Przyszłość, czyli jutro | Teatr | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nKATARZYNA NIEDURNY: W jakim momencie zawodowym złapała was pandemia?\nJAKUB SKRZYWANEK: Informacja o zawieszeniu prób i pokazów spektakli złapała mnie 60 kilometrów od Szczecina, kiedy już przejechałem prawie całą Polskę na próbę wznowieniową „Kaspara Hausera”. Generalnie moja sytuacja w tej chwili nie jest jeszcze dramatyczna. Szczęśliwie trzy tygodnie przed zamknięciem instytucji odbyła się nasza premiera „Gargantui i Pantagruela” w Teatrze im. W. Horzycy w Toruniu, za którą ja i wszyscy moi współpracownicy dostaliśmy wynagrodzenia. Z drugiej jednak strony za dwa tygodnie miałem wylatywać do Rumunii na moją pierwszą produkcję zagraniczną. Wszystkie przygotowania zostały jednak wstrzymane. Premiera miała się odbyć 26 czerwca i mamy jeszcze odrobinę nadziei, że przy ograniczonym procesie twórczym może dojść do skutku. Teatr w Piatra Neamt, którym od niedawna kieruje Gianina Cărbunariu, podpisał ze mną umowę już w listopadzie, tydzień później dostałem pierwszą transzę wypłaty, która stanowi 50 procent całego mojego dochodu za ten spektakl. To nie jest tam wyjątkowa sytuacja, a zwyczaj, który bierze się ze zrozumienia tego, że praca reżysera zaczyna się znacznie wcześniej niż pierwszego dnia prób. Dostaliśmy też gwarancję, że zaczniemy pracę najszybciej, jak tylko to będzie możliwe. Znowu miałem szczęście, bo z Polski dochodzą do mnie głosy o wielu odwoływanych lub przekładanych na nieokreślony czas spektaklach. Dzisiaj też dostaliśmy informację, że najprawdopodobniej, chociaż nie jest to jeszcze informacja ostateczna, zostanie odwołany duży międzynarodowy festiwal, na którym we wrześniu mieliśmy grać „Mein Kampf”. A to była dla nas bardzo ważna, prestiżowa sprawa. Mówię cały czas w liczbie mnogiej, bo mam na myśli także mój zespół – ludzi, za których jako reżyser biorę odpowiedzialność, zapraszając ich do pracy.\nMAŁGORZATA WDOWIK: Mam podobną sytuację. Zdążyłam. 28 lutego odbyła się premiera spektaklu „Głębiej”, nad którym pracowałam w Narodowym Starym Teatrze, a więc na chwilę przed wprowadzeniem wszystkich obostrzeń. Następny projekt miałam zaplanowany dopiero na maj i na początku myślałam, że będę mogła odpocząć, że wszyscy będziemy mogli odpocząć. A potem z dnia na dzień, wraz z wprowadzeniem kolejnych ograniczeń i pogarszającej się sytuacji, pojawiła się utrata wiary w to, że ta sytuacja skończy się za tydzień lub dwa. Przestałam myśleć o sobie w kategorii osoby, która jeszcze zdążyła, a zaczęłam w kategorii tej, która już nie zacznie – najprawdopodobniej moja praca w Nowym Teatrze w Warszawie zostanie przesunięta na nieokreśloną przyszłość.\nWdowik: Przestałam myśleć o sobie w kategorii osoby, która jeszcze zdążyła, a zaczęłam w kategorii tej, która już nie zacznie\nALEKSANDRA JAKUBCZAK: A ja nie zdążyłam i informacja o tym, że teatry są zamykane, dopadła mnie w trakcie prób do „Cholernie mocnej miłości”, które rozpoczęłam w Toruniu trzy tygodnie wcześniej, zaraz po premierze Kuby. W piątek dowiedziałam się, że wszystko jest zawieszone. Pierwsza moja reakcja, gdy teatr zawiesił jedynie prezentacje spektakli, była bardzo egoistyczna, bo pomyślałam: super, mam wszystkich aktorów i cały teatr dla siebie na próby. Ale wtedy było jeszcze spokojnie, w mieście nikt nie był chory, wydawało się, że to szybko minie. Szybko jednak zawieszono także próby. Dla mnie to jest bardzo trudne, bo na tę pracę długo czekałam, przygotowania do projektu i prace nad tekstem wspólnie z Krzysztofem Szekalskim zaczęłam kilka miesięcy wcześniej, a mój wcześniejszy projekt w innym mieście wypadł z powodów finansowych. Ale musiałam wrócić do Warszawy z deklaracją dyrektora Pawła Paszty, że nasz spektakl jest dla instytucji priorytetowy. Jednak zdaję sobie sprawę, że im dłużej się to odwleka, tym większy jest znak zapytania. Kalendarze się przesuwają, mówi się już nawet o odwoływaniu wydarzeń, które miały odbyć się na jesieni, zmieniają się priorytety, nie wiadomo, kiedy znowu będziemy czuć się tak bezpiecznie, żeby spotykać się z innymi, nieznanymi ludźmi w dusznych teatralnych salach. Plusem w mojej sytuacji jest to, że teatr zawarł ze wszystkimi twórcami pracującymi przy spektaklu umowy w dzień rozpoczęcia prób (co niestety nie jest praktyką powszechną) i wypłacił im pierwsze transze wynagrodzeń.\nUkończyła wiedzę o teatrze na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz reżyserię w Akademii Teatralnej w Warszawie. Reżyserka spektakli („Zachem. Interwencja” [wspólnie z Małgorzatą Wdowik], „WIETNAM/WARSZAWA”, „Po co psuć i tak już złą atmosferę”, „Great Poland”, „Dziewczyny opisują świat”), autorka instalacji performatywnych i performansów.\nUrodzony w 1992 roku we Wrocławiu. Reżyser, autor, twórca instalacji performatywnych, absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie oraz Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2013 roku w ramach stypendium studiował także na Uniwersytecie Karola w Pradze. W styczniu 2016 roku zadebiutował spektaklem „Cynkowi chłopcy” zrealizowanym w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu. W kolejnych latach współpracował z Teatrem Powszechnym w Warszawie, Teatrem Polskim w Poznaniu, Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu, Teatrem Kochanowskiego w Opolu, Teatrem Zagłębia w Sosnowcu, Teatrem Współczesnym w Szczecinie iTeatrem 21.\nStudiowała reżyserię teatralną na Akademii Teatralnej w Warszawie oraz jest absolwentką wiedzy o teatrze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Odbyła roczne stypendium naukowe w Theater Institute w Giessen, na wydziale Choreography and Performance. Wraz z kolektywem K.A.U. zrealizowała projekt „Transit Monumental” w ramach festiwalu SpielArt. W TR Warszawa zrealizowała spektakl „Piłkarze” oraz „Strach”. W sezonie 2016/2017 wyreżyserowała spektakl „Dziewczynki” w Teatrze Studio. A w sezonie 2018/2019 zrealizowała spektakl „Gniew”, drugą część trylogii dotyczącej reprezentacji emocji w teatrze. Obecnie studiuje w Das Theater w Amsterdamie.\nMam wrażenie, że takie odrzucenie i niedowierzanie w to, że sytuacja izolacji, w której jesteśmy, może potrwać długo, była pierwszym etapem, przez który wszyscy przeszliśmy. Teraz dopiero dociera do nas, że trzeba się zabezpieczać i szukać rozwiązań długoterminowych. Chciałam was zapytać o tę pomoc odgórną, to znaczy pomoc obiecywaną z MKiDN, oraz działania oddolne podejmowane przez Gildię Reżyserek i Reżyserów Teatralnych.\nJS: Kwestia programu ministerialnego ciągle jest bardzo enigmatyczna. Wiemy, że w całości jest to kwota 20 milionów złotych. Trzeba zastanowić się, czy jest to dużo, czy mało. Na pewno nie można tego porównywać z 50 miliardami euro, które branża kulturalna dostała w Niemczech od swojego rządu. Dodatkowo w kontekście redystrybucji tych środków ważnym problemem jest to, że branża teatralna nie ma spójnej reprezentacji. My jako Gildia próbujemy to zmienić, w tym momencie prowadzimy np. bardzo owocny dialog ze Stowarzyszeniem Dyrektorów Teatrów. Jesteśmy też w kontakcie z Instytutem Adama Mickiewicza, ciągle też próbujemy doprowadzić do dialogu z Instytutem Teatralnym – nawiązaliśmy z nim kontakt, ale nie czuje, że jest on już realny. A szkoda, bo np. w środowisku filmowym są instytucje, które wzięły na siebie odpowiedzialność za jego reprezentację. Uważam, że w środowisku teatralnym mógłby to być właśnie Instytut. Napisaliśmy także list do ministra Piotra Glińskiego i Wandy Zwinogrodzkiej. Czekamy na odpowiedź. Zaś moim zadaniem w Gildii jest prowadzenie rozmów z dyrektorami części teatrów i instytucji oraz dowiadywanie się, jaka jest ich sytuacja i jakie są ich plany. Strategie, które dyrektorzy zamierzają wdrażać, są bardzo różne i uzależnione od wielu czynników. Wiele teatrów zachowuje się bardzo fair – podpisuje niepodpisane jeszcze umowy, wypłaca zobowiązania. O wiele trudniejsza sprawa jest z tym, co się będzie działo dalej. Dostajemy niepokojące sygnały, że część teatrów planuje odwołać kolejne premiery, niektórzy nawet do końca roku kalendarzowego. W ten sposób dyrektorzy starają się bronić osoby zatrudnione w instytucjach na etatach i przekazać pieniądze z premier na bieżące wydatki, takie są też naciski wywierane przez organizatorów teatrów. Dalej pojawiają się kolejne złe, jeszcze nieoficjalne, informacje o tym, że i na kolejne sezony budżety instytucji kultury zostaną bardzo uszczuplone. I wiadomo, że teraz nie nasze interesy są najważniejsze, tylko zdrowie i życie ludzi, ale musimy się też przebić z komunikatem, że źle jest nie tylko w branży turystycznej, logistyce, ale też w kulturze.\nMW: Ostatnio dużo myślę o tych kategoriach „ważny”, „mniej ważny”, bo z jednej strony rzeczywiście jesteśmy w takim momencie, w którym jako artystka czuję się bezużyteczna. Ale jednocześnie mam obawę, że jeśli zaczniemy tak to waloryzować, to otworzymy furtkę do zabrania nam dofinansowań, zmian w rozdysponowaniu budżetów, których nie będziemy w stanie cofnąć. Musimy być czujni, żeby za dobrą motywacją nie szły niekorzystne dla nas zmiany. Ta czujność jest widoczna w inicjatywach oddolnych, które obecnie prowadzi Gildia. Po pierwsze, musimy doprowadzić do końca kwestie niepodpisanych umów, zawalczyć o korzystne dla nas aneksy dotyczące np. kwoty wypłacanych transz. To działania na teraz. Po drugie, prowadzimy też spis premier, które się nie odbyły. Mamy ich na liście około 70, myślę, że to jedna trzecia liczby rzeczywistej. Prowadzimy również, we współpracy ze szkołami teatralnymi, spis osób mających w tym roku zadebiutować, którym ta możliwość została odebrana. Chcemy znać ich nazwiska, żeby móc ich polecać do różnych inicjatyw, dzielić się widzialnością oraz uwidocznić ich sytuację. Po trzecie, mam wrażenie, że skutki pandemii są konsekwencją tego, co się działo wcześniej. Tego dotyczą kolejne działania Gildii. Przecież kryzys w teatrze trwał już od kilku lat, co było widoczne w sposobie rozdysponowania budżetów, nierównościach związanych z wysokością honorarium reżyserskiego, w braku opieki zdrowotnej dla artystów freelancerów pracujących na umowy o dzieło, nieopłacaniu przez nich składek emerytalnych. To sprawy, które są przepracowane przez większość krajów w Europie. Jednym z takich tymczasowych działań niosących też za sobą wyzwanie na przyszłość jest powstanie w ramach Gildii mocno sfeminizowanej grupy roboczej tworzącej „Katalog dobrych praktyk na czas pandemii”. Są w niej: Kasia Kalwat, Kasia Szyngiera, Ola Jakubczak, Ania Karasińska i Klaudia Hartung-Wójciak. Nikt z nas nie chce wchodzić w antagonistyczną relację z dyrektorami, dlatego też wystosowaliśmy do nich apel, żeby dzielili się swoimi rozwiązaniami. To przecież jest bezprecedensowa sytuacja – wszyscy działamy w jakimś szale i chaosie i warto to usystematyzować oraz wyciągnąć wnioski na przyszłość.\nMałgorzata Wdowik, archiwum prywatne\nAJ: Nie wierzę już w to, że to jest sytuacja przejściowa, po której wrócimy do normalności, do tego, co znamy. Myślę, że takie myślenie bardzo nas blokuje i jego wynikiem są działania nieadekwatne do faktycznej sytuacji. Ale nie chcę mówić o tym, że ta pandemia jest szansą, bo to jest bardzo poważna sytuacja i moi przyjaciele artyści we Włoszech, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii żyją w stanie naprawdę wysokiego zagrożenia, moja współpracowniczka z Londynu ma koronawirusa. W tym kontekście czuję dysonans, myśląc: a to ja, korzystając z okazji, zbuduję sobie lepszy system socjalny. A jednocześnie trudno nie zauważyć tego, co pokazuje obecna sytuacja: system, w którym pracujemy, a myślę tu globalnie, oparty jest na głębokich nierównościach. To, o czym mówi Kuba i Gosia, to rzeczy, o których mówimy między sobą od dawna, a dopiero w sytuacji epidemii, kiedy dotknęły one całe środowisko, zaczęły być brane na poważnie w szerszym gronie. Dopiero teraz znikają podziały estetyczne, dopiero teraz to jest wspólna sprawa.\nWdowik: To przecież jest bezprecedensowa sytuacja – wszyscy działamy w jakimś szale i chaosie i warto to usystematyzować oraz wyciągnąć wnioski na przyszłość\nJS: Wcześniej nasze problemy traktowane były bardzo indywidualnie. Na pierwszy plan wysuwa się też teraz kwestia ubezpieczeń: zdrowotnych, socjalnych. Wcześniej my, młodzi twórcy, wielokrotnie słyszeliśmy od dyrektorów, czy nawet starszych reżyserów, że to jest nasz wybór, że możemy żądać innych umów, albo sami się opodatkować. I oczywiście prawnie jest to możliwe, ale przecież dostawane przez wielu z nas na początku, a może i później, stawki są na tyle niskie, że odprowadzanie z nich składek jest nierealne. Rozporządzanie pieniędzmi przez instytucje też nie jest tylko jej sprawą, bo przecież są to pieniądze publiczne i nie dość, że ich podział powinien być jawny, to jeszcze sprawiedliwy. Odpowiedzialnością wspólną jest też odpowiedzialność za początkujących twórców, albo tych przed debiutem, o których mówiła Gosia. Bardzo ważnym pytaniem jest, co teraz z nimi zrobimy jako wspólnota. Wielcy artyści, popularne nazwiska sobie poradzą, to oni pewnie dostaną pierwsze oferty, kiedy już zaczną powstawać spektakle, a co z resztą? Paweł Szkotak, który jest dyrektorem Stowarzyszenia Dyrektorów Teatralnych, apelował, żeby instytucje wzięły też na siebie odpowiedzialność za freelancerów i całe środowisko teatralne, bo sytuacja ekonomiczna, którą za chwilę będziemy mieć w Polsce, może doprowadzić do tego, że wielu ten zawód porzuci i będzie to dla polskiego teatru strata nie do odzyskania. A nasza odpowiedzialność jako reżyserów będzie wyglądać tak, że każdy z nas będzie musiał odpowiedzieć sobie przy następnej produkcji na pytania: czy potrzebuje angażować się w kolejny projekt? Czy może mogę go odstąpić komuś innemu? Czy mój budżet może być mniejszy? Mam nadzieję, że te odpowiedzi to będzie początek leczenia chorób, które toczą polski teatr.\nAJ: Trzeba pamiętać też, że nie chodzi tylko o pieniądze i że sprawy socjalne ściśle wiążą się z systemem hierarchii. Musimy się dzielić budżetami, ale też przestrzenią, dostępem do sceny, widzialnością – zasobami w szerszym sensie. To duży problem w naszym środowisku. Ja w zasadzie obawiam się tego, że będziemy dążyć do przywrócenia „normy”, bo dla nas oznacza to, że ci, którzy są na górze, dalej tam będą, a my znowu będziemy się wpychać bokami, zmuszeni do walki między sobą o coraz mniejsze środki. Mam nadzieję za to, że z czasem uda nam się przeformułować ten system w bardziej horyzontalny, oparty na solidarności, w którym zaczną wreszcie realnie pracować ta czułość i troska, o których tyle mówimy.\nSkrzywanek: Odpowiedzialnością wspólną jest też odpowiedzialność za początkujących twórców albo tych przed debiutem\nA czy przychodzą wam do głowy jeszcze jakieś praktyki, w których ta czułość i troska są widoczne?\nAJ: W tym roku „Krytyka Polityczna” miała otworzyć swoje centrum kultury przy Jasnej w Warszawie i podjęła decyzję, że środki, które miały być przeznaczone na prowadzenie tej instytucji, pójdą na solidarnościowy program wsparcia dla ludzi kultury – serię działań i zamówień kierowanych do środowisk twórczych. KP czeka jeszcze na oficjalne potwierdzenie miasta, że te środki będą mogły być tak rozdysponowane, ale program ma ruszyć w kwietniu. Bardzo cenne w ich inicjatywie jest to, że priorytetowo zostaną potraktowani ludzie, którzy dzięki tym pieniądzom będą mieli szansę na przetrwanie. Dodatkowo nie chodzi też o to, żeby koniecznie wytwarzać teraz presję na produkowanie najbardziej błyskotliwych dzieł życia w kwarantannie, tylko o to, by ludzie sztuki znaleźli czas i przestrzeń na odnalezienie się w tej sytuacji. Nie ma tu też formuły konkursu, nie ma wzmacniania rywalizacji, która wśród artystów teatru jest bardzo silna i niszcząca. Słyszałam także o ciekawej inicjatywie warszawskiego Nowego Teatru, który zaprosił artystki i artystów do przygotowania czegoś w rodzaju wykładów performatywnych czy internetowych warsztatów. Wydaje mi się to interesującą propozycją odwołującą się raczej do idei dzielenia się praktykami, a nie ciągłej produkcji, presji wytwarzania.\nJS: Z drugiej strony pojawiają się również inicjatywy, które mocno nas, jako Gildię, niepokoją. Niektóre instytucje są stawiane w kuriozalnej sytuacji niepokoju, w której jeśli nie pokażą swojej produktywności, głównie przed swoimi organizatorami, to ci zabiorą im pieniądze, i dlatego wchodzą w różne projekty online. Jako Gildia szybko otrzymaliśmy sygnały, które są dla nas alarmujące. Po pierwsze, często są to projekty robione wewnątrz teatrów, które w ogóle nie uwzględniały pracy działających w środowisku freelancerów. Bardzo szybko indywidualnie zaczęliśmy rozmawiać z dyrektorami i namawiać ich, żeby właśnie do takich działań tych wolnych strzelców zapraszać. Liczymy też na to, że skoro w tym roku teatry zdążyły zrobić jedną, dwie, czasem trzy premiery, a rozliczenia zazwyczaj prowadzi się w roku kalendarzowym, to powinna im zostać przynajmniej połowa dotacji na produkcję. Wyzwanie jest więc takie, żeby tworzyć programy, które będą miały, jak to nazwaliśmy sobie w Gildii roboczo, charakter kasy pomocowej. Po drugie, musimy też dbać o to, żeby szansy na zatrudnienie w projektach online nie dostawali jedynie ci reżyserzy, którzy działają w mainstreamie, a wsparcie trafiało do tych na gorszych pozycjach. Po trzecie, musimy też powstrzymać nadprodukcje i przestać robić rzeczy bezużyteczne, a zamiast tego pomyśleć o widzu. Trzeba pamiętać o tym, czego potrzebują dzisiaj artyści, ale też o tym, czego potrzebują widzowie. Jak z nimi się dzisiaj komunikować? Trzeba traktować nasze działania nie tylko jako projekty artystyczne, ale też solidarnościowe, i z artystami, i z widownią.\nSkrzywanek: Sytuacja ekonomiczna, którą za chwilę będziemy mieć w Polsce, może doprowadzić do tego, że wielu ten zawód porzuci\nMW: Wydaje mi się ostatnio, że każdy mój dzień jest dokładnie taki sam, i mam wrażenie, że nie odczuwam upływu czasu. Natomiast na świecie dokonują się wielkie zmiany i jest to bardzo dziwny dysonans poznawczy. Kiedy zastanawiam się nad teatrem online, to myślę o tym rozpędzonym pociągu, którym jest teatr nastawiony na wielką liczbę produkcji. Nagle, kiedy pojawiła się pandemia, ten sam pociąg próbuje się wcisnąć do światłowodu. Doszło do dziwnego momentu, w którym w ramach hasła „teatr online” przenosi się to, co było żywe, za pomocą dokładnie tych samych narzędzi na platformę rządzącą się zupełnie innymi prawami. Mam wrażenie zachłyśnięcia się możliwością bycia online. „Cząstki kobiety” miały 4,5 tysiąca osób oglądających. Zrobiło to na nas wrażenie. Ale teraz dochodzimy do momentu, w którym trzeba się zastanowić, co dalej, bo najprawdopodobniej jednak wbrew naszym nadziejom ta sytuacja nie skończy się za tydzień, za dwa i we wrześniu może jeszcze trwać. Musimy znaleźć odpowiedź na pytania, jak możemy funkcjonować jako teatr, skoro nie możemy się spotykać. Mamy przynajmniej 70 przerwanych procesów twórczych i dla mnie to, że niektórym twórcom proponuje się, aby porzucili tę pracę, i stara się wcisnąć ich w nową internetową formułę, to rodzaj jakiegoś mikrogwałtu. Mam bardzo duży szacunek do komunikatu, który został wydany przez Biennale Warszawa, mówiące: hej, zatrzymajmy się i zastanówmy, jak formalnie i estetycznie możemy funkcjonować dalej.\nAleksandra Jakubczak, archiwum prywatne\nAJ: Teatr online to nie jest też coś, co istnieje. To nie jest jakaś gotowa formuła, co do której się wszyscy zgadzamy i z łatwością możemy przenieść narzędzia teatralne w sferę online. Nie wątpię, że znajdziemy ciekawe sposoby na swoją obecność w internecie, jednak żeby coś wytworzyć, potrzeba czasu, przestrzeni, zasobów, namysłu. A przecież nadal tak mało wiemy o tej sytuacji, w której jesteśmy. Każdy ma inną dynamikę, ale ja dopiero w tym tygodniu czuję, że zaczynam się osadzać i jakoś mapować sobie ten świat. Wydaje mi się, że to nie produkcja teraz jest najważniejsza, a danie sobie czasu na namysł. Ten pociąg nie musi cały czas pędzić i warto z niego wysiąść i rozejrzeć się wokół.\nOstatnio krążą też po środowisku plotki, że Gildia zamierza stworzyć Festiwal Teatru Online.\nJS: To była pierwsza nasza intuicja, która miała być odpowiedzią na problemy, o których już opowiadaliśmy. Miała nam dawać możliwość wsparcia dla młodych, sieciować obecne praktyki, umożliwiać negocjacje z instytucjami. W międzyczasie jednak teatry podjęły dużo własnych działań, z którymi nie chcemy konkurować, nie chcemy tworzyć kolejnych pól rywalizacji, a zamiast tego szukamy innych formuł pomagających nam maksymalnie wesprzeć artystów.\nMW: Dla mnie to też ważna próba zbudowania regulaminu obejmującego to, co się dzieje online, i rozmowy o tym, w jaki sposób są tam zatrudniani reżyserzy i reżyserki.\nWdowik: To ważna próba zbudowania regulaminu obejmującego to, co się dzieje online, i rozmowy o tym, w jaki sposób są tam zatrudniani reżyserzy i reżyserki\nJS: W tym kontekście też ważną kwestią są tantiemy, a jako reżyserzy dostajemy je bardzo rzadko. Nasze umowy są często takie, że pozbywamy się praw do wszystkiego, a z drugiej strony za niewywiązanie się z zadań grożą nam wielkie kary. I oczywiście znowu można odbić piłeczkę i powiedzieć, że to my na takie umowy się zgadzamy, ale negocjować to możesz, jak jesteś na silnej pozycji. Dzisiaj 70 czy 80 procent osób zaangażowanych w działania Gildii to są młodzi twórcy. Może tak być dlatego, że to są osoby, które najbardziej potrzebują wspólnoty i wsparcia, ale ja na to patrzę z nadzieją, że oni będą też tworzyć przyszłość polskiego teatru. Mam nadzieję, że z czasem Gildia przekształci się w silny związek zawodowy i da nam poczucie siły i solidarności, która umożliwi przestrzeganie wypracowanych przez nas dobrych praktyk.\nAJ: Niestety nie jest tak, że wszystkie teatry pomyślały o tym, że twórcom pracującym przy spektaklach teraz tak chętnie udostępnianych trzeba zapłacić. Również dlatego, że nie jest to konieczność prawna i wszystko zależy od tego, jak skonstruowane są umowy. Reżyserzy często zrzekają się praw do rejestracji, a inni twórcy dostają tantiemy od sprzedanych biletów. I teraz czy przekłada się na ich zysk to, że te kilka tysięcy osób zobaczyło spektakl? Warto też zaznaczyć, że najczęściej rejestracje te tworzono na potrzeby dokumentacji lub promocji spektakli, a nie jako osobne dzieła do prezentacji. My w ramach działań Gildii prowadzimy też ewidencję praktyk zebranych od dyrektorek i dyrektorów. Prosimy ich o to, żeby opowiedzieli nam, jakie rozwiązania przyjęli lub stworzyli w tej nowej sytuacji, bo jednocześnie trzeba być i kreatywnym, i przestrzegać prawa. A wielu dyrektorów dodatkowo obawia się, co zrozumiałe, oskarżeń o niegospodarność. Liczymy, że uda nam się wspólnie znaleźć rozwiązania regulujące te kwestie z uwzględnieniem interesów zarówno artystów, jak i instytucji.\nJestem spokojny o Grzegorza Jarzynę czy Krystiana Lupę, których wynagrodzenia niedawno poznaliśmy. Oni sobie poradzą, tak jak sobie radzili wcześniej. Myślę jednak o tym, że wy, funkcjonujący już od jakiegoś czasu na rynku na pozycji „młodych twórców”, poznaliście najgorszą twarz tego systemu i wiecie, gdzie czai się niebezpieczeństwo. Może stworzymy sobie taki katalog złych praktyk...\nJS: Ja może postaram się chronologicznie opisać proces powstawania spektaklu i zatrzymywać się na każdym jego etapie, mówiąc o tym, co jest w nim nie tak. Oczywiście nie mówię, że zawsze i w każdej instytucji tak jest. Byłem członkiem projektu „porozumienie”, który kuratorowała Agata Adamiecka, Marta Keil i Igor Stokfiszewski w Teatrze Powszechnym. Dość dokładnie opowiadaliśmy tam o złych praktykach, co wpłynęło m.in. na to, że Powszechny ujawnił listę płac. Ale jest wiele do zrobienia we wszystkich polskich teatrach. To, co najpierw przychodzi mi do głowy, to kwestia podpisywania umów. Najpierw umawiamy się „na gębę” z dyrektorami na jakieś terminy, z tego powodu odmawiamy często gdzie indziej, a dyrektorów nic nie wiąże. I to nie jest tak, że tylko z nami ta umowa jest podpisywana, bo my przecież do tej pracy zapraszamy różnych twórców. Jest kilkunastu ludzi, którzy są zależni od tego projektu, a często na chwilę przed rozpoczęciem prób albo się dowiadujesz, że tej premiery nie będzie, albo będzie, ale miesiąc, czy nawet kilka później. I znowu pojawia się kontrargument, że czasem reżyserzy nie chcą podpisywać wcześniej umów. Ale to są najczęściej reżyserzy o znanych nazwiskach i mocnej pozycji, a szczerze mówiąc, nie znam żadnego młodego twórcy, który by nie chciał z dużym wyprzedzeniem podpisać umowy i mieć pewności, że ta premiera odbędzie się w tym terminie i dostanie za nią tyle pieniędzy, na ile się umawiał. Chcemy walczyć o to, żeby już po tym porozumieniu ustnym, a przecież umowa ustna też jest w polskim prawie wiążąca, podpisywać zaraz umowy przedwstępne. I dzisiaj wiele rzeczy zostało ujawnionych środowiskowo, między nami, a ciągle nie mamy odwagi o nich mówić na forum. Myślę, że kolejną złą praktyką jest fakt tabuizowania pewnych rzeczy – mówię o kwestii nie tylko #metoo, ale też niemówienia o problemach, które potrafimy rozpoznać. Nie może być tak, że młody reżyser napisze na Facebooku, że został w pierwszym tygodniu prób wyrzucony, premiera się nie odbędzie, a on nie dostanie nawet złotówki, i nic z tym nie robimy, a i on się boi coś z tym zrobić. Czasem słyszę od reżyserów, że chcieliby, żeby to było załatwione, ale nie chcą robić jakiejś „afery”. Musimy przestać się bać, obowiązują nas przepisy tak samo jak wszystkich i te przepisy też nas chronią. I od tego też mamy sądy i wiem, że nie tak łatwo pójść do sądu, pozwać kogoś ze środowiska, wnieść opłaty sądowe i ciągnąć to. Wiem, że to jest bardzo trudne, tak jak trudna będzie solidarność, o której tak łatwo nam się teraz mówi, bo zaraz spotkamy się z ogromnym kryzysem ekonomicznym. A przecież wszystko się do tego sprowadza, że chcę mieć mniej, żeby ktoś inny mógł mieć tyle samo co ja. W tym jednak widzę naszą jedyną szansę: musimy się zjednoczyć, jako środowisko, jednoczyć w związkach, czy jakby powiedział Jacek Kuroń, tworzyć komitety.\nJakubczak: Dla starszych kolegów jeszcze kilka lat temu szokiem było to, że np. wiem od Gosi, na jakich warunkach pracuje, i że ja mówię o swoich warunkach innym\nAJ: To właśnie trzeba podkreślić – że solidarność nie jest łatwa, tak samo jak czułość i te wszystkie piękne idee. Widzę jednak, że młodzi potrafią się solidaryzować, wymieniać się informacjami. Dla starszych kolegów jeszcze kilka lat temu szokiem było to, że np. wiem od Gosi, na jakich warunkach pracuje, i że ja mówię o swoich warunkach innym. Dużo dobrego się już zadziało i część artystów zrzeka się honorariów na rzecz innych twórców albo przekazuje swoją pracę innym.\nMW: Myślę sobie o tym języku solidarności i tych działaniach jak o czymś, czego się teraz musimy nauczyć. Na co dzień jako młodzi twórcy jesteśmy przecież wrzuceni w tryb silnej rywalizacji, w którym musimy walczyć o to, żeby mieć premierę, walczyć z dyrektorem, żeby mieć podpisaną umowę, walczyć, żeby twój spektakl był najlepiej zrealizowany, mimo że masz mało pieniędzy. I robić to wszystko ze świadomością, że niektórzy twoi starsi koledzy mają pensję wysokości całego twojego budżetu.\nAJ: I o wiele więcej czasu na scenie, więcej czasu u pracowników technicznych, uwagę działów promocji itd. To też są ważne zasoby.\nMW: Bardzo lubię metaforę, że nasze pokolenie jest w pewnym sensie pokoleniem księcia Karola. Tym, które nigdy się nie dowie, jak to jest mieć koronę, chociaż jest tylko krok za Elżbietą. Ja zrobiłam spektakle we wszystkich teatrach, w których podobno trzeba było je zrobić, a i tak doszłam do budżetowej ściany. W tym dziwnym wyścigu, w którym bierzemy udział, brali udział niedawno nas starsi koledzy, którym udało się zdobyć koronę, i nie muszą już się zastanawiać nad zmianą warunków produkcji dla młodszych twórców. Mam wrażenie, że dokonuje się też zmiana pokoleniowa, bo większość twórców, którzy są z mojego pokolenia, mówi otwarcie o tym, na jakich warunkach pracuje. Dodatkowo panuje taki przesąd, że mamy nie narzekać, tylko wytrwale biec do przodu i tak udowadniać, że nam się należą większe budżety, lepsze warunki produkcyjne. Mam wrażenie, że środowisko teatralne lubi tworzyć mity – jak w słynnej anegdocie o Mai Kleczewskiej, która porzuciła w pewnym momencie pracę reżyserki i zaczęła pracować jako przewodniczka turystyczna. I potem nagle się udało, zrobiła karierę. Te opowieści mają działać jak marchewka dla osła, której nie może zjeść, a która motywuje go do pójścia do przodu. To ma być dla mnie motywacja, żeby zapierdalać, bo niby dla mnie też jest miejsce. Co jest ściemą, bo miejsc jest coraz mniej, a jak przychodzi co do czego, to zawsze zajmują je te same osoby.\nJakub Skrzywanek, archiwum prywatne\nProblem w systemie polega też na tym, że jest bardzo tymczasowy i zasadniczo działa dzięki założeniu, że jest i będzie dobrze. Nie choruję, myślę, że jutro też mi się nic nie stanie, to mogę żyć bez ubezpieczenia. Mam kasę na następne dwa miesiące życia i super, potem pieniądze się jakoś skołuje.\nJS: To system z dykty, w którym wszystko działa na słowo. Jakiś czas temu z Krzyśkiem Garbaczewskim rozmawialiśmy z jednym ze starszych kolegów o umowach o dzieło. I on nam powiedział, że przecież była o tym rozmowa i my twórcy takich właśnie umów chcieliśmy. Krzysiek odpowiedział: ale ja w tej rozmowie nie uczestniczyłem i w ogóle kiedy się ona odbyła. A ten, że na początku lat 90. I rzeczywiście, jak wtedy to zostało ustalone, tak dalej to działa: łączenie instytucji z PRL-u z postulatem opłacalności, niejawnością stawek, brakiem ZUS-u i złudną nadzieją, że ten kapitalizm jest taki fajny, że wszyscy sobie poradzą.\nWdowik: Niby dla mnie też jest miejsce. Co jest ściemą, bo miejsc jest coraz mniej, a jak przychodzi co do czego, to zawsze zajmują je te same osoby\nMW: W tym kontekście mocne jest też dla mnie to, o czym mówi Paweł Szkotak, że za 15 lat większość twórców, którzy podpisywali śmieciówki w latach 90., nie będzie mieć emerytur. Podobnie zresztą jak my, o ile w ogóle do tego czasu te emerytury będą wypłacane. Czytałam teraz książkę Sexual consent Mileny Popovej, która bardzo mi się kojarzy z tym, o czym teraz rozmawiamy. Opowiada m.in. o pierwszych kampaniach przeciwko gwałcie. Pierwsze hasło brzmiało no means no i oznaczało, że są dwie strony i jeśli jedna z nich mówi, że nie chce seksu, to nie może do niego dojść. Nie brało one jednak pod uwagę osób np. zbyt pijanych, by powiedzieć nie. Hasło kolejnej kampanii to yes mean yes, które znowu oznaczało, że są dwie strony i obie muszą wyrazić zgodę. #Metoo zmienia to myślenie. To już nie jest sprawa dwóch indywidualności, a np. również kultury gwałtu, w której żyjemy, w której łatwiej powiedzieć tak niezależnie od tego, co myślimy. W jakimś sensie też działamy w kulturze, w której łatwiej jest zaakceptować warunki niekorzystne niż zacząć się o nie kłócić samemu, ponieważ ta sytuacja wydarzy się w gabinecie między dwójką indywidualności, z których dyrektor często jest na mocniejszej pozycji. A to wszystko pogłębia jeszcze brak transparentności. I to jest cel Gildii – żeby być dodatkowym partnerem w tych negocjacjach. Może to pomoże naszemu pokoleniu wyjść z pozycji petenta. Nie powinniśmy się bać wytwarzania wzorów, które mogą pełnić funkcje słownika negocjacji. Bo to, czego potrzebuję w pracy, w większości sytuacji nie jest moją jednostkową potrzebą i bez sensu, żeby każdy z nas walczył o to od początku sam, jeśli możemy zrobić to razem.\nZwyczaj jest taki, że na koniec rozmowy każdy opowiada o swoich planach na przyszłość. A ja was chyba muszę zapytać, czy w ogóle coś planujecie.\nJS: To trudny okres, z którym wcześniej wiązałem przecież wielkie nadzieje i dla mnie, i dla moich współpracowników. Miały być festiwale, kolejne produkcje, a teraz wszystko stoi pod znakiem zapytania. Najgorszy scenariusz zakłada, że w przyszłym sezonie nie zrobię w teatrze nic. To, co teraz planuję i nad czym się zastanawiam, to jakie kroki muszę podjąć, żeby to przetrwać pod względem ekonomicznym. Paradoksalnie łatwiej niż w najbliższą przyszłość jest patrzeć daleko i planować, w jakim teatrze i na jakich zasadach za te kilka lat będziemy pracować.\nAJ: Przez pierwsze dwa tygodnie skupiłam się na teraźniejszości, próbowałam ogarnąć swoje życie w kontekście problemów z mieszkaniem czy braku oszczędności. Moim priorytetem na teraz jest bycie bezpieczną i zdrową, i wspieranie bliskich. Dużo teraz daje mi działanie w Gildii, myślę, że nam wszystkim daje poczucie, że gdzieś możemy przelać nagromadzoną w nas energię, możemy czymś się zająć. Obecną sytuację chciałabym przeżyć jak najbardziej świadomie i zobaczyć, czym to doświadczenie może stać się dla moich działań twórczych. Ale chyba jednak jest we mnie nadzieja na zawodową przyszłość, bo dzisiaj rano wysłałam aplikację na kolejną rezydencję.\nWdowik: Za 15 lat większość twórców, którzy podpisywali śmieciówki w latach 90., nie będzie mieć emerytur. Podobnie zresztą jak my\nMW: Ja mam zaplanowaną swoją przyszłość – to znaczy jutro. Czuję, że do tej granicy sięga moja sprawczość. A jutro będę dalej pracować dla Gildii. W dalszej perspektywie jest we mnie wiele lęku o pieniądze i niepokój, co się stanie, jeśli solidarność się nie zbuduje, jeśli rywalizacja się zaostrzy, bo pole działania się zmniejszy.\nWszystkich twórców teatru, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji, prosimy o kontakt na maila: gildiarezyserow@gmail.com. Czekamy również na informacje o wstrzymanych lub odwołanych premierach i produkcjach. Wierzymy, że działając wspólnie i wspierając się wzajemnie, przetrwamy ten trudny okres i doprowadzimy do powstania wszystkich tych spektakli.


Oko | Thief Wiki | FANDOM powered by Wikia\nOko - główny i najpotężniejszy z Personifikantów, posiadający własną wolę i potrafiący komunikować się telepatycznie (choć jedynie na niewielką odległość). Jest jednym z kluczowych elementów fabuły T1 oraz pojawia się pod koniec w T3.\nZ niewiadomych przyczyn, początkowo Oko znajduje się w rękach Młotodzierżców, którzy umieszczają je w Nawiedzonej Katedrze. Oko jednak nie chciało się zniewolić i każdego ranka było znajdowane przez zakonników w czasie lewitowania nad ołtarzem w świątyni. Zirytowani Młotodzierżcy postanowili w końcu zamknąć je w lochach, a przy drzwiach postawić dwóch wartowników. Nie wiadomo, czy dziwne zachowanie przedmiotu ustało, czy też nie.\nOko prawdopodobnie przez dłuższy czas było pożądane przez Szachraja, aby dokonać swojego Mrocznego Projektu. Być może to jego nieudana próba zdobycia Oka spowodowała Kataklizm - najwyraźniej Szachraj tymczasowo stracił swe moce w czasie jego wywoływania, co wyjaśniałoby, dlaczego mu się to nie udało. Jednak Oko samo w sobie nie pragnęło być we władaniu bóstwa, dlatego pozostało w Katedrze. Opuszczona świątynia zostaje zapieczętowana przez Strażników, aby nie pozwolić Szachrajowi na zdobycie artefaktu.\nPo przetestowaniu Garretta, Konstantyn składa mu niezwykle hojną ofertę w zamian za zdobycie Oka znajdującego się w Nawiedzonej Katedrze. Złodziej, nie wyczuwając podstępu, zgadza się.\nGdy w końcu dociera do Katedry, odkrywa, że budynek jest zapieczętowany. Szukając innej drogi, Garrett natrafia na dziurę wybitą w witrażu, za którym znajdowało się Oko. Te mówi mu o grocie Strażników, gdzie odnajdzie sposób na otwarcie wrót. Tak rozpoczyna się poszukiwanie czterech Talizmanów Żywiołów.\nOstatecznie złodziej zdobywa Oko, a po wydostaniu się z Katedry, oddaje je Konstantynowi. Okazuje się, że "Oko jest wybrakowane". Zleceniodawca, jak i jego pomocnica Wiktoria, ujawniają się jako Szachraj oraz służącą mu driada. Kobieta łapie Garretta i wyłupuje mu jego oko, które ma nadać zdobytemu artefaktowi mocy.\nSzachraj planował wykorzystać Oko do rytuału, który ma sprowadzić pierwotny chaos do Miasta. Garrett, wyposażony przez Młotodzierżców, w podróbkę artefaktu, dokonuje podmiany z oryginałem w domenie Szachraja zwanej Paszczą Chaosu. W efekcie sabotowany rytuał uśmierca cielesną postać Szachraja. Pogańskie bóstwo wykrzykuje przed śmiercią: Zdradziwszy mnie!, co świadczy o jego podejrzeniu, że to Oko samo w sobie postanowiło go zabić.\nNie wiadomo, co Garrett zrobił z prawdziwym Okiem po śmierci cielesnej powłoki Szachraja. Jednak jedynym logicznym wytłumaczeniem dalszych losów Oka jest stwierdzenie, że Garrett je po prostu sprzedał.\nZłowieszcze Cienie Edytuj\nPierwszą wzmiankę o Oku znajdujemy w zamku Rutherfordów, w komnacie Lorda Embera. Z jego zapisków dowiadujemy się, że artefakt znajdował się w posiadaniu jego przyjaciela, Lorda Warwicka, który zmarł wpatrując się w "ten przeklęty, obrzydliwy kamień".\nPo jego śmierci Oko przekazano w darze Muzeum Wieldstorm i tam pozostało do czasu przybycia Garretta. Artefakt przez cały czas dawał upust swoim pragnieniom jakim było krzywdzenie ludzi o słabym umyśle (prawdopodobnie właśnie to było przyczyną śmierci Lorda Warwicka).\nGdy Garrett ponownie znajduje się w posiadaniu Oka i zbliża się do miejsca gdzie powinno zostać umieszczone te przemawia zdradzając bardzo wiele. Dowiadujemy się, że Oko traktuje z pogardą inne Personifikanty, które są proste i żałosne a większość z nich nie potrafi mówić. Jednak tak samo jak reszta artefaktów jest szczęśliwe, że ich moc zostanie w końcu odblokowana. Podkreśla również, że to ono jest tym "...Ostatecznym. Tym Ostatnim". Na koniec wyraża zdziwienie, że to Złodziej, nie Wiedźma, próbuje odblokować ich moc.\n"Inne Personifikanty ... takie żałosne i proste. Większość z nich nie potrafi jeszcze mówić. Ale jesteśmy szczęśliwe, że nasz potencjał, nasza moc zostaną w końcu odblokowane. Ale tylko ja jestem tym Ostatecznym. Tym Ostatnim."\n- Oko do Garretta gdy ten zbliża się do fontanny (T3)


Prezydent: szczyt przywódców Europy Środkowej za wspieraniem aspirujących do UE i NATO - GazetaPrawna.pl\nPrezydent: szczyt przywódców Europy Środkowej za wspieraniem aspirujących do UE i NATO\n27 maja 2011, 16:50\nPodczas obrad XVII szczytu przywódców Europy Środkowej dominowało przekonanie, że powinniśmy wspierać unijne i NATO-wskie aspiracje państw położonych na wschodzie i w rejonie b. Jugosławii - powiedział prezydent Bronisław Komorowski na konferencji prasowej w trakcie obrad.\nSzczyt z udziałem 20 prezydentów m.in.: Niemiec, Włoch, Czech, Ukrainy, Chorwacji, Austrii i Litwy obradował w piątek w Zamku Królewskim. Zakończy się spotkaniem z prezydentem USA Barackiem Obamą.\n"W wypowiedziach dominowało przekonanie, że proces rozpoczęty zmianami po roku 1989, 90, trwa nadal i powinien trwać pomimo zmienionych okoliczności" - tak prezydent relacjonował przebieg obrad szczytu.\n"Dominującym głosem było przekonanie, że dawne plany, dawne cele nie utraciły, nie powinny utracić na aktualności, że Europa, szczególnie te kraje, które same niedawno dostały się do struktur europejskich, struktur NATO-wskich, powinny wspierać kraje sąsiedztwa UE, które pretendują do znalezienia się w tych ważnych instytucjach świata zachodniego" - oświadczył Komorowski.\nPodkreślił, że nie wszystkie kraje Europy Środkowo-Wschdniej zdołały wykorzystać w jednakowym stopniu "szansę historyczną, jaką było otworzenie się świata zachodniego na perspektywę integracji i dołączania poszczególnych państw Europy Środkowo-Wschodniej do szczęśliwej rodziny Europy Zachodniej".\nWyjaśnił, że chodzi o państwa od wschodu sąsiadujące z UE, jak i kraje byłej Jugosławii. Jak mówił, trzeba podtrzymać "nadzieję i determinację" - obu stron procesu integracji - w sprawie dalszego poszerzenia Unii.\nNastępny szczyt przywódców państw Europy Środkowej odbędzie się w Kijowie\nPrezydent poinformował też, że postanowiono już, iż następny szczyt przywódców państw Europy Środkowej odbędzie się w Kijowie.\nZe słów Komorowskiego wynika, że podczas szczytu rozmawiano też o nowych wyzwaniach i okolicznościach związanych z kryzysem w UE i "wiosną arabską". "Oczywiście także wspólnym wysiłkiem powinniśmy budować system oddziaływania na sąsiedztwo dalsze Europy, jakim jest Afryka Północna" - mówił prezydent.\nPodczas konferencji był pytany o decyzję b. prezydenta Lecha Wałęsy o tym, że nie weźmie on udziału w spotkaniu prezydenta USA Baracka Obamy z liderami b. opozycji antykomunistycznej i partii politycznych w sobotę w Pałacu Prezydenckim.\n"Oczywiście spotkanie prezydenta Stanów Zjednoczonych z polską demokracją z Lechem Wałęsą, byłoby innym spotkaniem niż to, które będzie bez Lecha Wałęsy" - powiedział Komorowski. "I to jest oczywiście poważna strata" - dodał. Zaznaczył jednak, że nie może wnikać w powody tej decyzji.\nPrezydent oświadczył, że żałuje bardzo, iż podczas sobotniego spotkania z Obamą nie dojdzie w pełnym wymiarze - w wyniku nieobecności Wałęsy - "do demonstracji polskich osiągnięć i nadziei związanych z demokracją polską".\nNa warszawski szczyt przywódców Europy Środkowej do Warszawy nie przyjechał prezydent Serbii\nNa warszawski szczyt przywódców Europy Środkowej do Warszawy nie przyjechał prezydent Serbii Boris Tadić. Ma to związek z zaproszeniem na to spotkanie prezydent Kosowa Atifete Jahjagi. Na konferencji padło pytanie, dlaczego Polska "postawiła" na Kosowo, a "odepchnęła" Serbię.\n"Absolutnie (...) się nie zgadzam, że ktokolwiek kogokolwiek odpychał, bo zaproszenie do Warszawy dostał prezydent Serbii i dostała prezydent Kosowa. Ktoś skorzystał, ktoś nie skorzystał. Polska oba te kraje uznaje i obu tym krajom życzy sukcesów w drodze do budowania pełnej demokracji i gospodarki wolnorynkowej" - powiedział Komorowski.\nJak dodał, Polska życzy obu tym krajom uzyskania szans na integrację europejską. "Jedni chcą z tego skorzystać, inni nie, trudno nam wnikać" - zaznaczył.\nZakończenie negocjacji akcesyjnych UE z Chorwacją pod koniec czerwca\nSpotkania Komorowskiego w kuluarach szczytu przywódców państw Europy Środkowej\nWarszawiacy muszą uzbroić się w cierpliwość, przed nimi wizyta Obamy, międzynarodowy szczyt i 14 manifestacji


Rozmowa z Marcinem Makiato\nMarcin Makiato, fot. Mateusz Szeliga\nMimo, że o kawie powiedziano już chyba wszystko ciągle jest świeżym i wdzięcznym tematem. Jest pretekstem do spotkań i paliwem życia towarzyskiego. Odbijają się w niej zatem aktualne trendy i zjawiska społeczne. O tym co w kawie piszczy rozmawiamy z utytułowanym baristą Marcinem Makiato\nCzy w przygotowaniu starego jak świat napoju można wymyślić jeszcze coś nowego? A jeśli tak, to co i jak się teraz na świecie parzy?\nOczywiście, że tak! Cały czas pojawiają się nowe techniki parzenia kawy, nowe technologie, a cofając się trochę do procesu produkcji – nowe metody uprawy kawy albo obróbki ziaren. Wszystko to powoduje, że kawa jest coraz smaczniejsza.\nŚwiatowe trendy opanowała tak zwana kawowa trzecia fala. W skrócie można ją opisać jako trend u swoich podstaw mający coraz większą dbałość o jakość tego, co znajdzie się w filiżance. Wiąże się to z jaśniejszym wypalaniem kawy, co powoduje, że ma ona więcej subtelnych, np. owocowych aromatów i mniej goryczy.\nCoraz modniejsze są także, będące przeciwieństwem mieszanek kawowe single – czyli kawy jednorodne, pochodzące z jednego kraju, jednego regionu, często z jednej tylko plantacji. Można takie kawy przyrównać do szkockich single maltów, które są bardziej charakterystyczne niż whiskey mieszane.\nNiesłabnącą popularność zyskują także alternatywne dla ekspresu ciśnieniowego metody parzenia kawy. Niektóre z nich są całkiem nowe, jak wymyślony 7 lat temu aeropress ale część z nich ma historię dłuższą niż włoskie ekspresy ciśnieniowe, np. kawowy syfon, który liczy sobie około 200 lat. Przez osoby interesujące się kawą dobrze znany, w Polsce nawet w latach 50-60-tych dostępny w handlu i rodzimej produkcji, chociaż nie uważany za nic specjalnego.\nNiestety wciąż bardzo mało osób wie, że w taki właśnie sposób powinno się parzyć czarną kawę, bo ekspres ciśnieniowy został stworzony do przyrządzania espresso i kaw na jego bazie.\nTrzecia fala to też większa dbałość o środowisko naturalne i zrównoważony rozwój. Można powiedzieć, że cały ten ruch to swoisty powrót do korzeni.\n„Kto decyduje o jakości? Każdy chwali swój produkt. Ale czy nie jest tak, że lubimy to co pijemy, gdyż nikt nie podał nam jeszcze czegoś lepszego. Poznawanie dobrej kawy to długi proces, uczenie się smaków. Trzeba się na to otworzyć. Nie ma co pozować na rozróżnianie smaków do razu.”\nJaki kraj przoduje teraz na rynku przygotowania i podawania kawy w lokalach?\nWbrew temu, co mogłoby się wydawać rzeczą wręcz oczywistą wcale nie są to Włochy! Owszem, Włosi mają bardzo długą historię i bogatą tradycję związaną z kawą ale to nie ten kraj wyznacza teraz kierunki rozwoju kawowego świata. Najwięcej kawy piją Skandynawowie i to między innymi stamtąd pochodzą nowe kawowe trendy. Nie pozostają mu dłużne Australia, Wielka Brytania czy Stany Zjednoczone.\nOrganizacjami, które dbają o standardy w branży to stowarzyszenia Speciality Coffee Association of Europe oraz SCAA – analogiczna organizacja działająca na obu kontynentach amerykańskich.\nPlantatorów z kolei do dbania o coraz wyższą jakość uprawianej kawy mobilizuję coroczny konkurs Cup of Excellcence, zwany „kawowymi Oscarami”, w zeszłym roku odbył się w 11 krajach producenckich. Międzynarodowe jury wybiera w nich najczystsze w smaku i najbardziej zbalansowane kawy z aktualnych zbiorów.\nJak wiadomo legenda głosi, że pierwszą europejską kawiarnię w Wiedniu założył Jerzy Franciszek Kulczycki, po roku 1683. Nie oznacza to, że kawy wcześniej w Europie nie było, gdyż kontakty z Imperium Osmańskim utrzymywały Wenecja i Florencja i to najprawdopodobniej tam powstały pierwsze europejskie kawiarnie. Podobnie była znana w Serbii i oczywiście w Istambule, który przynajmniej w połowie leży na naszym kontynencie. Kawa w Serbii jest parzona po turecku, jednak nie ma to nic wspólnego z tym, co my w Polsce określamy tym terminem. Co więcej, nasz sposób parzenia kawy po turecku jest np. w krajach anglosaskich określany Polish style.\nCzy nasz kraj, który przez lata był zaściankiem w kwestii dobrego smaku, gdzie stara tradycja umarła, a nowe trendy z Zachodu docierały z opóźnieniem, przez ostatniej 20 lat wypracowała sobie już własny styl i ma coś do zaoferowania innym?\nNa tym tle Polska wcale nie wypada blado. Wcale nie jest źle, choć nie mówi się o tym. Ostatnio Polska uplasowała się na czwartym miejscu w generalnej klasyfikacji konkursów baristów. Jest aż 7 różnych konkurencji i każdy dotyczy czego innego.\nWiele się dzieje na kawowym rynku w Polsce, co napawa optymizmem?\nJeszcze kilka lat temu ciężko było się napić dobrej kawy. Obecnie w naszym kraju powstały liczne specjalistyczne palarnie i Warszawie czy Krakowie często łatwiej o wysokiej jakości świeżo paloną kawę niż w niejednym kraju Europy Zachodniej. Kawy te są doceniane na świecie, dość wspomnieć, że korzystają z nich bariści, nie tylko polscy, na kawowych Mistrzostwach Świata zajmując wysokie miejsca.\nProblem polega na tym, że większość konsumentów nie zdaje sobie sprawy z istnienia kawy lepszej jakości lub nie wie, że taka kawa wcale nie jest droższa od tego co kupuje się w supermarkecie, a różnica w smaku jest ogromna.\nPolska od lat liczy się w kawowym świecie, wystarczy powiedzieć, że jednym z założycieli europejskiego Speciality Coffee Association jest Polak – Tomasz Obracaj. Obecnie rynek speciality coffee w Polsce można uznać za rozwinięty. A jest w co inwestować, gdyż pod względem wartościowym kawa jest drugim po ropie naftowym towarem, którym handluje się na światowych giełdach towarowych.\nJakie są największe kawowe mity i obiegowe opinie, które ludzie powtarzają? Każdy przecież chce uchodzić za znawcę, a nie każdy nim jest.\nChodzi raczej o niedocenianie kawy. Jaśmin i truskawka – to aromaty, które można między innymi znaleźć w kawie. Ten napój może mieć w sobie więcej aromatów niż czerwone wino. Niestety zwykle czarna kawa, którą pijemy na co dzień jest nieświeża i przypalona, przez co gorzka w smaku. Tymczasem powinna smaczna sama w sobie.\nOsoby, które pierwszy raz widziały kawę zaparzoną metodą przelewową są zaskoczone często jej jasnym, przejrzystym kolorem. Podejrzewają, że jest słaba, gdyż przyzwyczaiły się, że o mocy decyduje kolor. A to właśnie taka kawa, a nie espresso ma w sobie więcej kofeiny. Podobnie z przesądem, że złe są wszelkie nuty kwaskowe. Tymczasem to właśnie one niosą ze sobą aromat owoców. Kawa to nie gorzki, ciemny napar, który trzeba złagodzić mlekiem i cukrem, żeby można go było wypić.\nJeden z popularniejszych mitów kawowych, to bezpośredni związek spożywania kawy z nadciśnieniem. Rzeczywiście osoby cierpiące na tę przypadłość na pewno nie powinny przesadzać z kawą, ale nie stwierdzono bezpośredniego wpływu konsumpcji kawy na wystąpienie tej choroby.\nObecnie mitem jest to, że dobra kawa musi koniecznie być niesamowicie droga. Ludzie powtarzają obiegowe opinie o rzadkich, drogich gatunkach kawy które poza walorem ciekawostki nie mają wiele wspólnego z prawdziwą dobrą kawą. W większości przypadków za kwotę 20-30 zł może kupić paczkę wysoko gatunkowej, świeżo wypalonej kawa z lokalnej palarni. To taniej niż słoik kawy rozpuszczalnej lepszej marki. Najłatwiej znaleźć ją oczywiście w lokalnej palarni, jeśli taka znajduje się w naszym mieście. Najszerzej dostępna jest oczywiście w internecie. Kiedy szukamy dobrej kawy wystarczy zwrócić uwagę na kilka szczegółów. Po pierwsze ważne jest oznaczenie, że jest to 100% arabica, powinna też posiadać datę datę palenia. Niezależnie od opakowania substancje odpowiedzialne za smak i zapach kawy wietrzeją po pewnym czasie. Najszybciej ubywa naturalnej słodyczy i nut owocowych. Kawa powinna być parzona nie później niż trzy miesiące po wypaleniu.\nKiedy chcemy napić się dobrej kawy w lokalu i są warunki, by porozmawiać z baristą najlepiej będzie zapytać skąd pochodzi parzona przez niego kawa. Jeśli potrafi wskazać przynajmniej kraj pochodzenia ziaren to znak, że mamy do czynienia z kimś kto poważnie podchodzi do tematu.\nMarcin 'Makiato' Wójciak - od lat związany ze światem kawy. Na co dzień prowadząc własną firmę Makiato, współtworzy kulturę kawową w Polsce. Promuje picie świeżo palonej, stuprocentowej Arabiki. Szkoli baristów, edukuje klientów kawiarni przez warsztaty, degustacje i pokazy, współorganizuje i sędziuje konkursy. Tworzy Krakowską Kooperatywę Kawową. Specjalizuje się w alternatywnych dla ekspresu ciśnieniowego metodach zaparzania kawy oraz w mieszaniu kawy z alkoholem.\n- Vice Mistrz Świata Coffee in Good Spirits 2013 - najwyższe miejsce w historii startów Polaków w Mistrzostwach Świata organizowanych przez WCE\n- Mistrz Polski Coffee in Good Spirits 2013\n- Vice Mistrz Polski Aeropress 2013\n- II Vice Mistrz Polski Cup Tasting 2013\n- Mistrz Polski Brewers Cup 2012\n@ Restauracja ul. Konfederacka 4 w Krakowie


Strony WWW - Sklep 117\n> Blog>Strony WWW\nStrony WWW projektowane przez MIMO.PL są nowoczesne i responsywne. Istnieje kilka zasad, którymi kierujemy się przy pracy nad każdą stroną www czy sklepem internetowym i są one naszym kanonem:\nBardzo istotne znaczenie w osiągnięciu sukcesu za pomocą strony www, jest zapewnienie jej właściwej budowy i architektury serwisu. Na tym etapie szczególnie ważna jest wyobraźnia, badanie konkurencji, znajomość najnowszych trendów i technologii panujących w świecie Webdesignu, programowania czy pozycjonowania.\nKluczowe znaczenie ma odpowiednie zaplanowanie wszelkich elementów oraz przygotowanie projektu w taki sposób, aby były one czytelne i przyjazne w obsłudze a także zgodne z nowoczesnymi standardami wymaganymi przez urządzenia mobilne.\n2. Responsywność i mobilność Stron WWW\nDbamy o to aby strona WWW którą tworzymy, była dostępna na każdym urządzeniu w czytelny sposób. Przygotowujemy stronę jednocześnie na ekran PC, tablet, smartfon, telefon.\nStworzone do potrzeb projektu, zawierające wszystkie funkcjonalności ustalone z Klientem\n4. Język i zawartość tekstowa strony www - Content na stronach internetowych\nRównie ważna jest treść zamieszczona na stronie WWW. Najlepiej aby teksty zostały przygotowane w dobrej polszczyźnie, były napisane w sposób zrozumiały i czytelny dla odbiorcy a także spełniały wymogi marketingowe.\n4. Marketing i pozycjonowanie\nPo uruchomieniu strony WWW w Internecie ważne są także działania marketingowe, które sprawią, że strona WWW będzie posiadala swoich użytkowników i trafią do nas czylenicy lub - w przypadku sklepu internetowego - klienci.\nCMS.MIMO to panel administracyjny, który jest być dopasowany do indywidualnych potrzeb Twojej strony WWW.\nOprogramowanie CMS.MIMO pozwala Klientom na pełną obsługę serwisu internetowego.\nIn: Strony WWW On: grudzień 4, 2015 Comment: 0 Hit: 487\nW książce „Kierowanie projektem. Praktyczny poradnik dla tych, którzy nie lubią tracić czasu” Jeff Davidson i K.E. Liber piszą – „Dobry plan jest jak Święty Gral który prowadzi cię do złotego runa, czyli po prostu do wyznaczonego celu”. Trudno nie dać wiary słowom specjalistów. Zgodne z ich założeniem jest stwierdzenie, skrupulatnie zaplanowana kampania displayowa przyniesie Ci dużo więcej, niż ta traktowana po macoszemu. Jeśli Twoim celem jest poprawa skuteczności kampanii, a co za tym idzie minimalizacja kosztów jej wdrażania, poświęć kilka chwil na przygotowanie planu, a możesz być pewien, że pozytywne efekty zobaczysz szybciej niż myślisz!\nIn: Strony WWW On: sierpień 13, 2015 Comment: 0 Hit: 858


Dobre prognozy dla branży transportowej » Pierwsza pożyczka\nMikołaj Online 30 października, 2018 30 października, 2018 Brak komentarzy do Dobre prognozy dla branży transportowej\nDo dobrych wieści z pewnością łatwo można się przyzwyczaić. Najlepszą z nich w ostatnim czasie jest bez wątpienia awans Polski do grona 25 najlepiej rozwiniętych gospodarek świata.\nDo dobrych wieści z pewnością łatwo można się przyzwyczaić. Najlepszą z nich w ostatnim czasie jest bez wątpienia awans Polski do grona 25 najlepiej rozwiniętych gospodarek świata. 24 Września 2018 agencja ratingowa FTSE Russell zrealizowała podjętą przed rokiem decyzję o przekwalifikowaniu Polski z grona krajów rozwijających się do krajów rozwiniętych. Gospodarczo stawia nas to na jednej półce z takimi krajami jak Niemcy, Wielka Brytania czy Kanada. Miała na to wpływ sprzyjająca i konsekwentna polityka finansowa i stabilne zarządzanie aktywami zarówno przez podmioty prywatne jak i skarb państwa. Taka informacja i utrzymujące się dobre prognozy gospodarcze z pewnością przełożą się na ciągłość wzrostu gospodarczego.\nJeżeli przyjrzymy się też perspektywom rozwoju infrastruktury cargo, można wnioskować, że jeśli kiedyś rozważaliśmy założenie lub rozwój już posiadanej firmy transportowej, byłby to dobry pomysł na realizację pomysłu.\nNiezwykle pomyślna koniunktura gospodarcza Polski jest okazją którą ambitni przedsiębiorcy nie mogą nie wykorzystać. Branża transportu i spedycji ma potencjalną dużą stopę zwrotu oraz rozwijającą się infrastrukturę bez której nie może funkcjonować. To szansa z której radzimy skorzystać.\nEuropejski Fundusz Leasingowy – uznana instytucja


Problem z piłą formatową hammer - Pilarki - Forum stolarskie Domidrewno.pl\nListopad 15, 2018, 02:57:17 am\nProblem z piłą formatową hammer\nAutor Wątek: Problem z piłą formatową hammer (Przeczytany 748 razy)\n« dnia: Sierpień 22, 2018, 20:35:48 pm »\nMam problem z piłą formatową hammer k3w. Zostawiłem piłe na kilka godzin nie wyłączając jej z zasilania on/off tylko wyłączyłem start/stop. Silnik sam sie zagrzał i wybiła korki. W tej chwili przy próbie włączenia piły on/off na włączniku już wywala korki. tak więc sam nie mam możliwości sprawdzić czy silnik jest cały.\nPytanie do elektryków i/lub osób które miały podobny przypadek co to może być ?\nJak by był spalony silnik wywalało by już korki przy włączniku on/off ?\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 22, 2018, 20:40:22 pm wysłana przez Uniwh »\nOdp: Problem z piłą formatową hammer\n« Odpowiedź #1 dnia: Sierpień 23, 2018, 08:59:58 am »\nMyślę, że gdyby był spalony to nie wyskakiwałby bezpiecznik. Widocznie przegrzał uzwojenie i jest zwarcie między zwojami. Dlatego wywala bezpiecznik.\nMiałem coś podobnego ze spawarką transformatorową. Pomogło zalanie uzwojenia olejem silikonowym , tylko tam się nic nie obraca\n« Odpowiedź #2 dnia: Sierpień 28, 2018, 18:34:27 pm »\nSpalony silnik.............................................. nie wspominając o wyłączniku start/stop\nNAJLEPSZY SERWIS NA MOJE PYTANIE DLACZEGO....odpowiedział ZDARZA SIĘ !! MASZYNA Z 2017r....\n« Odpowiedź #3 dnia: Sierpień 29, 2018, 21:28:22 pm »\nPróbowałeś podłączać silnik bezpośrednio do zasilania z ominięciem sterowania w pilarce? W maszynie za taką kasę na pewno jest wyłącznik termiczny i silnik nie powinien sie tak po prostu spalić.\n« Odpowiedź #4 dnia: Sierpień 31, 2018, 21:29:25 pm »\nSilnik jest juz przewijany. W poniedzialek ma byc gotowy.\nMaszyna ma 18 miesiecy i przepracowala ze 100godzin.\nDrugi raz nie wybiore tej marki. Osoba ktora przewija silnik mowi ze wykonanie silnika to tani chinczyk . Ale moze to tylko moja maszyna miala pecha\n« Odpowiedź #5 dnia: Wrzesień 01, 2018, 20:20:34 pm »\nPracuję na Hammerach dobre 5-6 lat i póki co nic nie padło. Nawet na małym K3 przy rozcinaniu buku i dębu 100mm nigdy nie było problemu. Oczywiście są zabezpieczenia przeciążeniowe ale nigdy mi ich nie wybiło, nie mówiąc o paleniu się uzwojenia w silniku.\n« Odpowiedź #6 dnia: Wrzesień 01, 2018, 21:37:07 pm »\nJutro zrobie fotke jak złamała mi się również śruba od podnoszenia tarczy.... jak ją wykręcałem.............. do tego spalony tyrystor od hamulca......i pewnie jeszcze coś ..... I ta maszyna jest warta 15tyś ??\nSerwis śpiewa sobie za sam przyjazd 500zł netto. czyli jak skończy sie gwarancja to radź sobie sam...\nPanie Jarku według mojej oceny a mogę ją wystawić jako użytkownik nie polecam ! Jak ktoś ma zamiar kupić sprzęt hammera moge na priv podać numer i porozmawiać na temat tej maszyny...\n« Ostatnia zmiana: Wrzesień 01, 2018, 21:40:06 pm wysłana przez Uniwh »\n« Odpowiedź #7 dnia: Wrzesień 03, 2018, 10:28:18 am »\nNic nie poradzę, ja mogę ręczyć tylko za maszyny u mnie. Te pracują bez problemów, gdyby takie się pojawiły dawno bym je zmienił na inne lepsze. Nigdy mnie nie zawiodły i pracują dokładnie tak jak to było w dniu uruchomienia Może dobrze trafiłem Pozdr\n« Odpowiedź #8 dnia: Wrzesień 03, 2018, 13:25:56 pm »\ntak urwała się śruba podnoszenia tarczy jak ją tylko chciałem wykręcić... aż strach było ją rozkręcać że coś jeszcze nie urwać\nosobiście napaliłem sie na tą maszyne przed zakupem oglądając dużo filmików w internecie jednak rzeczywistość jest inna. Piła rzeczywiście nadaje sie do sosny , jodły lub płyty meblarskiej tak aby pracowała pod małym obciążeniem.. i najlepiej żeby stała w warsztacie i mało pracowała... wtedy będzie wszystko ok.\n« Ostatnia zmiana: Wrzesień 03, 2018, 13:39:14 pm wysłana przez Uniwh »\n« Odpowiedź #9 dnia: Wrzesień 03, 2018, 20:37:04 pm »\n« Odpowiedź #10 dnia: Wrzesień 08, 2018, 17:36:06 pm »\nMoże trafiłem na tą gorszą.... 1 na 1000\nPrzecież nie urwałem tej śruby specjalnie żeby tylko pokazać.


ï»¿ "Fadome" - Fabryka mebli\nz kilkudziesiÄcioletnim doÅwiadczeniem. Inwestycje technologiczne poczynione w ostatnich latach oraz chÄÄ tworzenia ciekawego designu spowodowaÅy, Å¼e jesteÅmy postrzegani jako producent mebli nietuzinkowych...\nGÅÃ³wnym naszym asortymentem sÄ\nmeble skrzyniowe: od typowych mebloÅcianek do mebli systemowych. Staramy siÄ ÅÄ\nczyÄ ciekawy wyglÄ\nd z dobrym standardem wszystkich materiaÅÃ³w uÅ¼ytych do produkcji oraz z niewygÃ³rowanÄ\nNasze meble dostÄpne sÄ\nw wiÄkszoÅci sklepÃ³w meblowych. W razie trudnoÅci z ich zakupem prosimy o kontakt - wskaÅ¼emy najbliÅ¼szy Wam sklep, ktÃ³ry z nami wspÃ³Åpracuje. W razie innych pytaÅ lub uwag jesteÅmy do Waszej dyspozycji.\nPragniesz napisaÄ do nas?\nSYSTEM ZAMÃWIEÅ HURTOWYCH\n46-060 ZÅotniki (k. Opola)\nÂ© Fadome 2018


Zielone słuchowiska, czyli mądre bajki z ekologią w tle - Gdynia\nZielone słuchowiska, czyli mądre bajki z ekologią w tle\nNa zdjęciu okładka jednej z bajek ekologicznych: dziewczynka, pszczoły i mały smok na tle kwiatów//mat. pras. KZG\nNie od dziś wiadomo, że czy skorupka za młodu nasiąknie... Prawidłowe postawy i zachowania oraz mądre nawyki sprawiają, że maluchy w dorosłość z większym zrozumieniem świata, który je otacza. Komunalny Związek Gmin „Dolina Redy i Chylonki” z myślą o najmłodszych mieszkańcach naszych gmin opracował bajki – dostępne również w formie słuchowiska. To jeden z elementów edukacji ekologicznej, którą związek realizuje od lat.\nCo stało się w krainie Odpadocji i dlaczego srogi Smog chciał wygrać konkurs na zbieranie pyłku w Mieście Kwiatów? Aby się tego dowiedzieć, trzeba zajrzeć do bajek pt. „Góra żywiołów” oraz „Miasto kwiatów”, które Komunalny Związek Gmin „Dolina Redy i Chylonki” opracował z myślą o najmłodszych mieszkańcach naszych gmin. Są ekologiczne i uczą szacunku do przyrody oraz odpowiedzialności za środowisko, w którym żyjemy.\nBajka „Góra żywiołów” to historia Odpadocji, królestwa, w którym nikt nie segregował śmieci. Dzielna Zuzia, która wędruje po świecie z bratem Sebastianem, zachęca króla i jego poddanych, aby posprzątali krainę, w której żyją na co dzień. W przystępny sposób pokazano tu podstawowe zasady segregacji poszczególnych frakcji.\nDrugie opowiadanie pt. „Miasto kwiatów” przybliża najmłodszym problem elektrośmieci i odpadów niebezpiecznych, ucząc, jak postępować z elektroniczną zabawką czy zużytymi bateriami. Uwrażliwia też na problem znikania pszczół i zapylaczy z większych miast wskutek nieodpowiedzialnych działań czlowieka.\nBajki w wersji cyfrowej (jako PDF lub MP3) są dostępne pod adresem strony https://kzg.pl/edukacja/materialy-edukacyjne. Wydawnictwo w wersji papierowej dla szkół i przedszkoli można otrzymać bezpłatnie w biurze związku (ul. Konwaliowa 1).\nKomunalny Związek Gmin „Dolina Redy i Chylonki” to związek międzygminny powołany w 1991 roku w oparciu o przepisy ustawy o samorządzie terytorialnym. W skład Związku wchodzą: Gdynia, Sopot, Reda, Rumia, Wejherowo, gmina Kosakowo, gmina Szemud i gmina Wejherowo.\nNazwa Związku pochodzi od rzeki Redy, która przepływa przez trzy miasta: Wejherowo, Rumię, Redę i gminę Wejherowo oraz potoku Chylonka płynącego przez Gdynię. W tej nazwie kryje się głębszy sens, ponieważ opisany w ten sposób obszar to ogromny zbiornik wód podziemnych, stanowiący zasoby wody pitnej dla aglomeracji i będący przedmiotem szczególnej troski zrzeszonych w KZG samorządów.\nPodstawowe zadania Związku to: zaopatrzenie miast i gmin w wodę, odbiór i oczyszczanie ścieków, centralne ogrzewanie, gospodarka odpadami, informacja i edukacja ekologiczna oraz szeroko rozumiana ochrona środowiska - powietrza, wód, gruntów i przyrody. W tym zakresie organizacja wykonuje zadania publiczne w zastępstwie gmin i koordynuje ich działania.\nFinansowanie Związku opiera się na składkach gmin wnoszonych proporcjonalnie do liczby mieszkańców, dochodach z własnej działalności gospodarczej w zakresie użyteczności publicznej oraz dotacji rządowych i pozarządowych.\nOpublikowano: 16.09.2020 15:20 Autor: Karolina Szypelt (k.szypelt@gdynia.pl)\nEdukacja ekologiczna - jesteśmy na tak!


Getafe - Real Madryt i NBA Saturday - hity weekendu w CANAL+\nJuż w sobotę Getafe zagra z Realem Madryt. Piłkarze "Azulones" przy korzystnym układzie wyników, mają szansę awansować na miejsce premiowane występami w Lidze Mistrzów.\nPo świątecznej przerwie, do gry wraca liga hiszpańska. Na przedmieściach stolicy Hiszpanii Getafe zmierzy się z Realem Madryt. Gospodarze zajmują piątą lokatę w tabeli i jeśli pokonają "Los Blancos", a Real Sociedad straci punkty w meczu z Villarreal - awansują na miejsce premiowane udziałem w Lidze Mistrzów. Jednak "Królewscy" tanio skóry nie sprzedadzą, są wiceliderem, tracą do Barcelony dwa oczka, i liczą na to, że w Derbach Katalonii Espanyol sprawi niespodziankę. Transmisja 4 stycznia o godzinie 15:55 w CANAL+ SPORT i CANAL+ 4K.\nCiekawie zapowiada się również starcie na Wanda Metropolitano, Atletico zagra z Levante. Podopieczni Diego Simeone, dysponujący najlepszą defensywą w LaLiga (w 18 meczach stracili zaledwie 11 goli), nie przegrali trzech kolejnych spotkań i będą chcieli kontynuować tę passę. Tym bardziej że w ligowej stawce, po piętach depczą im drużyny Realu Sociedad i Getafe. Początek transmisji 4 stycznia o godzinie 18:25 w CANAL+ SPORT.\nW niedzielę 5 stycznia na kanałach sportowych platformy CANAL+ transmitowane będą mecze: Real Sociedad - Villarreal, Deportivo Alaves - Betis Sevilla oraz Celta Vigo - Osasuna Pampeluna.\nGetafe - Real Madryt, 15:55, CANAL+ SPORT i CANAL+ 4K\nAtletico Madryt - Levante, 18:25, CANAL+ SPORT\nReal Sociedad - Villarreal, 13:55, CANAL+ SPORT\nDeportivo Alaves - Betis Sevilla, 15:55, CANAL+ SPORT\nCelta Vigo - Osasuna Pampeluna, 20:55, CANAL+ SPORT i nSPORT+\nW sobotę, zajmujące 4. miejsce w konferencji zachodniej Houston Rockets zmierzy się z ekipą Philadelphii 76ers. Goście z Pensylwanii przegrali trzy mecze z rzędu, choć w dwóch z nich - z Miami Heat i Orlando Magic - polegli nieznacznie, bo zaledwie jednym punktem. Czy uda im się przełamać? Transmisja meczu o godzinie 02:00 w CANAL+ SPORT.\nTego samego dnia, w ramach cyklu "NBA Saturday", platforma CANAL+ pokaże starcie Los Angeles Clippers z Memphis Grizzlies. Faworytem spotkania są gospodarze z "Miasta Aniołów", ale obie drużyny grają w kratkę. W ostatnich pięciu meczach uzyskały ten sam bilans, trzykrotnie wygrywając i dwa razy uznając wyższość rywali. Transmisja w CANAL+ SPORT o godzinie 21:30.\nHouston Rockets - Philadelphia 76ers, 02:00, CANAL+ SPORT\nLos Angeles Clippers - Memphis Grizzlies, 21:30, CANAL+ SPORT


Jak dlugo tu jestescie?i w koncu sie udalo?:) - Starając się - ogólne - strona 4 - Forum OvuFriend\nWysłany: 1 grudnia 2013, 20:04\nUdało się dzisiaj, udało się\nzółwik, mika1987, Karolcia23369, Macierzanka:), Gosiacu, sylwia1985, Reverie lubią tę wiadomość\nUdało się dzisiaj, udało się :D\nWysłany: 1 grudnia 2013, 20:23\nNiebieska, Leine lubią tę wiadomość\nWysłany: 2 grudnia 2013, 14:54\nNa Ovu jestem chyba od połowy sierpnia. We wrześniu, czyli pierwszym cyklu z mierzeniem temperatury udało mi się zajść w ciążę, niestety ciąża obumarła i 20 listopada miałam zabieg. Teraz znów mierzę temperaturę, żeby zobaczyć, kiedy wszystko wróci do normy. A ponownie starać się mamy zamiar od marca.\nWysłany: 2 grudnia 2013, 17:26\na ja tu siedzę od czerwca. Widziałam już dwie kreseczki, ale fasolka nie została ze mną długo...\nOgólnie rozpoczęłam teraz 12 cykl starań i naprawdę mam już dość czekania.\na ja tu siedzę od czerwca. Widziałam już dwie kreseczki, ale fasolka nie została ze mną długo... Ogólnie rozpoczęłam teraz 12 cykl starań i naprawdę mam już dość czekania.\nWszystkim powodzonka zycze:)\nWysłany: 2 grudnia 2013, 17:50\nja jestem na owu od września i jeszcze nie zobaczyłam upragnionych dwóch kreseczek...\nja na ovu jestem od konca wrzesnia a udało mi sie w 2 cyklu\nja na ovu jestem od konca wrzesnia a udało mi sie w 2 cyklu :D\nWysłany: 2 grudnia 2013, 17:56\nto mój pierwszy cykl z ovf\nWysłany: 2 grudnia 2013, 19:40\nTo mój drugi cykl z ovu, coś słabo mi idzie-tempka jakaś dziwna, nie chce się poddać bo to moje pragnienie...\nWysłany: 3 grudnia 2013, 18:52\nmam fatalny dzien...dol...dol..dol... (\nmam fatalny dzien...dol...dol..dol...:((\nWysłany: 5 grudnia 2013, 22:47\nzaczynamy się starać trzeci cykl, a tutaj zaczęłam teraz od tego cyklu. Oby tym razem się udało.\nWysłany: 6 grudnia 2013, 11:25\nNa Ovu jestem od połowy sierpnia. Już we wrześniu, czyli w pierwszym cyklu z mierzeniem tempki udało mi sie zajść w ciążę. Niestety 20 listopada miałam zabieg, bo ciąża obumarła. Teraz czekamy na kolejne starania, ale tempkę mierzę znów, żeby sprawdzić, czy wszystko wraca do normy i czy mam owulację. Mam nadzieję, że wiosną znów się uda i będzie wszystko dobrze.\nWysłany: 6 grudnia 2013, 12:01\nZ ovu staram się już 12 cykl tzn. jestem tu od początku stycznia 2013. I mimo, tego że jest tu wiele świetnych dziewczyn to chętnie przeniosłabym się już na forum ciążowe\nDobrze mieć w Was wsparcie\nZ ovu staram się już 12 cykl tzn. jestem tu od początku stycznia 2013. I mimo, tego że jest tu wiele świetnych dziewczyn to chętnie przeniosłabym się już na forum ciążowe :) Dobrze mieć w Was wsparcie :)\nWysłany: 6 grudnia 2013, 12:46\nu mnie udało się po 11 m-c starań w tym w 9 m-cu poronienie a z ovu jakieś 4 lub 5 m-cy\nWysłany: 6 grudnia 2013, 13:11\nWitajcie jestem tu od wczoraj wiec będzie to mój pierwszy cykl starań z ovu a ogólnie to od 5 miesięcy bezskutecznie\nWysłany: 29 grudnia 2013, 03:20\nNa ovu to moj 10 cykl, a w sumie 37 i w tym czasie zadnych II kreseczek....\nNa ovu to moj 10 cykl, a w sumie 37 i w tym czasie zadnych II kreseczek.... :(\nWysłany: 6 stycznia 2014, 18:25\nNa ovu jestem od 1 maja, ale starania zaczęliśmy miesiąc później. W sumie po drodze wypadł jeden cykl, bo mąż wyjechał w delegację, ale bez niego obecnie mamy 8 miesiąc starań.\nW grudniu byłam prawie pewna, że się uda. Wydawało się,że to będzie TEN cykl i później wielkie rozczarowanie.. Wtedy postanowiłam nie mierzyć temp. to za bardzo mnie nakręca. Jak mierzę, to cały czas ją analizuję i próbuję dopatrzyć się jakichś cudów w niej. Bez sensu. Teraz jest lepiej, bo nie kontroluję tak wszystkiego.. znaczy było lepiej.. bo wczoraj dowiedziałam się, że szwagierka zaszła w ciążę w grudniu.. to jakis 4-5 tydzień. gratuluję jej z całego serca, ale zmiotła mnie ta informacja totalnie. I teraz znów nie myślę o niczym innym.. jest ciężko. Tym bardziej, że tak jak piszecie - wszyscy w koło zachodzą. W ciągu ostatniego TYLKO miesiąca dowiedziałam się o 4 świeżych ciążach. No cóż.. a my czekamy..\nNa ovu jestem od 1 maja, ale starania zaczęliśmy miesiąc później. W sumie po drodze wypadł jeden cykl, bo mąż wyjechał w delegację, ale bez niego obecnie mamy 8 miesiąc starań. W grudniu byłam prawie pewna, że się uda. Wydawało się,że to będzie TEN cykl i później wielkie rozczarowanie.. Wtedy postanowiłam nie mierzyć temp. to za bardzo mnie nakręca. Jak mierzę, to cały czas ją analizuję i próbuję dopatrzyć się jakichś cudów w niej. Bez sensu. Teraz jest lepiej, bo nie kontroluję tak wszystkiego.. znaczy było lepiej.. bo wczoraj dowiedziałam się, że szwagierka zaszła w ciążę w grudniu.. to jakis 4-5 tydzień. gratuluję jej z całego serca, ale zmiotła mnie ta informacja totalnie. I teraz znów nie myślę o niczym innym.. jest ciężko. Tym bardziej, że tak jak piszecie - wszyscy w koło zachodzą. W ciągu ostatniego TYLKO miesiąca dowiedziałam się o 4 świeżych ciążach. No cóż.. a my czekamy..\nWysłany: 6 stycznia 2014, 18:49\nZa nami już 14 cykli...Teraz leci 15 cykl i pierwszy z OvuF...zobaczymy\nZa nami już 14 cykli...Teraz leci 15 cykl i pierwszy z OvuF...zobaczymy :)\nJa dziś zaczęłam ósmy cykl- trzeci z Ovu\nJa dziś zaczęłam ósmy cykl- trzeci z Ovu :)


Konkurs na "Koncepcję serialu telewizyjnego" w Konkursy zakończone\nReklama na e-Konkursy.info 23.07.19 21:44:23\nKonkurs trwa od: 31.12.2018 do: 01.02.2019\nOpublikowano: 03.01.2019 11:27\nKonkurs jest podzielony na dwa etapy – kwalifikacyjny i finałowy.\nPierwszy etap jest całkowicie anonimowy i polega na:\nopisaniu założeń koncepcji serialu (3 zdania)\nopisaniu bohaterów (500 znaków ze spacjami)\nopisaniu zarysu odcinka pilotowego oraz zarysu pierwszego sezonu (po 1800 znaków ze spacjami)\nstworzeniu trzech scen dialogowych.\nProjekty wybrane do drugiego etapu zostaną ogłoszone publicznie, a autorzy przystąpią do rozpisywania szczegółów swoich koncepcji oraz pisania scenariuszy pilotowych odcinków seriali. Drugi etap ma charakter jawny.\nNagrodą Główną w konkursie jest honorarium w wysokości 20.000 złotych oraz perspektywa realizacji projektu (podpisanie umowy zakupu projektu przez Organizatora). Nagrodę funduje Fundacja Edukacji i Sztuki Filmowej Macieja Ślesickiego i Bogusława Lindy LATERNA MAGICA.\nAby przystąpić do konkursu należy przygotować koncepcję serialu telewizyjnego według opracowanego przez organizatorów szablonu oraz wypełnić formularz zgłoszeniowy.\nWażne jest, by dokładnie zastosować się do podanych w dokumentach ograniczeń na temat ilości znaków przypadających na określone pola.\nKoncepcję serialu telewizyjnego sporządzoną na przygotowanym przez Organizatorów szablonie wraz z dokładnie wypełnionym formularzem zgłoszeniowym należy przesłać listem poleconym lub dostarczyć osobiście w czterech wydrukowanych egzemplarzach w nieprzekraczalnym terminie do dnia 1 lutego 2019 roku, godz. 15:00 na adres:\nz dopiskiem: „Script Fiesta KONKURS 2019 - SERIAL”\nlub dostarczyć osobiście do biura festiwalu (mieszczącego się w pawilonie obok wejścia do budynku Warszawskiej Szkoły Filmowej przy ulicy Gen. Zajączka 7)\nDecyduje czas DOTARCIA pracy do biura festiwalu. Prace, które dotrą do biura po godzinie 15:00, 1 lutego 2019, nie będą zakwalifikowane do konkursu.\nKonkurs na "Scenariusz etiudy (do 30 minut)" - wygraj 5 000 zł!\nAby wziąć udział w konkursie na scenariusz filmu krótkometrażowego (do 30 minut) należy złożyć pakiet, w którego skład wchodzą:\nokładka, na której powinny się znaleźć: tytuł, autor, gatunek, logline,\nstreszczenie fabuły (do 1800 znaków)\nKonkurs nie jest anonimowy. Nagroda główna: 5 000 złotych.\nKonkurs na scenariusz filmu krótkometrażowego jest jednoetapowy. Aby przystąpić do konkursu należy wypełnić dwa załączone poniżej formularze.\nPakiet wraz z formularzem osobowym wypełnionym na przygotowanym przez Organizatorów szablonie należy przesłać listem poleconym lub dostarczyć osobiście w czterech wydrukowanych egzemplarzach w nieprzekraczalnym terminie do dnia 1 lutego 2019, godz. 15:00 na adres:\nWarszawska Szkoła Filmowa, Generała Zajączka 7, 01-518 Warszawa\nz dopiskiem: „Script Fiesta KONKURS 2019 - ETIUDA”\nDecyduje czas DOTARCIA pracy do biura festiwalu. Prace, które dotrą do biura po godzinie 15:00, 1 lutego 2019 roku, nie będą zakwalifikowane do konkursu.\nKonkurs na "Scenariusz gry komputerowej" - wygraj 5 000 zł!\nAby wziąć udział w konkursie na scenariusz gry komputerowej należy złożyć pakiet, w którego skład wchodzą:\nscenariusz na przygotowanym przez nas szablonie wraz z opisanymi w nim załącznikami\nPakiet wraz z formularzem osobowym wypełnionym na przygotowanym przez Organizatorów szablonie należy przesłać listem poleconym lub dostarczyć osobiście w czterech wydrukowanych egzemplarzach w nieprzekraczalnym terminie do dnia 20 lutego 2019, godz. 15:00 na adres:\nz dopiskiem: „Script Fiesta KONKURS 2019 - GRA”\nDecyduje czas DOTARCIA pracy do biura festiwalu. Prace, które dotrą do biura po godzinie 15:00, 20 lutego 2019 roku, nie będą zakwalifikowane do konkursu.\nszkolafilmowa script-fiesta-2019 koncepcja serialu telewizyjnego


Dane nie pomagają złotemu - Komentarze - Kantoria.com\n» Dane nie pomagają złotemu\nWczorajsze dane z Polski dotyczące\nprodukcji przemysłowej okazały się słabsze od prognoz. To\npodtrzymuje tendencję osłabienia złotego, które widoczne jest od\nśrody. Dziś natomiast czekają nas kolejne publikacje w kalendarzu\nKurs amerykańskiego dolara w relacji do złotego utrzymał się na nowych szczytach wywołanych przy odbiciu od wsparcie w środę.\nObecna sytuacja na wykresie wskazuje na dosyć wysokie prawdopodobieństwo utrzymania się tendencji wzrostowej co powinno doprowadzić kurs USD/PLN w rejon oporu na poziomie 3,1500. Razem ze opisywanym wsparciem utworzona jest konsolidacja z której trwałe wybicie może wskazać dalszy kierunek notowań.\nKilkukrotne próby wybicia górnego ograniczenia wyrysowanego kanału wzrostowego, zakończone zostały ostatecznie niepowodzeniem, co doprowadziło do ponownej aktywności po stronie podaży.\nKurs EUR/PLN zanotował w efekcie spadek poniżej 4,1900, gdzie przetestowana została dolna cześć wspomnianego kanału. Jak na razie widoczne jest bezproblemowe ograniczone odbicie, co może wskazywać na stałe zainteresowanie popytu. Nie mniej jednak bliskość tego wsparcia może stwarzać pewne ryzyko jego wybicia, dlatego też zejście poniżej poziomu 4,1868 może zostać potraktowane jak sygnał do dalszych spadków.\nZapoznaj się z wykresem analitycznym:\nCzwartkowa sesja na rynku eurodolara upłynęła pod kątem realizacji ruchu korekcyjnego, którego zasięg wynosi na ten moment około 70 pipsów licząc od ostatniego minimum.\nJak widać na załączonym wykresie kurs EUR/USD zatrzymał się przy zakresie 38,2% Fibonacciego. Jeżeli zwyżka będzie nadal kontynuowana to kolejne ograniczenie znajduje się przy poziomie 1,3500.\nW przypadku pary CHF/PLN, w ostatnich godzinach doszło do gwałtowniejszego cofnięcia kursu, co spowodowało zejście w rejon 3,4000.\nPoziom ten jak na razie pozostaje bezpieczny, co wynika po części z utrzymanego wsparcia, które pełni wyrysowana linia wzrostowa. Dopiero potwierdzenie jej wybicia mogłoby stanowić poważny problem dla popytu, sygnalizujący możliwość dalszych spadków w kierunku 3,39500.\nNa rynku pary walutowej GBP/PLN wciąż trwa ruch wzrostowy, który łącznie sięgnął ponad 700 pipsów.\nZ punktu widzenia analizy technicznej daje to bardzo dobrą podstawę do budowania dalszych wzrostów w najbliższych dniach. Potwierdzeniem dla takiego scenariusza powinno być teraz trwałe przebicie najbliższych szczytów zlokalizowanych w okolicach poziomu 5,0450. Bariera ta stanowi kluczowy element techniczny na wykresie.\nEUR spadek 4.5548 4.5908\nUSD wzrost 3.8166 3.8526\nCHF spadek 4.1135 4.1393\nGBP wzrost 5.2829 5.3279\nNOK wzrost 0.4359 0.4542\nSEK bez zmian 0.4404 0.4586\nDKK bez zmian 0.6062 0.6251\nCZK wzrost 0.1645 0.1829\nTRY bez zmian 0.5046 0.5184\nBGN spadek 2.3288 2.3498\nAUD bez zmian 2.9277 2.9547\nNZD spadek 2.7234 2.7494\nCAD spadek 3.0080 3.0350


DeathSpank - Gry PC - POLTERGEIST\nData premiery (Polska): 26 października 2010\nWymagania sprzętowe: Pentium IV 1,7 GHz, 1 GB RAM, karta grafiki 256 MB (GeForce 6800 lub lepsza), 2 GB HDD, Windows XP/Vista/7\nStrona WWW: www.deathspank.com\nSugerowana cena wydawcy: 12,99€\nDeathSpank to gra pełna humorystycznych elementów. Za całym pomysłem stoi Ron Gilbert, który ma już na swoim koncie między innymi Maniac Mansion oraz pierwsze części Monkey Island. Wraz ze studiem Hothead Games stworzyli mieszankę przygodówki, gry akcji oraz RPG.\nBohaterem jest osobnik chcący zostać walecznym rycerzem - postawił sobie za cel zwalczanie zła. Dopomóc mu w niestrudzonej walce miałby magiczny i tajemniczy artefakt, który będzie musiał odnaleźć.\nSpodziewać się można rozwoju postaci, zabawnych zadań głównych oraz pobocznych, szerokiego asortymentu uzbrojenia i magicznych eliksirów czy baśniowych stworów. A wszystko to ukazane w specyficznej perspektywie.\nSzczególnie zachwyca oprawa, która jest połączeniem elementów 2D i trójwymiarowego silnika graficznego. Rozgrywkę umili także przyjemna melodia wydobywająca się z głośników oraz zabawne dialogi świetnie wykreowanych postaci.\n» DeathSpank Launch Trailer\n» DeathSpank - Accolades Trailer\n» DeathSpank Hero Trailer


Strefy erogenne kobiety - sprawa indywidualna! Wstronekobiet.pl\nTags: porady, seks, seks w domu, strefy erogenne kobiety, związek\nEmilia 28 czerwca 2018\nMapa? To może być zwodnicze\nZa flagowe strefy erogenne kobiety uznaje się: wewnętrzną stronę ud, stopy, wewnętrzną stronę dłoni, ramiona, uszy, szyję, kark, brodawki piersi, brzuch, pośladki. Ponoć od nich warto zaczynać przed dobraniem się do miejsc intymnych. Słyszałam jednak głosy, że całe ciało kobiety jest strefą erogenną, tylko trzeba wiedzieć, jak się o nie odpowiednio zatroszczyć. I wiecie co? Z mojej perspektywy wygląda to inaczej.\nNo bo weźmy na przykład stopy. Zdaję sobie sprawę, że niektórych to kręci, ale gdyby Nadia pieściła moje, to prawdopodobnie rozkwasiłabym jej nos silnym kopnięciem, bo mam tam niewiarygodne łaskotki (co moja kochająca dziewczyna często wykorzystuje jako narzędzie tortur, a nie przyjemności). Natomiast gdy dotyka mnie językiem za uchem albo przejeżdża palcami po wewnętrznej stronie ud czy po tyłku, to doprowadza mnie do skraju szaleństwa. Ona zaś fantastycznie reaguje na smyranie paznokciami po rękach, ramionach i łopatkach, za to dotykanie jej za uszami szybko ją nudzi. Generalnie więc – moim zdaniem nie ma czegoś takiego, jak mapa stref erogennych kobiety. Są opcje, które podobają się większości pań, ale powinny stanowić zaproszenie do poznawania ciała partnerki, a nie listę do odhaczenia podczas gry wstępnej.\nOkej. Sprawdzasz. Dotykasz jej i całujesz ją po szyi, uszach, karku i tak dalej, coraz niżej. Fajnie. Ale skąd wiedzieć, że to na pewno ją podnieca? Oczywiście, wszystkiego dowiadujesz się, gdy już pakujesz palce lub język między jej nogi. Ale nie chodzi przecież o to, by celować na ślepo, a potem mieć niespodziankę. Musisz uważnie obserwować jej reakcje. I – uwaga! – nie wystarczy, że ma przyspieszony oddech i drży. Być może jest ogólnie podniecona dotykiem albo tym, co zrobiłaś pięć sekund temu. Ba! Jeśli chodzi o strefy erogenne kobiety, to bardzo cienka granica jest między pobudzaniem seksualnym a… łaskotaniem. O ile ja potrafię roznieść pół świata, machając rękami i nogami oraz krzycząc, gdy ktoś mnie łaskocze, to na przykład u Nadii działa to inaczej. Przyznam, że na początku nie zawsze byłam pewna, czy dostaje pierdolca z powodu przyjemności czy zwyczajnie ją łaskoczę. Potem zaczęła mi to komunikować i mówić: “nie łaskocz”. Przyznam, że to znacznie ułatwiło sprawę na początku naszych seksualnych zbliżeń. Dlatego – jak w każdej zresztą kwestii – polecam rozmawiać, a przynajmniej komunikować sobie pewne rzeczy “w trakcie”. Więcej przykrości sprawisz partnerce, ignorując ją albo udając, że coś ci się podoba, niż mówiąc: “idź w inną stronę”. Jakkolwiek jest to czasami trudne, to polecam – dla dobra zarówno seksu, jak i związku.\nJak szukać stref erogennych swojej partnerki?\nWedług mnie – całowanie. Dużo całowania. Jak to się ma do szukania stref erogennych kobiety? Cóż, nie wystarczy zlokalizowanie miejsca – trzeba jeszcze wiedzieć, w jaki sposób go dotykać. A całowanie się daje możliwość bezpiecznego wybadania gruntu. Czy lubi pocałunki francuskie? Subtelne? A może chwytanie jej warg zębami jako coś “mocniejszego”? Ustalenie tych preferencji może sporo powiedzieć o tym, jak powinnaś się z nią obchodzić. Poza tym całowanie się jako zaproszenie do gry wstępnej może pobudzić strefy erogenne na całym ciele. Usta drugiej kobiety potrafią być cholernie podniecające. Więc… nie jedzcie nic, co potem pachniałoby zbyt intensywnie i całujcie się długo.\nTwarz i uszy\nPóźniej ustami oraz opuszkami palców warto przejść do reszty jej twarzy. Ja na przykład bardzo lubię czuć na policzkach ciepły oddech i lekkie muśnięcia warg Nadii. Następnie warto przejść do uszu. Jak wspomniałam, w naszym związku jara to bardziej mnie niż moją dziewczynę, więc nie jest powiedziane, że zadziała to na każdą panią. Ale warto spróbować. Nie bój się całować i lizać płatków uszu oraz skóry za nimi – samo oddychanie tam może spowodować, że twoja partnerka będzie mieć dreszcze. Ale ostrożnie! Wyczuj moment, w którym ją to znudzi. Nie pozostawaj tam dłużej niż dwie minuty, usatysfakcjonowana tym, że w pierwszej sekundzie ona jęknęła z rozkoszy. W ogóle często popełnianym i ogromnym błędem jest natarczywe pozostawanie czy nawet wzmacnianie dotyku tam, gdzie zauważamy silniejsze reakcje. To się zwyczajnie nudzi. Od chwil całkowitej rozkoszy możesz spaść do momentu, w którym będzie jej nawet nieprzyjemnie. Dlatego nie przesadzaj i bądź uważna.\nKolejnymi “strategicznymi” miejscami wartymi zbadania są kark oraz szyja. Tutaj używaj głównie ust – delikatne pocałunki czy lizanie pozwolą ci dowiedzieć się, na ile te miejsca działają na twoją partnerkę. Opuszki palców czy paznokcie nie przyniosą raczej w tym przypadku jakiegoś super efektu. Pamiętaj też, aby (przynajmniej na początku) badać te strefy erogenne kobiety bardzo powoli.\nNastępny przystanek: piersi. Wbrew temu, co mogłoby się wydawać, pieszczenie ich nie jest ulubioną rzeczą każdej kobiety. Ale warto spróbować, bo jeśli okaże się, że twoja partnerka uwielbia drażnienie sutków albo masowanie całych piersi, to będzie fantastyczny sposób na sprawienie, aby ona zrobiła się mokra i jeszcze bardziej spragniona.\nPamiętaj, że piersi, a szczególnie sutki, są naprawdę wrażliwymi obszarami. Nie zaczynaj więc od mocnych czy agresywnych ruchów. Niezależnie od tego, czy będziesz badać swoją kobietę palcami, czy językiem – bądź na początku delikatna.\nWspomniana cienka granica między podnieceniem seksualnym a łaskotkami przebiega zdecydowanie wzdłuż brzucha. Bądź więc uważna! Pamiętaj też, że brzuch to jedno z miejsc, przez które najwięcej kobiet ma kompleksy. Jeżeli twoja partnerka jest jedną z nich, to wiedz, że może być zestresowana dotykiem. Wówczas warto zwyczajnie porozmawiać i dowiedzieć się, czy całowanie / głaskanie brzucha sprawia jej przyjemność, czy może stres i skrępowanie są zbyt duże. Zapewniaj ją, że lubisz jej ciało i dostarczanie mu rozkoszy, jeżeli faktycznie będzie zdenerwowana.\nStąd już niedaleko do waginy, dlatego jest to bardzo wrażliwe miejsce. Wydaje mi się, że każda z pań lubi, kiedy jest tam głaskana albo całowana. Jeśli chodzi o strefy erogenne kobiety, to wewnętrzna strona ud jest jedną z najważniejszych i wymagających delikatności. Ponadto, nawet jeśli chcesz się ze swoją partnerką podroczyć, nie przeciągaj tego w nieskończoność. To miejsce zadziała, jeśli potraktujesz je jako: “szykuj się, za chwilę się do ciebie dobiorę”.\nNiezależnie od tego, czy jesteście w związku, czy “friends with benefits” – rozmawiajcie. Serio. Obserwacja jej reakcji na dotykanie w poszczególnych miejscach powie ci dużo, ale na pewno nie wszystko. Nie bój się więc pytać i słuchaj, co ona ma do powiedzenia.


Ciepło nawet w mróz | Ekobudowanie\nNowoczesne instalacje /\nCiepło nawet w mróz\nEnergię do ogrzewania domu można pozyskiwać także z dostępnego za darmo powietrza. Wykorzystują ją powietrzne pompy ciepła, na które decyduje się coraz więcej inwestorów.\nPompy ciepła wykorzystujące powietrze zewnętrzne w ostatnich latach bardzo zyskały na popularności. Bo są coraz lepsze, a ich ceny spadły. Ogromnym atutem jest także łatwość ich instalacji.\nZ powietrza do wody\nNa polskim rynku powietrzne pompy ciepła to przede wszystkim urządzenia typu powietrze/woda. Znaczy to, że odbierają energię z powietrza i przekazują ją do wody krążącej w instalacji grzewczej lub ciepłej wody użytkowej (c.w.u.).\nZwykle pompa ogrzewająca budynek przygotowuje również wodę użytkową. Pompy tylko do c.w.u. to zaś osobna grupa niewielkich urządzeń o małej mocy grzewczej (najczęściej 1–2 kW), w większości przypadków zblokowanych z zasobnikiem wody. Mogą one pobierać ciepło z powietrza zewnętrznego lub wewnętrznego. Przy tym dominują modele, które są w stanie pracować wyłącznie przy dodatniej temperaturze powietrza, ewentualnie przy kilku stopniach mrozu. Z tych względów pompy ciepła przeznaczone tylko do c.w.u. są traktowane przede wszystkim jako konkurencja dla kolektorów słonecznych.\nDla niektórych osób bardzo interesujące mogą być również specjalne pompy służące do podgrzewania wody basenowej. Są one tanie w eksploatacji i niedrogie w zakupie. Jednak mogą pracować tylko przy dodatniej temperaturze i są rzeczywiście efektywne, gdy na zewnątrz powietrze ma kilkanaście stopni.\nNiezbyt popularną, dopiero przebijającą się na nasz rynek grupą urządzeń są pompy działające w systemie powietrze/powietrze. Znaczy to, że zamiast z typową, wodną instalacją grzewczą, pompa współpracuje z nadmuchującymi ciepłe powietrze jednostkami wewnętrznymi, podobnymi do tych w klimatyzatorach.\nI nie są to znane od lat na rynku klimatyzatory z funkcją grzania, lecz pełnoprawne pompy ciepła, które są w stanie samodzielnie ogrzać budynek. Taki układ sprawdza się jednak najlepiej przy małym zapotrzebowaniu na ciepło i gdy wykorzystujemy instalację także do chłodzenia.\nW polskich warunkach klimatycznych ogrzewanie to najbardziej energochłonna i najkosztowniejsza eksploatacyjnie spośród domowych instalacji. Zastosowanie pomp ciepła przedstawia się najczęściej jako sposób na obniżenie kosztów ogrzewania, ale jest to tylko jeden aspekt sprawy. Dla wielu osób równie ważne będzie to, że c.o. z pompą może działać w pełni automatycznie, bez żadnych uciążliwych czynności po stronie użytkownika.\nWłaściwie jego aktywność ogranicza się do wybrania, jaka ma być temperatura w domu. To istotna przewaga względem bardzo popularnych w naszym kraju kotłów na paliwa stałe, które nawet w najnowocześniejszej wersji z zasobnikiem paliwa i zaawansowaną automatyką, wymagają jednak noszenia opału i regularnego czyszczenia. Dlatego budujący dom często traktują pompę ciepła jako alternatywę dla bezobsługowych kotłów gazowych, dostępną tam, gdzie sieć gazowa nie sięga.\nWbrew pozorom, powietrzne pompy ciepła mogą pozyskiwać ciepło z powietrza nawet przy ujemnej temperaturze.\nPompy powietrzne, w porównaniu z wykorzystującymi ciepło zawarte w gruncie lub wodzie gruntowej, dysponują bardzo istotnym atutem. Mianowicie ich zastosowania nie ograniczają warunki panujące na działce. Nie ma znaczenia jej wielkość ani rodzaj gruntu. Co zaś bardzo ważne dla tych, którzy mają już zagospodarowaną posesję (np. tylko remontujących dom), nie potrzeba żadnych prac ziemnych, mówiąc kolokwialnie rozkopywania otoczenia. Da się więc je zastosować praktycznie wszędzie.\nWykorzystanie powietrza jako źródła ciepła ma też swoje niekorzystne konsekwencje, czego powinniśmy być świadomi, zanim zdecydujemy się na zakup. Przede wszystkim temperatura powietrza jest bardzo zmienna, a przy tym najniższa właśnie wtedy, gdy instalacja grzewcza musi dostarczyć najwięcej ciepła. Najkrócej mówiąc, moc cieplna pompy spada wraz z obniżaniem się temperatury powietrza zewnętrznego. Spada też sprawność urządzenia wyrażona współczynnikiem COP.\nDla użytkownika oznacza to tyle, że uzyskanie 1 kWh ciepła w niższej temperaturze kosztuje po prostu drożej. Są, co prawda, pompy utrzymujące stałą moc grzewczą nawet do -15 czy -20°C, jednak ich sprawność i tak wówczas spada. Zapewnienia niektórych sprzedawców, że pompa grzeje tak samo, pomimo spadku temperatury, są więc nie całkiem prawdziwe.\nGrzeje wprawdzie z tą samą mocą, ale zużywając wyraźnie więcej prądu. Zresztą są to de facto urządzenia o większej mocy, którą można regulować w szerokim zakresie – z tzw. sprężarkami inwerterowymi. W wyższej temperaturze automatyka sterująca ogranicza moc grzewczą do zadanej wartości.\nWiele osób zastanawia się przy tym, czy pompa wykorzystująca powietrze zewnętrzne jest w stanie samodzielnie ogrzać dom przy mrozach sięgających -20°C. Z tego zwykle wynika również obawa przed zastosowaniem powietrznych pomp ciepła.\nOdpowiedź w sumie jest prosta – wszystko zależy od tego, jaka to będzie pompa. Otóż poszczególne modele mają bardzo różną charakterystykę i jedne radzą sobie lepiej, inne zaś zdecydowanie gorzej w niskiej temperaturze. Dlatego trzeba dokładnie sprawdzać dane techniczne, najlepiej konsultując się jeszcze ze specjalistą. Amator może na niektóre rzeczy nie zwrócić uwagi, dla osoby doświadczonej, zaś sam fakt, że pewnych danych brakuje w dokumentacji (producent najwyraźniej nie chce się nimi chwalić), może być ważnym sygnałem ostrzegawczym.\nGeneralnie, nie wolno poprzestać na odczytaniu jednej wartości mocy grzewczej pompy z prospektu. Co z tego, że będzie ona wynosić np. 10 kW, jeżeli wyznaczono ją dla temperatury +7°C (jedna z wartości dopuszczonych przez normy), jeżeli przy -15°C będzie o połowę niższa, albo nawet urządzenie nie będzie mogło w tych warunkach działać?\nDlatego szanujący się producenci udostępniają tabele lub wykresy, pokazujące zależność pomiędzy mocą i sprawnością pompy (wyrażoną współczynnikiem COP) oraz temperaturą zewnętrzną w całym dopuszczalnym zakresie. Brak tych danych jest poważnym sygnałem ostrzegawczym.\nPo stronie górnego źródła\nDużą zaletą powietrznych pomp ciepła jest to, że nie zajmują wiele miejsca w domu i nie wymagają ingerencji w działkę.\nJeżeli pompa ogrzewa budynek, bardzo ważna jest nie tylko charakterystyka jej samej i temperatura powietrza zewnętrznego, ale również to jak zbudowana jest instalacja grzewcza w domu. Czyli, używając branżowego żargonu, po stronie źródła górnego. Otóż rozróżniamy tzw. źródło dolne, z którego pompa czerpie ciepło (w tym przypadku powietrze), oraz źródło górne, do którego to ciepło oddaje. Źródłem górnym mogą być grzejniki ścienne, ogrzewanie płaszczyznowe (podłogowe, sufitowe, ścienne) albo jednostki wewnętrzne zapewniające nadmuch ciepłego powietrza.\nZ zasady w instalacjach z pompami ciepła (nie tylko powietrznymi) pierwszym wyborem powinno być ogrzewanie płaszczyznowe. Powierzchnia podłogi jest wielokrotnie większa niż jakiegokolwiek tradycyjnego grzejnika, co w wymianie ciepła rekompensuje jej niską temperaturę.\nGrzejnik zaś może mieć rozsądną wielkość tylko pod warunkiem, że jego temperatura będzie wysoka, dzięki czemu będzie oddawał dużo ciepła do pomieszczenia. Teoretycznie można zasilać grzejniki ścienne wodą o tej samej temperaturze, co instalację podłogową, jednak to rozwiązanie sprawdzające się, gdy źródłem ciepła jest gazowy kocioł kondensacyjny.\nWówczas wystarczające jest obniżenie temperatury zasilania do 55°C, ale dla pompy to i tak zbyt dużo. Pożądana jest raczej temperatura zasilania poniżej 40°C. A im niższa, tym lepiej dla ekonomiczności pracy układu. Jednak takie obniżanie temperatury spowoduje, że powierzchnia grzejników będzie musiała być bardzo duża, co oznacza wysoki koszt ich zakupu oraz raczej wątpliwy efekt estetyczny.\nJeżeli parametry pracy grzejnika zmienimy z dobrych dla kotła kondensacyjnego 55/45/20°C (woda na zasilaniu/na powrocie/temperatura w pomieszczeniu) do dopuszczalnych dla pompy 40/35/20°C, to wówczas moc typowego grzejnika płytowego spadnie dwukrotnie. Żeby więc grzał równie skutecznie, musiałby być dwa razy większy. Dlatego w nowych domach z pompami ciepła zdecydowanie dominuje ogrzewanie płaszczyznowe. W budynkach, gdzie takie rozwiązanie nie wchodzi w grę (np. remontowanych), pozostają dwa warianty.\nMożna założyć specjalne grzejniki z cichymi wentylatorami wymuszającymi intensywniejszy ruch powietrza, a więc i lepszą wymianę ciepła. Najczęściej to tzw. klimakonwektory, które można wykorzystać także do chłodzenia.\nEwentualnie można zdecydować się na tzw. system biwalentny, czyli z pompą ciepła oraz drugim, konwencjonalnym źródłem ciepła (kocioł, kominek). Włącza się ono tylko wówczas, gdy – ze względu na bardzo niską temperaturę zewnętrzną – pompa ciepła jest niewystarczająco wydolna lub jej działanie staje się nieekonomiczne.\nW przypadku kotła jest to zwykle tzw. układ alternatywny – pracuje albo pompa, albo kocioł. Natomiast gdy wspomaganiem ma być kominek z DGP (dystrybucją gorącego powietrza), oba urządzenia mogą pracować równocześnie (równolegle), a ich moce cieplne się sumują.\nSwoistym odwróceniem takiego układu jest wykorzystanie pompy typu powietrze/powietrze i zasilanie grzejników przez kocioł. Trzeba przy tym zaznaczyć, że pompa ciepła z nadmuchowymi jednostkami wewnętrznymi to jednak coś jakościowo innego, niż znane od lat klimatyzatory z funkcją grzania.\nTe ostatnie są zasadniczo urządzeniami do chłodzenia, zaś ogrzewanie to dodatek i często nie są w stanie w ogóle pracować przy większym mrozie (nie mają układu rozmrażania parownika w jednostce zewnętrznej). Natomiast pompa ciepła, chociaż może mieć również funkcję chłodzenia, jest jednak zoptymalizowana do działania w niskiej temperaturze, nawet rzędu -20°C.\nJak widać do wyboru jest wiele opcji i w każdej sytuacji można znaleźć coś satysfakcjonującego.\nZ gruntu czy z wody\nKomfort nie tylko pod stopami


Park rozrywki Kids Arena | Oferta biznesowa dla firm i instytucji\nZorganizujemy dla Twojej firmy najważniejsze imprezy\nOrganizacja imprez firmowych w Kids Arenie\nRodzinny Park Rozrywki Kids Arena to rewelacyjne miejsce do zorganizowania licznych imprez dedykowanych dzieciom jak np. niezapomniane urodziny, roczek, wszelkiego rodzaju imprezy okolicznościowe, chrzciny czy też przyjęcia komunijne itp. Dbając o wysoką jakość świadczonych usług, gwarantujemy świetną zabawę dla małych, jednak nie zapominamy również o dorosłych. W związku z tym zapraszamy do organizowania u nas imprez firmowych.\nFirmowe imprezy to bardzo dobra okazja do integracji zespołu oraz do wzmacniania więzi między pracownikami, co w znacznym stopniu przyczynia się do poprawy komunikacji w firmie. Jest to również doskonały sposób na podziękowanie swojemu zespołowi za wysiłek i wkład włożony w rozwój firmy. W tym celu oferujemy również sprzedaż wejściówek oraz karnetów dla pracowników, jako forma podziękowania czy wyróżnienia za dobre wyniki.\nZakres oferowanych przez nas produktów jest bardzo szeroki. Od eventów o uprzednio wybranej tematyce po szkolenia i konferencje. Organizujemy również spotkania biznesowe, prezentacje firmowe oraz imprezy promujące produkty i usługi. Dysponujemy bardzo dużą przestrzenią eventową (około 4 tyś m2), posiadającą własne zaplecze gastronomiczne, dzięki temu mamy wręcz nieograniczone możliwości organizacji wszelkiego rodzaju imprez. Wychodzimy więc naprzeciw potrzebom oraz oczekiwaniom naszych klientów, nie mając wątpliwości, że im sprostamy!\nOferta Kids Areny dla firm i nie tylko:\nimprezy i festyny o wybranej tematyce,\nspotkania integracyjne – dla dorosłych z dziećmi,\nimprezy świąteczne – Wigilia, Mikołajki, spotkanie wielkanocne,\npromocja, reklama produktów, prezentacje,\npikniki rodzinne w miesiącach wiosenno-letnich,\nwejściówki i karnety dla pracowników oraz dla klientów.\nBony podarunkowe i karnety dla pracowników i klientów\nSprezentuj tym których doceniasz odrobinę szczęścia i radości! Podaruj im niezapomniane chwile, spędzone w gronie najbliższych, w Rodzinnym Parku Rozrywki Kids Arena. Świetna zabawa i niezapomniane wrażenia gwarantowane!