne sztuczki Platformy.\nJeśli będziemy rozważni i nie damy\nsobą manipulować, jeśli zdemaskuje-my te manipulacje przed opinią publiczną, to dobre notowania nie tylko\nsię utrzymają, ale jeszcze wzmocnią.\nI na koniec komentarz do pewnej\nsensacji, poseł Przemysław Wipler\nodszedł z PiS. Gdy odchodzili socjaliści, to byłem zachwycony (np.\npo odejściu Kluzik-Rostkowskiej).\nJednak szkoda, gdy wartościowi ludzie odchodzą. Tzw. republikanów\njest w PiS-ie wciąż wielu, ale każdego szkoda, bo ta część PiS-u jest mi\nwww.uscinski.pl6 / HISTORIAPolska tradycja wojskowa jest ściśle związana z dziejami narodu, co nadaje polskiemu\nwojsku silny walor patriotyczny. Polacy zawsze widzieli w żołnierzach obrońców Ojczyzny i niepodległości. Wojsko Polskie cieszyło się szacunkiem, a żołnierzem stawał się\npolski patriota w sytuacjach dla ojczyzny trudnych. Tradycja narodowa jest fundamentem, na którym budowana jest armia.Wojsko ludowe czy narodowe?\nRomuald SzeremietiewWrogiem narodowej tradycji\nbyli bolszewicy, którzy w 1917\nr. sięgnęli po władzę w Rosji. Ich\nprzywódca Lenin zapowiadał zbudowanie państwa, które miało być\n„ojczyzną światowego proletariatu”. Patriotyzm rosyjski miał być\nunicestwiony. Bolszewicy zaczęli\ntworzyć armię, w której miało nie\nbyć stopni wojskowych, a żołnierze\nmieli sobie wybierać dowódców.\nTo tłumaczy, dlaczego w armii\nbolszewickiej było tak wielu innostrancow, głównie pochodzenia żydowskiego, ale też z innych\nmniejszości narodowych Rosji.\nPotrzebni byli wykonawcy pozbawieni rosyjskiego patriotyzmu,\na nawet Rosji wrodzy. W oparciu\no takie kadry Lenin realizował bolszewicki marsz do władzy.\nWojna z Polską w 1920 r. poczyniła pierwszą zmianę w postawie\nbolszewików. Pogardzany rosyjski\npatriotyzm okazał się bowiem użyteczny w wojnie z Polakami. Na tę\nwojnę z pobudek patriotycznych\ndo armii sowieckiej ochotniczo\nwstąpiło ponad 40 tys. oﬁcerów\nbyłej armii carskiej, w tym tysiąc\ngenerałów, z byłym naczelnym\ndowódcą armii rosyjskiej w czasie\nI wojny światowej gen. Aleksiejem\nBrusiłowem. W 1920 r. na froncie\nz Polską wszyscy dowódcy sowieckich związków operacyjnych, poza\njednym, byli generałami i pułkownikami byłej armii carskiej.Defilada Pierwszej Armii Wojska Polskiego na ulicy Marszałkowskiej w wyzwolonej Warszawie 19 stycznia 1945.\nZdjęcie z kolekcji zdjęć z Drugiej Wojny Światowej Dr. Marka Tuszyńskiego. Odbitka wydrukowana przez\nWojskową Agencję Fotograficzną, sygnatura 2012/1502-29. Skan z 8 × 5 cm odbitki.Rywalizacja o władzę między\nStalinem a Trockim spowodowała\nkolejne zmiany. Trockiego, niedawnego komisarza ludowego wojny i marynarki wojennej, popierali\ngłównie wojskowi nie będący z pochodzenia Rosjanami. Prawdziwe\nnazwisko rywala Stalina brzmiało\nBronstein, więc podejrzliwy Gruzin uważał, że trockistami muszą\nbyć zwłaszcza oﬁcerowie żydowskiego pochodzenia. W następstwie\nkolejnych stalinowskich „czystek”\nw dowództwach wojskowych zaczęli dominować Rosjanie; wzrósł\nodsetek Ukraińców, bardzo zmniejszyła się liczba Żydów.\nBadacz dziejów Rosji, profesor\nJan Kucharzewski, zatytułował\nswoje wielotomowe dzieło „Od caratu białego do czerwonego”. Związek Sowiecki rzeczywiście stał się\nodmianą rosyjskiego imperium,a interes „światowego proletariatu”\nStalin utożsamił z interesem państwowym Rosji. Po wybuchu wojny w 1941 r. i pierwszych klęskach\nnazwano ją, na wzór wojny z Napoleonem 1812 r., „wojną ojczyźnianą”. Ustanowiono wojenne ordery\nKutuzowa i Suworowa. Wróciły tradycyjne rosyjskie stopnie wojskowe i mundury, w tym tępione przez\nbolszewików złote naramienniki\ngeneralskie. Rosyjski patriotyzm\nodtąd stał się istotnym czynnikiem\nkształtującym morale armii, która\nstała się tym samym armią rosyjską, walczącą w obronie i w interesie Rosji, nominalnie ciągle bolszewickiej. W 1943 roku, gdy Stalin\npostanowił podjąć grę z Zachodem\no opanowanie Polski jednym z instrumentów tej gry miało się stać\npodporządkowane Moskwie Wojsko Polskie. Decyzja o utworzeniupolskiej jednostki wojskowej pod\nsowieckim dowództwem sprawiała\npewną trudność. Ze względów propagandowych Stalin nie mógł zanegować istnienia państwa polskiego.\nZapewniał przywódców Wielkiej\nBrytanii i Stanów Zjednoczonych,\nże chcę Polski „niepodległej i demokratycznej”. Musiało więc powstać odrębne Wojsko Polskie,\na nie polski oddział w sowieckiej\narmii. Jednak polska tradycja wojskowa utrudniała ten zamiar.\nW 1934 r. w Związku Sowieckim zadekretowano tzw. realizm\nsocjalistyczny, jako obowiązującą doktrynę. Sekretarz Andriej\nŻdanow, posiłkując się poglądem\nStalina, sformułował znaną deﬁnicję: Socrealizm to styl narodowy\nw formie i socjalistyczny w treści.\nI taką formułę: narodowa forma,\nsocjalistyczna treść zastosowano,HISTORIA / 7\ntworząc polską dywizję im. Tadeusza Kościuszki. Odtworzono w nieudolny sposób polskie\nmundury. Na czele jednostki\nStalin postawił Berlinga, zdegradowanego przez gen. Andersa za zdradę, ale jednak oﬁcera\nWP. Orzełek „kościuszkowski”\nwyglądał niczym wrona przejechana przez walec drogowy, ale mimo\nwszystko nie była to czerwona\ngwiazda. W dywizji obowiązywała\npolska komenda i polskie stopnie\nwojskowe. Jednocześnie stworzono aparat propagandy - pion\npolityczny z komunistami, głównie pochodzenia żydowskiego,\nprzebranymi za polskich oﬁcerów.\nW czerwcu 1944 r. w I Armii WP na\n44 oﬁcerów Zarządu Politycznego\n34 było pochodzenia żydowskiego,\n5 Polaków obywateli sowieckich\ni 5 komunistów polskich obywateli.\nŻydami byli szef Zarządu Politycznego, jego zastępca, szefowie wydziałów, redaktor gazety. Zastępcami dowódców dywizji i brygad byli\npolitrucy żydowskiego pochodzenia. W wydziałach politycznych dywizji na 28 oﬁcerów politycznych\nbyło 17 Żydów, na szczeblu pułku\nna 43 - 31. W aparacie politycznym\nposzczególnych pułków nie było\nani jednego Polaka. Na 86 zastępców dowódców batalionów było\n57 Żydów. Trudno sądzić, aby taki\naparat myślał po polsku i rozumiał,\nczym jest polski patriotyzm. Obok\nZarządu Politycznego Sowieci\nutworzyli złożony wyłącznie z sowieckich funkcjonariuszy zalążek\nKarol Świerczewski, Marian Spychalski, Michał Rola-Żymierski (od prawej)\nnad Nysą Łużycką w 1945nieznanej w Wojsku Polskim i, jak\nsię okazało, zbrodniczej Informacji\nSowieci nie rozumieli, że przyjęta metoda - polska forma i sowiecka treść - nie będzie tym razem skuteczna. Forma musi być\norganicznie związana z treścią, jest\nfundamentem i siłą nośną treści,\njej zewnętrznym wyrazem. Treść\ni forma są integralnie ze sobą związane, nie mogą istnieć wbrew sobie. W armii sowieckiej rosyjska\ntradycja i sowietyzm miały wspólne podglebie - odwieczny w Rosji\nzamordyzm. W przypadku polskim\n„forma” narodowa pochodziła\nz innej cywilizacji i dlatego była\nw zasadniczym konﬂikcie z sowietyzmem. Stąd oddanie „narodowej\nformy” w ręce aparatu politycznego i informacji miało zapewne minimalizować zagrożenie ze strony\nUjawniło się ono z całą siłą po\nzakończeniu wojny i opanowaniu\nPolski przez Sowietów. W drugiej\npołowie sierpnia 1945 r. jednostki liniowe WP otrzymały rozkazy\npodjęcia działań przeciwko podziemiu niepodległościowemu. Rozkazy skierowano do dowództw 15\ni 18 DP, a także wydzielonych sił z\npięciu innych dywizji (5, 11, 12 i 14\nDP). Aktywny udział w zwalczaniu\npodziemia brała też Brygada Pancerna im. Westerplatte, znana Polakom z ciągle powtarzanego w TVP\nserialu „Czterej pancerni i pies”.\nWojska te przeczesywały teren,\nblokowały wybrane sektory, wykonywały zasadzki oraz uderzenia\nw rejony działań oddziałów podziemia. Było to haniebne działanie.\nJednak obok tego wraz z demobilizacją powojenną armii zwolniono z\nLWP prawie 17 tysięcy sowieckichoﬁcerów. Na ich miejsce przyjmowano Polaków, powracających\nz niemieckich obozów jenieckich i\nz rozwiązywanych jednostek PSZ\nna Zachodzie. Proces tej swoistej\npolonizacji LWP nie trwał zbyt długo. Kierownictwo PPR obawiało\nsię, że polska narodowa „forma”\nzdominuje w wojsku sowiecką\n„treść” i wojsko nie będzie lojalne wobec władzy, może stanąć po\nstronie narodu. Przystąpiono więc\ndo „oczyszczania” kadry zawodowej z oﬁcerów wywodzących się\nz sił zbrojnych Drugiej RP, z PSZ\nna Zachodzie i z AK. W rezultacie\nw latach 1949-1954 wyrzucono z\nwojska ponad 9 tys. oﬁcerów. Władze komunistyczne podjęły szeroko\nzakrojoną akcję represyjną w stosunku do żołnierzy i oﬁcerów. Nastąpiły aresztowania, wojskowych\nzamykano do więzień, torturowano, zapadały liczne wyroki śmierci. Wśród aresztowanych znalazł\nsię wiernie służący komunistom\nminister obrony i były Naczelny\nDowódca marsz. Michał Rola-Żymierski.\nAkcję represyjną w środowisku\nwojskowym prowadził osławiony\nGłówny Zarząd Informacji (GZI),\nkierowany przez wyższych oﬁcerów oddelegowanych z sowieckich\norganów bezpieczeństwa. W wojsku rozbudowano donosicielstwo\n- w 1945 r. było 8.530, a w 1952\nr. 23.112 „informatorów” GZI. Planowano, że na 10 żołnierzy będzie\njeden donosiciel. Rekordowy wynik osiągnięto w lotnictwie, gdzie 1\ntajny współpracownik „informacji\nwojskowej” przypadał na 3 oﬁcerów.\nMimo zmniejszenia ogólnej\nliczby oﬁcerów sowieckich na\npoczątku 1949 r. nadal pozostałow służbie ponad 400 generałów\ni starszych rangą oﬁcerów Armii\nCzerwonej. Przy czym zajmowali\noni najwyższe stanowiska w Sztabie Generalnym WP, dowodzili\nrodzajami sił zbrojnych i wojsk,\nokręgami wojskowymi, związkami\ntaktycznymi. Wojskowi obcej armii\nzajmowali kluczowe stanowiska\nw systemie obronnym wg propagandy suwerennego państwa polskiego. Co więcej, w nielicznych dywizjach i brygadach dowodzonych\nprzez Polaków ich zastępcami byli\nz reguły także wojskowi sowieccy. Takie usytuowanie wyższych\noﬁcerów obcego państwa w strukturze dowodzenia armii formalnie\nniezależnego państwa polskiego\npozwalało stronie sowieckiej nie\ntylko kontrolować Wojsko Polskie.\nDawało też Stalinowi pewność\nLWP rozkazom dowództwa Armii\nCzerwonej. Działo się to za wiedzą\ni akceptacją rządzącej Polską partii\nW listopadzie 1949 r. na miejsce usuniętego Żymierskiego został powołany sowiecki marszałek Konstanty Konstantynowicz\nRokossowski - i minister obrony,\ni jednocześnie wicepremier rządu\nPRL. Wraz z nominacją sowieckiego marszałka na ministra obrony do\nLWP traﬁło kolejnych 300 sowieckich generałów i oﬁcerów, którzy\nobjęli stanowiska dowódcze po\nusuniętych polskich wojskowych.\nRezultatem zastosowanej polityki\nkadrowej było narzucenie wojsku\nnie tylko sowieckich dowódców\ni przełożonych, ale także obcych\npolskiej tradycji wojskowej zasad\ni obyczajów kształtujących życie\ni zachowania kadry zawodowej WP.\nW 1950 r. wprowadzono przymusową naukę języka rosyjskiego, aby\noﬁcerowie mogli pełniej korzystać\nz „bogatej skarbnicy radzieckich\ndoświadczeń”. W wojsku wprowadzano regulaminy i umundurowanie w dużym stopniu wzorowane\nna rosyjskich (sowieckich). Wraz\nz tym następowała reorganizacja\nwojsk i systemów funkcjonalnych\nWP, a celem było dostosowanie ich\ndo sowieckiej doktryny wojennej,\ndo wymogów operacyjnych i taktyki armii sowieckiej. W okresie\nrządów Rokossowskiego w wojsku\nnie tylko „treść”, ale i „forma” stały się jednorodne, „socjalistyczne”,\nsowieckie.8 / WYWIAD\n Interesował się Pan polityką?\nWiedział, że Przemyk był synem\nBarbary Sadowskiej, znanej\npoetki, działaczki opozycyjnej,\nprzewodniczącej Prymasowskiego Komitetu Pomocy Więzionym\nPolitycznie, szykanowanej przez\n- Sierżant powiedział, że zatrzymany nie ma dowodu tożsamości,\nnie wiadomo, kto to jest. To było\njedno z pierwszych kłamstw w tej\nsprawie. Przemyk miał przy sobie\ndowód, doskonale wiedzieli, kogo\nkatują. Być może nie wiedzieli tego\nzomowcy na Placu Zamkowym,\nale kierownik komisariatu już na\nwstępie został poinformowany,\nże zatrzymali Przemyka. Jest też\nświadek, który widział, jak jakiś\ncywil palcem pokazał zomowcom\nPrzemyka.Zomowcy zabrali z placu zdrowego chłopaka, a do karetki\nwnieśliście zmasakrowane ciało\nw stanie agonii. Przemyka już\nfaktycznie nie było, a pogotowie\nbyło potrzebne tylko po to, żeby\npozbyć się problemu. Nie można\nbyło wyrzucić go z komisariatu,\nnie można było wywieźć i utopić\nw Wiśle, bo było kilku żywych\nświadków jego zatrzymania i pobicia. Tylko dlatego zostało wezwane pogotowie.\n- Tak naprawdę, to nie bardzo\nwiedzieliśmy, co zrobić z tym pacjentem. Do szpitala nie mogliśmy,\nbo nie było podstaw, chłopak nie\nmiał żadnych śladów pobicia. Był\ntylko apatyczny, jakby nieobecny\nduchem i wcale się nie odzywał.\nPojechaliśmy do pogotowia na\nHożą. Przy windzie stracił przytomność. Zanieśliśmy go do gabinetu lekarza i więcej go nie widziałem. Dopiero kilka dni później, w\nponiedziałek dowiedziałem się, że\nchłopak umarł w szpitalu na Solcu. Zrobiło mi się smutno, to był\npierwszy pacjent, któremu nie potraﬁłem pomóc.Osaczony złemWtedy Pan jeszcze nie wiedział, że Przemykowi nie można\njuż było pomóc. Jakie obrażenia\nmiał w momencie zabierania z\nkomisariatu, wiadomo z sekcji\n- Później dowiedziałem się,\nże z Hożej zabrała Grzegorza\nprzewiozła do domu. Jego stan się pogarszał, był prawie cały czas\nnieprzytomny. Ale dopóki mógł, to\npowtarzał, że został pobity w komisariacie. W piątek 13 maja „erka”\nzawiozła Przemyka na ostry dyżur\nna Solcu, późnym wieczorem zaczęła się operacja. Lekarz, który go\noperował był w szoku. Wewnątrz\nciała była krwawa miazga, takie\nobrażenia może mieć człowiek,\nktórego przejechał samochód. Wymienię niektóre: krwiak mięśnia\nskroniowego, krwawe podbiegnięcia płata ciemieniowego mózgu i\nrdzenia, obrażenia szyi i pleców,\ntak silne, że krew z pękniętych naczyń spływała pod prawą łopatką,\nobrażenia okolic lędźwiowych,\nkrwawe wylewy. Jednak znacznie\npoważniejsze były obrażenia jamy\nbrzusznej - pęknięta wątroba, przerwane jelito, w rezultacie zapalenie otrzewnej i wstrząs septyczny.\nNarządy jamy brzusznej zostały\nzmasakrowane, co doprowadziło\ndo śmierci w sobotę 14 maja.\nI naprawdę nie było widać żad-nych obrażeń, nic nie zauważyliście, nie podejrzewaliście?\n- Absolutnie nie, Przemyk nie\nmiał żadnych śladów pobicia.\nPrzecież dyżurny komisariatu wyraźnie polecił: „Bijcie tak, żeby nie\nbyło śladów”. Pierwsze ciosy zostały zadane pałką, po nerkach, po\nplecach. Później dwóch milicjantów schwyciło Grzegorza za ręce\nz tyłu, a jeden łokciami zadawał\nciosy w brzuch, nie było ich dużo,\nale musiały być bardzo silne, bo po\nkażdym chłopak wydawał potworne jęki. Słyszał je stojący pod komisariatem kolega Przemyka. Na\nkoniec było jeszcze kopnięcie. W\nśrodku miazga, ale żadnych śladów\nZnał Pan Barbarę Sadowską,\n- Poznałem ją po tym tragicznym\nwydarzeniu, w kościele Św. Marcina. To była ciepła kobieta, niewysoka a niosła taki duży krzyż. Sadowska była pewna, że katując jej\nsyna, milicjanci chcieli zastraszyć\nją samą. Podczas rozmów w komendzie nieraz ją straszono, żeby\nzaprzestała swojej działalności, bo\nprzecież ma syna, któremu może\nsię coś przytraﬁć. Kilka dni przed\nbestialskim pobiciem Grzegorza,\nfunkcjonariusz z komendy MO\nprzy ul. Wilczej powiedział: „My,\nSadowska, nic ci nie zrobimy, za to\nsyna załatwimy”. Po śmierci syna\npani Barbara poważnie zapadła na\nzdrowiu, długo przebywała w szpitalu. Zmarła 1 października 1986\nroku, miała 46 lat. Pogrzeb Grzegorza Przemyka\n19 maja był wielką manifestacją z udziałem około 100 tysięcy\nosób. I dopiero wtedy rozpoczyna się Pana historia.\n- Rzeczywiście, dopiero tydzień\npo pogrzebie zebrało się Biuro\nPolityczne KC PZPR, na którym\nzdecydowano, że winą za śmierć\nPrzemyka zostanie obciążony zespół pogotowia ratunkowego. Zaczęło się osaczanie, sprawdzanie,\npodsłuchy, prowokacje. Założono\nmi teczkę operacyjną. Moja mama\nprzeczuwała, że mnie aresztują.\nMówiłem: „Mamo, nic nie zrobiłem”, ale sam czułem, że pętla się\nzaciska. Przyszli po mnie o szóstej\nrano 20 grudnia 1983 r. i uprowadzili podstępem. Mój synek Piotruś\nmiał wtedy sześć lat.W pałacu Mostowskich traﬁł\nPan do celi 23, w której wcześniej\nbył przetrzymywany ks. Jerzy\nPopiełuszko. Co od Pana chcieli?\n- Chcieli wymusić, żebym wziął\nna siebie śmierć Przemyka. Nie rozumiałem tego, przecież pobili go\nmilicjanci, dlaczego mam odpowiaWYWIAD / 9\ndać za tę śmierć. Poza tym, jak mogę\nsię przyznać, skoro byli świadkowie pobicia w komisariacie? Usłyszałem: świadkami się zajmiemy.\nPowołana została specgrupa chroniąca milicjantów biorących udział\nw katowaniu Przemyka. Aż 300\nmilicjantów, funkcjonariuszy SB\ni kontrwywiadu zaangażowano do\ntej sprawy. W piwnicach komendy stołecznej byłem trzymany w\notwartej celi, w obecności dwóch\ntajnych współpracowników. Na\ndrugie piętro do pokoju przesłuchań\nbyłem konwojowany w eskorcie,\nw kajdankach, z rękami skutymi\ndo tyłu. Byłem przesłuchiwany 60\nrazy, najdłużej przez ponad 7 godzin. Głodowałem w areszcie przez\n57 dni. Byłem tak udręczony, że\ntrzykrotnie usiłowałem odebrać sobie życie.\n- Nie, ale ból psychiczny był tak\nwielki, że wolałbym już bicie. Straszyli mnie, że jeśli nie przyznam się\ndo winy, to synka rozjedzie samochód. Grozili, że moi bracia stracą\npracę, a rodzina będzie szykanowana.\nW końcu wziął Pan na siebie\nwinę za śmierć maturzysty.\n- Obiecali, że nie będą nękali\nmoich bliskich i jeszcze pomogą mi\npopełnić samobójstwo. Przyznałem\nsię do niepopełnionego czynu, ale\nna procesie 4 czerwca 1984 roku\nodwołałem nieprawdziwe zeznania,\nwbijane mi do głowy od kilku miesięcy przez oﬁcerów śledczych. Powróciłem do zeznań prawdziwych,\nw których nie obciążałem siebie\nani nikogo innego. Na sali było\nogromne poruszenie, akt oskarżenia\nstracił sens, sędzia zadał mi dużo\npytań, na które odpowiedziałem w\nsposób logiczny, nie budzący wątpliwości. Wreszcie wyjął z dużej\nkoperty moją pętlę i zapytał, co to\nmiało znaczyć. Odpowiedziałem, że\nprzyjąłem na siebie winę za śmierć\nGrzegorza Przemyka tylko po to,\nżeby pogodzić zwaśnione społeczeństwo, „Solidarność” z władzą.\nA swoje życie chciałem złożyć w\ntym celu, aby sprawa zakończyła się\nna mnie, a inni uwikłani w tę sprawę mogli cieszyć się wolnością. Po\ntych słowach na sali zaległa cisza,\nMimo zmiany zeznań został Pan\nskazany na 2,5 roku więzienia.\n- Wyrok zapadł 16 lipca 1984 r. łączna kara 2,5 roku za niedopełnienie obowiązków służbowych oraz\nuderzenie w samoobronie innego\npacjenta, który odwołał pomówienie\nprzed sądem. Sąd jednak nie ustalił,\nkto pobił Przemyka, doprowadzając\ngo do śmierci. Milicjanci zostali\nuniewinnieni. Ta niesprawiedliwość\nbyła dla mnie ogromnym ciosem.\nOdsiedziałem siedem miesięcy, wyszedłem z więzienia 26 lipca 1984 r.\nna mocy dekretu o amnestii.\nW książce „Osaczony złem” są\nPana listy z więzienia pisane do\nżony - piękne, przepełnione uczuciem.\n- Tamte listy mam do tej pory,\npisała, że zawsze będzie ze mną,\nże nigdy mnie nie opuści. Nie dotrzymała słowa. Ale ja z więzienia\nwyszedłem jako inny człowiek.\nWażyłem 24 kg mniej, byłem wychudzony, onieśmielony, zahukany,\nuśmiech zniknął z mojej twarzy na\nwiele lat. Cała moja psychika została zniszczona. Wielu znajomych\nchciało mnie wtedy zobaczyć,\nspotkać się, porozmawiać. Ale nie\nchciałem, bo i po co. Oni weseli,\na ja ze smutną twarzą i zbolałą duszą, nie potraﬁłem dogonić straconego czasu. Stroniłem od uciech,\nwybierałem spokój, modlitwę\ni pójście do kościoła. Po wyjściu\nz więzienia długo nie mogłem znaleźć pracy, kojarzyli mnie ze sprawą\nPrzemyka, bali się. Jeszcze do tej\npory są ludzie, którzy boją się tego\ntematu. Byłem inwigilowany aż do\n1988 roku, jest data w mojej teczce\noperacyjnej z MSW.\nMiesiąc po tym, jak wyszedł\nPan z więzienia, funkcjonariusze\nMO i SB otrzymali wysokie nagrody pieniężne za „włożony wysiłek,\npełne zaangażowanie i inwencję”.\nPan znał tych funkcjonariuszy, to\nbyli Ci, co udręczyli Pana w śledztwie tak bardzo, że usiłował Pan\npopełnić samobójstwo. 20 tys.\nówczesnych złotych za wysiłek\nw niszczeniu człowieka.\n- W tej sprawie nic mnie już nie\nzdziwi. Już w wolnej Polsce, w\nlatach 1995-97 był drugi proces,\nktóry niczego tak naprawdę nie\nzmienił. Mordercom Grzegorza\nPrzemyka nie spadł włos z głowy.\nW 2009 r. sąd uznał, że doszło do\nprzedawnienia zbrodni. Z powodów\nformalnych został umorzony proces\nzomowca Ireneusza K., który katował Przemyka pałką. Uniewinniony\nzostał sierżant Arkadiusz D., który\nnakazał: „bijcie tak, żeby nie było\nśladów.” Winni śmierci 19-letniego maturzysty nie ponieśli żadnych\nkonsekwencji. A przecież biegli\nprofesorowie już w procesie w 1984\nr. stwierdzili jednoznacznie, że tak\npoważnych obrażeń Przemyk doznał tylko i wyłącznie w komisariacie MO. Sprawcy nie ponieśli\nżadnej kary za śmiertelne pobicie,\nani żadnej odpowiedzialności za\nzniszczenie mi życia.\nJestem na rencie, mam pierwszą\ngrupę inwalidzką. Kaleka ze mnie,\npo dwóch zawałach serca i jedenastu operacjach, teraz szykuję się na\nkolejną. Ogromny stres zaatakował\nserce i stawy. Rzadko wychodzę\nz domu, bo przed każdym wyjściem\nmuszę dwie - trzy godziny ćwiczyć\nrehabilitacyjnie. Tutaj, gdzie teraz\nmieszkam, wszyscy mi współczują,\nwiedzą, że dużo w życiu przeszedłem. To, co oni ze mną robili…\nnikogo nie łamali tak od czasów\nstalinowskich, kropla stopniowo\nMilan Kundera, czeski pisarz\ni noblista powiedział, że „wszystko zostanie zapomniane i nic nie\nbędzie naprawione.” Czy tak będzie też ze sprawą Przemyka?\n- Mam nadzieję, że nie. Grzegorza Przemyka widziałem przez\nkilkanaście minut i te kilkanaście\nminut całkowicie odmieniło moje\nżycie. Jego śmierć odmieniła też\njego kolegów i znajomych. Obserwowałem, jak się zmieniali pod\nwpływem tej sprawy. Od śmierci\nPrzemyka minęło właśnie 30 lat,\na my wciąż pamiętamy. Jego nazwisko, jego wiersze niezmiennie\ntrwają, są obecne wśród nas. Więc\nskoro pamięć trwa, to może nadejdzie też czas, w którym zło zostanie\nDziękuję za rozmowęMa Pan żal o to zniszczone\n- Ja już wszystko im wybaczyłem i nawet modlę się za nich.\nPrzyzwyczaiłem się do cierpienia.\nMichał Wysocki w zielonej\nkoszuli, pierwszym prezencie\nod żony. Tę koszulę miał\nna sobie podczas\nw 1984 r.Książka „Osaczony złem” autorstwaMichała Wysockiego w cenie 30 zł do nabycia\nza pośrednictwem redakcji „Dobrego Znaku”\nlub tel.: 22 787 32 0610 / WYWIADOchronić kościoły\nna KresachParnorama Czerwonogrodu. Fot.: Maciej Porczek z Fundacji Pomoc Polakom na Podolu, Wołyniu, Pokuciu i BukowinieCo skłoniło Pana, aby swoje\nzainteresowania badawcze skierować na tematykę kresową?\n- Od przełomu lat 80. i 90. niedostępne dotąd Kresy zaczęły się\notwierać przed Polakami, w tym\ntakże przed historykami i historykami sztuki. To był zupełnie\nnieznany teren, słabo przebadany\nw okresie przedwojennym i praktycznie nietknięty przez badaczy\nprzez pół wieku, od roku 1939.\nFascynacja tematyką kresową była\nJak Pan Profesor, po tych dwudziestu latach badań, ocenia stan\nkościołów i klasztorów rzymskokatolickich na terenie obecnej\nUkrainy, np. na terenie dawnego\n- Odpowiedź na to pytanie jest\nzawarta w wydanych dotąd dziewiętnastu tomach „Materiałów do\ndziejów sztuki sakralnej”, poświęconych kościołom i klasztorom\ndawnego województwa ruskiego.\nRzymskokatolickich obiektów sakralnych było na tym terenie ponad\npięćset - licząc kościoły paraﬁalne\ni klasztorne, a z kaplicami znacznie\nwięcej. Oczywiście wartość zabytkowa poszczególnych obiektów\nbyła bardzo różna, wszystkie skłaRozmowa z prof. dr. hab. Janem Juliuszem\nOstrowskim, dyrektorem Wawelu, autorem\nkilkunastotomowego dzieła Kościoły i klasztory\nrzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego.\ndały się jednak na obraz dokonań\nkultury łacińskiej na tych terenach.\nNa palcach rąk można policzyć\nkościoły rzymskokatolickie na\nUkrainie, które za czasów sowieckich spełniały funkcje kultowe katedra i kościół świętego Antoniego we Lwowie, kościoły paraﬁalne\nw Hałuszczyńcach, Dobromilu,\nKrzemieńcu, Nowym Mieście,\nSamborze i Złoczowie. Zamknięcie pozostałych na ogół oznaczało\nzniszczenie wyposażenia wnętrza,\na czasem ruinę, aż do całkowitego zniszczenia. Spośród zamkniętych świątyń stosunkowo najlepiej\nzachowały się wnętrza wielkich\nlwowskich kościołów zakonnych\n(Bernardynów, Dominikanów, Jezuitów). Paradoksalnie pozytywnym czynnikiem była zamiana\nkościoła na muzeum ateizmu, jak\nto miało miejsce w przypadku kościołów Dominikanów we Lwowie\noraz ormiańskiego w Stanisławowie.Kościół w Naraiwce (Herbutów)\n- dziś magazyn rolniczyProf. Jan J.\nPrezydenta RPWYWIAD / 11\nCzy mógłby Pan Profesor, rozwijając ten temat, przytoczyć\njeden, dwa przykłady obiektów\nsakralnych na terenie obecnej\nUkrainy, które mógłby Pan uznać\nza szczególnie istotne świadectwo\n- Wybór będzie zawsze arbitralny. Wyjątkowym pomnikiem historycznym jest kolegiata w Żółkwi,\nw wyniku wieloletniego programu\nprzez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Wspólnotę Polską, doprowadzona do\ndobrego stanu. Obecnie rozstrzyga\nsię problem powrotu do jej wnętrza\nwielkich obrazów batalistycznych,\nufundowanych przez Stanisława\nŻółkiewskiego i Jana Sobieskiego.\nWyjątkowe znaczenie jako „rycerskie” pomniki miały niegdyś kościoły w Brzeżanach i Podhajcach.\nOprócz kościołów i klasztorów,\nbardzo istotne dla tożsamości historycznej i kulturowej tamtych\nziem są również cmentarze. Czy\ntak wystawne nagrobki, nekropolie pełne pomników, tworzone\nprzez wybitnych artystów, to\ntypowo polska, kresowa specyﬁka? Czym się wyróżniają, kiedyKaplica mszalna w Repechowie (Bakowcach)Sarnki DolneProfesor dr hab. Jan Juliusz Ostrowski jest historykiem sztuki,\ndyrektorem Zamku Królewskiego na Wawelu, wybitnym specjalistą\nz zakresu historii sztuki nowożytnej, kawalerem licznych odznaczeń\n(m.in. Legii Honorowej). W 2010 roku, w uznaniu wybitnych zasług\ndla kultury narodowej, za osiągnięcia w działalności na rzecz rozwoju\nmuzealnictwa oraz krzewienia tradycji polskich, został odznaczony\nKrzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.\npatrzy na nie historyk sztuki?\n- Cmentarz niezależny przestrzennie od kościoła jest\nW naszych warunkach takie cmentarze były tworzone\ndopiero przez austriackie władze\nzaborcze na przełomie wieków\nXVIII i XIX. W największych miastach Galicji przybrały one charakter wielkich zespołów architektoniczno-rzeźbiarskich, złożonych\nz setek czy nawet tysięcy obiektów, często dzieł artystów. Nie\njest to specyﬁka polska. Najwspanialsze cmentarze XIX-wieczne\nznajdują się we Włoszech (np.\nStaglieno w Genui). W polskich\nwarunkach poza cmentarzami nie\nbyło wiele miejsca dla tworzenia dzieł rzeźby monumentalnej,\nstąd wielkie cmentarze są dla nasprzede wszystkim muzeami rzeźby XIX-wiecznej, oczywiście także zabytkami ważnymi z czysto\nhistorycznego punktu widzenia.\nCzy gdyby miał Pan wskazać,\njako osoba od lat zajmująca się\nnarodowym dziedzictwem kulturowym, trzy najważniejsze\ncele poza granicami Polski, których ochroną należy się zająć,\nczy byłyby wśród nich kościoły\ni cmentarze rzymskokatolickie\nna terenie obecnej Ukrainy?\n- Z powodów, które już wskazałem, takim obiektem jest kościół\nkolegiacki w Żółkwi, a ponadto\ncmentarz Łyczakowski we Lwowie. Obydwa są od lat pod polską\nopieką konserwatorską. Jako następne (niemal beznadziejne) przypadki wskazałbym wspomniane\nwyżej kościoły zamkowy w Brzeżanach i paraﬁalny w Podhajcach.\nJak Pan Profesor uważa,\nw jaki sposób najlepiej chronić\nobiekty sakralne i cmentarne\nna wschodnich rubieżach dawnej Rzeczypospolitej, aby takich\nbyło jak najmniej?\n- Jedynym sposobem na trwałe\nzabezpieczenie zabytku jest znalezienie dla niego odpowiedniej\nfunkcji. Najlepiej więc, jeżeli kościół pozostaje kościołem, a pałac\n- w przypadku braku właściciela\nmogącego go utrzymać - spełnia\nfunkcje kulturalne lub reprezentacyjne. Nie należy się łudzić, by\nwarunki te mogły został spełnione\nwobec wszystkich zabytków na\nKresach. Trzeba się liczyć z pogłębiającą się degradacją świątyń\nopuszczonych oraz ich daleko idącymi przekształceniami w przypadku przejęcia ich przez inne niż\nrzymskokatolickie wspólnoty wyznaniowe. Smutnym przykładem\ndewastacji przez grekokatolików\njest kościół Karmelitów w Trembowli. Wielki wysiłek włożony w\ninwentaryzację i porządkowanie\ncmentarzy - z wyjątkiem Łyczakowa - będzie miał zapewne tylko\nsymboliczne znaczenie, ukazując\nświadomość problemu, dobrą wolę\ni gotowość do społecznego zaangażowania.\nDziękuję za rozmowę.\nTomasz Radochoński.12 / KULTURAJPII Polish American Poets Academy z siedzibą w Wallington w stanie New Jersey w USA\nogłasza kolejny konkurs poezji w ramach obchodów 10-lecia powstania Akademii.Konkurs poezji patriotycznej\npamięci Władysławy Milczarek\nAda Wolski, rzecznik JPII Polish American Poets AcademyI Konkurs na wiersz patriotyczny nazwany został imieniem\nzmarłej w lutym 2013 r. Władysławy Milczarek. Emerytowana\nprofesor socjologii z Łodzi była\nnie tylko wielką patriotką, ale\ni osobą niebywale serdeczną\ni życzliwą ludziom. Nawet, gdy\nmówiła o trudnych sprawach,\nprzejęta losami jej ukochanej Ojczyzny, zawsze towarzyszyła jej\nnadzieja. Jak pisze „Nasz Dziennik”:Będąc wierna Panu Bogu,\nmiała we krwi ewangeliczną zasadę, że wiara bez uczynków jest\nmartwa, czyniła więc dobro, od\nnajbliższej rodziny poczynając.\nZawstydzała wszystkich swą młodzieńczą werwą, obecną jeszcze\nw ostatnich miesiącach życia, silnie rozwinięty zmysł organizacyjny\npozwalał jej na szybkie i skuteczne reakcje. Nieprawdopodobne,\nile taka drobna osoba, z licznymi\nschorzeniami, coraz trudniej poruszająca się w granicach własnego\npokoju, mogła załatwić, rozruszać\nbiernych i lękliwych. Zapewne te\ndyspozycje serca i charakteru nie\nbyły przypadkowe - wyniosła je\nz domu rodzinnego, z niewielkiej\nmazowieckiej wsi, gdzie fundament stanowiły katolicka wiara,\nzasady moralne, miłość do Ojczyzny, tradycja, pracowitość, szacu-nek okazywany autorytetom, pomoc bliźnim, gdzie wielką wartość\nmiała dobra książka i wspólne\nczytanie. Łódzkie środowisko mogłoby na ten temat napisać opasłą\nksięgę, bo pani Władysławie to się\nnależy. Gdy już ﬁzycznie nie mogła uczestniczyć w życiu społecznym, pisała przesłania do Polaków, redagowała pisma urzędowe,\nteksty protestów, także w obronie\nprześladowanych osób, kierowane\ndo różnych instytucji. Utrwalała\nna papierze pamięć o zasłużonych\nludziach. Pisała sercem o tym, co\ndla niej było najważniejsze - o\nPolsce, którą kochała jako pierwszą po Bogu. Teraz po jej odejściu\ntomiki wierszy wysyłane systematycznie do przyjaciół, wydawane\nz wielkim trudem z powodów\nﬁnansowych, będą nie tylko pamiątką po pani Władysławie, ale\nzobowiązaniem. Bo wzór człowieka, jakim była, jest godny naśladowania - hierarchia wartości,\nwierność zasadom, niezwykła\nwrażliwość i w konsekwencji pomoc bliźniemu bez granic, pomoc\nwykraczająca poza czyjąś prośbę,\nczyniona z własnej inicjatywy,\na także skromność. Nie spocznę,\nbo jeszcze żyję - powiedziała na\nkilka dni przed śmiercią w wieku\n87 lat. Cześć jej pamięci!Gorąco zapraszamy do udziału w naszym konkursie. Mogą w\nnim wziąć udział osoby powyżej\n16. roku życia, niezależnie od\nkraju zamieszkania, zarówno poeci z dorobkiem artystycznym,\njak i ci, którzy piszą „do szuﬂady”. Należy nadesłać od 1 do 7\nwierszy, które mogą być w języ-ku polskim lub angielskim, ich\ndługość nie powinna przekraczać\n40 linii, mogą być rymowane lub\nbiałe. Prace konkursowe nie mogą\nbyć wcześniej ogłoszone drukiem\nani opublikowane na stronach internetowych, ani też nagradzane\nw innych konkursach.Prace konkursowe wraz z krótkim listem\nprzewodnim zawierającym imię, nazwisko,\nadres zamieszkania, nr tel., adres emailowy,\ntytuły prac konkursowych oraz krótką notę\nbiograficzną należy przesłać elektronicznie\ndo 31 lipca br. na adres:\newentualnie na adres:\nPolish American Poets Academy,\nPO Box 3163, Wallington, NJ 07057, USA.\nWpisowe w wysokości $5 za każdy wiersz w formie czeku lub Money\nOrder wystawionego na Polish American Poets Academy należy przesłać\nna adres: Polish American Poets Academy, PO Box 3163, Wallington,\nNJ 07057, USA. Wpisowe można również przesłać za pośrednictwem Western Union lub Paypal po uprzednim skontaktowaniu się z Akademią.\nCzłonkowie niedochodowej organizacji JPII Polish American Poets\nAcademy są zwolnieni z wpisowego.\nZwycięzca konkursu poetyckiego otrzyma nagrodę $500 i roczne członkostwo. II Druga nagroda to: $300 i roczne członkostwo, III nagroda - $100\ni roczne członkostwo. Ponadto przewidziane są nagrody specjalne i wyróżnienia. Rozstrzygnięcie konkursu jest planowane na 28 sierpnia 2013 r.\nInformacje nt. konkursu i członkostwa w Akademii na www.e-businesscardexchange.com.KULTURA / 13Słoneczny kapelusz Anny JantarPatrycja Misiak - uczennica\ngimnazjum, prowadzi od kilku lat\nbloga „Anna Jantar - najlepsza piosenkarka”:\nMoja fascynacja Anną Jantar zaczęła się w 2007 roku,\na wszystko zaczęło się od największego przeboju „Tyle słońca\nw całym mieście”. Usłyszałam go\nu swojej przyjaciółki i od tamtego\ndnia zaczęłam słuchać Anny Jantar.\nNa początku miałam tylko jedną\npłytę. Później pojawiły się w mojej\nkolekcji pierwsze artykuły, zdjęcia\ni inne materiały. W 2009 roku zaczęłam prowadzić swój własny blog\npoświęcony Annie Jantar. Cieszyłam się z każdych odwiedzin w serwisie, wtedy czułam, że moja praca\nma sens. Jeszcze nie spotkałam się\nz tym, aby ktoś mi powiedział, że\njestem staroświecka czy dziwna, bo\nsłucham nieco starszej muzyki…Przemysław Sobolewski - student, prowadzi stronę poświęconą artystce www.bursztynowa-dziewczyna.pl: Piękno, dobro\ni mądrość… W tych trzech słowach\nmogę zdeﬁniować piosenki Ani\nJantar. Piękno krystalicznego głosu ich wykonawczyni sprawia, że\nw duszy rozbrzmiewa „Tyle słońca w\ncałym mieście”. Dobro to splot pozytywnych emocji z nich płynących\noraz niekłamana autentyczność\ninterpretacji. I wreszcie mądrość\n- rady zawarte w tekstach dotyczą zwykłego, codziennego życia.\nUtwory Ani pozwalają uwierzyć, że\nw otaczającym nas świecie więcej\njest kolorowych barw niż szarości,\nkłopoty i troski nie są takie straszne, a samo życie staje się dzięki nim\nłatwiejsze. Serce, jakie wkładała w\nswoje piosenki nieustannie traﬁa\ndo kolejnych pokoleń słuchaczy. Do\nmnie także. Ale to chyba nieodłączna cecha tych osób, które kochają\nludzi i świat. I właśnie tej miłości\nmożna się od niej uczyć.\nBarbara Stanisławczyk - reportażystka, pisarka i dziennikarka: Byłam dzieckiem, kiedy ona była już\nbardzo popularną piosenkarką. Już\nwtedy ta jej muzyka wydawała mi\nsię autentyczna. Odbierałam ją jako\ncoś, co ma szansę przetrwać. Kiedy\nAnna Jantar zginęła, przypomniałaWiera z ukochanym pieskiem (fot.: Wydawnictwo Literackie), poniżej - w paryskim mieszkaniu 11 listopada 2003 r.\n(fot.: Jerzy Płaczkiewicz)Fot.: bursztynowa-dziewczyna.bloog.pl10 czerwca mija 63. rocznica urodzin piosenkarki nazywanej Słoneczną Gwiazdą czy Bursztynową Dziewczyną. Nadal inspiruje młodych wykonawców z różnych kręgów muzycznych, stylistów mody,\na przede wszystkim słuchaczy w każdym wieku. Co sprawia, że\n33 lata od jej tragicznej śmierci jest nadal tak chętnie słuchana?\nMonika Grzebułami się jej „prorocza” piosenka „Nic\nnie może wiecznie trwać”. Mam też\nciekawe wspomnienie związane z…\nkreacjami Anny Jantar. Pamiętam\nfestiwal, na którym ona wystąpiła\nw komplecie: bluzce w biało-czerwone groszki i białych spodniach.\nMoja mama szyła mi różne ładne\nrzeczy i wykonała dla mnie też ten\nstrój Anny Jantar. Nosiłam go kilka\nlat. Jako redaktor naczelna „Sukcesu”, poznałam córkę Anny. Piosenki Natalki są naturalną kontynuacją twórczości jej mamy, ich głosy\nsą tak podobne.Michał Niemiec - wokalista i producent: Anna Jantar, a właściwie\nAnna Maria Szmeterling, była artystką nietuzinkową. Na koncercie\n„Życia mała garść” poświęconego\ntragicznie zmarłej artystce oraz jej\nmężowi Jarosławowi Kukulskiemu\nludzie płakali. A od śmierci Anny\nJantar minęły już ponad 33 lata. To\npokazuje, jak ważną była artystką\nw pamięci i świadomości Polaków.\nJej piosenki były o czymś: z jednej\nstrony pogodne i radosne, z drugiej\nskłaniające do reﬂeksji, a nawet zadumy.\nKiedyś sama o sobie powiedziała: „Pragnę, aby zdobiło mnieprzede wszystkim moje serce, które\nstoi otworem dla wszystkich ludzi”.\nTo wyjątkowe słowa, na które nie\nkażdy, zwłaszcza młody artysta, by\nsię zdobył. W pamięci swoich fanów\npozostanie na zawsze wokalistką,\nktóra swoim ciepłym głosem potraﬁła dotrzeć do wszystkich, przekazać coś swoimi piosenkami, dawać\nz siebie emocje i energię innym.\nCórka Anny Jantar - Natalia\nKukulska na swoich koncertach do\ndziś wykonuje przebój swojej mamy\ni jestem pewien, że za każdym razem Anna Jantar wykonuje tą piosenkę razem z Natalią.14 / REKLAMAPRAWO / 15Osoby, którym przyznano zasiłek rodzinny często nie wgłębiają się zbyt dokładnie\nw treść decyzji, co staje się z czasem przyczyną bardzo poważnych kłopotów.Nienależnie pobrane świadczenia rodzinne\nKarol BońskiOtóż w decyzji przyznającej\nświadczenia rodzinne znajduje się\npouczenie, iż w przypadku wystąpienia szeregu zmian - m.in.\na zwłaszcza uzyskania dochodu,\nosoba, której przyznano świadczenia jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu\nwypłacającego świadczenia rodzinne. Takie zmiany, jak chociażby zwiększenie dochodu i przekroczenie odpowiedniego kryterium,\nwarunkującego przyznanie zasiłku, mogą mieć wpływ na prawo\ndo świadczeń rodzinnych, powodując nierzadko, że świadczenia\nte nie będą mogły przysługiwać.W takiej sytuacji organ wypłacający świadczenie może dojść do\nwniosku, iż zasiłek rodzinny został pobrany nienależnie.\nW tym celu organ administracji publicznej wydaje stosownądecyzję administracyjną o\nuznaniu pobranych świadczeń\ndecyzja ta stanie się ostateczną, organ może\nkwot. Nierzadko będą to bardzo poważne\nsumy, szczególnie dla osób, którym świadczenia rodzinne przysługują, a więc żyjących na granicy ubóstwa. Co wiec w takiej\nsytuacji robić? Pozostaje złożenie odwołania od takiej decyzji,REKLAMAa także wniosku o umorzenie, odroczenie terminu płatności kwot\nrodzinnych albo rozłożenie ich na\nraty, co należy uzasadnić szczególnymi okolicznościami. Z pewnością jednak tak nieprzyjemnych\nsytuacji można uniknąć wyłącznie\npoprzez współpracę z podmiotem\nwypłacającym świadczenia, a także dokładne przeczytanie i zastosowanie się do pouczenia umieszczonego w decyzji.\nNa marginesie nadmienić należy, iż podobne mechanizmy\ndotyczące nienależnie pobranych\nświadczeń, zostały przewidziane\ntakże m.in. w przypadku pomocy\nspołecznej i świadczeń z funduszu\nalimentacyjnego.16 / FINANSESzkoła Inwestowania nr 111\nOd kilkunastu miesięcy obserwujemy silne wzrosty na zachodnich giełdach, a wyniki\nfunduszy inwestujących w akcje za granicą są naprawdę imponujące. Zgoła odmiennie\nwyglądało to na naszym rynku, który od początku 2013 roku sukcesywnie słabł.\nTak było jednak do niedawna. Spróbujemy dziś zastanowić się, czy oto nie nadchodzi\ndobry moment, by tej słabości naszej giełdy nie wykorzystać.Czy już czas na akcje?\nBartłomiej GrochulskiZebraliśmy kilka opinii analityków i zarządzających z zaprzyjaźnionych towarzystw funduszy\ninwestycyjnych, by zastanowić się\nnad właściwym momentem na ryzykowne transakcje. Jako ryzykowne należy potraktować inwestycje\nw fundusze inwestujące część bądź\ncałość swoich aktywów w rozwiązania akcyjne.\nPolski rynek akcji w ostatnich tygodniach odnotował wzrosty. Były\none nawet większe niż średnia z\ngiełd światowych. Wydaje się (choć\nmoże jest to zbyt optymistyczne), że\nobawy związane z „reformą OFE”\nzostały już zdyskontowane - każdy\nmiał czas na dostosowanie swoich\npozycji do podwyższonego ryzyka.\nPomógł też raczej dobry sezon wyników. W sytuacji niepokoju związanego z sytuacją polskiej gospodarki, wyniki spółek pokazały, że\nzasadniczo na poziomie mikro nie\ndzieje się nic groźnego, a wiele małych i średnich podmiotów potraﬁło\npozytywnie zaskoczyć inwestorów.\nCzy to wystarczy na przełamanie\ndotychczasowej relatywnej słabości polskiej giełdy? Są na to szanse, zważywszy na to, że dystans do\nnadrobienia jest naprawdę duży, a\nwyceny niskie. Indeks mWIG40 w\nponiedziałek osiągnął tegoroczny\nszczyt (2 788,61 pkt), nadrabiając\nmarcowo-kwietniowe spadki i powoli docierając do szczytów osiągniętych przed załamaniem rynku\nw 2011 roku. Do maksimum z 7\nkwietnia 2011 roku brakuje już tyl-ko +7%. Znacznie dłuższą drogę\ndo szczytów z I połowy 2011 r. ma\nprzed sobą WIG (+9%), WIG20\n(+23%) i sWIG80 (+17%). Skoro\nzyskują rynki rozwinięte, a strefa\neuro się nie rozpada, to kiedy przyjdzie ten oczekiwany kapitał, który\nruszy do zakupów na naszym przecenionym rynku? Wiemy, że jego\nczęść płynie na rynek obligacji, których rentowności spadają i są najniższe w historii. Ale wiadomo też,\nże obligacyjne eldorado nie może\nKoniec szans na wysokie zyski\nz obligacji to warunek konieczny\ngiełdowej hossy, ale nie wystarczający. Ten drugi świetnie wypełniają już klasycznie media. Im więcej\nsłychać o wzrostach i zyskach, tym\nbliżej korekty i spadków. Im więcej o problemach i kryzysie, tym\nbliżej odbicia giełdowego i gospodarczego. Niektórzy zarządzający jednak nie widzą przesłanek\nprzemawiających za inwestycja-mi na polskim rynku akcji. W ich\nopinii gorsze od oczekiwań dane\ndla rodzimej gospodarki nie napawają optymizmem na najbliższe\nmiesiące. Pod znakiem zapytania\nstoi także oczekiwane ożywienie\nw drugiej połowie roku. Ostatnia\nrewizja prognozy wzrostu PKB na\n2013 (z 2,2% do 1,5%), dokonana\nprzez Ministerstwo Finansów, tylko\npotwierdza silne spowolnienie. Do\ntego dochodzą potencjalne zmiany\nw systemie emerytalnym. Niektóre z\nnich, obecnie znajdujące się na etapie rozważań, mogą się negatywnie\nodbić na krajowym rynku akcji. Od\npoczątku roku średnia stopa zwrotu\nfunduszy akcji polskich uniwersalnych oscyluje w okolicach zera.\nRynek globalny: W ubiegłym\ntygodniu większość giełd kontynuowała wzrosty. Indeksy amerykańskie, japońskie czy niemieckie pną\nsię do góry i biją kolejne rekordy\nna przekór zasadzie „sell in May\nand go away”. I to wszystko dziejesię w sytuacji, gdy napływające od\n2 miesięcy dane dla najważniejszych gospodarek światowych są\nraczej poniżej oczekiwań. Inwestorzy po prostu wierzą w skuteczność\ndziałań japońskiego banku centralnego (sprawdź wyniki funduszy\nakcji globalnych rynków rozwiniętych). Nie budzi już większych\nobaw także sytuacja w Europie widmo rozpadu strefy euro przestało dawno straszyć i inwestorzy liczą\nna rychłe wyjście Europy z obecnej,\nZarządzający większości TFI\npodtrzymują swoje pozytywne\nrekomendacje dla zagranicznych\nrynków akcji. Na szczególną uwagę inwestorów zasługują Stany\nZjednoczone. Od początku roku\nindeks S&P 500 urósł już prawie\no +16%, zaś Dow Jones zyskał\n1 pkt proc. więcej. Zdaniem ekspertów towarzystwa, za oceanem widać fundamentalną poprawę wskaźników gospodarczych, co powinno\nskutkować dalszymi zwyżkami indeksów giełdowych. Hossę na Wall\nStreet dostrzegli też klienci krajowych TFI. W kwietniu bilans sprzedaży funduszy akcji amerykańskich\nwyniósł +4,4 mln zł - to najlepszy\nwynik od 4 lat.\nCzytając powyższe opinie, rodzi\nsię pytanie: czy faktycznie w tej\nchwili jest ten najlepszy moment\nna inwestycje w akcje? Warto więc\nzastanowić się dokładnie, w którym\nmomencie cyklu obecnie jesteśmy?\nKtóra jest godzina na ekonomicznym zegarze?Fundacja na rzecz dobrego\ninwestowaniaul. Mysia 5, 00 - 496 Warszawa,\ntel.: 22 596 53 12All pages:123456789101112131516InfoSaveLikeShareDownloadMoreDobry Znak Published on Jun 3, 2014 Nr 11 (116)/ 2013r. cz1dobryznakFollowRead moreRead moreSimilar toPopular nowJust for youGo explore


Kod produktu: 1FC0-568C2\n-Poznaj sposób pracy wykorzystujący podejście TDD, między innymi cykl test jednostkowy i tworzenie kodu, a później refaktoryzacja.\n-Używaj testów jednostkowych dla klas i funkcji oraz testów funkcjonalnych pozwalających na symulowanie działań podejmowanych przez użytkownika w przeglądarce internetowej.\n-Dowiedz się kiedy i jak używać obiektów imitacji, a także poznaj wady i zalety testów odizolowanych i zintegrowanych.\n-Przetestuj i automatyzuj wdrożenie za pomocą serwera prowizorycznego.\n-Zastosuj testy względem przygotowanych przez firmy trzecie wtyczek, które integrujesz z witryną.\n-Używaj środowiska ciągłej integracji w celu automatycznego wykonywania testów.\nAutor Percival Harry