Zabójstwa Chaneya, Goodmana i Schwernera - Murders of Chaney, Goodman, and Schwerner - qaz.wiki\nZabójstwa Chaneya, Goodmana i Schwernera - Murders of Chaney, Goodman, and Schwerner\nCzerwiec 1964 zabójstwa 3 pracowników praw obywatelskich w hrabstwie Neshoba w stanie Mississippi\nZabójstwa Chaneya, Goodmana i Schwernera\nCzęść Ruchu Praw Obywatelskich\nZnajdują się pozostałości Chaneya, Goodmana i Schwernera 4 sierpnia 1964 roku\nHrabstwo Neshoba , Mississippi\n21 czerwca 1964 ; 56 lat temu ( 1964-06-21 )\nCecil Price ( skazany )\nSamuel Bowers (skazany)\nAlton Wayne Roberts (skazany)\nJimmy Snowden (skazany)\nBilly Wayne Posey (skazany)\nHorace Barnette (skazany)\nJimmy Arledge (skazany)\nEdgar Ray Killen (skazany)\nLawrence A. Rainey ( domniemany )\nBernard L. Akin (domniemany)\nTravis M. Barnette (domniemany)\nJames T. Harris (domniemany)\nFrank J. Herndon (domniemany)\nOlen Lovell Burrage (domniemany)\nHerman Tucker (domniemany)\nRichard A. Willis (domniemany)\nEthel Glen Barnett ( domniemany)\nJerry McGrew Sharpe (domniemany)\nDo morderstwa Chaney, Goodman i Schwerner , znany również jako morderstw Wolność Letnich Z morderstw Mississippi pracowniczych praw obywatelskich lub morderstw Mississippi w ogniu , odnosi się do trzech działaczy, którzy zostali uprowadzeni i zamordowanych w Hrabstwo Neshoba , Mississippi w czerwcu 1964 roku podczas Ruch praw obywatelskich . Ofiarami byli James Chaney z Meridian w stanie Mississippi oraz Andrew Goodman i Michael Schwerner z Nowego Jorku . Wszyscy trzej byli związani z Radą Organizacji Federacyjnych (COFO) i jej organizacją członkowską Kongresem Równości Rasowej (CORE). Współpracowali z kampanią Freedom Summer , próbując zarejestrować Afroamerykanów w Mississippi do głosowania. Od 1890 roku do przełomu wieków południowe stany systematycznie pozbawiły prawa wyborców większości czarnych wyborców poprzez dyskryminację w rejestracji wyborców i głosowaniu.\nTrzej mężczyźni podróżowali z Meridian do społeczności Longdale, aby porozmawiać z członkami kongregacji w czarnym kościele, który został spalony; kościoły były ośrodkiem organizowania społeczności. Trio zostało aresztowane po zatrzymaniu ruchu drogowego poza Filadelfią w stanie Mississippi , eskortowane do miejscowego więzienia i przetrzymywane przez kilka godzin. Gdy trzej opuścili miasto swoim samochodem, byli śledzeni przez organy ścigania i inni. Przed opuszczeniem hrabstwa Neshoba ich samochód został zatrzymany. Trzej zostali uprowadzeni, przewiezieni w inne miejsce i rozstrzelani z bliskiej odległości. Ciała trzech mężczyzn zostały zabrane do ziemnej tamy, gdzie zostały pochowane.\nZaginięcie trzech mężczyzn było początkowo badane jako sprawa zaginionych osób . Spalony samochód działaczy na rzecz praw obywatelskich został znaleziony w pobliżu bagien trzy dni po ich zniknięciu. Obszerne przeszukanie tego obszaru zostało przeprowadzone przez Federalne Biuro Śledcze (FBI), władze lokalne i stanowe oraz czterystu marynarzy marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych . Ciała trzech mężczyzn zostały odkryte dopiero dwa miesiące później, kiedy zespół otrzymał ostrzeżenie. W trakcie śledztwa okazało się, że w incydent uczestniczyli członkowie lokalnych Białych Rycerzy Ku Klux Klanu , biura szeryfa hrabstwa Neshoba i policji w Filadelfii.\nMorderstwo aktywistów wywołało oburzenie narodowe i rozległe śledztwo federalne, zgłoszone jako Mississippi Burning (MIBURN), które później stało się tytułem filmu z 1988 roku, luźno opartego na wydarzeniach. W 1967 roku, po tym, jak rząd stanowy odmówił wniesienia oskarżenia, rząd federalny Stanów Zjednoczonych oskarżył osiemnaście osób o łamanie praw obywatelskich. Siedmiu zostało skazanych i otrzymało stosunkowo niewielkie wyroki za swoje czyny. Oburzenie z powodu zaginięć działaczy pomogło w uchwaleniu ustawy o prawach obywatelskich z 1964 roku .\nCzterdzieści jeden lat po popełnieniu morderstwa jeden ze sprawców, Edgar Ray Killen , został oskarżony przez stan Mississippi o udział w tych zbrodniach. W 2005 roku został skazany za trzykrotne zabójstwo i skazany na 60 lat więzienia. 20 czerwca 2016 roku władze federalne i stanowe oficjalnie zamknęły sprawę, kończąc możliwość dalszego ścigania. Killen zmarł w więzieniu w styczniu 2018 roku.\n1.1 Rejestracja innych do głosowania\n2 Opanowanie spisku\n3 formy mafii Lyncha\n3.1 Pościg na autostradzie 19\n3.2 Usuwanie dowodów\n4 Dochodzenie i uwaga publiczna\n5 1967 Proces federalny\n6 Dalsze badania i proces o morderstwo w 2005 roku\n7,6 Nowy Jork\n7.7 Waszyngton, DC\n8.2 Dzieła sztuki\n8.4.1 Dramat koncertowy\nKKK i „Ognisty Krzyż”; obraz z lat 20. XX wieku\nWe wczesnych latach sześćdziesiątych stan Missisipi , podobnie jak większość południowej części Ameryki , przeciwstawił się federalnym wskazówkom dotyczącym integracji rasowej . Niedawne orzeczenia Sądu Najwyższego zdenerwowały establishment Mississippi, a społeczeństwo Białego Missisipi zareagowało otwartą wrogością. Biali supremaciści stosowali taktyki, takie jak bombardowania, morderstwa, wandalizm i zastraszanie , aby zniechęcić czarnych Mississippi i ich zwolenników z północnych i zachodnich stanów . W 1961 roku Freedom Riders , którzy zakwestionowali segregację autobusów międzystanowych i powiązanych obiektów, zostali zaatakowani na ich trasie. We wrześniu 1962 roku na Uniwersytecie Mississippi doszło do zamieszek , aby uniemożliwić Jamesowi Meredithowi zapisanie się do szkoły.\nW Białe Rycerzy Ku Klux Klan , o Ku Klux Klan odłamu siedzibą w Mississippi, założony i prowadzony przez Samuela Bowers o Laurel . Gdy zbliżało się lato 1964 roku, biali Missisipianie przygotowywali się na to, co według nich było najazdem z północy i zachodu. Studenci college'u zostali rekrutowani, aby pomóc lokalnym aktywistom, którzy prowadzili oddolne organizowanie społeczności , edukację w zakresie rejestracji wyborców i akcje w stanie. Doniesienia medialne wyolbrzymiały liczbę oczekiwanych młodych ludzi. Jeden z przedstawicieli Rady Organizacji Federacji (COFO) powiedział, że prawie 30 000 osób odwiedzi Mississippi latem. Takie doniesienia miały „wstrząsający wpływ” na białych Missisipczyków i wielu z nich odpowiedziało, dołączając do Białych Rycerzy.\nW 1890 roku Missisipi uchwaliło nową konstytucję , wspartą dodatkowymi ustawami, które skutecznie wykluczały większość czarnych Mississippi z rejestracji i głosowania. To status quo było od dawna wymuszane bojkotami gospodarczymi i przemocą. Kongresu Równości Rasowej (CORE) chciał rozwiązać ten problem poprzez utworzenie szkoły Wolność i uruchomienie napędów rejestracji głosu w państwie. Szkoły wolnościowe powstały w celu edukacji, zachęcania i rejestrowania pozbawionych praw Czarnych obywateli. Członkowie CORE James Chaney z Mississippi i Michael Schwerner z Nowego Jorku zamierzali założyć w hrabstwie Neshoba Freedom School dla osób czarnoskórych, aby przygotować ich do zdania testów ze zrozumieniem i umiejętności czytania i pisania wymaganych przez stan.\nPlakat osób zaginionych stworzony przez FBI w 1964 roku przedstawia zdjęcia Goodmana, Chaneya i Schwernera.\nRejestrowanie innych do głosowania\nW Dniu Pamięci 1964 Schwerner i Chaney rozmawiali z kongregacją w Mount Zion Methodist Church w Longdale w stanie Mississippi o utworzeniu Szkoły Wolności. Schwerner błagał członków, aby zarejestrowali się do głosowania, mówiąc: „Zbyt długo jesteście niewolnikami, możemy wam pomóc”. Biali Rycerze dowiedzieli się o popędzie wyborczym Schwernera w hrabstwie Neshoba i wkrótce opracowali spisek mający na celu utrudnienie pracy i ostatecznie zniszczenie ich wysiłków. Chcieli zwabić pracowników CORE do hrabstwa Neshoba, więc zaatakowali członków kongregacji i podpalili kościół, spalając go na ziemi.\n21 czerwca 1964 roku Chaney, Goodman i Schwerner spotkali się w siedzibie Meridian COFO przed podróżą do Longdale w celu zbadania zniszczenia kościoła Mount Zion. Schwerner powiedział COFO Meridianowi, aby poszukał ich, jeśli nie wrócą do 16:00; - powiedział - jeśli nie wrócimy do tego czasu, zacznij próbować nas zlokalizować.\nPo wizycie w Longdale trzej obrońcy praw obywatelskich zdecydowali się nie jechać drogą 491, aby wrócić do Meridian. Wąska wiejska droga była nieutwardzona; opuszczone budynki zaśmiecały pobocze. Postanowili udać się na zachód autostradą 16 do Filadelfii , siedziby hrabstwa Neshoba, a następnie skręcić na południe autostradą 19 do Meridian, myśląc, że będzie to szybsza trasa. Zbliżała się godzina piętnasta, a do godziny 16 mieli być w południku\nCORE kombi ledwie przekroczył granice miasta Filadelfii, kiedy jedna z jego opon pękła, a zastępca szeryfa Cecil Ray Price włączył czerwone światło zamontowane na desce rozdzielczej i podążył za nimi. Trio zatrzymało się w pobliżu rozwidlenia Beacon i Main Street. Z długą anteną radiową zamontowaną w jego radiowozie, Price wezwał funkcjonariuszy Harry'ego Jacksona Wiggsa i hrabiego Roberta Poe z Mississippi Highway Patrol . Chaney został aresztowany za jazdę z prędkością 65 mil na godzinę w strefie 35 mil na godzinę; Goodman i Schwerner zostali zatrzymani na śledztwo. Zabrano ich do więzienia hrabstwa Neshoba na Myrtle Street, przecznicę od sądu.\nW biurze Meridian pracownicy zostali zaniepokojeni, gdy termin 16:00 minął bez wiadomości od trzech aktywistów. Do 16:45 powiadomili biuro COFO Jacksona, że trio nie wróciło z hrabstwa Neshoba. Pracownicy CORE zadzwonili do władz rejonowych, ale niczego się nie nauczyli; biura, z którymi się skontaktowano, stwierdziły, że nie widziały trzech pracowników praw obywatelskich.\nStrony spisku; Górny rząd: Lawrence A. Rainey , Bernard L. Akin, inny „Otha” N. Burkes, Olen L. Burrage , Edgar Ray Killen . Dolny rząd: Frank J. Herndon, James T. Harris, Oliver R. Warner, Herman Tucker i Samuel H. Bowers\nDziewięciu mężczyzn, w tym szeryf hrabstwa Neshoba Lawrence A. Rainey , zostało później zidentyfikowanych jako strony spisku mającego na celu zamordowanie Chaneya, Goodmana i Schwernera. Rainey zaprzeczył, że był kiedykolwiek częścią spisku, ale został oskarżony o ignorowanie przestępstw na tle rasowym popełnionych w hrabstwie Neshoba. W czasie morderstwa 41-letni Rainey upierał się, że odwiedza swoją chorą żonę w szpitalu Meridian, a później obserwował Bonanzę z rodziną . W miarę rozwoju wydarzeń Rainey nabrał odwagi dzięki swojej nowo odkrytej popularności w społeczności Filadelfii. Znany ze swojego nawyku żucia tytoniu, Rainey został sfotografowany i zacytowany w magazynie Life : „Hej, napijmy się jakiegoś Czerwonego Człowieka ”, podczas gdy inni członkowie konspiracji śmiali się, czekając na rozpoczęcie procesu .\nPięćdziesięcioletni Bernard Akin prowadził firmę mobile home, którą prowadził w Meridian; był członkiem Białych Rycerzy. Inny N. Burkes, siedemdziesięciojednoletni, zwykle nazywany Othą, był 25-letnim weteranem policji w Filadelfii. W chwili postawienia zarzutów w grudniu 1964 r. Burkes czekał na akt oskarżenia w innej sprawie o prawa obywatelskie. Olen L. Burrage, który miał wówczas 34 lata, był właścicielem firmy przewozowej. Burrage rozwijał hodowlę bydła, którą nazwał Old Jolly Farm, na której pochowano trzech pracowników praw obywatelskich. Burrage, honorowo zwolniony żołnierz piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych , powiedział: „Mam tamy wystarczająco dużą, by pomieścić ich setkę”. Kilka tygodni po morderstwach Burrage powiedział FBI: „Chcę, żeby ludzie wiedzieli, że przykro mi, że to się stało”. Edgar Ray Killen , 39-letni baptystyczny kaznodzieja i właściciel tartaku, kilkadziesiąt lat później został skazany za zorganizowanie morderstw.\nFrank J. Herndon, 46 lat, prowadził samochód typu drive-in Meridian zwany Longhorn; był Wywyższonym Wielkim Cyklopem Meridian White Knights. James T. Harris, znany również jako Pete, był śledczym Białego Rycerza. 30-letni Harris obserwował każdy ruch trzech obrońców praw obywatelskich. 54-letni Oliver R. Warner, znany jako Pops, był właścicielem sklepu spożywczego Meridian i członkiem Białych Rycerzy. Herman Tucker mieszkał w Hope w stanie Mississippi, kilka mil od terenów targowych hrabstwa Neshoba . 36-letni Tucker nie był członkiem Białych Rycerzy, ale był wykonawcą robót budowlanych, który pracował dla Burrage. Biali Rycerze powierzyli Tuckerowi zadanie pozbycia się wagonu CORE prowadzonego przez robotników. Czarodziej Imperium Białych Rycerzy Samuel H. Bowers , który służył w marynarce wojennej USA podczas II wojny światowej , nie został zatrzymany 4 grudnia 1964 r., Ale został oskarżony w następnym roku. Bowersowi, wówczas 39-latkowi, przypisuje się powiedzenie: „To jest wojna między Klanem a FBI. A na wojnie muszą być tacy, którzy cierpią”.\nW niedzielę 7 czerwca 1964 r. Blisko 300 Białych Rycerzy spotkało się w pobliżu Raleigh w stanie Mississippi . Bowers zwrócił się do Białych Rycerzy w sprawie "inwazji czarnuchów-komunistów na Mississippi", która ma nastąpić za kilka tygodni, co CORE ogłosiło jako Lato Wolności. Mężczyźni słuchali, jak powiedział Bowers: „Tego lata wróg rozpocznie ostateczny atak na zwycięstwo w Missisipi” i „musi istnieć drugorzędna grupa naszych członków, stojąca z dala od głównego obszaru konfliktu, uzbrojona i gotowa do ruchu . To musi być niezwykle szybka, niezwykle brutalna grupa potrącona i uciekaj ”.\nFormy mafii Lyncha\nLynch Mob; Top Row, LR: Cecil R. Price , Travis M. Barnette, Alton W. Roberts , Jimmy K. Arledge, Jimmy Snowden . Bottom Row, LR: Jerry M. Sharpe, Billy W. Posey, Jimmy L. Townsend, Horace D. Barnette, James Jordan.\nChociaż władze federalne uważały, że wielu innych wzięło udział w linczu hrabstwa Neshoba , tylko dziesięciu mężczyzn zostało oskarżonych o fizyczne morderstwa Chaneya, Goodmana i Schwernera. Jednym z nich był 26-letni zastępca szeryfa Price, który odegrał kluczową rolę w realizacji spisku. Zanim jego przyjaciel Rainey został wybrany na szeryfa w 1963 roku, Price pracował jako sprzedawca, strażak i ochroniarz . Price, który nie miał wcześniejszego doświadczenia w lokalnych organach ścigania, był jedyną osobą, która była świadkiem całego wydarzenia. Aresztował trzech mężczyzn, wypuścił ich w noc morderstwa i ścigał ich stanową autostradą 19 w kierunku Meridian, ostatecznie zatrzymując ich na skrzyżowaniu niedaleko House w Missisipi. Price i pozostałych dziewięciu mężczyzn eskortowało ich na północ autostradą 19 do Rock Cut Road, gdzie zmusili do zatrzymania się i zamordowali trzech działaczy na rzecz praw obywatelskich.\nKillen udał się do Meridian wcześniej w niedzielę, aby zorganizować i rekrutować mężczyzn do pracy w hrabstwie Neshoba. Zanim mężczyźni wyjechali do Filadelfii, 36-letni Travis M. Barnette udał się do swojego domu w Meridian, aby zająć się chorym członkiem rodziny. Barnette był właścicielem garażu Meridian i był członkiem Białych Rycerzy. Alton W. Roberts, 26 lat, był niehonorowo zwolnionym z pracy żołnierzem piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych, który pracował jako sprzedawca w Meridian. Roberts, stojący 6 stóp 3 cale (1,91 m) i ważący 270 funtów (120 kg), był potężny fizycznie i znany ze swojego krótkotrwałego temperamentu. Według świadków Roberts zastrzelił zarówno Goodmana, jak i Schwernera z bliskiej odległości, a następnie strzelił Chaneyowi w głowę po tym, jak inny wspólnik, James Jordan, postrzelił go w brzuch. Roberts zapytał: "Czy jesteś tym kochankiem czarnuchów?" do Schwernera i zastrzelił go po tym, jak ten odpowiedział: „Proszę pana, wiem, jak pan się czuje”. Jimmy K. Arledge (27 lat) i Jimmy Snowden (31 lat) byli obaj kierowcami komercyjnymi Meridian. Arledge, porzucił szkołę średnią, i Snowden, weteran armii amerykańskiej, byli obecni podczas morderstw.\nJerry M. Sharpe, Billy W. Posey i Jimmy L. Townsend pochodzili z Filadelfii. Sharpe, lat 21, prowadził hurtownię drewna. Posey, 28 lat, mechanik samochodowy z Williamsville , był właścicielem czerwono-białego Chevroleta z 1958 roku; samochód został uznany za szybki i został wybrany zamiast Sharpe'a. Najmłodszy był Townsend, lat 17; opuścił liceum w 1964 roku, aby pracować w garażu Posey's Phillips 66 . Horace D. Barnette, 25 lat, był młodszym przyrodnim bratem Travisa; miał dwubarwnego niebieskiego Forda Fairlane sedan z 1957 roku . Samochód Horace'a to ten, który grupa zabrała po zepsuciu samochodu Posey. Urzędnicy twierdzą, że 38-letni James Jordan zabił Chaneya. Wyznał swoje zbrodnie władzom federalnym w zamian za ugodę .\nPościg na autostradzie 19\nPo tym, jak Chaney, Goodman i Schwerner wypuścili się z więzienia hrabstwa Neshoba około godziny 22, 21 czerwca, prawie natychmiast za nimi podążył zastępca szeryfa Price'a w jego białym samochodzie patrolowym Chevrolet sedan z 1957 roku. Wkrótce potem pracownicy praw obywatelskich opuścili granice miasta położone wzdłuż Hospital Road i udali się na południe autostradą 19. Pracownicy dotarli do sklepu Pielgrzyma, gdzie być może byli skłonni zatrzymać się i skorzystać z telefonu, ale obecność patrolu autostrady Missisipi samochód, obsługiwany przez oficerów Wiggsa i Poego, najprawdopodobniej ich odradzał. Ruszyli dalej na południe w kierunku Meridian.\nWagon kolejowy ford położenie blisko bops Chitto rzeki blisko autostrady 21 ( 32 ° 52'54.15 "N 88 ° 56'16.87" W  /  32,8817083 88,9380194 ° N ° W / 32,8817083; -88,9380194 )\nCzłonkowie motłochu linczów, którzy byli w samochodach Barnette i Posey, pili, kłócąc się, kto zabije trzech młodych mężczyzn. W końcu Burkes podjechał do samochodu Barnette i powiedział grupie: „Jadą 19 w kierunku Meridian. Idź za nimi!”. Po szybkim spotkaniu z policjantem z Filadelfii, Richardem Willisem, Price zaczął ścigać trzech obrońców praw obywatelskich.\nChevrolet Posey wiózł Robertsa, Sharpe'a i Townsenda. Chevy najwyraźniej miał problemy z gaźnikiem i został zmuszony do zjechania z autostrady. Sharpe i Townsend otrzymali rozkaz pozostania przy samochodzie Posey i serwisowania go. Roberts przeniósł się do samochodu Barnette, dołączając do Arledge'a, Jordana, Posey i Snowden.\nPrice w końcu złapał kombi CORE jadącego na zachód w kierunku Union , drogą 492. Wkrótce zatrzymał ich i eskortował trzech pracowników praw obywatelskich na północ autostradą 19, z powrotem w kierunku Filadelfii. W przyczepie okazało zachodu County Road 515 (znane również jako wycinanie Rock Road) i zatrzymał się na odosobnionym przecięcia County drogi 515 i County Road 284 ( 32 ° 39'40.45 "N 89 ° 2'4.13" W  /  32,6612361 ° N 89,0344806 ° W / 32,6612361; -89.0344806 ). Trzej mężczyźni zostali następnie zastrzeleni przez Jordana i Robertsa. Chaney również został pobity przed śmiercią.\nPozbywanie się dowodów\nKombi na opuszczonej drodze leśnej wzdłuż autostrady 21\nPo zastrzeleniu ofiar, szybko załadowano je do wagonu i przewieziono do Burrage's Old Jolly Farm, położonej wzdłuż autostrady 21 , kilka mil na południowy zachód od Filadelfii, gdzie budowano ziemną zaporę na staw rolniczy. Tucker był już przy tamie, czekając na przybycie mafii linczu. Wcześniej tego dnia Burrage, Posey i Tucker spotkali się na stacji benzynowej Posey lub w garażu Burrage, aby omówić szczegóły pochówku, a Tucker najprawdopodobniej był tym, który przykrywał ciała za pomocą buldożera, którego był właścicielem. Sekcja zwłok Goodmana, pokazująca fragmenty czerwonej gliny w jego płucach i chwycona w pięści, sugeruje, że prawdopodobnie został pochowany żywcem obok już martwych Chaneya i Schwernera.\nPo pochowaniu wszystkich trzech Price powiedział grupie:\nCóż, chłopcy, wykonaliście dobrą robotę. Zadałeś cios białemu człowiekowi. Mississippi może być z ciebie dumna. Pozwoliłeś tym wzburzonym obcym wiedzieć, na czym polega ten stan. Idź teraz do domu i zapomnij o tym. Ale zanim odejdziesz, patrzę każdemu z was w oczy i mówię: Pierwszy człowiek, który mówi, nie żyje! Jeśli ktokolwiek, kto wie cokolwiek na ten temat, kiedykolwiek otworzy usta przed kimś z zewnątrz, to reszta z nas zabije go tak samo martwego, jak zabiliśmy tych trzech sukinsynów [ sic ] tej nocy. Czy wszyscy rozumieją, co mówię. Człowiek, który mówi, nie żyje, nie żyje, nie żyje!\nOstatecznie Tucker otrzymał zadanie pozbycia się kombi CORE w Alabamie . Z nieznanych powodów samochód został pozostawiony w pobliżu rzeki w północno-wschodnim hrabstwie Neshoba wzdłuż autostrady 21. Wkrótce został podpalony i porzucony.\nDochodzenie i uwaga publiczna\nPrezydent Lyndon B. Johnson podpisuje ustawę o prawach obywatelskich z 1964 r., Na co patrzą Martin Luther King, Jr. i inni, 2 lipca 1964 r.\nProtest poza Narodową Konwencją Demokratów z 1964 r . ; na niektórych znajdują się tablice z portretami zabitych obrońców praw obywatelskich, 24 sierpnia 1964\nSzeryf Lawrence A. Rainey eskortowany przez dwóch agentów FBI do gmachu sądu federalnego w Meridian w stanie Mississippi; Październik 1964\nNie przekonany zapewnieniami agentów z Memphis, Sullivan postanowił zaczekać w Memphis ... na rozpoczęcie "inwazji" studentów z północy ... Instynktowna decyzja Sullivana o pozostaniu przy Memphis okazała się słuszna. Wczesnym rankiem w poniedziałek 22 czerwca został poinformowany o zniknięciu ... skierowano go do Meridian. Miasto będzie jego domem przez następne dziewięć miesięcy.\n-  Cagin & Dray, Nie boimy się , 1988\nDyrektor FBI J. Edgar Hoover początkowo nakazał biuru FBI w Meridian, kierowanemu przez Johna Proctora , rozpoczęcie wstępnych poszukiwań po zgłoszeniu zaginięcia trzech mężczyzn. Tego wieczoru prokurator generalny USA Robert F. Kennedy nasilił poszukiwania i nakazał wysłanie 150 agentów federalnych z Nowego Orleanu . Dwóch miejscowych rdzennych Amerykanów znalazło tego wieczoru tlący się samochód; do następnego ranka informacje te zostały przekazane Proctorowi. Joseph Sullivan z FBI natychmiast udał się na miejsce zdarzenia. Następnego dnia rząd federalny zorganizował dla setek marynarzy z pobliskiej stacji lotniczej marynarki wojennej Meridian do przeszukania bagien Bogue Chitto .\nPodczas śledztwa poszukiwacze, w tym nurkowie marynarki wojennej i agenci FBI, odkryli w okolicy ciała Henry'ego Hezekiaha Dee i Charlesa Eddiego Moore'a (pierwsze zostało znalezione przez rybaka). Byli to studenci, którzy zniknęli w maju 1964 roku. Federalni poszukiwacze odkryli również 14-letniego Herberta Oarsby'ego i pięciu innych niezidentyfikowanych Murzynów z Mississippi, których zaginięcia w niedawnej przeszłości nie przyciągały uwagi poza ich lokalne społeczności.\nZaginięcie Chaneya, Goodmana i Schwernera przykuło uwagę całego kraju. Pod koniec pierwszego tygodnia wszystkie główne sieci informacyjne informowały o ich zaginięciach. Prezydent Lyndon Johnson spotkał się z rodzicami Goodmana i Schwernera w Gabinecie Owalnym . Transmisja Waltera Cronkite'a w CBS Evening News z 25 czerwca 1964 r. Nazwał zaginięcia „przedmiotem zainteresowania całego kraju”. FBI ostatecznie zaoferowało nagrodę w wysokości 25 tysięcy dolarów (równowartość 206 tysięcy dolarów w 2019 roku), co doprowadziło do przełomu w sprawie. W międzyczasie urzędnicy stanu Missisipi nienawidzili uwagi z zewnątrz. Szeryf Rainey powiedział: „Po prostu się ukrywają i próbują wywołać zły rozgłos w tej części stanu”. Gubernator Missisipi Paul B. Johnson Jr. odrzucił obawy, mówiąc, że młodzi mężczyźni „mogą być na Kubie ”.\nCiała działaczy CORE zostały znalezione dopiero po tym, jak informator (w raportach FBI opisywany tylko jako „Pan X”) przekazał wskazówkę władzom federalnym. Zostały odkryte 4 sierpnia 1964 roku, 44 dni po ich zabójstwie, pod ziemną tamą na farmie Burrage'a. Schwerner i Goodman zostali postrzeleni w serce; Chaney, czarny mężczyzna, został trzykrotnie dotkliwie pobity, wykastrowany i postrzelony. Tożsamość "Pana X" została ujawniona publicznie czterdzieści lat po pierwotnych wydarzeniach i okazała się być Maynardem Kingiem, oficerem Mississippi Highway Patrol, bliskim szefowi śledztwa FBI. King zmarł w 1966 roku.\nW słynnej pochwali Chaneya, lider Core-ów, Dave Dennis, wyraził swoją wściekłość, udrękę i zamieszanie:\nObwiniam ludzi w Waszyngtonie i dalej w stanie Mississippi tak samo jak tych, którzy pociągnęli za spust. ... Jestem tym zmęczony! Jednak jeszcze bardziej męczy mnie to, że my jako ludzie w tym stanie i kraju pozwalamy, aby to się dalej działo. ... Twoja praca dopiero się zaczyna. Jeśli wrócisz do domu, usiądziesz i weźmiesz udział w tym, co ci biali mężczyźni w Missisipi nam robią. ... jeśli weźmiesz to i nic z tym nie zrobisz. ... to niech Bóg przeklnie wasze dusze!\nPrezydent Johnson i działacze na rzecz praw obywatelskich wykorzystali oburzenie na śmierć aktywistów, aby uzyskać uchwalenie Ustawy o prawach obywatelskich z 1964 r. , Którą Johnson podpisał 2 lipca. To oraz marsze Selma na Montgomery z 1965 r. Przyczyniły się do uchwalenia ustawy o prawach wyborczych z 1965 , który Johnson podpisał 6 sierpnia tego roku.\nMalcolm X wykorzystał opóźnione rozstrzygnięcie sprawy w swoim argumencie, że rząd federalny nie chroni życia czarnych, a Afroamerykanie musieliby się bronić: „A szef FBI, Hoover, przyznaje, że wiedzą, kto to zrobił”. Wiedziałem, odkąd to się stało, i nic z tym nie zrobili. Ustawa o prawach obywatelskich poszła w błoto ”.\nPod koniec listopada 1964 roku FBI oskarżyło 21 mężczyzn z Mississippi o zorganizowanie spisku mającego na celu zranienie, uciskanie, grożenie i zastraszanie Chaneya, Goodmana i Schwernera. Większość podejrzanych została zatrzymana przez FBI 4 grudnia 1964 r. FBI zatrzymało następujące osoby: B. Akin, E. Akin, Arledge, T. Barnette, Burkes, Burrage, Bowers, Harris, Herndon, Killen, Posey, Price, Rainey, Roberts, Sharpe, Snowden, Townsend, Tucker i Warner. Dwie osoby, które nie zostały przesłuchane i sfotografowane, H. Barnette i James Jordan, wyznają później swoją rolę podczas morderstwa.\nPonieważ urzędnicy stanu Missisipi odmówili ścigania zabójców za morderstwo, przestępstwo stanowe, rząd federalny, kierowany przez prokuratora Johna Doara , oskarżył 18 osób poniżej 18 USC § 242 i § 371 o spisek mający na celu pozbawienie trzech działaczy ich praw obywatelskich (poprzez morderstwo ). Oskarżyli szeryfa Raineya, zastępcę szeryfa Price'a i 16 innych mężczyzn. Amerykański komisarz oddalił zarzuty sześć dni później, oświadczając, że zeznanie, na którym oparto aresztowania, było pogłoskami. Miesiąc później prokuratorzy rządowi uzyskali akty oskarżenia przeciwko spiskowcom z federalnej ławy przysięgłych w Jackson. Jednakże 24 lutego 1965 r. Sędzia federalny William Harold Cox , zagorzały segregacjonista, rzucił akty oskarżenia przeciwko wszystkim spiskowcom innym niż Rainey i Price na tej podstawie, że pozostałych siedemnastu nie działało „pod kolorem prawa stanowego”. W marcu 1966 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych uchylił Cox i przywrócił akty oskarżenia. Adwokaci obrony argumentowali następnie, że pierwotne akty oskarżenia były wadliwe, ponieważ grupa przysięgłych, z której wyłoniono skład ławy przysięgłych, zawierała niewystarczającą liczbę mniejszości. Zamiast próbować odpierać zarzuty, rząd zwołał nowe wielkie jury, które 28 lutego 1967 roku wygrało ponowne orzeczenie.\n1967 Proces federalny\nGłówny artykuł: Stany Zjednoczone v. Cena\nProces w sprawie Stany Zjednoczone przeciwko Cecil Price i in. rozpoczął się 7 października 1967 r. w sali sądowej w Meridian sędziego Williama Harolda Coxa, tego samego sędziego, który był przeciwnikiem ruchu na rzecz praw obywatelskich. Wybrano jury złożone z siedmiu białych mężczyzn i pięciu białych kobiet. Adwokaci obrony stawiali bezwzględne wyzwania przeciwko wszystkim siedemnastu potencjalnym czarnym ławnikom. Biały człowiek, który przyznał się podczas przesłuchania Roberta Hauberga, prokuratora USA w Mississippi, że był członkiem KKK „kilka lat temu”, został zakwestionowany, ale Cox zaprzeczył temu wyzwaniu.\nProces charakteryzował się częstymi kryzysami. James Jordan, świadek oskarżenia, załamał się pod presją anonimowych gróźb śmierci i w pewnym momencie musiał być hospitalizowany. Jury utknęło w martwym punkcie w swojej decyzji, a sędzia Cox zatrudnił „ Allena charge ”, aby doprowadzić do rozstrzygnięcia. Skazano siedmiu oskarżonych, głównie z hrabstwa Lauderdale . Wyrok w tej sprawie był pierwszym w historii wyrokiem skazującym wydanym w Mississippi za zabójstwo pracownika praw obywatelskich.\nWinnych w dniu 20 października 1967 roku, były Cecil Cena, Klan Imperial Kreator Samuel Bowers , Alton Wayne Roberts , Jimmy Snowden , Billy Wayne Posey, Horace Barnette i Jimmy Arledge . Skazania wahały się od trzech do dziesięciu lat. Po wyczerpaniu odwołań siódemka zaczęła odbywać wyroki w marcu 1970 roku. Żaden z nich nie odsiedział więcej niż sześć lat. Szeryf Rainey był jednym z uniewinnionych. Dwóch oskarżonych, EG Barnett, kandydat na szeryfa i Edgar Ray Killen , lokalny minister, było mocno zaangażowanych w morderstwa świadków, ale ława przysięgłych znalazła się w impasie w sprawie ich oskarżeń, a prokurator federalny postanowił nie podejmować ponownych prób im. 7 maja 2000 r. Jury ujawniło, że w przypadku Killen utknęło w martwym punkcie po tym, jak samotny przysięgły stwierdził, że „nigdy nie może skazać kaznodziei”.\nDalsze badania i proces o morderstwo w 2005 roku\nZnacznik historii stanu zbombardowania kościoła metodystów Mount Zion\n„Dla wielu zawsze będzie to 21 czerwca 1964 r. W Filadelfii”.\nPrzez większość następnych czterdziestu lat nie podjęto żadnych działań prawnych dotyczących morderstw. W 1989 r., W 25. rocznicę morderstw, Kongres Stanów Zjednoczonych przyjął niewiążącą rezolucję honorującą tych trzech mężczyzn; Senator Trent Lott i reszta delegacji Mississippi odmówili głosowania.\nDziennikarz Jerry Mitchell , wielokrotnie nagradzany dziennikarz śledczy dla Jackson „s The Clarion-Ledger , pisał o sprawie na okres sześciu lat. Pod koniec XX wieku Mitchell zyskał sławę dzięki swoim dochodzeniom, które pomogły w uzyskaniu wyroków skazujących w kilku innych głośnych sprawach dotyczących morderstw z epoki praw obywatelskich, w tym morderstw Medgara Eversa i Vernona Dahmera oraz zamachu bombowego na 16th Street Baptist Church w Birmingham.\nW przypadku obrońców praw obywatelskich Mitchell otrzymał pomoc w opracowaniu nowych dowodów, znalezieniu nowych świadków i wywieraniu nacisku na stan, aby podjął działania ze strony Barry'ego Bradforda, nauczyciela szkoły średniej w Stevenson High School w Lincolnshire, Illinois, i trzech jego uczniów , Allison Nichols, Sarah Siegel i Brittany Saltiel. Bradford później zdobył uznanie za pomoc Mitchellowi w oczyszczeniu nazwiska męczennika praw obywatelskich Clyde'a Kennarda .\nZespół studentów-nauczycieli wyprodukował film dokumentalny na konkurs National History Day. Przedstawił ważne nowe dowody i przekonujące powody do ponownego otwarcia sprawy. Bradford uzyskał również wywiad z Edgarem Rayem Killenem , który pomógł przekonać stan do zbadania sprawy. Częściowo korzystając z dowodów opracowanych przez Bradforda, Mitchell był w stanie ustalić tożsamość „pana X”, tajemniczego informatora, który pomógł FBI w odkryciu ciał i zakończeniu spisku Klanu w 1964 roku.\nŚledztwo Mitchella i praca uczniów szkół średnich nad wywieraniem presji Kongresu, zainteresowanie mediów krajowych i nagrana rozmowa Bradforda z Killenem skłoniły do działania. W 2004 roku, w 40. rocznicę morderstw, wieloetniczna grupa obywateli z Filadelfii w stanie Missisipi wystosowała wezwanie do sądu. Ponad 1500 osób, w tym przywódcy praw obywatelskich i gubernator stanu Missisipi Haley Barbour , dołączyło do nich, aby wesprzeć wznowienie sprawy.\nW dniu 6 stycznia 2005 roku ława przysięgłych hrabstwa Neshoba oskarżyła Edgara Raya Killena o trzy zarzuty morderstwa. Gdy prokurator generalny stanu Missisipi wytoczył sprawę, był to pierwszy przypadek podjęcia przez państwo działań przeciwko sprawcom morderstw. Rita Bender, wdowa po Michaelu Schwernerze, zeznawała w procesie. W dniu 21 czerwca 2005 r. Ława przysięgłych skazała Killena za trzy przypadki zabójstwa ; został opisany jako człowiek, który planował i kierował zabijaniem pracowników praw obywatelskich. Killen, wówczas 80-letni, został skazany na trzy kolejne kary po 20 lat więzienia. Jego apelacja, w której twierdził, że żadna ława przysięgłych z jego rówieśników nie skazałaby go w 1964 roku na podstawie przedstawionych dowodów, została odrzucona przez Sąd Najwyższy Mississippi w 2007 roku.\nW dniu 20 czerwca 2016 roku, Mississippi prokurator generalny Jim Hood i Vanita Gupta , top prokurator dla Wydziału Praw Obywatelskich z Departamentu Sprawiedliwości USA , ogłosił, że nie będzie dalej śledztwo w sprawie morderstwa. „Dowody zostały z czasem degradowane przez pamięć, więc nie ma osób, które żyją teraz, na których moglibyśmy w tym miejscu przedstawić argumenty” - powiedział Hood.\nPomnik w miejscu pożaru kościoła w Longdale w stanie Mississippi.\nKandydat na prezydenta Ronald Reagan był szeroko krytykowany za przemówienie z 1980 roku w pobliżu miejsca morderstw, w którym przywołał prawa stanów, uważane za apel o „ psie gwizdanie ” skierowany do białych z południa.\nChaney, Goodman i Schwerner zostali pośmiertnie odznaczeni przez prezydenta Baracka Obamę Prezydenckim Medalem Wolności w 2014 roku .\nNieistniejący obecnie Western Program Uniwersytetu Miami obejmował historyczne wykłady o Lecie Wolności i wydarzeniach związanych z masakrą.\nNa zachodnim kampusie Uniwersytetu w Miami znajduje się pomnik. Zawiera dziesiątki nagłówków na temat morderstwa oraz tablic upamiętniających i wyszczególniających życie i pracę ofiar.\nW Cedar Springs High School w Cedar Springs w stanie Michigan otwarty teatr pamięci jest poświęcony absolwentom Freedom Summer. Dzień morderstwa Goodmana jest uznawany każdego roku na kampusie, a wieża zegarowa biblioteki kampusu jest poświęcona Goodmanowi, Chaneyowi i Schwernerowi.\nZnacznik stanu w pobliżu miejsca zbrodni.\nKamienny pomnik na Mt. Kościół baptystów Nebo upamiętnia trzech działaczy na rzecz praw obywatelskich.\nW związku z tym incydentem wzniesiono kilka znaczników historycznych stanu Mississippi:\nFreedom Summer Murders (1989), niedaleko Mount Zion United Methodist Church w hrabstwie Neshoba\nGoodman, Cheney i Schwerner Murder Site (2008, później zdewastowany i ponownie poświęcony w 2013), na skrzyżowaniu MS 19 i County Road 515\nOld Neshoba County Jail (2012), w miejscu, w którym przetrzymywano trio, po północnej stronie East Myrtle Street, między Byrd i Center Avenue\nChaney-Goodman-Schwerner Clock Tower of Queens College's Rosenthal Library została zbudowana w 1988 roku i poświęcona w 1989 roku.\nNowy Jork nazwany „Freedom Place”, czteropiętrowy odcinek w manhattańskiej dzielnicy Upper West Side, na cześć Chaneya, Goodmana i Shwernera. Tablica na 70th Street i Freedom Place (Riverside Drive) krótko opowiada ich historię. Tablica została przeniesiona w 1999 roku do ogrodu Hostelling International w Nowym Jorku. Pani Goodman chciała, aby tablica znalazła się w miejscu odwiedzanym przez młodych ludzi.\nWitraż przedstawiający tę trójkę został umieszczony w Sage Chapel na Cornell University w 1991 roku. Schwerner był absolwentem Cornell, podobnie jak rodzice Goodmana.\nW czerwcu 2014 r. Rodzinne miasto Schwernera, Pelham w stanie Nowy Jork , rozpoczęło całoroczne obchody 50. rocznicy śmierci Chaneya, Goodmana i Schwernera:\n22 czerwca 2014 roku w Pelham Picture House odbył się bezpłatny pokaz filmu Wolne lato przed premierą filmu 24 czerwca w American Experience w PBS . Po projekcji odbyła się dyskusja oraz sesja pytań i odpowiedzi z panelem ekspertów.\nW listopadzie, blisko dnia wyborów i urodzin Schwernera, Komitet Pamięci Schwerner-Chaney-Goodman i Okręg Szkolny Pelham będą gospodarzami wielu działań, takich jak przemówienie wprowadzające Nicholasa Lemanna (emerytowanego dziekana i profesora Henry R. Columbia University Graduate School of Journalism w Nowym Jorku).\nRównież jesienią 2014 roku Picture House Evening Film Club dla uczniów klas 9-12 pokaże film, który tworzą, na temat „Jaka wolność cenowa”, zainspirowany zaangażowaniem i poświęceniem Schwernera.\nMorderstwa przyczyniły się do uchwalenia przez Kongres ustawy o prawach obywatelskich z 1964 r. I ustawy o prawach wyborczych z 1965 r. , Federalnego ustawodawstwa mającego na celu egzekwowanie sprawiedliwości społecznej i praw konstytucyjnych.\nLiczne prace przedstawiają lub odnoszą się do historii Chaneya, Goodmana i Schwernera, następstw ich morderstw i późniejszego procesu oraz innych powiązanych wydarzeń tego lata.\nW 27-minutowym filmie dokumentalnym Summer in Mississippi (11 października 1964, Kanada, 1965, USA), napisanym i wyreżyserowanym przez Beryl Fox , „Twórcy filmu podróżują na południe Ameryki, aby przeprowadzić wywiady z przyjaciółmi, krewnymi i wrogami trzech młodych obrońców praw obywatelskich którzy zostali zamordowani podczas edukacji czarnych wyborców. "\nDwuczęściowy wyprodukowany przez CBS film telewizyjny Attack on Terror: The FBI vs. the Ku Klux Klan (1975), z udziałem Wayne'a Rogersa i Neda Beatty'ego , jest oparty na książce Dona Whiteheada ( Attack on Terror: FBI przeciw Ku Klux Klanowi w Mississippi ). Aktor Hilly Hicks zagrał "Charlesa Gilmore'a", fabularyzowaną reprezentację Jamesa Chaneya, aktor Andrew Parks zagrał "Stevena Bronsona", fabularyzowaną reprezentację Andrew Goodmana, a aktor Peter Strauss zagrał "Bena Jacobsa", fabularyzowaną reprezentację Schwernera. Sympatyczny portret agentów FBI w Attack on Terror: The FBI vs. the Ku Klux Klan (1974) i Mississippi Burning (1988) rozgniewał działaczy na rzecz praw obywatelskich, którzy uważali, że Biuro otrzymało zbyt duże uznanie za rozwiązanie sprawy i zbyt mało potępienia za wcześniejszy brak działań w zakresie naruszeń praw obywatelskich.\nFilm fabularny Mississippi Burning (1988), z udziałem Willema Dafoe i Gene'a Hackmana , jest luźno oparty na morderstwach i dochodzeniu FBI. Goodman jest przedstawiany w filmie przez aktora Ricka Zieffa i jest po prostu określany jako „Pasażer”. Schwerner, po prostu zidentyfikowany w napisach końcowych jako „Kozia bródka”, jest przedstawiany w filmie przez Geoffreya Naufftsa.\nFilm telewizyjny Murder in Mississippi (1990) analizuje wydarzenia, które doprowadziły do śmierci aktywistów. W tym filmie Blair Underwood ponownie wciela się w Chaneya; Josh Charles wciela się w Goodmana; a Tom Hulce gra Schwernera.\nDokument Neshoba (2008) przedstawia szczegóły morderstw, śledztwa i procesu Edgara Raya Killena z 2005 roku. Film zawiera wypowiedzi wielu ocalałych krewnych ofiar, innych mieszkańców hrabstwa Neshoba i innych osób związanych z ruchem na rzecz praw obywatelskich, a także materiał filmowy z procesu z 2005 roku.\nFilm telewizyjny All the Way (HBO, 2016) o prezydencji Lyndona B.Johnsona przedstawiony w programie praw obywatelskich z 1964 roku przywołuje wpływ administracji Johnsona na śledztwo w sprawie tych morderstw.\nNorman Rockwell przedstawił morderstwa na swoim obrazie Murder in Mississippi (1965), aby zilustrować artykuł śledczy Charlesa Morgana w Look , zatytułowany Southern Justice (29 czerwca 1965). Artykuł był częścią serii poświęconej prawom obywatelskim.\nEkonomiści Samuel Bowles i Herbert Gintis zadedykowali swoją książkę A Cooperative Species (2011) Chaneyowi, Goodmanowi i Schwernerowi.\nW Stephena Kinga „s Mroczna Wieża VI: Pieśń Susannah (2005), bohater Susannah Dean ( Odetta ) wspomina o jej czasie w Mississippi jako działacz praw obywatelskich, gdy poznała Chaney Goodman i Schwerner w Oxford Town. Myśli o kochaniu się z Jamesem Chaneyem i śpiewaniu piosenki „ Man of Constant Sorrow ”.\nGeorge Oppen zadedykował swój wiersz „Księga Hioba i szkic poematu na cześć ścieżek żywych” (1973) Schwernerowi.\nPowieść Alice Walker Meridian (1976) przedstawia problemy z epoki praw obywatelskich.\nDonald E. Westlake zadedykował Schwernerowi swoją powieść Put a Lid on It (2002).\nKsiążka non-fiction Dona Whiteheada Attack on Terror: The FBI Against the Ku Klux Klan in Mississippi (1970) szczegółowo opisuje wydarzenia na tydzień przed zabójstwami i kończy federalnym procesem spiskowców. Książka została zaadaptowana jako dwuczęściowy film telewizyjny w 1975 roku.\nPowieść graficzna Howarda Cruse'a Stuck Rubber Baby (1995) porusza kwestie związane z epoką praw obywatelskich. Bohater po spojrzeniu w dół z policjantem wspomina morderstwa Chaneya, Goodmana i Schwernera i zastanawia się nad „ceną, jaką można wymierzyć, gdy patrzy się zbyt mocno w oczy bigoterii” (s. 201).\nNagroda Pulitzera -winning kompozytor Steven Stucky „s wieczór długi koncert dramat, 04 sierpień 1964 , została oparta na wydarzeniach z tego dnia: odkrycie ciał trzech pracowników praw cywilnych i raportowany atak na dwóch amerykańskich okrętów wojennych w Zatoka Tonkińska . Zamówiony dla upamiętnienia setnej rocznicy urodzin Lyndona B. Johnsona , miał premierę znakomitych recenzji.\nPiosenka Richarda Fariña , „Michael, Andrew and James”, wykonywana z Mimi Fariñą , znalazła się na ich pierwszym albumie Vanguard, Celebrations for a Gray Day (1965).\nTom Paxton umieścił hołd „Goodman, Schwerner i Chaney” na swoim albumie Ain't That News (1965).\nPete Seeger i Frances Taylor napisali piosenkę „These Three are On My Mind”, o morderstwach, aby upamiętnić trzech robotników.\nPhil Ochs napisał swoją piosenkę „Here's to the State of Mississippi”, o tych wydarzeniach i innych naruszeniach praw obywatelskich, które miały miejsce w tym stanie.\nChociaż została napisana rok przed morderstwami, piosenka Simona i Garfunkela „He Was My Brother” z Wednesday Morning o 3 nad ranem (1964) została powiązana z Andrew Goodmanem, który uczęszczał do Queens College pod koniec lat Simona w szkole. Simon mógł znać Goodmana tylko nieznacznie, ale mieli wielu wspólnych znajomych.\nPiosenka zespołu Flobots „Same Thing” prosi o sprowadzenie Chaneya.\nAkta FBI omawiały tę sprawę w ostatnim odcinku sezonu 1, zatytułowanym „Prawdziwa historia spalenia Mississippi”. Został wyemitowany 23 lutego 1999 r.\nTa historia była tłem dla co najmniej dwóch odcinków pierwszego sezonu serialu American Dreams (2002): „Down the Shore” i „High Hopes”.\nW odcinku Law & Order „Chosen” prawnik Randy Dworkin (grany przez Petera Jacobsona ) poprzedził przemówienie przeciwko akcji afirmatywnej zwrotem: „ Janeane Garofalo może wtargnąć do mojego biura i zburzyć oprawione w ramki zdjęcia Goodmana , Chaneya, i Schwerner , które trzymam na ścianie nad moim biurkiem ... ”W odcinku trzeciego sezonu wspomniano również o sprawie.\nMorderstwo było jednym z 10 wydarzeń pokazanych w miniserialu History Channel 10 dni, które niespodziewanie zmieniły Amerykę w kwietniu 2006 roku.\nW Mad Men : „Public Relations” (sezon 4, odcinek 1), randka Dona Drapera Bethany wspomina, że znała Andrew Goodmana, stwierdzając: „Świat jest teraz taki ciemny” i „Czy to jest to, czego potrzeba, aby coś stworzyć zmiana?" Te stwierdzenia są pierwszą wskazówką, w którym roku rozgrywa się czwarty sezon.\nPrzywoływane jako doniesienia w tle w sezonie 1 American Dreams , odcinki 21, „Fear Itself” i 24, „High Hopes”.\nAll the Way ,film HBO z 2016r., Krótko przedstawia porwania i morderstwa, a także ukazuje przejście Ustawy o prawach obywatelskich z 1964 r. W ich następstwie.\nSezon 3 podcastu CBC, Someone Knows Something , kręci się wokół odkrycia w lipcu 1964 roku ciał Henry'ego Hezekiah Dee i Charlesa Eddiego Moore'a, Afroamerykanów zamordowanych dwa miesiące wcześniej przez Klan, podczas poszukiwań przez FBI ciał trzech zaginionych pracowników praw obywatelskich.\nPomnik Praw Obywatelskich\nMississippi Burning - Joel Norst. New American Library, 1988. ISBN 978-0-451-16049-2\n"Płonąca Mississippi" Proces morderstwa na rzecz praw obywatelskich: nagłaśniająca sprawa sądowa , Harvey Fireside. Enslow Publishers. 2002. ISBN 978-0-7660-1762-7\nThe Mississippi Burning Trial: A Primary Source Account , Bill Scheppler. Grupa wydawnicza Rosen. 2003. ISBN 978-0-8239-3972-5\nThree Lives for Mississippi - William Bradford Huie. University Press of Mississippi, 1965. ISBN 978-1-57806-247-8\n„Untold Story of the Mississippi Murders”, William Bradford Huie, Saturday Evening Post 5 września 1964, nr 30, str. 11–15\nNie boimy się - Seth Cagin i Philip Dray. Książki Bantam. 1988. ISBN 0-553-35252-0\nŚwiadek w Filadelfii , Florence Mars. Louisiana State University Press. 1977. ISBN 978-0-8071-0265-7\n"The Mississippi w ogniu Trial" przez Douglas O. Linder , University of Missouri-Kansas City\n„Po ponad czterech dekadach Sprawiedliwość nadal wyklucza rodzinę” - relacja wideo Democracy Now!\nAkta FBI w tej sprawie\nTę stronę ostatnio edytowano 20 października 2020 o 22:19 (UTC) .\nThis page is based on the copyrighted Wikipedia article "Murders_of_Chaney%2C_Goodman%2C_and_Schwerner" (Authors); it is used under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License. You may redistribute it, verbatim or modified, providing that you comply with the terms of the CC-BY-SA.


Według astrologii każdemu znakowi zodiaku przypisane są szczęśliwe kamienie. Ich zadanie bywa różne. Mogą wzmacniać osobnicze cechy charakteru, przynosić szczęście albo pomagać w radzeniu sobie z trudnościami. Każdemu z żywiołów przypisane są po trzy znaki zodiaku.\nWśród znaków Ognia znalazły się Baran, Lew oraz Strzelec. Natura ognia jest dwojaka. Może on być niezwykle przydatny np. przy gotowaniu posiłków, ale także niszczycielski np. przeistaczając się w pożar. Podobna zmienność cechuje osoby spod znaku Ognia. Mogą być one całkiem spokojne, a nawet znudzone, by zaledwie po chwili być pełnymi entuzjazmu i radości. Osoby, urodzone pod znakami Ognia, uwielbiają działać i często stają się liderami. Lew, Baran i Strzelce przeważnie nie mają problemu z poczuciem własnej wartości. To osoby o wielkiej wewnętrznej sile. Muszą jednak uważać na to, aby umieć zatrzymać się we właściwej chwili, bowiem w ich przypadku najpierw pojawia się działanie, a dopiero potem refleksja. Ludzie o znaku Ognia to indywidualiści, którzy z entuzjazmem podchodzą do nowych wyzwań. Lubią być w centrum uwagi i zawsze mają energię do działania. Przez bardzo dużą ambicję czasem popadają w pracoholizm. Kamieniami Barana są granat, rubin, ametyst, bursztyn oraz koral. Czerwony granat ma aż dwie niezwykle przydatne dla Baranów zalety. Pomaga on doprowadzić do końca rozpoczęte sprawy, jednocześnie pielęgnuje cierpliwość. Natomiast ametyst skłania Barany do podjęcia chwili refleksji. Kamieniami Lwów są rubin, bursztyn, agat, kryształ górski oraz oliwin. Rubin otwiera serce Lwa i toruje mu drogę do wartościowych relacji. Kryształ górski ułatwia dążenie ku samodoskonaleniu. Wśród kamieni Strzelców znalazł się agat, ametyst, bursztyn, szafir oraz turkus. Jeżeli osobie spod znaku Strzelca zależy na wzmocnieniu wiary w siebie, a poprzez to otwarcie na nowe doznania, znakomitym wyborem jest ametyst. Szafir ułatwia spojrzenie w głąb siebie. A srebrna biżuteria z kamieniami ognia bywa doskonałym podkreśleniem osobowości i charakteru osoby spod danego znaku zodiaku.\nWoda jest życiodajną siłą, jednak potrafi także zamienić się w niebezpieczny żywioł. Podobnie jest z osobami spod znaku Wody, a więc zodiakalnymi Rakami, Skorpionami oraz Rybami. To empatyczni i emocjonalni ludzie, którzy potrafią jednak czasem wybuchnąć. Są to skomplikowane osobowości, których nie można poznać w parę minut. Osoby, urodzone pod żywiołem Wody, są otwarte na nowe znajomości i zawsze gotowe do pomocy. To ludzie, którzy cenią czas spędzony w towarzystwie. Dotyczy to zarówno kontaktów koleżeńskich, jak i pracy. Osoby takie muszą jednak uważać, aby nie dać się wykorzystać i nie zostać zranionym. Zodiakalne Raki, Ryby i Skorpiony są bardzo empatyczne, emocjonalne i cierpliwe. Posiadają przy tym dużą wrażliwość i otwarty umysł. Kamieniami Raka są opal, kryształ górski, kocie oko, szmaragd oraz perła. Opal pomaga dostrzec Rakom całą głębie ich uczuć. Kocie oko jest traktowane natomiast jako kamień sprzyjający szczęściu i powodzeniu. Skorpionom przypisuje się malachit, koral, topaz, akwamaryn oraz granat. Malachit ułatwia dostrzeżenie swoich słabości, co skutkuje pracą nad sobą i polepszeniem jakości życia. Koral ma z kolei przynosić szczęście i chronić przed słabościami. Szczęściu i powodzeniu Ryb sprzyjają: szafir, kocie oko, perła, akwamaryn i turkus. Szafir pomaga w zawierzeniu własnej intuicji. Perła przynosi w życiu równowagę, dzięki której łatwiej jest sięgać po swoje marzenia.\nDo znaków żywiołu Powietrza zalicza się Bliźnięta, Wagę oraz Wodnika. Ludzie, urodzeni pod tymi znakami, mają bardzo silną potrzebę wolności. Nie lubią, kiedy ich coś ogranicza. Wówczas mogą okazać się nieprzewidywalni. Potrafią być łagodni jak morska bryza, ale również gwałtowni niczym burza z piorunami. Powietrze jest dopełnieniem pozostałych żywiołów, może właśnie dlatego Bliźnięta, Wagi i Wodniki unikają konfliktów. Ich umysły zdają się często odklejone od ziemskich problemów. Zamiast tego pochłania je rozmyślanie o sensie egzystencji i o różnych uniwersalnych prawdach. Do znaku Powietrza przypisywane są takie cechy, jak komunikatywność, wszechstronność, zdolność do myślenia abstrakcyjnego oraz umiejętność łagodzenia konfliktów. Każdy ze znaków posiada kamienie, które pomagają w wydobyciu cech charakteru albo w radzeniu sobie z przeciwnościami losu. W przypadku Bliźniąt jest to np. opal, bursztyn, topaz, agat i kryształ górski. Ostatni z nich pomaga poznać ludziom ich pragnienia. Natomiast złocisty topaz ułatwia rozwój osobisty. Za przyczyną tego kamienia Bliźnięta czują się pewniejsze swoich celów i pragnień. Kamieniami Wagi są akwamaryn, turkus, opal, agat oraz perła. Akwamaryn pomaga odkryć Wagom piękno swojego indywidualizmu. Z kolei turkus jest uważany za kamień ochronny, który doskonale się sprawdza m.in. w chwilach zwątpienia, a także podczas podróży. Wodnikowi sprzyjają opale, ametysty, perły, szafiry oraz akwamaryny. Opal skłania ku refleksji i pochyleniu się nad sensem życia. Akwamaryn, podobnie jak w przypadku Wag, ułatwia proces samopoznania, a także otwiera ku światu.\nDo znaków żywiołu Ziemi zalicza się Byka, Pannę oraz Koziorożca. Osobom, urodzonym pod tymi znakami, przypisuje się zdolność do skrupulatnej analizy i podejmowania racjonalnych decyzji. Nic nie dzieje się przypadkiem. Ludzie tacy są w stanie szybko i skutecznie rozważyć wszystkie możliwe opcje i wybrać tę najlepszą. Obce jest im bujanie w obłokach. Nie przepadają także za spontanicznym i nieprzemyślanym działaniem. Są to świetni przyjaciele, którzy potrafią wszystko zostawić, aby pomóc bliskiej osobie. Ludziom spod żywiołu Ziemi przypisuje się m.in. takie cechy, jak spokój, stałość, opanowanie, zdolność oceny sytuacji i radzenia sobie z przeciwnościami. Każdy ze znaków posiada kamienie, które mu sprzyjają. W przypadku Byka jest to m.in. szmaragd, malachit, turkus, szafir i agat. Zielony szmaragd pomaga znaleźć właściwą drogę w życiu. Kamień przyczynia się także do łatwiejszej realizacji marzeń. Z kolei za sprawą malachitu Byk docenia piękno życia. Pannie przypisywany jest m.in. agat, opal, topaz, cytryn i lapis lazuli. Ostatni z kamieni ułatwia podjęcie refleksji nad otaczającym światem. Dzięki temu Panna lepiej rozumie nie tylko zachowania człowieka, ale i prawa rządzące naturą. Zadaniem cytrynu jest wzmocnienie Panien i otwarcie ich ku nowym wyzwaniom i przygodom. Koziorożcom przypada m.in. kamień księżycowy, kryształ górski, onyks, perła oraz agat. Kamień księżycowy przydaje się w sferze uczuciowej Koziorożców. Pomaga on uporać się nawet z trudnymi emocjami, dzięki czemu człowiek otwiera się na nowe relacje. Onyks podtrzymuje w Koziorożcu chęć działania i sprawia, że osoby spod tego znaku mogą w naturalny sposób rozwijać swoje pasje.\nW ostatnich latach coraz większą popularnością cieszą się prezenty z kamieniami pasującymi do znaków zodiaku, a odpowiednio dopasowana biżuteria na prezent to już połowa sukcesu w osiągnięciu radości osoby nią obdarowanej.\nTAGI: biżuteria srebrna jakie kamienie szlachetne pasują do poszczególnych znaków zodiaku kamienie szlachetne kamienie szlachetne a znaki zodiaku srebrna biżuteria znaki zodiaku\n« Zapomnij, że istniałem – Beata Majewska\nNarzeczona – Kiera Cass »\nDekalog mężczyzny związany z seksem\nUwiedź go w zgodzie z sobą, a nie wbrew sobie\nPo czym kobieta poznaje, że ten mężczyzna to ten jedyny?\nTe niebieskie kamienie szlachetne wyglądają przepięknie, pasowałyby mi pod kolor oczu:)\nMnie szalenie podoba się turkus zatopiony w srebrze:)\nTe szafirowe kolczyki są boskie;)\nOpis Barana pokrywa się tutaj z moją osobowością:) Chyba muszę sobie sprawić stosowny kamień;)


Parc Saint Paul (Saint-Paul, Francja) - opinie - TripAdvisor\nParc Saint Paul opinie, Saint-Paul\nTurystyka w Saint-Paul\nLoty do Saint-Paul\nSaint-Paul — Restauracje\nSaint-Paul — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Parc Saint Paul\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Saint-Paul Atrakcje w pobliżu obiektu Parc Saint Paul\nEuropa›Francja›Pikardia›Oise›Saint-Paul›Atrakcje w Saint-Paul› Parc Saint Paul\n298 recenzje(-i) Nr 1 wśród 2 atrakcji w lokalizacji Saint-Paul Parki tematyczne, Parki rozrywki i parki wodne Przegląd informacji Recenzje (298)\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Adres: St Paul, 60650 Saint-Paul, Francja Numer telefonu: 33344822016 Strona internetowa Popraw to ogłoszenie Zalecany czas pobytu: Ponad 3 godziny Wszystkie zdjęcia odwiedzających (125)\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zrecenzowano: 14 lipca 2016 Eddy O, Oldenzaal, Holandia\nHotel de la Cathedrale76 recenzji Beauvais, Oise7.3 km od następującego obiektu: Parc Saint PaulWyświetl ceny Hotel du Cygne Beauvais94 recenzji Beauvais, Oise7.4 km od następującego obiektu: Parc Saint PaulWyświetl ceny Le Chenal Hotel101 recenzji Beauvais, Oise7.6 km od następującego obiektu: Parc Saint PaulWyświetl ceny Villa BeauvaisBeauvais, Oise7.6 km od następującego obiektu: Parc Saint PaulWyświetl ceny Hotel de la Residence62 recenzji Beauvais, Oise7.8 km od następującego obiektu: Parc Saint PaulWyświetl ceny Hotele w pobliżu: Parc Saint Paul W których hotelach w lokalizacji Saint-Paul obowiązują promocje?\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Parc Saint Paul Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Parc Saint Paul — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nBeauvais, Oise Wszystkie miejsca warte uwagi w: Saint-Paul (2)\nByłeś(-aś) w Parc Saint Paul? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nOto pytania, które zadawali klienci, wraz z odpowiedziami przedstawicieli i innych klientów obiektu Parc Saint Paul\n1 pytanie Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Parc Saint Paul.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy trzeba kupować bilety dla dzieci? Jak do Państwa dojechać, korzystając z komunikacji miejskiej? Czy na miejscu jest restauracja lub kawiarnia? W pobliżu obiektu Parc Saint Paul Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 18 recenzje(-i) Gyrotrek du Beauvaisis\n503 recenzje(-i) Beauvais Cathedral\n21 recenzje(-i) Jardin du peintre Andre van Beek\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 16 recenzje(-i) Le Marcel\n59 recenzje(-i) La P'tite cour\n24 recenzje(-i) A Milano


Jaś Kapela, Reklama, Korporacja Ha!art, Kraków 2005\nKoniec 2005 roku przyniósł dwie ważne pozycje dla (wielbicieli) twórców nazywających siebie slamistami bądź slamerami. Poezję slamową wydał w towarzystwie nagrań audio Maciej Kaczka, a tom(ik) „tylko” wierszy Jaś Kapela. Lektura to dla filologa miejscami nie(z)nośna, w związku z czym postanowiłem się z nią rozprawić dostępnymi sobie środkami wyrazu i metodami krytycznego „badania”.\nSLAM – szlam\nDlaczego już na wstępie wartościuję zaznaną lekturę? Trudno ją docenić jako przejaw twórczości piśmiennej. Pewniej sprawdza się ona w praktyce scenicznej, ale po wydrukowaniu wygląda mniej atrakcyjnie. To zapewne kwestia samego „gatunku”...\nSlam jawi się jako skrzyżowanie twórczości słownej i performance’u. Przybiera formę występu, w którym na pierwszym miejscu stawiany jest kontakt z publicznością. Tą nazwą określa się też imprezę, podczas której artyści przedstawiają swoje teksty, zdolności aktorskie czy wokalne (w improwizacjach słowno-muzycznych), a włączana do zabawy publiczność ocenia na bieżąco treść wierszy oraz umiejętności oratorskie poety. Widownia pełni rolę jury, wybierając najlepszego autora wieczoru. Tak impreza często przeradza się w rywalizację na teksty i stworzenie najlepszego wizerunku. Ze względu na ten aspekt wieczorów slamowych można je nazwać, co uczyniła Katarzyna Jakubiec jako jedna z pierwszych piszących w Polsce o tym zjawisku, „zapasami poetyckimi” . Liczy się w nich bowiem sposób odczytania, przekonująca publiczność siła wykonania, dostosowanie się do gustu zgromadzonych na sali, umiejętność odegrania roli gwiazdy estradowej – przynajmniej przez jeden wieczór. Osoba obdarzona siłą autorskiego wizerunku ma szanse przejść do kolejnej rundy, w której decyduje nie tyle wartość (tylko jaka?) ogłaszanego tekstu, co umiejętność jego przekazu, bliski kontakt z publicznością, wyjście naprzeciw potrzebom odbiorcy (często knajpianego, gdyż w takich warunkach większość slamów się odbywa). Stąd podporządkowanie stylistyki, kompozycji i treści tekstów wartości użytkowej – sprawdza(l)nej na scenie. Zechciał to podkreślić Maciej Kaczka w liście-reakcji na moją negatywną, pierwszą recenzję jego tomu:\n„[...] naczelną zasadą slamu jest pokonanie przeciwnika i przejście do następnej rundy. Można to próbować zrobić na różne sposoby, np. wypinając gołą dupę. To oczywiście zły pomysł, ale równie złym jest recytowanie ponowoczesnego wiersza z piętrowymi metaforami, których finezji nie zrozumie podchmielona knajpiana publiczność. Ja – nie bez sukcesów – w moich slamowych „trzyminutowcach” postawiłem na komiczny efekt monorymu, takie gry słowne wzorowane na slamerach niemieckich (np. występujący u nas Wehwalt Koslovsky); na tamtej scenie bardzo żywa jest tradycja uprawiania takiej Unterhaltungslyrik, której prekursorem był Christian Morgenstern” .\n„Współczesna literacka ANTYawangarda”  woli zatem poezjowanie na ringu, słowne boksowanie się autorów przy hałaśliwym dopingu publiczności . Zrywa też z „tradycyjną” poezją (metafizyczną chociażby), modernistycznymi ekstrawagancjami w konstruowaniu wiersza, a skupiają się na budowie podmiotowości wystawianej na pokaz... Występ łatwo przeradza się w manifest/ację  „ja”, prywatny i kameralny happening, po/nowoczesne – bo autoironiczne, antypoetyckie („dykcja niska”), „barbarzyńskie”, pozornie wyczerpujące i chwilami negujące dorobek poprzedników, utrzymane w konwencji buffo – gesta pod publiczkę.\n„Slam Poetry jako nowa forma uprawiania literatury pozwoliła jej wrócić do kawiarni, barów i klubów, pozwoliła jej na nowo odnaleźć się w nocnym życiu, tak ważnym kiedyś dla artystycznej cyganerii. Ogromna popularność i coraz większa liczba osób uprawiających ten gatunek oraz wielkie zainteresowanie publiczności świadczą o tym, że literatura potrzebowała bodźca, który wypchnął ją poza tradycyjne granice i wyzwolił ze znanych dotąd form. Literatura zdobyła nowe obszary: inny czas, inne miejsca, inne rytmy i przede wszystkim inny stosunek do mówionego słowa. Spontaniczność, tematy bliskie codziennemu życiu, słowny dowcip, zabawa jako podstawowa reguła tworzenia oraz bezpośredniość odgrywają dużo ważniejszą rolę niż kryteria artystyczne, którymi kierują się oceniający literacką twórczość eksperci” .\nOkresowa popularność tego typu przedsięwzięć w Stanach Zjednoczonych (od 1984 roku), a nawet w Polsce (pierwszy slam odbył się w Starej Prochoffni w Warszawie w 2003 roku), wskazuje na potrzebę zaistnienia nowego rodzaju twórczości słowno-scenicznej, znalezienia kodu, formy zewnętrznej i kanału przekazu nowych (?) wartości i koncepcji artystycznych. Problemem pozostaje – w przypadku interesującej mnie głównie poezji – kwestia badania tego typu materii, jej ścieranie (się) z dostępną metodologią analityczno-interpretacyjną, dyskursem krytycznoliterackim, gdyż lektura slamistów często rodzi potrzebę lub przy/mus uwzględniania czynników pozatekstowych podczas czytania utworów z gatunku? nurtu? slam poetry... dialogu z nią-zespołem znaków słownych na piśmie.\nMimo wymienionych problemów [z nie/czystej przekory...] postanowiłem przyjrzeć się (krytycznym) okiem czytelnika-polonisty tego typu produkcji artystycznej. A to dlatego, że książkowe wydanie utworów slamowych mogłoby się stać dobrą okazją do rozmowy o poszukiwaniach i próbach (scenicznych) bohemy XXI wieku. W postawie piszących (nie tylko slam poetry) i omawiających młodą/nową literaturę zbyt często widać zapędy do podważania i fałszowania kryteriów aksjologicznych i teleologicznych, brak refleksji o tym, czemu i jak służy dzisiaj literatura. Z drugiej strony ujawnia się też potrzeba przewartościowania i wykorzystania (choć w zmienionej postaci) takich zagadnień jak kanon, tradycja literacka, zadania poezji i krytyki wobec spóźnionego przełomu postmodernistycznego w Polsce. Jego wykolejeń też!\nNa razie moja nieufna, ale wypływająca z ciekawości i żywego zainteresowania poczynaniami „młodych” lub „nowych”, lektura wspomnianej „ANTYawangardy” stanie się (?) skromnym przyczynkiem do dyskusji. Chcę bowiem pokazać wybrane praktyki kultury lat pierwszych, ich wtórność, nieświadome naśladownictwo lub zakorzenienie w... [a właśnie, czym?]. Pojawi się tu problem hołdowania pseudojakości tego, co chce być widziane jako literackie novum... zamiast tworzyć przede wszystkim znaczące słowa-znaki. Celowo pomijam aspekt przynależności slamu do kultury masowej, traktowania go jako medialnego wykwitu  (bo niekoniecznie tyle w nim poezji co widowiska)... Dla mnie liczy się tekst (pochodzący od autora), warstwa signifiant (forma wyrazowa, słowo, czyli „to, co znaczące”) i signifié (znaczenie, tj. „to, co oznaczane”), a dopiero później dyskurs  jako forma mediacji, dialogu (od/czytanie – zdarzenie komunikacyjne, a w tle: zderzenie nadawcy i odbiorcy).\nW poniższych akapitach szukam i nie znajduję pozytywnych wzorców i stylów odbioru materii słownej o niespełnionych ciągotkach artystycznych. Co pewnie skłoni mnie kiedyś do należytej refleksji metakrytycznej...\nZ kapelą we własnej osobie\nWiosna (z gratisową płytą Soft LAns i roMans) znanego w kręgach młodoliterackich poetofila Macieja K. zapewne stanowić będzie uroczy gadżet w kolekcji pamiątek po znanych krakowskich performerach kabaretowych. Tfu!rczość ta – niekoniecznie zasłużona dla historii literatury w sensie poetyckim czy poznawczym (wobec dzielności wytrwałego w lekturze umysłu ludzkiego) – da radość jedynie bliskim autora: kumplom i kręgom towarzyskim. Może oni zdołają strawić dania zaserwowane pod szyldem Maciej Kaczka Solo Band. Wśród nich szukałbym ewentualnych nabywców, którzy – jak ja – pokusili się o sprawdzenie Wiosny jako przejawu autorskiego zezwierzęcenia pseudopoezji współczesnej. Nie pociąga mnie śpiewający Maciej Kaczka (boli słuch „po” tym akcie rozpustnym), więc zająłem się sprawkami na piśmie knajpianego śpiewaka i poety czasów marnej młodoliterackiej bohemy Krakowa z początku XXI wieku. Potyczka nie jest gołosłowna, opiera się na fragmentach nadużyć tekstu wspomnianej „kreatury wędrownej”.\nAutor zbioru potrafi z dystansem i uśmiechem odnieść się do swojej produkcji oralno-graficznej. Trudno pozostać obojętnym na widok ironicznych uwag o sobie samym i otoczeniu niepoetycko towarzyszącym:\n_________ […] z jaja żmii nie zaś sowy\n_________ kluje się ludek biznesowy\n_____ gdy grzmi perfidii kanonada\n_____ też pragnę gadać w kwestii gada\n________ (biznes jest poezją, s. 24)\nJak gada wierzący głównie w siebie gad-Kaczka? Sączy cudze poetyki i wsadza do swojego dzioba antypoezję... bez praktycznej etyki zwanej copyright. Żeby zdobyć status wierszorobotnego osobnika, autor wykorzystuje znane i zasłyszane wyrażenia, zwroty, tytuły, parafrazy i s/kryptocytaty. Tworzy w ten sposób mieszankę wybuchającą naiwną wtórnością lub gwałtami na zabiegach zwanych w retoryce hiperbolizacją (wycinki nabierające nowych znaczeń wśród niepoważnych, slamowych konotacji) czy pomniejszeniem (potęga smaku... zdeprecjonowana i zacierająca minione sensy). Brakuje w Wiośnie eufemizacji w przekreślaniu – kwestionowanego tak wyraziście! – dorobku przeszłości; dominuje raczej infantylny w swej prześmiewczości ton. Ze sztuki rymo- i wierszotwórczej sentymentalnego wielbiciela piosenki turystycznej, dumek, pieśni neapolitańskich i oper pozostanie czytelnikowi przede wszystkim żałobny uśmiech – z politowania.\nDekonstrukcja dyskursu krytycznego\nSkoro trafił mi się tak artystyczny przeciwnik na piśmie, wnioskami z lektury dzielę się w perfidnym, krytycznym performancie (?), który zapewne zrani uczucia miłośników ptaków, ale zadowoli hodowanych na literaturze (oby!). Zastrzegam, że poetyzujące Anatidae nie są pod ochroną władz cenzorskich, więc rozładowanie uzasadnionych napięć czytelniczych w równie wyuzdanym użyciu języka na p/okaz publiczny uchroni mnie przed karą ze strony innych knajpianych śpiewaków.\nPrawdę mówiąc, Maciej Kaczka prowokuje i wyzywa na pojedynek krytyków swojej twórczości. Przygotował bowiem tomik dla przyjaciół, a nie miłujących (własny) język polonistów. Wyjaśnia to potęga smaku 2004:\n_____ do tego jeszcze pewna klika\n_____ chmurnych krytyków mi wytyka\n_____ że ta jarmarczna słów muzyka\n_____ języka ekwilibrystyka\n_____ to nie jest sztuka […]\n________ (s. 39)\nDoceniam świadomość autora, który przeczuwa, że profesjonalnych (?) krytyków odrzuci widok poetyckiego szlamu, jaki niemiłosiernie uprawia. Bagno wierszopisania jest wystarczająco duże „w kraju paru tysięcy poetów”. Co zatem można jeszcze dojrzeć w polu zainteresowań Macieja Kaczki?\nArs poetica „kamienowanego” autora Wiosny zamyka się w łożeniu na „cudzosłowne wierszoróbstwo”. Zapożyczane języki obcych poetyk zostają w utworach Kaczki przeobrażone w samok(i)piące wybryki rymotwórcze, zapiski do melorecytacji. Na szczęście nie mamy tu do czynienia ze sztuczkami prymitywnymi. Świadomy (chwilami) wartości swojego „tomu tzw. wierszy slamowych” ulubieniec i mecenas młodoliterackiego Krakowa  usiłuje zmusić czytelnika do myślenia bądź skorzystania z encyklopedii. Powodują to aluzyjne i podstępne wyliczenia chociażby nazwisk kaczych guru:\n_____ taki bilans paszkwileń i bajd\n_____ kiedy ze mnie ni strauss ani wilde\n________ (123, s. 32)\n_____ czy tu jeszcze\n_____ czegoś brak?\n_____ to się streszczę\n_____ w hidden kwak\n________ (kwanifest, s. 76)\nTakie praktyki nie zapewnią jednak Wiośnie statusu poezji. Gwałt na poetyce, wysublimowanych pragnieniach bądź przyzwyczajeniach czytelniczych w wykonaniu Kaczki objawia się w: męczących rymach, sztampowej rytmizacji, szyderczym (para)frazowaniu cudzych wierszy, bajek, piosenek, wypowiedzi przedstawicieli młodoliterackich „kawiarni”, samokompromitacji klisz językowych i schematów budowania u/tworów dennych. Przewidywalność składników omawianego slam poetry sprawia jednak, że sam autor popadł w o/błędne powtarzanie się, wtórność i spełnianie najniższych pobudek artystycznych: wydać książkę i szukać czytelników. Ale same utwory Kaczki nie poszukują zbyt wymagającego (estetyki) odbiorcy. One zostały skrojone niepoważnie i pozostaną raczej prymitywną (w formie i wyrazie) rozrywką fanów z krakowskiego pubu. Tacy jak oni zniosą wszelkie objawy „kaczej grypy”: niepoetyckie wydalanie z siebie potrzeb śpiewającej fizjologii (wiosenny deszcz), liturgię obdarowywania apollińskim baranem-bożyszczem muz (w imię mniam), wyznania na łonie natury (jesteś chodzącą krainą łagodności), zarażanie sobą towarzystwa knajpianego (poznań zaprasza slamerów), by stać się osobnikiem pożądanym również w kon/tekście erotycznym.\nLansowanie idei hardcore’owego romansu stanowi intrygujący wycinek tematyczny Wiosny. Wyrażane obrazami chuć i erotomania nie trafiają się zbyt często, ale bywają unaoczniane obiektom pożądanym przez rzucanie się w/na oczy wersy:\n_____ jak w galilejskiej kanie\n_____ cud uczynił zbawiciel\n_____ tak dziś spór nimfomanek\n_____ przemienił glinę\n__________________ w kisiel\n_____ a w nim rwanie szwów koszul\n_____ zachłyśnięcia i stęki\n_____ i syczane do oczu\n_____ sarkastyczne piosenki\n_____ powiadają, że raczej\n_____ na poetów się leci\n_____ może któraś ze słuchaczek\n_____ zechce pójść mi naprzeciw?\n________ (floria i naria, s. 49–50)\nPomieszanie języków ludzkiego i zwierzęcego pragnienia tworzy sytuacje wieloznaczne z punktu widzenia obojętnego odbiorcy (czytaj: recenzenta?!). Czy są to zaloty? Podryw do zdjęcia galotów? A może niecne oczekiwanie na tknięcie, co pozwoli wbić do głowy samicy bolesny „gwóźdź” programu, czyli czynnik męski? Zapowiedź grzmiąco brzmi w wielorybim śpiewie:\n_____ dalej sromotnie\n_____ czajmy się w oknie\n_____ by najpierw w oczach\n_____ potem w kroczach\n_____ poczuć pieszczotkę\n_____ milionów cmoknięć\n_____ boże! jakie to będzie słodkie […]\n________ (s. 46)\nPozostałe materiały i szczątki poetyckie rozwijane lub marnowane w Wiośnie można wyliczyć w skrócie. Znajdą się tu: przeobrażane formułki i transformacje innych tytułów bądź słów-kluczy, szydercze przepisywanie ze zużytych matryc ry(t)motwórców z niewielkimi innowacjami, jakie oferuje wolny i nadużywany język-narzędzie stręczycielstwa czytającej lub tylko słuchającej publiki. Profanacja poezji odbywa się m.in. na gruncie poniżania wartości kompozycji, struktury znaczeniowo-retorycznej wiersza. Kaczka woli zejść na poziom personalnych aluzji (przyjazna tykalność i świętość dana tylko partnerowi ze sceny – Jasiowi Kapeli), wytykania palcem groźnych jednostek i grup („młodzież wszechpolska”), mącenia w (jeszcze literackich?) zdarzeniach: realnych i dopiero kreowanych na potrzeby wiersza.\nZagłębianie się w poetycki Kraków w jego knajpianym wydaniu może być lekturą intrygującą, ale trwa krótko. Po przeżuciu i wyzuciu z sympatii dla Macieja Kaczki tomik Wiosna wypada tylko zwrócić/wyrzucić. „Szlam poetry” wydaje mi się bowiem nie do przełknięcia/zaakceptowania jako nowa realizacja idei słów w działaniu także scenicznym. Duet poetyki i stylistyki w antydziele perfomance’u nie przekonuje do trwania w takiej pozycji lekturowej.\nGra słów bez Kapeli\nPrzyznam szczerze, że bardziej ujęła mnie nota redakcyjna na ostatniej stronie okładki tomiku (autorstwa Igora Stokfiszewskiego) niż zawartość Reklamy po kolejnym, chwilami nużącym, czytaniu 74 stronic książki Jasia Kapeli.\nNie pamiętam książki, po której byłbym pewien, że mamy do czynienia z zupełnie nową jakością w poezji. Jeśli co jakiś czas przyjść musi moment przesilenia, wyczerpywania się zastanych dykcji i oczekiwania na przełom, to z całą pewnością moment ten następuje właśnie teraz. Kapeli udaje się to, co nie udawało się żadnemu z autorów penetrujących rejony konfesji – uwolnienie się od taniego barbarzyństwa, nachalnego powtarzania tych samych banalnych gestów, przemierzania utartych szlaków personalizmu, nanoszonych w tym zimnym kraju przez prawie dwadzieścia lat na karty brulionów i postbrulionów.\nPo prostu zajebiście świeża, nowoczesna i kurewsko dobra poezja” (s. 4 okł.).\nNieznośnie przesadzony (autoironiczny chwyt marketingowy wydawcy – Korporacji Ha!art?!), choć przekorny i lekki w doznawaniu czytelniczym dla mnie-konsumenta, tekst odnośnie poetyckiego bytu rekomendowanej pozycji warto powiązać z (samą) treścią tomu na występie moich krytycznych wynurzeń. W swoisty sposób stał się on reklamą Reklamy, elementem bezpodstawnego lansowania nowych nazwisk w literaturze. O ich sile i wartości miałby świadczyć przede wszystkim wiek (tu: rocznik 84), deklarowana świeżość [jęzorów] i... współczesność, a nie jakość oferowanego asortymentu. Produkt młodej polskiej literatury – sprzedawany pod nazwiskiem Kapeli – zamiast „piętna” nowatorstwa nosi znamiona wierutnej palimpsestowości, (przed)wczesnego debiutu zaoferowanego pod publiczkę. Ta zna gwiazdora zlotów i festiwali slam poetry, Jaś wygrywał je wielokrotnie. W związku z tym zaserwowano widowni naoczny przejaw działalności (metrycznie) pełnoletniego chłopca, nieskończonego – więc niewprawionego jeszcze w pełnię możliwości słownego rzemiosła – polonisty z murów Uniwersytetu Jagiellońskiego, performera, autora popularnych blogów: poetycko-fotograficznego i wspomnieniowego .\nNaśladownictwo niewolnika... idei!\nIgor Stokfiszewski w swojej nocie trafnie zasugerował powinowactwa, dziedzictwo poetyckie, z którego czerpie Kapela... miejscami tylko przekraczając przyzwyczajenia czytelnicze. Chodzi o przedstawicieli pokolenia „brulionu”: Marcina Świetlickiego (autor Zimnych krajów) i Jacka Podsiadło (humanista – niegdyś – w glanach i z dredami, piszący wiersze-intymny dziennik do plecaka – dowód peregrynacji geograficznej i mentalnej). Młody slamer stawia na obeznaną literacko codzienność, wyzwalającą ludzkie odruchy zwyczajność, hiperbolizację lub pomniejszanie prywatności zakorzenionej w tu i teraz:\n_____ widzę i gardzę słyszę i gardzę\n_____ sprowadzony do tego błotnistego kraju\n_____ na nie wiadomo czyje wezwanie\n_____ sprzedaję się tanio bo boję się\n_____ że drożej nikt nie chciałby mnie kupić\n________ (zawsze jestem przystojny chyba że mam depresję, s. 71)\nPodobnie jak kiedyś autor Arytmii, odnotowuje wyrazy świadomości czy historię kontaktów z humanity: zewnętrznych (współ/życie) i dośrodkowych (refleksja). Towarzyszy temu gest pozornej negacji dorobku czy znaczeń poprzedników, ale też (nieświadome?) wykorzystywanie ich stylistyki czy nadwyrężanie barbaryzującego podmiotu. W oj spierdalaj trudno nie zauważyć związków z autotematyzmem Rafała Wojaczka czy mitem poety w „nastroju nieprzysiadalnym”, gdy Kapela deklaruje tworzenie „poezji kuchennej”, „poezji wygodnej”... Niewiele zdarza się Jasiowi tak wymownych i dobrych artystycznie „kawałków”:\n_____ [...] nie wierzę głosom.\n_____ wierzę w twardy podmiot do zgryzienia.\n________ (s. 52)\nSzukając swojego miejsca w poezji życia, Jaś uprawia egocentryzm i egotyzm nazywane „monoteizmem” (w epitafium dla lassie), choć miejscami potrafi szukać rozmysłu w języku... Nawet jeśli praktycznie ograniczy się on tylko do przekształcenia frazeologii, negacji wy-mowy. To odrzucenie tekstu lingwizującego  (nastawienie na drastyczną dla zastanych klisz i wzorów wyrażania się, celową, świadomą operację na języku) stanowi chyba przejaw niedoboru warsztatu oraz wystąpienie oporu-bariery wieku. Śmiem twierdzić, że dopiero próba krytycznej ucieczki od zakorzenienia w języku poznawanej rzeczywistości pozwoliłaby uniknąć wtórnego operowania dykcją niską. Mimowolny eskapizm w cudze osądy i – niezamierzona pewnie – forma dialogu są wpisane chociażby we wspomniany fragment. Obwieszczona w dwóch wersach reklama: „ja” zamiast „ich” głosów wpisuje się w dyskusję o status słowa (poetyckiego), funkcje mowy, języka na pokaz (publiczności)... Postawa Jasia wdaje się na przykład w dyskusję ze słowami i praktyką Stanisława Drożdża, autora wystawy Pojęciokształty. Poezja konkretna:\n„[...] nie lubię zdań. Słowa nie kłamią, a zdania kłamią. Słowo nie może kłamać. A jak się złoży trzy słowa, to już się zaczyna przekłamanie” .\nTen artysta, „najbardziej konsekwentny polski poeta konkretny” (słowa Piotra Rypsona) mógłby porozmawiać z Jasiem o wierze w język, jego wymowie czy prawdomówności w ludzkim wykonaniu. Kapela nie ufa zarówno zasłyszanym, jak i własnoręcznie dawanym słowom – tworzonej na własny użytek, wyimaginowanej „kosmicznej epopei”; woli niebezpiecznie ocierać się o kicz, tandetę popkultury, niż tworzyć poezję autoteliczną. Jego twórczość jest (wątpliwą) téchnē, sztuką wyraz-ów: mało instrumentalnych, bo z użytku sprozaizowanego, podporządkowanego małolatowi. Dopiero pozbawione zbędnych słów bajki narracyjne, przecedzone przez krytyczne sito utwory przedstawiciela generacji NIC [nieznaczącej...? ], dają się odczytywać, tworzą miejscami frapujący obraz lektur odbytych (nawet krytyków, jak Robert Ostaszewski , którzy potrafią przekreślać starania młodych o miejsce w lepszym świecie – artystów!):\n_____ [...] dobre pomysły są jak marsy\n_____ niby słodkie ale chce się rzygać\n_____ prawdziwe z nas dzieci śmieci\n_____ nie tyle gorszej koniunktury\n_____ co fałszywych obietnic chcę\n_____ z powrotem mojego lizaka\n________ (mściciel z gotham city idzie na karaoke, s. 18)\nSfrustrowany, infantylny Jaś pożąda nowej wspaniałej utopii, wysuwa artystowskie i – jak mu się wydaje – prozaiczne po/żądania, by otoczyć go opieką, psychicznym mecenatem (byle nie upupieniem – jak czytam w podtekście cynicznych zapisków)... Ogarnięte kryzysem w pozornie lepszym od przeszłości (dystopia?) świecie dziecko-mówca Reklamy oddaje swój spóźniony głos w wyborach o rzeczywistość nieprzedstawioną, choć znaną... z dywersji do świata młodzieńczych lęków i fascynacji.\n_____ w odruchu solidarności z umierającym światem\n_____ idę oddać krew to brzmi\n_____ na tyle dobrze że może\n_____ nikt nie będzie w tym podejrzewał masochistycznej przyjemności\n_____ kiedyś chodziłem z żyletką w portfelu\n_____ żeby testować jako daleko potrafię się posunąć\n_____ dziś dzięki pomocy profesjonalistów\n_____ spokojnie się patrzę a krew się leje\n________ (krew, s. 16)\nChwilowy nihilizm, obca i wulgarna (choć własna!) cielesność, używanie siebie jako kreacji i podmiotu fizycznego – te elementy przewijają się w różnych partiach Reklamy.\n_____ kiwa się głową co zapewne jest podświadomą\n_____ akceptacją tu i teraz. bo lepszy cyc niż nic.\n_____ co się z kolei nazywa próbą walki z nihilizmem.\n________ (tarantela, s. 19)\nDeklarowany nonkonformizm, odejście od świata lansującego „inneego” („jestem szczęśliwy tylko zmęczony”), choć i bierność działania, wypisują się aktywnością poetycką Kapeli. W wierszowanych opowieściach koncentruje on uwagę widza-czytelnika na uciskanej podmiotowości, ale i zabawowej istocie. Bo Reklama jest wielce prześmiewcza, autoironiczna, szukająca dystansu wobec „ja”... tylko w zbyt bliskich kontaktach – intymnego obcowania ze sobą samym. Trąci to zadufanym autoerotyzmem, bezpodstawnym samozadowoleniem autora. Tymczasem wypada mu zacząć poszukiwania tkanki słownej, zamiast skupiać się głównie na przetwarzaniu materii zużytego, naiwnego (rozumienia) personizmu! Wiersz O’Hary „nie daje się uchwycić za jednym czytaniem” , gdyż wdaje się w świadomą, choć ryzykowną grę z czytelnikiem, wzajemną prywatnością: okazjonalnym otwarciem i zamykaniem pod skórą znaków literowych i gestów osobistych. Utwory bitnika stanowią wyzwanie rzucone odbiorcy, wezwanie do poznawania się od pretekstu do własnej, tj. czytelniczej, projekcji. I mimo pozorowanej bliskości „życiu” (problem tkwi w tym, czyjemu?) O’Hara wymaga myślenia dyskursywnego, zamykanego w nie/wyrażanie się...\n„Personizm, kierunek który [...] powołałem do życia [...], jest dla mnie niezmiernie ciekawy, ponieważ tak całkowicie przeciwstawia się [...] typowi abstrakcyjnego usuwania własnej osoby w cień, że naprawdę pierwszy raz w historii poezji, ociera się o prawdziwą abstrakcję. [...] Personizm nie ma nic wspólnego z filozofią, jest cały sztuką. Ani z osobowością bądź poufałością, od tego jest daleki! Ale żebyś miał o nim jakieś mgliste pojęcie powiem, iż jeden z jego mniej istotnych przejawów polega na zwracaniu się do jednej osoby (innej niż sam poeta), co pozwala ewokować odcienie miłości bez niszczenia jej życiodajnych wulgaryzmów, i podtrzymuje uczucia poety wobec wiersza, a zarazem nie pozwala by miłość rozproszyła go i pogrążyła w uczuciach ku tej osobie. [...] Umieszcza on wiersz pośrodku między poetą a tym drugim [...], dzięki czemu wiersz zostaje odpowiednio uhonorowany. Zamiast na dwóch stronach wiersz jest w końcu miedzy dwiema osobami” .\nJaś Kapela może i zna utwory przedstawiciela szkoły nowojorskiej, ale nie zaproponował własnej wersji oharyzmu, autorskiej kontrkultury, literackiego buntu przekładalnego na wiersz. Na dodatek zbyt często pisze nieporadnie, oddając się perspektywie osobistej: miałkiego obrazowania „ja” wobec nas/was.\nPastisz imitujący rytmy disco z pola (bauns), autotematyzm w pozornej stylizacji biblijnej dla czytelników-wyznawców (bez tytułu ale z adresatami), gładkie przerzutnie, prześmiewcza (?) i niepoważna gramatyka, pojawiająca się znienacka zabawa syntaktyką spoza normy językowej i uzusu, wykorzystywanie aż do zużycia i przeobrażanie utartych wyrażeń i zwrotów, wyjmowanie cytatów z ust znajomych rzeczywistości, infantylne, ale intertekstualnie pobudzające do namysłu gry z mitami literackimi – to za mało by uznać jego debiut za poetycko udany! Huraoptymistycznym autoerotyzmem, „przeznaczaniem” wyrazistej podmiotowości też Jaś nie każdego skusi.\nJasia Kapelę uznaję za jeszcze dziecko w poezji. Nie wiem, jakie będą jego następne kroki, ale wolałbym, żeby na wykładach i ćwiczeniach w krakowskim Gołębniku liznął więcej materii słownej, skoro chce wojować z bliźnimi w życiu-niekończącym się piśmie. Dopiero wtedy będzie miał (filologiczne) podstawy, by stwierdzić: „sam wiem lepiej”. Na poważne lub szydercze akty nieuzasadnionego przewartościowywania siebie („Zbliżenie na moją twarz promieniejącą / szczęściem, doświadczeniem i mądrością”) powinien zaczekać do czasów, gdy znajdzie lepsze, przekonujące tak estetycznie, jak ideowo środki wyrazu.\nTeraz Polska – Kapela\nJako persona liryczna autor Reklamy koncentruje się na szukaniu autentyzmu w sobie, codziennych gestach i reakcjach (również niepoetyckich). W ten sposób usiłuje skłonić odbiorcę do współodczuwania (zamiast współtworzenia!) sytuacji przedstawionej – często wbrew regułom poezji. Młody slamer stawia na konwencję buffo, niskie rejestry mowy i... pobudki do działania. Stąd mistyfikacje z językiem (auto)reklamy, przekłamania z odrzuceniem znanych postaw i archetypów, a potem – już tylko podskórna – defalsyfikacja siebie-antybohatera.\n_____ nie z własnej woli więc z własnej winy.\n_____ hurtowo zamieniam uczynki na grzechy.\n_____ rozdaję dzieci na organy.\n_____ to jest twoje.\n________ (to pytanie mnie nurtuje bo jest druga w nocy, s. 51)\nNa kolejnych stronach autor oświadcza bezpardonowo: Jaś Kapela to żaden „frajer” o „elitarnej dupie”, ale „fajny koleś”. Mógłby też „w końcu zacząć pisać dobre wiersze”...\n„Przesłanie pana Jana” brzmi: chcę być przez wybranych lubiany, kochany i dawać siebie (również poprzez poezję – intymny narząd... literackiej miłości) innym. Wolałby też oddalać obce sobie, zewnętrzne „my” (czyli nie zawadiackie miłowanie ja + ona), otocznie niepotrzebnie współobecne, więc określane jako „oni”. Czyni to poprzez negację, żaden dobór, eliminację niewygodnych zjawisk/osób towarzyszących:\n_____ wszystko co nie jest w porządku\n_____ jest w planie\n_____ każdy chuj\n_____ każda pizda\n________ (miłość, s. 68)\nWrogowie zostają zesłani, skazani na kontekst. Bo poezji przysługują się tylko elementarnie, jako narzędzie poznawcze.\nKapela postuluje (dla siebie i innych) zejście na ziemię „zimnego kraju” i ulepienie z polskiej gliny poety, który swoją rolę częściej odgrywa... ocierając się nawet o dno, nie(ś)wiadomość, infantylizm użytych środków. Świadomość (?) dziecka w dziele literackim może pozwoli autorowi przetrwać? wygrać? rozgrywki o laur bohatera – dla siebie. Dowodem uznania winny stać się przebłyski pisma-znaków na kartkach tomów J.K., które prześwietli wzrokiem czytelnik.\nSzkoła nowojorska nie nauczy współżycia z językiem polskim i umiejętności odnalezienia się w artystycznych konwencjach. Ale oby Jaś – mówię to personalnie – znalazł swoją drogę... do wyrazu. Będziemy mieć z niego większą radość jako z osobnika lirycznego.\nReklama własnego Jasia\nOsobiste akcenty (z przejawami chłopięcej niewinności i – z drugiej strony – dandyzmu) do przesady wypełniają strony zbioru. Kapela stawia na podmiotowość, kreację, intymne słowo będące „bliżej krwiobiegu”, skoro wokół „ni chuja idei”. Polityka autorska przebija i usiłuje zamaskować brak wystarczającego skupienia na budulcu poezji – słowach. Świetlicki chociażby poznał z czasem siłę semiotyki w praktyce poetyckiej, odkrył dla siebie i zastosował koncepty, elementy wiersza ascetycznego, patrząc na rozległość frazy, nawet w niby-piosenkach ; Kapela z uporem obstaje przy opowiadaniu siebie, obrazowaniu skromnego wnętrza, trwa w przekonywaniu o własnej „nieprzysiadalności” i nieprzystawalności (językowego) obrazu świata: jaki widzi, a jaki (go) kreuje. Stąd postawa wychodząca poza tekst, udawanie duchowego biografizmu. Bywają chwile, gdy prezentowana twórczość ociera się o konfesję, ale nie ma ona wiele wspólnego z tradycyjnie pojmowanym  wyznaniem „prawd wiary” (chyba że w siebie). Autor-„ja” wierszowe, podmiot-gawędziarz na swoje powołanie i rolę do odegrania wybiera motyw „poety publicznego”, który zasługuje na współżycie i użycie (tekstowe) w akcie romantycznego kontaktu z czytelnikiem. Jaś często nawiązuje do mitu poety-wieszcza, ale stara się uwzględniać przede wszystkim właściwości rytualne tej postawy (tu: błazeński zwrot do publiczności), przenosząc ów wzorzec do współczesności ogarniętej brakiem autorytetów i nomadycznych dyskursów do naśladowania. Ze świadomością, że sam (?) jest skazany na porażkę\nBrak tej liryce programu, pozostaje pusta manifestacja oparta na mnożeniu gestów, wyliczaniu słów negatywnej (choć prześmiewczej i „autocynicznej”) krytyki zjawisk otaczających (ludzie), dotykających „ja” (dywersja z papierowego i przekłamanego świata mediów). To tylko pierwszy krzyk-wołanie o nowy humanizm i prywatny humanitaryzm, akceptację i potrzebę bycia z... (?). Gdy w wiersz wplącze się „innych”, towarzystwo (a towarzyski i spragniony „swoich” ludzi Jaś jest ponad miarę – w jednym z wierszy podaje swój? numer telefonu), autor poczuje spełnienie.\nZatem pomyślnego wypełniania wierszy i spełnienia ego życzy niżej podpisany.\nKrytyk a cappella\nOmówione tomy slam poetry wskazują na konieczność podjęcia z nimi niekonwencjonalnej gry, znalezienia środków (nie)godnych (tradycyjnej) kultury literackiej. Mamy w nich do czynienia z tekstami scenicznymi, przeznaczonymi do mówienia, melorecytacji. Często zostały zamierzone jako prześmiewczy wyraz ciągotek artystycznych, co wyjaśnia braki warsztatowe. Nawet jeśli krytyczny czytelnik posłuży się negacją ze względu na swoje wymagania estetyczne, zakorzenienie w kulturze wysokiej czy umiłowaniu świadomej i celowej awangardy, to wypada wyliczyć przyczyny niepokoju lekturowego. Wiersze z Wiosny i Reklamy trącą kiczem, tanią kabaretowością, prostackim, bo pozornie łatwym operowaniem popową strawą, słabym wyczuciem poetyki i możliwości języka jako budulca wszelkich konstrukcji zwanych literaturą. Wspomniani autorzy nie zawsze świadomie korzystają z konwencji tekstowych, które stosowało wielu poprzedników, a silą się na „nowoczesność”, uznanie ich za prekursorów nowego gatunku czy nurtu. Na to jeszcze za wcześnie. Slam poetry może wydawać się kopalnią pomysłów, wylęgarnią talentów scenicznych, ale niekoniecznie poetyckich. Maestria słowa wymaga treningu, zapasów ze sobą samym i narzędziami poznawczymi, konstruktami rzeczywistości (zewnętrznej czy wewnętrznej) do przeobrażenia w materię poetycką. Zaistnienie artystyczne i później(sza) recepcja twórczości – to osobna historia do opowiedzenia... przez krytykę towarzyszącą i potomnych. Może przedstawieni autorzy znajdą kolejnych (poważnych? auto/ironicznych?) czytelników silących się na analizę i interpretację. Taka reakcja dowiedzie ich artystycznego bytu.\n K. Jakubiec, Poezja na ringu. Poetry slam i slam poetry w Stanach Zjednoczonych, „Studium” 1998, nr 13–14, s. 17.\n Zob. też wywiad z artystą (Pisanie o przyrodzie jest aktem większej odwagi niż pisanie o gejach) w „artPapierze” 2006, nr 14.\n Zob. R. Kopyto, Slam poetry – współczesna literacka ANTYawangarda , „Ha!art” 2003, nr 2 (15).\n Zob. K. Jakubiec, dz. cyt., s. 20.\n Warto zaznaczyć, że Jaś Kapela jest współautorem (obok Kuby Głuszaka) Manifestu protodupistycznego, który miejscami (autorska polityka negacji) koresponduje ze stylistyką wypowiedzi zauważalną w jego wierszach.\n A. Neumeister, M. Hartges, Poetry! Slam! Texte der Popfraktion. Cyt. za: R. Kopyto, dz. cyt.\n Uczynił to już m.in. Jerzy Jarniewicz w szeroko komentowanym artykule Wiersze na ringu .\n Pojęciem dyskursu można określić całość aktu komunikacji: określoną werbalizację słowną (tekst) + czynniki pozajęzykowe (sytuacja użycia języka, uczestnicy aktu komunikacji). Mnie jednak interesuje przede wszystkim budowanie dyskursu krytycznoliterackiego jako formy dialogu (Bachtin) z pretekstem jako czynnikiem sprawczym.\nPor. J. Jagodzińska, O tekście, w: Praktyczna stylistyka nie tylko dla polonistów, pod red. E. Bańkowskiej i A. Mikołajczuk, Warszawa 2003, s. 82–86.\n Zob. P. Marecki, Plotka o... Macieju Kaczce .\n Por. konstrukcję, stylistykę Manifestu protodupistycznego i Manifestu neolingwistycznego [„Ha!art” 2003, nr 3–4 (16–17)].\n Kochać słowa (Ze Stanisławem Drożdżem rozmawiali Maria Cyranowicz i Jarosław Lipszyc), „Meble” 2002, nr 5, s. 7.\n Zob. R. Ostaszewski, Dzieci gorszej koniunktury. Szkic (cienką kreską) do obrazu prozy najmłodszej, „FA-art” 2000, nr 3–4.\n F. O’Hara, Personizm: Manifest, w: Twoja pojedynczość, wybór, przekł. i posł. P. Sommer, Warszawa 1987, s. 5.\n Nawiązuję do stylistycznego „przejścia” w tomach Czynny do odwołania (Wołowiec 2001) i Nieczynny (Warszawa 2003).\n Myślę między innymi o św. Augustynie jako wzorcu od/wiecznym.\nSkrócona wersja eseju opublikowanego w kwartalniku „Migotania, Przejaśnienia” 2006, nr 3.


Pani Bovary lektura z opracowaniem - Gustaw Flaubert (Książka) - Księgarnia PWN\nPani Bovary lektura z opracowaniem(Miękka)\nWybór ponadczasowy Czyta wszystko. Od Gimnastyki dla kobiet w czasie ciąży i połogu przez leksykony produktów spożywczych po Historię Bliskiego Wschodu w starożytności. O przeczytanych „dziełach” rozprawia w felietonach prze...\nNajpiękniejsze i najpopularniejsze wiersze oraz piosenki barda poetyckiej nuty. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych, kiedy na scenie królowało mocne brzmienie, pojawił się tajemniczy chłopak. Marek Grechuta zaskoczył wszystkich rozpoznawalnym głos...


Wielkie kłamstewka i maleńkie kłamstwa – Mirosław Kokoszkiewicz – Bibula – pismo niezalezne\nSą jednak kłamstwa, z których do dziś nikt nie jest rozliczany, a te same media, dziennikarze, politycy i komentatorzy biorą czynny udział w mataczeniu i ukrywaniu prawdy przed społeczeństwem.\nŹadna stacja telewizyjna nie zaprasza na przykład lekarzy sądowych i patomorfologów by wypowiedzieli się na temat sekcji zwłok ofiar katastrofy smoleńskiej. Chodzi o to czy owe sekcje w ogóle miały szansę się odbyć w tak krótkim czasie?\nKażdy uczciwy specjalista od medycyny sądowej musiałby, bowiem odpowiedzieć, że żadnych sekcji zwłok fizycznie być nie mogło. Wiemy dziś na pewno, że po przybyciu polskich lekarzy i patomorfologów do Moskwy usłyszeli oni, że już jest po wszystkim. Wiemy również, że wszystko to, co mówiła Ewa Kopacz na temat wzruszenia i podziwu, z jakim przyglądała się współpracy rosyjskich i polskich lekarzy i patomorfologów to bezczelne kłamstwo. Podobnie jak to z przeszukaniem miejsca katastrofy na metr w głąb ziemi z drobiazgowym jej przesiewaniem włącznie.\nCzy widzieliście jakiegoś dziennikarza, który próbowałby zadać na ten temat pytania Ewie Kopacz?\nWarto w tym miejscu przypomnieć, że po katastrofie Casy pod Mirosławcem 23 stycznia 2008 roku, z uwagi na identyfikacje ofiar i sekcje zwłok, 20 trumien ze zwłokami oficerów wystawiono dopiero 18 lutego 2008 roku. Wtedy to dopiero zaczęły odbywać się pogrzeby.\nW Moskwie nie czekano nawet na dostarczenie przez wszystkie rodziny ofiar ubrań na ostatnią drogę dla swoich bliskich. Kto tego nie zdążył na czas uczynić musiał pogodzić się z pospiesznie zalutowaną przez Rosjan trumną. Kłamstwo o sekcjach zwłok i udziale w nich polskich specjalistów miało pomóc w szybkich pochówkach. Inaczej bez wyników sekcji zwłok, których nie ma do dziś, autopsje musiano by wykonać w Polsce. Kto się tego obawiał? Dlaczego prokuratura wojskowa wzięła udział w tej tragicznej, niezgodnej z prawem hucpie? Dlaczego do dziś nie ustosunkowała się do wniosku o ekshumację złożonego przez żonę Przemysława Gosiewskiego?\nDrugie kłamstwo, które dzięki mediom i politycznym hienom z SLD i PO żyje już przeszło trzy lata to sprawa śmierci Barbary Blidy. Warto tu wymienić takich najbardziej cynicznych kłamców i „przyjaciół” zmarłej jak Leszek Miller, Tadeusz Iwiński, Ryszard Kalisz, Grzegorz Napieralski. Przyjaciół, którzy w wyborach parlamentarnych, które odbyły się jeszcze za życia pani Blidy w 2005 r, nie znaleźli dla niej miejsca na partyjnej liście.\nTu zadam retoryczne pytania.\nCzy ktoś, kto chce naprawdę pozbawić się życia przez powieszenie używa papierowego sznurka?\nCzy ktoś, kto się chce na poważnie rozstać z życiem rzucając się pod koła pojazdu wybierze do tego celu rower?\nWiększość opinii publicznej nie wie tego, co niemal od początku, łącznie z wymienionymi graczami śmiercią i wielkimi „przyjaciółki” zmarłej, wiedzą organa ścigania i prokuratura.\nOtóż Barbara Blida wiedziała doskonale, że strzela do siebie z tak zwanej „bezpiecznej”, niepenetrującej amunicji, która nie zabija. Odpowiednia ilość środka miotającego i pocisk w kształcie woreczka wypełnionego śrutem ma za zadanie jak informuje producent Mesko, jedynie obezwładnić.\nPonad 90% samobójstw przy użyciu broni palnej odbywa się poprzez strzał w głowę lub usta. Dlaczego więc Barbara Blida strzeliła sobie w klatkę piersiową? Otóż jest to kategoryczne zalecenie producenta amunicji. Strzał w głowę lub szyję może, bowiem okazać się śmiertelny.\nNie mieliśmy więc nawet do czynienia ze świadomą próbą samobójstwa, a jedynie próbą samookaleczenia i wywołania skandalu, który uniemożliwiłby na jakiś czas aresztowanie byłej posłanki. Jednym słowem doszło do śmierci na skutek nieszczęśliwego wypadku.\nMoże ten suchy i na zimno przedstawiony opis faktów, kogoś razi, ale zapewniam, że na tle tego haniebnego spektaklu, jaki odgrywają media, komisja śledcza i „przyjaciele” Barbary Blidy z SLD to zaledwie małe piwo.\nZa: Kokos26 | http://kokos.salon24.pl/220811,wielkie-klamstewka-i-malenkie-klamstwa | WIELKIE kłamstewka i maleńkie KÅAMSTWA\nPowyższy tekst dodano: 2010-08-21


Licencja na znak towarowy - PLA.partners\n1 Czym jest umowa licencyjna?\n2.1 Licencja pełna i ograniczona\n2.2 Licencja wyłączna i niewyłączna\n2.3 Licencja pasywna i aktywna\n2.4 Licencja podstawowa oraz sublicencja\n3 Co powinno znaleźć się w umowie licencyjnej?\n4 Wpis licencji do rejestru znaków towarowych\n5 Używanie znaku towarowego bez licencji\nZgodnie z art. 163 ustawy – Prawo własności przemysłowej umowa licencyjna to umowa, na podstawie której uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy (licencjodawca) upoważnia inny podmiot (licencjobiorcę) do używania zarejestrowanego znaku towarowego. Na skutek zawarcia tej umowy uprawniony z prawa ochronnego nie traci swoich praw do znaku towarowego, a jedynie ogranicza je na rzecz licencjobiorcy.\nTak jak wskazywaliśmy w jednym z naszych artykułów możliwe jest korzystanie ze znaku towarowego, który nie jest zarejestrowany. I o ile w samej ustawie – Prawo własności przemysłowej mowa jest o udzieleniu licencji na zarejestrowany znak towarowy, tak również w doktrynie przyjmuje się, że możliwe jest zawieranie umów o charakterze licencyjnych, na podstawie których przekazywane jest prawo używania znaków towarowych niezarejestrowanych.\nZawarcie umowy licencyjnych na używanie znaku towarowego wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności (ad solemnitatem). Niezachowanie tej formy skutkować będzie nieważnością czynności prawnej.\nLicencja pełna i ograniczona\nO licencji pełnej mówimy wtedy, gdy licencjobiorca ma prawo korzystania ze znaku towarowego w takim samym zakresie, jak licencjodawca. Jeśli jednak w umowie licencyjnej dojdzie do ograniczenia korzystania ze znaku towarowego, wtedy licencja będzie mieć charakter ograniczony. Ograniczenia te najczęściej dotyczą zakresu wyłączności, terytorium oraz czasu na jaki licencja jest udzielona.\nUdzielona licencja może mieć również charakter licencji wyłącznej. W takim przypadku licencjodawca zobowiązuje się wobec licencjodawcy, że nie udzieli licencji na dany znak towarowy innemu podmiotowi. Licencja niewyłączna oznacza więc, iż licencjodawca nie ma takiego zobowiązania wobec licencjodawcy i może on udzielić licencji innym podmiotom. Przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej przewidują domniemanie licencji niewyłącznej. Jeśli więc strony nie postanowią inaczej, licencjodawca będzie miał prawo do zawierania dalszych umów licencyjnych.\nLicencja pasywna i aktywna\nW doktrynie wyróżnia się również licencje pasywne oraz aktywne. O licencji pasywnej mówi się wtedy, kiedy licencjodawca ma wyłącznie zapewnić niezakłócone korzystanie z licencji przez licencjobiorcę. Jeśli zaś licencjodawca ma podejmować dodatkowe działania takie jak szkolenia, doradztwo czy aktywne wsparciu (np. w promowaniu marki) wtedy mówi się o licencji aktywnej.\nLicencja podstawowa oraz sublicencja\nRozróżnienie licencji podstawowej i sublicencji wynika z tego, kto udziela licencji, tzn. czy jest to uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy, czy też licencjobiorca. Warunkiem koniecznym dla skutecznego udzielenia sublicencji przez licencjobiorcę jest uzyskanie zgody licencjodawcy, chyba że strony w umowie licencyjnej od razu wprowadzą taką możliwość. Podmiot udzielający sublicencji nie może wykraczać poza treść licencji podstawowej a sublicencja wygasa najpóźniej z chwilą wygaśnięcia licencji podstawowej.\nCo powinno znaleźć się w umowie licencyjnej?\nZgodnie z zasadą swobody umów strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Tym samym w zakresie kształtowania stosunku prawnego w przypadku zawierania umowy licencji, strony mają szeroki zakres swobody. Należy jednak wyróżnić przykładowe postanowienia, które nie tylko są najczęściej spotykane w umowach licencyjnych, ale wręcz z praktycznego punktu widzenia powinny się w niej znaleźć:\nokreślenie zakresu licencji (w szczególności wyłączna, niewyłączna, pełna, ograniczona);\nwskazanie czasu na jaki okres licencja jest udzielana oraz na jakim terytorium;\nuregulowanie kwestii odpłatności licencji (i zasad związanych z płatnością licencji);\nuregulowanie kwestii możliwości udzielania sublicencji;\nustalenie zasad ewentualnego dochodzenia roszczeń w tytułu naruszenia postanowień umowy licencyjnej;\nLicencjobiorca lub licencjodawca mogą złożyć wniosek do UPRP o wpis licencji do rejestru znaków towarowych. Wpis licencji do rejestru znaków potwierdzi np. legitymację licencjobiorcy w postępowaniu o naruszenie znaku towarowego.\nKorzystanie z cudzego znaku towarowego bez zawarcia umowy licencyjnej to ryzyko przede wszystkim narażenia się na postępowanie sądowe, które skończyć się może obowiązkiem zapłaty odszkodowania na rzecz uprawnionego a także odsetek i kosztów sądowych. Tym samym warto zweryfikować czy oznaczenie, z którego chcemy korzystać nie jest już chronione i zarejesrtowane na rzecz innego podmiotu.