Wakacje_CZ - Klub turystyczny ŚWIT\n2012 Wakacje Państwa CZ\nWenecja, Wysokie Taury, Wiedeń i Sopron\nPlan był następujący- węgierski Sopron, Wiedeń, Budapeszt i Wysokie Taury. Ale nie zawsze wychodzi tak jak się planuje.\nPo pierwsze - 21.08.2012 Janek z kolegą Robertem ruszyli na południe Europy autostopem. (nie bacząc na moje nerwy. Dobrze że są komórki ;)\nPo drugie - długoterminowa prognoza pogody przewidywała ciągłe opady w Alpach od 28.08.2012\nO 06.10 ruszamy spod domu. Pochmurno, ale nie pada. O 06.30 przejeżdżamy przez bramki węzła Rusocin na A1, z zamiarem dojechania tego dnia do Krakowa. Mamy zamiar tam przenocować, a następnego dnia oglądając po drodze Słowację i zwiedzając Bratysławę dojechać do Sopronu.\nTam mają do nas dojechać Jasiek z Robertem (24-go dotarli do Triestu).\nO godzinie 17.45 przekraczamy granicę w Chyżnem, kupujemy winiety słowacką i austriacką, i ruszamy w stronę Bratysławy. Kusi nas nieco, aby zatrzymać się w Żylinie, bo z plakatów wynika, że właśnie tego wieczora jest koncert Jaromira Nohavicy, ale nie ulegając pokusie, jedziemy dalej. Po drodze podziwiamy zawieszony na 100 metrowej wapiennej skale Oravsky Hrad (musimy kiedyś tam wrócić!). O 21.30 docieramy do Bratysławy i zaczynamy szukać noclegu. Znajdujemy w internecie adres campingu „Złote Piaski”, ale po przybyciu na miejsce, okazuje się, że nic z tego. Odbywa się tam jakiś koncert i o spaniu nie ma mowy. Cofamy się więc do Senec (ok. 20 km od Bratysławy) i tam znajdujemy camping „Słoneczne Jeziora”. Układamy się do snu w naszym VWBusie i staramy się zasnąć, słuchając jako kołysanek dochodzących z trzech stron odgłosów - koncertu country, dyskoteki i odbywającego się tu wesela. Wg. pana z portierni ma to trwać do 02.00 w nocy, ale chyba zasypiamy jednak wcześniej.\nPobudka ok. 06.00. O godzinie 07.30 zaczynamy zwiedzanie Bratysławy. Nie przypuszczaliśmy, że jest taka ładna. Podziwiamy XVII-wieczna Bramę Michalską, Pałac Prymasowski, Rynek i Katedrę św. Marcina. Niestety nie mamy czasu, aby obejrzeć dokładniej zamek. O 9.00 przejeżdżamy most nad Dunajem i po przekroczeniu o 09.45 granicy słowacko-austriackiej w Jarovcach, mijając Wiedeń, przez Graz, Villach, zmierzamy do granicy włoskiej. Leje deszcz. Graz wygląda bardzo ciekawie, ale zwiedzanie w lejącym deszczu to średnia przyjemność. Może kiedyś ?......... Gdyby była ładna pogoda, widoki niewątpliwie byłyby piękne, ale w tym deszczu to możemy tylko użyć wyobraźni.\nO 15.50 w Amoldstein w Alpach Julijskich przekraczamy granicę austriacko-włoską.\nZastanawiająca jest szerokość koryta mijanej rzeki ( Tagliamento), środkiem płynie niewielki strumyczek, ale łatwo sobie wyobrazić jaki żywioł musi tu pędzić w razie potężnej ulewy.\nZaczynamy zjeżdżać w dół. Nawet przestaje padać. Z rozmowy telefonicznej wiemy, że Jasiek i Robert są już w Wenecji.\nTrasą A23 zjeżdżamy do Udine. Zauważamy, że typ budynków jest inny niż ten, który widzieliśmy do tej pory. Bardziej płaskie dachy. Widać też coraz więcej, chyba sztucznie nasadzanych akacjowych(?) zagajników. Myślę, że na opał. Zaś z tyłu, za nami, zwały czarnych chmur.\nO 17.00 wjeżdżamy na autostradę A4, w kierunku Wenecji. Okazuje się, że trafiamy na korek. Sięga aż po horyzont. Posuwamy się w żółwim tempie. O 17.30 już wiemy dlaczego. 6 km przed Portogruaro oglądamy wypadek, a właściwie jego skutki - samochód z włoską rejestracją, leżący kołami do góry, na barierkach i śmigłowiec, który wylądował tuż przy autostradzie.\nZaczyna znowu padać, a właściwie lać, burza, błyskawice, ściana wody..........\nTak docieramy do Wenecji. Gdy wjeżdżamy na groblę prowadzącą z lądu (Mestre-lądowa część Wenecji), przestaje padać. Widzimy olbrzymie wycieczkowce zacumowane w porcie.\nCałe szczęście, że grobla prowadząca do Wenecji jest tyko jedna i że jest tylko jedna stacja benzynowa ENI (AGIP), na jej końcu. Tam o 18.30 spotykamy Jaśka i Roberta.\nCALI I ZDROWI!!! :)))\nZnajdujemy nocleg na stałym lądzie, na campingu Venezia Vilage i zanim ruszymy na zwiedzanie Wenecji, zjadamy tam pyszną pizzę (naprawdę dobra) i spagetti (też pyszne). Koszt parkingu na Placu Roma w Wenecji to 2euro/godzinę. Nie ma wyboru, parkujemy i rozpoczynamy nocny spacer po Wenecji. Jest pięknie i nastrojowo, ale nogi nieco nas bolą :)\nGdy wracamy o 23.00 na camping okazuje się, że brama zamknięta, recepcja nieczynna i z obsługi jest tylko kucharz z „knajpy”, który po angielsku to tylko „jako tako” :)\nChłopaki rozbijają namiot na polu campingowym, a my?, no cóż, szykujemy się do spania przed campingiem, do łazienki jakoś przecież się dostaniemy. W końcu „kucharz”, zbierający się do domu „mięknie” i decyduje się otworzyć nam bramę (chyba czekał na łapówkę ;) i możemy wjechać na teren campingu. Dobranoc :)\nPogoda piękna :) My wstajemy o 07.00, ale Jasiek z Robertem dopiero ok. 09.00.\nO 10.00 ruszamy z campingu i o 11.00 parkujemy na parkingu w Wenecji (Venezia Tronchetto Parking - 21 euro za dzień). Korzystamy z tramwaju wodnego nr 1, kursującego wzdłuż Canale Grande - „kręgosłupa” i „salonu wystawowego” Wenecji. Rejs kosztuje 7 euro od osoby; można płynąć przez godzinę, oglądając przy okazji fasady najważniejszych pałaców. Wygląda to jak rozbudowana teatralna dekoracja. Dopływamy prawie do końca Wenecji. Wracać będziemy pieszo.\nRuch na Canale Grande „jak na Marszałkowskiej” - taksówki wodne, gondole, łódki dostawcze itd. Są nawet znaki „drogowe”, a raczej „kanałowe”. To jedyna droga dostawcza. Samochody nie mają tu racji bytu. Widać pływające taksówki, karetki, policyjne „radiowozy”, „dostawczaki” itd\nWszystko to trąbi na siebie :). Tłok na „tramwaju” olbrzymi, wszyscy chcą stać przy burtach, no bo widoki ;). Na każdej przystani przepychanki, tramwaj dobija raz prawą, raz lewą burtą do nabrzeża. Pani z obsługi, która biega między burtami i cumuje do brzegów, automatycznie powtarza, aby się przesuwać, albo coś podobnego (włoskiego nie znam), ale bez większego przekonania, bo i tak nikt jej nie słucha.\nW końcu dobijamy do przystani przy Giardini Pubblici, (czyli przy ogólnie dostępnych ogrodach).\nŻałując, że nie mamy zbyt wiele czasu, aby je dokładnie obejrzeć, przez Via Garibaldi ruszamy w stronę Placu św. Marka. Po drugiej stronie kanału dominują monumentalne kopuły świątyni San Giorgio Maggiore.\nPogoda jest przepiękna, jeszcze nigdy nie widziałam takich kolorów w naturze. Kiedyś czytałam, że na południe od Alp jest zupełnie inne światło, niż na północ od nich i muszę stwierdzić, że to rzeczywiście prawda.\nPo drodze mijamy Porta Magna – wjazd do Arsenału z 1460r, najstarszy renesansowy zabytek miasta. Strzegą go lwy, których jest bardzo wiele w Wenecji, wszakże lew jest ściśle związany z postacią św. Marka. Sam zaś Arsenał ma bardzo bogatą historię. Jego budowa rozpoczęła się w 1104r. Był największym kompleksem przemysłowym w Europie jeszcze na wiele stuleci przed rewolucją przemysłową. Znajdowała się tu baza okrętowa, stocznia oraz stocznia remontowa, piekarnia sucharów dla marynarzy, magazyny broni i na inne rzeczy potrzebne do morskich ekspedycji. Zauważyliśmy tabliczkę informującą, że jest to obiekt militarny.\nNa wąskich uliczkach, którymi idziemy, powiewa nam nad głowami rozwieszone pranie ;)\nW miarę zmniejszającej się odległości do placu św. Marka, tłumy turystów gęstnieją. Słychać przeróżne języki. Zauważamy, że jest dużo Rosjan. Widać też Japończyków z nieodłącznymi aparatami fotograficznymi. Widzimy wchodzący do portu olbrzymi wycieczkowy prom z tłumami na pokładzie (oni też niedługo zwiększą zagęszczenie na m2). Prawdę mówiąc, jest gorzej niż na ulicach Gdańska w czasie Jarmarku Dominikańskiego. W tłumie krążą żebrzące rumuńskie cyganki :(. Zdecydowanie psuje nam to przyjemność pobytu na tym najważniejszym z weneckich placów. Przed wejściem do Bazyliki św. Marka kolejka chętnych do wejścia, nie mająca końca. Nawet nie próbujemy się w niej ustawiać.\nRobimy kilka zdjęć i ruszamy dalej. Wąskimi uliczkami przeciskamy się w wielojęzycznym tłumie. Po obu stronach ciągi sklepów najbardziej znanych światowych marek. Ceny powodują lekki zawrót głowy. Sklepy z pamiątkami pełne są masek niezbędnych podczas słynnego weneckiego karnawału. Co chwilę przechodzimy przez mostki nad wąskimi kanałami, którymi pływają pełne turystów łodzie, sterowane przez gondolierów w charakterystycznych kapelusikach i w koszulkach w biało-niebieskie poziome paski. Przechodząc przez kolejne mostki zastanawiam się jak dają sobie tutaj radę ludzie na wózkach inwalidzkich. Nie zauważyłam podjazdów dla nich :(\nDocieramy do Mostu Rialto. To najbardziej charakterystyczna budowla Wenecji. Most, długości 48m i szerokości 22m, opiera się na jednym łuku, wznoszącym się 7,5 m nad lustrem wody. Prowadzą przezeń trzybiegowe schody, z których środkowe otoczone są sklepami złotniczymi i z pamiątkami. Ze szczytu roztacza się wspaniały widok na obie strony Kanału. Jest to najstarszy most wenecki. Przed nim istniał most drewniany, w części środkowej zwodzony, który zawalił się pod ciężarem zgromadzonego tłumu. Obecna konstrukcja kamienna pochodzi z 1592 r. i jest dziełem architekta Antonia da Ponte. Łuk mostu opiera się z każdej strony na 6 tysiącach dębowych pali, wbitych w dno kanału, dla wzmocnienia budowli. Budowa trwała 4 lata.\nCzujemy się głodni i postanawiamy zatrzymać się w jakiejś pizzerii, niestety zbliża się 15.00 - czas sjesty i większość lokali jest zamykana. W końcu w jednym z nich przyjmują nasze zamówienie i zjadamy pizzę, ale nie tak dobrą jak wczoraj na campingu. Przy okazji obserwujemy „zmęczonego życiem” wenecjanina, który śpi na jednym z mostków ;)\nWysyłamy kartki do krewnych i znajomych. Dopiero po wrzuceniu ich do skrzynki, zorientowałam się, że nie napisałam, że to do Polski, ale okazało się, że podobno jednak dotarły :) Vivat Poczta Włoska !!! :)\nOglądamy jeszcze wenecki dworzec (nic ciekawego) i z rozkładu jazdy dowiadujemy się, że pociągi odjeżdżają stąd średnio co 4min :) Skądś te tłumy się jednak tu biorą i czymś muszą też wyjechać :)\nMusimy stwierdzić, że nam Wenecja bardzo się spodobała. Słyszałam opinie, że śmierdzi, że nie warto, moje odczucia są jednak inne - warto!, warto!, warto! … :)\nO 18.00 ruszamy z parkingu i żegnając Wenecję, zmierzamy na północ. Początkowo chcemy jechać drogami lokalnymi, faktycznie widoki ciekawe, piękne zadbane pałacyki po obu stronach, a wokół nich urocze ogrody. Ale niestety olbrzymie korki i poruszamy się w żółwim tempie. Wjeżdżamy więc na autostradę.\nPrzed nami białe, górskie szczyty Dolomitów. O 21.00 dojeżdżamy do Cortina d'Ampezzo i znajdujemy nocleg na Campeggio Dolomiti. Można go polecić, pięknie położony, z bardzo dobrym węzłem sanitarnym (jest nawet suszarnia do rozwieszenia prania).\nDo kolacji otwieramy sobie butelkę miejscowego wina (bardzo dobre). Najciekawszą potrawą w kolacyjnym menu nie było jednak wino ale...... ogórki. Otóż Robert, wprawiając nas w osłupienie, wyciągnął z plecaka olbrzymi słój, chyba ponad 2-litrowy, z ogórkami w zalewie. Targał go na własnych plecach z Gdańska. Na wyprawę autostopem nie wziął kubka, ani sztućców, ani peleryny od deszczu, ale za to wziął ogórki. W życiu bym nic podobnego nie wymyśliła :). Rozbawieni idziemy spać :)\nNoc bardzo, ale to bardzo, zimna. W nocy wstajemy, aby coś na siebie jeszcze włożyć. Ale za to rankiem wita nas przepiękne słońce. Dokoła bielą się szczyty rozświetlone słońcem, aż bolą oczy. Rozgrzewamy się gorącym prysznicem i po śniadaniu jesteśmy gotowi do drogi.\nCortina d'Ampezzo nazywana jest „Królową włoskich Dolomitów”. Tu w 1956r odbyły się zimowe Igrzyska Olimpijskie, nasz Franciszek Gąsienica Groń zdobył wtedy brązowy medal w kombinacji norweskiej. Tu kręcono w 1981r. jeden z filmów o Bondzie - „Tylko dla twoich oczu” z Rogerem Moorem.\nOkolice Cortiny to sieć tras zjazdowych, biegowych, rowerowych itd. Każdy znajdzie dla siebie coś ciekawego. Reklama mówi, że zawsze są one bardzo słoneczne :) I do tego te krajobrazy :)))\nSpacerujemy po uliczkach między ekskluzywnymi hotelami i pensjonatami (widać tu niezłą ”kasę”). Hotele oczywiście wyglądają tak jak w folderach reklamowych - balkoniki, kaskady pelargonii, a w tle białe szczyty gór. Poezja dla oczu :)\nZaglądamy do kościoła, a potem w małej knajpce raczymy się kawą i lodami. Jasiek „ulega” kelnerce (nawet ładna była) i daje się namówić na gorącą białą pitną czekoladę.\nPotem trafiamy na miejscowe targowisko. Tadeusz jest zafascynowany markizami zamontowanymi na dachach samochodów dostawczych. Mieszczą się pod nimi potężne stoiska, a po złożeniu zajmują całkiem niewiele miejsca na dachu samochodu, a składają się automatycznie i trwa to minutę :)\nOglądamy stoisko z serami. Nie bardzo możemy dogadać się ze sprzedawcą, który najpierw łamanym angielskim wmawia nam, że jest to ser właśnie dla nas (pokazując nam jakiś jeden konkretny), a widząc nasze niezdecydowanie, chyba wyrabia sobie o nas swoje zdanie i wymachując ręką informuje nas, że market jest za rogiem. Tam pewnie możemy sobie pomarudzić do woli, a on nie będzie dla nas tracił swojego cennego czasu ;)\nDokonujemy zakupu na jednym ze stoisk, w postaci serwetki na stół i żegnamy już „Królową Dolomitów” udając się w stronę granicy z Austrią.\nW Toblach-Dobiacco Janek wypatrzył piekarnię, kupujemy świeży chlebek i robimy sobie krótki postój ok. 15.00 - mały piknik koło domu pogrzebowego. Oglądamy cmentarz - same niemieckie nazwiska.\nWygląd gór diametralnie się zmienia - wyższe i zupełnie innego koloru i kształtu. O 16.15 wjeżdżamy do Austrii, mijamy Lienz i trasą nr 107, wzdłuż rzeki Moll, wjeżdżamy w Wysokie Taury.\nPrzy pomocy pani w informacji turystycznej lokalizujemy camping w Heiligenblut i tam „rozbijamy się obozem” w Nationalpark-Camping Grossglockner\nTu, pozwalam jeszcze sobie, zamieścić link do ciekawej strony o okolicach Heiligenblut - może zainteresuje to naszych narciarzy :)\nJeszcze drobna uwaga- w okresie od końca października do maja dojazd do Heiligenblut jedynie od strony południowej. Trasa Grossglockner Hochalpenstrasse jest wtedy zamknięta.\nDzisiaj czekają na nas górskie szlaki. Pogoda bardzo ładna, świeci słoneczko. Zjadamy śniadanie, mając widok na pokryty śniegiem, najwyższy austriacki szczyt – Grossglockner (Wielki Dzwonnik - 3797m).\nWjeżdżamy na płatną część Grossglockner Hochalpenstrasse (Alpejska Droga Wysokogórska). Wjazd kosztuje 32 euro, ale podobno, gdy będziemy wjeżdżać tu jutro, to po okazaniu dzisiejszego biletu, zapłacimy już tylko 9 euro (nazajutrz okazało się, że jest tak rzeczywiście :).\nPrzewodniki piszą, że jest to najpiękniejsza panoramiczna droga w Alpach, o długości 48km, wiodąca przez Park Narodowy Wysokie Taury. Zaprojektowana przez inżyniera z Karyntii Franza Wallacka w 1924r. Droga wije się serpentyną o 36 zakrętach, osiągając w najwyższym punkcie na przełęczy Hochtor 2504m (podróżowano tędy już w czasach starożytnych). Oddano ją do użytku w 1935r po zaledwie pięcioletnim okresie budowy, przy której pracowało ponad 3 tys. robotników. Było to w czasie, gdy panował olbrzymi kryzys gospodarczy i panowało bezrobocie. Nadmiar „sił przerobowych” wykorzystano więc, budując tę trasę, w miarę niskim kosztem. Maksymalne nachylenie wynosi 12%.\nRoztaczające się po drodze pejzaże to mozaika skalnych formacji, kwitnących hal, wysokoalpejskich lasów i wiecznego śniegu. Można się spotkać oko w oko z koziorożcami lub świstakami. Są nawet odnośne znaki drogowe. Trasa jest czynna od początku maja do końca października i to tylko w dzień, na noc jest zamykana. Dzisiaj nie przejedziemy jej całej, zatrzymujemy się w pobliżu przełęczy Hochtor, przy dolnej stacji kolejki „Panoramabahn” i wybieramy jeden ze szlaków pieszych, a właściwie kombinację kilku.\nZdobywamy Schareck (2606m), na którym znajduje się schronisko. Korzystamy z leżaczków i odpoczywając na nich, leniuchujemy, jedząc kanapki podziwiamy widoki w tych pięknych okolicznościach przyrody.\nRuszamy dalej, trasa bardzo ciekawa, idziemy granią, łańcuchy, ale są też i drewniane schodki, przy których spotykamy ekipę naprawczą. Bardzo ciekawy jest układ skał, dosłownie widać jak się wypiętrzały, często spotykamy dziwne otwory, jakby głębokie studnie w skałach. Samorodków złota niestety nie znaleźliśmy, chociaż podobno parę metrów pod ziemią się trafiają :(.\nZ przełęczy Hochtor (2504 m n.p.m.) schodzimy do samochodu i jedziemy oglądać lodowiec Pasterze. Po drodze ratujemy życie małemu gryzoniowi (Tadeusz twierdzi, że była to badylarka :), który nie bacząc na jadące samochody czyni próby przedostania się na drugą stronę szosy :).\nOdbijamy w prawo od głównej trasy i dojeżdżamy do na wzniesienie, skąd można podziwiać lodowiec. Nazwa „Kaiser-Franz-Josefs-Hohe” upamiętnia fakt wizyty cesarza Franciszka Józefa, który odbył tu pieszą, czterogodzinną wędrówkę z Heligenblut w 1856r. Cesarz miał wtedy lat 26, a lodowiec sięgał prawie brzegu tarasu. Dzisiaj aby go dotknąć, należy zejść lub zjechać „zębatką” prawie 300m w dół. Zmiany klimatyczne widać tu wyraźnie.\nRobimy sobie zdjęcie jako Franz Josef i Sisi :) Obserwujemy też sympatyczne świstaki, jest ich tu bardzo dużo. Wprawdzie nie zawijają nic w sreberka ;) ale widać, że bardzo lubią chipsy, którymi turyści bardzo hojnie się z nimi dzielą. Chyba nie jest to dla nich zbyt zdrowe :(. Zabawne są dźwięki jakie wydają w razie zagrożenia.\nO 18.30 docieramy do naszego campingu, odświeżamy się, zjadamy kolację i ruszamy na wieczorny spacer po Heiligenblut. W centrum jest wyświetlany film. Wygląda to nieco zabawnie, bo widzowie siedzą przy stolikach przed hotelem, zaś ekran jest rozpięty na ścianie oporowej, na zboczu. Pomiędzy ludźmi a ekranem jest ulica, którą czasem przejeżdżają samochody. Widoczki w filmie bardzo piękne - krajobrazy alpejskie, niestety z fabuły nic nie rozumiemy, a było się uczyć niemieckiego;). Wracamy więc do naszego „obozowiska” i idziemy spać.\nPogoda jakby się troszeczkę psuła, nad górami coraz więcej chmurek. To niedobrze, bo dzisiaj mamy podziwiać widoczki i przejedziemy na drugą, północną stronę gór. Szybciutko zwijamy nasze „manele”, jemy śniadanko (nad głowami przelatują nam 4 śmigłowce - ciekawe dokąd ?) i o 10.00 ruszamy. Faktycznie, dzisiaj za wjazd na trasę płacimy już tylko 9 euro.\nPrzejeżdżamy prze znaną nam już przełęcz Hochtor i o 12.00 parkujemy na Fuscher Torl (2428m n.p.m.) - jest to miejsce poświęcone pamięci robotników, którzy zginęli podczas prac budowlanych. Taras, jaki się tu znajduje, jest najlepszym punktem do fotografowania trzytysięczników od północy. Jest cała masa tablic ze zdjęciami szczytów, opisujących co jest co.\nPodobają się też nam takie jakby „celowniki” skierowane na poszczególne szczyty z dokładnym ich opisem. Robimy, tak jak i wszyscy tu obecni, masę widokowych zdjęć, no bo takie panoramy to rzadko się widzi. Turystów tu nie brakuje. Jeden z nich, którego poprosiliśmy o zrobienie nam zdjęcia, pyta skąd jesteśmy i początkowo myśli, że z Holandii. Potem gdy tłumaczymy, że nie „Holland” tylko „Poland” uśmiecha się i opowiada, że u siebie w Salzburgu ma sąsiada Polaka. Widać też bardziej egzotyczne nacje. Z busa wysypuje się prawie całe „przedszkole” wraz z dość starym już Arabem i chyba jego czterema żonami. Jak wyglądają trudno powiedzieć, bo są dokładnie zakwefione. Arab rozdaje im jakieś drobne na pamiątki i automaty z zabawkami. Tadeusz próbuje zrobić im zdjęcie, ale mina Araba-Pana i Władcy nie wróży nic dobrego. Ewakuujemy się więc i ruszamy dalej na północ.\nDojeżdżamy do następnego punktu widokowego przy trasie - do Edelweis-Spitze (2571 m n.p.m.).\nAby się tam wdrapać, należy pokonać prawie dwukilometrowy ostry podjazd pokryty brukiem. Na samej górze znajduje się parking, kawiarnia i sklepy z pamiątkami. Są też małe drewniane domki, w których można wynająć łóżko na noc. Miejsce to upodobali sobie motocykliści, ale i samochodów osobowych jest tu bardzo dużo. Autokary muszą pozostać na dole, nie wykręciłyby na wąskiej drodze, o tak dużym nachyleniu.\nZapierające dech w piersiach panoramy rozciągają się w promieniu 360 stopni. Dokoła same trzytysięczniki. Cóż można robić w tak pięknych okolicznościach przyrody? Oczywiście zdjęcia. Dobrze, że teraz nie jest człowiek ograniczony do 24 czy 36 klatek filmu ;).\nOglądamy jeszcze wystawę poświęconą wyścigom jakie tu się tradycyjnie odbywały w okresie międzywojennym, zarówno samochodowe, jak i motocyklowe. Pierwszy samochodowy odbył się zaraz po otwarciu trasy z Fusch do Fuscher Torl. Wygrał Włoch, Mario Tadini na Alfa Romeo P3 (silnik 8-cylindrowy, 2,9l, 255 koni mechanicznych, 260 km/h), pokonując w 14,42 min (średnio 79 km/h) 19,5 km i wysokość 1600m.\nZaczynamy zjeżdżać w dół, hamując silnikiem, zalecają to również w przewodnikach. Na samym dole trasy znajduje się tablica z pytaniem „Breaks OK?”. Faktycznie zapach z klocków hamulcowych jest dość charakterystyczny. Może trzeba by sprawdzić, czy jeszcze są?\nZjeżdżając w dół, lub podjeżdżając w górę, można zauważyć coraz to inne piętra roślinności. To tak jak byśmy przejechali np. z Salzburga do oddalonego o 4000km bieguna północnego.\nPo drodze robimy sobie jeszcze mały postój na wysokości 1434m, aby coś przekąsić i ruszamy do Zell am See, a następnie wzdłuż rzeki Saalach do granicy z Niemcami, którą przekraczamy około 16-tej. Po drodze podziwiamy wypielęgnowane gospodarstwa z pięknymi domkami całymi w pelargoniach. Na tle gór wygląda to jak z folderów.\nPo drodze zainteresowani ciekawym kształtem kościelnej wieży zatrzymujemy się koło Fronau i oglądamy cmentarz z miejscem pamięci, poświęconym ofiarom I i II wojny światowej. Miejsca w jakich polegli są dosyć ciekawe. Nachodzi nas refleksja, że przecież oni idąc na wojnę, też zostawiali swoje matki, żony, narzeczone i one też cierpiały po ich śmierci :(.\nOkoło 18-tej dojeżdżamy do Berchtesgaden, bawarskiego ośrodka turystycznego, słynnego z tego, że właśnie tu znajdowało się słynne „Orle Gniazdo” czyli rezydencja Berghof Adolfa Hitlera. Nie zwiedzaliśmy jej, może trochę szkoda. Tu w Berchtesgaden, 12 lutego 1938 uzgodniono w tej miejscowości przyłączenie Austrii do III Rzeszy (Anschluss Austrii). Tutaj również ustalono plan przejęcia przez Niemcy Sudetów, a w marcu 1939 Hitler złożył propozycje Józefowi Beckowi, aby zgodzić się na włączenie Gdańska do Niemiec oraz przyłączyć się po stronie Rzeszy do wojny z ZSRR.\nRezerwujemy sobie miejsce na campingu Terraced:\n- chłopaki rozbijają namiot i ruszamy na zwiedzanie miasta i małe zakupy. Miasto nie jest zbyt duże, ale bardzo czyste i zadbane. Oglądamy ludowe stroje bawarskie na wystawach sklepów. Odwiedzamy dawny klasztor augustiański, bastion bawarskiego rodu Wittelsbachów. W szemrzącej na dziedzińcu fontannie chłodzi się butelka wina...... ( nie zabraliśmy jej, nie, nie :)\nPodobnie jak w Fronau, na ścianach malowidła i tablice upamiętniające tutejszych mieszkańców, poległych w czasie I i II wojny światowej.\nWracamy na camping, zjadamy kolację i zasypiamy kołysani, do snu, odgłosami lejącego deszczu.\nWita nas deszcz. Padało całą noc i leje nadal. Okazuje się, że Janek z Robertem źle naciągnęli linki napinające tropik namiotu, no...... i efekt wiadomy. Ciekawe gdzie to wszystko teraz suszyć ?\nŚniadanie zjadamy w naszym „camperze” :) i o 10.40 ruszamy w stronę granicy niemiecko-austriackiej, zatrzymując się na moment w Marktschellenberg, aby kupić chleb. Granicę przekraczamy o 11.30, prawie wcale tego nie zauważając, żadnych zasieków, budek strażniczych, tylko tabliczka wielkości znaku drogowego.\nOkoło 12.30 wjeżdżamy do Salzburga. W punkcie informacji turystycznej dostajemy mapkę. Urzędująca tam pani wstała chyba lewą nogą, bo sprawia wrażenie, jakby robiła łaskę, udzielając informacji. Na mapce zaznacza nam parking, ale jest on położony dość daleko od miejsc, które chcemy obejrzeć. Pytamy o coś bliższego, ale pani twierdzi, że nie ma. Doszliśmy potem do wniosku, że chyba była „naganiaczem” klientów na polecany przez siebie parking. Tadeusz, jadąc, jak zwykle, na tzw. „czuja”, znajduje oczywiście parking znajdujący się prawie tuż pod salzburską twierdzą, na ul. Petersbrunnstrasse. Pomimo tego, że nadal pada ruszamy na zwiedzanie. Poprzez Kapitelplatz z XVII-to wieczną fontanną Kapitelschwamme, cały zapełniony krzesełkami, telebimami i sceną (właśnie skończył się coroczny festiwal) zmierzamy na Rezidenzplatz. Po lewej stronie, nad miastem, góruje Festung Hohensalzburg - symbol doczesnej władzy książąt-arcybiskupów. Mamy jednak zbyt mało czasu, w kilka godzin nie da się zobaczyć wszystkiego. Słuchamy po drodze muzyki zespołu „Quartet Balalaika” grającego obok bardzo ciekawej rzeźby zatytułowanej „Pieta” (bardzo ciekawa, pierwszy raz widziałam ją w takim przedstawieniu) i wchodzimy do katedry. Jej budowę rozpoczęto na początku XVIIw w stylu renesansowym, a dokończono w połowie tegoż wieku, już w stylu barokowym. Przed wejściem figury Piotra, Pawła, Ruperta i Wergiliusza. Ciekawy jest sposób rozmieszczenia organów na czterech narożnikach transeptu i nawy głównej (ciekawe jak to brzmi?). Schodzimy też do podziemi. Następny kościół to Franziskanerkirche - ciekawy przykład przenikania się stylów romańskiego i gotyckiego. Nawa główna nadal jest całkowicie romańska i robi wrażenie dość surowej, masywne kolumny i kapitele z motywami liści i zwierząt. Natomiast prezbiterium jest już gotyckie. Gwiaździste sklepienie podpierają cylindryczne filary z głowicami w kształcie koron drzew palmowych. Coś pięknego!!! Kocham gotyk :). Z dawnego gotyckiego ołtarza głównego pozostała tylko Madonna umieszczona w barokowej już nadstawie.\nNa Universitatsplatz trafiamy na odbywający się tu kiermasz. Na straganach piętrzą się wędliny, sery, ciasta, owoce. Wiele rzeczy można degustować. Ja do serów nawracałam kilka razy. Tak właściwie, prawdę mówiąc, tośmy się tam nieco najedli :). Spacerujemy uliczką Getreidegasse. Na niej to, pod numerem 9 dnia 27.01.1756 urodził się Wolfgang Amadeus Mozart - duma Salzburga. Tu stworzył niemal wszystkie, swoje, młodzieńcze dzieła. W muzeum są przechowywane pamiątki z jego dzieciństwa np. instrumenty muzyczne.\nPomiędzy uliczkami Getredegasse a Griesgasse są łączniki w których znajdują się galerie, sklepy, knajpki, bardzo sympatyczne zakątki. Można kupić wyroby najbardziej renomowanych światowych marek.\nPrzez most Makartsteg (z zawieszonymi nań kłódeczkami ;) przechodzimy na drugą stronę rzeki Salzach, by odwiedzić Mozart Wohnhaus przy Makartplatz 8, dom w którym sławny kompozytor mieszkał przez 7 lat, od 1773r. Obecnie przechowuje się tam oryginalne rękopisy i meble. Nie chce na nikogo donosić, ale Tadeusz próbował podejrzeć, co też Wolfgang Amadeusz pisał w swoich nutach ;).\nOglądamy jeszcze sklep z pamiątkami - Amadeusz i nuty są na wszystkich rzeczach jakie można tu kupić - płyty, widokówki, książki, wachlarze, krawaty, puszki z herbatą, czekoladki...................\nDeszcz, niestety, pada prawie cały czas - raz mniejszy, raz większy, ale nie jest to miłe. Zmierzamy więc do samochodu, mijając po drodze całoroczny sklep bożonarodzeniowo-wielkanocny. Kiedyś taki widzieliśmy z Wojtkiem w Edynburgu.\nPo 15-tej trasą A1 przez Linz ruszamy w stronę Wiednia.\nPo drodze zaczynamy szukać miejsca noclegowego. W internecie znajdujemy kilka campingów. Dane jednego z nich wklepujemy w „mariolkę” i jedziemy zgodnie z jej wytycznymi. No i co?.......... Gdy ok. 20.00 radośnie melduje nam że „dotarłeś do celu” okazuje się, że z prawej, lewej, na wprost i z tyłu paropiętrowe secesyjne kamienice. Jesteśmy w ścisłym centrum stolicy Austrii. „Mariolka” wędruje na samo dno schowka - pani już dziękujemy, a my przy pomocy internetu w komórce i mapy (papierowej) znajdujemy hostel sieci Meininger (to ta sama, z której już kiedyś korzystaliśmy z Krysią i Piotrem w Berlinie). Wprawdzie wyjdzie trochę drożej niż na campingu, ale jest już za późno na szukanie czegoś innego, a poza tym chłopaki mają mokre materace. Pokój ma jedno łóżko dwuosobowe i łóżko piętrowe. Pełen luksus po spaniu w busie i namiocie :) Zjadamy kolację w kuchni znajdującej się w piwnicy i idziemy spać. Wiedeń czeka :)\nTadeusz, jak zwykle, długo spać nie potrafi. O 07.00 rusza na zwiedzanie okolic hostelu (Columbusgasse 16), odwiedza pobliską stację metra i wraca ze świeżymi bułeczkami :).\nPo zjedzeniu pysznego śniadanka ruszamy na zwiedzanie miasta. Parkujemy w pobliżu Schwarzenbergplatz i zaczynamy się zastanawiać jak jest w Wiedniu z opłatami za parkowanie. Niektóre samochody mają jakieś bilety za przednią szybą, ale parkometrów jakoś nie widać. Przechodząca kobieta informuje nas, machając ręką, że gdzieś tam, jest kiosk gdzie można kupić bilet. Tadeusz z Jaśkiem udają się więc w kierunku kiosku, jak okazuje się – zamkniętego - weekend. Ryzykujemy więc i zostawiamy samochód licząc, że nie dostaniemy mandatu.\nPierwszy obiekt bardzo ciekawy - jest dla nas zaskoczeniem. Jest to mianowicie Pomnik Bohaterów Armii Czerwonej, wzniesiony w 1945r dla uczczenia poległych w bitwie pod Wiedniem, żołnierzy radzieckich. Walki trwały od 2 do 13 kwietnia 1945r. Jak podaje Wikipedia życie straciło w niej 41.359 żołnierzy radzieckich i 19.000 niemieckich. Walczyły przeciwko sobie armie 3 Frontu Ukraińskiego z II Korpusem Pancernym SS, będącym częścią 6 Armii Pancernej SS.\nTrzeba by tu przypomnieć, że Sowieci opuścili Wiedeń i całą wschodnią Austrię w 1955 roku. Pomnik ma formę półkolistej kolumnady z obeliskiem, zaś przed nim znajduje się piękna fontanna. Po złożeniu hołdu naszym wschodnim braciom, zauważamy ciekawą instalację plastyczną metal, szkło i głośniki z których dochodzą dźwięki a to muzyki, a to rozgadanego tłumu. Ciekawe :).\nMijając po drodze wiedeńską operę idziemy sobie spacerkiem w stronę Hofburga czyli pałacu będącego siedzibą władców Austrii od XVIIIw do roku 1918. Mijane po drodze piękne, głównie secesyjne kamienice, sprawiają że czuję się trochę jak we Wrocławiu, albo Lwowie.\nPogoda jest nieco lepsza niż wczoraj, przynajmniej nie pada. W mijanym parku Burggarten, dawnym ogrodzie pałacowym, spotykamy znanego już nam z Salzburga, Wolfganga Amadeusza. Mozart ma tu pomnik.\nHofburg dosłownie poraża swoim ogromem i przepychem. Jak zwykle mamy za mało czasu, nie zwiedzamy więc ani Muzeum Historii Sztuki, ani Muzeum Historii Naturalnej. Nie widzieliśmy więc ani liczącej sobie 25tys. lat Wenus z Willendorfu, ani „Madonny na łące” Rafaela, ani dzieł Pietera Breughla Starszego, ani......... wielu, wielu innych. Trzeba po prostu, przyjechać jeszcze raz do Wiednia, na dłużej.\nPrzemierzamy rozległe tereny Hofburga. Dziś jest magnesem turystycznym, a goście przybywają, aby zobaczyć apartamenty królewskie, kaplicę, kościół, bibliotekę, Zimową Szkołę Jazdy i liczne muzea, które znajdują się w kompleksie, który składa się z osiemnastu skrzydeł ponad 2000 pokoi zaprojektowanych w szerokiej gamie stylów architektonicznych, od gotyku do baroku i neoklasycyzmu. Jest piękny.\nNastępnym obiektem do którego zmierzamy jest Nowy Ratusz, piękny przykład budowli neogotyckiej. Wybudowany w latach 1872-1883, według projektu Friedricha von Schmidta, ma serię figur na fasadzie, przedstawiających historyczne postaci austriackich reformatorów.\nNa fasadzie widzimy olbrzymi ekran, na którym podobno wyświetlane są filmy z przedstawień operowych i koncertów. Zaś przed ratuszem odbywa się jakiś festyn, stoi mnóstwo straganów i ogródków gastronomicznych. Postanawiamy się posilić przed dalszą wędrówką i przeżywamy chwile grozy, bo Robert o mało co nie udławił się kanapką.\nJeżeli zaś chodzi o plac przed ratuszem, to zimą jest na nim urządzane lodowisko. A całkiem niedawno widzieliśmy w TV zawody w skokach przez przeszkody, które właśnie odbywały się na tym placu. Były trybuny dla widzów, nawieziono też mnóstwo piasku. Ciekawe :).\nZauważamy ciekawostkę - wszystkie drzewa są w Wiedniu ponumerowane.\nNiedaleko od ratusza znajduje się, zbudowany również w stylu neogotyckim, Votivkirche (kościół wotywny). Powstał w latach 1856-79 jako wotum za ocalenie Franciszka Józefa podczas nieudanego zamachu w 1853r. Naszą uwagę przykuwa olbrzymi bilbord zawieszony na fasadzie kościoła z panienką w dość zalotnej pozie.\nWnętrze, atmosfera, typowo gotyckie (no, neogotyckie) strzeliste, wysmukłe, sterczyny, pinakle, pełzanki itd., itd. Piękne :). Na ambonie Chrystus Salvator Mundi i czterej ojcowie kościoła. Zrobiłam zdjęcia, niestety nie wyszły. Szkoda :(.\nPo wyjściu z kościoła udajemy się na kawę po Wiedeńsku i tort Sachera. Żadna rewelacja, jak dla mnie, za suchy. Ciasta od Czernisa z Kolbud są zdecydowanie lepsze :).\nZmierzamy w stronę wiedeńskiej katedry. Po drodze zaskakuje nas widok stacji benzynowej, która zlokalizowana jest w podziemiu budynku mieszkaniowego stojącego sobie normalnie przy ulicy (fotka powyżej). Dystrybutory na ścianie, kasa....... ciekawe czy nasze przepisy dopuściłyby coś takiego.\nIdąc dalej, całkiem przypadkiem, trafiamy na kościół rzymsko-katolicki, który jak się okazuje, jest jednym z najstarszych w Wiedniu. Maria am Geshtade (po niemiecku Maria am Gestade – „Maryja na brzegu"). Historyczna nazwa "na brzegu" pochodzi z lokalizacji kościoła na wysokim brzegu dawnej jednej z odnóg Dunaju, która obecnie przepływa około 300 metrów na wschód. W IX wieku na tym miejsce był drewniany kościół lub kaplica, używany przez rybaków i załogi statków pływających po Dunaju. Obecny budynek został zbudowany w 1394/14. Od 1409 należał do diecezji (biskupstwa) Passau, gdzie pozostał nawet po utworzeniu diecezji w Wiedniu w 1469. Przypomina o tym nazwa leżącego nieopodal Passauer Platz. Pod koniec XVIII wieku budynek został zbezczeszczony i wykorzystywane w czasie wojen napoleońskich, jako magazyn. W 1812 roku kościół został ponownie konsekrowany i stał się własnością zakonu redemptorystów i tak jest do dnia dzisiejszego. Wnętrze bardzo wąskie i wysokie, typowy gotyk. Nie możemy zbyt dokładnie obejrzeć, bo ludzie zbierają się na modlitwy. Z żalem ruszamy dalej.\nPo drodze podziwiamy wiedeński zegar astronomiczny, porównując go z naszym, gdańskim. Nasz chyba ładniejszy :).\nDocieramy w końcu na Stephanplatz i stojącej na nim katedry p.w. św. Szczepana. Katedra jest najważniejszą i jedną z najstarszych świątyń w stolicy Austrii. Początkowo kościół farny w 1365 świątynia stała się siedzibą kapituły, od 1469/1479 biskupstwa wiedeńskiego, które w 1723 zostało podniesione do rangi arcybiskupstwa. Zbudowana została w latach 1230/1240-1263 w stylu późnoromańskim, a następnie ją rozbudowywano od XIV do początku XVI w. Wówczas to katedra otrzymała obecną gotycką formę. Długość 107m (4,5m więcej niż nasz gdański Mariacki), szerokość 34m. Najwyższa wieża ma wysokość 136,4m. Do wnętrza świątyni prowadzi kilka wejść, z których najbardziej znane są późnoromańska Brama Olbrzymów i oraz bramy Biskupia i Śpiewaków z bogata gotycką dekoracją rzeźbiarską. Ostatnią z nich zdobią figury jednego z głównych fundatorów katedry Rudolfa IV i jego małżonki. Katedra wzniesiona jest z ciosanego kamienia. Ilość zdobień, rzeźb, zapiera dech w piersiach. Tego się nie da opisać. To po prostu trzeba zobaczyć na własne oczy.\nNie dane nam było zobaczyć wnętrza i zgromadzonych w nich skarbów, przyszliśmy za późno :(. Po raz któryś muszę powtórzyć - trzeba tu wrócić :).\nZ Kärtnerstrasse ruszamy w stronę naszego samochodu. Ulica ta, to obowiązkowy punkt programu wszystkich wycieczek. Kolorowy i pachnący kawą deptak wiedeński przyciąga rzesze turystów i miejscowych. Ulica jest elegancka i stylowa, mieści się przy niej bardzo wiele dobrych butików oraz kawiarni. Uliczni muzykanci grają walce. Tętni życie. Podziwiamy mijane wystawy, ceny nie zachęcają do kupna, ale niektóre ekspozycje są bardzo ciekawe, jak np. ta zakładu optycznego.... ;)\nPo drodze trafiamy na uliczną paradę. Ciężarówki i platformy z mnóstwem młodzieży, czasem w bardzo wymyślnych stylizacjach - goci, cybergoci, punki i inni, których nie potrafimy nazwać. No i ta ogłuszająca prawie muzyka techno.\nMijamy kościół św. Karola Boromeusza (niem. Karlskirche) – jedną z najpiękniejszych barokowych budowli Europy, ufundowaną przez Karola VI w 1713 po ostatniej z wielu epidemii dżumy, które nawiedziły Wiedeń. Kościół wzniesiono na cześć św. Karola Boromeusza, arcybiskupa Mediolanu z czasów epidemii dżumy w 1576. Projektantem budowli był Johann Bernhard Fischer von Erlach, wg którego planów budowę prowadzono od 1716. Architekt nie doczekał ich końca w 1737, gdyż zmarł 14 lat wcześniej. Kościół wzniesiono na planie elipsy połączonej z krzyżem greckim. W centrum fasady, na osi z kopułą, umieszczono portyk, flankowany przez dwie kolumny (dzwonnice) pokryte spiralnie biegnącymi płaskorzeźbami. Fasada posiada wreszcie dwie skrajne wieże. W efekcie stanowi połączenie elementów klasycznych (portyk, kolumny nawiązujące do kolumny Trajana i kolumny Antonina Piusa) oraz barokowych.\nOkoło 17.30 docieramy do naszego pojazdu, na szczęście za wycieraczką nie ma mandatu za nieopłacony parking i ruszamy w stronę Węgier. Jeśli chodzi o pogodę, to słońce wreszcie zdecydowało się wyjść zza chmur :).\nO 18.10 przekraczamy w Klingenbach granicę austriacko-węgierską, wymieniamy euro na forinty (1 euro=prawie 300 forintów) i dojeżdżamy do Sopron - miasteczka w którym mieszka moja znajoma Ania. Ania jest Polką, ale od ponad 40 lat mieszka na Węgrzech, miała męża - Węgra. Anię poznałam parę lat temu, gdy jako pilotka przyjechała z grupą turystów węgierskich by zwiedzać Trójmiasto. Potem co roku spotykałyśmy się przy okazji jej przyjazdów do Gdańska. Ania tak serdecznie zapraszała mnie na Węgry, że w końcu postanowiliśmy skorzystać z jej gościnności :). Powitała nas prawdziwie węgierską potrawą - leczo :).\nPogadaliśmy trochę i poszliśmy spać, jutro czeka na nas Sopron i okolice.\nPierwszym punktem dzisiejszego programu jest miejsce zwane „Panaeuropejskim Piknikiem” czyli dawne przejście graniczne między Węgrami a Austrią. 19 sierpnia 1989 roku, tuż przy węgiersko-austriackiej granicy koło Sopron, węgierscy opozycjoniści urządzili Piknik Paneuropejski wśród bujnych traw puszty. Zaproszono Węgrów i Austriaków, aby posiedzieli sobie razem przy ognisku, upiekli kiełbaski i przez całe popołudnie snuli marzenia o Europie bez granic. Spodziewano się również przybycia grupki NRD-owskich urlopowiczów wypoczywających nad Balatonem. Punktem kulminacyjnym imprezy miało być symboliczne otwarcie starej bramy granicznej – przez trzy godziny (od 15 do 18) miano za okazaniem paszportów wpuszczać Austriaków, którzy chcieli wziąć udział w Pikniku. Ale ruch graniczny odbył się w drugą stronę. Obywatele NRD postanowili dostać się do Austrii. Piknik dokonał wyrwy w żelaznej kurtynie – także dzięki temu, iż węgierski oficer straży granicznej, Arpad Bella, którego obowiązkiem było utrzymanie wszystkiego pod kontrolą. patrzył w bok. Miał do wyboru - strzelanie do ludzi albo.... W tym dniu około 1.000 obywateli NRD wydostało się na wolność. Wydarzenie to zmusiło władze węgierskie do podjęcia szybkich decyzji. Po trzech tygodniach, 11 września, Węgry otworzyły swoje granice i pozwoliły wszystkim uciekinierom z NRD wyjechać na Zachód. W ciągu pierwszych dwóch dni przez granicę przeszło około 14.000 Niemców. Dwa miesiące później upadł mur berliński.\nCo roku 19 sierpnia specjalny festyn upamiętnia te wydarzenia, zaś w miejscu gdzie się wydarzyły, znajduje się wystawa plenerowa. A o tym, że nadal jest tu granica informują tylko dwie tablice.\nW pobliskim Fertorakos atrakcją jest kamieniołom, z którego już Rzymianie wydobywali wapień. W średniowieczu zbudowano z niego wiedeńską katedrę. Działał do 1945r. Obecnie udostępniony jest do zwiedzania. W pobliżu znajduje się zabytkowa świątynka boga Słońca Mitry z IIIw n.e.\nW 2001r leżące tu Jezioro Nezyderskie zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jest to płytkie, okresowo wysychające, bezodpływowe, zasolone i porośnięte trzciną - typowe jezioro stepowe, unikatowe w tej części Europy. Średnia głębokość wynosi zaledwie ok. 1m (180 cm w najgłębszym miejscu), ale nie przeszkadza to w żegludze płaskodennym statkom.\nPowierzchnia jeziora wynosi 315 km2, przy czym 75% powierzchni należy do Austrii (jest to największy zbiornik wodny w tym kraju). Aż w 88% pokryte jest trzcinami. Na brzegu zaś znajdują się ośrodki wypoczynkowe. Jeden z nich mieliśmy okazję podziwiać.\nWszędzie dokoła znajdują się winnice i powoli zbliża się pora zbiorów. Zatrzymujemy się na moment, aby zaopatrzyć się w winogrona prosto z krzewu. Tak pysznych i słodkich nigdy jeszcze w Polsce nie jadłam. A potem docieramy do baaaa...rdzo ciekawego miejsca - do winiarni leżącej tuż przy winnicy. Jest to jedna z nielicznych winiarń znajdujących się poza Sopronem. Ponieważ jest to miasto tuż przy granicy, kiedyś winiarnie – tzw. piwnice mogły być tylko w mieście.\nBudyneczek jest niewielki, ale pod nim znajduje się cała fabryczka. Kadzie w których miażdży się winogrona, kadzie gdzie następuje fermentacja, beczki w których wino leżakuje, no i magazyny z winem już butelkowanym. Przed zakupem, oczywiście należy spróbować tego, co zamierza się kupić. Tak też czynimy – tzn. ja, Janek i Robert. Tadeusz, jako kierowca, może tylko patrzeć na nas z zazdrością. Próbujemy po troszeczku, ale rodzajów jest tak wiele, że.......... Z niejakim trudem, po stromych schodach wychodzimy na zewnątrz. Kupujemy kilka butelek tych „delicji” i jedziemy się „leczyć”.\nNastępnym celem naszej wycieczki jest Balf - kiedyś samodzielna miejscowość, a obecnie dzielnica Sopronu. Znana jest z kąpieliska leczniczego i sanatorium. Tutejsze źródła znane były miejscowej ludności już od czasów rzymskich. Dzisiaj jest tu rozlewnia, gdzie butelkuje się tę wodę. Zapach powalający - same zgniłe jaja, ale podobno wśród miejscowej ludności od stu lat nie zapadł nikt na żadną chorobę przewodu pokarmowego. My też wzięliśmy jedną butelkę, następnego dnia już nie wydzielała tak intensywnie, tego charakterystycznego zapachu.\nWracamy do Sopronu i najpierw udajemy się do dawnego kościoła i zabudowań klasztornych zakonu paulinów, położonych na wysokim wzgórzu otoczone lasem.\nZnajduje się tu najstarsza historycznie kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. W czasach komunizmu na Węgrzech prawie wszystkie zakony zostały rozwiązane. Po zmianach ustrojowych budynek klasztoru w Sopronie był już tak zniszczony, że nie nadawał się do zamieszkania. W końcu kupił go znany węgierski mecenas kultury Gábor Kovács, wyremontował i oddał zakonnikom, którzy otworzyli w nim ośrodek duchowo-medytacyjny.\nWnętrze kościoła dosyć ciekawe, ale najciekawszy obiekt można obejrzeć wszedłszy na chór. Na ścianach znajdują się freski, na jednym z nich, deptany przez Michała Archanioła, szatan ma twarz generalissmusa Józefa Stalina. Co ciekawe, freski pochodzą z początku lat 50-tych naszego wieku. Ciekawe jakie były losy artysty plastyka?\nTeraz nieco luksusu :). Jedziemy do dzielnicy Sopronu Loverek, gdzie znajdują się luksusowe pensjonaty i wille wypoczynkowe. Mnóstwo zieleni, spacerowe alejki, cisza i spokój.\nZjadamy obiad- niektórzy zupę gulaszową, inni czosnkową, ale za to wszyscy „społem” - narodowe węgierskie langosze. To coś w rodzaju dużych, drożdżowych racuchów, smażonych w głębokim tłuszczu. Podaje się je na słono z czosnkiem, serem i kwaśną śmietaną. Bardzo dobre :). Na deser zjadamy lody i aby spalić nadmiar kalorii zdobywamy wieżę widokową, skąd roztacza się piękny, rozległy widok na miasto i okolicę. W oddali, na horyzoncie - Alpy.\nCentrum Sopronu zostawiliśmy sobie na koniec, jak tę wisienką na torcie :). Parkujemy na Szechenyi Ter (czyli na Placu Istvana Szechenyi - węgierskiego polityka, pisarza, arystokraty i przedsiębiorcy, ściśle związanego z Sopronem)\nWszędzie pełno dzieci i młodzieży w szkolnych mundurkach, wszak rozpoczął się rok szkolny i pomimo tego, że jest niedziela, biorą udział w jakichś uroczystościach.\nSopron to niezmiernie urokliwe miasteczko, drugie w kraju po Budapeszcie po względem liczby zabytków, powstałe dosłownie na ruinach rzymskiej Scrabantii, przez którą przechodził szlak z Italii nad Bałtyk, oczywiście do Gdańska też. Do Gdańska 957 km, do Rzymu 1051km.\nDużą liczbę średniowiecznych zabytków miasto zawdzięcza faktowi, że nigdy nie zostało zdobyte przez Turków. Obchodzimy miasto dokoła, oglądając mur, jeszcze z czasów rzymskich oraz fragmenty drogi będącej częścią bursztynowego szlaku. Oczywiście poziom miasta przez wieki podniósł się o dobre kilka metrów. Wchodzimy w zabytkowe podwórka, na jednym z nich jest nawet ambona, bo kiedyś tam odprawiano nabożeństwa. Na fontannie - pomniku wierności odczytujemy trzy daty: 1277 - przyznanie Sopronowi statusu wolnego miasta królewskiego; 1921 - rok, gdy odbył się plebiscyt, w którym mieszkańcy zdecydowali, że chcą aby ich miasto należało do Węgier, a nie do Austrii ; 1989 - Piknik Paneuropejski.\nMijając zabytkową Wieżę Ogniową, którą w XIII w zbudowano na dawnych rzymskich ruinach i potem na przestrzeni lat rozbudowywano w wielu stylach dochodzimy do placu Fo Ter. Podziwiamy kolumnę poświęconą Trójcy Świętej z końca XVIIw, charakterystycznie zwiniętą, podobno należącą do najpiękniejszych na Węgrzech. Za kolumną Trójcy Świętej wznosi się trzynawowy gotycki kościół franciszkanów – Kozi Koścół. Jego charakterystyczną nazwę wiele osób wywozi od związanej z jego powstaniem legendy: ponoć ufundował go pastuszek, którego stado owiec wygrzebało na pastwisku niezwykłej wartości skarb; inni wywodzą go od wizerunku kozy w herbie rodziny, która nakazała rozpocząć jego budowę (herb ten powtarza się jako element zdobniczy murów). Prawdy nie zna nikt - tym bardziej zastanawiająca jest niewielka rzeźba na jednej z wewnętrznych kolumn, przedstawiająca aniołka czule obejmującego... oczywiście kozę.\nVis a vis kościoła, północną pierzeję, zajmują najwystawniejsze w mieście, domy mieszczan. Pod nr 8 Storno-haz, w którym w 1482r gościł, podczas wyprawy wojennej na Wiedeń, sam król Maciej. Kamienica zawdzięcza swą nazwę niezwykłemu kominiarzowi o włoskich korzeniach, Ferencowi Storno, który po dorobieniu się majątku stał się najbardziej cenionym konserwatorem w CK monarchii. Konserwacja w jego wykonaniu oznaczała bardziej wyrażanie własnych wyobrażeń dotyczących konkretnej epoki, a nie przywracanie oryginalnej formy. W zakupionym w 1872r domu Storno i jego synowie zgromadzili niezwykłą kolekcję, cennych mebli, broni, strojów i wyrobów rzemieślniczych. Rodzina mieszkała tu aż do roku 1984.\nW wielu miejscach można w mieście znaleźć tablice pamiątkowe poświęcone sławnemu, węgierskiemu pianiście i kompozytorowi Ferencowi Lisztowi. Wielokrotnie przebywał i koncertował w Sopronie. Ania opowiedziała nam zabawną historię opisaną w pamiętniku jednej z XIX-wiecznych soprońskich panienek z dobrego domu. Otóż podczas jednego koncertu Liszta zauroczone jego postacią panienki, ukradły jego rękawiczkę i pocięły ją. Zdobyte w ten sposób kawałki traktowały jako talizmany, ale z autorką wspomnień nie chciały się podzielić łupem. Siedziała więc w kąciku i płakała. Tam znalazł ją Liszt i podarował CAŁĄ rękawiczkę, tę od kompletu :).\nZaglądamy jeszcze do tzw. leczniczego dołka :) ( Gyogygodor), miejsca, gdzie w dawnych czasach urzędował balwierz - uzdrowiciel, a dzisiaj też się tam leczy, ale raczej innymi rodzajami leków - jest to po prostu winiarnia.\nZmierzamy na drugi soproński plac Orsolya Ter, który swoją nazwę zawdzięcza siostrom urszulankom, których kościół, klasztor i szkoła są tu zlokalizowane. Kiedyś był to rynek solny. Przed wejściem do szkoły odprawiana jest właśnie Msza Święta w związku z rozpoczęciem roku szkolnego. Cały dziedziniec wypełniony jest uczniami.\nNa skwerze, koło teatru im. Petofiego siadamy zmęczeni na ławeczkach, aby podziwiać grającą fontannę. Może nie jest aż tak duża jak np. wrocławska, ale też jest na co popatrzeć.\nJest godzina 18, bolą nas nogi. Najbardziej zmęczona jest chyba Ania, ona przez cały dzień dodatkowo musiała mówić, opowiadając nam tyle ciekawych rzeczy. BARDZO CI ANIU DZIĘKUJEMY !!! :).\nRobimy jeszcze małe zakupy i wracamy do domu Ani. Jedząc kolację, rozmawiając, miło spędzamy wieczór i idziemy spać. Jutro przed nami prawie 1000km do pokonania.\nPobudka przed szósta. Zbieramy się, szybkie śniadanko i o 07.00 jesteśmy gotowi do drogi. Żegnamy się z Anią, dziękując za serdeczne przyjęcie, goszczenie nas i pokazanie tylu ciekawych miejsc.\nPoczątkowo chcemy jechać na Eisenstadt, nieco boczniejszą drogę, ale widok ciągnącego się sznura samochodów w korku, zmusza nas do zawrócenia. Jedziemy w stronę Wiednia i już bez korków o 08.50 przekraczamy granicę w Jarovcach i wjeżdżamy na Słowację, gdzie w Żilinie pozbywamy się ostatnich drobnych euro.\nDo Polski docieramy około południa, podziwiając (jak zwykle) tuż przed Zwardoniem niedokończoną wciąż i stojącą tam już od wieków estakadę, prowadzącą donikąd.\nMamy też przyjemność przejechać najdłuższym tunelem w Polsce, o długości 670m w Lalikach koło Zwardonia. Robi wrażenie ;) zwłaszcza jak sobie przypomnieliśmy ten z Norwegii o długości 24km :)\nZnów podążamy szlakiem budowy dróg polskich, dziury, rozkopy, przepinki......... Koło Pszczyny straszny korek zatrzymujemy się więc na mały „popas”. Około 17 docieramy do Łodzi i tam żegnamy się z Robertem, który do Domu, do Warszawy pojedzie pociągiem.\nPo drodze jeszcze Toruń, do którego wjeżdżamy o 20.30 i podążamy prosto na resztki zamku krzyżackiego, bo obowiązki zawodowe wzywają. Tadeusz musi skleić rozerwaną falbanę w zadaszeniu, które tam stoi. Jasiek pomaga, a ja w tym czasie organizuję kolację - pizza była bardzo dobra :)\nDobrze, że z Torunia można już do Gdańska, bez problemu dojechać autostradą.\nPodjeżdżamy pod dom o 23.00. :).\nZa nami około 4tys. km i mnóstwo wrażeń.


Wszystko, co powinno się wiedzieć na temat RODO\nStrona główna \_ Prawo cywilne \_ Fakty i mity na temat RODO\ndata: 13 stycznia 2021 kategoria: Prawo cywilne\nMimo że RODO zostało wprowadzone już ponad dwa lata temu, to, jakie niesie ze sobą konsekwencje, dla wielu nadal stanowi zagadkę. Narosłe wokół niego legendy czy tzw. fake newsy wciąż są bardzo powszechne – rzadko który akt prawny budzi tak duże zainteresowanie.\nFakty i mity o Ogólnym Rozporządzeniu o Ochronie Danych Osobowych\nNowe zasady ochrony danych nie stanowią rewolucji względem tych poprzednio obowiązujących. Oczywiście w pewnym zakresie zmiany są diametralne, jednak kardynalne zasady jako takie pozostają niezmienne.\nOznacza to, że nagle znikająca możliwość przetwarzania danych jest mitem, a wejście w życie RODO nie przekreśliło możliwości przyjmowania pacjentów na podstawie nazwisk czy też funkcjonowania cmentarzy. Przeciwnie – można zaryzykować stwierdzenie, że RODO daje większe możliwości bazowania na uzasadnionym interesie administratora, a zgoda osoby, której dane dotyczą, może w niektórych przypadkach stracić znaczenie.\nMitem jest także to, że Rozporządzenie znajduje zastosowanie w każdym możliwym przypadku – zakres jego zastosowania jest przecież ograniczony, a ponadto przepisy szczególne mogą wprowadzać znaczne ułatwienia dla administratorów, odciążając ich od niektórych obowiązków. Zdarza się jednak, że przedstawiciele danej branży funkcjonują bez znajomości obowiązujących ich przepisów, ignorując tym samym możliwości udostępnione przez prawo.\nZ perspektywy osoby, której dane dotyczą, Rozporządzenie o Ochronie Danych Osobowych kojarzy się zapewne przede wszystkim ze wzrostem obszerności komunikatów dotyczących przetwarzania danych – chodzi tu o klauzule informacyjne, oświadczenia o wyrażeniu zgody, polityki, regulaminy, zasady. Faktem jest natomiast, że jedną z kardynalnych zasad Rozporządzenia jest przedstawianie informacji prostym i zrozumiałym językiem, co łączy się z domniemaniem, że adresat zapozna się z przekazem w całości.\nMitem, który w mojej ocenie jest jednak najbardziej niebezpieczny dla administratora, jest przekonanie, że RODO wymusza jedynie zmiany formalne, a nie faktyczne. Powielanie tych samych rozwiązań niezależnie od branży i zakresu operacji przetwarzania czy też od rodzaju danych jest praktyką powszechną, choć błędną. Sporządzanie obszernej dokumentacji tylko po to, aby odłożyć ją na półkę, zarzucanie klientów, kontrahentów czy pracowników zbędnymi komunikatami tylko po to, aby zamknąć je w specjalnej szafie na kłódkę, nie jest prawidłowym wypełnieniem obowiązków administratora. Przeciwnie – to, co prawodawca unijny zamierzał osiągnąć, to przede wszystkim zmiana podejścia do przetwarzania na bardziej świadome i indywidualne. Analiza, dopasowanie, aktualizacja – oto wyzwania, które stawia przed administratorami RODO, i z tych właśnie obowiązków są oni rozliczani w postępowaniach o nałożenie kary przez organ nadzorczy. Poprawne dostosowanie praktyki przetwarzania do zasad ochrony danych wymaga zatem nie tylko odróżnienia krążących w społeczeństwie mitów od faktów, ale także rzetelnego zgromadzenia informacji o tym, co dzieje się z danymi w przedsiębiorstwie administratora, i dostosowania operacji do aktualnych przepisów.


Romaszewski: nierozliczone zbrodnie\nW grudniu 1970 r. komunistyczne władze rozkazały strzelać do protestujących na Wybrzeżu robotników. Zabito wówczas, według oficjalnych danych, 44 osoby, ponad 1000 zostało rannych. 11 lat później władza ludowa znów strzelała do ludzi. Do dziś odpowiedzialni za te zbrodnie, ani ci, którzy strzelali, ani ci, którzy wydawali im rozkazy nie zostali ukarani i wszystko wskazują, że nigdy nie zostaną. O komentarz w tej sprawie poprosiliśmy Zbigniewa Romaszewskiego, byłego wicemarszałka Senatu.\n- Dlaczego do dzisiaj zbrodnie te nie zostały rozliczone?\nJak mówił ksiądz Chmielowski: "jaki jest koń, każdy widzi". To jest wina naszego wymiaru sprawiedliwości, jego sprawności, jego obiektywizmu, tego wszystkiego co składa się na trzecią władzę w państwie. Myślę, że jest to jeden z głębszych kryzysów, które nasze państwo obejmuje. Tych kryzysów jest parę, ale ten jest stosunkowo mało eksponowany. Sędziowie, prawdopodobnie wywalczą jednak zapisy o stanie spoczynku, bo to jest grupa o szczególnych uprawnieniach. A grupa ta, jak to grupa, musi dbać o swoje interesy i w tym momencie zajmowanie się tak niepopularnymi sprawami (właściwie nie wiadomo dlaczego niepopularnymi), zajmowanie stanowiska jest niebezpieczne.\nMyślę, że prawda jest jednak również taka i trzeba zdawać sobie z tego sprawę, że w czasach marksizmu wymiar sprawiedliwości zaliczano do aparatu represji i to ten wymiar sprawiedliwości wydawał te wszystkie wyroki, w okresie komunizmu, stanu wojennego. Teraz każdy z tych sędziów czy prokuratorów, którzy wtedy występowali bije się w piersi i uważa, że jego wina nie była wielka, bo ktoś go do tego w jakiś sposób przymusił, a że on nie stawił oporu, to już inna kwestia, to jest okoliczność łagodząca. Ale ta sama okoliczność łagodząca, oczywiście dotyczy wtedy i reszty. I tego rodzaju rozumowanie można prowadzić.\n- A może po prostu nie ma woli, np. politycznej, rozliczenia i ukarania zbrodniarzy?\nNiewątpliwie ma Pan rację, ale ja bym tutaj powiedział jeszcze szerzej. Dla nas istotna jest Unia a nie historia Polski, dramatyczna i budująca tożsamość narodu. Myślę, że to jest podporządkowane pewnej ideologii europejskości i chodzi tu zarówno o ograniczenia nauki historii, jak i zupełnie obojętny stosunek władz państwa do tego rodzaju rocznic. Mieliśmy ostatnio tego całą lawinę - zaczęło się od 11 listopada, kiedy na Marsz Niepodległości rzucono policję, a teraz choć policji nie rzucono, ale od tygodnia trwała cała wielka akcja potępiania marszu w dniu 13 grudnia, który zresztą skończył się wielkim sukcesem. Tak więc muszę powiedzieć, że jest to pewna tendencja odcinania nas od korzeni - w jakiej mierze świadoma, w jakiej mierze wynikająca z głupoty, w jakiej mierze wynikająca z wygodnictwa - no Bóg jeden raczy wiedzieć. Ale tak to wygląda dzisiaj.\n- Czy to oznacza, że winni zbrodni Grudnia 70, Grudnia 81, nigdy nie zostaną ukarani?\nMuszę szczerze powiedzieć, że nie mam pojęcia i w zasadzie jestem pesymistą.


DeadRosse - Cytaty.info\nWszystkie teksty 11 tekstów\n16 lutego 2020 roku, godz. 13:00 2,3°C\nWpadam w melancholię przez tyle tych wspomnień co mnie ciągle boli i nie mogę wciąż zapomnieć Znowu do ciebie dzwonię, a ty ciągle nie odbierasz i z kolejną minutą nabijam te nowe połączenia. Staram się zrozumieć ciebie ale to nie jest proste.\nŻycie nie jest piękne skoro dajesz ból ,a karma ci to odeśle...\nMiędzy nami przestrzeń i zimne powietrze, balansuje sercem by nie spaść... Patrzę w gwiazdy szukając ciebie . Nie mogę zapomnieć nie jest to proste . Jesteś najważniejszy nie zapomnę. Mam za dużo wspomnień . [...]\n14 stycznia 2020 roku, godz. 20:45 7,9°C\nEdytowano 14 stycznia 2020 roku, godz. 20:46\nPo co się starać skoro i tak tego nie docenisz ?\nPo co mówić te wszystkie rzeczy skoro i tak w nie nie wierzysz?\nPo co pisać wiersze skoro i tak ich nie czytasz ? Po co cię kochać skoro i tak cię nie ma ... Tak już wiem mam o nic nie pytać - Rosse\n13 stycznia 2020 roku, godz. 22:33 0,6°C\nEdytowano 13 stycznia 2020 roku, godz. 22:37\nMija kolejna godzina... Dochodzi 21: 30 , tak patrzę na zegarek i liczę każdą sekundę bez ciebie . Każda chwila bez ciebie to niczym odcięcie się od powietrza, duszę bo ciebie tu nie ma . Kochanie nie chcę dłużej czekać -Będziesz moim mężem ? Ale ja tak na poważnie! Będziesz ze mną już na zawsze? Będziesz ojcem moich dzieci ? Chcę przy tobie zasypiać i budzić się rano. Chcę mówić: "Miłego dnia, skarbie, dobranoc" Wiesz, że kocham cię i nigdy nie opuszczę - Rosse\n13 stycznia 2020 roku, godz. 18:51 1,9°C\nAdaś od momentu w którym się pojawiłeś moje życie się zmieniło ...Skarbie, to co mi dajesz jest niespotykane...\nDajesz mi szczęście i dajesz mi tą pieprzoną energię by wstawać rano. Dajesz mi nadzieję ,że wszystko będzie dobrze .\nKocham patrzeć w twoje oczy błękitne oczy ,które patrzą na mnie z miłością . Kocham twoje dłonie kiedy obejmują mnie na twarzy , twoje usta kiedy mnie całujesz... czuję wtedy błogi spokój. Zamykam oczy i wiem ,że mam wszystko. Wszystko co mogę zapragnąć , bo nie ma większego szczęścia niż kochać i być kochanym\nI nie szukam szczęścia, bo mam je tu Mężczyznę z moich marzeń i snów - Rosse\n13 stycznia 2020 roku, godz. 14:14 4,0°C\nEdytowano 13 stycznia 2020 roku, godz. 14:25\nNie wiedziałam ,że można aż tak bardzo kochać do momentu w którym poznałam ciebie . Jesteś pierwszą myślą jak otwieram rano oczy i ostatnią gdy je zamykam . Nie wyobrażam sobie , że by mogło cię nie być . Po tym feralnym wypadku uświadomiłam sobie jaką siłę ma nasza miłość . W momencie gdy życie przeleciało nam przed oczami . Myślałam ,że to koniec ... Że nas zabiłam. Modliłam się żeby ci nic nie było . W pewnym momencie starałam się ratować tylko ciebie . Bo moje życie bez ciebie jest niczym . Bo jesteś wszystkim co mam Adamie Krystianie Zuber . Słowa nie są wstanie wyrazić co do ciebie czuję. Żadne słowo Kocham nie odzwierciedla nawet tego w połowie. -Rosse najukochańszemu mężczyźnie na świecie.\n• 2020-03-30, godz. 9:49


Konin MBP - blog - w.bibliotece.pl\n14.05.2020 • Ponowne otwarcie Miejskiej Biblioteki Publicznej w Koninie – nowe zasady i terminy\n18 maja 2020 r. w poniedziałek, w porozumieniu z Organizatorem, Miejska Biblioteka Publiczna w Koninie ponownie otwiera swoje drzwi dla czytelników.\nWracamy jednak do zmienionej rzeczywistości – działamy bowiem w sytuacji zagrożenia epidemicznego.\nZe względu na bezpieczeństwo – czytelników i personelu – oraz konieczność przestrzegania reżimu sanitarnego, Biblioteka wprowadza nowe zasady korzystania z księgozbioru. Znajdziecie je na naszej planszy i na stronie internetowej: www.mbp.konin.pl\nNowa rzeczywistość wymaga nowego podejścia.\nBibliotekarze w przyłbicach i rękawiczkach, 5-dniowa kwarantanna zwracanych książek, brak swobodnego dostępu do księgozbioru, zamknięta czytelnia i stanowiska komputerowe – to najważniejsze zmiany w zasadach korzystania z biblioteki.\nW celu zapewnienia bezpiecznej obsługi czytelników rekomendujemy rezerwowanie lub zamawianie zbiorów (już od dzisiaj, tj. 14.05.2020 r.) poprzez:\n- indywidualne konto online czytelnika - pod adresem: www.konin-mbp.sowa.pl,\n- e-mail - na adresy placówek bibliotecznych,\n- telefonicznie - pod numerem danej placówki bibliotecznej,\n- wcześniejsze przygotowanie listy książek potrzebnych do wypożyczenia.\npng, 536 KiB, 800x800\n3 849 971 dzieł\n26 418 381 rekordów\n39 316 637 egzemplarzy\n49 071 czytelników


W małych domkach ze względu na oszczędność miejsca są często stosowane schody ze stopniami zabiegowymi osadzonymi jednym końcem stopni w desce policzkowej, a drugim w pionowym słupku. Do rzadko obecnie stosowanych konstrukcji schodów obok schodów drewnianych należą schody na belkach stalowych. Zarówno schody drewniane, jak i schody na belkach stalowych zaliczają się do schodów nieogniotrwałych, ponieważ nie wytrzymują wysokiej temperatury po�...\nZAGOSPODAROWANIE DZIAŁEK BUDOWLANYCH . Wielkość działek budowlanych jest bardzo różnorodna (tabela 3), ad małych - liczących 200 m2 do dużych o powierzchni 5000 m2. Wartości skrajne wynoszą; minimalna - 200 m2 (po jednej w Karwi, Barciach), maksymalna - 5000 m2 (po jednej w i Glinojecku). Najliczniejszą grupę (45,3%) stanowią działki o powierzchni 750-1500 m. Stosunkowo dużo jest działek powyżej 2500 m2 (około 15%). Wielkość przew...\nNiektórzy ludzie kochają Nowy Jork. Inni lubią Londyn, Sydney lub Hongkong. Podczas gdy preferencje dla miast są podzielone, nauka mówi, że każdy z nas może być w rzeczywistości zakotwiczony, aby kochać świat przyrody. Interface, Inc. (NASDAQ: TILE), największy na świecie producent, projektant i sprzedawca płytek dywanowych, ogłosił dzisiaj międzynarodowy konkurs pod nazwą Reconnect Your Space. która wymaga projektów arc...\nWłaśnie mieliśmy bardzo intensywny tydzień w Blogu. Wraz z wieloma wspaniałymi projektami, Eduardo Souto de Moura został ogłoszony jako nowy zdobywca nagrody Pritzkera, a Lebbeus Woods odmówił pracy w Chinach do czasu uwolnienia Ai Weiwei z więzienia. Sprawdź wszystkie nowości i najlepsze projekty z zeszłego tygodnia po przerwie. 2011 Nagroda Pritzkera: Eduardo Souto de Moura 58-letni architekt z Porto pracował w swoich wcześniejszych latach ...\ndrzwi zewnętrzne z ościeżnicą ceny


Karafka kryształowa na wiele okazji | WESTWING\nKarafka kryształowa-poradnik Westwing\nZestaw do wódki Louis XIV\n„A zatem pozwólmy sobie, drodzy moi przyjaciele, wychylić kielich szlachetnego trunku za pomyślność naszych czcigodnych gospodarzy” – powiedział pewien zaprzyjaźniony pastor wznosząc toast za zdrowie rodziny Buddenbrooków. Tomasz Mann znał się na rzeczy, skoro kazał swoim bohaterom biesiadować przy stole zastawionym daniami i alkoholami w kryształowej oprawie, o czym w powieści jest mowa dosłownie kilka zdań później. Kryształ bowiem to szlachetny rodzaj szkła, a szlachetne szkło jest idealne dla szlachetnego rodzaju trunków. Podawane na stół w kryształowych naczyniach wina, likiery, nalewki i kolorowe wódki cieszą także oczy, nie tylko podniebienia.\nKryształowe naczynia mają za sobą długą historię. Od chwili powstania, a więc od XVII wieku, były synonimem luksusu i elegancji. Z kryształowych kielichów pili królowie i możnowładcy, kryształowe zastawy świadczyły o bogactwie arystokratycznych domów. Niezależnie od aspektu finansowego, w kolejnych epokach kryształowe bibeloty uznawano po prostu za piękne i to wystarczało, by stawały się obiektem pożądania zarówno zwykłych zjadaczy chleba, jak i wytrawnych kolekcjonerów. Obecnie wyroby ze szkła kryształowego, utrzymane w tradycyjnym lub nowoczesnym designie, przeżywają swój renesans.\nOczywiście, że na stole można postawić wino czy inny trunek w fabrycznej butelce. I najczęściej tak właśnie się czyni. Ale jeżeli dane spotkanie czy okazję chce się uczynić wyjątkowymi, warto przelać alkohol do szklanej, najlepiej kryształowej karafki. Dzięki niej, czerwone wino, kolorowe likiery, nalewki czy wódki atrakcyjnie zaprezentują się wśród kieliszków i szklanek. Powszechnie wiadomo, że alkohol pije się w kieliszkach odpowiednio dobranych pod względem kształtu, wysokości i pojemności. Podobnie jest z karafkami. Dlatego warto mieć choćby ogólne rozeznanie, jaka karafka jest odpowiednia dla danego alkoholu.\nKarafka do wina – co do podawania wina w karafce zdania są podzielone. Jedni uważają, że przelewa się wyłącznie czerwone wino – do karafek z szerokim dnem i szeroką szyjką, by dotlenić wino i wydobyć jego aromat. Inni, że białe jak najbardziej też, lecz do karafek wysokich i smukłych.\nKarafka do likierów – nie powinna być zbyt duża, najlepiej o pojemności od 0,3 do 0,5 l. Pękata czy prosta? W tym przypadku nie ma to większego znaczenia.\nKarafka do whisky, brandy, wódek i nalewek – tradycyjnie kwadratowa, chociaż powoli odchodzi się od tej zasady na rzecz karafek owalnych. Co ważne – zawsze powinna mieć korek, by trunek nie tracił cennego aromatu.\nKryształowa karafka w dobrym towarzystwie\nKryształowa karafka wypełniona kolorowym trunkiem wygląda atrakcyjnie i doskonale radzi sobie na stole jako solistka. Utrzymana w tradycyjnym lub nowoczesnym designie, z wyrazistym lub delikatnym szlifem, z przezroczystego lub kolorowego szkła jest ozdobą niejednego przyjęcia. Ale wcale nie trzeba skazywać jej na samotność. Komplet kryształowych kieliszków do wina, wódki lub likieru, kryształowe szklanki do whisky lub brandy to dla niej doskonałe towarzystwo.


SigmaCover 280 LT |\nStrona Główna » Sprzedaż » Farby » Farby podkładowe » SigmaCover 280 LT\nDwuskładnikowa farba epoksydowa do gruntowania oparta na technologii czystych epoksydów. Szeroko stosowana w systemach powłokowych do stali, stali ocynkowanej i metali nieżelaznych. Uniwersalny grunt w systemach epoksydowych do zbiorników balastowych, pokładów, nadbudówek i kadłubów. Odpowiednia do zabezpieczania złączy spawanych i montażowych uszkodzeń gruntów epoksydowych. Doskonała odporność na korozję oraz na penetrację wody.\nDobre własności schnięcia i utwardzania w temperaturach do -10oC.\nStopień połysku – półmat.\nZawartość części stałych – 57%.\nZalecana grubość powłoki suchej: 50 – 100 µm.\nWydajność teoretyczna – 11,4m2/l dla 50 µm.


Lepszy zysk bez pośredników Listopad 2014 (top agrar Polska)\nNie od dziś wiadomo, że na produkcji rolniczej najlepiej zarabiają pośrednicy. Towar z gospodarstwa, w drodze na sklepową półkę, kilkakrotnie przechodzi z rąk do rąk, a każdy w tym łańcuchu dokłada swoją marżę. A gdyby tak ominąć pośredników? O konieczności skracania łańcucha „z pola do stołu” mówi się od dawna – w sumie więc pomysł nie jest nowy. Jednak w naszym kraju sprzedaż żywności bezpośrednio z gospodarstwa wciąż mocno kuleje. (…)...


Już wkrótce festiwal 'Euro – Song' - Chojnice24.pl\nSP nr 1 - 2019-04-02 12:41:50\nDnia 8 maja (środa) o godz. 9 – w Chojnickim Centrum Kultury odbędzie się VII Festiwal Piosenki Obcojęzycznej „EURO-SONG” – Chojnice 2019, którego organizatorem jest Szkoła Podstawowa nr 1 w Chojnicach a współorganizatorem Chojnickie Centrum Kultury.\nDo udziału zapraszamy solistów, duety, zespoły wokalne i wokalno - instrumentalne (oprócz chórów) w następujących kategoriach wiekowych: szkoła podstawowa - kl. I-III, szkoła podstawowa - kl. IV-VI, szkoła podstawowa - kl. VII, VIII i gimnazjalne, młodzież ponadgimnazjalna.\nZgłoszenia prosimy nadsyłać do 6 maja br. na adres organizatora:\n89-600 Chojnice z dopiskiem Festiwal "Euro – Song”,\nfaxem: 523975039 lub drogą elektroniczną.\nDokładne informacje i regulamin przeglądu znajduje się na stronie szkoły.\nTagi: zgłoszeniaEuro – Song\nJarmark Wielkanocny już niebawem\nPomorskie Warsztaty Naukowe...


moja sukienka na studniówkę .\nJak ja kupowałam byłam mega zadowolona, a teraz to juz sama nie wiem ;<\nKupiona za 160 zł ;ooooo\nrozmiar z metki 36 ; ooo a na mnie trochę wisi ;/ ale to chyba dlatego ze schudłam z 3 kilo od stycznia.\nSzkoda ze nie bd miała okazji jej juz załozyc.\nBd wystawiona na allegro , jesli kto zainteresowany proszę na priv pisac\nTagi: #czerwona sukienka, #wesele, #sukienka na studniówkę,\ndodane przez gorzkoslodka\ndodane: 08-05-2011 09:59\nwłasnie do czarnych robi klimat.\ndodane: 06-04-2011 13:40\nładna , ale nie do czarnych rajstop;/\ndodane: 06-04-2011 11:32


Historia budowy własnego lokalu. 1986-2017\n/podkreślenia = linki  kliknięcie otwiera dokument w .pdf\nPo ukończeniu studiów i braku realnych perspektyw na własne mieszkanie, po 20 latach oszczędzania na książeczce mieszkaniowej PKO bez widoków na efekty, w 1986 roku podpisałem Porozumienie Wstępne a następnie Umowę na wykupienie gruntu i wybudowanie lokalu z Międzyresortowym Pracowniczym Zespołem Budowy Domów Jednorodzinnych i Wielorodzinnych  w skrócie MPZBDJiW.\nNazwa budząca respekt i zaufanie  INSTYTUCJA międzyresortowa utworzona przez 10 ministerstw. Do Umowy dołączono katalog z rysunkową wizualizacją osiedla i planami rozkładu lokali do wyboru. To robiło wrażenie w latach ogólnokrajowego marazmu w budownictwie mieszkaniowym. Zakładano wykupienie 300 ha gruntów i wybudowanie łącznie 3500 jednostek mieszkaniowych.Finansowanie inwestycji też dawało wiarę na szybkie otrzymanie kluczy do własnego M. Kolejne wpłacane raty to nie część miesięcznych dochodów rozłożone na 30 lat do przodu ale znaczne kwoty równe wielokrotnościom średnich miesięcznych dochodów w Polsce. Już w drugim roku inwestowania miałem wpłacone 708 000zł co stanowiło równowartość moich 80 miesięcznych pensji w tamtym okresie.\nMimo wpłaty pełnych kosztów z Umowy które pochłonęły wszystkie moje oszczędności i moich rodziców w tym pieniądze ze sprzedaży nowego auta, budowa nie została rozpoczęta. Wykupywano jedynie grunty od prywatnych właścicieli z terenu planowanej budowy osiedla.\nPierwotnie planowany termin wybudowania domów  1991 - nie mógł być dotrzymany z powodu braku infrastruktury wodno-kanalizacyjnej i oczyszczalni, jak informowano spowodowanych biurokracją urzędowo-administracyjną. Pozytywem był fakt waloryzacji wpłat. W moim przypadku do około 7-krotnej wartości.\nPrzez kolejne lata nie było widocznych postępów na budowie. Przełom nastąpił w 1999. Nagle od wiosny do jesieni proponowana lokalizacja zastępcza lokalu w kompleksie o nazwie Centrum Pogodna wyszła ponad poziom gruntów i nabrała realnych kształtów  budynki wybudowano i zadaszono. Po pobraniu formularzy kredytowych z banku PBK złożyłem je wraz z pismem do biura MPZBDJiW w celu dokończenia inwestycji.\nZamiast dokumentów kredytowych otrzymałem zawiadomienie o zebraniu Zerowiczów. Ok. 500 osób było w sytuacji podobnej do mojej  zerowy stan budowy budynku. Zostałem wybrany na przedstawiciela 47 osób z budynku który nie powstał i nie powstanie bo z planowanych 300ha gruntów wykupiono 171ha. Plany jak się dowiedziałem w 2008 roku zostały skorygowane. MPZBDJiW nie wybudował mi zamówionego i sfinansowanego lokalu. Nie umożliwił mi także dokończenia inwestycji we własnym zakresie lub przez bank kredytowy poprzez przekazanie działki z gruntów wykupionych pod budowę osiedla. W poczuciu że jestem systematycznie oszukiwany zwróciłem się w 2001 o pomoc do kancelarii prawnej.  Pani adw. Alicji Lachowskiej.\nMój pełnomocnik kierując pozew sądowy wraz z wnioskiem o zabezpieczenie hipoteczne roszczenia ustalił w KRS i w Sądzie Hipotecznym że MPZBDJiW to spółka z o.o.\nSpółka to nabywca i właściciel gruntów pod budowę osiedla. Spółka w sprawozdaniach finansowych ujmowała wypłaty zwaloryzowanych wkładów mieszkaniowych osobom którym nie wybudowano lokali i które rezygnowały z dalszego oczekiwania.\nDlatego pozew sądowy został skierowany przeciwko MPZBDJiW sp. z o.o.\nW trakcie procesu Sąd Okręgowy w Siedlcach ustalił że stan budowy budynku w którym wylosowałem lokal jest zerowy. Biegły sądowy powołany przez sąd (który za opinie biegłego pobrał ode mnie opłaty łącznie 2121zł) wyliczył że za wartość moich wpłat MPZBDJiW Spółka z o.o. jako podwykonawca za powierzone pieniądze na bieżąco wykupywała grunty i mój udział w tych gruntach to 2177,75m2. Sąd w Siedlcach w postanowieniu z 17.11.2006 uznał mój pozew za zasadny i przyznał wypłatę przez Spółkę 100% moich roszczeń.\nPo apelacji pozwanej spółki Sąd Apelacyjny w Lublinie w 2008 roku zmienił wyrok. Egzekucja zwrotu kosztów procesowych pozwanej spółce pochłonęła wszystkie środki obrotowe i doprowadziła moją firmę do utraty płynności finansowej. Zamiast zacząć w końcu urządzać się na swoim nadal skazany byłem na wynajmowanie lokalu na biuro i pracownię. Po 15 latach budowy i 10 latach w sądach nie miałem nic. Cały mój życiowy dorobek, mój majątek pozostaje poza moim zasięgiem.\nTrudności finansowe mojej 1 osobowej firmy skutkowały opóźnieniami w opłacaniu podatków. Po niezapłaceniu podatku VAT w terminie 10.01.2012 komornik skarbowy zajął już w lutym 2012 rachunek mojej matki - wszystkie środki z konta! - na który wpływała jej emerytura. Sytuacja w jakiej się znaleźliśmy zmusiła mnie do sięgnięcia po ostatnie oszczędności i zlikwidowania książeczki mieszkaniowej PKO po 43 latach oszczędzania.\n28.05.2013 miasto Warszawa a dokładnie dzielnica Wesoła potwierdziła że przejęła grunty na cele publiczne a kupione za m.in. moje wpłaty. Ostatecznie wybudowano ok. 3000 lokali które wraz z gruntem na którym je wybudowano stały się własnością osób których realizacji nie anulowano po zmianie planów zabudowy przez Ministerstwo tak jak w moim przypadku. Instytucja - MPZBDJiW  której powierzyłem cały mój majątek nie wywiązała się z Umowy. Umowy nie rozwiązano i nie rozliczono się ze mną. Po złożeniu wniosku do Urzędu Miasta Warszawy o umożliwienie mi dokończenia inwestycji we własnym zakresie poprzez przekazanie równowartych do wyliczeń biegłego sądowego gruntów zastępczych w formie działki budowlanej  czekam do dnia dzisiejszego. Wniosek trafił do Urzędu Dzielnicy Wesoła. Urząd w Wesołej przekazał sprawę do Ministerstwa Skarbu z potwierdzeniem że nigdy nie otrzymałem nic ze sfinansowanego zakupu gruntów o powierzchni 2177,75m2 w osiedlu Wesoła Stara Miłosna.\nPodsumowując - istotne są 3 wymowne fakty :\n1. Państwo - instytucja państwowa MPZBDJiW- wzięło ode mnie pieniądze na wykup gruntu i wybudowanie lokalu\n2. Państwo  Minister Budownictwa cofnął zgodę na budowę bez zmiany Umowy i rozliczenia wpłat\n3. Państwo  skarb Państwa  Dzielnica Wesoła m.st Warszawy ma dzisiaj dochód ponieważ przejęło grunty zakupione na moją inwestycję. Dochód od którego to ja zapłaciłem podatek dochodowy\nchyba coś nie tak z tym Państwem ...?\nDzisiaj Państwo zlikwidowało Ministerstwo Skarbu do którego trafiła moja sprawa i ....jest OK.? Mam zaczynać wszystko od nowa? Po 30 latch płacenia podatków i ZUS zablokowano mi możliwość normalnej działalności i zarabiania na utrzymanie. W trosce o moją przyszłość ZUS zajął mi samochód i mieszkanie w którym mieszkam 55 lat ale obiecał że jak uda mi się dożyć emerytury to mi odpali co miesiąc niecałe 3 stówki. ......\nprzez 15 lat inwestowania uczestniczyłem w programie rządowym - Własne M!\nnastępnie 10 lat w sądach to program - Mieszkanie dla młodych i... dociągnąłem do 50ki!\nteraz ZUS zapewne współrealizując program Mieszkanie+ zapowiada mi Mieszkanie-minus.\nul.Syreny 32, 01-155 Warszawa\ntel..22 632 8621, gsm. 782 837 521


Testy z aplikacji Java / Android:: 4programmers.net\nTesty z aplikacji Java / Android\nprosiłbym o sprawdzenie poprawności rozwiązania tych pytań, muszę być pewien 100procentowo że wszystko jest ok w odpowiedziach :)\n1.2 moim zdaniem d)\nto na 100% - wojciechmaciejewski 2016-01-13 09:52\nale że aktywność działa zawsze w tle? - panryz 2016-01-13 20:05\n@panryz zaznacz nieprawdziwe odpowiedzi... - Shalom 2016-01-13 20:20\naaa sorry, niedoczytałem pytania :D - panryz 2016-01-13 20:21\nW 2.1 - 'a' IMO też pasuje, Dalvik nie jest implementacją vm'ki Javy.\n@panryz ty nie czytasz tych pytań :D tu też miała być odpowiedź nieprawdziwa czyli A - Shalom 2016-01-13 20:21\n@Shalom już już :D - panryz 2016-01-13 20:22\nWyjaśnienie do 1.2:\nb) aplikacja przy pierwszym uruchomieniu aplikacji uruchamia tylko główną aktywność oznaczoną w manifeście jako "main".\nd) Aktywność służy do interakcji z użytkownikiem i nigdy nie działa w tle. Jeżeli w czasie działania aktywności "A" zostanie uruchomiona aktywność "B" to aktywność "A" jest zatrzymywana i trafia na stos "back stack".\nWyjaśnienie do 2.1:\na) Dalvik jest implementacją maszyny wirtualnej, która uruchamia aplikacje napisane w języku Java, zatem można w skrócie powiedzieć, że jest implementacją wirtualnej maszyny Java, ale jeżeli chcemy być precyzyjni to trzeba zaznaczyć, że Dalvik nie wykonuje kodu bajtowego Java tylko kod bajtowy Dalvika.\nc) Zdanie jest nieprawdziwe, ponieważ kod źródłowy języka Java jest kompilowany najpierw do kodu bajtowego Java, a później dopiero ten kod bajtowy Java jest tłumaczony na kod bajtowy Dalvika. Zatem nie bezpośrednio.\nPozostałe są ok.\nProszę o źródłot traktujące o tym, że Dalvik jest pełnoprawną implementacją JVM :) - bolson 2016-01-13 15:57\nMoże przeczytaj ze zrozumieniem co napisałem :) - Haskell 2016-01-13 16:06\n@Haskell nie masz racji. Ten bajtkod mozesz napisać nawet z palca jak sie nudzisz, albo skompilować Scale czy jakis inny JVMowy język. Idea JVM jest taka że każdy z tych języków generuje bajtkod który JVM może obsłużyć. Z Dalvikiem tak nie jest bo musisz skompilować sobie JVMowy bajtkod na inny. Dalvik NIE JEST implementacją JVM. - Shalom 2016-01-13 16:38\nMoże powinniście wystąpić jako biegli w sprawie sądowej Oracle vs Google? :) Prawdopodobnie autor pytania miał na myśli to co napisałem czyli, że Dalvik jest implementacją maszyny wirtualnej, która uruchamia (po translacji i kompilacji) aplikacje napisane w języku Java. Czyli "w skrócie" Dalvik jest maszyną wirtualną Java i został stworzony z tą właśnie intencją, żeby uruchamiać właśnie aplikacje napisane w języku Java, a nie w jakimś innym. - Haskell 2016-01-13 16:59\n@Haskell nie jest i nie masz racji. Czy Dalvik uruchamia bajtkod javy? Nie, więc nie jest wirtualna maszyną javy, koniec, kropka. A sprawa sądowa toczy się w zupełnie innej sprawie, konkretnie w takiej że Android zgapił API Javy i część implementacji, a jednocześnie właśnie NIE KORZYSTAŁ z JVMa. - Shalom 2016-01-13 17:02\nJeśli uznalibyśmy, że Dalvik jest implementacją JVM, to moglibyśmy też uznać, że .NET CLR też jest implementacją JVM :P - Krolik 2016-01-13 17:04\nP: Czy Dalvik uruchamia kod bajtowy javy? O: Tak, Dalvik uruchomia kod bajtowy Java po translacji :) - Haskell 2016-01-13 17:06\nPo translacji :D a wiesz ze taka translacje to można zrobić niemalże do dowolnej postaci? Jak ci napisze "translator" do asemblera to mi będziesz wmawiał że od tej chwili każdy procesor nagle stał sie implementacją JVMa? :D Geniusz! - Shalom 2016-01-13 17:10\nP: Czy .NET CLR uruchamia kod bajtowy javy? O: Tak, .NET CLR uruchamia kod bajtowy Java po translacji. :P - Krolik 2016-01-13 17:20\nNie trollujcie. Dalvik powstał z intencją uruchamiania kodu bajtowego Java po jej translacji i konsolidacji. To oczywiście nie jest to samo co jvm, DALVIK URUCHAMIA WŁASNY KOD BAJTOWY CO WYRAŹNIE NAPISAŁEM W POŚCIE! Nie napisałem, że Dalvik jest implementacją wirtualnej maszyny Java tylko, że "w skrócie" czyli bez wchodzenia w szczegóły można tak powiedzieć albo raczej napisałem co autor pytania prawdopodobnie miał na myśli. - Haskell 2016-01-13 17:50\nOd Android 4.4 jest Android Run Time a nie Dalvik. Koniec dyskusji. Btw ` aktywność "A" jest zatrzymywana i trafia na stos "back stack". Nie zawsze trafi na back stack. - panryz 2016-01-13 19:33\n@Haskell myśle że autor pytania miał bardzo konkretną rzecz na myśli i to właśnie ta odpowiedź jest błędna. - Shalom 2016-01-13 19:42\nAle dyskusja :) Co ciekawe pytałem dziś 'mojego' juniora i na studiach też mu mówili, że Dalvik to implementacja JVM. Już go naprostowałem ;) - bolson 2016-01-13 23:11\nLaptop do programowania w Java / Android 2020-07-27 12:53\nZlecę napisanie aplikacji Android / iOS 2018-07-02 08:46\nWspólna nauka - Java / Kotlin / Android 2018-11-10 23:52\nTesty w Laravel / php 2020-04-05 19:54\nTesty jednostkowe / TDD 2015-10-02 07:38\njava testy błąd 2018-06-13 00:53\nweb(js) / android JAVA - kariera 2019-01-30 21:24\nTesty jednostkowe aplikacji webowej 2019-07-11 21:45\nTesty aplikacji w Spring Boot 2018-02-05 23:15\nJak radzicie sobie z Optymalizacją aplikacji, które piszecie (android-java) 2018-06-25 13:58


Wheelmageddon 2018 zakończony! - Nasze Sprawy\nStrona główna>Aktualności>Wheelmageddon 2018 zakończony!\n- Poziom rywalizacji był bardzo wysoki. Czułem się mocny, ale rywale wysoko zawiesili poprzeczkę. Udało mi się przyspieszyć w odpowiednim momencie, co pozwoliło osiągnąć przewagę. Utrzymywałem optymalne tempo na kolejnych przeszkodach i do mety nie dałem już się wyprzedzić. Muszę jednak przyznać, że tegoroczne zwycięstwo przyszło mi zdecydowanie najtrudniej z dotychczasowych – podsumował swój występ Szymon Klimza.\nO skali trudności Wheelmageddonu świadczy fakt, że zawodów nie ukończyły dwie osoby. Najważniejszy był jednak dla nas dzień pełen sportowych i pozytywnych emocji. Cieszymy się, że wspólnie możemy wzajemnie inspirować się oraz pokazywać niepełnosprawność w zupełnie innej odsłonie – stwierdził Tomasz Biduś, pomysłodawca imprezy, również ambasador Avalon Extreme.\nDrugi na mecie w klasyfikacji generalnej był Daniel Wendołowski z wynikiem 44:27.89, a podium uzupełnił Robert Piotrowski – 45:45.02.\nSponsorem głównym wydarzenia było Towarzystwo Ubezpieczeń Wzajemnych ‘TUW’.\nOrganizatorzy turnieju napisali na FaceBooku: „Gratulujemy wszystkim, którzy podjęli to wyzwanie, a zwłaszcza sprawnym zawodnikom. Wśród nich brawa za aktywny udział w imprezie nalezą się burmistrzowi Urzędu Miejskiego w Nasielsku oraz Ulrike Fuhrmann z córką Leą, za mega sportową postawę.”\npr, fot Avalon Extreme


Play: ograniczyliśmy prędkość transferu w roamingu krajowym | gsmManiaK.pl\n15.12.2016 , Damian Kucharski Newsy Play\nPlay potwierdziło informacje co do ograniczenia prędkości transmisji danych w roamingu krajowym. Ma to ,,zachęcić” użytkowników do korzystania z infrastruktury operatora.\n,,Zasięg 4 sieci” był kiedyś mocno promowany przez Play, gdyż umożliwiał świadczenie usług komunikacyjnych tam, gdzie operator ten nie miał własnej infrastruktury. Ta jednak jest intensywnie rozbudowywana i Play doszło chyba do wniosku, że trzeba podjąć pierwsze próby uniezależnienia się od pomocy konkurencji, która tania nie jest.\nOd kilku dni użytkownicy sieci Play skarżyli się na ograniczenie prędkości internetu w czasie korzystania z internetu w roamingu krajowym – nowe prędkości miały oscylować w okolicach 3 Mb/s dla pobierania i 1 Mb/s dla wysyłania. Rzecznik Play to potwierdził:\n– Marcin Gruszka, rzecznik Play\nPrzedstawiciel operatora uważa więc, że jego własna infrastruktura pozwala na równie komfortowe korzystanie z internetu, co zasięg czterech sieci. Czy nasi maniaKalni czytelnicy, będący klientami Play, mogą to potwierdzić? Ja sam od dłuższego czasu nie korzystam z usług tej sieci, ale odkąd pamiętam zawsze internet w roamingu krajowym działał znacznie lepiej niż w sieci Play, zwłaszcza w pomieszczeniach.\n« poprzedni wpis Road Hopper: Crazy Santa debiutuje na iOS\nnastępny wpis » Apple w nowy sposób kusi do zakupu słuchawek AirPods\nO jakich 3Mbps oni piszą. W centrum Chełma, 150 od anteny, mam średni transfer 140kbps (max. 470kbps). To już trzecia nowa karta… Do du… z ich internetem. Na całe szczęście mam t-Mobile transfer 10,25Mbps. Można? Można! A w Play jedynie oferują reset lub wymianę karty 🙁\nOoo play dał ciała na całej linii, kończą się 4 umowy w styczniu i trzeba uciekać do różowych. Różowy z chęcią przyjmą prawie 500pln co miesiąc. Narazie Pleju\nWarto dodać, że jest to podstawą do odstąpienia od umowy z winy operatora, bo Play zapewniał o szybkości 4G w zasięgu czterech sieci.\nU mnie jest znośny zasięg 3G od TM i Orange. Plus bardzo słaby a Play brak. LTE nie ma od żadnego operatora. Ratował mnie jedynie roaming Play w TM. A teraz to Play mnie urządził.\nPlay potrafi rozłączyć nawet w centrum dużego miasta. Do tej pory sytuację ratował roaming, teraz czas chyba zmienić operatora.\nW miejscu mojego zamieszkania zasięgu z macierzystych nadajników Play praktycznie nie ma. We wrześniu zmieniłem operatora na T-Mobile – w całym domu bezproblemowy zasięg LTE, komfort korzystania z internetu normalnie jak niebo a ziemia. Przez takie decyzje z Play pożegna się wielu klientów.\nHaha, dobrze że mi tylko pół roku abonamentu zostało. Chyba przechodzę do różowych. Play miał być taki cudowny, a wychodzi jedna wielka kaka.\nna trasie warszawa bydgoszcz o internecie w pociągu mogę zapomnieć. play niestety już dawno temu przestał dbać o jakość usług, czas i pieniądze przeznacza jedynie na gwiazdeczki promujące marne i tak oferty\nJestem Waszym użytkownikiem od 6 lat (5 numerów) i ogólnie jest ok, pod warunkiem, że jest się na sztywno podłączonym do T-M lub Plusa (mieszkam koło Żukowa). Parę lat temu tu gdzie mieszkam dało się używać BTS-ów Playa, ale teraz, jak wokoło pobudowało się kilkaset domów korzystanie z Playa stało się niemożliwe !!! Pisałem do Was wiele razy, dzwoniłem, zgłaszałem i nic. Jak było tak jest. W Gdańsku, w trasie, ogolnie jest ok, ale tu gdzie mieszkam to tragedia. Jak pisałem problem tyczy kilkuset domów !!! i kilku tysiecy ludzi, bo większość ma Playa ! Jak tylko zaczniecie coś kombinować z roomingiem to pewnikiem te parę tysięcy klientów stracicie.\nW okolicy Algidy (Banino) to dopiero lipa. Niby nadajniki z obu stron a zasięg mizerny.\nNa obszarach zabudowanych zasięg własny Play jest w porządku, nie mogę narzekać. Ale na trasach komunikacyjnych, zwłaszcza kolejowych bez roamingu nie da się korzystać komfortowo z internetu. Szkoda, że Play nie pomyślał o tych, którzy często podróżują. Dla nich ograniczenie prędkości internetu w roamingu krajowym będzie uciążliwe.\nTa jasne, będę korzystał z nadajników Play, zamiast na sztywno z np. T-mobile, i ze względu na słaby zasięg Play, będzie telefon co chwila przełączał się między nadajnikami Play, a pozostałymi z innych sieci, co oczywiście będzie skutkowało zwiększonym poborem energii z baterii telefonu. Nie dziękuję.\nMam dokładnie tak jak Ty ustawiony na sztywno TM. Nie dlatego, że lubię tylko dlatego, że muszę, bo Play nie ma zasięgu i telefon non stop szuka sygnału.\nTak myślałem że znów Play idzie na dno a VM stracił zasięg na P4 bo od T-M również nie mam zasięgu od 30 dni tam gdzie miałem dotychczas przez T-M\nDzięki bogu mam T-M , Orange i Plus to mam w d*** to mega g*no od Play\nPlay od zawsze był skończony bo zamiast przeznaczać pieniądze na budowę nadajników to woli zapłacić pseudo aktorkom do ich żałosnych i beznadziejnych reklam telewizyjnych. A teraz wreszcie widoczny jest efekt dzierżawionych anten !!!


Kobieta Subiektywna : Denko listopadowe\nChyba pierwszy raz robię denko pod koniec miesiąca, a nie na początku nowego, ale już się uzbierało odpadków dostatecznie dużo, żeby je Wam pokazać:)\nTimotei odżywka Wyrazisty Kolor- moje włosy ją polubiły, ale denerwowało mnie opakowanie, bo miałam problemy z wydostaniem produktu. Nie wiem czy kupię ponownie.\nSzampon Bingo Spa- jedwabne serum do mycia włosów- zużyłam go sporo, ostatnio nawet udało mi się wykończyć litrowa butelkę. To miłość, ale początki miała trudne, bo trzeba myć włosy ostrożnie, żeby ich nie poplątać, bo ma do tego skłonności, jednak żaden inny szampon nie nabłyszcza mi włosów tak bardzo jak on. Kupię ponownie\nMarion odżywka 7 efektów- Przeciętny produkt, jeśli chodzi o pielęgnację, do tego na samym początku popsuło mi się opakowanie. Za to całkiem nieźle wygładza i chroni włosy przed plątaniem. Nie kupię ponownie\nGreen Pharmacy Eliksir Ziołowy do włosów łamliwych zniszczonych i farbowanych- Ma uroczą buteleczkę, przyjemny ziołowy zapach i nic nie robi, no dosłownie nic. Trochę taki dziwny produkt. Nie kupie ponownie.\nBingo Spa maść końska chłodząca- używałam ją latem, a teraz wykończyłam przy okazji stłuczenia stopy. Robi to co ma robić, czyli świetnie chłodzi i przyspiesza znikanie siniaków. Kupię ponownie.\nRival de Loop preparat do demakijażu oczu- Jest tani i świetny, to jeden z najlepiej zmywających płynów do demakijażu jaki miałam. Nie ma jakiś właściwości pielęgnacyjnych, ale za to nie ma mowy o tarciu, przykładam wacik i makijaż jest zmyty. Zdradzam, go od czasu do czasu z droższymi produktami, ale jak dotąd zawsze pokornie do niego wracam. Kupię ponownie.\nSensique zmywacz do paznokci- jest bardzo delikatny, ale zmywa przeciętnie. Kupię ponownie.\nOlej z pestek moreli- jeden z moich ulubionych olei do wszystkiego. Stosowałam na twarz, ciało i włosy, oaz skórę głowy. Bardzo dobrze pielęgnuje i nie zapycha. Kupię ponownie\nBingo Spa szampon przeciwłupieżowy z kofeiną- raczej dość przeciętny, ale krzywdy mi nie zrobił. Nie kupię ponownie.\nSzampon Babydream- mój niezbędnik, odkąd go poznałam. Mam za sobą wiele opakowań i na pewno kupię ponownie.\nMocznik- dodawałam do kilku samorobionych kosmetyków, zwłaszcza polubiłam krem do stóp z jego dodatkiem. Kupię ponownie.\nZiołowy zmywacz do paznokci, w przeciwieństwie do tego z Sensique nie jest tak delikatny dla paznokci, ale za to doskonale zmywa nawet najbardziej oporne piaski bez szorowania. Mam całkiem odporne i zdrowe paznokcie, więc go lubię i kupię ponownie, ale dla delikatnych, czy skłonnych do łamania i rozdwajania paznokci nie polecam.\nDwa tusze Color Trend Avon i Manhattan Volcany Xtra, oba z klasycznymi szczoteczkami i dające całkiem niezły efekt. Fajne tusze na co dzień. Nie wiem czy kupię ponownie.\nMax Factor, Colour X - Pert Waterproof Eyeliner- naprawdę wodoodporny- nawet deszcz mu niestraszny i ma piękny czarny kolor, za to pod koniec opakowania zaczął się kruszyć. Nie kupię ponownie.\nTo by było tyle zużyć z tego miesiąca. Jak tam Wasze denka?\nAlicja S. 30 listopada 2014 11:06\nSpore denko, nic z niego jeszcze nie miałam :)\nKasia 30 listopada 2014 11:36\nMiałam kiedyś serum do mycia włosów z BingoSpa, jednak pod koniec butelki znudziło mi się na tyle, że nie wrócę do niego :P\nMalinkowy Świat 30 listopada 2014 12:19\nPokaźne denko:-) Maść z bingo mam i jest dobra.\nSecretaddiction 30 listopada 2014 12:24\nja się zawsze staram zmieścić w końcówce miesiąca:) sporo nieznanych mi produktów:)\nUnknown 30 listopada 2014 12:27\nSporo tego, ale żadnego z tych produktów nie używałam. :/\nAleksandra Anna 30 listopada 2014 12:36\nspore denko, szampon z BD miałam i lubiłam się z nim :)\nBlodka 30 listopada 2014 12:37\nZa zmywaczami Sensique nie przepadam. Wolę biedronkowy.\nUnknown 30 listopada 2014 12:38\nkosmetykoholiczka 30 listopada 2014 12:52\nMuszę wypróbować ten produkt z Rival de Loop :)\nUnknown 30 listopada 2014 14:02\nZaciekawiła mnie ta maść końska. Mój też używa takiej maści tylko, że rozgrzewającej na plecy :)\nGreg 30 listopada 2014 14:05\nDosc spore zużycia, u nas mniej w listopadzie poszło tego :)\nKatsunetka 30 listopada 2014 14:11\nBabydream wspominam bardzo źle plus szczypał w oczy.\nKasiorra 30 listopada 2014 14:21\nciekawy ten olejek z pestek moreli :)\nRuda 30 listopada 2014 14:43\nScience Woman 30 listopada 2014 15:32\nuwielbiam olejek marion:) u mnie sprawdzał się rewelacyjnie:)\nNikolina 30 listopada 2014 16:53\nOlej z pestek moreli - czyżby pachniał obłędnie?:D\nBizarre Case Carol 30 listopada 2014 17:51\nFajne denko :) Gratuluję zużyć z kolorówki.\nDo Połowy Pełna 30 listopada 2014 18:29\nSuper denko, mnie się niestety nie udało aż tyle kosmetyków zużyć :/\nMarilyn 30 listopada 2014 18:56\nSzkoda, że ten produkt z GP nic nie robi ;(\nSayaka 30 listopada 2014 19:28\nFajne denko. Olej z pestek moreli mnie zainteresował. Ciekawe jak by się u mnie sprawdził... :D\nUnknown 30 listopada 2014 21:23\nGratuluje zuzyc Kochana, sporo tego :) Musze wyprobowac ten plyn z Rival de Loop ;)\nSzmaragd 30 listopada 2014 21:24\nMiałam Timotei szampon i odżywkę z Marion :) szampon ok ale odżywka nie spisała sie\nmarzenafotografuje 30 listopada 2014 21:33\nOlej z pestek moreli mnie zainteresował. Muszę sobie o nim poczytać. Mam niektóre kosmetyki i takie same odczucia :)\nUnknown 30 listopada 2014 22:45\nKiedyś bardzo często kupowałam zmywacze do paznokci Sensique. Jednak teraz mam za daleko do Drogerii Natury, niestety, więc większość zakupów robię w Ross :)\nA za szamponem BabyDream nie przepadam :(\nMama dżunglowca 30 listopada 2014 22:54\nWow, sporo się tego uzbierało. Ja jestem jeszcze w trakcie :-).\ngramerka 30 listopada 2014 23:05\nładnie poszło denko. miałam tą odżywkę z Marion i mam takie same odczucia jak Ty\nUnknown 1 grudnia 2014 00:11\nA mnie natomiast szampon BD w ogóle nie przypadł do gustu- strasznie plątał włosy..\nInfallibleLifestyle 1 grudnia 2014 01:15\nSporo udało Ci się zużyć :) Mnie w tym miesiącu udało się zużyć sporo kolorówki :)\nRarity 1 grudnia 2014 02:46\nNo i proszę jak ładnie ! U mnie szampon z bd działa swietnie, a olej z moreli musze wypróbować!!!\nKate. 1 grudnia 2014 04:14\nA to już kwestia upodobania, jedni wola w domu, inni poza domem ;)\nZ całego Twojego denka miałam w swojej kosmetyczce tylko szampon Babydream i niestety nie bardzo się z nim polubiłam :(\nTe BingoSpy ;) mnie ciekawią, może kiedyś wypróbuję ;)\nLoonia 1 grudnia 2014 09:35\nświetne denko, właśnie kończę Timotei :) ciekawi mnie olej z moreli\nSzarlotte | Dbaj o włosy 1 grudnia 2014 10:56\nCałkiem sporo zużyłaś :) ja właśnie zbieram opakowania i zrobię denko zbiorcze :) też mam za sobą wiele opakowań BD, ale teraz przeszłam na ich płyn do mycia. Jest go więcej i stosunkowo wychodzi nieco taniej niż szampon. Choć na promocjach zawsze dorwę BD za mniej niż 5 zł :) nie znalazłam jak do tej pory niczego lepszego.\nAgata Fedko 1 grudnia 2014 14:13\nJa jakoś za tuszami z Avonu nie przepadam, u mnie kompletnie się nie sprawdzają.\nKosmetyczne Imponderabilia 1 grudnia 2014 15:07\nSpore denko ci się uzbierało, nie miałam nic niestety :)\nweemini 1 grudnia 2014 17:00\nO oleju z pestek moreli słysze pierwszy raz, mi oleje kokosowe nie służą najlepiej, moze powinnam siegnac po ten :)\nJustyna Parucka 1 grudnia 2014 17:34\nJedyne co miałam to z tych kosmetyków to zmywacz do paznokci. Pozdrawiam jusinx.blogspot.com\nMuszę w końcu kupić ten szampon Babydream :)\nJoannaa Lifestyle 1 grudnia 2014 21:09\nznam tylko szampon z Babydream - uwielbiam go ;)!\nUnknown 1 grudnia 2014 23:17\nTen liner ma chyba taki urok... zrobiło mi się to samo\n. 2 grudnia 2014 08:52\nOkiem Joanny 2 grudnia 2014 14:22\ndużo tego, ja mam wszystko otwarte i z każdego po troszku biorę :)\nRudaMaruda 2 grudnia 2014 23:29\nZ tych produktów miałam tylko ten preparat do demakijażu oczu - nie polubiłam się z nim :)\nAnonimowy 6 stycznia 2015 13:50\nPłyn Rival de Loop używałam bardzo długo i nie jedną buteleczkę zużyłam :) Natomiast szampon Babydream strasznie plącze mi włosy:(


Spinki do włosów z perełkami – akcesorium, które odmieni twoją fryzurę – Blog Kobiety\nSpinki do włosów z perełkami – ozdoba nie tylko dla dziewczynek\nWśród różnych przekonań na temat tego co wypada, a co nie, ogromną część stanowią przekonania dotyczące wyglądu. Że na coś jest się za młodym, na coś za starym, a do tego nie ma się odpowiedniej figury. Oczywiście, nie wszystko dobrze wygląda na wszystkich. Jednocześnie jednak warto mieć świadomość, że gusta są różne i dopóki nikogo nie krzywdzimy, to kwestia naszego wyglądu powinna być wyłącznie naszą sprawą. Podobają ci się spinki do włosów z perełkami? Świetnie! Dlaczego więc miałabyś ich nie nosić? To nie jest dodatek zarezerwowany wyłącznie dla małych dziewczynek.\nZ drugiej strony można się spotkać z przekonaniem, że perły zarezerwowane są na wieczorne wyjścia. Naszym zdaniem spinki do włosów z perełkami oraz inne dodatki zawierające perły można nosić niezależnie od wieku i pory dnia. Ważne, żeby biżuteria i akcesoria do włosów nam się podobały i sprawiały, że czujemy się w nich komfortowo i ładnie.\nNa to pytanie nie ma jednej poprawnej odpowiedzi. Zwłaszcza, gdy uświadomimy sobie, że spinka spince nierówna. Delikatne, subtelne wsuwki z powodzeniem można nosić na co dzień, wykorzystując je np. do upięcia grzywki. Większe, bardziej ozdobne spinki doskonale sprawdzą się na wieczór lub jako uzupełnienie bardziej ekstrawaganckiej stylizacji.\nOczywiście powyższe propozycje to jedynie wskazówki. Perełki mogą uzupełnić zarówno stylizację casualową, jak i tą w stylu vintage. Wszystko zależy od efektu, który chcesz osiągnąć. Naszym zdaniem, spinki z perełkami można używać do upinania grzywki lub niesfornych pasemek, a także jako ozdobę do np. misternego, weselnego upięcia. Wszystko zależy od twojego gustu i upodobań estetycznych.\nSzukając akcesoriów do włosów, które będą ozdobione perełkami, warto mieć na uwadze, że perełki wykorzystywane jako dekoracja występują w różnych kolorach. Nie musisz więc ograniczać się do klasycznej bieli. Na rynku bez problemu znajdziesz akcesoria ze złotymi, czarnymi, różowymi lub niebieskimi perełkami. A jeśli forma spinek cię nie przekonuje, zawsze możesz sięgnąć po np. opaskę. Akcesoria do włosów pozwalają całkowicie odmienić charakter fryzury i urozmaicić stylizację. Można je nosić po prostu, jako ozdobę lub wykorzystać do upięcia włosów. Warto być kreatywnym – za pomocą spinek można udekorować np. warkocz lub kok. Wykorzystując akcesoria i dodatki do włosów możesz tworzyć fantazyjne, asymetryczne upięcia, delikatne, dziewczęce fryzury lub klasyczne, sprawdzone uczesania. Nie bój się eksperymentować i wypróbowywać różnych rozwiązań!\nPosted in ModaTagged spinka do włosów z perełkami, spinka z perełkami, spinki z perełkami\nPrevious post:Papryczka ozdobna – jak hodować tę roślinę?\nNext post:Wrastające włosy na nogach to uciążliwa przypadłość, której da się pozbyć


mam ochote go zdradziÄ - www.1loahumancerama.fora.pl\nWysłany: Czw 15:19, 27 Mar 2014 Temat postu: mam ochote go zdradziÄ\nPatrycja kiedy masz nastepna wizyte? [link widoczny dla zalogowanych] Prosze napiszcie jak sie czujecie i czy sa jakies skutki uboczne. Inaczej przekwitnie juz przed 40-stka.\nCzy jest tu ktos z kim mozna pogadac na ten temat?\ndku na razie. [link widoczny dla zalogowanych] JeĹźeli napady sÄ\npektyny. jasne, ze to fotomontaĹź Co prawda zdarzaĹo mi siÄ zaglÄ\nd wiem Ĺźe Cicha masz synusia, ale na pisanie siĹ juĹź nie starczaĹo.... 15.Avril Lavigne - I Will Be ja nie widziaĹam orbitrekĂłw skĹadanych [link widoczny dla zalogowanych]\nSkusiaĹam siÄ na thorna 4145 i co? Ropa zniknÄĹa ale po tygodniu ponownie pojawiĹ sie stan zapalny, paluch jest caĹy czerwony aĹź bordowy.. Mozart Requiem d-moll, 25 Symfonia Moje pytanie jest takie: spodnie najlpeije w orginalnych sklepach- zaczÄlam sie powaznie zastanawiaÄ nad dr Lenczewskim, do tej pory myslaĹam wiÄcej o dr Nowaku ale Wy jesteĹcie z opiniami na ĹwieĹźo wiÄc to Wam bardziej chyba zaufam Jak w Twoim TRADE wyglÄ


Wyjaśnił to w 1905 roku Albert Einstein: światło składa się z cząstek (fotonów); energia każdego fotonu jest proprocjonalna do częstotliwości promieniowania (E = hn = h c/l). Istnieje pewna minimalna wartość energii (zależna od materiału naświetlanej płytki), potrzebna do wyrzucenia elektronu; wielkość ta nosi nazwę pracy wyjścia W. Jeśli energia fotonu jest większa od pracy wyjścia, elektron może zostać wyemitowany. Z wyjaśnienia tego wynika prawo:\nEkin = h n - W\nh ..... stałą Plancka (6.626ˇ10-34 Js),\nn ..... częstotliwością, fali padającej na płytkę metalową (grecka litera "ni"),\nNa prawym panelu możesz zmieniać materiał katody , długość fali padającego promieniowania i napięcie hamujące. Poniżej suwaka podane są wartości: częstotliwości fali świetlnej, energii fotonu, pracy wyjścia i maksymalnej energii kinetycznej elektronu.\nPo lewej stronie ekranu przedstawiony jest wykres U(n), otrzymany na podstawie pomiarów. Po wykonaniu dla danego materiału katody kompletnej serii pomiarów przy różnych długościach fali światła, na wykresie pojawi się prosta najlepiej dopasowana do wyników.\nW = eU\n© Polskie opisy: Barbara Sagnowska, Piotr Sagnowski, 30.03.2001