Mt 22, 21: „Oddajcie tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest bożego Bogu.” (Słowa Jezusa skierowane do faryzeuszy, którzy podstępnie spytali go, czy należy płacić podatek Cezarowi. Fraza często używana w sporach o relację państwo–kościół.) | Chodzący po wodzie.\nMt 22, 21: „Oddajcie tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest bożego Bogu.” (Słowa Jezusa skierowane do faryzeuszy, którzy podstępnie spytali go, czy należy płacić podatek Cezarowi. Fraza często używana w sporach o relację państwo–kościół.)\nObrazek 15 czerwca 2017 Mir'Nazar\nList papieża Feliksa II do cesarza Zenona: /Wszak nie ulega wątpliwości, że jest dla Waszych spraw rzeczą zbawienną, abyście, gdy chodzi o rzeczy Boże, starali się swoją cesarską wolę podporządkować kapłanom Chrystusa, zgodnie z jego ustanowieniem, a nie stawiać jej ponad nimi, i raczej pod ich przewodem uczyć się świętych tajemnic, niż być samemu nauczycielem, szanować ustrój Kościoła, nie narzucać mu stosowania czysto ludzkich norm prawnych, ani nie usiłować samowładnie odnosić się do jego postanowień, gdyż Wolą Boga jest, aby Twoja Łaskawość ugieła się przed nim w duchu pobożnego oddania się: – albowiem przekraczanie praw Boskich ostatecznie oznacza obrazę Tego, który je ustanowił/.\n(List został napisany w 484 r.)\nList papieża Gelazego do cesarza Anastazego: /Dwie są oczywiście, Cesarzu Auguście, naczelne władze, które rządzą tym światem: uświęcona powaga biskupów i zwierzchność cesarska, lecz z nich obu o tyle większe jest brzemię ciążące na kapłanach, że oni mają zdać sprawę przed sądem Boskim, nawet za samych królów rządzących ludźmi. Wiesz przecież, Najłaskawszy Synu, że choć godność Twoja oddaje Ci władzę nad rodzajem ludzkim, to jednak schylasz pokornie czoło przed ludźmi odpowiedzialnymi za sprawy Boskie i od nich oczekujesz środków zapewniających Ci zbawienie. Wiesz także i to, że gdy chodzi o przyjmowanie Boskich sakramentów i należyte udzielanie ich, powinieneś – wedle kanonu religii – okazać się raczej podległym, a nie rozkazywać. Tedy w tych sprawach zależysz od ich decyzji, a nie możesz żądać, aby oni podporządkowali się Twojej woli. Jeśli bowiem w dziedzinie prawnego porządku publicznego, zwierzchnicy religijni uznając, że władza została Ci dana z Woli Najwyższego, sami także słuchają Twoich praw, żeby nie wydawało się, iż w sprawach świeckich przeciwstawiają się Twoim kompetentnym decyzjom, to jak ochoczo – pytam się Ciebie – powinno się słuchać tych, którzy zostali ustanowieni szafarzami czcią otoczonych tajemnic?/.\nOdpowiedź od Anastazego jeszcze nie nadejszła. (List napisany w 494 r.)\nDziś na straży tych relacji państwa i Kościoła stoi Konstytucja Wielkanocna RP z Preambułą, uchwalona 2 kwietnia 1997 r., w której czytamy m.in., takie oto słowa:\n– /(…) Naród Polski – wszyscy obywatele Rzeczypospolitej, zarówno wierzący w Boga będącego źródłem prawdy ludziom przez niego objawionej, w personifikacji sprawiedliwości, dobra i piękna, jak i nie podzielających tej wiary, a te uniwersalne wartości wywodzący z innych źródeł, równi w prawach i powinnościach wobec dobra wspólnego Polski, wdzięczni swoim przodkom za ich pracę, za walkę o niepodległość okupioną ogromnymi ofiarami, za kulturę zakorzenioną w chrześcijańskim dziedzictwie Narodu i ogólnoludzkich wartościach, w nawiązaniu do najlepszych tradycji Pierwszej i Drugiej Rzeczypospolitej, (…) ustanawiamy Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej (…)/\nPowstaje dylemant: – „Coś” – nie należy do cesarza tylko dlatego, że on się tego domaga\n– Z nowego „Katechizmu Kościoła Katolickiego”, nr 2242: /Obywatel jest zobowiązany w sumieniu do nieprzestrzegania zarządzeń władz cywilnych, gdy przepisy te są sprzeczne z wymaganiami ładu moralnego, z podstawowymi prawami osób i ze wskazaniami Ewangelii. Odmowa posłuszeństwa władzom cywilnym, gdy ich wymagania są sprzeczne z wymaganiami prawego sumienia, znajduje swoje uzasadnienie w rozróżnieniu między służbą Bogu a służbą wspólnocie politycznej/.\n„Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga” (Mt 22, 21).\nPoniższy artykuł został napisany przez Louisa Evena w 1960 roku. Zasady, które w nim stoją są aktualne, a dzisiaj są bardziej aktualne, niż kiedykolwiek.\n(Powinna go przeczytać pani premier rządu i pan prezydent RP).\nFaryzeusze, pragnący złapać w pułapkę Jezusa, kiedy będzie mówił, posłali do Niego swoich uczniów razem ze zwolennikami Heroda, popierającymi Rzym, żeby postawić to pytanie: Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie?\nJezus odpowiedział najpierw demaskując pułapkę przygotowaną przez Faryzeuszy: „Czemu Mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy?” Następnie poprosił ich o pokazanie monety podatkowej (przy pomocy której uiszczało się daninę), na której wygrawerowana była podobizna Cezara. Wówczas rzekł do nich:\nCytat ów jest skrócony. Zwykle ci, którzy przytaczają ten cytat z Ewangelii, robią to po to, żeby podkreślić obowiązek płacenia podatków. I robią to bardzo elokwentnie. Oprócz tego, przeważnie cytują tylko pierwszą część tekstu, tę która dotyczy Cezara. Następna część odnosząca się do Boga, zwykle pominięta jest milczeniem, tak jak obecni mówcy zajęci są ważnością Cezara dzisiaj.\nZrozumieliście, że Cezar znaczy rząd lub bardziej dokładnie rządy, ponieważ jest tylu Cezarów, ile szczebli w politycznej strukturze kraju.\nW Kanadzie są Cezarowie miejscy, prowincjonalni i Cezar federalny. I niebawem, na domiar złego, będziemy pewnie dotknięci także Cezarem ponadnarodowym z prawodawstwem ogólnoświatowym.\nOgraniczenia władzy Cezara.\nW mowie wygłoszonej w Parlamencie (House of Commons) 6 lipca 1960 r. podczas debaty nad Ustawą o Prawach Człowieka (Bill of Rights) Noel Dorion – członek parlamentu (MP, poseł) z ramienia Bellechasse (kilka miesięcy później, minister w gabinecie Partii Konserwatywnej) przytoczył odpowiedź Jezusa, jakiej udzielił on zwolennikom Heroda. Pan Dorion nie przytoczył jej w celu poparcia podatków. Przeciwnie – omawiana w tym dniu sprawa dotyczyła praw obywatelskich, a nie praw cesarskich. Pan Dorion słusznie zauważył:Tak naprawdę to Chrystus ustalił pierwszy rozdział praw obywatelskich streszczając je w zwięzłych słowach, które po dwóch tysiącach lat są aktualne i ponadczasowe: „Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga“.\nW 1956 roku w Melbourne w gazecie, a potem w wydaniu broszurowym, australijski dziennikarz Eric Butler zacytował Lorda Actona: Kiedy Chrystus powiedział, „Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga“, dał On państwu prawo, którym nigdy przedtem się ono nie cieszyło i ograniczył to prawo w nieznany przedtem sposób. I nie tylko dostarczył, ale wykuł instrument do jego egzekwowania. Ograniczenie władzy państwowej przestało być tylko nadzieją cierpliwych, intelektualistów-filozofów, i stało się ponadczasową instrukcją dla Kościoła Powszechnego.\nTo, co Lord Acton miał na myśli to to, że Kościół Chrystusa ma obowiązek upewnić się, że Cezar nie wykracza poza swoje prawa. Ta funkcja Kościoła była przyjmowana do wiadomości i poddawana próbom w ciągu stuleci chrześcijaństwa. Zapobiegła rządom wielu Cezarów – małych i dużych – jako absolutnych dyktatorów nad ludźmi. Ale Eric Butler dodaje: Niestety wypaczenie chrześcijaństwa osiągnęło stan, gdzie nawet większość chrześcijańskiego duchowieństwa zamiast dążyć niezmordowanie do ograniczenia władzy państwowej, pomaga w dążeniu do reformowania społeczeństwa przez władzę państwową. W rzeczywistości chcą się przypodobać nie Bogu a Cezarowi. Każde zwiększenie władzy państwowej lub grup monopolistycznych bez względu na słuszność argumentów, nieuchronnie prowadzi do odbierania jednostkom prawa do kierowania się w życiu osobistym wolnymi wyborami.\nKredyt Społeczny, a filozofia chrześcijańska.\nEric Butler jest protestantem i mówi tu o kapłanach swojego kościoła. Pozostawiamy te wnioski do rozwagi, czy dotyczą także księży katolickich i jeżeli tak, to w jakim stopniu?Osoba ludzka przed Cezarem\nActon, Butler i Noel Dorion widzą więc w słowach Pana Jezusa ograniczenia dotyczące władzy Cezara, zamiast usprawiedliwiania jakiegokolwiek rodzaju podatku. A to dlatego, że cytują całą wypowiedź: „Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara; a Bogu to, co należy do Boga”.\nCezarowi to, co należy do Cezara – nic ponadto; albowiem nie wszystko należy do Cezara.\nPrezentując tę ustawę 1 lipca 1960 r. premier Diefenbaker podkreślił jej cel: „Utrzymać i zabezpieczyć wolność jednostki w stosunku do władzy państwowej, nawet najsilniejszej.” Dlaczego? Dlatego, że osoba ludzka jest suwerenna w stosunku do Cezara. Diefenbaker rozumiał to, więc powiedział: Święte prawo jednostki czyni ją wolną w stosunku do władzy państwowej.\nPapież Pius XI napisał w encyklice Divini Redemptoris: Osoba ludzka powinna być postawiona na pierwszym miejscu w hierarchii świata.\nPapież Pius XII napisał w swoim liście do Przewodniczącego Spraw Socjalnych we Francji 14 lipca 1946 r.: To osobę ludzką Bóg umieścił na szczycie widzialnego wszechświata, czyniąc go, zarówno w ekonomii jak i w polityce, miarą wszystkich rzeczy.\nTo nie Cezar jest na szczycie; to osoba ludzka. Czyli osoba ludzka nie należy do Cezara; to raczej odwrotnie – Cezar należy do osoby ludzkiej i ma jej służyć pełniąc swą funkcję obrońcy praw człowieka.\nMaurice Allard, członek parlamentu z Sherbrooke, Quebec, powiedział także podczas debaty nad Ustawą o Prawach Człowieka: Osoba ludzka nie może stać się narzędziem ani ofiarą państwa; to władza państwa podczas tworzenia praw musi gwarantować wolność w różnych dziedzinach życia człowieka. Wobec tego Cezar nie ma prawa obdzierać ludzi żywcem ze skóry poprzez podatki, nie ma nawet prawa pozbawiać człowieka potrzebnych do życia podstawowych rzeczy.\nR.S. MacLellan – członek parlamentu z Inverness-Richmond, Nova Scotia, był nie mniej kategoryczny w swojej wypowiedzi: Jednostka ludzka jest przed władzą państwową… Jedynym celem rządu jest gwarantowanie wolności osobistych jednostki.\nJak wiele jeszcze naruszeń prawa i własności ludzi i rodzin można tu wymienić!Dla potrzeb Cezara\nCezar potrzebuje części produktu krajowego. W systemie demokratycznym wybrani przez ludność przedstawiciele decydują, jaką część produktu krajowego użyć dla potrzeb Cezara.Jeżeli ktoś myśli realnie, to musi przyznać, że nie ma żadnych trudności w udostępnieniu Cezarowi części produkcji krajowej, podczas gdy reszta produkcji pozostaje dla zabezpieczenia potrzeb ludzi, ta część produkcji, która łatwo zabezpieczy wszystkie normalne potrzeby obywateli.\nPrzy innej okazji, która jest rzadziej przytaczana, niż sytuacja z monetą, którą płacono daninę [Cezarowi] Jezus musiał się ustosunkować do sprawy podatków. Tym razem nie chodziło o daninę dla najeźdźcy, ale o dwudrachmę – podatek ustanowiony przez samych Żydów, w celu utrzymania świątyni. Ci, którzy pobierali ten podatek przyszli do świętego Piotra, mówiąc: „Wasz Nauczyciel nie płaci dwudrachmy?” Jezus odpowiedział Piotrowi: „Idź nad jezioro i zarzuć wędkę! Weź pierwszą rybę, którą wyciągniesz i otwórz jej pyszczek: znajdziesz statera [srebrna moneta grecka]. Weź go i daj im za Mnie i za siebie!” (Mt 17, 24-26)\nLouis Even: /Co we mnie jest cesarskie, a co boskie jest? – to pytanie, na które każdy powinien sobie odpowiedzieć. Otóż to czym żyję i co jest świątynią mojego umysłu (duszy) jest cesarskie, a to czym myślę o Bogu i czym podążam do jego zrozumienia, to UMYSŁ – odbiorca słów do człowieka od Niego skierowanych. Znowu wyłania się stary jak filozofia podział mojego jestestwa na fizyczność i afizyczność. Wszystko więc co fizyczne podlega określeniu – cesarskie.\nCiało – bez niego nie zaistnieje JA fizyczne (coś) w sprzężeniu warunkujące mój umysł (ktoś). Jak władać tym ciałem?\nZ jednej strony jego rozwój jest determinowany czynnikami fizycznymi ale za jakość i warunki dla kultywowania jego rozwoju odpowiadam też determinując SAM własne zachowania zgodnie z wolą obecną w samoświadomości.\nJezus przemawia do tejże woli właśnie. Jest wolna w tym sensie, że może wybierać pomiędzy dobrem i złem, przede wszystkim dla istoty ludzkiej samej w sobie.\nWarto w tym momencie się zastanowić co jest nadrzędne w nas ciało czy umysł.\nZdania są podzielone, niech będzie, że umysł, gdyż on warunkuje poprzez swe isnienie korzystanie z rozumu. Ale jak właściwie z niego korzystac? Praktyka pokazuje, że należy gromadzić wiedzę o wszystkim co możliwe jest do poznania, tak by dokonać odpowiedzialnie (światle) wyboru mając „świadomośc” możliwych skutków. Nie ślepo, nie „na wiarę”, ale przejrzyście oczekując domyślnego, pozytywnego efektu. Efektu działań podjętych w celu fizycznej realizacji wpierw afizycznego projektu zrodzonego w umyśle.\nTu pojawia się w analizie fizycznego otoczenia, które pragnę sobie podporządkować fizyczna istota, która chce (powinna chcieć) tego samego.\nI rodzi się pytanie – Jak należy się do niej odnieśc? Czy ma się ją wchłonąć i pokonac, gdyż stanęła na drodze podporządkowywania czy się z nią pojednać?\nTu puka Chrystus i mówi: STOP – to Twój brat, bliźni inny suwerenny człowiek taki jak Ty. Jest wartoscią równoocenną w oczach „Boga”, lub jeśli wolisz Twoich jeżeli próbujesz „Bogu” dorównac i z nim również osiągnąc płaszczyznę porozumienia.\nAle za nim to się stanie musisz pokazac jak osiągasz płaszczyznę porozumienia z twoim bratem. Gdybyś chciał zjednać się z nim fizycznie (cesarsko) obciążasz nim swoją przestrzeń ale nie tego naucza Jezus, On wskazuje na więź umysłową jako na drogę pojednania bez naruszania Twojej fizyczności. Ale znów zapytasz jak się porozumieć solidarnie z obopólną korzyścią, jak zaufac odbiorcy, że Cię naprzykład nie zdradzi?\nObydwaj musicie znać i posiadać moralność jako intersubiektywną, uniwersalną wartość dla Was obojga. Jeżeli ktoś jej nie posiada nie jest Twoim partnerem, a staje się przeszkodą dla nawet skromnej drogi Twojej własnej samorealizacji, w podporządkowywaniu sobie Twojej własnej „cesarskości”. W skrajnym przypadku może być zagrożeniem nawet i śmiertelnym dla Ciebie jako całości. W wilu przypadkach kończy się to cywilną śmiercią osoby.Pomyślałby ktoś może, by unicestwić takowe zagrożenie, ale wszystkich wykończyc się nie da i sam człowiek wie lub domniemywa, że samotność, to zguba i pustka, więc?\nWybiera pojednanie z własnej woli, jako pierwszy akt miłości duchowej, ale pyta następnie jak, jaką drogą jest ono (pełne pojednanie) możliwe?\nPierwszym krokiem do pojednania i solidarności jest zrozumienie samego siebie i jeśli się to uda chocby na tyle, by racjonalnie ograniczyć swoje cesarskie potrzeby, to jest szansa, by zrozumieć też i drugiego człowieka.\nRozumiejąc swoje potrzeby i innych można szukac kompromisu dla chociażby własnego bezpieczeństwa. Trzeba dać tę wiedzę innym, by oni zrozumieli to samo, oświecić ich, by stali się partnerami do stołu sprawiedliwego podziału władzy i wpływów.\nTam gdzie dwóch takich partnerów, cesarzy, zasiądzie tam tworzą model współżycia.\nW praktyce jest nas miliony i taki model musi być wszystkim znany, by mówic o światłym społeczeństwie rozumnych istot ludzkich pragnących pokojowej, dojrzałej demokracji na miarę oczekiwanego, realnego królestwa niebieskiego i na miarę globalnej cywilizacji Ziemian/.\nSwego czasu (2009), był Pan Prezydent, który odważył się rzucić wyzwanie Jasnej Górze w Częstochowie: – „Oddajmy cesarzowi co cesarskie, a Bogu co boskie”.\nDziało się to przy okazji referendum w sprawie odwołania prezydenta Tadeusza Wrony. Ojcowie paulini z niepokojem spoglądali z jasnogórski murów w stronę ul. Jerzego Waszyngtona, gdzie mieści się Urząd Miasta. W niektórych kościołach kolportowane były ulotki, które mały zniechęcić mieszkańców do udziału w referendum. Ci jednak nie dają za wygraną i odwołują prezydenta na rok przed wyborami – to pierwsza taka sytuacja w Polsce. „Dbał bardziej o pielgrzymów niż o mieszkańców” – takie argumenty pojawiają się najczęściej przy urnach. Częstochowianie idą jeszcze dalej – rok później na prezydenta wybierają polityka lewicy – Krzysztofa Matyjaszczyka. Tym samym staje się on jedynym prezydentem z SLD rządzącym w dużym mieście.\nBazując na nastrojach społecznych, Matyjaszczyk postanowił zacząć swoją kadencję z wielkim przytupem. Jego formacja polityczna zaproponowała, aby wprowadzić w Częstochowie… podatek od pielgrzyma. Każdy z pątników przybywających na Jasną Górę musiałby zapłacić miastu cztery złote. – Niech byśmy zebrali siedem milionów złotych, to przy dziurach w kasie miasta byłby bardzo duży zastrzyk – mówił wówczas Marek Balt z SLD.\n– 20 procent poszłoby na promocję miasta, także w kontekście pielgrzymowania, a reszta na budowę i naprawę dróg – tłumaczył.\nJednym ze sposobów zbierania pieniędzy miało być obowiązkowe przejmowanie zorganizowanych pielgrzymek przez licencjonowanych częstochowskich przewodników, za których trzeba byłoby płacić. Taryfa miałaby zależeć od liczby pątników w grupie.\nJeśli chodzi o zorganizowane pielgrzymki, to każda z nich jest awizowana odpowiednio wcześniej na Jasnej Górze i w centrum zarządzania kryzysowego miasta i ma wyznaczoną datę wejścia do miasta oraz wyznaczoną trasę. Z pobraniem opłaty też nie byłoby więc problemu. To samo tyczy się autokarów przyjeżdżających na wycieczki do Częstochowy. Jak tłumaczył Marek Balt, byłaby to zupełnie normalna procedura, bo w innych sanktuariach europejskich, np. w Fatimie trzeba zapłacić ok. 100 euro za wjazd do centrum.\nSzybko jednak pojawiły się w tej sprawie głosy krytyczne. – To kompletnie idiotyczny i absurdalny pomysł. Ktoś próbuje wsadzić świeżo zaprzysiężonego prezydenta Krzysztofa Matyjaszczyka na minę. Przecież nawet taksy klimatyczne dla wczasowiczów w Zakopanem czy Międzyzdrojach są bardzo kontrowersyjne i traktowane jako wyłudzanie pieniędzy przez samorządy. Ten szatański koncept ma wymiar i bardzo poważny, i groteskowy – mówił wtedy Szymon Giżyński z Prawa i Sprawiedliwości. Na reakcje ze strony Jasnej Góry też nie trzeba było długo czekać.\nW noc sylwestrową, podczas transmitowanego przez /TV Trwam/ i /Radio Maryja/ Apelu Jasnogórskiego, przeor klasztoru oo. Paulinów na Jasnej Górze o. Roman Majewski wygłosił OŚWIADCZENIE: – „W związku z informacjami, które płyną z Urzędu Miasta Częstochowa, które są nagłaśniane przez media, o projekcie pobierania od pielgrzymów przekraczających granice miasta myta w wysokości 4 złotych oświadczamy, że Jasna Góra nie weźmie udziału w tym kuriozalnym zamyśle i jest mu absolutnie przeciwna. Zadajemy sobie jednocześnie pytanie, czy to prawda, że bez Jasnej Góry miasto Częstochowa nie potrafi samodzielnie funkcjonować, i byłoby jeszcze większym żebrakiem?”.\nSLD zaczęło się szybko wycofywać z tego pomysłu i zamiast podatku od pielgrzyma, postanowiło przeforsować pomysł opłaty miejscowej. Miałyby ją płacić osoby przebywające dłużej niż dobę w celach wypoczynkowych, szkoleniowych lub turystycznych na terenie Częstochowy. Obniżono też kwotę samej taryfy, która tym razem miała wynieść 2,08 zł za dobę.\nPieniądze miały inkasować (za 10 proc. prowizji) i wpłacać na konto miasta osoby kierujące hotelami, motelami, pensjonatami, domami wczasowymi, wypoczynkowymi lub wycieczkowymi, schroniskami, kempingami, polami biwakowymi.\nNiezależnie jednak od nazewnictwa, wiadomo było, że ta opłata dotknęłaby przede wszystkim pielgrzymów. Dlatego również w tej formie nie udało się jej wprowadzić w życie. Projekt został odrzucony w Radzie Miasta głosami PO, PiS i Wspólnoty Samorządowej Tadeusza Wrony. Na jego temat nie odbyła się nawet dyskusja.\n– Zostało to potraktowane jak jakiś fetysz. A to był po prostu normalny wniosek o to, żeby spróbować w jakiś sposób pozyskać dodatkowe środki na poprawę infrastruktury turystycznej w Częstochowie. Taką samą opłatę pobiera się np. w Krakowie – tłumaczył w rozmowie z Onetem.pl, Krzysztof Matyjaszczyk.\nPrawu i Sprawiedliwości mocno zaszkodził konflikt z miejscową „Solidarnością”. Związkowcy uznali, że lokalni politycy PiS za nic mają interes społeczny i nawet pomagają rządzącej miastem lewicy łamać prawa pracownicze i związkowe. Za to „swoim” są w stanie załatwić pracę w miejskich spółkach i instytucjach. Szef lokalnej „Solidarności” Mirosław Kowalik napisał nawet w tej sprawie list do Jarosława Kaczyńskiego.\nTymczasem na najgroźniejszego konkurenta Matyjaszczyka wyrasta niespodziewanie Marcin Maranda. Jeden z najbardziej znanych i wyrazistych częstochowskich radnych opuścił w zeszłym roku Wspólnotę Samorządową Tadeusza Wrony i założył nowe ugrupowanie pod nazwą Mieszkańcy Częstochowy. – Martwi mnie, że coraz więcej młodych częstochowian szuka lepszej przyszłości poza naszym miastem. Częstochowa zmierza do katastrofy. Zrobimy wszystko, by nie stała się polskim Detroit, które kiedyś było perłą w koronie Ameryki, a dziś jest wyludnionym bankrutem – mówił podczas konwencji założycielskiej.\nW Częstochowie drugą kadencję z rzędu rządzi Pan Krzysztof Matyjaszczyk (SLD Lewica Razem). W decydującym starciu wygrał z Arturem Warzochą, byłym wicewojewodą śląskim i bezpartyjnym kandydatem wspieranym przez PiS. Na dotychczasowego prezydenta zagłosowało 56,72 proc. wyborców.\nW polskich relacjach Państwo-Kościół obowiązuje akt prawny zwany Konkordatem, który został podpisany dn. 28 lipca 1993 r. O relacjach cesarskich i boskich, też jest w nim mowa.\nDziś pan prezydent RP przyjął ślubowanie od nowego rządu pani premier Beaty Szydło.\nW Piśmie jest napisane, aby nie wzywać Pana Boga na daremno.\nWypada dodać, z Bogiem, a jak jest widać gołym okiem.\nZebrał i swoje trzy grosze dodał – Mreck\nPoprzedni wpisbozon higgsa na styku neuronowych połączeńNastępny wpismatematyczny geniusz z warysia nieopodal borzęcina


Od szansy do wyboru: genetyka i sprawiedliwość ad – Marzena Dustoff Pediatra\nZe zbiorowego stanowiska autorów kwestie sprawiedliwości są problemem dystrybucji, z pewnymi korzyściami dostępnymi dla każdej osoby i, nieuchronnie, nie wszystkimi korzyściami stale lub jednocześnie dostępnymi dla wszystkich. Autorzy wskazują na potencjalny wpływ tego problemu, stwierdzając, że terapie genetyczne i inne wybory zmierzą się z nami i że będziemy kuszeni do medykalizacji tego, co dotychczas uważaliśmy za normalne. Granica między zdrowiem i chorobą zostanie przerysowana przez społeczeństwo. Jednak zamiast badać wpływ prekursorów współczesnych norm filozoficznych i wartości społecznych, autorzy ograniczają dyskusję o sprawiedliwości genetycznej do dystrybucji i ekonomii. Uznają, ale nie w pełni radzą sobie z kwestiami wartości społecznej, które zakłócają jakąkolwiek dyskusję na temat dystrybucji sprawiedliwości, a tym samym wskazują na wpływ społeczny, pytając, czy celowość leczenia sprawia, że jest to konieczne (jak w przypadku szpitala psychiatrycznego). doradztwo dla małżonka osoby, która ma chorobę psychiczną, aby uratować małżeństwo), ale ich analiza nie idzie wystarczająco daleko. Byłoby szczególnie użyteczne, gdyby zaproponowali więcej dyskusji na temat podstawowych wartości społecznych jako dystrybutor równych szans i sprawiedliwości. Taka analiza byłaby nieoceniona dla zrozumienia przykładów, które zapewniają ze współczesnej opieki medycznej i dla przyszłej praktyki.\nO dziwo, autorzy podchodzą do tego tysiącletniego zagadnienia filozoficznego, nie tracąc przy tym ludzkości. Ich wspólny styl pisania jest radością czytania, a ich praca brzmi bardziej jak poezja niż filozofia. Podobnie jak poezja, ich słowa są warte kilkukrotnego powrotu, aby wydobyć celowo osadzony podtekst o zwiększonym znaczeniu. Ich książka będzie często cytowana.\nIlise Feitshans, JD, Sc.M.\n[więcej w: objętość wyrzutowa serca, schistosomatoza, leukocytoza fizjologiczna ]\n[podobne: rogowacenie czerwone queyrata, kolonografia tk, amyloidoza serca ]\n[..] Blog oznaczyl uzycie nastepujacego fragmentu psycholog w lublinie[…]\nJest prawdopodobne, że różne mechanizmy powodują przedwczesne depolaryzacje komór przed, podczas i po wysiłku. Wydaje się, że występowanie częstych przedwczesnych depolaryzacji komorowych podczas wysiłku identyfikuje tylko osoby o podwyższonym ryzyku zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych. Zgodnie z naszymi wynikami klinicznymi, kardiomiopatia nadciśnieniowa prawdopodobnie nie będzie przyczyną przedwczesnych depolaryzacji komorowych, chociaż mogą być w niej zaangażowane inne ... [Read more...]\nIstnieje niefortunny impuls w medycynie, aby oznaczyć pacjentów jako histerycznych, gdy ich objawy nie są łatwo zaklasyfikowane do jednej lub drugiej kategorii diagnostycznej. Podobne zjawisko dotyczy praktyki medycyny pracy, gdy ocenia się problemy zanieczyszczenia powietrza w pomieszczeniach. Zespół chorego budynku stał się gorącym tematem zarówno w prasie profesjonalnej, jak i świeckich. Próba znalezienia określonego zanieczyszczenia ... [Read more...]


Powiatowy finał Turnieju Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego - Informacje - Komenda Powiatowa Policji w Rawie Mazowieckiej\n25 kwietnia 2017 roku, na terenie hali sportowej Milenium i Szkoły Podstawowej nr 4 w Rawie Mazowieckiej rozegrany został powiatowy turniej Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Do rywalizacji zgłosiło się 10 drużyn. 5 reprezentujących szkoły podstawowe – z Regnowa, Cielądza, Starej Wsi oraz ze Szkół nr 2 i 4 w Rawie Mazowieckiej oraz 5 reprezentujących gimnazja – z Cielądza, Boguszyc, Regnowa, Białej Rawskiej i Gimnazjum nr 2 w Rawie Mazowieckiej. Uczniowie musieli wykazać się wiedzą teoretyczną podczas testu oraz wiedzą praktyczną, pokonując tor przeszkód i miasteczko ruchu drogowego.\nI miejsce – Regnów\nII miejsce Szkoła Podstawowa nr 4 w Rawie Mazowieckiej,\nIII miejsce - Szkoła Podstawowa nr 2 w Rawie Mazowieckiej,\nI miejsce – Cielądz,\nII miejsce – Boguszyce,\nIII miejsce Regnów.\nZwycięskie drużyny będą reprezentować nasz powiat podczas turnieju wojewódzkiego. Gratulujemy i życzymy sukcesów.\nPragniemy także podziękować lokalnym samorządom i Wojewódzkiemu Ośrodkowi Ruchu Drogowego w Skierniewicach za ufundowanie nagród, dyrektorom\ni pracownikom hali sportowej i szkoły za pomoc w organizacji turnieju a opiekunom za wkład w przygotowanie dzieci. Następny turniej już za rok.\nKampania, Turniej BRD


Specjalista ds. teleinformatycznych — Admin kontra dostawcy Internetu cz.65 - blogi użytkowników portalu dobreprogramy\nShaki81 07.03.2016 12:09\nW tym miesiącu miałem napisać co nieco o moim nowym pracowniku, czyli pierwszej kobiecie na stanowisku informatyka w moim szpitalu. Jednakże w lutym przytrafiła mi się ciekawa awaria (której zresztą nie mogę rozwikłać po dziś dzień) i o niej słów kilka. A zaczęło się od tego, że Orange strasznie mnie wkurza i ma bardzo słabe łącza.\nWykupiłem więc u lokalnego dostawcy symetryka 30/30 do głównego szpitala i przez jakieś pół roku wszystko chodziło bez zarzutów, aż do pewnego dnia, gdzie po prostu przestało działać, ale może po kolei.\nWe wtorek w drugim tygodniu lutego około godziny 11.00 otrzymałem informację że w budynku nr 3 i 4 system Kamsoft działa bardzo powoli, wręcz uniemożliwiając normalną pracę. Po sprawdzeniu okazało się, że jest problem z połączeniem usługi pulpit zdalny i nie działa ona prawidłowo pomiędzy operatorem Orange (od niego mamy dostęp do Internetu w budynkach 3 i 4) a naszym lokalnym dostawcą udostępniającym nam łącze w budynku nr 1. Połączenie pomiędzy budynkiem nr 2 (ten sam operator co w budynku 1) a budynkiem nr 1 działało prawidłowo. Po południu zgłosiłem uszkodzenie do Orange. Następnego dnia rano otrzymałem informację, że wszystko działała jak należy i tak rzeczywiście było. Technik Orange w środę potwierdził, że wszystko jest w porządku. Do końca tygodnia nie było żadnych problemów.\nW środę trzeciego tygodnia lutego sytuacja powtórzyła się, czyli poprawne działanie do godziny 10.00, spowolnienie działania, zgłoszenie do Orange i następnego dnia od rana wszystko w porządku. Poprosiłem wówczas naszego lokalnego dostawcę internetu o sprawdzenie czy z jego strony wszystko jest w porządku. Lokalny operator potwierdził, że u niego wszystko jest w porządku.\nTrzeci raz sytuacja powtórzyła się w połowie czwartego tygodnia lutego. Zgłosiłem po raz trzeci do Orange. Niestety konsultant stwierdził, że z jego strony wszystko jest w porządku i to zapewne wina naszego lokalnego dostawcy Internetu. Następnego dnia, system działał prawidłowo do godziny 10, a później praktycznie wcale nie działał. Taka sama sytuacja była przez 4 kolejne dni, tj. System odzyskiwał pełną sprawność około 21.00 a uszkadzał się około 10.00. W międzyczasie technik naszego lokalnego dostawcy Internetu pojawił się dwukrotnie u nas w szpitalu i sprawdził, że z jego strony wszystko jest w porządku. Do końca lutego system nie odzyskał normalnej sprawności.\nPierwszego lutego przełączyłem Internet w budynku nr 1 na Orange i problem ustał. Potwierdziło to tylko moje podejrzenia, że problem leży w połączeniu pomiędzy lokalnym dostawcą Internetu a Orange.\nDalej jednak nie potrafię udowodnić po czyjej stronie jest wina. Któryś operator na pewno zawalił sprawę. Ja dostaję po głowie a system działa dość wolno, bo na uploadzie 1 Mb/s w głównym budynku to za długo system nie pociągnie.\nSpecjalista ds. teleinformatycznych — tak o wszystkim i niczym cz.66 Specjalista ds teleinformatycznych — no i mamy kolejnego informatyka w firmie cz.64


Prof. Kotulska-Jóźwiak: w leczeniu SMA doszło do ogromnego przełomu - Choroby Rzadkie\nProf. Kotulska-Jóźwiak: w leczeniu SMA doszło do ogromnego przełomu\nAutor: oprac. PW • Źródło: Rynek Zdrowia • 17 listopada 2021 07:18\nChcielibyśmy, aby w leczeniu rdzeniowego zaniku mięśni (SMA) dostępne były wszystkie terapie - podkreśla prof. Kotulska-Jóźwiak. Zaznacza też, że w leczeniu SMA doszło do ogromnego przełomu. Do niedawna nie potrafiliśmy leczyć tej choroby, obecnie możliwe jest nie tylko jej zahamowanie, ale także uzyskanie poprawy.\nNa świecie w leczeniu SMA są zarejestrowane 3 leki. Foto: Stock Adobe\nW Polsce wprowadzano badania przesiewowe noworodków w kierunku wykrywania rdzeniowego zaniku mięśni, SMA\nWczesna diagnostyka i wykrycie SMA jeszcze na etapie bezobjawowym są kluczowe dla skuteczności leczenia tej choroby\nNa świecie w leczeniu SMA są zarejestrowane 3 leki. W Polsce jest refundowany jeden z nich - nusinersen. U większości pacjentów leczonych nusinersenem udaje się uzyskać poprawę stanu zdrowia\nPacjenci z wykrytym SMA mogą pozostać bezobjawowi po podaniu terapii genowej lekiem onasemnogen abeparwowek\nJak podkreśla prof. Katarzyna Kotulska-Jóźwiak, kierownik Kliniki Neurologii i Epileptologii Instytutu "Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka" w Warszawie, w leczeniu rdzeniowego zaniku mięśni (SMA) w Polsce doszło do ogromnego przełomu - nie tylko dotyczącego poznania choroby, ale także dostępności do diagnostyki i możliwości leczenia.\nSMA. Jest program przesiewowy i skuteczne leczenie\nW Polsce wprowadzano badania przesiewowe noworodków w kierunku wykrywania SMA. Obecnie obejmują one 12 województw, a do końca 2022 roku cała Polska zostanie objęta tymi badaniami. Wczesna diagnostyka i wykrycie SMA jeszcze na etapie bezobjawowym są kluczowe dla skuteczności leczenia tej choroby.\n- Będziemy w stanie bardzo szybko diagnozować dzieci z SMA. Dostępne jest dla nich leczenie w ramach szeroko otwartego programu lekowego, w którym możemy stosować nusinersen, pierwszy lek zarejestrowany do leczenia rdzeniowego zaniku mięśni. Dzięki temu mamy możliwość radykalnej zmiany rokowania w chorobie, która do niedawna stanowiła najczęstszą genetycznie uwarunkowaną przyczynę śmiertelności niemowląt - mówi prof. Katarzyna Kotulska-Jóźwiak.\nNa świecie w leczeniu SMA są zarejestrowane 3 leki. W Polsce jest refundowany jeden lek - nusinersen.\nJakie wyniki w leczeniu noworodków z SMA?\n- Dane uzyskanie z Systemu Monitorowania Programów Lekowych (SMPT), dotyczące nusinersenu, wskazują że nie mamy żadnego pacjenta, który na leczenie by nie zareagował. Oczekiwaliśmy, że leczenie przyniesie zahamowanie choroby. U większości pacjentów udaje się uzyskać zdecydowanie więcej, bo poprawę - zaznacza profesor.\nDane dotyczące dwóch pozostałych leków zarejestrowanych w leczeniu SMA, czyli rysdyplamu i terapii genowej onasemnogen abeparwowekpacjenci z wykrytym SMA mogą pozostać bezobjawowi po podaniu terapii genowej., wynikające z badań klinicznych albo z doświadczeń poza Polską, wskazują - zwłaszcza w przypadku terapii genowej - że ich zastosowanie przedobjawowe jest najskuteczniejsze. Dane dotyczące rysdyplamu obejmują dotąd tylko 5 pacjentów.\nTerapia genowa w SMA\n- Uzasadnienie ma podanie terapii jak najwcześniej. Czy to ma być nusinersen czy terapia genowa onasemnogen abeparwowek, to jest kwestia dostępności do terapii. Chcielibyśmy aby były dostępne wszystkie, gdyż wtedy możemy podjąć decyzję w pełni w oparciu o wiedzę medyczną - podkreśla prof. Kotulska-Jóźwiak, zaznaczając, że o refundacji terapii i jej wprowadzeniu do programu lekowego decydują też względy ekonomiczne.\nJak wyjaśnia, wyniki badań klinicznych, ale i obserwacji już półtorarocznej pokazują, że pacjenci z wykrytym SMA mogą pozostać bezobjawowi po podaniu terapii genowej.\nSMA: nowe dane na temat skuteczności i bezpieczeństwa terapii genowej lekiem onasemnogen abeparwowek


Czytanie 22 min Wyświetlenia 809\nKryteria oceny usług loterii międzynarodowej online\nW regionach francuskojęzycznych sprzedawany jako Swiss Loto, Swiss Lotto to największa narodowa loteria w Szwajcarii. Przyjmuje znajomy 6/42 format, z dodatkiem kuli bonusowej, aby wydłużyć szanse. Jackpoty zaczynają się od 1,5 miliona CHF i kumulują się przy każdym losowaniu, aż do wygrania. Są 8 różne poziomy nagród, stosunkowo dobre szanse na wygraną, i dwa losowania co tydzień, więc masz mnóstwo okazji do zabrania do domu nagrody.\nPomysł szwedzkiej loterii narodowej został po raz pierwszy zaktualizowany w: 1896 kiedy pierwsza wersja tej gry zakończyła się remisem. w 1943, jego profil został wzmocniony po przedsiębiorstwie państwowym (Usługa napiwków) przejął jej działalność. Spotykać się z kimś, to renomowane lotto jest prowadzone przez firmę znaną jako Swedish Games. Według danych Szwedzkiej Komisji Loterii, ta gra była w stanie wyprodukować ponad 100 milionerów każdego roku. Najwyższy jackpot, jaki został wygrany w tym lotto, to aż 27,9 miliona €. Jeśli chcesz zgarnąć tak oszałamiającą nagrodę, cytowali statystyki gier 1 w 6,720,000 jak szanse na wygranie jackpota.\nGranie w szwedzkie lotto lub jakąkolwiek inną grę internetową jest dość łatwe, biorąc pod uwagę postęp technologiczny, jakiego doświadczają współczesne czasy. Takie jak, istnieje wiele przyjaznych platform, na których można kupić losy Sweden Lotto online. Strony takie jak multilotto oferują graczom idealną platformę do zakupu losów na loterię. Gracze mają możliwość wybrania własnych liczb lub posiadania “szybki wybór”funkcja wybierz losowo swoje numery.\nPierwszą rzeczą, którą powinieneś dziś wiedzieć o wynikach lotto jest to, że mają wszystko zostało zdigitalizowane. Zgadza się. Nie musisz siedzieć do późna w nocy tylko po to, aby obejrzeć losowania w telewizji lub wstać bardzo wcześnie rano, aby złapać gazetę. Za pomocą kilku prostych pociągnięć i kliknięć, wyniki możesz obejrzeć w zaciszu swojego domu i we własnym czasie.\nZainteresowany innymi podobnymi historiami? Możesz przeczytać nasz artykuł na temat największych zwycięzców loterii i gdzie są teraz, aby uzyskać więcej historycznych wygranych.\nJednym z głównych powodów, dla których powinieneś grać w Multilotto, jest znakomita reputacja, jaką niesie ta strona. Większość forów i witryn z recenzjami dała Multilotto co najmniej liczbę gwiazdek 4 poza 5 a dobrzy ludzie z Multilotto pracują przez całą dobę, aby upewnić się, że dostaną tę jedną gwiazdkę. To wciąż stawia ich na jednym z najlepszych miejsc pod względem kasyna online, a także usług concierge loterii online. Co więcej, możesz skorzystać z internetowego sprawdzania wyników loterii, aby poznać poprzednie losowania swojej loterii bez konieczności wstawania do późna, aby obejrzeć losowania lub kupić gazetę.\nUzyskiwanie wyników lotto stało się łatwiejsze dzięki Multilotto, ponieważ możesz zdecydować się na otrzymywanie powiadomień ze strony internetowej na swoim komputerze lub telefonie komórkowym po ich ogłoszeniu. Zgadza się. Na telefonie komórkowym, dzięki platformie mobilnej, na której została zbudowana strona internetowa, która umożliwia dostęp do niej za pomocą urządzenia mobilnego lub tabletu. Dzięki temu możesz wyprzedzić grę i zagrać ponownie po zakończeniu losowania. Strona Multilotto jest bardzo bezpieczna i żadne prywatne informacje nie będą udostępniane osobom trzecim, coś, czego większość usług concierge loterii nie obiecuje ani nie wspomina?.\nOprócz reputacji i wygody serwisu, masz dostęp do wielu międzynarodowych loterii, w które inaczej nie można było grać ze względu na ograniczenia geograficzne. Jeśli mieszkasz w jednym z krajów, w których Multilotto może działać, wszystko, co musisz zrobić, aby zagrać, to założyć konto, co dosłownie zajmuje kilka minut, jak metoda bankowa, a po dokonaniu wpłaty na swoje konto otrzymasz bonus od depozytu, który obejmuje również darmowe bilety. Raz zrobione, wybierz wybraną loterię i możesz śmiało kupić bilet. Z Multilotto, możesz kupić kilka linii jednocześnie, a także grać w konsorcjum.\nTylko mieszkańcy Szwajcarii mogą legalnie grać w szwajcarskie loterie online. Jednakże, możesz skorzystać z usług konsjerża, takiego jak theLotter, aby ominąć to ograniczenie. Kupią ci losy na loterię, a nawet pomóc Ci odebrać nagrodę, jeśli nie mogą tego zrobić sami. To świetna usługa, którą w pełni polecamy.\nLoterie lub lotto istnieją od wieków i dają graczom szansę na wygranie dużych ilości gotówki poprzez losowy wybór zestawu liczb. Istnieje kilka form loterii, a najpopularniejszą formą w tym stuleciu jest lotto online. To tutaj gracze mogą grać w swoje ulubione loterie, a także uzyskiwać wyniki lotto online. Możesz uzyskać dostęp do tych loterii na ich oficjalnych stronach internetowych lub na stronach usług concierge, takich jak Multilotto.\nMultilotto oferuje szeroką gamę międzynarodowych loterii, do których możesz uzyskać dostęp z dowolnego miejsca na świecie. Strona jest dostępna w różnych językach, dzięki czemu Twoje doświadczenie w lotto online jest przyjemniejsze, jeśli angielski nie jest Twoim językiem ojczystym. Nie musisz się też martwić o te nieznośne języki przetłumaczone przez Google, ponieważ strona została przetłumaczona przez lingwistów. Jeśli przegapisz losowania loterii, w której bierzesz udział, uważaj na ostatnie numery loterii, aby zobaczyć wyniki w archiwum strony.\nLoteryjka 1 bilety kosztują 2 €, a bilety w opcji łączonej kosztują 3 €. Poza tym 7 główne liczby, jest partia jokera, która składa się z 2 numery konkretnie określane jako Dromvisten. Każdy szczęśliwy gracz, który trafi siedem liczb oraz liczby z Dromvisten, niesie ze sobą niewiarygodną nagrodę pieniężną.\nMultilotto jest domem dla wspaniałej kolekcji loterii, które mają ogromną rzeszę fanów na całym świecie. Tutaj, otrzymasz nie tylko informacje o najnowszych zwycięzcach, ale także przejrzyste statystyki, które pomogą Ci dokonywać świadomych wyborów pod względem szczęśliwych liczb. Także, otrzymasz oszacowanie możliwych losowań jackpota innych dużych gier lotto, takich jak USA Powerball i brazylijskie Mega-Sena Lotto. Z płynną stroną internetową, która jest kompatybilna ze wszystkimi urządzeniami, Multilotto to przyjazna strona, w której pod jednym dachem znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz.\nZapraszamy do zapoznania się z rankingiem najpopularniejszych i najbardziej godnych zaufania stron internetowych reprezentujących europejskie popularne loterie online, a także wiele innych znanych loterii na świecie. Zidentyfikowaliśmy najważniejsze cechy prezentowanych zasobów, które mogą zagwarantować legalny dostęp do loterii narodowej dowolnego państwa, which in turn will help to choose an international online lottery operator.\nDostępne wersje językowe strony internetowej loterii concierge\nKażda usługa loterii online opublikowana w naszym rankingu ma swoje wady i zalety, ale w tym samym czasie, wszystkie prezentowane zasoby mają wysoką wiarygodność, aby zagwarantować legalną możliwość zdalnej gry w najpopularniejszych światowych loteriach online.\nSzwecja Online Lotto jest prawdopodobnie najbardziej ekscytującym nagłówkiem wśród szwedzkich kasyn hazardowych. Historia tej renomowanej gry loteryjnej sięga 1896 kiedy została uruchomiona, aby zapewnić szwedzkim miłośnikom hazardu dynamiczną, ale zabawną grę lotto. Chlubi się licencją szwedzkich władz hazardowych i jest obsługiwany przez szanowanego gracza w branży_ Svenska Spel lub po prostu Swedish Games. Loteria jest niezwykle łatwa do gry, biorąc pod uwagę jej 7/35 macierz plus 4 numery bonusowe, które są losowane osobno w celu ustalenia mniejszych nagród. Z losowaniami odbywającymi się co dwa tygodnie w każdą środę i sobotę wieczorem, to idealna loteria, która co tydzień produkuje milionerów.\nNasza filozofia to rygorystyczne i naukowe podejście do głębokiej analizy informacji w sektorze lotto online. W związku z tym, badanie każdej światowej loterii zaczyna się od formuły gry, zasady i warunki losowań, a także obiektywna ocena korelacji kosztu losu na loterię z prawdopodobieństwem wygranej.\nDrugim etapem naszej misji jest uważne monitorowanie międzynarodowych światowych stron internetowych loterii, które zapewniają zakup losów na loterię w imieniu gracza na całym świecie. Organizacja ubezpieczenia i wypłaty nagród pieniężnych uczestnikom losowań, którzy grają w krajowych loteriach innych krajów z zagranicy, przebywanie w kraju stałego zamieszkania, są również przypisane do międzynarodowej usługi loterii. Jakość realizacji tych funkcji jest najważniejszym czynnikiem dla rankingu międzynarodowego serwisu loteryjnego, along with the technical functionality of the service and protection of personal data of the players.\nNasze wieloletnie, kompleksowa praca mająca na celu rzetelną i obiektywną ocenę serwisów sprzedaży loterii zagranicznych i międzynarodowych loterii,, pozwala przedstawić graczom przegląd obiektywnej oceny wiarygodności i jakości agentów reprezentujących loterie zagraniczne z całego świata. Jesteśmy przekonani, że nasza praca przyniesie korzyści milionom miłośników gier lotto, którzy dokonają rozsądnego wyboru autoryzowanego serwisu, aby wygodnie i skutecznie grać w światowe loterie online.\nWyobraź sobie, że go nie masz, ale dwa twoje horoskopy przewidują wielką wygraną. Tak było w przypadku Rachel Bryan, która przeczytała pierwszy horoskop, który przewidywał dla niej ogromną wygraną. W tym czasie, nie myślała o tym zbyt wiele, dopóki miesiąc później nie przeczytała drugiego horoskopu, który przewidywał to samo. To była cała zachęta, której potrzebowała, gdy poszła naprzód i wygrała jackpota w lotto o wartości 2 593 004 £. Okazja nie puka dwa razy, ale szczęście na pewno nie.


„Rzekomo odtajniony raport USA nt. Rosji to manipulacja" - 29.06.2017, Sputnik Polska\n„Rzekomo odtajniony raport USA nt. Rosji to manipulacja"\nPrezes Akademii Problemów Geopolitycznych generał-pułkownik Leonid Iwaszow w wywiadzie dla radia Sputnik wyraził opinię, że demonizowanie Rosji stało się dla... 29.06.2017, Sputnik Polska\n© Sputnik . Alexander UstinovParada Zwycięstwa na Placu Czerwonym, 1941 rok\nPrezes Akademii Problemów Geopolitycznych generał-pułkownik Leonid Iwaszow w wywiadzie dla radia Sputnik wyraził opinię, że demonizowanie Rosji stało się dla Stanów Zjednoczonych strategią polityczną.\n29 Czerwiec 2017, 15:40\n„Ponieważ utrzymywać jednobiegunowość i narzucać wszystkim swoje warunki, zmuszać do podporządkowywania się Europejczyków, Saudów, a także inne państwa satelickie, można tylko rysując wizerunek wroga, wizję zagrożenia. I właśnie tak (Stany Zjednoczone — red.) określiły Rosję. To, że teraz rzekomo odtajniają raport ws. rosyjskiej potęgi wojskowej, całkowicie wpisuje się w logikę budowania takiego zagrożenia. Amerykański wywiad nie może nie wiedzieć, że na przykład w latach 90. Rosja w przyśpieszonym tempie się demilitaryzowała. To powoływanie się na tajność — to pewna manipulacja niemająca nic wspólnego z rzeczywistością, która ma za zadanie ciągłe straszenie, zmuszanie Europy do uległości i ponoszenia kosztów na wydatki wojskowe" — powiedział Leonid Iwaszow.\nWcześniej poinformowano, że wywiad wojskowy USA po raz pierwszy od 20 lat ujawnił raport ws. Rosji.


Cztery wymiary kultu świętych - Jacek Salij OP - Portal OPOKA\nCZTERY WYMIARY KULTU ŚWIĘTYCH\nKult świętych narodził się w Kościele wcześnie, a pojawił się nie jako ciało obce, lecz wyrósł z życia Kościoła w sposób organiczny. Pierwszy jego ślad znajdziemy już w Nowym Testamencie: „Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę” (Hbr 13,7).\nBardzo wcześnie — prawdopodobnie już na przestrzeni wieku II, a na pewno w wieku III - zaczęto obchodzić w Kościele rocznice męczenników. Był to poniekąd owoc inkulturacji. Mianowicie Kościół ówczesny wszedł w rozpowszechniony wówczas w krajach basenu Morza Śródziemnego zwyczaj obchodzenia na cmentarzach urodzin swoich zmarłych. Polegał on na tym, że krewni i przyjaciele zmarłego gromadzili się w dzień jego urodzin przy jego grobie, żeby go wspominać i spożyć posiłek, na jaki ów zmarły za pośrednictwem swoich krewnych ich zaprosił.\nChrześcijanie kontynuowali ten obyczaj w stosunku do swoich zmarłych, jednak z dwiema charakterystycznymi modyfikacjami. Po pierwsze, przenieśli, zachowując nazwę, dies natalis, na rocznicę śmierci jako na dzień jego narodzin dla nieba. Po wtóre, uczta cmentarna została zastąpiona, a przynajmniej usunięta w cień przez ucztę eucharystyczną. Kościół offert annuis diebus dormitionis eius — pisze o tej Eucharystii w rocznicę śmierci zmarłego Tertulian (De monogamia, 10). Oblationes pro defunctis, pro natalitiis annua die facimus, „Ofiary za zmarłych w rocznice ich urodzin składamy” (Tertulian, De corona, 3).\nTaką rocznicową Eucharystię odprawiano również na grobie męczennika, ale od samego początku była ona bardziej uroczysta, niż Eucharystia sprawowana na grobie zwykłego chrześcijanina. Ze zrozumiałych względów uczestniczyli w niej nie tylko najbliżsi tego męczennika, ale przeważnie cały miejscowy Kościół, i nie przestano jej obchodzić również wówczas, kiedy zabrakło już tych, którzy owego męczennika znali bezpośrednio. Kult męczenników zaczął się więc w Kościele w sposób niemal niezauważony, w atmosferze radości, że niektórzy z nas dali Chrystusowi świadectwo, iż my wszyscy kochamy Go ponad życie.\nPierwszy kult świętych męczenników koncentrował się przy ich grobach. Początkowo był on ograniczony do lokalnego Kościoła, w którym męczennik działał i umarł. Proces przyjmowania do liturgicznego kalendarza sławniejszych męczenników, którzy mieli swoje groby w innych miastach czy krajach, mógł się zacząć jeszcze w okresie prześladowań. W każdym razie źródła z tego okresu świadczą wielokrotnie, że postaci i pisma wielkich męczenników cieszyły się sławą i szacunkiem daleko poza granicami ich własnych Kościołów.\nIstnienie takiego procesu w połowie wieku IV da się stwierdzić w sposób pewny, a przybrał on szerokie rozmiary w wieku V. Kościoły lokalne przejmowały przede wszystkim kult męczenników czczonych w swoich kościelnych stolicach. W ten sposób kult świętych przypominał nie tylko o tym, że jesteśmy jednym Kościołem poprzez pokolenia, ale przyczyniał się do utrwalania więzi kościelnych również w wymiarze przestrzennym. Uświadomienie sobie, że można czcić również tych świętych, którzy nie mają grobu na terenie danej społeczności chrześcijańskiej, stało się powodem powszechnego wprowadzenia w ciągu V wieku świąt ku czci Apostołów.\nZwiązanie grobu z kultem męczennika dało początek dwom charakterystycznym zwyczajom. Wrodzona religijnej naturze człowieka skłonność szukania materialnego znaku w kontakcie z nadprzyrodzonością zrodziła zwyczaj otaczania szczątków męczennika religijnym szacunkiem. Grób męczennika stawał się miejscem świętym, skąd zanoszone modlitwy mogą być bardziej wysłuchane, gdzie w sposób szczególny działa uświęcająca moc Boża. Katechumenka, święta Emerencjana, przypłaciła męczeństwem (rok ok. 305) to, że przyłapano ją na modlitwie na grobie swej kuzynki, męczennicy Agnieszki. Ze względu na szczególną wartość grobu męczennika św. Ambroży pogrzebie swego brata Satyra obok grobu św. Wiktora. Podobnie św. Grzegorz z Nyssy położy swoich rodziców obok szczątków czterdziestu męczenników z Sebasty.\nWzględy religijne, a niebawem również prestiżowe i polityczne (rywalizacja między miastami, zwłaszcza ambicja Konstantynopola, aby pod względem liczby grobów męczenników dorównać staremu Rzymowi), zrodzą praktykę przenoszenia grobów męczenników. Pierwsze odnotowane w źródłach tego rodzaju wydarzenie, przeniesienie szczątków św. Babylasa, miało miejsce ok. roku 352. Pod koniec wieku IV będzie to już zwyczaj rozpowszechniony.\nW podobny sposób jak kult męczenników — później jednak i długo traktowany jako kult mniej uroczysty — pojawił się kult świętych biskupów. Mianowicie każda gmina chrześcijańska wpisywała wszystkich swych zmarłych biskupów, z wyjątkiem jedynie jawnie niegodnych, do dyptychów, które odczytywano podczas niedzielnej Eucharystii. Ponadto, rzecz jasna, dies natalis zmarłego biskupa gromadził nie tylko jego krewnych i przyjaciół. Otóż jeśli gorliwość pasterska i świątobliwość któregoś z biskupów pozostawiły głębszy ślad w pamięci wspólnoty, rocznica jego narodzin dla nieba utrwalała się na dłużej w miejscowym Kościele i była obchodzona bardziej uroczyście niż rocznice innych biskupów. Kult świętych biskupów stanowił pierwszy wyłom w zasadzie oddawania szczególnego kultu jedynie świętym męczennikom.\nKult świętych a monoteizm\nJuż napisany wkrótce po śmierci biskupa Smyrny, Polikarpa (+ 156), opis jego męczeństwa świadczy zarówno o tym, że dies natalis męczennika był obchodzony przez Kościół uroczyście, inaczej niż dies natalis zwyczajnych wiernych zmarłych, jak o tym, że wówczas był to już zwyczaj ustalony. Dokument ten świadczy ponadto o tym, że w owym czasie — na początku drugiej połowy II wieku — chrześcijański kult świętych został zauważony nawet przez niechrześcijan, co więcej, niechrześcijanie mogli dopatrywać się w nim otwartości chrześcijaństwa na politeizm. Mianowicie z lęku, żeby chrześcijanie nie zaczęli oddawać Polikarpowi czci boskiej, usiłowano nie dopuścić do tego, żeby chrześcijanie wzięli jego szczątki. W rozdziale poprzednim odnotowałem zdumienie ówczesnych chrześcijan, że ktoś w ogóle mógł coś tak absurdalnego pomyśleć.\nW wieku XVI analogiczny zarzut przeciwko kultowi świętych wysunęła Reformacja. Kiedy później przejęło go Oświecenie, pogląd, jakoby kult świętych wszedł na miejsce dawnego kultu bożków i że praktycznie jest tym samym, stał się bardzo popularny. Warto zdać sobie sprawę — szeroko o tym mówię w rozdziale poprzednim — że kult świętych rozwinął się w Kościele w czasach, kiedy wielobóstwo było jeszcze realnie praktykowane przez tysiące ludzi, i ówcześni chrześcijanie widzieli przede wszystkim radykalne różnice, wręcz przepaść, między kultem świętych a pogańskim kultem bogów.\nEklezjologiczne podstawy kultu świętych\nKult świętych (podobnie jak modlitwy za zmarłych) jest praktycznym wyrazem wiary Kościoła, że wspólnota przyjaciół Bożych, powiązanych w Chrystusie więzami wzajemnego braterstwa, nie ogranicza się do nas, którzy żyjemy obecnie. Obejmuje ona również tych, którzy odeszli już z tego świata: zarówno zbawionych, którzy już teraz oglądają Boga twarzą w twarz, jak tych, którzy, zanim będą mogli spotkać się z Bogiem bezpośrednio i na zawsze, potrzebują jeszcze oczyszczenia. Co więcej, cała zbawiona i dążąca do zbawienia ludzkość jest zaledwie cząstką powszechnej wspólnoty Bożej, w której starszymi braćmi są aniołowie, duchy niewyobrażalnie doskonalsze od człowieka.\nTę wizję wiekuistego Kościoła wszystkich stworzeń rozumnych znajdziemy już w Nowym Testamencie: „(...) przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu — Jezusa.” (Hbr 12, 22-24; por. Ap 5,9-11). O znaczeniu tej prawdy o Kościele dla kultu świętych powiemy nieco więcej, kiedy będziemy mówili o ich wstawiennictwie.\nDruga eklezjologiczna prawda, bez której nie sposób zobaczyć, czym jest kult świętych, jest mistyczna jedność Chrystusa ze swoim Kościołem. Chodzi o tę prawdę, którą Nowy Testament wyraża w obrazach Krzewu Winnego czy Ciała Chrystusa. Apostoł Paweł mógł w tej perspektywie mówić zarówno o sobie: „Żyję ja, ale już nie ja, żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20), jak o wiernych: „Czyż nie wiecie o samych sobie, że Jezus Chrystus jest w was?” (2 Kor 13,5). Święty Tomasz z Akwinu wyrażał tę prawdę w twierdzeniu, że Chrystus jako nasza Głowa i my, Jego członki, „stanowimy poniekąd jedną osobę mistyczną”, zaś Katechizm Kościoła Katolickiego wyraża ją opisowo w twierdzeniu, że „Kościół nie jest tylko jakimś zgromadzeniem wokół Chrystusa, lecz jest on zjednoczony w Nim, w Jego Ciele” (KKK 789).\nWystarczy po prostu zobaczyć tę prawdę o Kościele, żeby w niej zobaczyć zarazem całą absurdalność niepokojów, czy kult świętych nie jest jakimś echem pogańskiego politeizmu, albo czy nie podważa on chrystocentryzmu wiary chrześcijańskiej. Dlatego przecież czcimy świętych, ażeby czcić Chrystusa Pana, który w nich i przez nich działał i zwyciężał. Christus in martyre est — „Sam Chrystus jest obecny w męczenniku”, pisał już Tertulian. „Aby Szczepan na ziemi zwyciężył niedowiarstwo prześladowców, łaska zesłana przez Jezusa walczyła w jego obronie” — mówił św. Grzegorz Wielki.\nWydaje się, że właśnie tutaj trzeba szukać sensu na przykład takich cudów (nawet jeżeli niektóre z nich były cudami jedynie literackimi), że dzikie zwierzęta stawały bezsilne wobec męczenników i nie śmiały ich tknąć. Męczennika niekiedy nie ima się ogień ani trucizna, ani miecz prześladowcy. Niektórzy męczennicy ginęli razem z jadowitą żmiją, na znak, że ich śmierć przynosi szatanowi klęskę; modlitwa innych kruszyła bożki pogańskie. Cuda te zawierają tę samą ideę, co często powtarzający się w opisach męczeństwa motyw, że męstwo chrześcijanina w znoszeniu tortur ukazywało całą bezsilność prześladowców. Wszystkie te cuda przekazują prawdę, że Chrystus obecny w męczenniku pozbawia siły ciemności zwykłej im mocy.\nRadykalny realizm w pojmowaniu obecności Chrystusa wśród swoich wiernych znalazł charakterystyczny wyraz w pobożności eucharystycznej, co odbije się niezmiernie interesującym echem w starochrześcijańskim rozumieniu męczeństwa i świętości. Chodzi o znaną ideę patrystyczną, że Ciało Chrystusa, które spożywamy, staje się naszym własnym ciałem i że w żyłach nas wszystkich płynie ta sama krew, Krew Chrystusa, którą pijemy w Eucharystii.\nOtóż w duchu radykalnego realizmu eucharystycznego chrześcijanie starożytni pojmowali niekiedy męczeństwo, zwłaszcza męczeństwa biskupa, jako ostatnie odprawienie Eucharystii, gdzie ofiarą eucharystyczną, niejako prawdziwym ciałem Chrystusa, jest ciało męczennika. W ten sposób święty Ignacy przez śmierć męczeńską chce się stać „czystym chlebem Chrystusa”. Według późniejszego opisu jego męki, chrześcijanie zebrali szczątki pozostałe po jego ciele i zawinęli w obrus ołtarzowy niby eucharystyczną ofiarę.\nW starych tekstach liturgicznych spotykamy jeszcze inną ideę, trudną do zrozumienia dla chrześcijanina współczesnego: odprawianie Eucharystii w rocznicę urodzin męczennika dla nieba jest nie tylko uobecnieniem ofiary Chrystusa, ale uobecnia również śmierć męczeńską, którą dzisiaj wspominamy. Jedna z gallikańskich prefacji zawiera np. taką oto modlitwę: „Niech to, co świętemu męczennikowi twojemu przyczyniło się dzisiaj do chwały, dopomoże nam do zbawienia”. Modlitwa ta zdaje się mieć sens o tyle, o ile dostrzeżemy w niej ideę mistycznej identyfikacji męczeństwa i Eucharystii, zarówno w historycznej chwili męczeństwa, jak dzisiaj, w dniu eucharystycznego wspominania tamtego męczeństwa.\nWertykalne i horyzontalne wymiary kultu świętych\nWarto zwrócić uwagę na biblijne korzenie kultu świętych. Jak wiele innych prawd Objawienia biblijnego, da się wiarę Kościoła dotyczącą kultu świętych uporządkować na planie krzyża Chrystusa. Krzyż jest to połączenie belki pionowej i poziomej. Belka pionowa wskazuje na oba kierunki łączności Boga z ludźmi: kierunek od Boga do ludzi oraz od ludzi do Boga. Z kolei belka pozioma wskazuje na te wymiary kultu świętych, które podkreślają naszą wspólnotę z nimi.\nPismo Święte, zwłaszcza Stary Testament, przepełnione jest wspominaniem wielkich dzieł Bożych wobec naszych ojców i dziękczynieniem za nie (chociaż również wspominaniem ze skruchą ich grzechów). „Błogosławiony jesteś, Panie, Boże nasz, od wieku do wieku. (...) Ty, Panie jesteś tym Bogiem, który wybrał Abrama, wyprowadziłeś go z Ur Chaldejczyków i nadałeś mu imię Abraham. A gdyś uznał, że jego serce jest Tobie wierne, zawarłeś z nim przymierze. (...) Widziałeś nędzę ojców naszych w Egipcie, a wołanie ich słyszałeś nad Morzem Czerwonym. I dokonałeś cudów i znaków na faraonie, na wszystkich sługach jego i na całym ludzie jego kraju, bo spostrzegłeś, że do nich zuchwale się odnosili” (Neh 9,3.7-10). „Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia, głoście dzieła Jego wśród narodów! — zanosi dziękczynienie Psalmista — Pamiętajcie o cudach, które on zdziałał, o Jego znakach i sądach ust Jego, potomstwo Abrahama, Jego słudzy, synowie Jakuba, Jego wybrańcy” (Ps 105,1.5n).\nPodobnie jak w dziejach Starego Testamentu Abraham, Jakub czy Mojżesz, tak w Kościele święci są żywym wezwaniem, aby dziękować Bogu za to, że poprzez pokolenia tak wspaniale obdarzał Kościół łaską i świętością. Żywy kult świętych ogromnie więc pomaga widzieć historię Kościoła jako dzieje zbawienia. Bo niestety, przeciętny dzisiaj stosunek do historii Kościoła jest chory i wypaczony. Stereotypowe patrzenie na nią kształtowało się — od czasów Oświecenia — głównie z pozycji Kościołowi wrogich. Gdyby badać pierwsze skojarzenia, jakie budzi w nas, również w katolikach, sam termin <historia Kościoła>, zapewne okazałoby się, że najczęściej nasuwają się nam wówczas takie pojęcia, jak <ciemne karty>, <zło>, <zbrodnie>, <inkwizycja>.\nChodzi nie tylko o to, żeby się wyzwalać z tych fałszywych stereotypów i utworzyć sobie ogólny obraz dziejów Kościoła bardziej zgodny z prawdą historyczną. Historia Kościoła jest w samym swoim rdzeniu historią zbawienia, historią działania łaski Bożej, historią dążenia kolejnych pokoleń do życia wiecznego. Musimy się uczyć tego podejścia do historii, które cechowało człowieka biblijnego.\nBiblia nigdy nie idealizuje przeszłości, o grzechach ojców wyraża się z niezwykłą surowością: „Nie bądźcie ludźmi twardego karku, jak wasi ojcowie” (2 Krn 30,8). „Ojcowie wasi Mnie opuścili — wyrocznia Pana — i poszli za obcymi bogami, służyli im i cześć im oddawali, Mnie zaś opuścili i Prawa mojego nie przestrzegali. A wy jeszcze gorzej postępowaliście niż ojcowie wasi, gdy każdy z was szedł za swym przekornym, złym usposobieniem, Mnie nie słuchając” (Jr 16,11n).\nZarazem jednak cała Biblia rozbrzmiewa dziękczynieniem za wielkie dzieła Boże w przeszłości, za to również, że w poprzednich pokoleniach Bóg wzbudzał ludzi sobie wiernych, wielkich przewodników swojego ludu i proroków: „Chwalcie Pana! Wzywajcie Jego imienia! Dajcie poznać Jego dzieła między narodami! Przypominajcie wspaniałe imię Jego! Śpiewajcie Panu, bo uczynił wzniosłe rzeczy! Niech to będzie wiadome po całej ziemi!” (Iz 12,4n).\nW Księdze Syracha aż siedem rozdziałów poświęcono wspomnieniu wielkich wybrańców Bożych, poprzez których Bóg obdarzał swój lud mocą i łaską (Syr 44-50). Oto jak autor wprowadza czytelników do tej części swojego dzieła: „Wychwalajmy mężów sławnych i ojców naszych według kolejności ich pochodzenia! (...) Ci są ojcowie pobożni, których cnoty nie zostały zapomniane, pozostały one z ich potomstwem, a dobrym dziedzictwem są ich następcy. Potomstwo to trzyma się Przymierza, a przez nich — ich dzieci. Potomstwo ich trwa na zawsze, a chwała ich nie będzie wymazana. Ciała ich w pokoju pogrzebano, a imię ich żyje w pokoleniach. Narody opowiadają ich mądrość, a zgromadzenie wygłasza chwałę” (Syr 44,1.10-15).\nTen sam religijny szacunek dla przodków w wierze znajdziemy w Liście do Hebrajczyków. W rozdziale 11. wyliczono tak po imieniu wielkich świętych Starego Testamentu, którzy swoim życiem zostawili nam przykład prawdziwego zawierzenia Bogu. Wspomniano tam m.in. męczenników za wiarę: „Jedni zaś ponieśli mękę tortur, nie przyjąwszy uwolnienia, aby otrzymać lepsze zmartwychwstanie. Inni zaś doznali zelżywości i biczowania, a nadto kajdan i więzienia. Kamienowano ich, przerzynano piłą, kuszono, przebijano mieczem; błądzili w skórach owczych, kozich, w nędzy, w utrapieniu, w ucisku. Świat nie był ich wart — i tułali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach” (Hbr 11,35-38). Wspomniałem już, na samym początku, że już w czasach apostolskich tę postawę wobec przodków w wierze rozciągnięto na zmarłych niedawno głosicieli Ewangelii (Hbr 13,7).\nDziękczynienie za wielkie dzieła, jakich Bóg dokonywał wobec naszych ojców w wierze — można je zobaczyć jako kierunek zstępujący pionowej belki krzyża — poniekąd woła o dopełnienie w postaci prośby, aby również dzisiaj, wobec nas, Bóg zechciał powtarzać dzieła swojej mocy i łaski. „Tobie zaufali ojcowie nasi - skarży się udręczony Mesjasz w Psalmie 22,5n — zaufali, a Tyś ich uwolnił”. Podobną modlitwę znajdziemy w Księdze Syracha: „Do Ciebie wołali i zostali zbawieni, Tobie ufali i nie doznali wstydu. Odnów znaki i powtórz cuda: wsław swoją rękę i prawe ramię!” (Syr 36,5). Wspomniane wyżej rozpamiętywanie w dziewiątym rozdziale Księgi Nehemiasza wielkich dzieł Boga w przeszłości kończy się bolesną skargą na dzisiejszą nędzę ludu Bożego. Taka sama modlitwa w Psalmie 44 kończy się dramatycznym: „Ocknij się! Dlaczego śpisz, Panie? Przebudź się! Nie odrzucaj na zawsze! (...) Powstań na pomoc i wyzwól nas przez Twe miłosierdzie!” (Ps 44,24.27).\nWielcy święci przeszłości byli dla udręczonych Izraelitów znakiem nadziei, że nawet w największej niedoli Bóg potrafi przyjść z pomocą swojemu ludowi. „Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba przysłał mnie do was” (Wj 3,15) — ma powiedzieć Mojżesz swoim rodakom. „Spójrzcie na Abrahama, waszego ojca, i na Sarę, która was zrodziła. (...) Zaiste zlituje się Pan nad Syjonem, zlituje się nad wszelką jego ruiną” (Iz 51,2n) — pociesza i wzywa do nadziei autor drugiej części Księgi Izajasza. Zaś Azariasz w niewoli babilońskiej modli się: „I nie odejmuj od nas miłosierdzia swego przez wzgląd na Abrahama, umiłowanego Twego, i na Izaaka, sługę Twego, i na Izraela, świętego Twego” (Dn 3,35).\nW Piśmie Świętym uczmy się właściwego podejścia do historii Kościoła. Nie zapominajmy o grzechach poprzednich pokoleń — ale po to, żeby takie same, a nawet większe grzechy rozpoznawać w sobie samych. Przede wszystkim jednak uwielbiajmy Boga za to, że zawsze tyle łaskawości okazywał swojemu Kościołowi — że dawał mu tylu wielkich nauczycieli wiary, męczenników, ludzi modlitwy i pokuty, że dokonywał przez swoich wybrańców cudów miłosierdzia, poświęcenia, odnowy duchowej całych narodów. Uwielbiając zaś Boga w Jego świętych, utwierdzajmy się w nadziei, że również dzisiaj będzie nam raczył przysyłać proroków i odnowicieli, że również dzisiaj będzie napełniał swój Kościół gorliwością i odwagą, duchem czystości i posłuszeństwa, poświęcenia i miłosierdzia.\nNaśladowanie świętych jako uczenie się naśladowania Chrystusa\nNa belce poziomej krzyża widać dwa dalsze wymiary kultu świętych: naśladowanie świętych oraz ich wstawianie się za nami. Rzecz jasna, tym jedynym, którego absolutnie powinniśmy naśladować, jest Pan nasz Jezus Chrystus: „Kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Mt 16,24). Zarazem w Nowym Testamencie wręcz często wzywa się nas do naśladowania innych ludzi, Abrahama (Rz 4,1-4) i w ogóle świętych patriarchów — Abla, Henocha, Noego, Abrahama, Izaaka, Jakuba, Józefa, Mojżesza (Hbr 11). Apostoł Paweł nie krępuje się nawet wskazywać na siebie jako na wzór naśladowania Chrystusa: „Proszę was przeto, bądźcie naśladowcami moimi. (...) Bądźcie naśladowcami moimi, jak ja jestem naśladowcą Chrystusa” (1 Kor 4,16; 11,1). W ogóle chrześcijanie powinni być wzajemnie dla siebie wzorami do naśladowania: „A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, i tak staliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai” (1 Tes 1,6n; por. Flp 3,17).\nIdea naśladowania świętych cały swój sens czerpie stąd, że oni byli naśladowcami Chrystusa i dlatego mogą stać się pod tym względem naszymi nauczycielami. Już opis pierwszej śmierci męczeńskiej w Kościele przedstawia Szczepana jako żywe odwzorowanie Mistrza i Zbawiciela: Szczepan, podobnie jak Chrystus, jest oskarżony o bluźnierstwo, oskarżony przez fałszywych świadków. Podobnie jak Chrystus, został wyrzucony poza miasto, umierając zaś przebacza swoim mordercom, wreszcie, jak Chrystus oddał swego Ducha Ojcu, tak on oddaje swego ducha Chrystusowi.\nW sposób bardzo już rozbudowany ukazuje świętego jako niemal idealnego naśladowcę Chrystusa Hegezyp, pisarz pierwszego pokolenia poapostolskiego, w swoim opisie życia i śmierci Jakuba Brata Pańskiego. Jakub jest tam ukazany jako arcykapłan, który nieustanną ofiarą z siebie i ustawiczną modlitwą wyjednuje przebaczenie dla ludu, dlatego nazwano go Sprawiedliwym (por. Mt 27,19.24; Łk 23, 47; Dz 3,147,52; 22,14). Tak jak Chrystus, Jakub ginie podczas świąt paschalnych, modli się oczywiście za nieprzyjaciół, „bo nie wiedzą, co czynią”. Podobnie jak przy śmierci Chrystusa, ludzie sprawiedliwi wyznają, że umiera człowiek niewinny.\nSzczegółowe analogizowanie ma na celu ukazanie podobieństwa istotnego: święty, a zwłaszcza męczennik całego siebie składa w ofierze Bogu i poniekąd powtarza w ten sposób mistycznie Ofiarę-Pierwowzór, uczestniczy w całkowitym oddaniu się Chrystusa Przedwiecznemu Ojcu.\nWstawiennictwo świętych za nami\nStoi przed nami jeszcze pytanie ostatnie: Czy święci mogą się wstawiać za nami? I czy my możemy prosić ich o wstawiennictwo? Jak wiadomo, twórcy Reformacji, którzy początkowo nie sprzeciwiali się idei naśladowania świętych, stanowczo odrzucali jednak katolicką naukę o wstawiennictwie świętych. „Kościoły nasze uczą o czci świętych — czytamy w ogłoszonej w roku 1530 Konfesji Augsburskiej, 21 — iż świętych można stawiać jako wzór do naśladowania ich wiary i dobrych uczynków, zależnie od powołania; tak cesarz może naśladować przykład Dawida, prowadząc wojnę dla wypędzenia Turków z ojczyzny, jest bowiem takimże królem. Atoli Pismo Święte nie uczy, abyśmy wzywali świętych lub ubiegali się o ich pomoc, jedynego bowiem Chrystusa stawia przed nami jako pośrednika, przebłaganie, najwyższego kapłana i orędownika”.\nTwórcy Reformacji prawdopodobnie nie zdawali sobie sprawy z tego, że ich sprzeciw wobec nauki o wstawiennictwie świętych będzie niszczył wśród chrześcijan świadomość jedności Kościoła poprzez pokolenia, a nawet będzie katalizatorem zwątpienia w nasze życie po śmierci. Twórcy Reformacji nie zauważyli ponadto, że gdyby prawda o jedyności pośrednictwa Chrystusa Pana kazała odrzucić wiarę w wstawiennictwo świętych, to kazałaby również odrzucić wiarę w potrzebę naszego wstawiennictwa wzajemnie za siebie. Tymczasem w Nowym Testamencie znajdziemy wiele świadectw takiego wstawiennictwa i nieustannie jesteśmy do niego wzywani.\nKiedy Piotr został uwięziony — czytamy w Dziejach Apostolskich — „Kościół modlił się za niego nieustannie” (Dz 12,5). Apostoł Paweł zwierza się ze swojej żarliwej modlitwy za rodaków, którym trudno jest uwierzyć w Chrystusa: „z całego serca pragnę ich zbawienia i modlę się za nimi do Boga” (Rz 10,1). Wielokrotnie też zapewnia Paweł o modlitwie za tych, do których posyła swoje listy (Ef 1,16; Kol 1,3.9; Flp 1,91 Tes 1,2), a jemu zależy na tym, żeby współbracia w wierze za niego się modlili (Rz 15,30; Ef 6,19; Kol 4,3; 1 Tes 5,25 2 Tes 3,1; Hbr 13,18). „Módlcie się wzajemnie za siebie” — poucza Apostoł Jakub (Jk 516).\nOtóż jeżeli my, którzy dopiero dążymy do zbawienia, możemy i powinniśmy wstawiać się do Boga za siebie wzajemnie, to dlaczegóż by święci — którzy zbawienie już osiągnęli i są bez reszty zjednoczeni z Bogiem, a zarazem są szczególnie wybranymi członkami naszej Bożej wspólnoty — nie mieliby się za nas modlić? Modlą się za nas tym bardziej, że są już niewyobrażalnie blisko Boga i najdosłowniej przepełnieni Chrystusem.\nToteż odpowiedź na pytanie, czy my możemy ich prosić o wstawiennictwo, zależy wyłącznie od tego, czy istnieją jakieś sposoby na nawiązanie z nimi realnego kontaktu. Otóż wierzymy, że można z nimi nawiązać realny kontakt wiary, mianowicie w Chrystusie i przez Chrystusa, bo przecież w Chrystusie tworzymy wraz z nimi jedną Bożą wspólnotę. I właśnie w ten sposób — w Chrystusie i przez Chrystusa — zwracamy się do świętych z prośbami o ich braterską solidarność.\nNie tylko jednak ze względu na sam ich przykład czcimy pamięć mieszkańców nieba, ale bardziej jeszcze dlatego, żeby umacniała się jedność całego Kościoła w Duchu poprzez praktykowanie braterskiej miłości. Bo jak wzajemna łączność (communio) chrześcijańska między pielgrzymami prowadzi nas bliżej Chrystusa, tak obcowanie ze Świętymi łączy nas z Chrystusem, z którego, niby ze Źródła i Głowy, wypływa wszelka łaska i życie Ludu Bożego. (...)\nW najbardziej zaś szlachetny sposób nasze zjednoczenie z Kościołem niebiańskim dokonuje się wtedy, kiedy — szczególnie w liturgii świętej, w której moc Ducha Świętego działa na nas poprzez znaki sakramentalne — wspólnie z nimi w radosnym uniesieniu wielbimy majestat Boży i kiedy wszyscy, ze wszelkiego pokolenia, języka, ludu i narodu we krwi Chrystusa odkupieni i zgromadzeni w jeden Kościół, jedną pieśnią chwały uwielbiamy Boga w Trójcy jedynego. Sprawując przeto ofiarę eucharystyczną, najściślej bodaj jednoczymy się ze czcią oddawaną Bogu przez Kościół w niebie, wchodząc w święte obcowanie z nim i czcząc pamięć przede wszystkim chwalebnej zawsze Dziewicy Maryi, a także świętego Józefa, świętych Apostołów i Męczenników oraz wszystkich Świętych”.\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: monoteizm Maryja Matka Boża świętych obcowanie Katolik Niepokalana wstawiennictwo NMP Dziewica kult świętych Maryja Panna


Które elementy ubioru podobają się szczególnie dzieciakom? | Ośrodek Wiedzy\nKtóre elementy ubioru podobają się szczególnie dzieciakom?\n19 marca 2020 16 marca 2020 Ośrodek WiedzyStyl życia\nDzieci są w większości wzrokowcami i aktywnie reagują na bodźce kolorystyczne, dlatego przy wybieraniu dla nich odzieży szczególne znaczenie odgrywa jej kolor. Nawet najwygodniejsze ciuchy nigdy nie będą tak „fajne”, jak ubrania pełne wzorków i kolorów!\nKolorowe elementy ubioru – jak wybierać je dla dzieci?\nZanim rodzice zdecydują o zakupie np. szaro-burej kurtki, czapki czy skarpetek powinni się dwa razy zastanowić nad tym, czy to rzeczywiście dobry pomysł. Najczęściej producenci odzieży dziecięcej dbają o to, by wśród wysokiej jakości ich produktów były nie tylko te w kolorach stonowanych, ale i w mocnej, żywej stylistyce, którą uwielbiają dzieci. Obejmuje to zarówno czapki, skarpetki dziecięce jak i rękawiczki.\nPrzykładowe skarpetki ze sklepu https://kabak.com.pl/kategoria/skarpetki są właśnie tym, co dzieci cenią najbardziej. Intensywne kolory, różne pomysły na dekoracyjne wzorki i efekt, który przyciąga oko. Podczas wyboru takich skarpetek rodzic ma pewność, że zostały wykonane z przyjemnych w dotyku, solidnych materiałów, a samo dziecko polubi je po prostu przez wzgląd na ich kolor. W zestawach skarpetkowych inspiracji można znaleźć wzory gładkie z delikatnymi nadrukami, ale i szalone wizualnie: ozdobione w zwierzątka, figury geometryczne, paski, ciapki, kropki czy nawet małe budynki nawiązujące do architektury najpiękniejszych polskich miast. Pomysłów na takie projekty jest mnóstwo właśnie po to, by dzieci miały duży wybór i przy okazji chętnie zmieniały skarpetki na inne zamiast upierać się na codzienne ubieranie jednych i tych samych „ulubionych” skarpetek.


Prezes UOKiK z nowymi uprawnieniami – eGospodarka.pl (27.04.2015)\nW serwisie eGospodarka.pl opublikowany został komentarz adw. Joanny Affre na temat kolejnych, planowanych przez UOKiK zmian, mających na celu wzmocnić pozycję Prezesa UOKiK i zwiększyć jego wpływ na działania przedsiębiorców.\nKoniec raju dla organizacji quasi-konsumenckich – Firma i Prawo (21.04.2015)\nW połowie kwietnia trafił do konsultacji społecznych kolejny projekt nowelizacji ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz kodeksu postępowania cywilnego. Zapraszamy do lektury rozmowy z adw. Joanną Affre na temat przedstawionych w projekcie propozycji.\ndr Małgorzata Kozak dołączyła do zespołu naszej kancelarii\nZ przyjemnością informujemy, że w marcu br. do zespołu naszej kancelarii dołączyła r.pr. dr Małgorzata Kozak. Małgorzata Kozak będzie z nami współpracować jako of counsel, wspierając projekty z zakresu prawa konkurencji. Informację o powiększeniu naszego zespołu zamieściły serwisy branżowe:\nPrawnicze Targi Praktyk i Pracy: Rekord zainteresowania pracą dla prawników (Dziennik Gazeta Prawna, prawnik.pl)\nW dniach 17 – 18 marca br. odbyła się V edycja Prawniczych Targów Praktyk i Pracy. Nasza kancelaria była jednym z wystawców na tym wydarzeniu. Na Targach ogłosiliśmy zwycięzców konkursu STARTUJ Z NAMI, który zorganizowaliśmy dla studentów IV i V roku Wydziału Prawa, nagrodą jest miesięczny staż w naszej kancelarii.\nRzeczy nieodebrane w terminie przechowować trzeba. Ale jak długo…\nW segmencie usług często pojawia się problem jak postępować z nieodebranymi przez konsumentów rzeczami. Czy należy je przechowywać, jak długo, czy można pozbyć się ich bez żadnych konsekwencji? Odpowiedzi znajdą Państwo w opinii eksperckiej adw. Joanny Affre.\nTeraz łatwiej rozstać się z niesolidnym dostawcą – Firma i Prawo (10.02.2015)\n25 grudnia 2014 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z o prawach konsumenta. Zmienie uległy m. in. zasady odstąpienia od umowy wzajemnej w sytuacji, gdy kontrahent jeszcze przed upływem oznaczonego terminu spełnienia świadczenia oświadczał, że go nie spełni. Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółami tej zmiany w artykule r. pr. Przemysława Rybickiego „Teraz łatwiej rozstać się z niesolidnym dostawcą”.\nE-sklep może domagać się zapłaty za zmniejszenie wartości zwracanego towaru – Firma i Prawo (20.01.2015)\nW dodatku Dziennika Gazety Prawnej Firma i Prawo z dn. 20 stycznia br. ukazała się opinia ekspercka adw. Joanny Affre E-sklep może domagać się zapłaty za zmniejszenie wartości zwracanego towaru.\nDobry rok w branży prawniczej – Gazeta Finansowa (9-12.01.2015)\nW Gazecie Finansowej z dn. 9 stycznia br. ukazał się artykuł adw. Joanny Affre Dobry rok w branży prawniczej. Artykuł podsumowuje miniony rok pod kątem dostosowania biznesu do zmian w prawie (nowa Ustawa z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, która weszła w życie 25 grudnia br.).\nFormularz odstąpienia od umowy trzeba zamieścić, ale klient nie musi go wykorzystywać – Firma i Prawo (13.01.2015)\nW dodatku Dziennika Gazety Prawnej Firma i Prawo z dn. 13.01.2015 r ukazała się opinia ekspercka adw. Joanny Affre Formularz odstąpienia od umowy trzeba zamieścić, ale klient nie musi go wykorzystywać.


Jak całować w malinkę - sekrety głębokiego pocałunku\nCo to jest pocałunek ssący?\nPocałunek z wysadzeniem to najbardziej żarliwa, temperamentna, a nawet agresywna technika łączenia ust. Szybko ekscytuje i szczerze wyraża dalsze zamiary. Jego charakterystyczne cechy:\n1) ścisła kompresja warg, możliwie jak najbliższy dotyk uciskiem;\n2) cofanie warg, efekt „próżni”, częste ssanie;\n3) szersze otwarcie ust w porównaniu z innymi rodzajami pocałunków; 4) ciągłe głaskanie, silne przytulanie, całkowity brak wyładowań elektrostatycznych;\n5) często - akompaniament dźwiękowy (warczenie, jęki, kwilenie); szybkie, gwałtowne ruchy pełne ekspresji. Mimo stereotypu taki zawód nie zawsze wymaga użycia języka. Wręcz przeciwnie, przy tak dynamicznym tempie jego stosowanie może prowadzić do obrażeń. I zamieniają się w negatywne doświadczenie, a nawet w obrzydzenie i ostateczne odrzucenie takiej techniki. Czas trwania pocałunku jest złotym środkiem. Krótka wersja będzie wyglądać dziwnie i nie będzie miała czasu na ponowne rozpalenie emocji. Jeśli ćwiczysz zbyt długo, nie idź do poważniejszych kroków ani nie zmieniaj taktyki, cały urok lekcji zanika i zostaje unieważniony.\nKiedy mogę pocałować frajera\nCałowanie to skuteczny sposób na wskazanie intymności. Mówiąc dokładniej, zostanie nawet powiedziane - aktywnie zachęcaj się do seksu. Odpowiedź na to oznacza zablokowanie ci drogi do odwrotu. Centrum tej techniki stanowi jasna, gorąca emocja. Jeśli jest nieobecna lub nie jest wystarczająco silna, taki pocałunek wygląda na nieodpowiedni, brudny, wulgarny. Często stosuje się taki nagły pocałunek po:\nszczere rozmowy, nieoczekiwane zeznania;\nkłótnie i spory powodujące „pasję”;\nspokojne pocałunki, płynnie i naturalnie zmieniające się w bardziej agresywną lub namiętną formę;\noglądanie filmów, reklam, plakatów lub czytanie książek, artykułów o tematyce erotycznej lub otwartej treści seksualnej.\nMożesz także zrobić taki krok mniej spontanicznie, tworząc romantyczną atmosferę z wyprzedzeniem lub szczególnie ekscytując partnera innymi rodzajami pieszczot. Lepiej nie używać tak namiętnej techniki w przypadku następujących typów osób:wrażliwe, szczupłe, bardzo wrażliwe osobowości; partnerzy, z którymi niedawno nawiązano relacje; piskliwy, zbyt schludny, pedantyczny lud; nowicjusze w sprawach amorek i związków; nieśmiali romantycy, marzyciele oderwani od rzeczywistości. Ci, którzy nie są gotowi na intymną kontynuację, również nie będą zadowoleni z takiego działania. Ale hazard, ekscentryczny, ciekawy, namiętny i emocjonalny charakter doceni pocałunek zasysany w najlepszy możliwy sposób. Jeśli związek trwa wystarczająco długo (ponad rok), facet / dziewczyna również może nie być przeciwny takiemu „całowaniu” eksperymentowi ze względu na różnorodność.\nTak więc partner jest wybrany, miejsce i sytuacja również odpowiadają zaleceniom - możesz zacząć się całować ... Ale jak?\nOkreśl odległość i pozę Główną zasadą jest całkowite wykluczenie statyki. W przeciwnym razie istnieje ryzyko uzyskania pseudonimu „mroźny”, „lód”, „góra lodowa” lub po prostu „log”. Można tego łatwo uniknąć, postępując zgodnie z tymi wskazówkami:\n1) Podczas pracy z tą techniką nie możesz po prostu położyć dłoni na jej talii lub na ramionach. Ręce z takim pocałunkiem badają ciało pary, i to nie w najbardziej delikatny sposób.\n2) Nie powinno być nieprzyjemnych wrażeń, ból, ale czułość w takich dotknięciach również nie wystarcza. Wszystkie ruchy są ciągłą improwizacją i odbiciem jasnego uwalniania hormonów.\n3) Kontakt fizyczny - jak najbliżej. Dotyczy to nie tylko ust i dłoni z uściskami, ale także całego ciała.\n4) Zawód sprawia przyjemność tylko wtedy, gdy nieśmiałość i niezręczność są całkowicie nieobecne. Właśnie dlatego intymność emocjonalna jest tak ważna w tej technice.\n5) Pocałunek może naprawdę odwrócić głowę. Lepiej jest leżeć, siedzieć lub w pozycji, w której partner opiera ją plecami o ścianę lub inną stabilną płaszczyznę pionową.\nW skrócie: dystans - zero, postawa - niestatyczny, ruch - z dynamiką i pasją.\nTen rodzaj pocałunku rzadko zaczyna się od czułości. Przeciwnie, dzięki tej technice partnerzy dosłownie latają do siebie jak fale wzburzonego morza na skałach. Oczywiście w takich przypadkach emocje działają jak burza. Jeśli nie było wyraźnych przesłanek tak ostrej reakcji, można to nazwać „sztucznie”:\n1) zacznij od prostego pocałunku, lekkich akcentów, uścisków;\n2) stopniowo i płynnie narastać ciśnienie, amplituda, tempo ruchów; stopniowo zmniejszaj odległość między ciałami;\n3) jeśli chcesz, idź do namiętnego francuskiego pocałunku;\n4) uciekać się do gryzienia, ale lepiej ssać usta o średniej sile;\n5) aby otworzyć usta szerzej (nie natychmiast), gdy prędkość i siła pocałunku osiągnie szczyt, przejdź do ssania pocałunku.\nWażne jest, aby zrozumieć, że powodzenie tej instrukcji zależy od wygody, wystroju, prywatności. Na przykład, jeśli zastosujesz tę taktykę publicznie lub w publicznej toalecie, co najmniej jedno z nich nie będzie przyjemne.\nZmień punkty ekspozycji\nMonotonia jest nudna. Wszystko jest dokładnie takie samo w pocałunku, więc lepiej okresowo aktualizować swoje ruchy. Dotyczy to nie tylko siły i nacisku podczas dotykania lub zaciskania warg, ale także:\n1) punkty - możesz całować szyję, dłonie, twarz, wszystkie dostępne części ciała, dopóki para nie będzie przeciwko;\n2) technik - na przykład przejście do prostych warg lub francuskiego stylu;\n3) pieścić rękami - podnieść wyżej, opuścić niżej, pogłaskać z przodu lub przycisnąć z tyłu;\n4) rodzaje akcentów - od gryzienia do lizania, od lekkich „trzepotliwych” ścieżek całowania, do silnego przylepiania warg;\n5) zapasy - zacznij stać, następnie naciśnij na ścianę i przejdź na przykład na podłogę.\nEksperymenty są mile widziane. Lepiej jednak pamiętać o wskazówkach z poprzedniego podrozdziału artykułu. Lepiej znów być bezpiecznym, ale pozostaw tylko przyjemny posmak, zamiast gorzkiego żalu, a nawet strachu.\nPodczas tak głębokiego i intymnego kontaktu bardzo łatwo jest zapomnieć. W przypadku większości osób, które nie lubią tej techniki, partnerzy powodowali ból fizyczny, gdy się całowali, nawet nie zauważając jej lub skupiając się wyłącznie na sobie. Jednak namiętny pocałunek może przynieść przyjemność, wyrazić miłość i być jasny, przyjemnie płonący, a nie drapieżny czy arogancki. Znaki, że partner NIE lubi działań i nadszedł czas, aby je zmienić - on / ona:\nodsuwa się, kładzie ręce na klatce piersiowej (niekoniecznie mocno naciska, ale ręce przyjmują pozycję obronną, osoba próbuje się bronić);\n1) zbyt często „połyka” powietrze, odwracając się, zsuwając z bezpośrednich pocałunków;\n2) próba mówienia, mówienie o czymś zupełnie nieistotnym, rozpraszająca uwagę, próba zmiany uwagi pary;\n3) przewraca oczami, patrzy „szklanym spojrzeniem”, mrużąc oczy przez długi czas (często linia ust jest zakrzywiona).\nJeśli partner ciągle się śmieje, a nawet chichocze więcej, jest to sygnał zawstydzenia. Jeśli ataki śmiechu się nie kończą, lepiej odłożyć taką technikę na później, kiedy związek stanie się bardziej ufny. Główne objawy ssania pocałunku:\n1) żarliwe kroki odwetowe, czasem nawet z większą siłą;\n2) odzwierciedlenie ruchów, ich powtarzanie, aktywna percepcja; szybkie oddychanie, rozszerzone źrenice, jęki i podobne dźwięki, przyspieszony puls;\n3) próbuje przylgnąć do ciała ukochanej osoby, dosłownie „wcisnąć się w nią”;\n4) eksperymenty i bezpośrednie przejście do intymności (zdejmowanie ubrań, dotykanie genitaliów itp.).\nWiedząc, jak prawidłowo pocałować ssanie, możesz zapewnić swojemu partnerowi niezapomniane wrażenia, osiągnąć maksymalny poziom intymności i rozpocząć swoją parę w kilka sekund. Ten pocałunek może nie być odpowiedni dla wszystkich, ale jego użycie lub akceptacja jest najlepszym wskaźnikiem wzajemnej pasji. Kiedy nadchodzi ten kluczowy moment, nie chcę wcale wykazywać braku doświadczenia. Na szczęście artykuł zawiera kilka przydatnych wskazówek, które pomogą początkującym całkowicie pozbyć się tego problemu.\nSubskrybuj kanał, jak!